Nie jest to fanfick, tylko zabawa. Sezon Drugi w toku, wiĂŞc pora szerzyĂŚ propagandĂŞ dalej.

Bursztynowa Liga jest zabawÂą w ktĂłrej dwĂłch graczy moÂże udowodniĂŚ, ktĂłry z nich lepiej potrafi napisaĂŚ wÂłasnÂą wizje walki Pokemon w postaci opowiadania. Wygrywa ten, ktĂłry lepiej przedstawi swojÂą historie.

Zasady zabawy:

1. KaÂżdy(prĂłcz Nadzorcy) moÂże mieĂŚ tylko jedna aktywnÂą postaĂŚ.
2. Szefem caÂłej Ligi jest Nadzorca (skrĂłcie N), ktĂłry moÂże byĂŚ kaÂżdym zawodnikiem, ale nie jest liczony do rankingu. Do jego obowiÂązkĂłw naleÂży:

a)akceptacja/odrzucanie kart postaci. JeÂśli sÂą dobre i zgodne z regulaminem, pojawiajÂą siĂŞ w pierwszym poÂście tematu z walkami, jeÂżeli nie to N napisze albo PW albo w temacie rekrutacyjnym, co naleÂży poprawiĂŚ.
b)ustala miejsce walk miedzy graczami(po wczeÂśniejszym zgÂłoszeniu wyzywajÂącego) oraz ostateczny termin oddania prac.
c)ogÂłasza poczÂątek(post w temacie o nadchodzÂącej walce) i ostateczny wynik starcia
d)pilnuje czy gracze przypadkiem nie oszukujÂą
e)akceptuje transakcje ze sklepiku/ewolucje PokemonĂłw
f)rozpatruje skargi i zaÂżalenia uczestnikĂłw w kwestii regulaminu

3. NaleÂży stworzyĂŚ kartĂŞ postaci wg. poniÂższego wzoru i umieÂściĂŚ w temacie "Rekrutacja":

UWAGA: PostaĂŚ musi byĂŚ czÂłowiekiem!

ImiĂŞ i Nazwisko:
Przydomek/ksywka[opcjonalne]:
Wiek:
Miasto(Region): w nawiasie podajemy Region
WyglÂąd Postaci: DokÂładny opis stroju, wÂłosĂłw, koloru oczu, blizn, z uwzglĂŞdnieniem wzrostu i wagi, jak i ewentualnego ekwipunku, moÂżna posiÂłkowaĂŚ siĂŞ rysunkiem.
Historia: Minimum pó³ strony w wordzie, maksimum pó³torej.
Ulubiony Typ:
Nielubiany Typ[opcjonalne]:

(A)Charakter postaci: Maks pó³ strony. Im bardziej rozbudowane tym lepiej.

(B)Pokemony(ktĂłre naleÂży kupiĂŚ Sklepiku Pana Wojtka): 1200 PokeDollary

Pokemon - ksywka[opcjonalnie] - pÂłeĂŚ

4. WyjaÂśnienie (A)
Charakter postaci: Ka¿dy z zg³aszaj¹cych musi opisaÌ charakter swojej postaci, w którym nale¿y uwzglêdniÌ cztery cechy: znajomoœÌ technik, opanowanie nad emocjami, stosunek do innych ludzi oraz wieŸ z Pokemonami. Nale¿y tak¿e zaznaczyÌ, która z powy¿szych cech to nasz zaleta, a która to wada. Postacie bêd¹ce najlepsze we wszystkim bêd¹ odrzucane.

WyjaÂśnienie (B):

Dostajesz 1200 PokedolarĂłw, za ktĂłre moÂżesz kupiĂŚ pierwsze Pokemony. PamiĂŞtaj, Âże nie bĂŞdziesz mĂłgÂł zdobyĂŚ kolejnych, pĂłki nie speÂłnisz odpowiednich warunkĂłw (czytaj - zwyciĂŞÂżaÂł z innymi).

5. Sklepik starego Pana Wojtka, który po reformacji ustrojowej straci³ ciep³¹ posadkê w Ministerstwie Handlu Zagranicznego, a nastêpnie za³o¿y³ w³asny ca³kowicie legalny biznes. Tutaj ka¿dy, nie wa¿ne czy nowy, czy stary gracz zawsze znajdzie coœ dla siebie. Tylko pamiêtaj, ¿e ewolucja wychodzi taniej ni¿ kupienie nowego Pokemona!
OficjalnÂą walutÂą Ligi sÂą PokeDollary.

Link do sklepu online

Dziêki wygranym pojedynkom, mo¿esz rozwin¹Ì postaÌ albo Pokemony b¹dŸ kupiÌ przedmiot lub nauczyÌ wychowanków nowych ataków

Za kaÂżdÂą wygranÂą walkĂŞ dostajesz 1 BattlePoint oraz 200 PokeDollarĂłw, a jeÂśli oceniasz walki, zaÂś za kaÂżdÂą ocenĂŞ dostajesz 75 PokeDollarĂłw, ktĂłre moÂżesz wykorzystaĂŚ:

a)Kupienie nowego Pokemona wg. cennika
b)Dokupowania przedmiotĂłw oraz uczenia atakĂłw:
c)Kamieni ewolucyjnych wg. cennika
d)PrzedmiotĂłw potrzebnych do ewolucji wg. cennika
e)Nauki pokemona atakĂłw z TM wg. cennika
f)Mega Stone'Ăłw

6.Kilka zasad odnoÂśnie walk, ich prowadzenie, wyzywanie innych oraz oceniana:

A)Tylko jedna(1!) walka na raz. Kolejne wyzwanie moÂżna rzuciĂŚ dopiero po zakoĂączeniu poprzedniej albo podczas trwania obecnej walki.

B)Postacie mogÂą, ale nie muszÂą prowadziĂŚ dialogĂłw ze sobÂą. Jednak szczegĂłlnie wulgarne i obraÂźliwe frazy powodujÂą automatycznÂą dyskwalifikacjĂŞ jest pewna granica, ktĂłrej nie naleÂży przekraczaĂŚ. JeÂśli twoja postaĂŚ mĂłwi specyficzny sposĂłb np. "Elo rap czarnuchu, co tam sÂłychaĂŚ na kwadracie?" naleÂży o tym powiadomiĂŚ przeciwnika.

C)MoÂżna uÂżywaĂŚ movesetu PokemonĂłw znanego z Tylko z Generacji PiÂątej oraz SzĂłstej oraz wszystkich HM.
Ataki nauczonych u Move Tutora, breedingu stwora oraz TM do dostĂŞpne jeÂśli nie przekraczajÂą 80 punktĂłw.

D)Zakazane sÂą, pod wzglĂŞdem karnego wyrzucenia z Ligi, Mega Ewolucje do momentu kupienia Mega Stone'a oraz dostatnia Mega Ringa. JeÂśli posiadasz oba przedmioty, moÂżesz ich uÂżywaĂŚ, jednak zgodnie z mechanika gry Pokemon.

E)Odrzucenie propozycji walki nie wi¹¿e siê z utrat¹ punktów.

F)Nie moÂżna zabiĂŚ przeciwnika w walce, ani Âżadnego z jego pokemonĂłw. Nie dopuszczalna jest rĂłwnieÂż kradzieÂż. Takie walki nie bĂŞdÂą uznawane.

G)W umĂłwionym terminie gracz wyzywajÂący pisze post w temacie z walkami, w ktĂłrym wrzuca swojÂą wizjĂŞ starcia. W ciÂągu szeÂści godzin powinien pojawiĂŚ siĂŞ drugi wpis. JeÂżeli nie ma siĂŞ moÂżliwoÂści oddanie walki z przyczyn niezaleÂżnych, naleÂży wysÂłaĂŚ PW do N o powodzie(moÂżna raz na jakiÂś czas). JeÂśli nie, uznaje siĂŞ za zwyciĂŞzcĂŞ wyzywajÂącego.

Zawodnicy majÂą 15 minut na edycje swoich postĂłw po dodaniu walki. Edycja po 15 minutach rĂłwna siĂŞ walkowerem.

JeÂśli ktĂłryÂś graczy skoĂączy wczeÂśniej, a nie bĂŞdzie go w dniu walki z jakiegoÂś powodu, to moÂże przesÂłaĂŚ walkĂŞ na PW Nadzorcy. W tym wypadku, wyzwany nawet po piĂŞciu godzinach, gdy rywal wrzuciÂł juÂż walkĂŞ, nie zostanie dyskwalifikowany. Liczy siĂŞ dzieĂą i oraz godzinna przysÂłania wiadomoÂści.

H) Termin walki nale¿y uzgodniÌ musz¹ miedzy sob¹ uczestnicy, jednak nie mo¿e byÌ d³u¿szy ni¿ 14 dni od dnia wys³ania PW do Nadzorcy z proœb¹ o miejsce. Jeœli równoczeœnie pojawi¹ siê dwa wyzwania, termin tego póŸniejszego jest zmieniony.

I)Kiedy pojawiÂą siĂŞ wpisy, do oceny moÂże przystÂąpiĂŚ kaÂżdy. Co naleÂży braĂŚ pod uwagĂŞ przy ocenianiu:

a)OrtografiĂŞ, interpunkcjĂŞ oraz stylistykĂŞ
b)Pomys³owoœÌ zawodników
c)Fabu³ê
d)Opis walki oraz d³ugoœÌ opowiadania

TwĂłj gÂłos na zwyciĂŞzce to jeden punkt dla wybranego przez ciebie gracza

NaleÂży takÂże dodaĂŚ wÂłasne odczucia co do walk, ale nie powinny byĂŚ brane pod uwagĂŞ pod czas oceniania.

Ocenianie walk trwa trzy doby i/lub zostaje ono wydÂłuÂżone po oddaniu wersji wyzwanego. Oceny powinny pojawiĂŚ siĂŞ pod walkÂą. JeÂśli jesteÂś w Lidze, za kaÂżdy ocenĂŞ otrzymujesz 75 PokeDollarĂłw.
Oceny powinny znajdowaĂŚ siĂŞ w tym temacie(link gdy powstanie)

N ma prawo zakoĂączy ocenienia w momencie, gdy przewaga jednego zawodnika jest bardzo zdecydowana.

J)Walkê wygrywa gracz, który po zliczeniu punktów przez N, ma ich wiêcej. Jeœli pojedynek zakoùczy siê remisem, ka¿dy dostaje pó³ punkt albo jest przeprowadzana dogrywka.

L)Walka ktĂłra zwyciĂŞÂża, staje siĂŞ kanoniczna dla obu postaci. Obaj gracze mogĂŞ siĂŞ dogadaĂŚ w kwestii fabuÂły walki oraz wÂątkĂłw, aby Âżaden nie byÂł stratny.

M)JeÂśli zaczynasz swojÂą przygodĂŞ albo juÂż jesteÂś dÂłuÂżej, moÂżesz skorzystaĂŚ z poniÂższej rady:

DuÂżo Âłatwiej pisaĂŚ opowiadania w pierwszej osobie, czyli z waszej perspektywy. PomĂłc moÂże rĂłwnieÂż poniÂższy BBCode:

myÂśli
umiejĂŞtnoÂści pokemon
sÂłowa postaci X
sÂłowa postaci Y
sÂłowa postaci NPC

Z czasem oczywiœcie lepiej bêdzie siê przerzuciÌ na trzeci¹ osobê, ale to dla tych, którzy kochaj¹ opisy etc. Dalej najwa¿niejsza jest walka oraz wizja walki danego gracza. Taki zabieg u³atwi i uatrakcyjni pisanie. WiêkszoœÌ walk zyska równie¿ na przejrzystoœci.

SÂą one caÂłkowicie dodatkowe i nieobowiÂązkowe.

N)Karta kaÂżdego gracza, ktĂłry przez 30 dni od ostatniej walki nie zawalczy ani nie wyzwie, zostanie automatycznie przesuniĂŞta do POSTACI NIEAKTYWNYCH, zaÂś przeciÂągu 90 dni nie wykaÂże Âżadnej chĂŞci pozostania w Lidze, usuniĂŞta z BL.

K)Opcja URLOP, czyli ka¿dy gracz raz na pó³ roku mo¿e zabraÌ maksymalnie dwumiesiêczna przerwê, który nale¿y zg³osiÌ Nadzorcy albo Vice Nadzorcy. Jeœli urlop musi byÌ wyd³u¿ony, tak¿e nale¿y powiadomiÌ Nadzorce albo jego zastêpce, aby osi¹gn¹Ì jakieœ porozumienie. W takich wypadkach jej postaÌ zostanie przesuniêta do POSTACI NIEAKTYWNYCH bez konsekwencji z punkty N.

7. Wyzwania:
1. Wyzywa siê przeciwnika w formie Prywatnej Wiadomoœci lub na GaduGadu. Nastêpnie nale¿y ustaliÌ miedzy sob¹ termin oddania walki, nie d³u¿szy ni¿ 10 dni. Kolejny krokiem jest wysy³anie wiadomoœÌ do Nadzorcy z proœb¹ o miejsce oraz podanie ustalonego przez uczestników terminu. Nadzorca ustala miejsce starcia i akceptuje lub nie termin. Po otrzymaniu odpowiedzi rozpoczyna siê etap pisania walki, a N tworzy "Temat walki".

WzĂłr sposobu wyzywania:

[spoiler]Gracz X wyzywa gracza Y. Y odpisuje, Âże chĂŞtnie zawalczy za 5 dni. Jest 10.02, wiĂŞc termin to 15.02. X pisze, Âże mu pasuje i pyta o godzinĂŞ. Y pisze 15.00. X siĂŞ zgadza albo nie.
Gdy zostanie to ustalone, X wysy³a do Nadzorcy Prywatn¹ WiadomoœÌ z proœb¹ o miejsce oraz dat¹ i godzinê. Nadzorca akceptuje godzinê i datê, jeœli nie koliduje z niczym, po czym wyznacza miejsce Z. Po zwrotnej PW od obu zawodników Nadzorca umieszcza "Temat walki".
Gdy nadchodzi umĂłwiony dzieĂą, gracz X umieszcza swojÂą wizje walki, a w okresie 6 godzin - gracz Y. [/spoiler]

2.Nie moÂżna rzuciĂŚ wyzwania tej samej osobie dwa razy z rzĂŞdu.

3. Zmiana terminu po og³oszenie walki nastêpuje tylko w powa¿nych okolicznoœciach, po zgodzie obu uczestników oraz Nadzorcy. 

8. Kary za wszelkiego rodzaju oszustwa:

a)Pierwsze i ostatnie sÂłowne ostrzeÂżenie
b)Strata dwĂłch punktĂłw(gdy nich nie ma, jeden Pokemon zostaje odebrany)
c)Zawieszenie na okres miesiÂąca
d)Usuniecie z zabawy oraz ostrzeÂżenie wysokoÂści 20%

9. Liga to tylko gra i wszelkie dramy, fochy z przytupem, obraÂżanie kogo siĂŞ da, bo siĂŞ przegraÂło, bĂŞdÂą karane staÂłym wykluczeniem z zabawy. Jak chcesz psuĂŚ atmosferĂŞ, to idÂź gdzieÂś indziej.

10. Na dzieĂą 10 stycznia NadzorcÂą jest Drowker

Spis Archiwalnych Walk Sezonu I

Karty Postaci w Sezonie Drugim

Temat rekrutacyjny


WSZELKIE PRAWA DO REGULAMINU BURSZTYNOWEJ LIGI NALE¯¡ DO NADZORCY I TWÓRCY LIGI

Na wszelkie pytanie chĂŞtnie odpowiem na PW albo moim GG.

Have a nice day!

[Drowker]

Nie jest to fanfick, tylko zabawa. Sezon Drugi w toku, wiĂŞc pora szerzyĂŚ propagandĂŞ dalej.

Bursztynowa Liga jest zabawÂą w ktĂłrej dwĂłch graczy moÂże udowodniĂŚ, ktĂłry z nich lepiej potrafi napisaĂŚ wÂłasnÂą wizje walki Pokemon w postaci opowiadania. Wygrywa ten, ktĂłry lepiej przedstawi swojÂą historie.

Zasady zabawy:

1. KaÂżdy(prĂłcz Nadzorcy) moÂże mieĂŚ tylko jedna aktywnÂą postaĂŚ.
2. Szefem caÂłej Ligi jest Nadzorca (skrĂłcie N), ktĂłry moÂże byĂŚ kaÂżdym zawodnikiem, ale nie jest liczony do rankingu. Do jego obowiÂązkĂłw naleÂży:

a)akceptacja/odrzucanie kart postaci. JeÂśli sÂą dobre i zgodne z regulaminem, pojawiajÂą siĂŞ w pierwszym poÂście tematu z walkami, jeÂżeli nie to N napisze albo PW albo w temacie rekrutacyjnym, co naleÂży poprawiĂŚ.
b)ustala miejsce walk miedzy graczami(po wczeÂśniejszym zgÂłoszeniu wyzywajÂącego) oraz ostateczny termin oddania prac.
c)ogÂłasza poczÂątek(post w temacie o nadchodzÂącej walce) i ostateczny wynik starcia
d)pilnuje czy gracze przypadkiem nie oszukujÂą
e)akceptuje transakcje ze sklepiku/ewolucje PokemonĂłw
f)rozpatruje skargi i zaÂżalenia uczestnikĂłw w kwestii regulaminu

3. NaleÂży stworzyĂŚ kartĂŞ postaci wg. poniÂższego wzoru i umieÂściĂŚ w temacie "Rekrutacja":

UWAGA: PostaĂŚ musi byĂŚ czÂłowiekiem!

ImiĂŞ i Nazwisko:
Przydomek/ksywka[opcjonalne]:
Wiek:
Miasto(Region): w nawiasie podajemy Region
WyglÂąd Postaci: DokÂładny opis stroju, wÂłosĂłw, koloru oczu, blizn, z uwzglĂŞdnieniem wzrostu i wagi, jak i ewentualnego ekwipunku, moÂżna posiÂłkowaĂŚ siĂŞ rysunkiem.
Historia: Minimum pó³ strony w wordzie, maksimum pó³torej.
Ulubiony Typ:
Nielubiany Typ[opcjonalne]:

(A)Charakter postaci: Maks pó³ strony. Im bardziej rozbudowane tym lepiej.

(B)Pokemony(ktĂłre naleÂży kupiĂŚ Sklepiku Pana Wojtka): 1200 PokeDollary

Pokemon - ksywka[opcjonalnie] - pÂłeĂŚ

4. WyjaÂśnienie (A)
Charakter postaci: Ka¿dy z zg³aszaj¹cych musi opisaÌ charakter swojej postaci, w którym nale¿y uwzglêdniÌ cztery cechy: znajomoœÌ technik, opanowanie nad emocjami, stosunek do innych ludzi oraz wieŸ z Pokemonami. Nale¿y tak¿e zaznaczyÌ, która z powy¿szych cech to nasz zaleta, a która to wada. Postacie bêd¹ce najlepsze we wszystkim bêd¹ odrzucane.

WyjaÂśnienie (B):

Dostajesz 1200 PokedolarĂłw, za ktĂłre moÂżesz kupiĂŚ pierwsze Pokemony. PamiĂŞtaj, Âże nie bĂŞdziesz mĂłgÂł zdobyĂŚ kolejnych, pĂłki nie speÂłnisz odpowiednich warunkĂłw (czytaj - zwyciĂŞÂżaÂł z innymi).

5. Sklepik starego Pana Wojtka, który po reformacji ustrojowej straci³ ciep³¹ posadkê w Ministerstwie Handlu Zagranicznego, a nastêpnie za³o¿y³ w³asny ca³kowicie legalny biznes. Tutaj ka¿dy, nie wa¿ne czy nowy, czy stary gracz zawsze znajdzie coœ dla siebie. Tylko pamiêtaj, ¿e ewolucja wychodzi taniej ni¿ kupienie nowego Pokemona!
OficjalnÂą walutÂą Ligi sÂą PokeDollary.

Link do sklepu online

Dziêki wygranym pojedynkom, mo¿esz rozwin¹Ì postaÌ albo Pokemony b¹dŸ kupiÌ przedmiot lub nauczyÌ wychowanków nowych ataków

Za kaÂżdÂą wygranÂą walkĂŞ dostajesz 1 BattlePoint oraz 200 PokeDollarĂłw, a jeÂśli oceniasz walki, zaÂś za kaÂżdÂą ocenĂŞ dostajesz 75 PokeDollarĂłw, ktĂłre moÂżesz wykorzystaĂŚ:

a)Kupienie nowego Pokemona wg. cennika
b)Dokupowania przedmiotĂłw oraz uczenia atakĂłw:
c)Kamieni ewolucyjnych wg. cennika
d)PrzedmiotĂłw potrzebnych do ewolucji wg. cennika
e)Nauki pokemona atakĂłw z TM wg. cennika
f)Mega Stone'Ăłw

6.Kilka zasad odnoÂśnie walk, ich prowadzenie, wyzywanie innych oraz oceniana:

A)Tylko jedna(1!) walka na raz. Kolejne wyzwanie moÂżna rzuciĂŚ dopiero po zakoĂączeniu poprzedniej albo podczas trwania obecnej walki.

B)Postacie mogÂą, ale nie muszÂą prowadziĂŚ dialogĂłw ze sobÂą. Jednak szczegĂłlnie wulgarne i obraÂźliwe frazy powodujÂą automatycznÂą dyskwalifikacjĂŞ jest pewna granica, ktĂłrej nie naleÂży przekraczaĂŚ. JeÂśli twoja postaĂŚ mĂłwi specyficzny sposĂłb np. "Elo rap czarnuchu, co tam sÂłychaĂŚ na kwadracie?" naleÂży o tym powiadomiĂŚ przeciwnika.

C)MoÂżna uÂżywaĂŚ movesetu PokemonĂłw znanego z Tylko z Generacji PiÂątej oraz SzĂłstej oraz wszystkich HM.
Ataki nauczonych u Move Tutora, breedingu stwora oraz TM do dostĂŞpne jeÂśli nie przekraczajÂą 80 punktĂłw.

D)Zakazane sÂą, pod wzglĂŞdem karnego wyrzucenia z Ligi, Mega Ewolucje do momentu kupienia Mega Stone'a oraz dostatnia Mega Ringa. JeÂśli posiadasz oba przedmioty, moÂżesz ich uÂżywaĂŚ, jednak zgodnie z mechanika gry Pokemon.

E)Odrzucenie propozycji walki nie wi¹¿e siê z utrat¹ punktów.

F)Nie moÂżna zabiĂŚ przeciwnika w walce, ani Âżadnego z jego pokemonĂłw. Nie dopuszczalna jest rĂłwnieÂż kradzieÂż. Takie walki nie bĂŞdÂą uznawane.

G)W umĂłwionym terminie gracz wyzywajÂący pisze post w temacie z walkami, w ktĂłrym wrzuca swojÂą wizjĂŞ starcia. W ciÂągu szeÂści godzin powinien pojawiĂŚ siĂŞ drugi wpis. JeÂżeli nie ma siĂŞ moÂżliwoÂści oddanie walki z przyczyn niezaleÂżnych, naleÂży wysÂłaĂŚ PW do N o powodzie(moÂżna raz na jakiÂś czas). JeÂśli nie, uznaje siĂŞ za zwyciĂŞzcĂŞ wyzywajÂącego.

Zawodnicy majÂą 15 minut na edycje swoich postĂłw po dodaniu walki. Edycja po 15 minutach rĂłwna siĂŞ walkowerem.

JeÂśli ktĂłryÂś graczy skoĂączy wczeÂśniej, a nie bĂŞdzie go w dniu walki z jakiegoÂś powodu, to moÂże przesÂłaĂŚ walkĂŞ na PW Nadzorcy. W tym wypadku, wyzwany nawet po piĂŞciu godzinach, gdy rywal wrzuciÂł juÂż walkĂŞ, nie zostanie dyskwalifikowany. Liczy siĂŞ dzieĂą i oraz godzinna przysÂłania wiadomoÂści.

H) Termin walki nale¿y uzgodniÌ musz¹ miedzy sob¹ uczestnicy, jednak nie mo¿e byÌ d³u¿szy ni¿ 14 dni od dnia wys³ania PW do Nadzorcy z proœb¹ o miejsce. Jeœli równoczeœnie pojawi¹ siê dwa wyzwania, termin tego póŸniejszego jest zmieniony.

I)Kiedy pojawiÂą siĂŞ wpisy, do oceny moÂże przystÂąpiĂŚ kaÂżdy. Co naleÂży braĂŚ pod uwagĂŞ przy ocenianiu:

a)OrtografiĂŞ, interpunkcjĂŞ oraz stylistykĂŞ
b)Pomys³owoœÌ zawodników
c)Fabu³ê
d)Opis walki oraz d³ugoœÌ opowiadania

TwĂłj gÂłos na zwyciĂŞzce to jeden punkt dla wybranego przez ciebie gracza

NaleÂży takÂże dodaĂŚ wÂłasne odczucia co do walk, ale nie powinny byĂŚ brane pod uwagĂŞ pod czas oceniania.

Ocenianie walk trwa trzy doby i/lub zostaje ono wydÂłuÂżone po oddaniu wersji wyzwanego. Oceny powinny pojawiĂŚ siĂŞ pod walkÂą. JeÂśli jesteÂś w Lidze, za kaÂżdy ocenĂŞ otrzymujesz 75 PokeDollarĂłw.
Oceny powinny znajdowaĂŚ siĂŞ w tym temacie(link gdy powstanie)

N ma prawo zakoĂączy ocenienia w momencie, gdy przewaga jednego zawodnika jest bardzo zdecydowana.

J)Walkê wygrywa gracz, który po zliczeniu punktów przez N, ma ich wiêcej. Jeœli pojedynek zakoùczy siê remisem, ka¿dy dostaje pó³ punkt albo jest przeprowadzana dogrywka.

L)Walka ktĂłra zwyciĂŞÂża, staje siĂŞ kanoniczna dla obu postaci. Obaj gracze mogĂŞ siĂŞ dogadaĂŚ w kwestii fabuÂły walki oraz wÂątkĂłw, aby Âżaden nie byÂł stratny.

M)JeÂśli zaczynasz swojÂą przygodĂŞ albo juÂż jesteÂś dÂłuÂżej, moÂżesz skorzystaĂŚ z poniÂższej rady:

DuÂżo Âłatwiej pisaĂŚ opowiadania w pierwszej osobie, czyli z waszej perspektywy. PomĂłc moÂże rĂłwnieÂż poniÂższy BBCode:

myÂśli
umiejĂŞtnoÂści pokemon
sÂłowa postaci X
sÂłowa postaci Y
sÂłowa postaci NPC

Z czasem oczywiœcie lepiej bêdzie siê przerzuciÌ na trzeci¹ osobê, ale to dla tych, którzy kochaj¹ opisy etc. Dalej najwa¿niejsza jest walka oraz wizja walki danego gracza. Taki zabieg u³atwi i uatrakcyjni pisanie. WiêkszoœÌ walk zyska równie¿ na przejrzystoœci.

SÂą one caÂłkowicie dodatkowe i nieobowiÂązkowe.

N)Karta kaÂżdego gracza, ktĂłry przez 30 dni od ostatniej walki nie zawalczy ani nie wyzwie, zostanie automatycznie przesuniĂŞta do POSTACI NIEAKTYWNYCH, zaÂś przeciÂągu 90 dni nie wykaÂże Âżadnej chĂŞci pozostania w Lidze, usuniĂŞta z BL.

K)Opcja URLOP, czyli ka¿dy gracz raz na pó³ roku mo¿e zabraÌ maksymalnie dwumiesiêczna przerwê, który nale¿y zg³osiÌ Nadzorcy albo Vice Nadzorcy. Jeœli urlop musi byÌ wyd³u¿ony, tak¿e nale¿y powiadomiÌ Nadzorce albo jego zastêpce, aby osi¹gn¹Ì jakieœ porozumienie. W takich wypadkach jej postaÌ zostanie przesuniêta do POSTACI NIEAKTYWNYCH bez konsekwencji z punkty N.

7. Wyzwania:
1. Wyzywa siê przeciwnika w formie Prywatnej Wiadomoœci lub na GaduGadu. Nastêpnie nale¿y ustaliÌ miedzy sob¹ termin oddania walki, nie d³u¿szy ni¿ 10 dni. Kolejny krokiem jest wysy³anie wiadomoœÌ do Nadzorcy z proœb¹ o miejsce oraz podanie ustalonego przez uczestników terminu. Nadzorca ustala miejsce starcia i akceptuje lub nie termin. Po otrzymaniu odpowiedzi rozpoczyna siê etap pisania walki, a N tworzy "Temat walki".

WzĂłr sposobu wyzywania:

[spoiler]Gracz X wyzywa gracza Y. Y odpisuje, Âże chĂŞtnie zawalczy za 5 dni. Jest 10.02, wiĂŞc termin to 15.02. X pisze, Âże mu pasuje i pyta o godzinĂŞ. Y pisze 15.00. X siĂŞ zgadza albo nie.
Gdy zostanie to ustalone, X wysy³a do Nadzorcy Prywatn¹ WiadomoœÌ z proœb¹ o miejsce oraz dat¹ i godzinê. Nadzorca akceptuje godzinê i datê, jeœli nie koliduje z niczym, po czym wyznacza miejsce Z. Po zwrotnej PW od obu zawodników Nadzorca umieszcza "Temat walki".
Gdy nadchodzi umĂłwiony dzieĂą, gracz X umieszcza swojÂą wizje walki, a w okresie 6 godzin - gracz Y. [/spoiler]

2.Nie moÂżna rzuciĂŚ wyzwania tej samej osobie dwa razy z rzĂŞdu.

3. Zmiana terminu po og³oszenie walki nastêpuje tylko w powa¿nych okolicznoœciach, po zgodzie obu uczestników oraz Nadzorcy. 

8. Kary za wszelkiego rodzaju oszustwa:

a)Pierwsze i ostatnie sÂłowne ostrzeÂżenie
b)Strata dwĂłch punktĂłw(gdy nich nie ma, jeden Pokemon zostaje odebrany)
c)Zawieszenie na okres miesiÂąca
d)Usuniecie z zabawy oraz ostrzeÂżenie wysokoÂści 20%

9. Liga to tylko gra i wszelkie dramy, fochy z przytupem, obraÂżanie kogo siĂŞ da, bo siĂŞ przegraÂło, bĂŞdÂą karane staÂłym wykluczeniem z zabawy. Jak chcesz psuĂŚ atmosferĂŞ, to idÂź gdzieÂś indziej.

10. Na dzieĂą 10 stycznia NadzorcÂą jest Drowker

Spis Archiwalnych Walk Sezonu I

Karty Postaci w Sezonie Drugim

Temat rekrutacyjny


WSZELKIE PRAWA DO REGULAMINU BURSZTYNOWEJ LIGI NALE¯¡ DO NADZORCY I TWÓRCY LIGI

Na wszelkie pytanie chĂŞtnie odpowiem na PW albo moim GG.

Have a nice day!

Bursztynowa Liga

W walce otwarcia zwyciĂŞÂżyÂł Sky stosunkiem gÂłosĂłw 5:2

Sezon II

Walka numer 1

Vincent de’la Grande (Rocket) vs Alabah Ahsamuel (Kuballo)

Uczestniczy: Vincent de’la Grande (Rocket) (wyzywajÂący) Alabah Ahsamuel (Kuballo) (wyzwany)
Miejsce: Couriway Town w Kalos
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Rocket

vs. Alabah Ahsamuel


- Vincent, czy przekazano Tobie kopertĂŞ? – zabrzmiaÂł gÂłos w telefonie.
- Tak. Jestem juÂż w drodze do Couriway Town w regionie Kalos, dopÂłynĂŞ jutro do brzegu i przesiÂądĂŞ siĂŞ na pociÂąg, ktĂłrym dojadĂŞ na miejsce.
- Dobrze. W kopercie znajdziesz instrukcje. Nie marnuj czasu mÂłody, Akog jest w Kalos od miesiÂąca, zapewne zd¹¿yÂł zorganizowaĂŚ tam ma³¹ grupĂŞ – rozlegÂło siĂŞ krĂłtkie, ‘piip’ w sÂłuchawce i Vincent schowaÂł telefon do swojej podrĂŞcznej torby.

PiĂŞkne morze zawsze robiÂło wraÂżenie na mÂłodym policjancie. UwielbiaÂł je podziwiaĂŚ, wprawiaÂło go to w nastrĂłj refleksji. Po chwili namysÂłu podszedÂł do swojego leÂżaka i rozÂłoÂżyÂł siĂŞ na nim wygodnie, wyciÂągajÂąc rĂłwnoczeÂśnie kopertĂŞ, o ktĂłrej rozmawiaÂł przez telefon. ZnalazÂł tam list z instrukcjami. WynikaÂło z nich, Âże ma odszukaĂŚ profesora Sycamore’a w Couriway Town. Sycamore zgodziÂł siĂŞ wspó³pracowaĂŚ z policjÂą z Kanto, liczÂąc, Âże zagraniczni agenci przywiozÂą egzotyczne pokemony, typowe dla regionu, z ktĂłrego pochodzÂą. De’la Grande przed spotkaniem z profesorem ma udaĂŚ siĂŞ do Centrum Pokemon, by tam odebraĂŚ przesyÂłkĂŞ zawierajÂącÂą trĂłjkĂŞ pokemonĂłw: Bulbasaura, Squirtle’a i Charmandera. MiaÂła byĂŚ to zapÂłata dla mÂłodego Sycamore’a i jego laboratorium. Zalecono mu rĂłwnieÂż, by powoli budowaÂł swojÂą pozycjĂŞ znanego i silnego trenera, Âżeby szukaÂł okazji do walk. GĂłra liczyÂła, Âże to sprowokuje zespó³ R do zaproponowania wspó³pracy Vincentowi, tym samym mĂłgÂłby robiĂŚ za wtyczkĂŞ. Bycie wtyczkÂą w mafii to bardzo ryzykowne zadanie. MÂłody policjant rozmyÂślaÂł nad swym zadaniem, najprawdopodobniej byÂła to najtrudniejsza misja w jego karierze.

*****

MiÂła recepcjonistka wskazaÂła Vincentowi drogĂŞ do restauracji gdzie miaÂł na niego czekaĂŚ profesor. Przy stoliku siedziaÂło dwĂłch mĂŞÂżczyzn. MÂłody i przystojny z bujnymi wÂłosami opowiadaÂł o czymÂś z wielkim zaangaÂżowaniem, podczas gdy drugi, z tatuaÂżem na twarzy, sÂłuchaÂł uwaÂżnie trzymajÂąc w dÂłoniach jakiÂś kamieĂą.

- Stoimy u progu wielkiego odkrycia Ahsamuelu! Ewolucje pokemonĂłw osiÂągnÂą nowy poziom. To ekscytujÂące, dziĂŞki takim kamieniom jak ten, pokemon powinien przemieniĂŚ siĂŞ w swojÂą niezwykle silnÂą formĂŞ, ktĂłra do tej pory pozostawaÂła dla nas ukryta. Musimy tylko znaleŸÌ sposĂłb by niejako uruchomiĂŚ ten kamieĂą. Moi uczniowie juÂż pracujÂą nad tym – usÂłyszaÂł wycinek rozmowy Vincent, gdy podchodziÂł do stolika. Osoba, ktĂłra opowiadaÂła przerwaÂła na chwilĂŞ widzÂąc podchodzÂącego do stolika nieznajomego. – SÂłucham pana?

Vincent bez sÂłowa podaÂł pudeÂłko, zakÂładajÂąc, Âże to jest wÂłaÂśnie profesor. KtoÂś z tatuaÂżem nie moÂże byĂŚ uczonym. Sycamore zajrzaÂł do Âśrodka pojemnika, gdzie ujrzaÂł trzy pokeballe. Twarz od razu mu siĂŞ rozjaÂśniÂła.

- Ach, tak. Vincent de’la Grande jak mniemam. Jestem profesor Sycamore, miÂło mi. MĂłj rozmĂłwca to Alabah Ahsamuel, wĂŞdrowny kupiec – rzekÂł wskazujÂąc dÂłoniÂą na drugÂą osobĂŞ przy stoliku. Policjant przyjrzaÂł mu siĂŞ uwaÂżniej. PrzypominaÂł Araba, byÂł bardzo wysoki i chudy, zauwaÂżyÂł teÂż kilka pokeballi przy pasie, wiĂŞc musiaÂł byĂŚ nie tylko kupcem, ale teÂż i trenerem.

- Mi rĂłwnieÂż miÂło – odpowiedziaÂł Grande i zwrĂłciÂł siĂŞ w stronĂŞ kupca. – Ciekawy tatuaÂż. JakieÂś g³êbsze znaczenie? O ile oczywiÂście mogĂŞ spytaĂŚ.

CzÂłowiek o nieco gadzim wyglÂądzie wzruszywszy ramionami odrzekÂł:

- PytaĂŚ zawsze moÂżna. To symbol mej wiary. Jest dla mnie swego rodzaju motywacjÂą – lekka duma wypÂływaÂła z wypowiedzi Alabaha. Sycamore klasn¹³ dÂłoĂąmi zwracajÂąc na siebie uwagĂŞ.

- My tu gadu gadu a chciaÂłbym przeprowadziĂŚ pewien eksperyment naukowy. Czy nie moglibyÂście zawalczyĂŚ miĂŞdzy sobÂą? ChciaÂłbym zobaczyĂŚ czy uda nam siĂŞ uruchomiĂŚ dziaÂłanie tego kamienia – wskazaÂł na klejnot trzymany przez Ahsamuela. ZarĂłwno kupiec jak i policjant zgodzili siĂŞ na uczestnictwo w tym eksperymencie. WyszedÂłszy na zewnÂątrz zaczĂŞli szukaĂŚ dobrego miejsca na walkĂŞ. Profesor przejÂąwszy inicjatywĂŞ zaprowadziÂł ich to maÂłego skweru. Przeciwnicy stanĂŞli naprzeciw siebie w bezpiecznej odlegÂłoÂści.

- Mam przy sobie tylko dwa pokemony – poinformowaÂł Vincent, wyciÂągajÂąc przy tym z torby pokeballe.

- Dobrze, zatem walczymy dwoma pokemonami! Zaczynajcie! – rzekÂł Sycamore, wcielajÂąc siĂŞ w rolĂŞ sĂŞdziego.

Grande szybko wybraÂł pokemona i spokojnym, opanowanym ruchem rzuciÂł pokeball na ziemiĂŞ przed sobÂą.

- NaprzĂłd Reaper! – z kuli wyÂłoniÂł Scyther, ktĂłry zaskrzeczaÂł i przeci¹³ powietrze swoimi ostrzami, chcÂąc zaimponowaĂŚ widowni. Alabah uÂśmiechnÂąwszy siĂŞ lekko chwyciÂł za czerwono-bia³¹ kulĂŞ i rzuciÂł na ziemiĂŞ.

- Ragneg! PokaÂż, na co cie staĂŚ! Szybko! UÂżyj kamienia Gengarite! – zakrzykn¹³ kupiec a przed oczami widowni pojawiÂł siĂŞ Gengar, ze swoim szerokim, zÂłowieszczym uÂśmiechem.

- Double Team a potem Sword Dance, Reaper! – odpowiedziaÂł policjant z wci¹¿ spokojnym gÂłosem, wydajÂąc polecenia swojemu owadziemu pokemonowi.

Wzrok wszystkich obecnych skupi³ siê na Gengarze, który z si³¹ umys³u unosi³ kamieù przed sob¹ i potrz¹sa³ swoimi ma³ymi ³apami. Nic siê nie sta³o. Duchowi odwróci³ siê uœmiech do góry nogami. Chwyciwszy kamieù w swoje rêce zacz¹³ waliÌ siê nim w czo³o. Dalej bez ¿adnych efektów. Tym razem twarz pokemona przybra³a wyraz zastanowienia by po chwili zmieniÌ siê w przeb³ysk geniuszu. Ragneg skoczy³ na kamieù. Bez efektu. Zacz¹³ potrz¹saÌ kamieniem w d³oni tu¿ przy uchu. Bezradny spojrza³ na swojego trenera, który pokrêci³ g³ow¹. Profesor równie¿ wydawa³ siê byÌ zawiedziony i poleci³ zakoùczyÌ walkê w normalny sposób. Alabah wiedzia³, ¿e Ragneg nie prze¿yje ciosy wrogiego Scythera, który wykorzysta³ ten czas by siê wzmocniÌ. Kupiec mia³ jednak w zanadrzu plan.

- Reaper wykoĂącz go Aerial Ace’em!

Zielony owad leciaÂł w stronĂŞ ducha nabierajÂąc coraz wiĂŞkszego rozpĂŞdu, tuÂż przed samym nosem Gengara robiÂąc zamach swoim ostrzem.

- Destiny Bond Ragneg! – decyzja Ahsamuela zaskoczyÂła wszystkich. Pokemon duch przyj¹³ na siebie uderzenie ostrza, rĂłwnoczeÂśnie skupiajÂąc swĂłj umysÂł na nawiÂązanie kontaktu z umysÂłem przeciwnika. Gengar opadÂł z siÂł, uderzenie byÂło nokautujÂące, jednak w momencie uderzenia Scyther caÂły bĂłl, jaki zadaÂł Ragnegowi poczuÂł na sobie, wiĂŞc zaskrzeczaÂł z bĂłlu przykÂładajÂąc swoje ostrza do gÂłowy. ZemdlaÂł. Vincent wyraziÂł uznanie dla taktyki przeciwnika a przed oczami wszystkich pojawiÂł siĂŞ jego drugi pokemon, ktĂłrym byÂł Gyarados. Wodny pokemon przeleciaÂł siĂŞ po polu walki pokazujÂąc swoje czerwone Âłuski. Alabah z kolei wystawiÂł niebieskiego dinozaura-krokodyla, Feraligatra.

- Fear, uÂżyj Crunch! – wydaÂł polecenie Ahsamuel, jego podopieczny ruszyÂł w stronĂŞ Gyaradosa.

- Waterfall, Red! – odpowiedziaÂł Vincent, latajÂący w¹¿ ruszyÂł na przeciwnika duÂżo szybszym tempem. Pokemon Vincenta wbiÂł Feraligatra w ziemiĂŞ swoim atakiem, jednak, gdy opadÂł kurz widaĂŚ byÂło jak dinozaur wgryza siĂŞ w skĂłrĂŞ Gyaradosa, ktĂłry rykn¹³ z bĂłlu. Czerwony w¹¿ prĂłbowaÂł siĂŞ uwolniĂŚ, ale szczĂŞki krokodyla byÂły mocne, wiĂŞc nie puÂściÂły.

- Aqua Tail, Red! – pokemon posÂłusznie wykonaÂł polecenie trenera i uderzywszy ogonem w przeciwnika odrzuciÂł go na kilka metrĂłw. Alabah nakazaÂł swojemu pokemonowi ponowiĂŚ atak. Gyarados jednak wykonaÂł unik i Feraligatr byÂłby siĂŞ przewrĂłciÂł gdyby nie to, Âże jego przeciwnik od razu uderzyÂł go ogonem, ponownie odrzucajÂąc na kilka metrĂłw. Nie zwlekajÂąc, w¹¿ rozpĂŞdziÂł siĂŞ i wyskoczyÂł w gĂłrĂŞ chcÂąc wzmocniĂŚ swĂłj Waterfall. Tym razem to krokodyl byÂł sprytniejszy i w ostatniej chwili odskoczyÂł na bok, sprawiajÂąc, Âże podopieczny policjanta uderzyÂł w ziemiĂŞ. ZarĂłwno Fear jak i Red wyglÂądali na wyczerpanych, jeden celny atak mĂłgÂł zakoĂączyĂŚ walkĂŞ. Profesor Sycamore byÂł pod wraÂżeniem umiejĂŞtnoÂści trenerĂłw i z zainteresowaniem przyglÂądaÂł siĂŞ walce. Vincent de’la Grande nie chciaÂł ryzykowaĂŚ bliskiego kontaktu, poleciÂł, wiĂŞc swojemu pokemonowi uÂżyĂŚ Hydro Pompy. Pokemon kupca wbiÂł siĂŞ w strumieĂą wody poczÂątkowo skutecznie siĂŞ przebijajÂąc, jednak po chwili woda przemogÂła go i Feraligatr opadÂł z siÂł. Alabah Ahsamuel przywoÂłaÂł swojego Feara z powrotem do kuli, wiĂŞc Vincent poszedÂł w jego Âślady.

- Brawo Vincent, pokonaÂłeÂś moich podopiecznych – Grande sÂłyszÂąc pochwaÂły tylko kiwn¹³ gÂłowÂą w podziĂŞce. ZwrĂłciwszy swĂłj wzrok w stronĂŞ profesora, daÂł mu do zrozumienia, Âże czas zaÂłatwiĂŚ interesy.

- Zgoda, Âże eksperyment nie wyszedÂł, moÂże innym razem znajdziemy sposĂłb. DziĂŞkujĂŞ Ci, Alabahu za poÂświĂŞcony czas. Nie zatrzymuje Cie juÂż – rzekÂł Sycamore do kupca.

- W porzÂądku – odpowiedziaÂł wysoki mĂŞÂżczyzna i zwrĂłciwszy siĂŞ w stronĂŞ policjanta dodaÂł: - Mnie pokonaÂłeÂś, ale sÂą tacy, ktĂłrzy dali by Ci popaliĂŚ. Szukaj Jasona Jupitera, jeÂśli chcesz prawdziwego wyzwania.

Trzej mê¿czyŸni po¿egnali siê. Kupiec ruszy³ w swoj¹ stronê, natomiast policjant z profesorem wrócili do hotelu by omówiÌ sprawy policji i zespo³u R. Jednak myœl o Jasonie Jupiterze wci¹¿ nie dawa³a spokoju Vincentowi.

ByĂŚ moÂże kiedyÂś zawalczymy, kimkolwiek jesteÂś, pomyÂślaÂł i skupiÂł swoje myÂśli na teraÂźniejszoÂści.


Kuballo

Na nocnym niebie malowa³ siê wielki, srebrzysty ksiê¿yc w akompaniamencie jaœniej¹cych gwiazd. Rzuca³ on blask na korony iglastych drzew, skrywaj¹cych prawdziw¹ naturê nocnego ¿ycia lasu. M³ody Sandshrew przemierza³ las z ciekawoœci¹, gdy nagle odkry³ nowe wzniesienie. Uwielbia³ wdrapywaÌ siê na wzniesienia, a jeszcze bardziej lubowa³ siê z nich staczaÌ, tak, jak to robi³a jego mama podczas walki. Wgramoli³ siê na kupê ziemi, na której, o dziwo, znajdowa³y siê dwa srebrzyste, a miejscami ju¿ br¹zowe pasy, które po dotkniêciu okaza³y siê twarde. Pomijaj¹c je, ziemny pokemon weso³o podszed³ do krawêdzi i gdy pochyli³ siê, by zobaczyÌ, jak strome jest zbocze, coœ g³oœnego i strasznego przejecha³o mu za plecami. Pod wra¿eniem Sansherw przewa¿y³ siê do przodu i boleœnie stoczy³ siê po wzniesieniu i wyl¹dowa³ ryjkiem w miêkkiej ziemi. Gdy podniós³ siê zrzucaj¹c z siebie resztki tego, co mia³ na pyszczku, spojrza³ w stronê, w któr¹ uda³o siê monstrum i zobaczy³ kolorowe pud³o pêdz¹ce szybciej, ni¿ cokolwiek, co do tej pory widzia³. Patrzy³ jeszcze przez chwilê, po czym postanowi³ zebraÌ kupkê przyjació³ i ruszyÌ w pogoù za pêdziwiatrem.
Przez okno dwuosobowego przedzia³u pierwszej klasy ca³a ta sprawa z Sandshrew wydawa³a siê komiczna, i Alabah o ma³o siê nie ud³awi³ soczystym kawa³kiem jagniêciny, gdyby nie natychmiastowa reakcja jego Croconawa. £api¹c oddech arab opar³ rêce na kolanach i wdycha³ tlenu ile tylko móg³. Przedzia³ by³ klimatyzowany, mia³ dwa ³ó¿ka i tyle przestrzeni miêdzy nimi, ¿e spokojnie mo¿na by posadziÌ tu jeszcze osiem osób. Przy oknie sta³ doœÌ szeroki stó³, by mo¿na na nim by³ zmieœciÌ ma³y bufet szwedzki.
- Dziêki Fear, na Ciebie zawsze mo¿na liczyÌ... - powiedzia³ miêdzy wdechami Gad, po czym po³o¿y³ siê na swoim ³ó¿ku - Och... Cisza, spokój i ³ó¿ko... Warto by³o choÌ raz przeznaczyÌ na coœ wiêcej kasy, ni¿ powinienem. Ty, a raczej wy, chyba podzielacie moje zdanie?
Krokodyl wyci¹gn¹³ siê na swoim pos³aniu, po czym stanowczo pokiwa³ g³ow¹. Lekko zmêczony odwróci³ siê na drugi bok i zasn¹³.
- No có¿, skoro tak stawiasz sprawê... - Ahsamuel wy³¹czy³ œwiat³o i bior¹c przyk³ad ze swojego wodnego kompana, przewróci³ siê na bok - Dobranoc Fear - powiedzia³ jeszcze przez ramiê i odwróci³ g³owê do góry - Dobranoc Ragneg.
Gengar, który od pocz¹tku podró¿y siedzia³ ucieszony na dachu i patrzy³ siê w niebo, schyli³ g³owê, zamkn¹ oczy i odp³yn¹³ razem ze swym trenerem i Croconawem w b³og¹ podró¿ do krainy Morfeusza.

-Couriway City, PopoÂłudnie -

Blask góruj¹cego nad niebosk³onem s³oùca wreszcie obudzi³ Alabaha, który po d³ugiej i udanej drzemce uœwiadomi³ sobie, ¿e zaspa³. B³yskawicznie wyjrza³ za okno, by zobaczyÌ, gdzie siê znajduje. Malowniczy krajobraz w oddali i wspania³e wodospady genialnie komponowa³y siê z œredniej wielkoœci wiosk¹, w której wiêkszoœÌ domów by³a zbudowana z solidnego, dêbowego drewna. Na sam widok chcia³o by siê zostaÌ tu na resztê ¿ycia, ale problem tkwi³ tym, ¿e nie tu mia³ zamiar siê znaleŸÌ. Wybiera³ siê, by odwiedziÌ starego znajomego, który podobno zagoœci³ w tym regionie na parê tygodni, jednak teraz bêdzie musia³ jeszcze poczekaÌ na to spotkanie. Obudzi³ swego kompana i oci¹gaj¹c siê, wyszed³ na zewn¹trz. Skwar, który w poci¹gu by³ minimalnie odczuwalny przez klimatyzacjê, teraz dawa³ siê we znaki, i prêdko by³o trzeba znaleŸÌ miejsce, gdzie mo¿na by spokojnie odpocz¹Ì, przy zimnej szklance wody. Gengar, który ju¿ od dawna czai³ siê w cieniu kolumny wspieraj¹cej sklepienie przystanku czekaj¹c na trenera, przywo³a³ go gestem. To co chcia³ mu pokazaÌ, to rozk³ad jazdy, który pokazywa³, ¿e najbli¿szy poci¹g, do centralnej czêœci regionu by³ za ³adnych parê godzin.
- Ehh... No nic - westchn¹³ zrezygnowany opuszczaj¹c swobodnie rêce - Dobra, panowie trzeba gdzieœ poczekaÌ, a mi siê nie marzy tu w pe³nym s³oùcu ca³y dzieù staÌ, mo¿e pójdziemy gdzieœ siê napiÌ wody? - zapyta³ zwracaj¹c siê ku swym pokemonom, rozk³adaj¹c rêce i z dobijaj¹cym uœmiechem patrz¹c wymownie naù.
Pokemony zgodnie i energicznie pokiwa³y g³ow¹, po czym w trójkê zeszli po schodach ze stacji kolejowej. Ahsamuel wiele podró¿owa³, ale takiego miejsca jeszcze nie widzia³. Oprócz nowoczesnej i perfekcyjnie sprawuj¹cej siê kolei i centrum pokemon wszystko wygl¹da³o tu tak, jakby nikogo tu nie by³o od œredniowiecza. Marmurowe schody, granitowy chodnik, drewniane molo. To wszystko zlewa³o siê we wspania³¹ kompozycjê.

-To samo miejsce, parê godzin póŸniej -

ChÂłodna woda znacznie orzeÂźwiÂła spragnione trio. KaÂżdy z butelkÂą tego magicznego napoju w rĂŞku, maszerowali przez wrĂŞcz zabytkowe uliczki miasta. Ludzie tu byli mili i widocznie lubili turystĂłw, nawet tych przypadkowych. Tak im wspaniale popoÂłudnie minĂŞÂło, Âże arab postanowiÂł pokazaĂŚ swoim pokemonom to, czego jeszcze pewnie nie widziaÂły. Weszli na wzgĂłrze, a raczej pÂłaskowyÂż, z ktĂłrego spÂływaÂła rzeka tworzÂąc wodospad i stanĂŞli przy krawĂŞdzi. Nieziemski widok rozciÂągajÂącej siĂŞ krainy Kalos i sÂłoĂące chowajÂąc siĂŞ za gĂłra, ktĂłre jeszcze momentami odbijajÂące siĂŞ od oddalonej o setki kilometrĂłw tafli oceanu oÂświecaÂło wieczorne niebo... Pokemony byÂł pod masywnym wraÂżeniem. Gad dawno czegoÂś takiego nie widziaÂł. Ostatni raz jak wdrapaÂł siĂŞ na czubek radiostacji w Goldenrod, ale tamto nie moÂże siĂŞ rĂłwnaĂŚ z tym, czego teraz jest Âświadkiem.
- Nareszcie jesteÂśmy na osobnoÂści - powiedziaÂł ktoÂś oziĂŞble za jego plecami.
Humor Alabah w jednej chwili znacznie siê zmieni³. Powoli odwróci³ g³owê i spojrza³ na osobnika spode³ba. By³ to przeciêtnych gabarytów mê¿czyzna, ubrany w czarn¹... nie, granatow¹ marynarkê i spodnie w kant tego samego koloru. Zawi¹zana na szyi mucha dodawa³a mu efektu splendoru i powagi. Czarne, lœni¹ce mokasyny by³y lekko ubrudzone lepk¹ ziemi¹, zapewne po wspinaczce. Lew¹ d³où trzyma³ w kieszeni spodni, zaœ w drugiej mia³ skórzan¹ aktówkê. Sta³ prosto miêdzy dwoma strumieniami, z najbardziej niewymownym wyrazem twarzy, jaki by³ dany Ahsamuelowi widzieÌ. Po d³u¿szej chwili postanowi³ stan¹Ì z tajemniczym osobnikiem twarz¹ w twarz, a w jego œlad poszed³ Croconaw i Gengar, którzy przybrali agresywne miny.
- Skoro mnie szuka³eœ, to czegoœ chcesz - powiedzia³ spokojnie Gad, uspokajaj¹c swoje pokemony gestem rêki i staraj¹c siê odgadn¹Ì, kim jest przybysz - Zamieniam siê zatem w s³uch.
- Aspirant Sztabowy Policji Regionalnej w Kanto Vincent de’la Grande, zostajesz aresztowany pod zarzutem czÂłonkostwa w zespole R. Pojedziesz ze mnÂą do Kanto na przesÂłuchanie. Ruszamy najbliÂższym pociÂągiem - poinformowaÂł bez skrupu³ów mĂŞÂżczyzna w garniturze, nie zmieniajÂąc wyrazu twarzy, jedynie lekko modyfikujÂąc tonacjĂŞ na bardziej stanowczÂą przy ostatnim zdaniu.
- A jeœli mo¿na spytaÌ, aspirancie de'la Grande, na jakiej podstawie s¹dzisz, ¿e nale¿ê do tej¿e grupy terrorystycznej?
- Pierwszy powód to wêszenie po ca³ym mieœcie przez pó³ dnia.
- ZwiedzaÂłem.
- Kolejny to twoja skÂłonna do terroryzmu rasa.
- Rasista.
- To jak logicznie wytÂłumaczysz to, Âże arab rozglÂąda siĂŞ po caÂłym mieÂście.
- JuÂż mĂłwiÂłem, zwiedzaÂłem - powiedziaÂł spokojnie niedoszÂły aresztant, uÂśmiechajÂąc siĂŞ szeroko do rozmĂłwcy.
- Idziesz ze mnÂą.
- Mam dla Ciebie dwie wiadomoœci, jedn¹ z³¹ i drug¹ z³¹, któr¹ wybierasz najpierw?
- Bez znaczenia, bo tak czy inaczej zostajesz aresztowany.
- To moÂże pierwsza, nie jestem czÂłonkiem tego twojego zespoÂłu.
- OkaÂże siĂŞ na przesÂłuchaniu.
- Druga tej taka, ¿e nie jadê na ¿adne przes³uchanie. Mam w tym regionie parê spraw do za³atwienia. Ale w jednym masz s³usznoœÌ, wsiadam do najbli¿szego poci¹gu. Tyle, ¿e ty do Kanto, a ja w g³¹b Kalos.
- Masz ostatni¹ szansê, ¿eby iœÌ ze mn¹ po dobroci - ostrzeg³ policjant wyjmuj¹c z lewej kieszeni spodni ma³y pokaball, który w jednej chwili napêcznia³ do rozmiarów dojrza³ego jab³ka - Jeœli odmówisz, inaczej potaùczymy.
- Niech wiĂŞc siĂŞ zacznÂą harce - odrzekÂł rozradowany arab - Ragneg, pokaÂż mu nasze sÂłynne taktyki.
Fioletowy, uœmiechniêty od ucha do ucha duch wyst¹pi³ o parê kroków przed swojego trenera i stan¹³ w perfekcyjnym bezruchu, jakiego mog³aby mu pozazdroœciÌ niejedna marmurowa rzeŸba. Wydawa³o by siê, ¿e uœmiecha siê do policjanta, na którego aktualnie pada³a jego linia wzroku. W rzeczywistoœci, za aspirantem wy³ania³a siê zza horyzonty ju¿ pierwsza pó³kula srebrzystej tarczy ksiê¿yca, która to przyku³a niezmiernie uwagê Gengara.
- Zasn¹³? - zapyta³ z deka zdziwiony Vincent wskazuj¹c d³oni¹ pokemona przed sob¹ - W sumie to nie ma znaczenia, Reaper i tak nie da mu szans - powiedziawszy to podrzuci³ do góry od niedawna trzymany pokeball.
By³a to modliszka ludzkiego wzrostu, prawie ca³¹ opancerzona w chitynow¹, zielon¹ zbrojê. Ciemna barwa pancerza wskazywa³a na prawie podesz³y wiek pokemona. Z samej postawy i oczu, w których p³onê³a wola walki widaÌ by³o, ¿e nie jedn¹ trudn¹ walkê w swym pokemonowym ¿yciu stoczy³. Obojêtne wobec niego zachowanie przeciwnika trafi³o jego ego, przez co Scyther, bo tak zwano go w jego ojczystym regionie, ledwo trzyma³ na wodzy swoje emocje. Ostatni blask s³oùca uton¹³ w wodach wschodniego wybrze¿a Kalos i teraz g³ównym Ÿród³em œwiat³a ostawa³ majestatycznie wznosz¹cy siê, ogromny ksiê¿yc. Mrok nocy zala³ Couriway i okolice.
- Co powiesz na ¿art na rozluŸnienie atmosfery? - podsun¹³ pomys³ Ahsamuel
- To nie bêdzie konieczne - odpowiedzia³ poddenerwowany Vincent - Miast tego proponuje zacz¹Ì walkê, zacznij. No, chyba, ¿e ju¿ teraz raczysz siê poddaÌ.
- Sucker Punch.
Œlepi¹cy siê w ksiê¿yc Gengar opuœci³ wzrok na przeciwnika. Ugi¹³ lekko nogi jak do skoku i run¹³ naù, obracaj¹c siê przy tym i œmiej¹c, traktuj¹c jak dobr¹ zabawê. Reaper zdezorientowany szybko b³yskawicznym atakiem oponenta zd¹¿y³ tylko z³o¿yÌ swoje no¿yce na wskroœ, by sparowaÌ jego cios, lecz efektem ubocznym gaszenia tak bogato na³adowanego si³¹ kinetyczn¹ ataku by³ wytr¹cenie z równowagi, co da³o szanse duchowi na kolejny atak.
- Ragneg, szybko, Shadow Punch!
- Unik i kontruj!
Ragneg zamachn¹³ siê i wyprowadzi³ do po³owy prawy sierpowy, po czym momentalnie znikn¹³. Ciemnozielony robak uchyli³ siê mechanicznie po czym przeci¹³ swoimi ostrymi koùczynami powietrze, gdzie jeszcze przed chwil¹ sta³ jego przeciwnik. Nie natrafisz na ¿aden opór, zdumiony zacz¹³ szukaÌ wokó³ siebie, lecz dojrzeÌ nie móg³. Nagle niewidzialna pieœÌ, która wy³oni³a siê z ciemnoœci zatrzyma³a siê na jego lewym policzku, ledwo co nie nokautuj¹c Scythera. Ten od impetu obróci³ siê w miejscu, po czym ujrza³ wy³aniaj¹c¹ siê z cienia sylwetkê opas³ego ducha, który suszy³ do niego z¹bki z jeszcze wiêkszym entuzjazmem ni¿ na pocz¹tku. Modliszka odskoczy³a na bezpieczn¹ odleg³oœÌ, by przygotowaÌ siê do ataku i ewentualnej kontry. Ludzie us³yszawszy odg³osy walki zaczêli zbieraÌ siê na p³askowy¿u dooko³a pola bitwy. Rzadko siê zdarza³o, ¿eby toczy³y siê w tak spokojnym miejscu jakieœ walki, a smaczku dodawa³o to, ¿e jeden z trenerów podawa³ siê z policjanta.
- Dobra, czas na prawdziw¹ walkê, nieprawda¿ Ragneg? Pamiêtasz jeszcze tamt¹ walkê ze Scizorem w Sinnoh? Rób dok³adnie to samo. ChoÌ nie, wróÌ! OszczêdŸmy sobie koùcówki - powiedzia³ uœmiechaj¹c siê serdecznie i zerkaj¹c na przeciwnika, którego nieufna mina by³a bardziej wymowna ni¿ tysi¹c s³ów.
- Co ty, Reaper, nie dawaj im chwili do namysÂłu! Fury Cutter!
Scyther z czymœ miêdzy sza³em a skupieniem na twarzy ruszy³ przed siebie przecinaj¹c powietrze swoimi kosami. Genagar, który najwyraŸniej nic sobie nie robi³ z nadci¹gaj¹cego w ¿wawym têpiê przeciwnika, sta³ zamyœlony ze spuszczon¹ g³ow¹, i ju¿ mu mia³ przejœÌ z uœmiechu w zadumanie, gdy nagle sobie przypomnia³. Weso³y podskoczy³ i radoœnie zaszar¿owa³ na Scythera ponownie szykuj¹c siê do kolejnego Sucker Puncha. Mknêli tak ku sobie, lecz duch mia³ do tego przewagê prêdkoœci, któr¹ wykorzysta³ w pewnym momencie, by przyspieszyÌ niesamowicie. Lecia³ niczym rakiet na nieustêpuj¹cego robaka.
- Teraz, Reaper!
Scyther kucn¹³ w ostatniej chwili by przepuœciÌ przeciwnika nad sob¹, lecz to nie by³o jego g³ównym celem. Jego skrzyd³a rozpostar³y siê i zaœwieci³y oœlepiaj¹cym blaskiem. Mina Ragnega zrzed³a po raz pierwszy w tym starciu. Modliszka polecia³a ku górze z prêdkoœci¹ startuj¹cej rakiety, nabijaj¹c przy okazji na skrzyd³o swego oponenta. Hamowa³ powoli w powietrzy, po czym zrzuci³ swobodnie spadaj¹cego na ziemiê Gengara ze swych skrzyde³. Sam równie¿ zlecia³ na dó³, by upewniÌ siê o stanie. Zobaczywszy nieruchomego przeciwnika, Reaper podniós³ swe kosy do góry w geœcie zwyciêstwa.T³um oszala³ i po ca³ej wiosce by³o s³ychaÌ wiwaty, choÌ nie wiadomo o co i po co by³a ta walka. Zawiedziony Alabah powróci³ swego pokemona do kuli.
- Sekundy, mĂłj przyjacielu, sekundy - mĂłwiÂł do pokeballa i odwrĂłciÂł siĂŞ do swego jeszcze zdolnego do walki kompana - Teraz ty Fear, ale ty mnie nie zawiedziesz. MuszĂŞ Ci powiedzieĂŚ, Âże twĂłj Scyther jest lepszy nawet od niektĂłrych ScizorĂłw.
- To oczywiste, w koùcu to nie jakiœ ¿ó³todziób tylko mój wieloletni kompan.
- Tak czy inaczej, ty skoĂączyÂłeÂś ostatniÂą potyczkĂŞ, wiĂŞc ja zacznĂŞ tÂą. Fear, chyba wiesz co robiĂŚ?
Lekko zdziwiony aligator spojrza³ na swego zachowuj¹cego powagê trenera, po czym nie maj¹c i tak nic do gadania, ruszy³ na Reapera. Podbiegaj¹c doù próbowa³ dosiêgn¹Ì go swymi jeszcze krótkimi, ale ostrymi pazurami, lecz ten z ³atwoœci¹ wykonywa³ uniki, choÌ by³ ju¿ wymêczony po walce z komicznym duchem.
- Reaper, Quick Attack!
Scyther po udanym uskoku zaszarÂżowaÂł na krokodyla, ale ten sparowaÂł i kontynuowaÂł nacieranie tylko za pomocÂą ciĂŞĂŚ pazurami, co nadal nie przynosiÂło Âżadnego skutku.
- Co to za gierki? Reaper, atakuj go, Slash!
Gdy lataj¹cemu robakowi uda³o siê unikn¹Ì ciosu, zaatakowa³ jak mu nakazano, tym razem skoczy³ nad Croconawem i próbowa³ œci¹Ì go swymi kosami, co on z ³atwoœci¹ obroni³ pazurami. Podminowany Scyther nie czekaj¹c na rozkaz trenera postanowi³ wejœÌ do szybkiej walki wrêcz. Roz³o¿y³ skrzyd³a i ruszy³ na wnerwiaj¹cego aligatora. Gdy by³ ju¿ blisko jego skrzyd³a zaœwieci³y i przyspieszy³ gwa³townie. Pope³ni³ ten sam b³¹d, co Gengar w walce z nim. Fear kucn¹³ pod lec¹cym przeciwnikiem i zamro¿onymi k³ami ugryz³ go w doln¹ koùczynê. Reaper krzykn¹³ z bólu i próbowa³ siê wyrwaÌ, lecz im bardziej siê szarpa³, tym mocniej gryz³ Croconaw. Policjant nie by³ wstanie przeboleÌ tego wrzasku rozpaczy ze strony jego pokemona. Czerwona smuga poch³onê³a lamentuj¹cego robaka, chowaj¹c go do jego pokeballa. Uradowany aligator wróci³ na miejsce przed trenerem gotowy na kolejne wyzwanie.
- To walka o wszytko, i nie dam siĂŞ zastraszyĂŚ jakiemuÂś krokodylowi! - stwierdziÂł aspirant wypuszczajÂąc swojego ostatniego pokemona.
Do walki stan¹³ ogromny, majestatyczny potwór morski, z rozdziawion¹ paszcz¹ i ogromnymi k³ami z niej wystaj¹cymi. WiêkszoœÌ mieszkaùców zna³a tego pokemona, ale nie widzia³a go w takiej formie. Czerwony Gyardos zarycza³ straszniej ni¿ niejedno monstrum chcia³o by ryczeÌ. Wytrenowany do walki na suchym l¹dzie, nie potrzebowa³ dostêpu do wody.
- Niestety, Red nie zna zbyt wielu ruchĂłw, wiĂŞc pozwĂłl, Âże zaczniemy z grubej rury. Aqua Tail!
Olbrzym obróci³ siê po czym zamachn¹³ siê ogonem na Croconawa. Ten z³apa³ ogon i próbowa³ przytrzymaÌ potwora, lecz by³ zbyt s³aby, ¿eby kontrolowaÌ coœ takiego. Gyardos nie da³ mu wyboru. Fear zacz¹³ zmieniaÌ swoj¹ formê. Z œredniego wzrostu, przygrubego krokodyla sta³ siê wielkim, silnym aligatorem. Feraligatr by pokazaÌ swoj¹ si³ê, poci¹gn¹³ monstrum za ogon i rzuci³ nim w dó³ wodospadu. Nie odpuszczaj¹c skoczy³ za nim. Trenerzy stanêli obok siebie i spojrzeli na dó³. Publika otoczy³a pó³okrêgiem araba i policjanta, przygl¹daj¹c siê z zaciekawieniem dalszemu obrotowi spraw. Gyardos dryfowa³ na wodzie, gdy jego oponent sta³ na przeciw niego na suchym kawa³ku g³azu.
- Hydro pomp! - rzuciÂł de'la Grande.
Strumieù wody wystrzeli³ w aligatora, który przyj¹³ to jak orzeŸwiaj¹c¹ k¹piel.
- Cholera!
- Teraz nasza kolej, Crunch!
Krokodyl skoczyÂł ku bezradnemu Gyardosowi, ktĂłry czekaÂł na rozkazy od trenera.
- Aqua tail!
Potwór machn¹³ swym tu³owiem na szybuj¹cego przeciwnika, szczêœliwie go trafiaj¹c i odbijaj¹c w stronê zbocza. Feraligatr uderzy³ o ska³ê i bezw³adnie zsun¹³ siê na dó³ na g³az, z którego zaczyna³. Walka by³a ju¿ prawie skoùczona, ale aligator jeszcze dycha³.
- WykoĂącz go, Hyper Beam!
Red spojrza³ z nutk¹ ¿alu na bezbronnego oponenta, ale to by³o polecenie. W jego paszczy zaczê³a kumulowaÌ siê wi¹zka œwiat³a, która nastêpnie wystrzeli³a w Feara. Uderzenie. Nie by³o widaÌ nic oprócz œwiat³a i od³amków kruszonej ska³y lec¹cych we wszystkie strony. Ostre, przebijaj¹ce jego ³uski, k³y wbi³y mu siê w podbrzusze i zacisnê³y boleœnie. Ból niczym ¿ar zap³on¹³ w tamtym miejscu. Ryk olbrzyma zatrzasn¹³ ziemi¹. Próbowa³ siê wyrwaÌ, lecz bez skutku. Wyskoczy³ na ledwo utrzymuj¹ce jego ciê¿ar molo wraz z Ÿród³em problemów. By³ nim nie kto inny jak Fear.
- Teraz, zamraÂżaj!
Aligator p³ynnie do gryzienia doda³ zamra¿anie, poczynaj¹c zmieniaÌ wodnego giganta w bry³ê lodu.
- Gyardos, proszĂŞ, walcz z tym!
Lecz choĂŚby trener kazaÂł pokemonowi wstaĂŚ, tam pierwszy raz dusza pokemonowa swego trenera nie sÂłuszna.*

- Las na pó³noc od Couriway

Wie¿a zbudowana z piêciu pokemonów siêga³a ponad czubki drzew, sk¹d by³ dobry widok we wszystkie strony. Sandshrew na samej górze patrzy³ przez znaleziony przyrz¹d w stronê wodospadów. T³um ludzi patrzy³ na lodowy pos¹g gigantycznego wê¿opodobnego pokemona. Ci dwaj widocznie przestali walczyÌ i ten wy¿szy chcia³ temu drugiemu podaÌ rêkê, ale tamten j¹ odtr¹ci³. Wyci¹gn¹³ rêkê i zamro¿ona statua znik³a, po czym chyba oburzony ruszy³ w stronê lasu, którym siê znajdowali. Ten wysoki z³apa³ siê za g³owê i zacz¹³ biec wraz z krokodylem w stronê domu stalowego potwora, z którym tu przybyli.
Venipede, który by³ podstaw¹ tej¿e wie¿y d³u¿ej ju¿ nie wytrzyma³ i zrzuci³ towarzyszy z grzbietu. Obola³e i wkurzone pokemony zaczê³y krzyczeÌ i wymachiwaÌ ³apkami na Truj¹cego robaka. Ten teatralnie ich ola³ i poszed³ odpocz¹Ì w cieniu. Mareep próbowa³ ostudziÌ emocje kolegów, ale Kacleon by³ tak dog³êbnie oburzony, ¿e nie zwraca³ na niego uwagi. Wiecznie niezdecydowany Buizel nie wiedzia³, czy winien stan¹Ì po stronie robaka i owieczki czy koalicji kameleona i ziemnej myszy. Sk³ócone pokemony us³ysza³y szelest i ju¿ pogodzone ukry³y siê za krzakami. Elegancko ubrany mê¿czyzna nios¹cy teczkê przedziera³ siê przez zaroœla. Na jego twarzy malowa³o siê niedowierzanie i wœciek³oœÌ. Gdy ju¿ przeszed³, kompania przekrad³a siê przez las i morderczym sprintem biegli w kierunku miasta, by zd¹¿yÌ przed ucieczk¹ kanciastego, kolorowego monstrum. Nie by³o im w myœli przemierzaÌ kolejne miliardy kroków w pogoni za tym czymœ. Jednak na ich nieszczêœcie, tak¹ podró¿ im gotowa³ los...

Wizje moÂżna oceniaĂŚ do godziny 20 dnia 11 stycznia 2014 roku, lub do momentu, gdy jeden z graczy biedzie mieĂŚ znaczÂącÂą przewagĂŞ nad rywalem

MoÂżna to zrobiĂŚ w tym temacie z wg. poniÂższych kryteriĂłw:

a)OrtografiĂŞ, interpunkcjĂŞ oraz stylistykĂŞ
b)Pomys³owoœÌ
c)Fabu³ê
d)Opis walki oraz d³ugoœÌ opowiadania

Po czym oddajemy gÂłos na w naszej opinii zwyciĂŞskÂą wizje.
Jeden gÂłos to jeden punkt w pojedynku.

NaleÂży takÂże dodaĂŚ wÂłasne odczucia co do walk, ale nie powinny byĂŚ brane pod uwagĂŞ. ProszĂŞ kierowaĂŚ siĂŞ wÂłasnym sumieniem przy przyznawaniu gÂłosu.


lub pod tym adresem.

* * *

Sezon II

Walka numer 2

Uczestniczy: Mike Sterck (Bulbinek) (wyzywajÂący) vs Diana Hunter (teddy) (wyzwany)
Miejsce: PokĂŠmon Village w Kalos
Przewidywalna data oddania: 12 stycznia 2014 roku
Ostateczna data oddania:13 stycznia 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Walka numer 3

Uczestniczy: Anthony Emerald (DialguÂś) (wyzywajÂący) vs Max Starn (Sky) (wyzwany)
Miejsce: Lumiose City w Kalos
Przewidywalna data oddania: 11 stycznia 2014 roku
Ostateczna data oddania:16 stycznia 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

* * *

Lubisz skrobaÌ ró¿ne teksty? Zaczynasz sw¹ pisark¹ przygodê? Chcesz podnieœÌ swoje umiejêtnoœci w pisaniu? A mo¿e chcesz siê zmierzyÌ z innymi? W takim razie Bursztynowa Liga jest miejscem dla ciebie. Do³¹cz jeszcze dziœ.

WejdÂź tu albo tutaj

Polecaj¹ W³adimir W³adimirowicz Putin, Angela Merkel, Kleszczu, Drowker, Trybson, Jole Rutowica(ta od konia), Cygan z Krakowskiego Rynku(ten co by wyjeba³ w pizdu ca³¹ policje i stra¿ miejsk¹)

#chamskareklama

[Kleszczu]

Bursztynowa Liga

W walce otwarcia zwyciĂŞÂżyÂł Sky stosunkiem gÂłosĂłw 5:2

Sezon II

Walka numer 1

Vincent de’la Grande (Rocket) vs Alabah Ahsamuel (Kuballo)

Uczestniczy: Vincent de’la Grande (Rocket) (wyzywajÂący) Alabah Ahsamuel (Kuballo) (wyzwany)
Miejsce: Couriway Town w Kalos
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Rocket

vs. Alabah Ahsamuel


- Vincent, czy przekazano Tobie kopertĂŞ? – zabrzmiaÂł gÂłos w telefonie.
- Tak. Jestem juÂż w drodze do Couriway Town w regionie Kalos, dopÂłynĂŞ jutro do brzegu i przesiÂądĂŞ siĂŞ na pociÂąg, ktĂłrym dojadĂŞ na miejsce.
- Dobrze. W kopercie znajdziesz instrukcje. Nie marnuj czasu mÂłody, Akog jest w Kalos od miesiÂąca, zapewne zd¹¿yÂł zorganizowaĂŚ tam ma³¹ grupĂŞ – rozlegÂło siĂŞ krĂłtkie, ‘piip’ w sÂłuchawce i Vincent schowaÂł telefon do swojej podrĂŞcznej torby.

PiĂŞkne morze zawsze robiÂło wraÂżenie na mÂłodym policjancie. UwielbiaÂł je podziwiaĂŚ, wprawiaÂło go to w nastrĂłj refleksji. Po chwili namysÂłu podszedÂł do swojego leÂżaka i rozÂłoÂżyÂł siĂŞ na nim wygodnie, wyciÂągajÂąc rĂłwnoczeÂśnie kopertĂŞ, o ktĂłrej rozmawiaÂł przez telefon. ZnalazÂł tam list z instrukcjami. WynikaÂło z nich, Âże ma odszukaĂŚ profesora Sycamore’a w Couriway Town. Sycamore zgodziÂł siĂŞ wspó³pracowaĂŚ z policjÂą z Kanto, liczÂąc, Âże zagraniczni agenci przywiozÂą egzotyczne pokemony, typowe dla regionu, z ktĂłrego pochodzÂą. De’la Grande przed spotkaniem z profesorem ma udaĂŚ siĂŞ do Centrum Pokemon, by tam odebraĂŚ przesyÂłkĂŞ zawierajÂącÂą trĂłjkĂŞ pokemonĂłw: Bulbasaura, Squirtle’a i Charmandera. MiaÂła byĂŚ to zapÂłata dla mÂłodego Sycamore’a i jego laboratorium. Zalecono mu rĂłwnieÂż, by powoli budowaÂł swojÂą pozycjĂŞ znanego i silnego trenera, Âżeby szukaÂł okazji do walk. GĂłra liczyÂła, Âże to sprowokuje zespó³ R do zaproponowania wspó³pracy Vincentowi, tym samym mĂłgÂłby robiĂŚ za wtyczkĂŞ. Bycie wtyczkÂą w mafii to bardzo ryzykowne zadanie. MÂłody policjant rozmyÂślaÂł nad swym zadaniem, najprawdopodobniej byÂła to najtrudniejsza misja w jego karierze.

*****

MiÂła recepcjonistka wskazaÂła Vincentowi drogĂŞ do restauracji gdzie miaÂł na niego czekaĂŚ profesor. Przy stoliku siedziaÂło dwĂłch mĂŞÂżczyzn. MÂłody i przystojny z bujnymi wÂłosami opowiadaÂł o czymÂś z wielkim zaangaÂżowaniem, podczas gdy drugi, z tatuaÂżem na twarzy, sÂłuchaÂł uwaÂżnie trzymajÂąc w dÂłoniach jakiÂś kamieĂą.

- Stoimy u progu wielkiego odkrycia Ahsamuelu! Ewolucje pokemonĂłw osiÂągnÂą nowy poziom. To ekscytujÂące, dziĂŞki takim kamieniom jak ten, pokemon powinien przemieniĂŚ siĂŞ w swojÂą niezwykle silnÂą formĂŞ, ktĂłra do tej pory pozostawaÂła dla nas ukryta. Musimy tylko znaleŸÌ sposĂłb by niejako uruchomiĂŚ ten kamieĂą. Moi uczniowie juÂż pracujÂą nad tym – usÂłyszaÂł wycinek rozmowy Vincent, gdy podchodziÂł do stolika. Osoba, ktĂłra opowiadaÂła przerwaÂła na chwilĂŞ widzÂąc podchodzÂącego do stolika nieznajomego. – SÂłucham pana?

Vincent bez sÂłowa podaÂł pudeÂłko, zakÂładajÂąc, Âże to jest wÂłaÂśnie profesor. KtoÂś z tatuaÂżem nie moÂże byĂŚ uczonym. Sycamore zajrzaÂł do Âśrodka pojemnika, gdzie ujrzaÂł trzy pokeballe. Twarz od razu mu siĂŞ rozjaÂśniÂła.

- Ach, tak. Vincent de’la Grande jak mniemam. Jestem profesor Sycamore, miÂło mi. MĂłj rozmĂłwca to Alabah Ahsamuel, wĂŞdrowny kupiec – rzekÂł wskazujÂąc dÂłoniÂą na drugÂą osobĂŞ przy stoliku. Policjant przyjrzaÂł mu siĂŞ uwaÂżniej. PrzypominaÂł Araba, byÂł bardzo wysoki i chudy, zauwaÂżyÂł teÂż kilka pokeballi przy pasie, wiĂŞc musiaÂł byĂŚ nie tylko kupcem, ale teÂż i trenerem.

- Mi rĂłwnieÂż miÂło – odpowiedziaÂł Grande i zwrĂłciÂł siĂŞ w stronĂŞ kupca. – Ciekawy tatuaÂż. JakieÂś g³êbsze znaczenie? O ile oczywiÂście mogĂŞ spytaĂŚ.

CzÂłowiek o nieco gadzim wyglÂądzie wzruszywszy ramionami odrzekÂł:

- PytaĂŚ zawsze moÂżna. To symbol mej wiary. Jest dla mnie swego rodzaju motywacjÂą – lekka duma wypÂływaÂła z wypowiedzi Alabaha. Sycamore klasn¹³ dÂłoĂąmi zwracajÂąc na siebie uwagĂŞ.

- My tu gadu gadu a chciaÂłbym przeprowadziĂŚ pewien eksperyment naukowy. Czy nie moglibyÂście zawalczyĂŚ miĂŞdzy sobÂą? ChciaÂłbym zobaczyĂŚ czy uda nam siĂŞ uruchomiĂŚ dziaÂłanie tego kamienia – wskazaÂł na klejnot trzymany przez Ahsamuela. ZarĂłwno kupiec jak i policjant zgodzili siĂŞ na uczestnictwo w tym eksperymencie. WyszedÂłszy na zewnÂątrz zaczĂŞli szukaĂŚ dobrego miejsca na walkĂŞ. Profesor przejÂąwszy inicjatywĂŞ zaprowadziÂł ich to maÂłego skweru. Przeciwnicy stanĂŞli naprzeciw siebie w bezpiecznej odlegÂłoÂści.

- Mam przy sobie tylko dwa pokemony – poinformowaÂł Vincent, wyciÂągajÂąc przy tym z torby pokeballe.

- Dobrze, zatem walczymy dwoma pokemonami! Zaczynajcie! – rzekÂł Sycamore, wcielajÂąc siĂŞ w rolĂŞ sĂŞdziego.

Grande szybko wybraÂł pokemona i spokojnym, opanowanym ruchem rzuciÂł pokeball na ziemiĂŞ przed sobÂą.

- NaprzĂłd Reaper! – z kuli wyÂłoniÂł Scyther, ktĂłry zaskrzeczaÂł i przeci¹³ powietrze swoimi ostrzami, chcÂąc zaimponowaĂŚ widowni. Alabah uÂśmiechnÂąwszy siĂŞ lekko chwyciÂł za czerwono-bia³¹ kulĂŞ i rzuciÂł na ziemiĂŞ.

- Ragneg! PokaÂż, na co cie staĂŚ! Szybko! UÂżyj kamienia Gengarite! – zakrzykn¹³ kupiec a przed oczami widowni pojawiÂł siĂŞ Gengar, ze swoim szerokim, zÂłowieszczym uÂśmiechem.

- Double Team a potem Sword Dance, Reaper! – odpowiedziaÂł policjant z wci¹¿ spokojnym gÂłosem, wydajÂąc polecenia swojemu owadziemu pokemonowi.

Wzrok wszystkich obecnych skupi³ siê na Gengarze, który z si³¹ umys³u unosi³ kamieù przed sob¹ i potrz¹sa³ swoimi ma³ymi ³apami. Nic siê nie sta³o. Duchowi odwróci³ siê uœmiech do góry nogami. Chwyciwszy kamieù w swoje rêce zacz¹³ waliÌ siê nim w czo³o. Dalej bez ¿adnych efektów. Tym razem twarz pokemona przybra³a wyraz zastanowienia by po chwili zmieniÌ siê w przeb³ysk geniuszu. Ragneg skoczy³ na kamieù. Bez efektu. Zacz¹³ potrz¹saÌ kamieniem w d³oni tu¿ przy uchu. Bezradny spojrza³ na swojego trenera, który pokrêci³ g³ow¹. Profesor równie¿ wydawa³ siê byÌ zawiedziony i poleci³ zakoùczyÌ walkê w normalny sposób. Alabah wiedzia³, ¿e Ragneg nie prze¿yje ciosy wrogiego Scythera, który wykorzysta³ ten czas by siê wzmocniÌ. Kupiec mia³ jednak w zanadrzu plan.

- Reaper wykoĂącz go Aerial Ace’em!

Zielony owad leciaÂł w stronĂŞ ducha nabierajÂąc coraz wiĂŞkszego rozpĂŞdu, tuÂż przed samym nosem Gengara robiÂąc zamach swoim ostrzem.

- Destiny Bond Ragneg! – decyzja Ahsamuela zaskoczyÂła wszystkich. Pokemon duch przyj¹³ na siebie uderzenie ostrza, rĂłwnoczeÂśnie skupiajÂąc swĂłj umysÂł na nawiÂązanie kontaktu z umysÂłem przeciwnika. Gengar opadÂł z siÂł, uderzenie byÂło nokautujÂące, jednak w momencie uderzenia Scyther caÂły bĂłl, jaki zadaÂł Ragnegowi poczuÂł na sobie, wiĂŞc zaskrzeczaÂł z bĂłlu przykÂładajÂąc swoje ostrza do gÂłowy. ZemdlaÂł. Vincent wyraziÂł uznanie dla taktyki przeciwnika a przed oczami wszystkich pojawiÂł siĂŞ jego drugi pokemon, ktĂłrym byÂł Gyarados. Wodny pokemon przeleciaÂł siĂŞ po polu walki pokazujÂąc swoje czerwone Âłuski. Alabah z kolei wystawiÂł niebieskiego dinozaura-krokodyla, Feraligatra.

- Fear, uÂżyj Crunch! – wydaÂł polecenie Ahsamuel, jego podopieczny ruszyÂł w stronĂŞ Gyaradosa.

- Waterfall, Red! – odpowiedziaÂł Vincent, latajÂący w¹¿ ruszyÂł na przeciwnika duÂżo szybszym tempem. Pokemon Vincenta wbiÂł Feraligatra w ziemiĂŞ swoim atakiem, jednak, gdy opadÂł kurz widaĂŚ byÂło jak dinozaur wgryza siĂŞ w skĂłrĂŞ Gyaradosa, ktĂłry rykn¹³ z bĂłlu. Czerwony w¹¿ prĂłbowaÂł siĂŞ uwolniĂŚ, ale szczĂŞki krokodyla byÂły mocne, wiĂŞc nie puÂściÂły.

- Aqua Tail, Red! – pokemon posÂłusznie wykonaÂł polecenie trenera i uderzywszy ogonem w przeciwnika odrzuciÂł go na kilka metrĂłw. Alabah nakazaÂł swojemu pokemonowi ponowiĂŚ atak. Gyarados jednak wykonaÂł unik i Feraligatr byÂłby siĂŞ przewrĂłciÂł gdyby nie to, Âże jego przeciwnik od razu uderzyÂł go ogonem, ponownie odrzucajÂąc na kilka metrĂłw. Nie zwlekajÂąc, w¹¿ rozpĂŞdziÂł siĂŞ i wyskoczyÂł w gĂłrĂŞ chcÂąc wzmocniĂŚ swĂłj Waterfall. Tym razem to krokodyl byÂł sprytniejszy i w ostatniej chwili odskoczyÂł na bok, sprawiajÂąc, Âże podopieczny policjanta uderzyÂł w ziemiĂŞ. ZarĂłwno Fear jak i Red wyglÂądali na wyczerpanych, jeden celny atak mĂłgÂł zakoĂączyĂŚ walkĂŞ. Profesor Sycamore byÂł pod wraÂżeniem umiejĂŞtnoÂści trenerĂłw i z zainteresowaniem przyglÂądaÂł siĂŞ walce. Vincent de’la Grande nie chciaÂł ryzykowaĂŚ bliskiego kontaktu, poleciÂł, wiĂŞc swojemu pokemonowi uÂżyĂŚ Hydro Pompy. Pokemon kupca wbiÂł siĂŞ w strumieĂą wody poczÂątkowo skutecznie siĂŞ przebijajÂąc, jednak po chwili woda przemogÂła go i Feraligatr opadÂł z siÂł. Alabah Ahsamuel przywoÂłaÂł swojego Feara z powrotem do kuli, wiĂŞc Vincent poszedÂł w jego Âślady.

- Brawo Vincent, pokonaÂłeÂś moich podopiecznych – Grande sÂłyszÂąc pochwaÂły tylko kiwn¹³ gÂłowÂą w podziĂŞce. ZwrĂłciwszy swĂłj wzrok w stronĂŞ profesora, daÂł mu do zrozumienia, Âże czas zaÂłatwiĂŚ interesy.

- Zgoda, Âże eksperyment nie wyszedÂł, moÂże innym razem znajdziemy sposĂłb. DziĂŞkujĂŞ Ci, Alabahu za poÂświĂŞcony czas. Nie zatrzymuje Cie juÂż – rzekÂł Sycamore do kupca.

- W porzÂądku – odpowiedziaÂł wysoki mĂŞÂżczyzna i zwrĂłciwszy siĂŞ w stronĂŞ policjanta dodaÂł: - Mnie pokonaÂłeÂś, ale sÂą tacy, ktĂłrzy dali by Ci popaliĂŚ. Szukaj Jasona Jupitera, jeÂśli chcesz prawdziwego wyzwania.

Trzej mê¿czyŸni po¿egnali siê. Kupiec ruszy³ w swoj¹ stronê, natomiast policjant z profesorem wrócili do hotelu by omówiÌ sprawy policji i zespo³u R. Jednak myœl o Jasonie Jupiterze wci¹¿ nie dawa³a spokoju Vincentowi.

ByĂŚ moÂże kiedyÂś zawalczymy, kimkolwiek jesteÂś, pomyÂślaÂł i skupiÂł swoje myÂśli na teraÂźniejszoÂści.


Kuballo

Na nocnym niebie malowa³ siê wielki, srebrzysty ksiê¿yc w akompaniamencie jaœniej¹cych gwiazd. Rzuca³ on blask na korony iglastych drzew, skrywaj¹cych prawdziw¹ naturê nocnego ¿ycia lasu. M³ody Sandshrew przemierza³ las z ciekawoœci¹, gdy nagle odkry³ nowe wzniesienie. Uwielbia³ wdrapywaÌ siê na wzniesienia, a jeszcze bardziej lubowa³ siê z nich staczaÌ, tak, jak to robi³a jego mama podczas walki. Wgramoli³ siê na kupê ziemi, na której, o dziwo, znajdowa³y siê dwa srebrzyste, a miejscami ju¿ br¹zowe pasy, które po dotkniêciu okaza³y siê twarde. Pomijaj¹c je, ziemny pokemon weso³o podszed³ do krawêdzi i gdy pochyli³ siê, by zobaczyÌ, jak strome jest zbocze, coœ g³oœnego i strasznego przejecha³o mu za plecami. Pod wra¿eniem Sansherw przewa¿y³ siê do przodu i boleœnie stoczy³ siê po wzniesieniu i wyl¹dowa³ ryjkiem w miêkkiej ziemi. Gdy podniós³ siê zrzucaj¹c z siebie resztki tego, co mia³ na pyszczku, spojrza³ w stronê, w któr¹ uda³o siê monstrum i zobaczy³ kolorowe pud³o pêdz¹ce szybciej, ni¿ cokolwiek, co do tej pory widzia³. Patrzy³ jeszcze przez chwilê, po czym postanowi³ zebraÌ kupkê przyjació³ i ruszyÌ w pogoù za pêdziwiatrem.
Przez okno dwuosobowego przedzia³u pierwszej klasy ca³a ta sprawa z Sandshrew wydawa³a siê komiczna, i Alabah o ma³o siê nie ud³awi³ soczystym kawa³kiem jagniêciny, gdyby nie natychmiastowa reakcja jego Croconawa. £api¹c oddech arab opar³ rêce na kolanach i wdycha³ tlenu ile tylko móg³. Przedzia³ by³ klimatyzowany, mia³ dwa ³ó¿ka i tyle przestrzeni miêdzy nimi, ¿e spokojnie mo¿na by posadziÌ tu jeszcze osiem osób. Przy oknie sta³ doœÌ szeroki stó³, by mo¿na na nim by³ zmieœciÌ ma³y bufet szwedzki.
- Dziêki Fear, na Ciebie zawsze mo¿na liczyÌ... - powiedzia³ miêdzy wdechami Gad, po czym po³o¿y³ siê na swoim ³ó¿ku - Och... Cisza, spokój i ³ó¿ko... Warto by³o choÌ raz przeznaczyÌ na coœ wiêcej kasy, ni¿ powinienem. Ty, a raczej wy, chyba podzielacie moje zdanie?
Krokodyl wyci¹gn¹³ siê na swoim pos³aniu, po czym stanowczo pokiwa³ g³ow¹. Lekko zmêczony odwróci³ siê na drugi bok i zasn¹³.
- No có¿, skoro tak stawiasz sprawê... - Ahsamuel wy³¹czy³ œwiat³o i bior¹c przyk³ad ze swojego wodnego kompana, przewróci³ siê na bok - Dobranoc Fear - powiedzia³ jeszcze przez ramiê i odwróci³ g³owê do góry - Dobranoc Ragneg.
Gengar, który od pocz¹tku podró¿y siedzia³ ucieszony na dachu i patrzy³ siê w niebo, schyli³ g³owê, zamkn¹ oczy i odp³yn¹³ razem ze swym trenerem i Croconawem w b³og¹ podró¿ do krainy Morfeusza.

-Couriway City, PopoÂłudnie -

Blask góruj¹cego nad niebosk³onem s³oùca wreszcie obudzi³ Alabaha, który po d³ugiej i udanej drzemce uœwiadomi³ sobie, ¿e zaspa³. B³yskawicznie wyjrza³ za okno, by zobaczyÌ, gdzie siê znajduje. Malowniczy krajobraz w oddali i wspania³e wodospady genialnie komponowa³y siê z œredniej wielkoœci wiosk¹, w której wiêkszoœÌ domów by³a zbudowana z solidnego, dêbowego drewna. Na sam widok chcia³o by siê zostaÌ tu na resztê ¿ycia, ale problem tkwi³ tym, ¿e nie tu mia³ zamiar siê znaleŸÌ. Wybiera³ siê, by odwiedziÌ starego znajomego, który podobno zagoœci³ w tym regionie na parê tygodni, jednak teraz bêdzie musia³ jeszcze poczekaÌ na to spotkanie. Obudzi³ swego kompana i oci¹gaj¹c siê, wyszed³ na zewn¹trz. Skwar, który w poci¹gu by³ minimalnie odczuwalny przez klimatyzacjê, teraz dawa³ siê we znaki, i prêdko by³o trzeba znaleŸÌ miejsce, gdzie mo¿na by spokojnie odpocz¹Ì, przy zimnej szklance wody. Gengar, który ju¿ od dawna czai³ siê w cieniu kolumny wspieraj¹cej sklepienie przystanku czekaj¹c na trenera, przywo³a³ go gestem. To co chcia³ mu pokazaÌ, to rozk³ad jazdy, który pokazywa³, ¿e najbli¿szy poci¹g, do centralnej czêœci regionu by³ za ³adnych parê godzin.
- Ehh... No nic - westchn¹³ zrezygnowany opuszczaj¹c swobodnie rêce - Dobra, panowie trzeba gdzieœ poczekaÌ, a mi siê nie marzy tu w pe³nym s³oùcu ca³y dzieù staÌ, mo¿e pójdziemy gdzieœ siê napiÌ wody? - zapyta³ zwracaj¹c siê ku swym pokemonom, rozk³adaj¹c rêce i z dobijaj¹cym uœmiechem patrz¹c wymownie naù.
Pokemony zgodnie i energicznie pokiwa³y g³ow¹, po czym w trójkê zeszli po schodach ze stacji kolejowej. Ahsamuel wiele podró¿owa³, ale takiego miejsca jeszcze nie widzia³. Oprócz nowoczesnej i perfekcyjnie sprawuj¹cej siê kolei i centrum pokemon wszystko wygl¹da³o tu tak, jakby nikogo tu nie by³o od œredniowiecza. Marmurowe schody, granitowy chodnik, drewniane molo. To wszystko zlewa³o siê we wspania³¹ kompozycjê.

-To samo miejsce, parê godzin póŸniej -

ChÂłodna woda znacznie orzeÂźwiÂła spragnione trio. KaÂżdy z butelkÂą tego magicznego napoju w rĂŞku, maszerowali przez wrĂŞcz zabytkowe uliczki miasta. Ludzie tu byli mili i widocznie lubili turystĂłw, nawet tych przypadkowych. Tak im wspaniale popoÂłudnie minĂŞÂło, Âże arab postanowiÂł pokazaĂŚ swoim pokemonom to, czego jeszcze pewnie nie widziaÂły. Weszli na wzgĂłrze, a raczej pÂłaskowyÂż, z ktĂłrego spÂływaÂła rzeka tworzÂąc wodospad i stanĂŞli przy krawĂŞdzi. Nieziemski widok rozciÂągajÂącej siĂŞ krainy Kalos i sÂłoĂące chowajÂąc siĂŞ za gĂłra, ktĂłre jeszcze momentami odbijajÂące siĂŞ od oddalonej o setki kilometrĂłw tafli oceanu oÂświecaÂło wieczorne niebo... Pokemony byÂł pod masywnym wraÂżeniem. Gad dawno czegoÂś takiego nie widziaÂł. Ostatni raz jak wdrapaÂł siĂŞ na czubek radiostacji w Goldenrod, ale tamto nie moÂże siĂŞ rĂłwnaĂŚ z tym, czego teraz jest Âświadkiem.
- Nareszcie jesteÂśmy na osobnoÂści - powiedziaÂł ktoÂś oziĂŞble za jego plecami.
Humor Alabah w jednej chwili znacznie siê zmieni³. Powoli odwróci³ g³owê i spojrza³ na osobnika spode³ba. By³ to przeciêtnych gabarytów mê¿czyzna, ubrany w czarn¹... nie, granatow¹ marynarkê i spodnie w kant tego samego koloru. Zawi¹zana na szyi mucha dodawa³a mu efektu splendoru i powagi. Czarne, lœni¹ce mokasyny by³y lekko ubrudzone lepk¹ ziemi¹, zapewne po wspinaczce. Lew¹ d³où trzyma³ w kieszeni spodni, zaœ w drugiej mia³ skórzan¹ aktówkê. Sta³ prosto miêdzy dwoma strumieniami, z najbardziej niewymownym wyrazem twarzy, jaki by³ dany Ahsamuelowi widzieÌ. Po d³u¿szej chwili postanowi³ stan¹Ì z tajemniczym osobnikiem twarz¹ w twarz, a w jego œlad poszed³ Croconaw i Gengar, którzy przybrali agresywne miny.
- Skoro mnie szuka³eœ, to czegoœ chcesz - powiedzia³ spokojnie Gad, uspokajaj¹c swoje pokemony gestem rêki i staraj¹c siê odgadn¹Ì, kim jest przybysz - Zamieniam siê zatem w s³uch.
- Aspirant Sztabowy Policji Regionalnej w Kanto Vincent de’la Grande, zostajesz aresztowany pod zarzutem czÂłonkostwa w zespole R. Pojedziesz ze mnÂą do Kanto na przesÂłuchanie. Ruszamy najbliÂższym pociÂągiem - poinformowaÂł bez skrupu³ów mĂŞÂżczyzna w garniturze, nie zmieniajÂąc wyrazu twarzy, jedynie lekko modyfikujÂąc tonacjĂŞ na bardziej stanowczÂą przy ostatnim zdaniu.
- A jeœli mo¿na spytaÌ, aspirancie de'la Grande, na jakiej podstawie s¹dzisz, ¿e nale¿ê do tej¿e grupy terrorystycznej?
- Pierwszy powód to wêszenie po ca³ym mieœcie przez pó³ dnia.
- ZwiedzaÂłem.
- Kolejny to twoja skÂłonna do terroryzmu rasa.
- Rasista.
- To jak logicznie wytÂłumaczysz to, Âże arab rozglÂąda siĂŞ po caÂłym mieÂście.
- JuÂż mĂłwiÂłem, zwiedzaÂłem - powiedziaÂł spokojnie niedoszÂły aresztant, uÂśmiechajÂąc siĂŞ szeroko do rozmĂłwcy.
- Idziesz ze mnÂą.
- Mam dla Ciebie dwie wiadomoœci, jedn¹ z³¹ i drug¹ z³¹, któr¹ wybierasz najpierw?
- Bez znaczenia, bo tak czy inaczej zostajesz aresztowany.
- To moÂże pierwsza, nie jestem czÂłonkiem tego twojego zespoÂłu.
- OkaÂże siĂŞ na przesÂłuchaniu.
- Druga tej taka, ¿e nie jadê na ¿adne przes³uchanie. Mam w tym regionie parê spraw do za³atwienia. Ale w jednym masz s³usznoœÌ, wsiadam do najbli¿szego poci¹gu. Tyle, ¿e ty do Kanto, a ja w g³¹b Kalos.
- Masz ostatni¹ szansê, ¿eby iœÌ ze mn¹ po dobroci - ostrzeg³ policjant wyjmuj¹c z lewej kieszeni spodni ma³y pokaball, który w jednej chwili napêcznia³ do rozmiarów dojrza³ego jab³ka - Jeœli odmówisz, inaczej potaùczymy.
- Niech wiĂŞc siĂŞ zacznÂą harce - odrzekÂł rozradowany arab - Ragneg, pokaÂż mu nasze sÂłynne taktyki.
Fioletowy, uœmiechniêty od ucha do ucha duch wyst¹pi³ o parê kroków przed swojego trenera i stan¹³ w perfekcyjnym bezruchu, jakiego mog³aby mu pozazdroœciÌ niejedna marmurowa rzeŸba. Wydawa³o by siê, ¿e uœmiecha siê do policjanta, na którego aktualnie pada³a jego linia wzroku. W rzeczywistoœci, za aspirantem wy³ania³a siê zza horyzonty ju¿ pierwsza pó³kula srebrzystej tarczy ksiê¿yca, która to przyku³a niezmiernie uwagê Gengara.
- Zasn¹³? - zapyta³ z deka zdziwiony Vincent wskazuj¹c d³oni¹ pokemona przed sob¹ - W sumie to nie ma znaczenia, Reaper i tak nie da mu szans - powiedziawszy to podrzuci³ do góry od niedawna trzymany pokeball.
By³a to modliszka ludzkiego wzrostu, prawie ca³¹ opancerzona w chitynow¹, zielon¹ zbrojê. Ciemna barwa pancerza wskazywa³a na prawie podesz³y wiek pokemona. Z samej postawy i oczu, w których p³onê³a wola walki widaÌ by³o, ¿e nie jedn¹ trudn¹ walkê w swym pokemonowym ¿yciu stoczy³. Obojêtne wobec niego zachowanie przeciwnika trafi³o jego ego, przez co Scyther, bo tak zwano go w jego ojczystym regionie, ledwo trzyma³ na wodzy swoje emocje. Ostatni blask s³oùca uton¹³ w wodach wschodniego wybrze¿a Kalos i teraz g³ównym Ÿród³em œwiat³a ostawa³ majestatycznie wznosz¹cy siê, ogromny ksiê¿yc. Mrok nocy zala³ Couriway i okolice.
- Co powiesz na ¿art na rozluŸnienie atmosfery? - podsun¹³ pomys³ Ahsamuel
- To nie bêdzie konieczne - odpowiedzia³ poddenerwowany Vincent - Miast tego proponuje zacz¹Ì walkê, zacznij. No, chyba, ¿e ju¿ teraz raczysz siê poddaÌ.
- Sucker Punch.
Œlepi¹cy siê w ksiê¿yc Gengar opuœci³ wzrok na przeciwnika. Ugi¹³ lekko nogi jak do skoku i run¹³ naù, obracaj¹c siê przy tym i œmiej¹c, traktuj¹c jak dobr¹ zabawê. Reaper zdezorientowany szybko b³yskawicznym atakiem oponenta zd¹¿y³ tylko z³o¿yÌ swoje no¿yce na wskroœ, by sparowaÌ jego cios, lecz efektem ubocznym gaszenia tak bogato na³adowanego si³¹ kinetyczn¹ ataku by³ wytr¹cenie z równowagi, co da³o szanse duchowi na kolejny atak.
- Ragneg, szybko, Shadow Punch!
- Unik i kontruj!
Ragneg zamachn¹³ siê i wyprowadzi³ do po³owy prawy sierpowy, po czym momentalnie znikn¹³. Ciemnozielony robak uchyli³ siê mechanicznie po czym przeci¹³ swoimi ostrymi koùczynami powietrze, gdzie jeszcze przed chwil¹ sta³ jego przeciwnik. Nie natrafisz na ¿aden opór, zdumiony zacz¹³ szukaÌ wokó³ siebie, lecz dojrzeÌ nie móg³. Nagle niewidzialna pieœÌ, która wy³oni³a siê z ciemnoœci zatrzyma³a siê na jego lewym policzku, ledwo co nie nokautuj¹c Scythera. Ten od impetu obróci³ siê w miejscu, po czym ujrza³ wy³aniaj¹c¹ siê z cienia sylwetkê opas³ego ducha, który suszy³ do niego z¹bki z jeszcze wiêkszym entuzjazmem ni¿ na pocz¹tku. Modliszka odskoczy³a na bezpieczn¹ odleg³oœÌ, by przygotowaÌ siê do ataku i ewentualnej kontry. Ludzie us³yszawszy odg³osy walki zaczêli zbieraÌ siê na p³askowy¿u dooko³a pola bitwy. Rzadko siê zdarza³o, ¿eby toczy³y siê w tak spokojnym miejscu jakieœ walki, a smaczku dodawa³o to, ¿e jeden z trenerów podawa³ siê z policjanta.
- Dobra, czas na prawdziw¹ walkê, nieprawda¿ Ragneg? Pamiêtasz jeszcze tamt¹ walkê ze Scizorem w Sinnoh? Rób dok³adnie to samo. ChoÌ nie, wróÌ! OszczêdŸmy sobie koùcówki - powiedzia³ uœmiechaj¹c siê serdecznie i zerkaj¹c na przeciwnika, którego nieufna mina by³a bardziej wymowna ni¿ tysi¹c s³ów.
- Co ty, Reaper, nie dawaj im chwili do namysÂłu! Fury Cutter!
Scyther z czymœ miêdzy sza³em a skupieniem na twarzy ruszy³ przed siebie przecinaj¹c powietrze swoimi kosami. Genagar, który najwyraŸniej nic sobie nie robi³ z nadci¹gaj¹cego w ¿wawym têpiê przeciwnika, sta³ zamyœlony ze spuszczon¹ g³ow¹, i ju¿ mu mia³ przejœÌ z uœmiechu w zadumanie, gdy nagle sobie przypomnia³. Weso³y podskoczy³ i radoœnie zaszar¿owa³ na Scythera ponownie szykuj¹c siê do kolejnego Sucker Puncha. Mknêli tak ku sobie, lecz duch mia³ do tego przewagê prêdkoœci, któr¹ wykorzysta³ w pewnym momencie, by przyspieszyÌ niesamowicie. Lecia³ niczym rakiet na nieustêpuj¹cego robaka.
- Teraz, Reaper!
Scyther kucn¹³ w ostatniej chwili by przepuœciÌ przeciwnika nad sob¹, lecz to nie by³o jego g³ównym celem. Jego skrzyd³a rozpostar³y siê i zaœwieci³y oœlepiaj¹cym blaskiem. Mina Ragnega zrzed³a po raz pierwszy w tym starciu. Modliszka polecia³a ku górze z prêdkoœci¹ startuj¹cej rakiety, nabijaj¹c przy okazji na skrzyd³o swego oponenta. Hamowa³ powoli w powietrzy, po czym zrzuci³ swobodnie spadaj¹cego na ziemiê Gengara ze swych skrzyde³. Sam równie¿ zlecia³ na dó³, by upewniÌ siê o stanie. Zobaczywszy nieruchomego przeciwnika, Reaper podniós³ swe kosy do góry w geœcie zwyciêstwa.T³um oszala³ i po ca³ej wiosce by³o s³ychaÌ wiwaty, choÌ nie wiadomo o co i po co by³a ta walka. Zawiedziony Alabah powróci³ swego pokemona do kuli.
- Sekundy, mĂłj przyjacielu, sekundy - mĂłwiÂł do pokeballa i odwrĂłciÂł siĂŞ do swego jeszcze zdolnego do walki kompana - Teraz ty Fear, ale ty mnie nie zawiedziesz. MuszĂŞ Ci powiedzieĂŚ, Âże twĂłj Scyther jest lepszy nawet od niektĂłrych ScizorĂłw.
- To oczywiste, w koùcu to nie jakiœ ¿ó³todziób tylko mój wieloletni kompan.
- Tak czy inaczej, ty skoĂączyÂłeÂś ostatniÂą potyczkĂŞ, wiĂŞc ja zacznĂŞ tÂą. Fear, chyba wiesz co robiĂŚ?
Lekko zdziwiony aligator spojrza³ na swego zachowuj¹cego powagê trenera, po czym nie maj¹c i tak nic do gadania, ruszy³ na Reapera. Podbiegaj¹c doù próbowa³ dosiêgn¹Ì go swymi jeszcze krótkimi, ale ostrymi pazurami, lecz ten z ³atwoœci¹ wykonywa³ uniki, choÌ by³ ju¿ wymêczony po walce z komicznym duchem.
- Reaper, Quick Attack!
Scyther po udanym uskoku zaszarÂżowaÂł na krokodyla, ale ten sparowaÂł i kontynuowaÂł nacieranie tylko za pomocÂą ciĂŞĂŚ pazurami, co nadal nie przynosiÂło Âżadnego skutku.
- Co to za gierki? Reaper, atakuj go, Slash!
Gdy lataj¹cemu robakowi uda³o siê unikn¹Ì ciosu, zaatakowa³ jak mu nakazano, tym razem skoczy³ nad Croconawem i próbowa³ œci¹Ì go swymi kosami, co on z ³atwoœci¹ obroni³ pazurami. Podminowany Scyther nie czekaj¹c na rozkaz trenera postanowi³ wejœÌ do szybkiej walki wrêcz. Roz³o¿y³ skrzyd³a i ruszy³ na wnerwiaj¹cego aligatora. Gdy by³ ju¿ blisko jego skrzyd³a zaœwieci³y i przyspieszy³ gwa³townie. Pope³ni³ ten sam b³¹d, co Gengar w walce z nim. Fear kucn¹³ pod lec¹cym przeciwnikiem i zamro¿onymi k³ami ugryz³ go w doln¹ koùczynê. Reaper krzykn¹³ z bólu i próbowa³ siê wyrwaÌ, lecz im bardziej siê szarpa³, tym mocniej gryz³ Croconaw. Policjant nie by³ wstanie przeboleÌ tego wrzasku rozpaczy ze strony jego pokemona. Czerwona smuga poch³onê³a lamentuj¹cego robaka, chowaj¹c go do jego pokeballa. Uradowany aligator wróci³ na miejsce przed trenerem gotowy na kolejne wyzwanie.
- To walka o wszytko, i nie dam siĂŞ zastraszyĂŚ jakiemuÂś krokodylowi! - stwierdziÂł aspirant wypuszczajÂąc swojego ostatniego pokemona.
Do walki stan¹³ ogromny, majestatyczny potwór morski, z rozdziawion¹ paszcz¹ i ogromnymi k³ami z niej wystaj¹cymi. WiêkszoœÌ mieszkaùców zna³a tego pokemona, ale nie widzia³a go w takiej formie. Czerwony Gyardos zarycza³ straszniej ni¿ niejedno monstrum chcia³o by ryczeÌ. Wytrenowany do walki na suchym l¹dzie, nie potrzebowa³ dostêpu do wody.
- Niestety, Red nie zna zbyt wielu ruchĂłw, wiĂŞc pozwĂłl, Âże zaczniemy z grubej rury. Aqua Tail!
Olbrzym obróci³ siê po czym zamachn¹³ siê ogonem na Croconawa. Ten z³apa³ ogon i próbowa³ przytrzymaÌ potwora, lecz by³ zbyt s³aby, ¿eby kontrolowaÌ coœ takiego. Gyardos nie da³ mu wyboru. Fear zacz¹³ zmieniaÌ swoj¹ formê. Z œredniego wzrostu, przygrubego krokodyla sta³ siê wielkim, silnym aligatorem. Feraligatr by pokazaÌ swoj¹ si³ê, poci¹gn¹³ monstrum za ogon i rzuci³ nim w dó³ wodospadu. Nie odpuszczaj¹c skoczy³ za nim. Trenerzy stanêli obok siebie i spojrzeli na dó³. Publika otoczy³a pó³okrêgiem araba i policjanta, przygl¹daj¹c siê z zaciekawieniem dalszemu obrotowi spraw. Gyardos dryfowa³ na wodzie, gdy jego oponent sta³ na przeciw niego na suchym kawa³ku g³azu.
- Hydro pomp! - rzuciÂł de'la Grande.
Strumieù wody wystrzeli³ w aligatora, który przyj¹³ to jak orzeŸwiaj¹c¹ k¹piel.
- Cholera!
- Teraz nasza kolej, Crunch!
Krokodyl skoczyÂł ku bezradnemu Gyardosowi, ktĂłry czekaÂł na rozkazy od trenera.
- Aqua tail!
Potwór machn¹³ swym tu³owiem na szybuj¹cego przeciwnika, szczêœliwie go trafiaj¹c i odbijaj¹c w stronê zbocza. Feraligatr uderzy³ o ska³ê i bezw³adnie zsun¹³ siê na dó³ na g³az, z którego zaczyna³. Walka by³a ju¿ prawie skoùczona, ale aligator jeszcze dycha³.
- WykoĂącz go, Hyper Beam!
Red spojrza³ z nutk¹ ¿alu na bezbronnego oponenta, ale to by³o polecenie. W jego paszczy zaczê³a kumulowaÌ siê wi¹zka œwiat³a, która nastêpnie wystrzeli³a w Feara. Uderzenie. Nie by³o widaÌ nic oprócz œwiat³a i od³amków kruszonej ska³y lec¹cych we wszystkie strony. Ostre, przebijaj¹ce jego ³uski, k³y wbi³y mu siê w podbrzusze i zacisnê³y boleœnie. Ból niczym ¿ar zap³on¹³ w tamtym miejscu. Ryk olbrzyma zatrzasn¹³ ziemi¹. Próbowa³ siê wyrwaÌ, lecz bez skutku. Wyskoczy³ na ledwo utrzymuj¹ce jego ciê¿ar molo wraz z Ÿród³em problemów. By³ nim nie kto inny jak Fear.
- Teraz, zamraÂżaj!
Aligator p³ynnie do gryzienia doda³ zamra¿anie, poczynaj¹c zmieniaÌ wodnego giganta w bry³ê lodu.
- Gyardos, proszĂŞ, walcz z tym!
Lecz choĂŚby trener kazaÂł pokemonowi wstaĂŚ, tam pierwszy raz dusza pokemonowa swego trenera nie sÂłuszna.*

- Las na pó³noc od Couriway

Wie¿a zbudowana z piêciu pokemonów siêga³a ponad czubki drzew, sk¹d by³ dobry widok we wszystkie strony. Sandshrew na samej górze patrzy³ przez znaleziony przyrz¹d w stronê wodospadów. T³um ludzi patrzy³ na lodowy pos¹g gigantycznego wê¿opodobnego pokemona. Ci dwaj widocznie przestali walczyÌ i ten wy¿szy chcia³ temu drugiemu podaÌ rêkê, ale tamten j¹ odtr¹ci³. Wyci¹gn¹³ rêkê i zamro¿ona statua znik³a, po czym chyba oburzony ruszy³ w stronê lasu, którym siê znajdowali. Ten wysoki z³apa³ siê za g³owê i zacz¹³ biec wraz z krokodylem w stronê domu stalowego potwora, z którym tu przybyli.
Venipede, który by³ podstaw¹ tej¿e wie¿y d³u¿ej ju¿ nie wytrzyma³ i zrzuci³ towarzyszy z grzbietu. Obola³e i wkurzone pokemony zaczê³y krzyczeÌ i wymachiwaÌ ³apkami na Truj¹cego robaka. Ten teatralnie ich ola³ i poszed³ odpocz¹Ì w cieniu. Mareep próbowa³ ostudziÌ emocje kolegów, ale Kacleon by³ tak dog³êbnie oburzony, ¿e nie zwraca³ na niego uwagi. Wiecznie niezdecydowany Buizel nie wiedzia³, czy winien stan¹Ì po stronie robaka i owieczki czy koalicji kameleona i ziemnej myszy. Sk³ócone pokemony us³ysza³y szelest i ju¿ pogodzone ukry³y siê za krzakami. Elegancko ubrany mê¿czyzna nios¹cy teczkê przedziera³ siê przez zaroœla. Na jego twarzy malowa³o siê niedowierzanie i wœciek³oœÌ. Gdy ju¿ przeszed³, kompania przekrad³a siê przez las i morderczym sprintem biegli w kierunku miasta, by zd¹¿yÌ przed ucieczk¹ kanciastego, kolorowego monstrum. Nie by³o im w myœli przemierzaÌ kolejne miliardy kroków w pogoni za tym czymœ. Jednak na ich nieszczêœcie, tak¹ podró¿ im gotowa³ los...

Wizje moÂżna oceniaĂŚ do godziny 20 dnia 11 stycznia 2014 roku, lub do momentu, gdy jeden z graczy biedzie mieĂŚ znaczÂącÂą przewagĂŞ nad rywalem

MoÂżna to zrobiĂŚ w tym temacie z wg. poniÂższych kryteriĂłw:

a)OrtografiĂŞ, interpunkcjĂŞ oraz stylistykĂŞ
b)Pomys³owoœÌ
c)Fabu³ê
d)Opis walki oraz d³ugoœÌ opowiadania

Po czym oddajemy gÂłos na w naszej opinii zwyciĂŞskÂą wizje.
Jeden gÂłos to jeden punkt w pojedynku.

NaleÂży takÂże dodaĂŚ wÂłasne odczucia co do walk, ale nie powinny byĂŚ brane pod uwagĂŞ. ProszĂŞ kierowaĂŚ siĂŞ wÂłasnym sumieniem przy przyznawaniu gÂłosu.


lub pod tym adresem.

* * *

Sezon II

Walka numer 2

Uczestniczy: Mike Sterck (Bulbinek) (wyzywajÂący) vs Diana Hunter (teddy) (wyzwany)
Miejsce: PokĂŠmon Village w Kalos
Przewidywalna data oddania: 12 stycznia 2014 roku
Ostateczna data oddania:13 stycznia 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Walka numer 3

Uczestniczy: Anthony Emerald (DialguÂś) (wyzywajÂący) vs Max Starn (Sky) (wyzwany)
Miejsce: Lumiose City w Kalos
Przewidywalna data oddania: 11 stycznia 2014 roku
Ostateczna data oddania:16 stycznia 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

* * *

Lubisz skrobaÌ ró¿ne teksty? Zaczynasz sw¹ pisark¹ przygodê? Chcesz podnieœÌ swoje umiejêtnoœci w pisaniu? A mo¿e chcesz siê zmierzyÌ z innymi? W takim razie Bursztynowa Liga jest miejscem dla ciebie. Do³¹cz jeszcze dziœ.

WejdÂź tu albo tutaj

Polecaj¹ W³adimir W³adimirowicz Putin, Angela Merkel, Kleszczu, Drowker, Trybson, Jole Rutowica(ta od konia), Cygan z Krakowskiego Rynku(ten co by wyjeba³ w pizdu ca³¹ policje i stra¿ miejsk¹)

#chamskareklama

Bursztynowa Liga

W walce numer 1 zwyciĂŞÂżyÂł Kuballo stosunkiem gÂłosĂłw 4:1

Sezon II

Walka numer 2

Mike Sterck (Bulbinek) vs Diana Hunter (teddy)

Uczestniczy: Mike Sterck (Bulbinek) (wyzywajÂący) vs Diana Hunter (teddy) (wyzwany)
Miejsce: PokĂŠmon Village w Kalos
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Bulbinek

- Nie mogĂŞ siĂŞ przyzwyczaiĂŚ do twojej nowej aparycji...
- Cicho bÂądÂź! - kapitan Croc skarciÂł Mika szorstkim gÂłosem, zaciskajÂąc i szczerzÂąc swoje kÂły, przy czym wydaÂł cichy, gniewny pomruk.
- Nie przesadzaj... - kontynuowaÂł wÂątek majtek, powoli przechadzajÂąc siĂŞ po Snowbelle. - W gruncie rzeczy jesteÂś teraz... silniejszy. StaĂŚ ciĂŞ na wiĂŞcej, Âłatwiej ci wygrywaĂŚ walki... - Pokemon raz jeszcze zawarczaÂł, spoglÂądajÂąc na towarzysza na wÂściekÂłym spojrzeniem.
- Co z tego, skoro wygl¹dam jak skrzy¿owanie dinozaura z krokodylem?! Czy wymyœlaj¹c wizerunek feraligatra, matka natura musia³a mieÌ a¿ takie poczucie humoru?! - Croc roz³o¿y³ rêce, unosz¹c wzrok z rozpacz¹ w niebiosa, na co Mike tylko wzruszy³ ramionami z cichym westchnieniem. Ca³ej tej scence milcz¹co przygl¹da³ siê zataczaj¹cy na niebie kó³ka togetic, Plip, w pobli¿u zaœ nieustannie krêci³ siê bêd¹cy bulbasaurem Bernie, ciekawsko zerkaj¹c w ka¿dy okoliczny zakamarek, i chyba jako jedyny nie przejmuj¹c siê t¹ rozmow¹.

- Jakby siê tak zastanowiÌ... trochê sam dok³adasz cegie³kê do tego komizmu - rzek³ Mike, na co kapitan zatrzyma³ siê. Przez "cegie³kê" majtek rozumia³ stary strój Croca - dok³adnie ten sam, w którym chodzi³ od zawsze, a który na feraligetrzej wersji pokemona wygl¹da³ - delikatnie mówi¹c - niczym dzieciêcy, we wszystkich mo¿liwych miejscach uciskaj¹c niebieskiego stworka i daj¹c siê zapi¹Ì jedynie z najwiêkszym trudem, po kilkuminutowych mêczarniach. Ca³e piêkno i dostojnoœÌ granatowego p³aszcza wraz z ewolucj¹ wyparowa³y niczym kamfora, zaœ jedynym dobrze wygl¹daj¹cym na pokemonie elementem by³ kapelusz z ró¿owym piórem, niewiele to jednak pomaga³o wobec zupe³nego braku synergii z pozosta³¹ czêœci¹ ubrania.
- Mam chodziÌ po mieœcie go³y?! - zapyta³ kapitan z wyrzutem, na co Mike spojrza³ na niego z konsternacj¹, zupe³nie nie wiedz¹c, co powinien odpowiedzieÌ. Gdyby nie by³ to Croc, zapewne w tej chwili wybuch³by œmiechem, niemniej przez szacunek dla swojego towarzysza, jak równie¿ przez wzgl¹d na jego wybuchowy charakter, majtek tylko westchn¹³ cicho, przygl¹daj¹c mu siê od stóp do g³ów.
- No wiesz... - zacz¹³ nieœmia³o brunet, po czym na chwilê zamyœli³ siê. - W gruncie rzeczy ka¿dy pokemon chodzi po mieœcie go³y...
- Ja nie jestem ka¿dy pokemon! - odpowiedzia³ krótko Croc, zaraz po swoich s³owach znów ruszaj¹c naprzód w jeszcze wiêkszej wœciek³oœci. G³oœno sapi¹c i dysz¹c, kapitan szed³ krokiem tak szybkim, i¿ Mike musia³ niemal biec, aby utrzymaÌ jego tempo. - Wiesz, ¿e kwestia stroju nied³ugo rozwi¹¿e siê sama. Ale wygl¹du nic mi nie przywróci! Bêdê feraligatrem do koùca swoich dni i ju¿ nigdy nie powrócê do dawnej, dostojnej i piêknej postaci! Dlaczego nie zadba³em zawczasu o zapobie¿enie ewolucji?! - Mike zby³ milczeniem ¿ale feraligatra, wzdychaj¹c przy tym jedynie i modl¹c siê w duchu, ¿eby dawny Croc wreszcie wróci³. To znaczy to niew¹tpliwie dalej by³ ten dawny Croc, który kiedy siê zirytowa³, potrafi³ kl¹Ì na czym œwiat stoi i nie przyjmowa³ do wiadomoœci ¿adnego, nawet najbardziej logicznego wyt³umaczenia dla pewnych zjawisk, niemniej jego obecny stan utrzymywa³ siê od kilku dni, a konkretnie odk¹d zmieni³ swoj¹ postaÌ, co trochê niepokoi³o Mika. Wprawdzie w brunecie ci¹gle tkwi³o przekonanie, ¿e wreszcie feraligatr siê do nowej formy przyzwyczai, zadawa³ sobie jednak w duchu pytanie: ile to mo¿e jeszcze trwaÌ? Dzieù, dwa, tydzieù, miesi¹c? Czy mo¿e nawet rok? Ile czasu jeszcze musi up³yn¹Ì, zanim kapitan wreszcie pogodzi siê z nowym stanem rzeczy i wróci do stanu mentalnego "sprzed wypadku", na nowo ciesz¹c siê swoim ¿yciem?

- Czekaj, Croc! - krzykn¹³ Mike, na co pokemon z gniewem w oczach przystopowa³, wlepiaj¹c wœciek³e œlepia w majtka. - Jeœli tak dalej bêdziesz pêdzi³, zgubimy Berniego! - doda³ chudy jak patyk brunet, na co kapitan kilkukrotnie g³oœno i ostentacyjnie westchn¹³.
- Bernie... - wymamrota³ gniewnie. - Ta sierota... Gdzie on...? - Po chwili uwa¿nego rozgl¹dania siê, Croc dostrzeg³ w oddali zielonego pokemona, zaraz zaciskaj¹c piêœÌ i rozpoczynaj¹c marsz w jego kierunku. Bulabasaur w³aœnie w tej chwili zapoznawa³ siê dok³adnie z budow¹ jednej z miejskich kratek œciekowych, z ciekawoœci¹ wtykaj¹c do œrodka nos i zagl¹daj¹c z nieskrywanym zainteresowaniem do œrodka, a ¿e nie interesowa³ siê przy tym bo¿ym œwiatem - w szczególnoœci zaœ kapitanem - g³oœno wrzasn¹³, poczuwszy potê¿ne uszczypniêcie w ucho, kiedy feraligatr chwyci³ wytarga³ go za nie, si³¹ odci¹gaj¹c z powrotem na na œrodek chodnika. - Czy ty naprawdê nie masz za grosz wyczucia chwili?! - krzykn¹³ pokemon na zielonego stworka, który z zaciœniêtymi zêbami pod¹¿a³ za ci¹gn¹cym go Crociem, wij¹c siê z bólu. - I poza tym... naprawdê musisz zerkaÌ wszêdzie?! Absolutnie wszêdzie?! Nos masz upaÌkany! - Croc puœci³ Berniego, na co ten, wci¹¿ nieco oszo³omiony, widowiskowym zezem zerkn¹³ na swój front, ca³y mokry za spraw¹ wody, która œciekaj¹c ze snowbelle'owych, pe³nych œniegu tras, si³¹ rzeczy pokrywa³a ka¿dy tutejszy œciek. Co gorsza - akurat dotykana przez bulbasaura kratka by³a brudna, w zwi¹zku z czym pokemon musia³ spêdziÌ d³u¿sz¹ chwilê na œcieraniu br¹zowej plamy z nosa, co sz³o mu doœÌ nieudolnie za spraw¹ krótkich ³apek, kapitan zaœ w swoim obecnym humorze nie by³ skory do wspomo¿enia towarzysza.

- I teraz idziemy grzecznie do celu, tak? - rzek³ feraligatr, przyk³adaj¹c rêce do bioder i wzrokiem karc¹cego rodzica spogl¹daj¹c na Berniego. - Bez zbaczania z drogi, zagl¹dania wszêdzie i w¹chania kratek œciekowych. Czy wyrazi³em siê jasno? - Zielony pokemon niepewnie przytakn¹³, na co Croc pos³a³ mu jeszcze jedno gniewne spojrzenie - podkreœlaj¹c nim, i¿ nie ¿artuje - po czym znów ruszy³ do przodu, tym razem wolniej, choÌ wci¹¿ bez uœmiechu na twarzy.

- Chyba ju¿ jesteœmy - rzek³ po kilku minutach marszu Mike, na co kapitan cicho westchn¹³, spogl¹daj¹c w górê. Wielki, br¹zowy, stylizowany na reklamê œredniowiecznego cechu szyld z napisem "Krawiec" by³ widoczny z oddali, pod nim zaœ znajdowa³o siê wejœcie do niewielkiego, umieszczonego na parterze kamienicy lokalu. Jako ¿e to miejsce, znane ju¿ od trzech dni, by³o celem wyprawy ca³ej kompanii, Mike, Croc i Bernie niezw³ocznie udali siê œrodka, zaœ niezbyt dobrze czuj¹cy siê w zamkniêtej przestrzeni Plip po prostu schowa³ siê do pokeballa. Jak siê okaza³o, nie byli oni jedynymi goœÌmi; przy du¿ej, ciemnobr¹zowej ladzie sta³a drobna, ciemnow³osa brunetka, tocz¹c rozmowê z podstarza³ym, czêœciowo siwym i czêœciowo ³ysym, chudym staruszkiem - w³aœcicielem tego przybytku. Wokó³ na wszystkie strony krêci³ siê luxio, który by³ najprawdopodobniej pokemonem klientki.
- A jeszcze... moÂże mi pan pokazaĂŚ ten? - zaptaÂła nieznajoma postaĂŚ, na co mĂŞÂżczyzna z uÂśmiechem podaÂł kobiecie kawaÂłek ciemnoczerwonego materiaÂłu z wystawy, ktĂłry ta wziĂŞÂła do rĂŞki, delikatnie dotykajÂąc.
- Oficjalnie ten kolor nazywany jest nadczerwieniÂą krĂłlewskÂą, choĂŚ w potocznym jĂŞzyku mĂłwi siĂŞ o nim "ciemna krew" - rzekÂł krawiec. - Tej nazwy siĂŞ nie stosuje tylko dlatego, Âże u niektĂłrych budzi negatywne skojarzenia. - Kobieta kiwnĂŞÂła potakujÂąco gÂłowÂą, w tym samym czasie zaÂś staruszek daÂł Mikowi znak, aby jeszcze chwilĂŞ poczekaÂł. ChcÂąc nie chcÂąc, Croc i majtek stanĂŞli w kÂąciku, kiedy Bernie, jak to miaÂł w zwyczaju, krĂŞciÂł siĂŞ na wszystkie strony, zaglÂądajÂąc w kaÂżdy zakamarek lokalu.

- A nie myœla³eœ o zmianie imienia? - zapyta³ nagle Mike Croca, który nieco zbity z tropu, spojrza³ na niego, nie do koùca bêd¹c pewnym, jak zareagowaÌ. - No wiesz, Croc pasowa³o idealnie do croconawa... ale do feraligatra? Mo¿e wybra³byœ coœ pasuj¹cego do tej nowej aparycji? - Kapitan spogl¹da³ na swojego kompana z nieskrywanym zdziwieniem w oczach, tak jakby nie dociera³a do niego w³aœnie zas³yszana propozycja. - No wiesz, Feral... Albo kapitan Feraliga... - Na ostatni wariant pokemon parskn¹³ œmiechem, powoli odzyskuj¹c dobry humor. Zreszt¹ w gruncie rzeczy o to chodzi³o Mikowi; sposób by³ mo¿e prosty, latwy do odczytania i oparty na wykpieniu swoich w³asnych pomys³ów, aczkolwiek chyba skuteczny skoro, Croc by³ w stanie siê przynajmniej uœmiechn¹Ì. - Mo¿e byÌ te¿ krótko i zwiêŸle: Fera. - Kapitan pokiwa³ przecz¹co g³ow¹ z wielkim uœmiechem na twarzy, tak jakby lekko nie dowierzaj¹c. Przez chwilê spogl¹da³ na Mika, który sam by³ chyba rozbawiony w³asnymi propozycjami, po czym westchn¹³ cicho, upewniaj¹c siê krótkim spojrzeniem, ¿e krawiec wci¹¿ jest zajêty.
- Nie mo¿esz tego pamiêtaÌ, ale odk¹d siê urodzi³em, zawsze by³em Croc - rzek³ kapitan, skupiaj¹c swoj¹ uwagê na majtku. - Nawet jako totodile'a nazywano mnie Crociem i teraz, jako feraligatr, pozostanê nim. Takie imiê nadano mi przy narodzinach i takie noszê do teraz. I choÌ mo¿e siê wydawaÌ to dziwne, stoi za nim pewna banalna logika... - Kapitan cicho westchn¹³. - Niemniej gdybym zacz¹³ opowiadaÌ, musia³bym poruszyÌ kilka innych w¹tków. - Kapitan uœmiechn¹³ siê, zaœ Mike przytakn¹³ mu g³ow¹. - Zostawmy to na jakiœ d³u¿szy wieczór, zw³aszcza ¿e nasza kolej!

Croc idealnie wyczuÂł moment, w ktĂłrym krawiec ÂżegnaÂł siĂŞ z klientkÂą z uÂśmiechem na twarzy.
- ProszĂŞ w takim razie daĂŚ znaĂŚ, kiedy pani siĂŞ zdecyduje, wtedy zdejmiemy miarĂŞ - rzekÂł do kobiety, ta natychmiast przytaknĂŞÂła.
- Oczywiœcie, myœlê, ¿e wrócê najdalej za dwa dni - odpowiedzia³a, bêd¹c wyraŸnie w bardzo dobrym humorze. - I bardzo dziêkujê za fachowe porady. Do widzenia! - Klientka gestem rêki przywo³a³a do siebie luxio, który pos³usznie uda³ siê z ni¹ na zewn¹trz, krawiec zaœ jeszcze uniós³ d³où w geœcie po¿egnania, po czym westchn¹³ radoœnie, spogl¹daj¹c na kolejnych przybyszów. - Ach, pamiêtam, jak¿e móg³bym zapomnieÌ! Sam kapitan Croc! Co jak co, trudno nie pamiêtaÌ jednego z dwóch niecz³owieczych klientów w ¿yciu! Drugi by³ meowthem, ale mniejsza o to, w gruncie rzeczy czujê siê dumny, ¿e nawet wœród pokemonów s³ynê! - Staruszek parskn¹³ œmiechem. - Koniec tych dygresji, nie bêdê panów d³u¿ej zanudza³! Proszê zaczekaÌ chwileczkê! - rzek³, po czym nuc¹c coœ pod nosem, tanecznym krokiem uda³ siê na zaplecze. Zza drzwi dostrzec mo¿na by³o sporo paczek, œwiadcz¹cych o ca³kiem du¿ym popycie na snowbelle'owe stroje, wœród których mê¿czyzna grzeba³ siê przez d³u¿sz¹ chwilê, poszukuj¹c tej w³aœciwej. W miêdzyczasie bulbasaur podszed³ do Croca, z pytaj¹cym wzrokiem szepcz¹c mu coœ po pokemonowemu.

Dok³adnie w chwili, w której krawiec opuœci³ zaplecze, trzymaj¹c w rêku pakunek, feraligatr parskn¹³ œmiechem, co natychmiast spotka³o siê z reakcj¹.
- Có¿ tak pana rozbawia, panie kapitanie? - zapyta³ mê¿czyzna œpiewnie, na co niebieski stworek pokiwa³ przecz¹co g³ow¹, z radoœci¹ spogl¹daj¹c na swojego zielonego pobratymcê.
- Ta ³ajza siê nigdy nie nauczy... - rzek³ bêd¹cy wyraŸnie w dobrym humorze Croc, po czym skierowa³ swoj¹ uwagê na starca. - Wie pan, Bernie ma taki dziwny zwyczaj, ¿e czegokolwiek nie zobaczy, chce siê temu przyjrzeÌ dok³adnie. Nawet jeœli to coœ nale¿y do obcego, którego ju¿ dawno nie ma. - Kapitan zerkn¹³ z ironicznym uœmieszkiem na bulbasaura, który nieco siê zawstydzi³, rumieni¹c siê na twarzy.
- A có¿ mu takiego wpad³o w oko? - zapyta³ mê¿czyzna, podaj¹c przy okazji Mikowi paczkê.
- Ech, co tu gadaÌ... - Feraligatr machn¹³ d³oùmi z dezaprobat¹. - Zobaczy³ jak¹œ czarn¹ szkatu³kê w pysku luxio i teraz chce koniecznie siê jej przyjrzeÌ. Podobno mia³a takie b³yszcz¹ce, z³ote zamkniêcie...
- Zaraz... - szepn¹³ staruszek, mru¿¹c oczy. - Czarna szkatu³ka... ze z³otym zamkniêciem?! - Mê¿czyzna podskoczy³ jako oparzony, kiedy Mike i Croc wymienili miêdzy sob¹ niepewne spojrzenia. Krawiec schyli³ siê pod ladê, kucaj¹c i wypatruj¹c czegoœ wzrokiem, po chwili zaœ westchn¹³, ³api¹c siê za g³owê i krêc¹c ni¹ z niedowierzaniem. - A wydawa³a siê taka mi³a...

Na chwilê zapanowa³a konsternacja, podczas której ekipa Croca spogl¹da³a po sobie, staruszek zaœ zagryza³ wargi, wci¹¿ nie mog¹c uwierzyÌ w to, co us³ysza³.
- CaÂły dzisiejszy utarg szlag trafiÂł - wymamrotaÂł cicho, wyraÂźnie nie mogÂąc siĂŞ pogodziĂŚ z tym faktem. - Tyle razy mi mĂłwili, Âże to zaufanie do ludzi mnie kiedyÂś na manowce sprowadzi... Nawet nie pomyÂślaÂłbym, Âże ten radoÂśnie biegajÂący luxio...
- Zaraz, zaraz! - wtr¹ci³ nagle Croc, zaciskaj¹c piêœÌ. - Zosta³ pan okradziony, czy¿ nie? - Mê¿czyzna przytakn¹³, na co pokemon spowa¿nia³, wymieniaj¹c porozumiewawcze spojrzenie z majtkiem. - Idziemy, Mike! - rzek³ g³oœno i stanowczo, czemu jego towarzysz nie œmia³ siê sprzeciwiÌ. - Skoro Bernie by³ œwiadkiem zdarzenia i nie zapobiegliœmy kradzie¿y, naprawienie b³êdu to dla mnie sprawa honoru! Jeœli nie znajdziemy tej z³odziejki, zmieniam imiê na kapitan Feraliga!

Opuœciwszy lokal, feraligatr zacz¹³ rozgl¹daÌ siê wokó³, poszukuj¹c œladów, podczas gdy Mike siêgn¹³ po pokeballa, wypuszczaj¹c ponownie Plipa. Togetic w pierwszej chwili uœmiechn¹³ siê radoœnie, szybko jednak spostrzeg³, i¿ towarzysze nie podzielaj¹ jego nastroju, wobec czego zaraz spowa¿nia³, obserwuj¹c sytuacjê.
- Szukamy zÂłodziejki, maÂły - rzekÂł do biaÂłego pokemona kapitan, nawet nie odwracajÂąc w jego kierunku wzroku, ciÂągle bowiem szukaÂł ÂśladĂłw. - Drobna, ciemnowÂłosa kobieta, czarne spodnie, cienka, dÂżinsowa kurtka; bardzo charakterystyczna, na pewno rozpoznasz - dodaÂł jeszcze feraligatr, na co Plip zasalutowaÂł, wzbijajÂąc siĂŞ w gĂłrĂŞ. Przez dÂłuÂższÂą chwilĂŞ togetic krĂŞciÂł siĂŞ w powietrzu, poszukujÂąc zÂłodziejki, kiedy w tym samym czasie reszta kompanii poszukiwaÂła naziemnych ÂśladĂłw.

- Chyba nic nie widzi... - rzekÂł po jakimÂś czasie Mike, spoglÂądajÂąc wymownie na togetica, ktĂłry rzeczywiÂście nie dawaÂł sygnaÂłu o dostrzeÂżeniu czegoÂś interesujÂącego.
- Cholera...! - zakl¹³ pod nosem Croc, zaciskaj¹c zêby. - Im d³u¿ej zwlekamy, tym gorzej dla nas, ona znajduje siê coraz dalej. Trzeba dzia³aÌ! - Kapitan przybra³ bojow¹ minê, tak jak i majtek, który doskonale rozumia³, i¿ idzie tutaj nie tylko o skradzione pieni¹dze, ale i o honor jego przyjaciela. - Œlady na œniegu wskazuj¹, ¿e mog³a pójœÌ tylko dwiema drogami - kontynuowa³ feraligatr, rozgl¹daj¹c siê. - Jedna z nich prowadzi do miasta, druga - na zewn¹trz, na po³udnie. Myœlê, ¿e w tych okolicznoœciach powinniœmy siê rozdzieliÌ. - Majtek przytakn¹³ kapitanowi, to samo uczyni³ Plip, który odpuœci³ ju¿ powietrze oszukiwania, tak jak i - o dziwo - skupiony na zadaniu Bernie. - Ja zwiedzê miasto, wy udacie siê dalej drog¹ 20. Jakieœ pytania? - Mike pokiwa³ przecz¹co g³ow¹, co nie zaskoczy³o Croca ani trochê. - W takim razie rozpoczynamy poszukiwania! Natychmiast, zanim zupe³nie zgubimy trop!

[Witam, jestem bezmyÂślnym botem reklamowym pewnej gry online, ale mimo tego i tak nie obsÂługujĂŞ BBCode.]***[/align]

- Czy my gdziekolwiek têdy wreszcie dojdziemy? - zapyta³ sam siebie na g³os Mike, przedzieraj¹c siê przez kolejne partie g¹szczu na trasie. Obok niego szed³ Bernie - o dziwo, doskonale rozumiej¹cy powagê sytuacji i unikaj¹cy zbaczania z drogi - a gdzieœ nisko w pobli¿u lecia³ Plip, który wœród gêsto po³o¿onych drzew musia³ darowaÌ sobie powietrzne poszukiwania. Z kompani¹ nie by³o Croca, on bowiem wa³êsa³ siê w tym czasie gdzieœ w Snowbelle, niemniej nie to stanowi³o najwiêkszy problem Mika; krêc¹c siê od kilku godzin po okolicy, zupe³nie straci³ orientacjê w terenie, i nawet nie wiedzia³, czy zbli¿a siê, czy te¿ oddala od koùca trasy. O ile w ogóle mia³a ona jakiœ koniec inny ni¿ Snowbelle - bo i w to majtek zacz¹³ pow¹tpiewaÌ.

- Bulba! - krzykn¹³ nagle z nieskrywan¹ radoœci¹ Bernie, na co majtek podniós³ oczy do góry... i natychmiast uœmiechn¹³ siê wraz z nim! Na kraùcu spowitej leœnym pó³mrokiem trasy znajdowa³ siê niewielki, drewniany drogowskaz, na nim zaœ czarny napis nie do przeoczenia: Pokemon Village. Droga mia³a jednak koniec! Uradowany Mike westchn¹³ cicho, ocieraj¹c pot z czo³a, po czym powoli ruszy³ w kierunku wioski, w gruncie rzeczy nie wiedz¹c, czego siê spodziewaÌ. S³ysza³ wprawdzie jakieœ plotki o okolicy, które lubi¹ kr¹¿yÌ wœród marynarzy, niemniej nawet nie przypuszcza³, ¿e Pokemon Village mo¿e znajdowaÌ siê w³aœnie tutaj. M³odzieniec szeroko rozdziawi³ usta, rozgl¹daj¹c siê wokó³ i powoli spaceruj¹c po mekce pokemonów, równie¿ Bernie, oszo³omiony cudownoœci¹ tego miejsca, na chwilê zapomnia³ o poszukiwaniach, znów rozgl¹daj¹c siê za ka¿dym interesuj¹cym krzakiem, drzewem czy kêp¹ trawy.

- Mo¿e i jej nie znaleŸliœmy... ale warto by³o - szepn¹³ cicho majtek, nie mog¹c wyjœÌ z podziwu. - Kiedy opowiem Crocowi... Zreszt¹... - Ch³opak uœmiecha³ siê szeroko, nieustannie obserwuj¹c to miejsce, przy czym kiwa³ ci¹gle g³ow¹ z niedowierzaniem. Jednoczeœnie w powietrze wzniós³ siê Plip, aby z góry poobserwowaÌ piêkno natury; pokemonowy matecznik robi³ niesamowite wra¿enie, zaœ ka¿dy kwiat, krzak czy nawet ŸdŸb³o trawy zdawa³ siê ¿yÌ tutaj w idealnej harmonii z dzikimi stworzeniami. Raj na ziemi...

- Tic! - pisn¹³ nagle togetic, zatrzymuj¹c siê w powietrzu. - Tiiic! - pisn¹³ raz jeszcze; ewidentnie coœ zobaczy³, i bynajmniej nie by³ to chyba widok najszczêœliwszy. Pokemon wskaza³ skrzyd³em przed siebie, na co Mike i Bernie, nie zwlekaj¹c, ruszyli do przodu, niemal biegn¹c. Czy¿by...?

Majtek juÂż z oddali rozpoznaÂł kobietĂŞ, ktĂłra zdawaÂła siĂŞ zupeÂłnie nie przejmowaĂŚ faktem bycia poszukiwanÂą. CiemnowÂłosa zÂłodziejka siedziaÂła uÂśmiechniĂŞta na czerwonym kocu pod drzewem niedaleko strumyka, obok niej zaÂś staÂł luxio, karmiony przez swoja wÂłaÂścicielkĂŞ. Nie zwlekajÂąc i wymieniajÂąc porozumiewawcze spojrzenia z pokemonami, Mike podbiegÂł do kobiety, asekurowany z dwĂłch stron przez swoich podopiecznych, ktĂłrzy odcinali drogĂŞ ucieczki.
- Daleko siĂŞ schowaÂłaÂś! - rzekÂł do zupeÂłnie zaskoczonej brunetki, ktĂłra na chwilĂŞ przerwaÂła karmienie. Kobieta zmruÂżyÂła oczy, powaÂżniejÂąc i spoglÂądajÂąc na Mika, nie wyglÂądaÂło jednak na to, Âżeby coÂś rozumiaÂła... albo dobrze graÂła.
- Zaraz... Ty jesteœ tym goœciem od kapitana Croca, prawda? - zapyta³a, na co majtek przytakn¹³ jej. Kobieta uœmiechnê³a siê delikatnie, po czym powoli podnios³a siê, otrzepuj¹c ze spodni ŸdŸb³a trawy i podchodz¹c do m³odzieùca. - Diana Hunter, mi³o mi - rzek³a, podaj¹c d³où, której jednak brunet nie przyj¹³.
- Mam dziwne uczucie, Âże siĂŞ nie rozumiemy... - powiedziaÂł niepewnie Mike, spoglÂądajÂąc na nieco oszoÂłomionÂą zÂłodziejkĂŞ. - PrzybyÂłem tutaj w celu odzyskania wÂłasnoÂści pewnego krawca, czego powinna siĂŞ pani domyÂśliĂŚ...
- WÂłasnoÂści... krawca? - Diana zmruÂżyÂła oczy raz jeszcze, tak jakby nie dowierzaÂła. Plip zapiszczaÂł, Bernie natomiast wydaÂł z siebie groÂźny pomruk...
- Czarnej szkatu³ki o z³otym zamkniêciu - doda³ Mike, na co kobieta natychmiast parsknê³a g³oœnym œmiechem, ³api¹c siê za brzuch. Tego zachowania Mike nie rozumia³ zupe³nie; wrodzona nieœmia³oœÌ i zupe³ne zaskoczenie sytuacj¹ nie pozwoli³y mu zadaÌ pytania, niemniej Diana postanowi³a wyjaœniÌ sprawê sama.
- RzeczywiÂście, ten krawiec miaÂł czarnÂą szkatuÂłkĂŞ. I jÂą nawet widziaÂłam - zaczĂŞÂła, powoli dochodzÂąc do siebie. - I w gruncie rzeczy masz racjĂŞ w poÂłowie: jestem zÂłodziejkÂą. Ale nie okradÂłam go! - Kobieta uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, mÂłodzieniec natomiast zgÂłupiaÂł zupeÂłnie; mimo Âże nie do koĂąca ufaÂł tej postaci, zwÂłaszcza wobec tak naiwnie brzmiÂącej deklaracji, postanowiÂł daĂŚ jej szansĂŞ zakoĂączenia wÂątku. - MĂłj luxio planowaÂł zabranie ze sobÂą tych pieniĂŞdzy, wszak po to go szkoliÂłam, aby niepostrzeÂżenie kradÂł, szybko jednak pouczyÂłam go, Âże to byÂłoby idiotyczne. - Diana spowaÂżniaÂła, skupiajÂąc swĂłj wzrok na Miku. - Po prostu to zÂły pomysÂł okradaĂŚ czÂłowieka, ktĂłry ma ci uszyĂŚ nowe ubranie... A przynajmniej przed uszyciem go!

Mike szeroko rozdziawi³ usta, nie do koùca dowierzaj¹c, choÌ wersja Diany rzeczywiœcie wydawa³a siê spójna. Równie¿ pokemony pozostawa³y w pogotowiu, mimo ¿e nie wygl¹da³o na to, ¿eby akcja mia³a siê dalej rozwin¹Ì.
- Nowe ubranie jest mi potrzebne do pewnych celĂłw... operacyjnych, ale nie bĂŞdĂŞ ciĂŞ wtajemniczaĂŚ - dodaÂła jeszcze kobieta, w ktĂłrej oku pojawiÂł siĂŞ zawadiacki bÂłysk.
- Chwileczkê... - wtr¹ci³ jeszcze Mike, namyœlaj¹c siê. - Przecie¿ skoro nie ukrad³aœ szkatu³ki... jakim cudem krawiec nie móg³ jej znaleŸÌ? - Diana zrobi³a wielkie oczy, rozk³adaj¹c rêce.
- Nie wiem - odpowiedzia³a obojêtnym g³osem, wskazuj¹cym na to, e faktycznie nie zna³a odpowiedzi. - Mo¿e po prostu luxio od³o¿y³ j¹ na inne miejsce? - Mike cicho westchn¹³.
- Niech bĂŞdzie... - dodaÂł nieÂśmiaÂło, ze zrezygnowaniem spuszczajÂąc rĂŞce. WyglÂądaÂł na nieco zagubionego w tej sytuacji, niemniej ziarno niepewnoÂści w nim zasiane byÂło wystarczajÂąco duÂże, aby darowaÂł zÂłodziejce. - Bez dowodu nie ma winy - dodaÂł jeszcze, powoli odwracajÂąc siĂŞ. - Ale w Snowbelle na pewno dopytam krawca o tĂŞ sprawĂŞ. Jedyna droga z Pokemon Village prowadzi zaÂś wÂłaÂśnie przez Snowbelle... - Diana uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ delikatnie, majtek natomiast daÂł znaĂŚ pokemonom, aby odpuÂściÂły i ruszyÂły w drogĂŞ powrotnÂą. Daleko jednak nie zaszedÂł, gdyÂż zatrzymaÂła go niedawna rozmĂłwczyni.

- Zaraz, zaraz! - krzyknĂŞÂła Diana, na co mÂłodzieniec odwrĂłciÂł siĂŞ. - Po pierwsze: nie przedstawiÂłeÂś siĂŞ.
- Mike Sterck - odpowiedziaÂł krĂłtko majtek, co wyraÂźnie poprawiÂło humor kobiety.
- Œwietnie - rzek³a. - No wiêc po drugie: naprawdê myœlisz, ¿e mo¿esz mnie ot tak oskar¿yÌ nies³usznie o kradzie¿ i po prostu sobie pójœÌ?! - Majtek nieco zdziwi³ siê temu oœwiadczeniu, co szybko dostrzeg³a z³odziejka, kontynuuj¹c monolog. - Skoro ju¿ si³¹ rzeczy spotkaliœmy siê ze sob¹, proponujê pojedynek. Bez zobowi¹zaù, chcê siê po prostu odegraÌ za tê szopkê. Ile masz pokemonów? - Mike spojrza³ najpierw na Berniego, potem na Plipa.
- Dwa... - odrzekÂł niepewnie. - To znaczy jest jeszcze Croc, ale on teraz pewnie szuka ciĂŞ gdzieÂś w Snowbelle... - Diana spochmurniaÂła.
- Ech... - westchnĂŞÂła cicho. - A tak chciaÂłam zawalczyĂŚ kiedyÂś z gadajÂącym pokemonem... - Kobieta przewrĂłciÂła oczami, spoglÂądajÂąc ku niebu, tak jakby zastanawiaÂła siĂŞ, co zamierza zrobiĂŚ. WyglÂądaÂło na to, iÂż brak kapitana w pobliÂżu wywoÂłaÂł u niej wielki zawĂłd. - Trudno, wyzwanie rzucone! - krzyknĂŞÂła, uÂśmiechajÂąc siĂŞ raz jeszcze.
- NiechÂże wiĂŞc bĂŞdzie - rzekÂł Mike, przybierajÂąc bojÂą minĂŞ. - Zaczynamy!
- ChwileczkĂŞ! - przerwaÂła mu Diana, spoglÂądajÂąc wprost w oczy przeciwnika, tak jakby chciaÂła je dokÂładnie wybadaĂŚ. - To miejsce jest miejscem Âżycia pokemonĂłw, nie chciaÂłabym, aby nasz pojedynek je zaburzaÂł - rzekÂła, powaÂżniejÂąc. - Widzisz, nawet zÂłodziejki majÂą szacunek do natury... Udajmy siĂŞ w jakiÂś lasek w pobliÂżu, gdzie walka nie bĂŞdzie nikomu przeszkadzaĂŚ. - Mike przyÂłoÂżyÂł dÂłoĂą do podbrĂłdka, namyÂślajÂąc siĂŞ.
- Skoro tak uwaÂżasz... chodÂźmy!

Po kilkunastu minutach para znalazÂła siĂŞ gdzieÂś w lesie okalajÂącym Pokemon Village, gotowa do boju. W drzewiastej scenerii Mike i Diana siĂŞgnĂŞli do kieszeni po pokeballe - kobieta chciaÂła swojego podopiecznego wywoÂłaĂŚ, majtek zaÂś jednego z towarzyszy tymczasowo ukryĂŚ.
- Zdajesz sobie sprawê, ¿e mam na tob¹ pewn¹ przewagê? - zapyta³a z³odziejka, na co Mike wydawa³ siê nieco zdziwiony. - Znam twoje pokemony, wiêc wiem, jak siê na nie przygotowaÌ. Wiedz jednak, ¿e swój honor mam! - Kobieta uœmiechnê³a siê z zawadiackim b³yskiem w oku. - Dlatego jednym z moich walcz¹cych podopiecznych bêdzie luxio. Ale on zawalczy jako drugi. Co do pierwszego zaœ... musisz wybraÌ! - Kobieta podnios³a do góry trzymanego pokeballa, kiedy Mike namyœla³ siê przez chwilê, nie mog¹c podj¹Ì wyboru. Majtek zerka³ to na Dianê, to na swoich podopiecznych, dopiero po d³u¿szym momencie wybieraj¹c czerwono-bia³¹ kulkê.
- Na razie zaczekasz, Bernie! - krzykn¹³, po czym w blasku czerwonego œwiat³a bulbasaur znikn¹³.
- Nie ukrywam, Âże takiego rozwiÂązania siĂŞ spodziewaÂłam - rzekÂła z uÂśmiechem zÂłodziejka. - Zaczynasz, bronzor!

Na has³o stalowo-psychiczny pokemon pojawi³ siê na polu walki, wykonuj¹c w miejscu kilka obrotów wokó³ w³asnej osi. Plip tkwi³ w powietrzu, przygl¹daj¹c mu siê i wyraŸnie zastanawiaj¹c siê, co powinien teraz uczyniÌ.
- Poka¿ mu, jak to jest siê zderzyÌ z ¿yroskopem! - krzyknê³a Diana, co na bojowy nastawiony pokemon pochyli³ siê górn¹ czêœci¹ do przodu, obserwuj¹c uwa¿nie Plipa. Przez chwilê stalowo-psychiczny stworek mierzy³ w swojego rywala, po czym czym zupe³nie nagle ruszy³ do przodu z pe³n¹ prêdkoœci¹. Togetic by³ na to przygotowany, nie spodziewa³ siê jednak, ¿e jego przeciwnik potrafi rozwin¹Ì taka prêdkoœÌ! Uciekaj¹c przed ciosem, lataj¹cy podopieczny Mika zosta³ mocno tr¹cony w skrzyd³o, przez co sykn¹³ z bólu i wykona³ obrót w powietrzu, utrzymuj¹c siê jednak nad ziemi¹.
- Plip... - szepn¹³ cicho majtek, spogl¹daj¹c na rozdra¿nionego pokemona. - Jak mo¿esz ugryŸÌ coœ o takim dziwnym typie? Masz jakiœ pomys³? - Us³yszawszy te s³owa, Diana parsknê³a œmiechem.
- Ty... Ty powaÂżnie pytasz swojego pokemona, co powinieneÂś zrobiĂŚ?! - ZÂłodziejka spoglÂądaÂła na marynarza jak na kosmitĂŞ, ten jednak tylko wzruszyÂł ramionami.
- Bywa... A nuÂż ma jakiÂś pomysÂł, bo ja nie...

W tym momencie togetic z olbrzymiÂą prĂŞdkoÂściÂą ruszyÂł na bronzora, trafiajÂąc go ciaÂłem z zupeÂłnego zaskoczenia, tyle Âże... to kompletnie nie zrobiÂło wraÂżenia na jego przeciwniku! Pokemon Diany tylko obejrzaÂł siĂŞ niepewnie na rywala, ktĂłry po ataku zatrzymaÂł siĂŞ za nim w powietrzu, niemniej nie wydawaÂło siĂŞ, aby cokolwiek ulegÂło w pojedynku zmianie.
- Wierzysz w szczĂŞÂście?! - zapytaÂła ironicznie zÂłodziejka, spoglÂądajÂąc na bezradnego rywala.
- A na co mogĂŞ liczyĂŚ? - odpowiedziaÂł majtek pytaniem na pytanie, wzruszajÂąc ramionami. - Lepszego pomysÂłu nie mam, Plip! PrĂłbuj dalej!

Pos³uszny s³owom trenera togetic zacz¹³ powoli poruszaÌ w powietrzu palcem, kiedy nieco skonsternowana Diana wróci³a myœlami do pojedynku, spogl¹daj¹c na swojego podopiecznego.
- Mo¿e i liczenie na farta jest g³upim pomys³em, ale nie ryzykuj! - krzyknê³a, zaciskaj¹c piêœÌ w bojowym geœcie. - Przywal mu porz¹dnie! - Bronzorowi nie trzeba by³o dwa razy powtarzaÌ. Skin¹wszy ca³ym cia³em - wszak osobnej g³owy nie posiada³ - pokemon ruszy³ z pe³nym impetem na swojego przeciwnika, uderzaj¹c go z olbrzymi¹ moc¹, zaœ skoncentrowany tylko na sobie zachowa³ siê niczym trafiona rakiet¹ pi³eczka pingpongowa; zupe³nie nie broni¹c siê, togetic uderzy³ z wielkim impetem o ziemiê, przekozio³kowa³ kilkanaœcie metrów i zatrzyma³ siê na najbli¿szym drzewie, trafiaj¹c w niej plecami. Wyci¹gn¹³ jeszcze do góry ³apkê, chc¹c dokoùczyÌ atak, ale nie da³ rady! Koùczyna bia³ego pokemona opad³a bezwiednie, tak jak i jego g³owa osunê³a siê na bok.

- Chyba jesteÂś w nie najlepszej sytuacji - rzekÂła Diana, na co Mike spojrzaÂł na niÂą powaÂżnie. Niezdolny do walki togetic zostaÂł zawrĂłcony, zamiast niego zaÂś pomiĂŞdzy drzewami pojawiÂł siĂŞ bulbasaur, przybierajÂąc natychmiast bojowÂą postawĂŞ.
- Bêdzie trudno, Bernie - wymamrota³ Mike, ca³y czas b³¹dz¹c wzrokiem pomiêdzy Dian¹, bronzorem i swoim podopiecznym. - U¿yj tego, co najbardziej przyda ci siê na starcie! - Stworkowi nie trzeba by³o dwa razy powtarzaÌ; w u³amku sekundy ku jemu przeciwnikowi, zbyt wolnemu, aby po prostu uciec, pofrunê³o kilka br¹zowych nasion, to jednak wywo³a³o tylko uœmiech na twarzy z³odziejki.
- Na bronzora? Naiwny! - Diana parsknê³a œmiechem, spogladaj¹c z uwag¹ na swojego pokemona. - Zadbaj, ¿eby wiele z ciebie nie wyssa³! - Na polecenie trenerki stworek natychmiast wykona³ dziwny gest swoim cia³em, przez co bulbasaur nieco wzdrygn¹³ siê, choÌ nie by³o widaÌ jego wymiernych skutków - poza tym, ¿e trwaj¹cy od ataku zielonego pokemona przep³yw energii zdawa³ siê go ju¿ teraz nie wzmacniaÌ. Mike przy³o¿y³ d³où do podbródka, kiedy Diana triumfalnie spogl¹da³a na niego. - I co, s³abo idzie? Twój cios sta³ siê bezwartoœciowy!
- Tylko w poÂłowie... - wymamrotaÂł majtek, podnoszÂąc gÂłowĂŞ i wzdrygajÂąc siĂŞ, tak jakby wÂłaÂśnie coÂś wymyÂśliÂł. - I to w tej mniej waÂżnej poÂłowie! ZaÂśpiewaj mu koÂłysankĂŞ, Bernie!

Bulbasaur uœmiechn¹³ siê szeroko, po czym, rzecz jasna, nie zaœpiewa³, lecz wyrzuci³ ze swojej bulwy olbrzymi¹ chmurê kolorowych py³ków, szybuj¹cych z wiatrem dok³adnie w stronê jego przeciwnika.
- Trzymaj siê z dala od tego syfu! - krzyknê³a Diana, dla bronzora by³o ju¿ jednak stanowczo za póŸno; niezbyt imponuj¹cy prêdkoœci¹ pokemon próbowa³ jeszcze uciec ze spowijaj¹cych okolicê ziaren, nie zdo³a³ jednak oddaliÌ siê na czas, wobec czego pad³ jak kamieù na ziemiê, g³oœno chrapi¹c. - Sprytne, nie spodziewa³am siê tego po tobie - rzek³a z³odziejka do Mika, który uœmiechn¹³ siê tylko delikatnie.
- Dziêki za komplement, ale mój pokemon musi jeszcze zwieùczyÌ swoje dzie³o. Zadbaj, ¿eby siê nie podniós³, Bernie! - Bulbasaur skin¹³ g³ow¹ na potwierdzenie zrozumienia polecenia, nie dane mu jednak by³o uderzyÌ; w blasku czerwonego œwiat³a bronzor znikn¹³, jego trenerka zaœ obojêtnie spogl¹da³a na m³odzieùca.
- Teoretycznie mĂłgÂłby jeszcze chwilĂŞ przetrwaĂŚ, ale i tak wiele by nie zrobiÂł - rzekÂła, poprawiajÂąc dÂłoniÂą swoje wÂłosy. - ChciaÂłam mu tego oszczĂŞdziĂŚ - dodaÂła, zwracajÂąc swĂłj wzrok na drugiego podopiecznego. - Poza tym... najwiĂŞkszego asa w rĂŞkawie jeszcze nie pokazaÂłam. TwĂłj czas nadszedÂł, luxio!

Pokemon natychmiast wykona³ kilka kroków do przodu, szeroko uœmiechaj¹c siê do bulbasaura. Ten pozosta³ skupiony, przygl¹daj¹c siê psu uwa¿nie; elektryczny stworek wydawa³ siê bardzo pewny siebie, co sprawia³o wra¿enie swoistej gry psychologicznej. Po chwili luxio przybra³ groŸn¹ minê, spogladaj¹c na swojego przeciwnika, ten zaœ zdawa³ siê nieco przera¿ony - przynajmniej na tyle, aby chcieÌ wykonaÌ bardzo dok³adnie ka¿dy swój ruch, aby nie pope³niÌ b³êdu. Bulbasaur w taktycznych zagrywkach nie pozosta³ mu d³u¿ny; jego bulwa zdawa³a siê w krótkim czasie doœÌ zauwa¿alnie wzrosn¹Ì, wype³niaj¹c siê roœlinn¹ energi¹.

- Jeœli tak dalej pójdzie, za chwilê zaœniemy - skomentowa³a sytuacjê Diana, ostentacyjnie ziewaj¹c. - Walnij go porz¹dnie i tak, ¿eby siê za ³atwo nie pozbiera³! - Luxio skin¹³ g³ow¹, po czym ustawi³ siê tak, aby Bernie znalaz³ siê na wprost niego; elektryczny pokemon ruszy³ do przodu, zaœ bezradny i niezdolny do uniku na czas bulbasaur otrzyma³ potê¿ny cios jego pazurami, zaciskaj¹c cicho zêby.
- Mo¿esz oberwaÌ, jeœli nie pozostaniesz d³u¿ny! - krzykn¹³ Mike, na co jego podopieczny wypuœci³ natychmiast wielk¹ chmurê kolorowych py³ków z chmury, czego nie przewidzia³ szykuj¹cy siê do szybkiej "dobitki" luxio. Elektryczny pies skrzywi³ siê, a jego cia³o gdzieniegdzie pokry³o siê ró¿nymi odcieniami fioletu.
- On nas zmusza, ÂżebyÂśmy skoĂączyli szybko - krzyknĂŞÂła Diana, zamaszystym ruchem gÂłowy ukÂładajÂąc fryzurĂŞ. - Skoczmy wiĂŞc szybko, powtĂłrka z rozrywki!

Nie zwlekaj¹c ani chwili, luxio powtórzy³ swój atak, znów z ca³ej si³y trafiaj¹c pazurami w przeciwnika, który potoczy³ siê kilka metrów w ty³, tu¿ pod drzewo. Bulbasaur próbowa³ znów skontrowaÌ, jednak próbuj¹c zaatakowaÌ, wzdrygn¹³ siê z bólu z cichym sykiem, niezdolny do ruchu.
- CoÂś mi mĂłwi, Âże pĂłjdzie Âłatwiej, niÂż siĂŞ spodziewaÂłam! - krzyknĂŞÂła triumfalnym gÂłosem zÂłodziejka, wydajÂąc siĂŞ pewnÂą wygranej. - NastĂŞpnego uderzenia juÂż nie wytrzyma! SkoĂącz to, luxio!

Elektrycznemu pokemonowi nie trzeba by³o dwa razy powtarzaÌ. Pewny siebie stworek po raz kolejny ruszy³ w kierunku przeciwnika, ju¿ z oddali szykuj¹c pazury do finalnego ataku. Szybko jednak okaza³o siê, ¿e do trzech razy sztuka! Spodziewaj¹c siê powtórki z rozrywki, Bernie wypuœci³ swoje pn¹cza do góry, chwytaj¹c siê ga³êzi. Dos³ownie w ostatniej chwili trawiasty pokemon podci¹gn¹³ siê, zaœ zupe³nie zaskoczony luxio z pe³n¹ prêdkoœci¹ uderzy³ w drzewo, wydaj¹c przy tym z siebie g³oœny skowyt.
- Cholera...! - przeklê³a g³oœno Diana, a to jeszcze nie by³ koniec! Wci¹¿ zawieszony kilka metrów nad ziemi¹ bulbasaur przechyli³ siê bulw¹ do przodu, wyrzucaj¹c z niej seri¹ du¿e, twarde nasiona, który niczym pociski karabinu maszynowego, raz za razem trafia³y wyj¹cego z bólu psa. Ciê¿ko oddychaj¹c, luxio osun¹³ siê na ziemiê i choÌ wci¹¿ by³ przytomny, nie wygl¹da³ na zdolnego do dalszej walki.

- ÂŁadnie, Bernie... - wydukaÂł cicho Mike, kiedy jego pokemon spuÂściÂł siĂŞ z drzewa, z dumÂą uÂśmiechajÂąc siĂŞ do trenera. W zupeÂłnie innym nastroju byÂła Diana, ktĂłra z grymasem zawodu i niedowierzania wycofaÂła swojego pokemona, kierujÂąc wzrok na majtka.
- To niewiarygodne... - wyszepta³a, spogladaj¹c na m³odzieùca, którego wzrok momentalnie skupi³ siê na przeciwniczce. - Przez ca³¹ walkê nie wyda³eœ prawie ¿adnego polecenia... a twoje pokemony i tak potrafi³y przechyliÌ szalê zwyciêstwa na swoj¹ stronê. - Mike wzruszy³ ramionami.
- Chyba po prostu majÂą talent - rzekÂł, na co zÂłodziejka pochyliÂła gÂłowĂŞ, wÂściekÂłym wzrokiem mierzÂąc marynarza.
- To nie jest talent... - wtrÂąciÂła kobieta, ktĂłra zdawaÂła siĂŞ caÂły czas intensywnie myÂśleĂŚ. - To coÂś wiĂŞcej... Ile czasu je trenujesz? - Marynarz raz jeszcze wzruszyÂł ramionami.
- Raczej ma³o... Croc spêdza z nimi wiêcej czasu, ale generalnie nie jest to trening ostrzejszy ni¿ standardowy. - Mike uœmiechn¹³ siê, kucaj¹c przy Berniem i g³aszcz¹c go po bulwie. - W gruncie rzeczy sam nie wiem, jak to siê dzieje... Moje walki zawsze wygl¹daj¹ podobnie, a jednak i tak wygrywam. Pokemony zawsze coœ wymyœl¹, jak Bernie teraz! - Majtek spojrza³ z uœmiechem na swojego podopiecznego, z³odziejka zaœ wzdrygnê³a siê, podnosz¹c wzrok.
- No nic, miÂło byÂło. MoÂże siĂŞ jeszcze kiedyÂś spotkamy... i nastĂŞpnym razem nie oskarÂżysz o kradzieÂż.
- Albo oskar¿ê s³usznie - dopowiedzia³ Mike z uœmiechem. - Tak czy tak, do zobaczenia, Diano!

- "Moje walki zawsze wyglÂądajÂą podobnie"... - powtĂłrzyÂła jak mantrĂŞ Diana pod nosem, kiedy oddaliÂła siĂŞ kawaÂłek od swojego niedawnego przeciwnika. - Skoro tak, moÂże... MoÂże po prostu pokemony siĂŞ przyzwyczaiÂły? Z doÂświadczenia wiedzÂą, Âże nie mogÂą liczyĂŚ na trenera, wiĂŞc... nauczyÂły siĂŞ myÂśleĂŚ same? - ZÂłodziejka parsknĂŞÂła Âśmiechem, krĂŞcÂąc z niedowierzaniem gÂłowÂą. - Szalone, po prostu szalone... I do tego gÂłupie... ChoĂŚ moÂże i w tym szaleĂąstwie jest jakaÂś metoda...?

W tym samym czasie Mike powoli zabieraÂł siĂŞ z polany, chwytajÂąc swojego bulbasaura na rĂŞce, gdyÂż zmĂŞczony pokemon stanowczo zasÂłuÂżyÂł sobie na odpoczynek. ZastanawiaÂł siĂŞ jeszcze, czy powinien udaĂŚ siĂŞ bezpoÂśrednio do Snowbelle, czy teÂż jednak zwiedziĂŚ najpierw Pokemon Village, z zamyÂślenia wyrwaÂł go jednak znajomy gÂłos, ktĂłry dobiegaÂł z oddali:
- Tutaj jesteœ! - tego krzyku Mike nie móg³ nie rozpoznaÌ. Podobn¹ mow¹ legitymowa³ siê tylko i wy³¹cznie kapitan Croc! - Nie uwierzysz, co siê sta³o! - kontynuowa³ feraligatr, który wci¹¿ chodzi³ w starym, obcis³ym ubraniu - rozdzielaj¹c siê, kompani nie pomyœleli o rozs¹dnym rozdaniu ekwipunku, tote¿ paczkê z ubraniem przez ca³y czas targa³ Mike... Przy okazji kapitan spostrzeg³ siê, ¿e stan Berniego wskazuje na ca³kiem interesuj¹ce wydarzenia, nie zdawa³ siê tym jednak bardzo przejêty. - Widzê, ¿e te¿ masz co opowiadaÌ... ale to zaraz! Otó¿ wyobra¿asz sobie, Mike, ¿e ten krawiec znalaz³ jednak szkatu³kê?! - Croc szeroko wyszczerzy³ zêby, nie kryj¹c swojego rozbawienia. - Okaza³o siê, ¿e po prostu po³o¿y³ j¹ w innym miejscu! A myœmy latali za kobiet¹, która wcale nie by³a z³odziejk¹! - Historia pokemona specjalnie nie zaskoczy³a majtka, który ju¿ po reakcjach Diany domyœla³ siê, i¿ jej wersja jest prawdziwa. Mimo to nie przyzna³ siê od razu do spotkania, tak jakby nie chcia³ psuÌ feraligatrowi radoœci opowiadania prze¿yÌ. - Teraz twoja kolej, gadaj, co cie spotka³o! - krzykn¹³ radoœnie Croc, klepi¹c towarzysza po ramieniu. - I dawaj ten cholerny p³aszcz, chcê wreszcie wygl¹daÌ jak pokemon!

PS JeÂżeli zdarzyÂło mi siĂŞ cokolwiek za bardzo przeinaczyĂŚ, jeÂśli chodzi o Snowbelle, route 20 lub Pokemon Village, to bardzo proszĂŞ o wybaczenie, zupeÂłnie nie znam Kalos, bazowaÂłem tylko na znalezionych w sieci obrazkach i krĂłtkich opisach .

Standardowe t³umaczenie z mojego na atakowe: zaczê³o siê od gyro balla bronzora, potem by³ extremespeed Plipa (z metronome'a), na zwieùczenie pierwszej walki heavy slam. W nastêpnej kolejnoœci Bernie u¿y³ leech seeda, w odpowiedzi heal block, dalej oczywiœcie sleep powder i po walce drugiej. CzêœÌ taktyczna pojedynku ostatniego to scary face i growth, potem luxio u¿ywa³ thunder fanga trzykrotnie - pierwsza kontra to poison powder, druga - parali¿ (czyli nic), ostatnia - seed bomb.


teddy

Dzieù by³ pochmurny. Ca³e niebo spowite by³o grub¹ warstw¹ szarych chmur. WyraŸnie zanosi³o siê na deszcz, a nawet burzê. Ale poœród gestych drzew lasu Pokemon Village pogoda by³a raczej czynnikiem ma³o znacz¹cym. Sam las by³ miejscem tajemniczym. Pe³no w nim by³o miejsc gdzie dzia³y siê niezwyk³e rzeczy takie jak cudowne uzdrowienia czy wizje przysz³oœci. Ogrom tego miejsca w po³¹czeniu z gêsto rosn¹cymi roœlinami sprawia³y, ¿e atmosfera by³a tam poprostu magiczna. Diana sz³a wolnym krokiem miêdzy drzewami podziwiaj¹c harmonie jaka panowa³a w otoczeniu. Nie wybra³a œcie¿ki gdy¿ chcia³a zobaczyÌ co las kryje przed ludzkim wzrokiem. Zawsze lubi³a takie miejsce. Takie gdzie inni nie chc¹ przychodziÌ. Gdy us³ysza³a szum wody skierowa³a siê w kierunku dŸwiêku. DŸwiêk wydawa³ ma³y wodospad pod wielkim, starym dêbem. Diana chwilê sta³a w miejscu podziwiaj¹c niezwyk³e znaleziono. Podesz³a do wody by nape³niÌ butelkê. Nagle us³ysza³a szelest w krzakach. Mo¿na by powiedzieÌ, ¿e skoro to las to szelesy Pokemonów, które biegaj¹ wszêdzie dooko³a to norma. Ale to by³ inny, du¿y Pokemon. Diana automatycznie spojrza³a w tamtym kierunku. Nagle z zaroœli wyskoczy³ du¿y, fioletowy Pokemon. Przemieszcza³ siê na czterech nogach i mia³ dwa potê¿ne rogi na g³owie.
- Cholera, Scolipede! - powiedziaÂła zaniepokojona. WiedziaÂła, Âże sÂą to bardzo silne i agresywne Pokemony. Ten byÂł zÂły z powodu intruza na jego terytorium.
- SCOLIPEDE! - zaryczaÂł. MĂłgÂł zaatakowaĂŚ w kaÂżdej chwili.
- Scolipede ja nie chce walczyÌ. Ju¿ sobie idê. - powiedzia³a staraj¹c siê uspokoiÌ wœciek³¹ bestie. W tym momencie Pokemon wystrzeli³ kule b³ota w Diane. Jej refleks pozwoli³ unikn¹Ì ataku. Wiedzia³a ju¿, ¿e truj¹cy stwór bêdzie atakowa³, a¿ ona nie padnie. Gdy chcia³a wezwaÌ na pomoc Bronzora dooko³a pojawi³y siê jeszcze trzy inne Scolipede'y. "Jednemu Bronzor da³by radê, ale cztery to dla niego za du¿o" pomyœla³a. Natychmiast zaczê³a uciekaÌ. Zgrabnie wskoczy³a na pobliski kamieù, z którego wesz³a na drzewo. Przywódca Scolipede'ów ruszy³ za ni¹. Dziêki zwinnoœci nabytej przez czêste ucieczki przed funkcjonariuszami policji mog³a z ³atwoœci¹ przeskakiwaÌ z ga³êzi na ga³¹Ÿ. Jednak szybkoœÌ dzikich Pokemon'ów zaskoczy³a j¹. Scolipede'y ca³y czas bieg³y za ni¹ atakuj¹c b³otem i kolcami. W pewnej chwili jeden z ataków trafi³ ga³¹Ÿ, na której sta³a Diana. Niestety nie zdarzy³a wykorzystaÌ skoku i spad³a z impetem na ziemiê. Jeden ze Scolipede'ów chcia³ zaatakowaÌ ruchem Megahorn, ale ponownie refleks uratowa³ j¹ przed ciosem. Rzuci³a siê ponownie do ucieczki. Bieg przed rozwœcieczonymi Pokemonami zapêdzi³ j¹ do bardzo gesto poroœniêtych czêœci lasu. Bieg³a na oœlep. By by³o jeszcze gorzej zaczê³a siê burza. Niebo nad lasem sta³o siê ca³e czarne. Teraz to miejsce nie zachwyca³o lecz przera¿a³o. Zdawa³o jej siê, ¿e Scolipede'y s¹ wszêdzie. Widzia³a fioletowe kszta³ty miêdzy krzakami i sama nie wiedzia³a co jest prawd¹, a co wytworem przestraszonego umys³u. Gdy najgêstrze krzaki minê³y dostrzeg³a jaskinie. Bez zastanowienia wbieg³a do œrodka i schowa³a siê za g³azem. Gdy wychyli³a siê by zobaczyÌ co siê dziejê zobaczy³a cztery zdezorientowane Pokemony. Trochê siê uspokoi³a ale szybko jej strach sta³ siê wzmo¿ony. Zobaczy³a, ¿e biegn¹c tutaj zgubi³a a¿ trzy swoje Pokeballe. Co gorsza jeden Scolipede zobaczy³ je i bardzo siê nimi zainteresowa³. Gdy przywódca grupy dostrzeg³ Pokeballe podszed³ do nich. Powoli podniós³ jedn¹ nogê nad kule. Diana wiedz¹c co chce zrobiÌ wystrzeli³a ze swojej kryjówki i w ostatniej chwili uratowa³a Pokeballe przed zmia¿d¿eniem. Ponownie by³a zmusza do biegu. Stara³a siê utrzymaÌ tempo, ale b³oto na drodze i wybuchy Sludge Bomb nie u³atwia³y tego zadania. Ca³y czas potyka³a siê o coœ. By³a przera¿ona wizj¹ tego co mo¿e jej siê staÌ jeœli te Pokemony j¹ z³api¹. Wbieg³a na ma³¹ polanê i zatrzyma³a siê na jej œrodku by³o zbyt ciemno by dostrzec co jest miêdzy drzewami, ale ci¹gle widzia³a cienie miêdzy drzewami. Ciê¿ko dusz¹c ze zmêczenia ci¹gle odwraca³a siê w obawie przed atakiem. Kiedy gdzieœ uderza³ piorun widzia³a ¿ó³te oczy patrz¹ce na ni¹ z mroku.
- Zostawcie mnie! - wrzasneÂła. ByÂła zbyt wystraszona by myÂśleĂŚ rozsÂądnie. ChciaÂła tylko byĂŚ bezpieczna. Nie miaÂła juÂż siÂł by uciekaĂŚ wiec jeÂśli Arceus nie zeÂśle jakiegoÂś cudu bĂŞdzie po niej. Gdy usÂłyszaÂła za sobÂą szelest odwrĂłciÂła siĂŞ w jego kierunku. DostrzegÂła tylko ostatni moment przed staranowaniem przez wÂściekÂłego Scolipede'a.

- Do stu Magikarp'ów, zaraz wyrwê wszyskie drzewa z tego cholernego lasu! - krzykn¹³ wielki krokodyl potykaj¹c siê o korzeù. Za nim szed³ chudy cz³owiek o czarnych w³osach.
- To tylko korzeĂą Kapi... znaczy Croc. - odrzekÂł.
- Jak moj¹ babciê kocham, powiedz do mnie jeszcze raz "Kapitanie" a dostaniesz Ice Punch'em! - zagrozi³ wystawiaj¹c piêœÌ w strone ch³opca - Niewa¿ne, jest ju¿ ciemno. Przez ten g³upi deszcz ma³o jest miejsc do rozbicia obozu, ale tu powinno byÌ dobrze. Mike jak myœlisz?
- BĂŞdzie dobrze. - powiedziaÂł pospiesznie. Feraligatr wzdechÂł.
- Mike, ju¿ to ustaliliœmy. To ty decydujesz co i jak. Jesteœ trenerem wiec kontroluj sytuacjê. - powiedzia³ zrezygnowany. Ch³opcu zrobi³o siê g³upio, ¿e tak Ÿle wychodzi mu bycie trenerem. Szybko razem z Pokemonami rozbili ma³y obóz. Wszyscy siedzieli przy ognisku otoczeni pogr¹¿onym we œnie lasem.
- Ja tylko mówie, ¿e Oran Berry jest smaczniejsze od Pecha Berry. - powiedzia³ krokodyl. Obok siedzia³ bia³y Pokemon o dlugiej szyji i ma³ych skrzyd³ach. Wygl¹da³ jakby k³óci³ sie z niebieskim gadem - Mike, które Berry s¹ lepsze? Oran czy Pecha? - spyta³ trenera. Mike by³ zaskoczony pytaniem.
- Ja... zawsze lubiÂłem Leppa Berry. - odpowiedziaÂł. ChciaÂł pozostaĂŚ neutralnym w sporze. Jednak jego Pokemony dziwnie na niego spojrzaÂły.
- PowaÂżnie? - spytaÂł Croc.
- A co w tym dziwnego? - spytaÂł niepewnie. Nie rozumiaÂł caÂłej sytuacji.
- Nie, nic dziwnego. To normal... - nie dokoùczy³. Nagle jakiœ cieù przelecia³ przez ogieù gasz¹c je. Zapanowa³a ciemnoœÌ.
- Co to by³o? - spyta³ Mike. By³ lekko wystraszony ca³¹ sytuacj¹.
- StaĂącie do siebie plecami! - poleciÂł Feraligatr. Wszyscy oparli siĂŞ o siebie. KsiĂŞÂżyc przysÂłaniaÂły chmury wiec ciĂŞÂżko byÂło cokolwiek dostrzec. CiÂągle z zaroÂśli dochodziÂły jakieÂś haÂłasy.
- Co to jest? - spytaÂł Mike.
- Nie wiem. Plip, Bernie do Pokeballi. Nie bĂŞdĂŞ ryzykowaĂŚ. - rozkazaÂł krokodyl. Togetic i Bulbasaur niechetnie wrĂłciÂły do swoich kul. Gdy Mike chciaÂł je wÂłoÂżyĂŚ do torby cieĂą znĂłw siĂŞ pojawiÂł. PrzeleciaÂł obok chlopaka i wyrwaÂł mu kule z rÂąk. Croc mimo bÂłyskawicznej reakcji nie zÂłapaÂł cienia.
- Prze...przepraszam. ByÂł za szybki.
- Potem przepraszaj. Teraz patrz gdzie ta gnida siê ukrywa. - poleci³ Pokemon. Nagle chmury ods³oni³y ksiê¿yc. W tym momencie z ukrycia wysz³y trzy Pokemony. Przed Feraligatr'em stan¹³ Luxio, a przed Mike'em Zorua i Gligar, który trzyma³ w szczypcach jego Pokeballe. Wszystkie wygl¹da³y powa¿nie. Luxio powiedzia³ coœ do krokodyla.
- Co powiedziaÂł? - spytaÂł chÂłopak. Jednak jego Pokemon go zignorowaÂł.
- Powinienem ciĂŞ rozszarpaĂŚ, a nie sÂłuchaĂŚ. - powiedziaÂł do Luxio. Lew zawarczaÂł i przybraÂł bojowÂą postawe. Jego futro zaiskrzyÂło co znaczyÂło, Âże w kaÂżdej chwili moÂże uderzyĂŚ. ZnĂłw powiedziaÂł coÂś do rozmĂłwcy. Gligar i Zorua rĂłwnieÂż byli gotowi do walki.
- O co tu chodzi? - spytaÂł ciekawy Mike. Krokodyl dostrzegÂł dwĂłjkĂŞ rywali za nim i powiedziaÂł do Mike'a.
- Mówi¹, ¿e mamy z nimi iœÌ. Nie mówi¹ gdzie i po co. - odpowiedzia³ - Ale niech Gligar odda kule. - zarz¹da³ Croc. Lew wyraŸnie siê nie zgodzi³.
- Nie dasz im rady? - spytaÂł niepewnie chÂłopak.
- PojedyĂączo tak. Ale caÂłej grupie wÂątpiĂŞ. No i majÂą Plipa i Berniego. - odpowiedziaÂł cicho do trenera - ChodÂźmy.
Szli ciemnym lasem oko³o piêciu minut. Zorua i Gligar bacznie obserwowa³y ka¿dy ruch swoich ofiar. Mog³y w ka¿dej chwili uderzyÌ. Croc zachowywa³ zimn¹ krew, ale jego trener by³ trochê wystraszony. Wkoùcu od kiedy trzy ¿adkie w Kalos Pokemony napadaj¹ ludzi w lesie i gdzieœ ich ci¹gn¹. Po chwili doszli do ma³ej polany. By³a doœÌ mocno zniszczona od jednej ze stron. Mike nie wiedzia³ dlaczego Luxio przyprowadzi³ ich tutaj. Szybko dostrzeg³ lewituj¹cego nad ziemi¹ Pokemona. Przypomina³ szeœciok¹tne, metalowe zwierciad³o. Ch³opak rozpozna³ stworka, by³ to Bronzor. Stalowy Pokemon wydawa³ siê nie widzieÌ przybyszów. Jego oczy œwieci³y co oznacza³o, ¿e u¿ywa psychicznych mocy.
- Co on robi? - spytaÂł swego przyjaciela.
- Spowalnia dzia³anie trucizny. - Powiedzia³ pokazuj¹c na miejsce pod Pokemonem. Ch³opak dopiero w tym momencie dostrzeg³ dziewczynê le¿¹c¹ na ziemi. Mia³a poszarpane i zab³ocone ubranie, a w okolicach ramienia spor¹ ranê. Luxio podszed³ do niej i znów powiedzia³ coœ do Feraligatr'ora. Teraz jego ton by³ bardziej ³agodny, choÌ nadal powa¿ny. Krokodyl slycha³ go w milczeniu. Gdy skoùczy³ Croc odwróci³ siê do Mike'a.
- O co tu chodzi? - spyta³ nieœmia³o ch³opak. CiekawoœÌ dawa³a mu siê we znaki.
- Ta dziewczyna zostaÂła otruta przez Scolipede'y. Mamy jej pomĂłc. - odpowiedziaÂł.
Mike'owi nie trzeba byÂło powtarzaĂŚ. ChciaÂł zbliÂżyĂŚ siĂŞ do dziewczyny, ale Zorua stanĂŞÂła mu na drodze. WystawiÂła swoje kÂły pokazujÂąc, Âże jest gotowa do ataku. Mike postanowiÂł zachowaĂŚ zimnÂą krew.
- Nie pomogê jej jeœli do niej nie podejdê. - powiedzia³ najspokojniej jak umia³. Ma³y, czarny lisek zszed³ mu z drogi. Jego spojrzenie mówi³o jasno, ¿e jeœli zrobi coœ podejrzanego to szybko tego po¿a³uje. Gdy podszed³ do dziewczyny dostrzeg³, ¿e rana jest powa¿na, ale dziêki moc¹ Bronzor'a by³a do wyleczenia. Mike szybko przemy³ ranê wod¹ która mia³ w torbie. Croc poda³ mu maœÌ z korzenia nirnu lecz¹c¹ zatrucia. Ch³opak nasmarowa³ ranê odrobin¹ maœci. Mia³a za cel zabiÌ truciznê znajduj¹c¹ siê na skórze. Nastêpnie opatrzy³ ranê banda¿em.
- A jak zabiĂŚ jad, ktĂłry jest juÂż w krwi? - spytaÂł sam siebie.
- Sokiem z Pecha Berry. - podpowiedzia³ Feraligatr. Ch³opak wyj¹³ z plecaka garœÌ jagód. Szybko zgniut³ je w moŸdzierzu i odla³ ciecz z naczynia. Z pomoc¹ Croc'a odchyli³ delikatnie g³owê dziewczynie i powoli wla³ sok do jej ust. - Co teraz? - spyta³.
- Czekamy do rana. Jeœli do tego czasu siê nie odzyska przytomnoœci...- odpar³. Zapanowa³a cisza - Przenieœmy j¹ na œpiwór. - dokoùczy³. Krokodyl razem z trenerem delikatnie przenieœli dziewczynê. Ma³a Zorua po³o¿y³a siê blisko trenerki, a Gligar odda³ Pokeballe Mike'owi i tak jak lis znalaz³ siê przy dziewczynie po czym zasn¹³. Tylko Luxio dalej siedzia³ i czuwa³ nad jej stanem. Mike i jego przyjaciel tak¿e po³o¿li siê spaÌ. Jutro mia³o siê okazaÌ czy pomoc by³a daremna, czy ocali komuœ ¿ycie.

Diana ledwo otworzy³a oczy. Zobaczy³a b³êkitne niebo, po którym leniwie przemieszczaj¹ siê ma³e, bia³e ob³oczki. Otoczenie wydawa³o siê spokojne. By³a bardzo wyczerpana i ma³o pamiêta³a ostatnie wydarzenia. Przekrêci³a g³owê w bok i zobaczy³a swojego Luxio, który ledwo trzyma siê by nie zasn¹Ì. Gdy dostrzeg³, ¿e siê ockne³a by³ bardzo szczêœliwy. Diana z niema³ym wysi³kiem podnios³a siê z pozycji le¿¹cej do pozycji siedz¹cej. W tym momencie zobaczy³a, ¿e na rêku ma opatrunek i le¿y na spiworze. "To nie moje" pomyœla³a.
- Hej, Mike wstawaj! Spojrz kto siê obudzi³? - krzykn¹³ jakiœ g³os. Diana odwróci³a tam g³owê. Przed ni¹ sta³ du¿y, niebieski, dwuno¿ny krokodyl. Pocz¹tkowo wystraszy³a siê go, ale dotar³o do niej, ¿e jest niegroŸny. Obudzi³ œpi¹cego blisko ch³opaka. By³ wy¿szy od niej. Mia³ czarne, krêcone w³osy i br¹zowe oczy. ChoÌ wy¿szy to Diana zauwa¿y³a, ¿e jest m³odszy od niej o jakiœ rok. Wydawa³ siê szczêœliwy z jej widoku.
- WstaÂłaÂś. Czyli udaÂło siĂŞ zabiĂŚ trucizne. - powiedziaÂł. Diana dalej nie rozumiaÂła.
- Kim jesteÂście? - spytaÂła zmĂŞczona.
- Jestem Mike, a to Croc. - powiedziaÂł chÂłopak wskazujÂąc na Feraligatr'a.
- Przez chwilĂŞ wydawaÂło mi siĂŞ, Âże on mĂłwi. - odparÂła.
- Bo mĂłwiĂŞ. - odpowiedziaÂł Croc. Diane bardzo to zaskoczyÂło. SÂłyszaÂła o Pokemonach, ktĂłre uÂżywajÂą telepatii by porozumiewaĂŚ siĂŞ z ludÂźmi ale Pokemon mĂłwiÂący ludzkim gÂłosem byÂł nadzwyczajny.
- To...trochĂŞ... - wyjakaÂła. Croc byÂł lekko zdenerwowany reakcjÂą.
- Nie naturalne? LeÂżaÂłaÂś Arceus wie ile zatruta w Âśrodku lasu z wielkÂą, krwawiÂącÂą ranÂą i Âżyjesz. To jest nie naturalne. - powiedziaÂł dumny.
- Gdybym nie czu³a siê tak Ÿle to zarobi³byœ jak¹œ ciêt¹ riposte. - odpowiedzia³a. Mimo, ¿e ten Feraligatr j¹ zdenerwowa³ to zdradzi³ jej dlaczego czujê siê tak s³abo i czemu ma zabanda¿owan¹ rêke. Teraz sobie przypomina³a co siê sta³o.
- ÂŹle siĂŞ czujesz? MoÂże chcesz wody? - spytaÂł Mike. Prawie zapomniaÂła o jego o obecnoÂści.
- Nie trzeba.
- A co ci siê wogóle sta³o? Wygl¹da³aœ jak œmierÌ. - spyta³ Pokemon. Mike te¿ ciekawi³o co robi³a pó³ martwa w œrodku lasu.
- ZostaÂłam zaatakowana przez Scolipede'y. To one mnie tak poturbowaÂły. - wyjaÂśniÂła. Samo wspomnienie ucieczki przed czterema bestiami wywoÂływaÂło u niej dreszcze. Teraz raczej bĂŞdzie siĂŞ baĂŚ tych PokemonĂłw. Krokodyl i chÂłopak sÂłuchali jak uciekaÂła przed czterema wÂściekÂłymi stworami.
- GdybyÂś lepiej pilnowaÂła swoich Pokeballi to te Scolipede'y nigdy by ciĂŞ nie dopadÂły. Sama jesteÂś sobie winna. - podsumowaÂł Croc. Zanim Diana odpowiedziaÂła Luxio wyskoczyÂł przed krokodyla i zawarczaÂł groÂźnie. ByÂł niezadowolony, Âże ktoÂś oskarÂża jego trenerkĂŞ. Feraligatr nie pozostaÂł dÂłuÂżny i rĂłwnieÂż zawarczaÂł na duÂżo mniejszego czarnego lwa.
- Spokojnie, Croc nie miaÂł tego na myÂśli... - prĂłbowaÂł uspokoiĂŚ dwa Pokemony Mike - PrzecieÂż... eee... a jak siĂŞ nazywasz?
- Diana.
- No... przecie¿ Diana jest nadal os³abiona. Walka to z³y pomys³. - powiedzia³. Stara³ siê byÌ stanowczy ale s³owa jakby nie dochodzi³y do rywali. Croc lekko siê uœmiechn¹³. Mike wiedzia³ co to oznacza.
- A moÂże to dobry pomysÂł. Jest zdrowa tylko lekko osÂłabiona. Walka pozwoli jej sĂŞ rozbudziĂŚ. - powiedziaÂł nie odrywajÂąc wzroku od Luxio. Mike nie wydawaÂł siĂŞ przekonany jednak Dianie ten pomysÂł siĂŞ podobaÂł. I wiedziaÂła, Âże jeÂśli,odmĂłwi walki to Luxio bĂŞdzie siĂŞ na niÂą boczyÂł.
- Czemu nie. Nie jestem w peÂłni siÂł, ale moje Pokemony tak. Wiec moÂże dwa na dwa? - zaproponowaÂła. Mike wydawaÂł siĂŞ niezdecydowany, ale zanim odpowiedziaÂł Croc go uprzedziÂł.
- Wchodzimy w to. - spojrzaÂł na Luxio - A ty walczysz pierwszy. Ze mnÂą.

Diana i Mike staneli naprzeciwko siebie. Za pole walki mia³a s³u¿yÌ polana blisko obozu. Zasady by³y jasne. Walcz¹ trzema Pokemonami tak d³ugo, a¿ wszystkie jednej ze stron bêd¹ niezdolne do walki. Jak powiedzia³ Croc na pierwszy ogieù poszli Luxio Diany i Feraligatr Mike'a. Przez wczeœniejsz¹ k³ótnie obaj byli bardzo zmotywowani by pokonaÌ przeciwnika. Diana widzia³a, ¿e futro jej Pokemona jest pe³ne iskier.
- Poka¿ co potrafisz futrzaku! - krzykn¹³ Croc. Luxio tylko czeka³ na tak¹ okazje. Natychmiast zaatakowa³ Discharge. Fala piorunów polecia³a w stronê krokodyla, który by³ szybszy ni¿ wygl¹da³ i bez problemu zrobi³ unik.
- Ha, unika³em lepszych ciosów gdy by³eœ jeszcze jajkiem! - wyœmia³ Croc. Dianie jak i jej Pokemonowi dzia³a³o to na nerwy. Teraz kaza³a u¿yÌ ruchu Spark. Luxio otoczy³ siê elektrycznoœci¹ i pobieg³ w stronê rywala. Wbrew oczekiwaniom krokodyl nie ucieka³ tylko zablokowa³ cios krzy¿uj¹c przed sob¹ ³apy. ChoÌ czêœÌ ataku zosta³a zatrzymana to cia³o niebieskiego gada zosta³o pora¿one pr¹dem. Odepchn¹³ Luxio przed siebie i znów prowokowa³ do ataku. Diana polecia³a u¿yÌ Double Team by zdezorientowaÌ przeciwnika. Dooko³a krokodyla pojawi³o siê mnóstwo kopii elektrycznego lwa. Jednak dla Croc'a nie by³ to problem. Wystrzeli³ z paszczy potê¿ny strumieù wody, który zniszczy³ iluzjê. Sam Luxio równie¿ dosta³ z Hydro Pomp'y. ChoÌ atak by³ s³abszy ni¿ normalnie to mocno zrani³ Pokemona. Diana nie wiedzia³a co robiÌ. ¯aden z ataków Luxio nawet nie trafi³ przeciwnika. Polecia³a znów uderzyÌ Discharge'em. Jej lew ponownie wystrzeli³ masê piorunów w rywala. Tym razem Feraligatr nie ucieka³. Swoj¹ piêœci¹ pokryt¹ lodem odpar³ elektryczn¹ moc. W chwili zetkniêcia siê piorunów z lodem b³ysnê³o jasne b³êkitno-bia³e œwiat³o. Oœlepi³o ono krokodyla co Diana szybko wykorzysta³a i kaza³a u¿yÌ Spark. Dziêki b³yskawicznej reakcji Luxio Feraligatr przyj¹³ ca³¹ moc uderzenia w brzuch. Cios by³ doœÌ silny by sprawiÌ, ¿e przeciwnik uklêknie na jedno kolano.
- Twoja obrona zostaÂła przeÂłamana. - powiedziaÂła zadowolona Diana. Luxio rĂłwnieÂż byÂł z siebie dumny. Croc byÂł natomiast bardzo zÂły.
- Wczeœniej widzia³aœ mnie mi³ego. Ale skoro chcesz mnie poznaÌ z³ego to proszê. - powiedzia³ powoli. Po wypowiedzeniu tych s³ów natychmiast ruszy³ do ataku. Jego k³y b³ysnê³y gotowe zatopiÌ siê w ciele Luxio, który u¿y³ Discharge. Krokodyl g³adko przebieg pod piorunami i z³apa³ lwa w zêby. W chwili z³apania rywala wyskoczy³ z miejsca w górê i rzuci³ trzymanym Pokemonem o ziemiê. Luxio zawy³ z bólu gdy uderzy³ o pod³o¿e. Feraligatr w tym czasie przygotowa³ Ice Punch by uderzyÌ nim w bezbronnego przeciwnika. Pokemon ucieka³ przed ciosem dos³ownie przed uderzeniem. Nawet Croc by³ zaskoczony, ¿e uderzy³ w ziemiê. Luxio ponownie u¿y³ Discharge. Krokodyl uskoczy³ przed atakiem i odpowiedzia³ Hydro Pomp. Zaczê³ siê ostrza³ miêdzy Luxio a Croc'iem. Dla ludzkiego oka b³yskawiczne ruchy Pokemonów by³y niemal nie do zobaczenia. Diana polecia³a u¿yÌ Spark. Feraligatr by³ zaskoczony ruchem i ponownie przyj¹³ jego moc. Zmêczenie dawa³ mu siê we znaki tak jak i Luxio. U¿ywanie tak silnych ciosów po³¹czone z ci¹g³ymi unikami sprawia³o, ¿e dwa Pokemony by³y mocno wyczerpane. Nagle Croc ponownie wyprowadzi³ swoj¹ szar¿ê. Wyskoczy³ w górê i u¿y³ Aqua Tail. Dziêki Double Team Luxio ucieka³ przed atakiem, który zrobi³ wielk¹ dziurê w ziemi. Znów klony zosta³y zniszczone przez strumieù wody z paszczy gada. Ale wœród kopii brakowa³o twórcy. Ferailgatr spojrza³ w górê i zobaczy³ lec¹cego na niego elektrycznegó lwa. Wyl¹dowa³ dok³adnie na g³owie przeciwnika i u¿y³ Discharge. Croc zachwia³ siê na nogach. Nagle z³apa³ Luxio w ³apê i zacz¹³ brutalnie uderzaÌ nim w ziemiê. Nie mia³ ¿adnej litoœci dla wyj¹cego z bólu Pokemon. Po kilku ciosach w pod³o¿e cisn¹³ nieprzytomnym lwem w stronê sparali¿owanej Diany. Widok jej Pokemona w takiej sytuacji sprawia³, ¿e mia³a ochotê zemdleÌ razem z Luxio, który le¿a³ przed ni¹. Podesz³a do niego i wziê³a Pokemona na rêce. Nawet nie zareagowa³ na dotyk. Ciê¿ko dysza³. Diana spojrza³a na Feraligatr'ora. Sta³ w miejscu i patrzy³ na ni¹ jakby mia³a byÌ nastêpna. Jego oczy b³yszcza³y czerwieni¹. Tylko czeka³ na now¹ ofiarê. Diana by³a zbyt przera¿ona by wezwaÌ kolejowego Pokemona. Mike powoli wyci¹gn¹³ Pokeball. Chcia³ odwo³aÌ Croc'a. Gdy ten dostrzeg³ co zamierza zrobiÌ zarycza³ na niego. To ju¿ nie by³ Croc, to by³ dziki Pokemon. Jego uœpione instynkty zbudzi³y siê, a mieszanka furii oraz chêci do walki przejê³y nad nim kontrolê. Diana nie mia³a wyboru. Dr¿¹c¹ rêk¹ wezwa³a Luxio do Pokeballa. Zamiast niego do bitwy stan¹³ Bronzor. Rywal nie traci³ czasu i ruszy³ do ataku u¿ywaj¹c Crunch. Bronzor stworzy³ cztery ¿ó³te kule, które polecia³y w stronê krokodyla. Gdy siê zbli¿y³y b³ysnê³y mu przed twarz¹. Croc straci³ rozpêd i przewróci³ siê. Trenerka stalowego stworka kaza³a u¿yÌ Extrasensory. Oczy Bronzor'a zaczê³y œwieciÌ, a fioletowa aura scisne³a wij¹cego siê na ziemi krokodyla. Feraligatr wzniós³ siê do góry i polecia³ w stronê pobliskiego drzewa. Przez zamroczenie nie móg³ siê broniÌ wiec Bronzor kontynuowa³ atak miotaj¹c przeciwnikiem po ca³ym polu bitwy. Nagle krokodyl ockn¹³ siê i uderzy³ Hydro Pomp. Si³a by³a tak wielka, ¿e Diana musia³a zrobiÌ unik przed pos³anym w jej kierunku Pokemonem tarcz¹. Jej podopieczny uderzy³ w drzewo, a krokodyl ruszy³ za nim by dokonczyÌ co zacz¹³. Diana kaza³a u¿yÌ Bronzor'owi Iron Defense by przetrzyma³ burzê ciosów Feraligatr'ora. Gdy siê do niego zbli¿y³ zacz¹³ uderzaÌ w niego jak oszala³y. Bronzor ponownie zebra³ swoj¹ psychiczn¹ moc i odepchn¹³ krokodyla na kilka metrów. "Teraz albo nigdy" pomyœla³a Diana. Kaza³a u¿yÌ Gyro Ball Bronzor'owi. Pokemon zakrêci³ siê wokó³ i polecia³ w stronê Feraligatr'ora. Zacz¹³ lataÌ blisko niego i biÌ w taki sposób by jego przeciwnik nie móg³ wstaÌ. Gdy Feraligatr by³ u kresu si³ stalowy Pokemon postanowi³ to zakoùczyÌ. Wzniós³ siê wysoko ponad przeciwnika i u¿ywaj¹c Gyro Ball wbi³ go w ziemiê. W momencie uderzenia kurz zas³oni³ ca³¹ scenê. Diana po tym co widzia³a nie mia³a pewnoœci czy Feraligatr zosta³ pokonany czy nadal siê trzyma. Jednak widok le¿¹cego gada sprawia³, ¿e na sercu zrobi³o jej siê lekko. Mike wezwa³ swojego przyjaciela do Pokeball'a.
- Twoja kolej Plip. - powiedzia³ Mike wystawiaj¹c do walki bia³ego Pokemona o d³ugiej szyji i ma³ych skrzyde³kach. Jego brzuch by³ w czymœ co przypomina³o skorupkê bia³ego jajka z ma³ymi niebieskimi i czerwonymi trójk¹tami. Sam Pokemon by³ uœmiechniêty a jego wygl¹d nadawa³ mu wrêcz niewinnego wyrazu. Diana rozpozna³a w nim Togetic'a. Tym razem ona pierwsza zadzia³a. Kaza³a u¿yÌ Gyro Ball. Jej Pokemon polecia³ w przeciwnika. Mike kaza³ u¿yÌ Metronome. Plip zakrêci³ ³apk¹ w powietrzu kilka razy i szybko zacz¹³ kopaÌ dó³. W wykopanej dziurze skry³ siê dos³ownie sekundê przed uderzeniem. Gdy Bronzor siê zatrzyma³ pod nim wyskoczy³ Togetic atakuj¹c ruchem Dig. Szybki zwrot pozwoli³ unikn¹Ì obra¿eù. Stalowy stworek zaatakowa³ Extrasensory ale jego moc skupi³a siê na kuli któr¹ stworzy³ Plip ciosem Ancient Power. Kula wybuch³a na œrodku pola bitwy. Togetic ponownie u¿y³ Metronome. Bronzor chcia³ uderzyÌ Gyro Ball'em, ale nagle Togetic poprostu znikn¹³. Diana rozpozna³a ruch Teleport. Kaza³a Bronzor'owi byÌ czujnym i od razu zaatakowaÌ Extrasensory. Togetic dos³ownie znik¹d pojawi³ siê obok Bronzor'a. Jednak teraz to psychiczny Pokemon by³ szybszy i pe³n¹ moc¹ zaatakowa³ Plip'a. Skrzydlaty stworek zosta³ rzucony na ziemiê. Bronzor u¿ywaj¹c Confuse Ray uniemo¿liwi³ mu wykonanie jakichkolwiek ruchów. Mike móg³ tylko patrzeÌ jak Bronzor koùczy starcie przy pomocy ruchu Gyro Ball. Po kilku atakach Plip by³ niezdolny do dalszej walki. Bronzor podlecia³ Diany. ChoÌ cieszy³a siê z wygranej to nadal martwi³a siê o stan Luxio. Ci¹gle przed oczami mia³a jak Feraligatr brutalnie wbija go w ziemiê. Teraz gdy zobaczy niebieskiego krokodyla ten straszny widok bêdzie wracaÌ.
-Hej. - powiedziaÂł Mike stojÂąc przed niÂą. Tak siĂŞ zamyÂśliÂła, Âże o nim zapomniaÂła.
- Co?
- Dobrze walczysz. I... przepraszam za Croc'a. On czasem... traci panowie nad sobÂą. - wyjaÂśniÂł Mike. BaÂł siĂŞ reakcji Diany na jego sÂłowa.
- Dziêki. Wybacz ale mój Luxio natychmiast potrzebuje opieki medycznej, wiêc czeœÌ. - powiedzia³a i zaczê³a szybko iœÌ w strone najbli¿szego Centrum Pokemon. Po kilku krokach ju¿ nie sz³a a bieg³a staraj¹c siê jak najszybciej pomóc swojemu Pokemomowi.

Wizje moÂżna oceniaĂŚ do godziny 20 dnia 15 stycznia 2014 roku, lub do momentu, gdy jeden z graczy biedzie mieĂŚ znaczÂącÂą przewagĂŞ nad rywalem

ZaÂłoÂżenie do walki: Pojedynek ma siĂŞ odbywaĂŚ w lesie.

MoÂżna to zrobiĂŚ w tym temacie z wg. kryteriĂłw w spoilerze:

a)OrtografiĂŞ, interpunkcjĂŞ oraz stylistykĂŞ
b)Pomys³owoœÌ
c)Fabu³ê
d)Opis walki oraz d³ugoœÌ opowiadania

Po czym oddajemy gÂłos na w naszej opinii zwyciĂŞskÂą wizje.
Jeden gÂłos to jeden punkt w pojedynku.

NaleÂży takÂże dodaĂŚ wÂłasne odczucia co do walk, ale nie powinny byĂŚ brane pod uwagĂŞ. ProszĂŞ kierowaĂŚ siĂŞ wÂłasnym sumieniem przy przyznawaniu gÂłosu.


lub pod tym adresem.

* * *

Sezon II

Walka numer 3

Uczestniczy: Anthony Emerald (DialguÂś...Max Starn (Sky) (wyzwany)
Miejsce: Lumiose City w Kalos
Przewidywalna data oddania: 11 stycznia 2014 roku
Ostateczna data oddania:16 stycznia 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Walka numer 4

Uczestniczy:Jason Jupiter (Fallen) (wyzywajÂący) vs Vincent de’la Grande (Rocket) (wyzwany)
Miejsce: Dendemille Town w Kalos
Przewidywalna data oddania: 20 stycznia 2014 roku
Ostateczna data oddania:23 stycznia 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

* * *

Lubisz skrobaÌ ró¿ne teksty? Zaczynasz sw¹ pisark¹ przygodê? Chcesz podnieœÌ swoje umiejêtnoœci w pisaniu? A mo¿e chcesz siê zmierzyÌ z innymi? W takim razie Bursztynowa Liga jest miejscem dla ciebie. Do³¹cz jeszcze dziœ.

WejdÂź tutaj

[Drowker]

Bursztynowa Liga

W walce numer 1 zwyciĂŞÂżyÂł Kuballo stosunkiem gÂłosĂłw 4:1

Sezon II

Walka numer 2

Mike Sterck (Bulbinek) vs Diana Hunter (teddy)

Uczestniczy: Mike Sterck (Bulbinek) (wyzywajÂący) vs Diana Hunter (teddy) (wyzwany)
Miejsce: PokĂŠmon Village w Kalos
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Bulbinek

- Nie mogĂŞ siĂŞ przyzwyczaiĂŚ do twojej nowej aparycji...
- Cicho bÂądÂź! - kapitan Croc skarciÂł Mika szorstkim gÂłosem, zaciskajÂąc i szczerzÂąc swoje kÂły, przy czym wydaÂł cichy, gniewny pomruk.
- Nie przesadzaj... - kontynuowaÂł wÂątek majtek, powoli przechadzajÂąc siĂŞ po Snowbelle. - W gruncie rzeczy jesteÂś teraz... silniejszy. StaĂŚ ciĂŞ na wiĂŞcej, Âłatwiej ci wygrywaĂŚ walki... - Pokemon raz jeszcze zawarczaÂł, spoglÂądajÂąc na towarzysza na wÂściekÂłym spojrzeniem.
- Co z tego, skoro wygl¹dam jak skrzy¿owanie dinozaura z krokodylem?! Czy wymyœlaj¹c wizerunek feraligatra, matka natura musia³a mieÌ a¿ takie poczucie humoru?! - Croc roz³o¿y³ rêce, unosz¹c wzrok z rozpacz¹ w niebiosa, na co Mike tylko wzruszy³ ramionami z cichym westchnieniem. Ca³ej tej scence milcz¹co przygl¹da³ siê zataczaj¹cy na niebie kó³ka togetic, Plip, w pobli¿u zaœ nieustannie krêci³ siê bêd¹cy bulbasaurem Bernie, ciekawsko zerkaj¹c w ka¿dy okoliczny zakamarek, i chyba jako jedyny nie przejmuj¹c siê t¹ rozmow¹.

- Jakby siê tak zastanowiÌ... trochê sam dok³adasz cegie³kê do tego komizmu - rzek³ Mike, na co kapitan zatrzyma³ siê. Przez "cegie³kê" majtek rozumia³ stary strój Croca - dok³adnie ten sam, w którym chodzi³ od zawsze, a który na feraligetrzej wersji pokemona wygl¹da³ - delikatnie mówi¹c - niczym dzieciêcy, we wszystkich mo¿liwych miejscach uciskaj¹c niebieskiego stworka i daj¹c siê zapi¹Ì jedynie z najwiêkszym trudem, po kilkuminutowych mêczarniach. Ca³e piêkno i dostojnoœÌ granatowego p³aszcza wraz z ewolucj¹ wyparowa³y niczym kamfora, zaœ jedynym dobrze wygl¹daj¹cym na pokemonie elementem by³ kapelusz z ró¿owym piórem, niewiele to jednak pomaga³o wobec zupe³nego braku synergii z pozosta³¹ czêœci¹ ubrania.
- Mam chodziÌ po mieœcie go³y?! - zapyta³ kapitan z wyrzutem, na co Mike spojrza³ na niego z konsternacj¹, zupe³nie nie wiedz¹c, co powinien odpowiedzieÌ. Gdyby nie by³ to Croc, zapewne w tej chwili wybuch³by œmiechem, niemniej przez szacunek dla swojego towarzysza, jak równie¿ przez wzgl¹d na jego wybuchowy charakter, majtek tylko westchn¹³ cicho, przygl¹daj¹c mu siê od stóp do g³ów.
- No wiesz... - zacz¹³ nieœmia³o brunet, po czym na chwilê zamyœli³ siê. - W gruncie rzeczy ka¿dy pokemon chodzi po mieœcie go³y...
- Ja nie jestem ka¿dy pokemon! - odpowiedzia³ krótko Croc, zaraz po swoich s³owach znów ruszaj¹c naprzód w jeszcze wiêkszej wœciek³oœci. G³oœno sapi¹c i dysz¹c, kapitan szed³ krokiem tak szybkim, i¿ Mike musia³ niemal biec, aby utrzymaÌ jego tempo. - Wiesz, ¿e kwestia stroju nied³ugo rozwi¹¿e siê sama. Ale wygl¹du nic mi nie przywróci! Bêdê feraligatrem do koùca swoich dni i ju¿ nigdy nie powrócê do dawnej, dostojnej i piêknej postaci! Dlaczego nie zadba³em zawczasu o zapobie¿enie ewolucji?! - Mike zby³ milczeniem ¿ale feraligatra, wzdychaj¹c przy tym jedynie i modl¹c siê w duchu, ¿eby dawny Croc wreszcie wróci³. To znaczy to niew¹tpliwie dalej by³ ten dawny Croc, który kiedy siê zirytowa³, potrafi³ kl¹Ì na czym œwiat stoi i nie przyjmowa³ do wiadomoœci ¿adnego, nawet najbardziej logicznego wyt³umaczenia dla pewnych zjawisk, niemniej jego obecny stan utrzymywa³ siê od kilku dni, a konkretnie odk¹d zmieni³ swoj¹ postaÌ, co trochê niepokoi³o Mika. Wprawdzie w brunecie ci¹gle tkwi³o przekonanie, ¿e wreszcie feraligatr siê do nowej formy przyzwyczai, zadawa³ sobie jednak w duchu pytanie: ile to mo¿e jeszcze trwaÌ? Dzieù, dwa, tydzieù, miesi¹c? Czy mo¿e nawet rok? Ile czasu jeszcze musi up³yn¹Ì, zanim kapitan wreszcie pogodzi siê z nowym stanem rzeczy i wróci do stanu mentalnego "sprzed wypadku", na nowo ciesz¹c siê swoim ¿yciem?

- Czekaj, Croc! - krzykn¹³ Mike, na co pokemon z gniewem w oczach przystopowa³, wlepiaj¹c wœciek³e œlepia w majtka. - Jeœli tak dalej bêdziesz pêdzi³, zgubimy Berniego! - doda³ chudy jak patyk brunet, na co kapitan kilkukrotnie g³oœno i ostentacyjnie westchn¹³.
- Bernie... - wymamrota³ gniewnie. - Ta sierota... Gdzie on...? - Po chwili uwa¿nego rozgl¹dania siê, Croc dostrzeg³ w oddali zielonego pokemona, zaraz zaciskaj¹c piêœÌ i rozpoczynaj¹c marsz w jego kierunku. Bulabasaur w³aœnie w tej chwili zapoznawa³ siê dok³adnie z budow¹ jednej z miejskich kratek œciekowych, z ciekawoœci¹ wtykaj¹c do œrodka nos i zagl¹daj¹c z nieskrywanym zainteresowaniem do œrodka, a ¿e nie interesowa³ siê przy tym bo¿ym œwiatem - w szczególnoœci zaœ kapitanem - g³oœno wrzasn¹³, poczuwszy potê¿ne uszczypniêcie w ucho, kiedy feraligatr chwyci³ wytarga³ go za nie, si³¹ odci¹gaj¹c z powrotem na na œrodek chodnika. - Czy ty naprawdê nie masz za grosz wyczucia chwili?! - krzykn¹³ pokemon na zielonego stworka, który z zaciœniêtymi zêbami pod¹¿a³ za ci¹gn¹cym go Crociem, wij¹c siê z bólu. - I poza tym... naprawdê musisz zerkaÌ wszêdzie?! Absolutnie wszêdzie?! Nos masz upaÌkany! - Croc puœci³ Berniego, na co ten, wci¹¿ nieco oszo³omiony, widowiskowym zezem zerkn¹³ na swój front, ca³y mokry za spraw¹ wody, która œciekaj¹c ze snowbelle'owych, pe³nych œniegu tras, si³¹ rzeczy pokrywa³a ka¿dy tutejszy œciek. Co gorsza - akurat dotykana przez bulbasaura kratka by³a brudna, w zwi¹zku z czym pokemon musia³ spêdziÌ d³u¿sz¹ chwilê na œcieraniu br¹zowej plamy z nosa, co sz³o mu doœÌ nieudolnie za spraw¹ krótkich ³apek, kapitan zaœ w swoim obecnym humorze nie by³ skory do wspomo¿enia towarzysza.

- I teraz idziemy grzecznie do celu, tak? - rzek³ feraligatr, przyk³adaj¹c rêce do bioder i wzrokiem karc¹cego rodzica spogl¹daj¹c na Berniego. - Bez zbaczania z drogi, zagl¹dania wszêdzie i w¹chania kratek œciekowych. Czy wyrazi³em siê jasno? - Zielony pokemon niepewnie przytakn¹³, na co Croc pos³a³ mu jeszcze jedno gniewne spojrzenie - podkreœlaj¹c nim, i¿ nie ¿artuje - po czym znów ruszy³ do przodu, tym razem wolniej, choÌ wci¹¿ bez uœmiechu na twarzy.

- Chyba ju¿ jesteœmy - rzek³ po kilku minutach marszu Mike, na co kapitan cicho westchn¹³, spogl¹daj¹c w górê. Wielki, br¹zowy, stylizowany na reklamê œredniowiecznego cechu szyld z napisem "Krawiec" by³ widoczny z oddali, pod nim zaœ znajdowa³o siê wejœcie do niewielkiego, umieszczonego na parterze kamienicy lokalu. Jako ¿e to miejsce, znane ju¿ od trzech dni, by³o celem wyprawy ca³ej kompanii, Mike, Croc i Bernie niezw³ocznie udali siê œrodka, zaœ niezbyt dobrze czuj¹cy siê w zamkniêtej przestrzeni Plip po prostu schowa³ siê do pokeballa. Jak siê okaza³o, nie byli oni jedynymi goœÌmi; przy du¿ej, ciemnobr¹zowej ladzie sta³a drobna, ciemnow³osa brunetka, tocz¹c rozmowê z podstarza³ym, czêœciowo siwym i czêœciowo ³ysym, chudym staruszkiem - w³aœcicielem tego przybytku. Wokó³ na wszystkie strony krêci³ siê luxio, który by³ najprawdopodobniej pokemonem klientki.
- A jeszcze... moÂże mi pan pokazaĂŚ ten? - zaptaÂła nieznajoma postaĂŚ, na co mĂŞÂżczyzna z uÂśmiechem podaÂł kobiecie kawaÂłek ciemnoczerwonego materiaÂłu z wystawy, ktĂłry ta wziĂŞÂła do rĂŞki, delikatnie dotykajÂąc.
- Oficjalnie ten kolor nazywany jest nadczerwieniÂą krĂłlewskÂą, choĂŚ w potocznym jĂŞzyku mĂłwi siĂŞ o nim "ciemna krew" - rzekÂł krawiec. - Tej nazwy siĂŞ nie stosuje tylko dlatego, Âże u niektĂłrych budzi negatywne skojarzenia. - Kobieta kiwnĂŞÂła potakujÂąco gÂłowÂą, w tym samym czasie zaÂś staruszek daÂł Mikowi znak, aby jeszcze chwilĂŞ poczekaÂł. ChcÂąc nie chcÂąc, Croc i majtek stanĂŞli w kÂąciku, kiedy Bernie, jak to miaÂł w zwyczaju, krĂŞciÂł siĂŞ na wszystkie strony, zaglÂądajÂąc w kaÂżdy zakamarek lokalu.

- A nie myœla³eœ o zmianie imienia? - zapyta³ nagle Mike Croca, który nieco zbity z tropu, spojrza³ na niego, nie do koùca bêd¹c pewnym, jak zareagowaÌ. - No wiesz, Croc pasowa³o idealnie do croconawa... ale do feraligatra? Mo¿e wybra³byœ coœ pasuj¹cego do tej nowej aparycji? - Kapitan spogl¹da³ na swojego kompana z nieskrywanym zdziwieniem w oczach, tak jakby nie dociera³a do niego w³aœnie zas³yszana propozycja. - No wiesz, Feral... Albo kapitan Feraliga... - Na ostatni wariant pokemon parskn¹³ œmiechem, powoli odzyskuj¹c dobry humor. Zreszt¹ w gruncie rzeczy o to chodzi³o Mikowi; sposób by³ mo¿e prosty, latwy do odczytania i oparty na wykpieniu swoich w³asnych pomys³ów, aczkolwiek chyba skuteczny skoro, Croc by³ w stanie siê przynajmniej uœmiechn¹Ì. - Mo¿e byÌ te¿ krótko i zwiêŸle: Fera. - Kapitan pokiwa³ przecz¹co g³ow¹ z wielkim uœmiechem na twarzy, tak jakby lekko nie dowierzaj¹c. Przez chwilê spogl¹da³ na Mika, który sam by³ chyba rozbawiony w³asnymi propozycjami, po czym westchn¹³ cicho, upewniaj¹c siê krótkim spojrzeniem, ¿e krawiec wci¹¿ jest zajêty.
- Nie mo¿esz tego pamiêtaÌ, ale odk¹d siê urodzi³em, zawsze by³em Croc - rzek³ kapitan, skupiaj¹c swoj¹ uwagê na majtku. - Nawet jako totodile'a nazywano mnie Crociem i teraz, jako feraligatr, pozostanê nim. Takie imiê nadano mi przy narodzinach i takie noszê do teraz. I choÌ mo¿e siê wydawaÌ to dziwne, stoi za nim pewna banalna logika... - Kapitan cicho westchn¹³. - Niemniej gdybym zacz¹³ opowiadaÌ, musia³bym poruszyÌ kilka innych w¹tków. - Kapitan uœmiechn¹³ siê, zaœ Mike przytakn¹³ mu g³ow¹. - Zostawmy to na jakiœ d³u¿szy wieczór, zw³aszcza ¿e nasza kolej!

Croc idealnie wyczuÂł moment, w ktĂłrym krawiec ÂżegnaÂł siĂŞ z klientkÂą z uÂśmiechem na twarzy.
- ProszĂŞ w takim razie daĂŚ znaĂŚ, kiedy pani siĂŞ zdecyduje, wtedy zdejmiemy miarĂŞ - rzekÂł do kobiety, ta natychmiast przytaknĂŞÂła.
- Oczywiœcie, myœlê, ¿e wrócê najdalej za dwa dni - odpowiedzia³a, bêd¹c wyraŸnie w bardzo dobrym humorze. - I bardzo dziêkujê za fachowe porady. Do widzenia! - Klientka gestem rêki przywo³a³a do siebie luxio, który pos³usznie uda³ siê z ni¹ na zewn¹trz, krawiec zaœ jeszcze uniós³ d³où w geœcie po¿egnania, po czym westchn¹³ radoœnie, spogl¹daj¹c na kolejnych przybyszów. - Ach, pamiêtam, jak¿e móg³bym zapomnieÌ! Sam kapitan Croc! Co jak co, trudno nie pamiêtaÌ jednego z dwóch niecz³owieczych klientów w ¿yciu! Drugi by³ meowthem, ale mniejsza o to, w gruncie rzeczy czujê siê dumny, ¿e nawet wœród pokemonów s³ynê! - Staruszek parskn¹³ œmiechem. - Koniec tych dygresji, nie bêdê panów d³u¿ej zanudza³! Proszê zaczekaÌ chwileczkê! - rzek³, po czym nuc¹c coœ pod nosem, tanecznym krokiem uda³ siê na zaplecze. Zza drzwi dostrzec mo¿na by³o sporo paczek, œwiadcz¹cych o ca³kiem du¿ym popycie na snowbelle'owe stroje, wœród których mê¿czyzna grzeba³ siê przez d³u¿sz¹ chwilê, poszukuj¹c tej w³aœciwej. W miêdzyczasie bulbasaur podszed³ do Croca, z pytaj¹cym wzrokiem szepcz¹c mu coœ po pokemonowemu.

Dok³adnie w chwili, w której krawiec opuœci³ zaplecze, trzymaj¹c w rêku pakunek, feraligatr parskn¹³ œmiechem, co natychmiast spotka³o siê z reakcj¹.
- Có¿ tak pana rozbawia, panie kapitanie? - zapyta³ mê¿czyzna œpiewnie, na co niebieski stworek pokiwa³ przecz¹co g³ow¹, z radoœci¹ spogl¹daj¹c na swojego zielonego pobratymcê.
- Ta ³ajza siê nigdy nie nauczy... - rzek³ bêd¹cy wyraŸnie w dobrym humorze Croc, po czym skierowa³ swoj¹ uwagê na starca. - Wie pan, Bernie ma taki dziwny zwyczaj, ¿e czegokolwiek nie zobaczy, chce siê temu przyjrzeÌ dok³adnie. Nawet jeœli to coœ nale¿y do obcego, którego ju¿ dawno nie ma. - Kapitan zerkn¹³ z ironicznym uœmieszkiem na bulbasaura, który nieco siê zawstydzi³, rumieni¹c siê na twarzy.
- A có¿ mu takiego wpad³o w oko? - zapyta³ mê¿czyzna, podaj¹c przy okazji Mikowi paczkê.
- Ech, co tu gadaÌ... - Feraligatr machn¹³ d³oùmi z dezaprobat¹. - Zobaczy³ jak¹œ czarn¹ szkatu³kê w pysku luxio i teraz chce koniecznie siê jej przyjrzeÌ. Podobno mia³a takie b³yszcz¹ce, z³ote zamkniêcie...
- Zaraz... - szepn¹³ staruszek, mru¿¹c oczy. - Czarna szkatu³ka... ze z³otym zamkniêciem?! - Mê¿czyzna podskoczy³ jako oparzony, kiedy Mike i Croc wymienili miêdzy sob¹ niepewne spojrzenia. Krawiec schyli³ siê pod ladê, kucaj¹c i wypatruj¹c czegoœ wzrokiem, po chwili zaœ westchn¹³, ³api¹c siê za g³owê i krêc¹c ni¹ z niedowierzaniem. - A wydawa³a siê taka mi³a...

Na chwilê zapanowa³a konsternacja, podczas której ekipa Croca spogl¹da³a po sobie, staruszek zaœ zagryza³ wargi, wci¹¿ nie mog¹c uwierzyÌ w to, co us³ysza³.
- CaÂły dzisiejszy utarg szlag trafiÂł - wymamrotaÂł cicho, wyraÂźnie nie mogÂąc siĂŞ pogodziĂŚ z tym faktem. - Tyle razy mi mĂłwili, Âże to zaufanie do ludzi mnie kiedyÂś na manowce sprowadzi... Nawet nie pomyÂślaÂłbym, Âże ten radoÂśnie biegajÂący luxio...
- Zaraz, zaraz! - wtr¹ci³ nagle Croc, zaciskaj¹c piêœÌ. - Zosta³ pan okradziony, czy¿ nie? - Mê¿czyzna przytakn¹³, na co pokemon spowa¿nia³, wymieniaj¹c porozumiewawcze spojrzenie z majtkiem. - Idziemy, Mike! - rzek³ g³oœno i stanowczo, czemu jego towarzysz nie œmia³ siê sprzeciwiÌ. - Skoro Bernie by³ œwiadkiem zdarzenia i nie zapobiegliœmy kradzie¿y, naprawienie b³êdu to dla mnie sprawa honoru! Jeœli nie znajdziemy tej z³odziejki, zmieniam imiê na kapitan Feraliga!

Opuœciwszy lokal, feraligatr zacz¹³ rozgl¹daÌ siê wokó³, poszukuj¹c œladów, podczas gdy Mike siêgn¹³ po pokeballa, wypuszczaj¹c ponownie Plipa. Togetic w pierwszej chwili uœmiechn¹³ siê radoœnie, szybko jednak spostrzeg³, i¿ towarzysze nie podzielaj¹ jego nastroju, wobec czego zaraz spowa¿nia³, obserwuj¹c sytuacjê.
- Szukamy zÂłodziejki, maÂły - rzekÂł do biaÂłego pokemona kapitan, nawet nie odwracajÂąc w jego kierunku wzroku, ciÂągle bowiem szukaÂł ÂśladĂłw. - Drobna, ciemnowÂłosa kobieta, czarne spodnie, cienka, dÂżinsowa kurtka; bardzo charakterystyczna, na pewno rozpoznasz - dodaÂł jeszcze feraligatr, na co Plip zasalutowaÂł, wzbijajÂąc siĂŞ w gĂłrĂŞ. Przez dÂłuÂższÂą chwilĂŞ togetic krĂŞciÂł siĂŞ w powietrzu, poszukujÂąc zÂłodziejki, kiedy w tym samym czasie reszta kompanii poszukiwaÂła naziemnych ÂśladĂłw.

- Chyba nic nie widzi... - rzekÂł po jakimÂś czasie Mike, spoglÂądajÂąc wymownie na togetica, ktĂłry rzeczywiÂście nie dawaÂł sygnaÂłu o dostrzeÂżeniu czegoÂś interesujÂącego.
- Cholera...! - zakl¹³ pod nosem Croc, zaciskaj¹c zêby. - Im d³u¿ej zwlekamy, tym gorzej dla nas, ona znajduje siê coraz dalej. Trzeba dzia³aÌ! - Kapitan przybra³ bojow¹ minê, tak jak i majtek, który doskonale rozumia³, i¿ idzie tutaj nie tylko o skradzione pieni¹dze, ale i o honor jego przyjaciela. - Œlady na œniegu wskazuj¹, ¿e mog³a pójœÌ tylko dwiema drogami - kontynuowa³ feraligatr, rozgl¹daj¹c siê. - Jedna z nich prowadzi do miasta, druga - na zewn¹trz, na po³udnie. Myœlê, ¿e w tych okolicznoœciach powinniœmy siê rozdzieliÌ. - Majtek przytakn¹³ kapitanowi, to samo uczyni³ Plip, który odpuœci³ ju¿ powietrze oszukiwania, tak jak i - o dziwo - skupiony na zadaniu Bernie. - Ja zwiedzê miasto, wy udacie siê dalej drog¹ 20. Jakieœ pytania? - Mike pokiwa³ przecz¹co g³ow¹, co nie zaskoczy³o Croca ani trochê. - W takim razie rozpoczynamy poszukiwania! Natychmiast, zanim zupe³nie zgubimy trop!

[Witam, jestem bezmyÂślnym botem reklamowym pewnej gry online, ale mimo tego i tak nie obsÂługujĂŞ BBCode.]***[/align]

- Czy my gdziekolwiek têdy wreszcie dojdziemy? - zapyta³ sam siebie na g³os Mike, przedzieraj¹c siê przez kolejne partie g¹szczu na trasie. Obok niego szed³ Bernie - o dziwo, doskonale rozumiej¹cy powagê sytuacji i unikaj¹cy zbaczania z drogi - a gdzieœ nisko w pobli¿u lecia³ Plip, który wœród gêsto po³o¿onych drzew musia³ darowaÌ sobie powietrzne poszukiwania. Z kompani¹ nie by³o Croca, on bowiem wa³êsa³ siê w tym czasie gdzieœ w Snowbelle, niemniej nie to stanowi³o najwiêkszy problem Mika; krêc¹c siê od kilku godzin po okolicy, zupe³nie straci³ orientacjê w terenie, i nawet nie wiedzia³, czy zbli¿a siê, czy te¿ oddala od koùca trasy. O ile w ogóle mia³a ona jakiœ koniec inny ni¿ Snowbelle - bo i w to majtek zacz¹³ pow¹tpiewaÌ.

- Bulba! - krzykn¹³ nagle z nieskrywan¹ radoœci¹ Bernie, na co majtek podniós³ oczy do góry... i natychmiast uœmiechn¹³ siê wraz z nim! Na kraùcu spowitej leœnym pó³mrokiem trasy znajdowa³ siê niewielki, drewniany drogowskaz, na nim zaœ czarny napis nie do przeoczenia: Pokemon Village. Droga mia³a jednak koniec! Uradowany Mike westchn¹³ cicho, ocieraj¹c pot z czo³a, po czym powoli ruszy³ w kierunku wioski, w gruncie rzeczy nie wiedz¹c, czego siê spodziewaÌ. S³ysza³ wprawdzie jakieœ plotki o okolicy, które lubi¹ kr¹¿yÌ wœród marynarzy, niemniej nawet nie przypuszcza³, ¿e Pokemon Village mo¿e znajdowaÌ siê w³aœnie tutaj. M³odzieniec szeroko rozdziawi³ usta, rozgl¹daj¹c siê wokó³ i powoli spaceruj¹c po mekce pokemonów, równie¿ Bernie, oszo³omiony cudownoœci¹ tego miejsca, na chwilê zapomnia³ o poszukiwaniach, znów rozgl¹daj¹c siê za ka¿dym interesuj¹cym krzakiem, drzewem czy kêp¹ trawy.

- Mo¿e i jej nie znaleŸliœmy... ale warto by³o - szepn¹³ cicho majtek, nie mog¹c wyjœÌ z podziwu. - Kiedy opowiem Crocowi... Zreszt¹... - Ch³opak uœmiecha³ siê szeroko, nieustannie obserwuj¹c to miejsce, przy czym kiwa³ ci¹gle g³ow¹ z niedowierzaniem. Jednoczeœnie w powietrze wzniós³ siê Plip, aby z góry poobserwowaÌ piêkno natury; pokemonowy matecznik robi³ niesamowite wra¿enie, zaœ ka¿dy kwiat, krzak czy nawet ŸdŸb³o trawy zdawa³ siê ¿yÌ tutaj w idealnej harmonii z dzikimi stworzeniami. Raj na ziemi...

- Tic! - pisn¹³ nagle togetic, zatrzymuj¹c siê w powietrzu. - Tiiic! - pisn¹³ raz jeszcze; ewidentnie coœ zobaczy³, i bynajmniej nie by³ to chyba widok najszczêœliwszy. Pokemon wskaza³ skrzyd³em przed siebie, na co Mike i Bernie, nie zwlekaj¹c, ruszyli do przodu, niemal biegn¹c. Czy¿by...?

Majtek juÂż z oddali rozpoznaÂł kobietĂŞ, ktĂłra zdawaÂła siĂŞ zupeÂłnie nie przejmowaĂŚ faktem bycia poszukiwanÂą. CiemnowÂłosa zÂłodziejka siedziaÂła uÂśmiechniĂŞta na czerwonym kocu pod drzewem niedaleko strumyka, obok niej zaÂś staÂł luxio, karmiony przez swoja wÂłaÂścicielkĂŞ. Nie zwlekajÂąc i wymieniajÂąc porozumiewawcze spojrzenia z pokemonami, Mike podbiegÂł do kobiety, asekurowany z dwĂłch stron przez swoich podopiecznych, ktĂłrzy odcinali drogĂŞ ucieczki.
- Daleko siĂŞ schowaÂłaÂś! - rzekÂł do zupeÂłnie zaskoczonej brunetki, ktĂłra na chwilĂŞ przerwaÂła karmienie. Kobieta zmruÂżyÂła oczy, powaÂżniejÂąc i spoglÂądajÂąc na Mika, nie wyglÂądaÂło jednak na to, Âżeby coÂś rozumiaÂła... albo dobrze graÂła.
- Zaraz... Ty jesteœ tym goœciem od kapitana Croca, prawda? - zapyta³a, na co majtek przytakn¹³ jej. Kobieta uœmiechnê³a siê delikatnie, po czym powoli podnios³a siê, otrzepuj¹c ze spodni ŸdŸb³a trawy i podchodz¹c do m³odzieùca. - Diana Hunter, mi³o mi - rzek³a, podaj¹c d³où, której jednak brunet nie przyj¹³.
- Mam dziwne uczucie, Âże siĂŞ nie rozumiemy... - powiedziaÂł niepewnie Mike, spoglÂądajÂąc na nieco oszoÂłomionÂą zÂłodziejkĂŞ. - PrzybyÂłem tutaj w celu odzyskania wÂłasnoÂści pewnego krawca, czego powinna siĂŞ pani domyÂśliĂŚ...
- WÂłasnoÂści... krawca? - Diana zmruÂżyÂła oczy raz jeszcze, tak jakby nie dowierzaÂła. Plip zapiszczaÂł, Bernie natomiast wydaÂł z siebie groÂźny pomruk...
- Czarnej szkatu³ki o z³otym zamkniêciu - doda³ Mike, na co kobieta natychmiast parsknê³a g³oœnym œmiechem, ³api¹c siê za brzuch. Tego zachowania Mike nie rozumia³ zupe³nie; wrodzona nieœmia³oœÌ i zupe³ne zaskoczenie sytuacj¹ nie pozwoli³y mu zadaÌ pytania, niemniej Diana postanowi³a wyjaœniÌ sprawê sama.
- RzeczywiÂście, ten krawiec miaÂł czarnÂą szkatuÂłkĂŞ. I jÂą nawet widziaÂłam - zaczĂŞÂła, powoli dochodzÂąc do siebie. - I w gruncie rzeczy masz racjĂŞ w poÂłowie: jestem zÂłodziejkÂą. Ale nie okradÂłam go! - Kobieta uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, mÂłodzieniec natomiast zgÂłupiaÂł zupeÂłnie; mimo Âże nie do koĂąca ufaÂł tej postaci, zwÂłaszcza wobec tak naiwnie brzmiÂącej deklaracji, postanowiÂł daĂŚ jej szansĂŞ zakoĂączenia wÂątku. - MĂłj luxio planowaÂł zabranie ze sobÂą tych pieniĂŞdzy, wszak po to go szkoliÂłam, aby niepostrzeÂżenie kradÂł, szybko jednak pouczyÂłam go, Âże to byÂłoby idiotyczne. - Diana spowaÂżniaÂła, skupiajÂąc swĂłj wzrok na Miku. - Po prostu to zÂły pomysÂł okradaĂŚ czÂłowieka, ktĂłry ma ci uszyĂŚ nowe ubranie... A przynajmniej przed uszyciem go!

Mike szeroko rozdziawi³ usta, nie do koùca dowierzaj¹c, choÌ wersja Diany rzeczywiœcie wydawa³a siê spójna. Równie¿ pokemony pozostawa³y w pogotowiu, mimo ¿e nie wygl¹da³o na to, ¿eby akcja mia³a siê dalej rozwin¹Ì.
- Nowe ubranie jest mi potrzebne do pewnych celĂłw... operacyjnych, ale nie bĂŞdĂŞ ciĂŞ wtajemniczaĂŚ - dodaÂła jeszcze kobieta, w ktĂłrej oku pojawiÂł siĂŞ zawadiacki bÂłysk.
- Chwileczkê... - wtr¹ci³ jeszcze Mike, namyœlaj¹c siê. - Przecie¿ skoro nie ukrad³aœ szkatu³ki... jakim cudem krawiec nie móg³ jej znaleŸÌ? - Diana zrobi³a wielkie oczy, rozk³adaj¹c rêce.
- Nie wiem - odpowiedzia³a obojêtnym g³osem, wskazuj¹cym na to, e faktycznie nie zna³a odpowiedzi. - Mo¿e po prostu luxio od³o¿y³ j¹ na inne miejsce? - Mike cicho westchn¹³.
- Niech bĂŞdzie... - dodaÂł nieÂśmiaÂło, ze zrezygnowaniem spuszczajÂąc rĂŞce. WyglÂądaÂł na nieco zagubionego w tej sytuacji, niemniej ziarno niepewnoÂści w nim zasiane byÂło wystarczajÂąco duÂże, aby darowaÂł zÂłodziejce. - Bez dowodu nie ma winy - dodaÂł jeszcze, powoli odwracajÂąc siĂŞ. - Ale w Snowbelle na pewno dopytam krawca o tĂŞ sprawĂŞ. Jedyna droga z Pokemon Village prowadzi zaÂś wÂłaÂśnie przez Snowbelle... - Diana uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ delikatnie, majtek natomiast daÂł znaĂŚ pokemonom, aby odpuÂściÂły i ruszyÂły w drogĂŞ powrotnÂą. Daleko jednak nie zaszedÂł, gdyÂż zatrzymaÂła go niedawna rozmĂłwczyni.

- Zaraz, zaraz! - krzyknĂŞÂła Diana, na co mÂłodzieniec odwrĂłciÂł siĂŞ. - Po pierwsze: nie przedstawiÂłeÂś siĂŞ.
- Mike Sterck - odpowiedziaÂł krĂłtko majtek, co wyraÂźnie poprawiÂło humor kobiety.
- Œwietnie - rzek³a. - No wiêc po drugie: naprawdê myœlisz, ¿e mo¿esz mnie ot tak oskar¿yÌ nies³usznie o kradzie¿ i po prostu sobie pójœÌ?! - Majtek nieco zdziwi³ siê temu oœwiadczeniu, co szybko dostrzeg³a z³odziejka, kontynuuj¹c monolog. - Skoro ju¿ si³¹ rzeczy spotkaliœmy siê ze sob¹, proponujê pojedynek. Bez zobowi¹zaù, chcê siê po prostu odegraÌ za tê szopkê. Ile masz pokemonów? - Mike spojrza³ najpierw na Berniego, potem na Plipa.
- Dwa... - odrzekÂł niepewnie. - To znaczy jest jeszcze Croc, ale on teraz pewnie szuka ciĂŞ gdzieÂś w Snowbelle... - Diana spochmurniaÂła.
- Ech... - westchnĂŞÂła cicho. - A tak chciaÂłam zawalczyĂŚ kiedyÂś z gadajÂącym pokemonem... - Kobieta przewrĂłciÂła oczami, spoglÂądajÂąc ku niebu, tak jakby zastanawiaÂła siĂŞ, co zamierza zrobiĂŚ. WyglÂądaÂło na to, iÂż brak kapitana w pobliÂżu wywoÂłaÂł u niej wielki zawĂłd. - Trudno, wyzwanie rzucone! - krzyknĂŞÂła, uÂśmiechajÂąc siĂŞ raz jeszcze.
- NiechÂże wiĂŞc bĂŞdzie - rzekÂł Mike, przybierajÂąc bojÂą minĂŞ. - Zaczynamy!
- ChwileczkĂŞ! - przerwaÂła mu Diana, spoglÂądajÂąc wprost w oczy przeciwnika, tak jakby chciaÂła je dokÂładnie wybadaĂŚ. - To miejsce jest miejscem Âżycia pokemonĂłw, nie chciaÂłabym, aby nasz pojedynek je zaburzaÂł - rzekÂła, powaÂżniejÂąc. - Widzisz, nawet zÂłodziejki majÂą szacunek do natury... Udajmy siĂŞ w jakiÂś lasek w pobliÂżu, gdzie walka nie bĂŞdzie nikomu przeszkadzaĂŚ. - Mike przyÂłoÂżyÂł dÂłoĂą do podbrĂłdka, namyÂślajÂąc siĂŞ.
- Skoro tak uwaÂżasz... chodÂźmy!

Po kilkunastu minutach para znalazÂła siĂŞ gdzieÂś w lesie okalajÂącym Pokemon Village, gotowa do boju. W drzewiastej scenerii Mike i Diana siĂŞgnĂŞli do kieszeni po pokeballe - kobieta chciaÂła swojego podopiecznego wywoÂłaĂŚ, majtek zaÂś jednego z towarzyszy tymczasowo ukryĂŚ.
- Zdajesz sobie sprawê, ¿e mam na tob¹ pewn¹ przewagê? - zapyta³a z³odziejka, na co Mike wydawa³ siê nieco zdziwiony. - Znam twoje pokemony, wiêc wiem, jak siê na nie przygotowaÌ. Wiedz jednak, ¿e swój honor mam! - Kobieta uœmiechnê³a siê z zawadiackim b³yskiem w oku. - Dlatego jednym z moich walcz¹cych podopiecznych bêdzie luxio. Ale on zawalczy jako drugi. Co do pierwszego zaœ... musisz wybraÌ! - Kobieta podnios³a do góry trzymanego pokeballa, kiedy Mike namyœla³ siê przez chwilê, nie mog¹c podj¹Ì wyboru. Majtek zerka³ to na Dianê, to na swoich podopiecznych, dopiero po d³u¿szym momencie wybieraj¹c czerwono-bia³¹ kulkê.
- Na razie zaczekasz, Bernie! - krzykn¹³, po czym w blasku czerwonego œwiat³a bulbasaur znikn¹³.
- Nie ukrywam, Âże takiego rozwiÂązania siĂŞ spodziewaÂłam - rzekÂła z uÂśmiechem zÂłodziejka. - Zaczynasz, bronzor!

Na has³o stalowo-psychiczny pokemon pojawi³ siê na polu walki, wykonuj¹c w miejscu kilka obrotów wokó³ w³asnej osi. Plip tkwi³ w powietrzu, przygl¹daj¹c mu siê i wyraŸnie zastanawiaj¹c siê, co powinien teraz uczyniÌ.
- Poka¿ mu, jak to jest siê zderzyÌ z ¿yroskopem! - krzyknê³a Diana, co na bojowy nastawiony pokemon pochyli³ siê górn¹ czêœci¹ do przodu, obserwuj¹c uwa¿nie Plipa. Przez chwilê stalowo-psychiczny stworek mierzy³ w swojego rywala, po czym czym zupe³nie nagle ruszy³ do przodu z pe³n¹ prêdkoœci¹. Togetic by³ na to przygotowany, nie spodziewa³ siê jednak, ¿e jego przeciwnik potrafi rozwin¹Ì taka prêdkoœÌ! Uciekaj¹c przed ciosem, lataj¹cy podopieczny Mika zosta³ mocno tr¹cony w skrzyd³o, przez co sykn¹³ z bólu i wykona³ obrót w powietrzu, utrzymuj¹c siê jednak nad ziemi¹.
- Plip... - szepn¹³ cicho majtek, spogl¹daj¹c na rozdra¿nionego pokemona. - Jak mo¿esz ugryŸÌ coœ o takim dziwnym typie? Masz jakiœ pomys³? - Us³yszawszy te s³owa, Diana parsknê³a œmiechem.
- Ty... Ty powaÂżnie pytasz swojego pokemona, co powinieneÂś zrobiĂŚ?! - ZÂłodziejka spoglÂądaÂła na marynarza jak na kosmitĂŞ, ten jednak tylko wzruszyÂł ramionami.
- Bywa... A nuÂż ma jakiÂś pomysÂł, bo ja nie...

W tym momencie togetic z olbrzymiÂą prĂŞdkoÂściÂą ruszyÂł na bronzora, trafiajÂąc go ciaÂłem z zupeÂłnego zaskoczenia, tyle Âże... to kompletnie nie zrobiÂło wraÂżenia na jego przeciwniku! Pokemon Diany tylko obejrzaÂł siĂŞ niepewnie na rywala, ktĂłry po ataku zatrzymaÂł siĂŞ za nim w powietrzu, niemniej nie wydawaÂło siĂŞ, aby cokolwiek ulegÂło w pojedynku zmianie.
- Wierzysz w szczĂŞÂście?! - zapytaÂła ironicznie zÂłodziejka, spoglÂądajÂąc na bezradnego rywala.
- A na co mogĂŞ liczyĂŚ? - odpowiedziaÂł majtek pytaniem na pytanie, wzruszajÂąc ramionami. - Lepszego pomysÂłu nie mam, Plip! PrĂłbuj dalej!

Pos³uszny s³owom trenera togetic zacz¹³ powoli poruszaÌ w powietrzu palcem, kiedy nieco skonsternowana Diana wróci³a myœlami do pojedynku, spogl¹daj¹c na swojego podopiecznego.
- Mo¿e i liczenie na farta jest g³upim pomys³em, ale nie ryzykuj! - krzyknê³a, zaciskaj¹c piêœÌ w bojowym geœcie. - Przywal mu porz¹dnie! - Bronzorowi nie trzeba by³o dwa razy powtarzaÌ. Skin¹wszy ca³ym cia³em - wszak osobnej g³owy nie posiada³ - pokemon ruszy³ z pe³nym impetem na swojego przeciwnika, uderzaj¹c go z olbrzymi¹ moc¹, zaœ skoncentrowany tylko na sobie zachowa³ siê niczym trafiona rakiet¹ pi³eczka pingpongowa; zupe³nie nie broni¹c siê, togetic uderzy³ z wielkim impetem o ziemiê, przekozio³kowa³ kilkanaœcie metrów i zatrzyma³ siê na najbli¿szym drzewie, trafiaj¹c w niej plecami. Wyci¹gn¹³ jeszcze do góry ³apkê, chc¹c dokoùczyÌ atak, ale nie da³ rady! Koùczyna bia³ego pokemona opad³a bezwiednie, tak jak i jego g³owa osunê³a siê na bok.

- Chyba jesteÂś w nie najlepszej sytuacji - rzekÂła Diana, na co Mike spojrzaÂł na niÂą powaÂżnie. Niezdolny do walki togetic zostaÂł zawrĂłcony, zamiast niego zaÂś pomiĂŞdzy drzewami pojawiÂł siĂŞ bulbasaur, przybierajÂąc natychmiast bojowÂą postawĂŞ.
- Bêdzie trudno, Bernie - wymamrota³ Mike, ca³y czas b³¹dz¹c wzrokiem pomiêdzy Dian¹, bronzorem i swoim podopiecznym. - U¿yj tego, co najbardziej przyda ci siê na starcie! - Stworkowi nie trzeba by³o dwa razy powtarzaÌ; w u³amku sekundy ku jemu przeciwnikowi, zbyt wolnemu, aby po prostu uciec, pofrunê³o kilka br¹zowych nasion, to jednak wywo³a³o tylko uœmiech na twarzy z³odziejki.
- Na bronzora? Naiwny! - Diana parsknê³a œmiechem, spogladaj¹c z uwag¹ na swojego pokemona. - Zadbaj, ¿eby wiele z ciebie nie wyssa³! - Na polecenie trenerki stworek natychmiast wykona³ dziwny gest swoim cia³em, przez co bulbasaur nieco wzdrygn¹³ siê, choÌ nie by³o widaÌ jego wymiernych skutków - poza tym, ¿e trwaj¹cy od ataku zielonego pokemona przep³yw energii zdawa³ siê go ju¿ teraz nie wzmacniaÌ. Mike przy³o¿y³ d³où do podbródka, kiedy Diana triumfalnie spogl¹da³a na niego. - I co, s³abo idzie? Twój cios sta³ siê bezwartoœciowy!
- Tylko w poÂłowie... - wymamrotaÂł majtek, podnoszÂąc gÂłowĂŞ i wzdrygajÂąc siĂŞ, tak jakby wÂłaÂśnie coÂś wymyÂśliÂł. - I to w tej mniej waÂżnej poÂłowie! ZaÂśpiewaj mu koÂłysankĂŞ, Bernie!

Bulbasaur uœmiechn¹³ siê szeroko, po czym, rzecz jasna, nie zaœpiewa³, lecz wyrzuci³ ze swojej bulwy olbrzymi¹ chmurê kolorowych py³ków, szybuj¹cych z wiatrem dok³adnie w stronê jego przeciwnika.
- Trzymaj siê z dala od tego syfu! - krzyknê³a Diana, dla bronzora by³o ju¿ jednak stanowczo za póŸno; niezbyt imponuj¹cy prêdkoœci¹ pokemon próbowa³ jeszcze uciec ze spowijaj¹cych okolicê ziaren, nie zdo³a³ jednak oddaliÌ siê na czas, wobec czego pad³ jak kamieù na ziemiê, g³oœno chrapi¹c. - Sprytne, nie spodziewa³am siê tego po tobie - rzek³a z³odziejka do Mika, który uœmiechn¹³ siê tylko delikatnie.
- Dziêki za komplement, ale mój pokemon musi jeszcze zwieùczyÌ swoje dzie³o. Zadbaj, ¿eby siê nie podniós³, Bernie! - Bulbasaur skin¹³ g³ow¹ na potwierdzenie zrozumienia polecenia, nie dane mu jednak by³o uderzyÌ; w blasku czerwonego œwiat³a bronzor znikn¹³, jego trenerka zaœ obojêtnie spogl¹da³a na m³odzieùca.
- Teoretycznie mĂłgÂłby jeszcze chwilĂŞ przetrwaĂŚ, ale i tak wiele by nie zrobiÂł - rzekÂła, poprawiajÂąc dÂłoniÂą swoje wÂłosy. - ChciaÂłam mu tego oszczĂŞdziĂŚ - dodaÂła, zwracajÂąc swĂłj wzrok na drugiego podopiecznego. - Poza tym... najwiĂŞkszego asa w rĂŞkawie jeszcze nie pokazaÂłam. TwĂłj czas nadszedÂł, luxio!

Pokemon natychmiast wykona³ kilka kroków do przodu, szeroko uœmiechaj¹c siê do bulbasaura. Ten pozosta³ skupiony, przygl¹daj¹c siê psu uwa¿nie; elektryczny stworek wydawa³ siê bardzo pewny siebie, co sprawia³o wra¿enie swoistej gry psychologicznej. Po chwili luxio przybra³ groŸn¹ minê, spogladaj¹c na swojego przeciwnika, ten zaœ zdawa³ siê nieco przera¿ony - przynajmniej na tyle, aby chcieÌ wykonaÌ bardzo dok³adnie ka¿dy swój ruch, aby nie pope³niÌ b³êdu. Bulbasaur w taktycznych zagrywkach nie pozosta³ mu d³u¿ny; jego bulwa zdawa³a siê w krótkim czasie doœÌ zauwa¿alnie wzrosn¹Ì, wype³niaj¹c siê roœlinn¹ energi¹.

- Jeœli tak dalej pójdzie, za chwilê zaœniemy - skomentowa³a sytuacjê Diana, ostentacyjnie ziewaj¹c. - Walnij go porz¹dnie i tak, ¿eby siê za ³atwo nie pozbiera³! - Luxio skin¹³ g³ow¹, po czym ustawi³ siê tak, aby Bernie znalaz³ siê na wprost niego; elektryczny pokemon ruszy³ do przodu, zaœ bezradny i niezdolny do uniku na czas bulbasaur otrzyma³ potê¿ny cios jego pazurami, zaciskaj¹c cicho zêby.
- Mo¿esz oberwaÌ, jeœli nie pozostaniesz d³u¿ny! - krzykn¹³ Mike, na co jego podopieczny wypuœci³ natychmiast wielk¹ chmurê kolorowych py³ków z chmury, czego nie przewidzia³ szykuj¹cy siê do szybkiej "dobitki" luxio. Elektryczny pies skrzywi³ siê, a jego cia³o gdzieniegdzie pokry³o siê ró¿nymi odcieniami fioletu.
- On nas zmusza, ÂżebyÂśmy skoĂączyli szybko - krzyknĂŞÂła Diana, zamaszystym ruchem gÂłowy ukÂładajÂąc fryzurĂŞ. - Skoczmy wiĂŞc szybko, powtĂłrka z rozrywki!

Nie zwlekaj¹c ani chwili, luxio powtórzy³ swój atak, znów z ca³ej si³y trafiaj¹c pazurami w przeciwnika, który potoczy³ siê kilka metrów w ty³, tu¿ pod drzewo. Bulbasaur próbowa³ znów skontrowaÌ, jednak próbuj¹c zaatakowaÌ, wzdrygn¹³ siê z bólu z cichym sykiem, niezdolny do ruchu.
- CoÂś mi mĂłwi, Âże pĂłjdzie Âłatwiej, niÂż siĂŞ spodziewaÂłam! - krzyknĂŞÂła triumfalnym gÂłosem zÂłodziejka, wydajÂąc siĂŞ pewnÂą wygranej. - NastĂŞpnego uderzenia juÂż nie wytrzyma! SkoĂącz to, luxio!

Elektrycznemu pokemonowi nie trzeba by³o dwa razy powtarzaÌ. Pewny siebie stworek po raz kolejny ruszy³ w kierunku przeciwnika, ju¿ z oddali szykuj¹c pazury do finalnego ataku. Szybko jednak okaza³o siê, ¿e do trzech razy sztuka! Spodziewaj¹c siê powtórki z rozrywki, Bernie wypuœci³ swoje pn¹cza do góry, chwytaj¹c siê ga³êzi. Dos³ownie w ostatniej chwili trawiasty pokemon podci¹gn¹³ siê, zaœ zupe³nie zaskoczony luxio z pe³n¹ prêdkoœci¹ uderzy³ w drzewo, wydaj¹c przy tym z siebie g³oœny skowyt.
- Cholera...! - przeklê³a g³oœno Diana, a to jeszcze nie by³ koniec! Wci¹¿ zawieszony kilka metrów nad ziemi¹ bulbasaur przechyli³ siê bulw¹ do przodu, wyrzucaj¹c z niej seri¹ du¿e, twarde nasiona, który niczym pociski karabinu maszynowego, raz za razem trafia³y wyj¹cego z bólu psa. Ciê¿ko oddychaj¹c, luxio osun¹³ siê na ziemiê i choÌ wci¹¿ by³ przytomny, nie wygl¹da³ na zdolnego do dalszej walki.

- ÂŁadnie, Bernie... - wydukaÂł cicho Mike, kiedy jego pokemon spuÂściÂł siĂŞ z drzewa, z dumÂą uÂśmiechajÂąc siĂŞ do trenera. W zupeÂłnie innym nastroju byÂła Diana, ktĂłra z grymasem zawodu i niedowierzania wycofaÂła swojego pokemona, kierujÂąc wzrok na majtka.
- To niewiarygodne... - wyszepta³a, spogladaj¹c na m³odzieùca, którego wzrok momentalnie skupi³ siê na przeciwniczce. - Przez ca³¹ walkê nie wyda³eœ prawie ¿adnego polecenia... a twoje pokemony i tak potrafi³y przechyliÌ szalê zwyciêstwa na swoj¹ stronê. - Mike wzruszy³ ramionami.
- Chyba po prostu majÂą talent - rzekÂł, na co zÂłodziejka pochyliÂła gÂłowĂŞ, wÂściekÂłym wzrokiem mierzÂąc marynarza.
- To nie jest talent... - wtrÂąciÂła kobieta, ktĂłra zdawaÂła siĂŞ caÂły czas intensywnie myÂśleĂŚ. - To coÂś wiĂŞcej... Ile czasu je trenujesz? - Marynarz raz jeszcze wzruszyÂł ramionami.
- Raczej ma³o... Croc spêdza z nimi wiêcej czasu, ale generalnie nie jest to trening ostrzejszy ni¿ standardowy. - Mike uœmiechn¹³ siê, kucaj¹c przy Berniem i g³aszcz¹c go po bulwie. - W gruncie rzeczy sam nie wiem, jak to siê dzieje... Moje walki zawsze wygl¹daj¹ podobnie, a jednak i tak wygrywam. Pokemony zawsze coœ wymyœl¹, jak Bernie teraz! - Majtek spojrza³ z uœmiechem na swojego podopiecznego, z³odziejka zaœ wzdrygnê³a siê, podnosz¹c wzrok.
- No nic, miÂło byÂło. MoÂże siĂŞ jeszcze kiedyÂś spotkamy... i nastĂŞpnym razem nie oskarÂżysz o kradzieÂż.
- Albo oskar¿ê s³usznie - dopowiedzia³ Mike z uœmiechem. - Tak czy tak, do zobaczenia, Diano!

- "Moje walki zawsze wyglÂądajÂą podobnie"... - powtĂłrzyÂła jak mantrĂŞ Diana pod nosem, kiedy oddaliÂła siĂŞ kawaÂłek od swojego niedawnego przeciwnika. - Skoro tak, moÂże... MoÂże po prostu pokemony siĂŞ przyzwyczaiÂły? Z doÂświadczenia wiedzÂą, Âże nie mogÂą liczyĂŚ na trenera, wiĂŞc... nauczyÂły siĂŞ myÂśleĂŚ same? - ZÂłodziejka parsknĂŞÂła Âśmiechem, krĂŞcÂąc z niedowierzaniem gÂłowÂą. - Szalone, po prostu szalone... I do tego gÂłupie... ChoĂŚ moÂże i w tym szaleĂąstwie jest jakaÂś metoda...?

W tym samym czasie Mike powoli zabieraÂł siĂŞ z polany, chwytajÂąc swojego bulbasaura na rĂŞce, gdyÂż zmĂŞczony pokemon stanowczo zasÂłuÂżyÂł sobie na odpoczynek. ZastanawiaÂł siĂŞ jeszcze, czy powinien udaĂŚ siĂŞ bezpoÂśrednio do Snowbelle, czy teÂż jednak zwiedziĂŚ najpierw Pokemon Village, z zamyÂślenia wyrwaÂł go jednak znajomy gÂłos, ktĂłry dobiegaÂł z oddali:
- Tutaj jesteœ! - tego krzyku Mike nie móg³ nie rozpoznaÌ. Podobn¹ mow¹ legitymowa³ siê tylko i wy³¹cznie kapitan Croc! - Nie uwierzysz, co siê sta³o! - kontynuowa³ feraligatr, który wci¹¿ chodzi³ w starym, obcis³ym ubraniu - rozdzielaj¹c siê, kompani nie pomyœleli o rozs¹dnym rozdaniu ekwipunku, tote¿ paczkê z ubraniem przez ca³y czas targa³ Mike... Przy okazji kapitan spostrzeg³ siê, ¿e stan Berniego wskazuje na ca³kiem interesuj¹ce wydarzenia, nie zdawa³ siê tym jednak bardzo przejêty. - Widzê, ¿e te¿ masz co opowiadaÌ... ale to zaraz! Otó¿ wyobra¿asz sobie, Mike, ¿e ten krawiec znalaz³ jednak szkatu³kê?! - Croc szeroko wyszczerzy³ zêby, nie kryj¹c swojego rozbawienia. - Okaza³o siê, ¿e po prostu po³o¿y³ j¹ w innym miejscu! A myœmy latali za kobiet¹, która wcale nie by³a z³odziejk¹! - Historia pokemona specjalnie nie zaskoczy³a majtka, który ju¿ po reakcjach Diany domyœla³ siê, i¿ jej wersja jest prawdziwa. Mimo to nie przyzna³ siê od razu do spotkania, tak jakby nie chcia³ psuÌ feraligatrowi radoœci opowiadania prze¿yÌ. - Teraz twoja kolej, gadaj, co cie spotka³o! - krzykn¹³ radoœnie Croc, klepi¹c towarzysza po ramieniu. - I dawaj ten cholerny p³aszcz, chcê wreszcie wygl¹daÌ jak pokemon!

PS JeÂżeli zdarzyÂło mi siĂŞ cokolwiek za bardzo przeinaczyĂŚ, jeÂśli chodzi o Snowbelle, route 20 lub Pokemon Village, to bardzo proszĂŞ o wybaczenie, zupeÂłnie nie znam Kalos, bazowaÂłem tylko na znalezionych w sieci obrazkach i krĂłtkich opisach .

Standardowe t³umaczenie z mojego na atakowe: zaczê³o siê od gyro balla bronzora, potem by³ extremespeed Plipa (z metronome'a), na zwieùczenie pierwszej walki heavy slam. W nastêpnej kolejnoœci Bernie u¿y³ leech seeda, w odpowiedzi heal block, dalej oczywiœcie sleep powder i po walce drugiej. CzêœÌ taktyczna pojedynku ostatniego to scary face i growth, potem luxio u¿ywa³ thunder fanga trzykrotnie - pierwsza kontra to poison powder, druga - parali¿ (czyli nic), ostatnia - seed bomb.


teddy

Dzieù by³ pochmurny. Ca³e niebo spowite by³o grub¹ warstw¹ szarych chmur. WyraŸnie zanosi³o siê na deszcz, a nawet burzê. Ale poœród gestych drzew lasu Pokemon Village pogoda by³a raczej czynnikiem ma³o znacz¹cym. Sam las by³ miejscem tajemniczym. Pe³no w nim by³o miejsc gdzie dzia³y siê niezwyk³e rzeczy takie jak cudowne uzdrowienia czy wizje przysz³oœci. Ogrom tego miejsca w po³¹czeniu z gêsto rosn¹cymi roœlinami sprawia³y, ¿e atmosfera by³a tam poprostu magiczna. Diana sz³a wolnym krokiem miêdzy drzewami podziwiaj¹c harmonie jaka panowa³a w otoczeniu. Nie wybra³a œcie¿ki gdy¿ chcia³a zobaczyÌ co las kryje przed ludzkim wzrokiem. Zawsze lubi³a takie miejsce. Takie gdzie inni nie chc¹ przychodziÌ. Gdy us³ysza³a szum wody skierowa³a siê w kierunku dŸwiêku. DŸwiêk wydawa³ ma³y wodospad pod wielkim, starym dêbem. Diana chwilê sta³a w miejscu podziwiaj¹c niezwyk³e znaleziono. Podesz³a do wody by nape³niÌ butelkê. Nagle us³ysza³a szelest w krzakach. Mo¿na by powiedzieÌ, ¿e skoro to las to szelesy Pokemonów, które biegaj¹ wszêdzie dooko³a to norma. Ale to by³ inny, du¿y Pokemon. Diana automatycznie spojrza³a w tamtym kierunku. Nagle z zaroœli wyskoczy³ du¿y, fioletowy Pokemon. Przemieszcza³ siê na czterech nogach i mia³ dwa potê¿ne rogi na g³owie.
- Cholera, Scolipede! - powiedziaÂła zaniepokojona. WiedziaÂła, Âże sÂą to bardzo silne i agresywne Pokemony. Ten byÂł zÂły z powodu intruza na jego terytorium.
- SCOLIPEDE! - zaryczaÂł. MĂłgÂł zaatakowaĂŚ w kaÂżdej chwili.
- Scolipede ja nie chce walczyÌ. Ju¿ sobie idê. - powiedzia³a staraj¹c siê uspokoiÌ wœciek³¹ bestie. W tym momencie Pokemon wystrzeli³ kule b³ota w Diane. Jej refleks pozwoli³ unikn¹Ì ataku. Wiedzia³a ju¿, ¿e truj¹cy stwór bêdzie atakowa³, a¿ ona nie padnie. Gdy chcia³a wezwaÌ na pomoc Bronzora dooko³a pojawi³y siê jeszcze trzy inne Scolipede'y. "Jednemu Bronzor da³by radê, ale cztery to dla niego za du¿o" pomyœla³a. Natychmiast zaczê³a uciekaÌ. Zgrabnie wskoczy³a na pobliski kamieù, z którego wesz³a na drzewo. Przywódca Scolipede'ów ruszy³ za ni¹. Dziêki zwinnoœci nabytej przez czêste ucieczki przed funkcjonariuszami policji mog³a z ³atwoœci¹ przeskakiwaÌ z ga³êzi na ga³¹Ÿ. Jednak szybkoœÌ dzikich Pokemon'ów zaskoczy³a j¹. Scolipede'y ca³y czas bieg³y za ni¹ atakuj¹c b³otem i kolcami. W pewnej chwili jeden z ataków trafi³ ga³¹Ÿ, na której sta³a Diana. Niestety nie zdarzy³a wykorzystaÌ skoku i spad³a z impetem na ziemiê. Jeden ze Scolipede'ów chcia³ zaatakowaÌ ruchem Megahorn, ale ponownie refleks uratowa³ j¹ przed ciosem. Rzuci³a siê ponownie do ucieczki. Bieg przed rozwœcieczonymi Pokemonami zapêdzi³ j¹ do bardzo gesto poroœniêtych czêœci lasu. Bieg³a na oœlep. By by³o jeszcze gorzej zaczê³a siê burza. Niebo nad lasem sta³o siê ca³e czarne. Teraz to miejsce nie zachwyca³o lecz przera¿a³o. Zdawa³o jej siê, ¿e Scolipede'y s¹ wszêdzie. Widzia³a fioletowe kszta³ty miêdzy krzakami i sama nie wiedzia³a co jest prawd¹, a co wytworem przestraszonego umys³u. Gdy najgêstrze krzaki minê³y dostrzeg³a jaskinie. Bez zastanowienia wbieg³a do œrodka i schowa³a siê za g³azem. Gdy wychyli³a siê by zobaczyÌ co siê dziejê zobaczy³a cztery zdezorientowane Pokemony. Trochê siê uspokoi³a ale szybko jej strach sta³ siê wzmo¿ony. Zobaczy³a, ¿e biegn¹c tutaj zgubi³a a¿ trzy swoje Pokeballe. Co gorsza jeden Scolipede zobaczy³ je i bardzo siê nimi zainteresowa³. Gdy przywódca grupy dostrzeg³ Pokeballe podszed³ do nich. Powoli podniós³ jedn¹ nogê nad kule. Diana wiedz¹c co chce zrobiÌ wystrzeli³a ze swojej kryjówki i w ostatniej chwili uratowa³a Pokeballe przed zmia¿d¿eniem. Ponownie by³a zmusza do biegu. Stara³a siê utrzymaÌ tempo, ale b³oto na drodze i wybuchy Sludge Bomb nie u³atwia³y tego zadania. Ca³y czas potyka³a siê o coœ. By³a przera¿ona wizj¹ tego co mo¿e jej siê staÌ jeœli te Pokemony j¹ z³api¹. Wbieg³a na ma³¹ polanê i zatrzyma³a siê na jej œrodku by³o zbyt ciemno by dostrzec co jest miêdzy drzewami, ale ci¹gle widzia³a cienie miêdzy drzewami. Ciê¿ko dusz¹c ze zmêczenia ci¹gle odwraca³a siê w obawie przed atakiem. Kiedy gdzieœ uderza³ piorun widzia³a ¿ó³te oczy patrz¹ce na ni¹ z mroku.
- Zostawcie mnie! - wrzasneÂła. ByÂła zbyt wystraszona by myÂśleĂŚ rozsÂądnie. ChciaÂła tylko byĂŚ bezpieczna. Nie miaÂła juÂż siÂł by uciekaĂŚ wiec jeÂśli Arceus nie zeÂśle jakiegoÂś cudu bĂŞdzie po niej. Gdy usÂłyszaÂła za sobÂą szelest odwrĂłciÂła siĂŞ w jego kierunku. DostrzegÂła tylko ostatni moment przed staranowaniem przez wÂściekÂłego Scolipede'a.

- Do stu Magikarp'ów, zaraz wyrwê wszyskie drzewa z tego cholernego lasu! - krzykn¹³ wielki krokodyl potykaj¹c siê o korzeù. Za nim szed³ chudy cz³owiek o czarnych w³osach.
- To tylko korzeĂą Kapi... znaczy Croc. - odrzekÂł.
- Jak moj¹ babciê kocham, powiedz do mnie jeszcze raz "Kapitanie" a dostaniesz Ice Punch'em! - zagrozi³ wystawiaj¹c piêœÌ w strone ch³opca - Niewa¿ne, jest ju¿ ciemno. Przez ten g³upi deszcz ma³o jest miejsc do rozbicia obozu, ale tu powinno byÌ dobrze. Mike jak myœlisz?
- BĂŞdzie dobrze. - powiedziaÂł pospiesznie. Feraligatr wzdechÂł.
- Mike, ju¿ to ustaliliœmy. To ty decydujesz co i jak. Jesteœ trenerem wiec kontroluj sytuacjê. - powiedzia³ zrezygnowany. Ch³opcu zrobi³o siê g³upio, ¿e tak Ÿle wychodzi mu bycie trenerem. Szybko razem z Pokemonami rozbili ma³y obóz. Wszyscy siedzieli przy ognisku otoczeni pogr¹¿onym we œnie lasem.
- Ja tylko mówie, ¿e Oran Berry jest smaczniejsze od Pecha Berry. - powiedzia³ krokodyl. Obok siedzia³ bia³y Pokemon o dlugiej szyji i ma³ych skrzyd³ach. Wygl¹da³ jakby k³óci³ sie z niebieskim gadem - Mike, które Berry s¹ lepsze? Oran czy Pecha? - spyta³ trenera. Mike by³ zaskoczony pytaniem.
- Ja... zawsze lubiÂłem Leppa Berry. - odpowiedziaÂł. ChciaÂł pozostaĂŚ neutralnym w sporze. Jednak jego Pokemony dziwnie na niego spojrzaÂły.
- PowaÂżnie? - spytaÂł Croc.
- A co w tym dziwnego? - spytaÂł niepewnie. Nie rozumiaÂł caÂłej sytuacji.
- Nie, nic dziwnego. To normal... - nie dokoùczy³. Nagle jakiœ cieù przelecia³ przez ogieù gasz¹c je. Zapanowa³a ciemnoœÌ.
- Co to by³o? - spyta³ Mike. By³ lekko wystraszony ca³¹ sytuacj¹.
- StaĂącie do siebie plecami! - poleciÂł Feraligatr. Wszyscy oparli siĂŞ o siebie. KsiĂŞÂżyc przysÂłaniaÂły chmury wiec ciĂŞÂżko byÂło cokolwiek dostrzec. CiÂągle z zaroÂśli dochodziÂły jakieÂś haÂłasy.
- Co to jest? - spytaÂł Mike.
- Nie wiem. Plip, Bernie do Pokeballi. Nie bĂŞdĂŞ ryzykowaĂŚ. - rozkazaÂł krokodyl. Togetic i Bulbasaur niechetnie wrĂłciÂły do swoich kul. Gdy Mike chciaÂł je wÂłoÂżyĂŚ do torby cieĂą znĂłw siĂŞ pojawiÂł. PrzeleciaÂł obok chlopaka i wyrwaÂł mu kule z rÂąk. Croc mimo bÂłyskawicznej reakcji nie zÂłapaÂł cienia.
- Prze...przepraszam. ByÂł za szybki.
- Potem przepraszaj. Teraz patrz gdzie ta gnida siê ukrywa. - poleci³ Pokemon. Nagle chmury ods³oni³y ksiê¿yc. W tym momencie z ukrycia wysz³y trzy Pokemony. Przed Feraligatr'em stan¹³ Luxio, a przed Mike'em Zorua i Gligar, który trzyma³ w szczypcach jego Pokeballe. Wszystkie wygl¹da³y powa¿nie. Luxio powiedzia³ coœ do krokodyla.
- Co powiedziaÂł? - spytaÂł chÂłopak. Jednak jego Pokemon go zignorowaÂł.
- Powinienem ciĂŞ rozszarpaĂŚ, a nie sÂłuchaĂŚ. - powiedziaÂł do Luxio. Lew zawarczaÂł i przybraÂł bojowÂą postawe. Jego futro zaiskrzyÂło co znaczyÂło, Âże w kaÂżdej chwili moÂże uderzyĂŚ. ZnĂłw powiedziaÂł coÂś do rozmĂłwcy. Gligar i Zorua rĂłwnieÂż byli gotowi do walki.
- O co tu chodzi? - spytaÂł ciekawy Mike. Krokodyl dostrzegÂł dwĂłjkĂŞ rywali za nim i powiedziaÂł do Mike'a.
- Mówi¹, ¿e mamy z nimi iœÌ. Nie mówi¹ gdzie i po co. - odpowiedzia³ - Ale niech Gligar odda kule. - zarz¹da³ Croc. Lew wyraŸnie siê nie zgodzi³.
- Nie dasz im rady? - spytaÂł niepewnie chÂłopak.
- PojedyĂączo tak. Ale caÂłej grupie wÂątpiĂŞ. No i majÂą Plipa i Berniego. - odpowiedziaÂł cicho do trenera - ChodÂźmy.
Szli ciemnym lasem oko³o piêciu minut. Zorua i Gligar bacznie obserwowa³y ka¿dy ruch swoich ofiar. Mog³y w ka¿dej chwili uderzyÌ. Croc zachowywa³ zimn¹ krew, ale jego trener by³ trochê wystraszony. Wkoùcu od kiedy trzy ¿adkie w Kalos Pokemony napadaj¹ ludzi w lesie i gdzieœ ich ci¹gn¹. Po chwili doszli do ma³ej polany. By³a doœÌ mocno zniszczona od jednej ze stron. Mike nie wiedzia³ dlaczego Luxio przyprowadzi³ ich tutaj. Szybko dostrzeg³ lewituj¹cego nad ziemi¹ Pokemona. Przypomina³ szeœciok¹tne, metalowe zwierciad³o. Ch³opak rozpozna³ stworka, by³ to Bronzor. Stalowy Pokemon wydawa³ siê nie widzieÌ przybyszów. Jego oczy œwieci³y co oznacza³o, ¿e u¿ywa psychicznych mocy.
- Co on robi? - spytaÂł swego przyjaciela.
- Spowalnia dzia³anie trucizny. - Powiedzia³ pokazuj¹c na miejsce pod Pokemonem. Ch³opak dopiero w tym momencie dostrzeg³ dziewczynê le¿¹c¹ na ziemi. Mia³a poszarpane i zab³ocone ubranie, a w okolicach ramienia spor¹ ranê. Luxio podszed³ do niej i znów powiedzia³ coœ do Feraligatr'ora. Teraz jego ton by³ bardziej ³agodny, choÌ nadal powa¿ny. Krokodyl slycha³ go w milczeniu. Gdy skoùczy³ Croc odwróci³ siê do Mike'a.
- O co tu chodzi? - spyta³ nieœmia³o ch³opak. CiekawoœÌ dawa³a mu siê we znaki.
- Ta dziewczyna zostaÂła otruta przez Scolipede'y. Mamy jej pomĂłc. - odpowiedziaÂł.
Mike'owi nie trzeba byÂło powtarzaĂŚ. ChciaÂł zbliÂżyĂŚ siĂŞ do dziewczyny, ale Zorua stanĂŞÂła mu na drodze. WystawiÂła swoje kÂły pokazujÂąc, Âże jest gotowa do ataku. Mike postanowiÂł zachowaĂŚ zimnÂą krew.
- Nie pomogê jej jeœli do niej nie podejdê. - powiedzia³ najspokojniej jak umia³. Ma³y, czarny lisek zszed³ mu z drogi. Jego spojrzenie mówi³o jasno, ¿e jeœli zrobi coœ podejrzanego to szybko tego po¿a³uje. Gdy podszed³ do dziewczyny dostrzeg³, ¿e rana jest powa¿na, ale dziêki moc¹ Bronzor'a by³a do wyleczenia. Mike szybko przemy³ ranê wod¹ która mia³ w torbie. Croc poda³ mu maœÌ z korzenia nirnu lecz¹c¹ zatrucia. Ch³opak nasmarowa³ ranê odrobin¹ maœci. Mia³a za cel zabiÌ truciznê znajduj¹c¹ siê na skórze. Nastêpnie opatrzy³ ranê banda¿em.
- A jak zabiĂŚ jad, ktĂłry jest juÂż w krwi? - spytaÂł sam siebie.
- Sokiem z Pecha Berry. - podpowiedzia³ Feraligatr. Ch³opak wyj¹³ z plecaka garœÌ jagód. Szybko zgniut³ je w moŸdzierzu i odla³ ciecz z naczynia. Z pomoc¹ Croc'a odchyli³ delikatnie g³owê dziewczynie i powoli wla³ sok do jej ust. - Co teraz? - spyta³.
- Czekamy do rana. Jeœli do tego czasu siê nie odzyska przytomnoœci...- odpar³. Zapanowa³a cisza - Przenieœmy j¹ na œpiwór. - dokoùczy³. Krokodyl razem z trenerem delikatnie przenieœli dziewczynê. Ma³a Zorua po³o¿y³a siê blisko trenerki, a Gligar odda³ Pokeballe Mike'owi i tak jak lis znalaz³ siê przy dziewczynie po czym zasn¹³. Tylko Luxio dalej siedzia³ i czuwa³ nad jej stanem. Mike i jego przyjaciel tak¿e po³o¿li siê spaÌ. Jutro mia³o siê okazaÌ czy pomoc by³a daremna, czy ocali komuœ ¿ycie.

Diana ledwo otworzy³a oczy. Zobaczy³a b³êkitne niebo, po którym leniwie przemieszczaj¹ siê ma³e, bia³e ob³oczki. Otoczenie wydawa³o siê spokojne. By³a bardzo wyczerpana i ma³o pamiêta³a ostatnie wydarzenia. Przekrêci³a g³owê w bok i zobaczy³a swojego Luxio, który ledwo trzyma siê by nie zasn¹Ì. Gdy dostrzeg³, ¿e siê ockne³a by³ bardzo szczêœliwy. Diana z niema³ym wysi³kiem podnios³a siê z pozycji le¿¹cej do pozycji siedz¹cej. W tym momencie zobaczy³a, ¿e na rêku ma opatrunek i le¿y na spiworze. "To nie moje" pomyœla³a.
- Hej, Mike wstawaj! Spojrz kto siê obudzi³? - krzykn¹³ jakiœ g³os. Diana odwróci³a tam g³owê. Przed ni¹ sta³ du¿y, niebieski, dwuno¿ny krokodyl. Pocz¹tkowo wystraszy³a siê go, ale dotar³o do niej, ¿e jest niegroŸny. Obudzi³ œpi¹cego blisko ch³opaka. By³ wy¿szy od niej. Mia³ czarne, krêcone w³osy i br¹zowe oczy. ChoÌ wy¿szy to Diana zauwa¿y³a, ¿e jest m³odszy od niej o jakiœ rok. Wydawa³ siê szczêœliwy z jej widoku.
- WstaÂłaÂś. Czyli udaÂło siĂŞ zabiĂŚ trucizne. - powiedziaÂł. Diana dalej nie rozumiaÂła.
- Kim jesteÂście? - spytaÂła zmĂŞczona.
- Jestem Mike, a to Croc. - powiedziaÂł chÂłopak wskazujÂąc na Feraligatr'a.
- Przez chwilĂŞ wydawaÂło mi siĂŞ, Âże on mĂłwi. - odparÂła.
- Bo mĂłwiĂŞ. - odpowiedziaÂł Croc. Diane bardzo to zaskoczyÂło. SÂłyszaÂła o Pokemonach, ktĂłre uÂżywajÂą telepatii by porozumiewaĂŚ siĂŞ z ludÂźmi ale Pokemon mĂłwiÂący ludzkim gÂłosem byÂł nadzwyczajny.
- To...trochĂŞ... - wyjakaÂła. Croc byÂł lekko zdenerwowany reakcjÂą.
- Nie naturalne? LeÂżaÂłaÂś Arceus wie ile zatruta w Âśrodku lasu z wielkÂą, krwawiÂącÂą ranÂą i Âżyjesz. To jest nie naturalne. - powiedziaÂł dumny.
- Gdybym nie czu³a siê tak Ÿle to zarobi³byœ jak¹œ ciêt¹ riposte. - odpowiedzia³a. Mimo, ¿e ten Feraligatr j¹ zdenerwowa³ to zdradzi³ jej dlaczego czujê siê tak s³abo i czemu ma zabanda¿owan¹ rêke. Teraz sobie przypomina³a co siê sta³o.
- ÂŹle siĂŞ czujesz? MoÂże chcesz wody? - spytaÂł Mike. Prawie zapomniaÂła o jego o obecnoÂści.
- Nie trzeba.
- A co ci siê wogóle sta³o? Wygl¹da³aœ jak œmierÌ. - spyta³ Pokemon. Mike te¿ ciekawi³o co robi³a pó³ martwa w œrodku lasu.
- ZostaÂłam zaatakowana przez Scolipede'y. To one mnie tak poturbowaÂły. - wyjaÂśniÂła. Samo wspomnienie ucieczki przed czterema bestiami wywoÂływaÂło u niej dreszcze. Teraz raczej bĂŞdzie siĂŞ baĂŚ tych PokemonĂłw. Krokodyl i chÂłopak sÂłuchali jak uciekaÂła przed czterema wÂściekÂłymi stworami.
- GdybyÂś lepiej pilnowaÂła swoich Pokeballi to te Scolipede'y nigdy by ciĂŞ nie dopadÂły. Sama jesteÂś sobie winna. - podsumowaÂł Croc. Zanim Diana odpowiedziaÂła Luxio wyskoczyÂł przed krokodyla i zawarczaÂł groÂźnie. ByÂł niezadowolony, Âże ktoÂś oskarÂża jego trenerkĂŞ. Feraligatr nie pozostaÂł dÂłuÂżny i rĂłwnieÂż zawarczaÂł na duÂżo mniejszego czarnego lwa.
- Spokojnie, Croc nie miaÂł tego na myÂśli... - prĂłbowaÂł uspokoiĂŚ dwa Pokemony Mike - PrzecieÂż... eee... a jak siĂŞ nazywasz?
- Diana.
- No... przecie¿ Diana jest nadal os³abiona. Walka to z³y pomys³. - powiedzia³. Stara³ siê byÌ stanowczy ale s³owa jakby nie dochodzi³y do rywali. Croc lekko siê uœmiechn¹³. Mike wiedzia³ co to oznacza.
- A moÂże to dobry pomysÂł. Jest zdrowa tylko lekko osÂłabiona. Walka pozwoli jej sĂŞ rozbudziĂŚ. - powiedziaÂł nie odrywajÂąc wzroku od Luxio. Mike nie wydawaÂł siĂŞ przekonany jednak Dianie ten pomysÂł siĂŞ podobaÂł. I wiedziaÂła, Âże jeÂśli,odmĂłwi walki to Luxio bĂŞdzie siĂŞ na niÂą boczyÂł.
- Czemu nie. Nie jestem w peÂłni siÂł, ale moje Pokemony tak. Wiec moÂże dwa na dwa? - zaproponowaÂła. Mike wydawaÂł siĂŞ niezdecydowany, ale zanim odpowiedziaÂł Croc go uprzedziÂł.
- Wchodzimy w to. - spojrzaÂł na Luxio - A ty walczysz pierwszy. Ze mnÂą.

Diana i Mike staneli naprzeciwko siebie. Za pole walki mia³a s³u¿yÌ polana blisko obozu. Zasady by³y jasne. Walcz¹ trzema Pokemonami tak d³ugo, a¿ wszystkie jednej ze stron bêd¹ niezdolne do walki. Jak powiedzia³ Croc na pierwszy ogieù poszli Luxio Diany i Feraligatr Mike'a. Przez wczeœniejsz¹ k³ótnie obaj byli bardzo zmotywowani by pokonaÌ przeciwnika. Diana widzia³a, ¿e futro jej Pokemona jest pe³ne iskier.
- Poka¿ co potrafisz futrzaku! - krzykn¹³ Croc. Luxio tylko czeka³ na tak¹ okazje. Natychmiast zaatakowa³ Discharge. Fala piorunów polecia³a w stronê krokodyla, który by³ szybszy ni¿ wygl¹da³ i bez problemu zrobi³ unik.
- Ha, unika³em lepszych ciosów gdy by³eœ jeszcze jajkiem! - wyœmia³ Croc. Dianie jak i jej Pokemonowi dzia³a³o to na nerwy. Teraz kaza³a u¿yÌ ruchu Spark. Luxio otoczy³ siê elektrycznoœci¹ i pobieg³ w stronê rywala. Wbrew oczekiwaniom krokodyl nie ucieka³ tylko zablokowa³ cios krzy¿uj¹c przed sob¹ ³apy. ChoÌ czêœÌ ataku zosta³a zatrzymana to cia³o niebieskiego gada zosta³o pora¿one pr¹dem. Odepchn¹³ Luxio przed siebie i znów prowokowa³ do ataku. Diana polecia³a u¿yÌ Double Team by zdezorientowaÌ przeciwnika. Dooko³a krokodyla pojawi³o siê mnóstwo kopii elektrycznego lwa. Jednak dla Croc'a nie by³ to problem. Wystrzeli³ z paszczy potê¿ny strumieù wody, który zniszczy³ iluzjê. Sam Luxio równie¿ dosta³ z Hydro Pomp'y. ChoÌ atak by³ s³abszy ni¿ normalnie to mocno zrani³ Pokemona. Diana nie wiedzia³a co robiÌ. ¯aden z ataków Luxio nawet nie trafi³ przeciwnika. Polecia³a znów uderzyÌ Discharge'em. Jej lew ponownie wystrzeli³ masê piorunów w rywala. Tym razem Feraligatr nie ucieka³. Swoj¹ piêœci¹ pokryt¹ lodem odpar³ elektryczn¹ moc. W chwili zetkniêcia siê piorunów z lodem b³ysnê³o jasne b³êkitno-bia³e œwiat³o. Oœlepi³o ono krokodyla co Diana szybko wykorzysta³a i kaza³a u¿yÌ Spark. Dziêki b³yskawicznej reakcji Luxio Feraligatr przyj¹³ ca³¹ moc uderzenia w brzuch. Cios by³ doœÌ silny by sprawiÌ, ¿e przeciwnik uklêknie na jedno kolano.
- Twoja obrona zostaÂła przeÂłamana. - powiedziaÂła zadowolona Diana. Luxio rĂłwnieÂż byÂł z siebie dumny. Croc byÂł natomiast bardzo zÂły.
- Wczeœniej widzia³aœ mnie mi³ego. Ale skoro chcesz mnie poznaÌ z³ego to proszê. - powiedzia³ powoli. Po wypowiedzeniu tych s³ów natychmiast ruszy³ do ataku. Jego k³y b³ysnê³y gotowe zatopiÌ siê w ciele Luxio, który u¿y³ Discharge. Krokodyl g³adko przebieg pod piorunami i z³apa³ lwa w zêby. W chwili z³apania rywala wyskoczy³ z miejsca w górê i rzuci³ trzymanym Pokemonem o ziemiê. Luxio zawy³ z bólu gdy uderzy³ o pod³o¿e. Feraligatr w tym czasie przygotowa³ Ice Punch by uderzyÌ nim w bezbronnego przeciwnika. Pokemon ucieka³ przed ciosem dos³ownie przed uderzeniem. Nawet Croc by³ zaskoczony, ¿e uderzy³ w ziemiê. Luxio ponownie u¿y³ Discharge. Krokodyl uskoczy³ przed atakiem i odpowiedzia³ Hydro Pomp. Zaczê³ siê ostrza³ miêdzy Luxio a Croc'iem. Dla ludzkiego oka b³yskawiczne ruchy Pokemonów by³y niemal nie do zobaczenia. Diana polecia³a u¿yÌ Spark. Feraligatr by³ zaskoczony ruchem i ponownie przyj¹³ jego moc. Zmêczenie dawa³ mu siê we znaki tak jak i Luxio. U¿ywanie tak silnych ciosów po³¹czone z ci¹g³ymi unikami sprawia³o, ¿e dwa Pokemony by³y mocno wyczerpane. Nagle Croc ponownie wyprowadzi³ swoj¹ szar¿ê. Wyskoczy³ w górê i u¿y³ Aqua Tail. Dziêki Double Team Luxio ucieka³ przed atakiem, który zrobi³ wielk¹ dziurê w ziemi. Znów klony zosta³y zniszczone przez strumieù wody z paszczy gada. Ale wœród kopii brakowa³o twórcy. Ferailgatr spojrza³ w górê i zobaczy³ lec¹cego na niego elektrycznegó lwa. Wyl¹dowa³ dok³adnie na g³owie przeciwnika i u¿y³ Discharge. Croc zachwia³ siê na nogach. Nagle z³apa³ Luxio w ³apê i zacz¹³ brutalnie uderzaÌ nim w ziemiê. Nie mia³ ¿adnej litoœci dla wyj¹cego z bólu Pokemon. Po kilku ciosach w pod³o¿e cisn¹³ nieprzytomnym lwem w stronê sparali¿owanej Diany. Widok jej Pokemona w takiej sytuacji sprawia³, ¿e mia³a ochotê zemdleÌ razem z Luxio, który le¿a³ przed ni¹. Podesz³a do niego i wziê³a Pokemona na rêce. Nawet nie zareagowa³ na dotyk. Ciê¿ko dysza³. Diana spojrza³a na Feraligatr'ora. Sta³ w miejscu i patrzy³ na ni¹ jakby mia³a byÌ nastêpna. Jego oczy b³yszcza³y czerwieni¹. Tylko czeka³ na now¹ ofiarê. Diana by³a zbyt przera¿ona by wezwaÌ kolejowego Pokemona. Mike powoli wyci¹gn¹³ Pokeball. Chcia³ odwo³aÌ Croc'a. Gdy ten dostrzeg³ co zamierza zrobiÌ zarycza³ na niego. To ju¿ nie by³ Croc, to by³ dziki Pokemon. Jego uœpione instynkty zbudzi³y siê, a mieszanka furii oraz chêci do walki przejê³y nad nim kontrolê. Diana nie mia³a wyboru. Dr¿¹c¹ rêk¹ wezwa³a Luxio do Pokeballa. Zamiast niego do bitwy stan¹³ Bronzor. Rywal nie traci³ czasu i ruszy³ do ataku u¿ywaj¹c Crunch. Bronzor stworzy³ cztery ¿ó³te kule, które polecia³y w stronê krokodyla. Gdy siê zbli¿y³y b³ysnê³y mu przed twarz¹. Croc straci³ rozpêd i przewróci³ siê. Trenerka stalowego stworka kaza³a u¿yÌ Extrasensory. Oczy Bronzor'a zaczê³y œwieciÌ, a fioletowa aura scisne³a wij¹cego siê na ziemi krokodyla. Feraligatr wzniós³ siê do góry i polecia³ w stronê pobliskiego drzewa. Przez zamroczenie nie móg³ siê broniÌ wiec Bronzor kontynuowa³ atak miotaj¹c przeciwnikiem po ca³ym polu bitwy. Nagle krokodyl ockn¹³ siê i uderzy³ Hydro Pomp. Si³a by³a tak wielka, ¿e Diana musia³a zrobiÌ unik przed pos³anym w jej kierunku Pokemonem tarcz¹. Jej podopieczny uderzy³ w drzewo, a krokodyl ruszy³ za nim by dokonczyÌ co zacz¹³. Diana kaza³a u¿yÌ Bronzor'owi Iron Defense by przetrzyma³ burzê ciosów Feraligatr'ora. Gdy siê do niego zbli¿y³ zacz¹³ uderzaÌ w niego jak oszala³y. Bronzor ponownie zebra³ swoj¹ psychiczn¹ moc i odepchn¹³ krokodyla na kilka metrów. "Teraz albo nigdy" pomyœla³a Diana. Kaza³a u¿yÌ Gyro Ball Bronzor'owi. Pokemon zakrêci³ siê wokó³ i polecia³ w stronê Feraligatr'ora. Zacz¹³ lataÌ blisko niego i biÌ w taki sposób by jego przeciwnik nie móg³ wstaÌ. Gdy Feraligatr by³ u kresu si³ stalowy Pokemon postanowi³ to zakoùczyÌ. Wzniós³ siê wysoko ponad przeciwnika i u¿ywaj¹c Gyro Ball wbi³ go w ziemiê. W momencie uderzenia kurz zas³oni³ ca³¹ scenê. Diana po tym co widzia³a nie mia³a pewnoœci czy Feraligatr zosta³ pokonany czy nadal siê trzyma. Jednak widok le¿¹cego gada sprawia³, ¿e na sercu zrobi³o jej siê lekko. Mike wezwa³ swojego przyjaciela do Pokeball'a.
- Twoja kolej Plip. - powiedzia³ Mike wystawiaj¹c do walki bia³ego Pokemona o d³ugiej szyji i ma³ych skrzyde³kach. Jego brzuch by³ w czymœ co przypomina³o skorupkê bia³ego jajka z ma³ymi niebieskimi i czerwonymi trójk¹tami. Sam Pokemon by³ uœmiechniêty a jego wygl¹d nadawa³ mu wrêcz niewinnego wyrazu. Diana rozpozna³a w nim Togetic'a. Tym razem ona pierwsza zadzia³a. Kaza³a u¿yÌ Gyro Ball. Jej Pokemon polecia³ w przeciwnika. Mike kaza³ u¿yÌ Metronome. Plip zakrêci³ ³apk¹ w powietrzu kilka razy i szybko zacz¹³ kopaÌ dó³. W wykopanej dziurze skry³ siê dos³ownie sekundê przed uderzeniem. Gdy Bronzor siê zatrzyma³ pod nim wyskoczy³ Togetic atakuj¹c ruchem Dig. Szybki zwrot pozwoli³ unikn¹Ì obra¿eù. Stalowy stworek zaatakowa³ Extrasensory ale jego moc skupi³a siê na kuli któr¹ stworzy³ Plip ciosem Ancient Power. Kula wybuch³a na œrodku pola bitwy. Togetic ponownie u¿y³ Metronome. Bronzor chcia³ uderzyÌ Gyro Ball'em, ale nagle Togetic poprostu znikn¹³. Diana rozpozna³a ruch Teleport. Kaza³a Bronzor'owi byÌ czujnym i od razu zaatakowaÌ Extrasensory. Togetic dos³ownie znik¹d pojawi³ siê obok Bronzor'a. Jednak teraz to psychiczny Pokemon by³ szybszy i pe³n¹ moc¹ zaatakowa³ Plip'a. Skrzydlaty stworek zosta³ rzucony na ziemiê. Bronzor u¿ywaj¹c Confuse Ray uniemo¿liwi³ mu wykonanie jakichkolwiek ruchów. Mike móg³ tylko patrzeÌ jak Bronzor koùczy starcie przy pomocy ruchu Gyro Ball. Po kilku atakach Plip by³ niezdolny do dalszej walki. Bronzor podlecia³ Diany. ChoÌ cieszy³a siê z wygranej to nadal martwi³a siê o stan Luxio. Ci¹gle przed oczami mia³a jak Feraligatr brutalnie wbija go w ziemiê. Teraz gdy zobaczy niebieskiego krokodyla ten straszny widok bêdzie wracaÌ.
-Hej. - powiedziaÂł Mike stojÂąc przed niÂą. Tak siĂŞ zamyÂśliÂła, Âże o nim zapomniaÂła.
- Co?
- Dobrze walczysz. I... przepraszam za Croc'a. On czasem... traci panowie nad sobÂą. - wyjaÂśniÂł Mike. BaÂł siĂŞ reakcji Diany na jego sÂłowa.
- Dziêki. Wybacz ale mój Luxio natychmiast potrzebuje opieki medycznej, wiêc czeœÌ. - powiedzia³a i zaczê³a szybko iœÌ w strone najbli¿szego Centrum Pokemon. Po kilku krokach ju¿ nie sz³a a bieg³a staraj¹c siê jak najszybciej pomóc swojemu Pokemomowi.

Wizje moÂżna oceniaĂŚ do godziny 20 dnia 15 stycznia 2014 roku, lub do momentu, gdy jeden z graczy biedzie mieĂŚ znaczÂącÂą przewagĂŞ nad rywalem

ZaÂłoÂżenie do walki: Pojedynek ma siĂŞ odbywaĂŚ w lesie.

MoÂżna to zrobiĂŚ w tym temacie z wg. kryteriĂłw w spoilerze:

a)OrtografiĂŞ, interpunkcjĂŞ oraz stylistykĂŞ
b)Pomys³owoœÌ
c)Fabu³ê
d)Opis walki oraz d³ugoœÌ opowiadania

Po czym oddajemy gÂłos na w naszej opinii zwyciĂŞskÂą wizje.
Jeden gÂłos to jeden punkt w pojedynku.

NaleÂży takÂże dodaĂŚ wÂłasne odczucia co do walk, ale nie powinny byĂŚ brane pod uwagĂŞ. ProszĂŞ kierowaĂŚ siĂŞ wÂłasnym sumieniem przy przyznawaniu gÂłosu.


lub pod tym adresem.

* * *

Sezon II

Walka numer 3

Uczestniczy: Anthony Emerald (DialguÂś...Max Starn (Sky) (wyzwany)
Miejsce: Lumiose City w Kalos
Przewidywalna data oddania: 11 stycznia 2014 roku
Ostateczna data oddania:16 stycznia 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Walka numer 4

Uczestniczy:Jason Jupiter (Fallen) (wyzywajÂący) vs Vincent de’la Grande (Rocket) (wyzwany)
Miejsce: Dendemille Town w Kalos
Przewidywalna data oddania: 20 stycznia 2014 roku
Ostateczna data oddania:23 stycznia 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

* * *

Lubisz skrobaÌ ró¿ne teksty? Zaczynasz sw¹ pisark¹ przygodê? Chcesz podnieœÌ swoje umiejêtnoœci w pisaniu? A mo¿e chcesz siê zmierzyÌ z innymi? W takim razie Bursztynowa Liga jest miejscem dla ciebie. Do³¹cz jeszcze dziœ.

WejdÂź tutaj

Bursztynowa Liga

Sezon II

Walka numer 5

James David Clarkson (Drowker) vs Anthony Emerald (DialguÂś)

Uczestniczy: James David Clarkson (Drowker) (wyzywajÂący) vs Anthony Emerald (DialguÂś) (wyzwany)
Miejsce: Battle Chateau w Kalos
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Drowker

vs Anthony "Tony" Emerald


CzeœÌ I

Do: James Clarkson
Od: Ranger Squad HQ

1. Rozpocz¹Ì operacje „Nurse”. Celem jest znalezienie podejrzanej Joy Korini z Lavender Town(kod 001/005), jej aresztowanie oraz doprowadzenie na przesÂłuchanie.
2. Meldunek o zatrzymaniu podejrzanej via SSIX.
3. W razie problemĂłw z aresztowanej podejrzanej albo w momencie pojawienia siĂŞ Makai Taki, wycofaĂŚ siĂŞ natychmiast oraz zgÂłosiĂŚ to do dowĂłdztwa. Pod Âżadnym pozorem nie kontynuowaĂŚ poÂścigu!
4. OtrzymaĂŚ jakieÂś informacje o tajemniczym kamieniu od lokalnego profesora Augustine Sycamore'a. UrzĂŞduje on w Lumiose City(kod 003/006).
5. Wszelkie prĂłby zamachĂłw zgÂłaszaĂŚ do dowĂłdztwa oraz lokalnych wÂładz.
6. Wspó³pracowaÌ z lokalnymi jednostkami Pokemon Ranger w regionie Kalos (kod 006).
7. Meldunek operacyjny do dowództwa g³ównego co tydzieù via SSIX.
8. KontynuowaĂŚ operacje „Kagai” w regionie 006, aÂż do przysÂłania nowych rozkazĂłw.

Koniec wiadomoÂści

Zielone oczy kolejny raz wbija³y siê tekst wiadomoœci, wyœwietlanej na cztero calowym ekranie dziwnego urz¹dzenia. Przypomina³o ono swoj¹ budow¹, doœÌ gruby Smarthphone z wysuwan¹ klawiatur¹, lecz to by³o podstawowe urz¹dzenie Rangersów. £¹czy³o one komunikator obs³uguj¹cy protokó³ SSIX z analizatorem Pokemonów, bêd¹cym ubogim krewnym Pokedexów oraz Poke Asyst¹, umo¿liwiaj¹c¹ chwilo z³apanie dzikiego stworka. Lecz ten model nie posiada³ tej funkcji, poniewa¿ w³aœciciel gardzi³ Asyst¹, tak samo jak gardzi³ smoczymi Pokemonami. Na szczêœcie modu³owa budowa urz¹dzenie pozwala³a na wymianê elementów.

Co do samego tekstu, to by³ on krótki oraz precyzyjny. ¯adnych farmazonów, ¿adnego lania wody czy filozoficznych rozwa¿aù. Typowy rozkaz, zaœ nadawca zapewniê wysy³a³ setki podobnych notek codziennie, wiêc to dla niego nie by³o nic wielkiego. Mo¿na podejrzewaÌ, ¿e robi³ to automatycznie niczym robot, bo on by³ tylko poœrednikiem miêdzy dowództwem, a zwyk³ym szarym Rangerem. Nawet nie zastanawia³ siê kim jest odbiorca i jak¹ ma misje. Dosta³ rozkaz na kartce, wklepa³ go do komputera i nacisn¹³ "Wyœlij". Resztê ju¿ mia³y zrobiÌ maszyny, zmieniaj¹c zero jedynkowy w kod impulsy elektryczne.

Odbiorc¹ by³ James David Clarkson, œwie¿o mianowany Ranger drugiego stopnia, dla którego to by³a pierwsza powa¿na misja w tej roli. Dwa lata ciê¿kiego, wymagaj¹cego poœwieceù treningu oraz wylewania setek litrów potu, o krwi nie wspominaj¹c, mia³y go przygotowaÌ do roli stra¿nika. Jednak to zadanie by³o bardzo osobiste dla Skippera, jak nazywali go w Akademii. Przecie¿ to on pierwszy odczu³ uderzenie Makai'ego, który prawie go zabi³ podczas walki. I to by³ jego jedyny b³¹d.
PóŸniej próbowa³ go wytropiÌ, aby w koùcu zostaÌ ponownie zdradzonym, ale tym razem przez siostrê Joy, której ufa³.

Lecz wtedy, gdy klêcza³ na œrodku zabytkowego stadionu na Lilly of Valley Island zrobi³ swoj¹ spowiedŸ. Wyzna³ grzechy, zaœ deszcz oczyœci³ jego duszê. Bóg nakaza³ mu odkupiÌ swoje winy jeszcze raz, a jego wys³annikiem by³ ponownie Makai Taka. Czy¿by ten psychopata by³ bratni¹ dusz¹ dla Jamesa? Na to pytanie JD dopiero musia³ znaleŸÌ odpowiedŸ, ale Taka da³ mu tajemnicy kamieù, bêd¹cy zarazem pierwsz¹ wskazówk¹. Przedmiot zaœ sprowadzi³ go do Kalos, gdzie us³ysza³ o legendzie na temat potê¿nej przemieniê Pokemonów. Nazywano to Mega Ewolucj¹.

Obecnie jednak opieraÂł siĂŞ o boczne nadkole zielonej terenĂłwki, czekajÂąc na swoich towarzyszy, poniewaÂż nikt w dowĂłdztwie Kalos, nie chciaÂł go puÂściĂŚ samego. James byÂł zbyt wybuchowy czÂłowiek, wiĂŞc postanowiono daĂŚ mu dwie "niaĂąki", przez co wszyscy kierowaÂł siĂŞ do laboratorium lokalnego profesora, Augustine Sycamore'a, zajmujÂącego siĂŞ badaniem Mega Ewolucji, aby dowiedzieĂŚ siĂŞ czegoÂś wiĂŞcej, jednak wpierw musieli odbĂŞbniĂŚ swoje obowiÂązki jako Rangerzy. Czyli patrol po sektorach.

TuÂż przed nim staÂła mÂłoda blond dziewoja, ktĂłra obserwowaÂła teren przez nowoczesnÂą lornetkĂŞ, zaÂś wolnÂą rĂŞkÂą szukaÂła czegoÂś w swoim dÂługim ciemnoczerwonym pÂłaszczu, zakrywajÂącym czarny golf oraz krĂłtkie shorty. Miranda Lemon, bo tak siĂŞ nazywaÂła, byÂła RangerkÂą drugiego stopnia, podobnie jak James, zaÂś jej Poke Partnerem byÂł mĂŞski Meowstic.

-CoÂś ciekawego? - zapytaÂł JD, bawiÂąc siĂŞ urzÂądzenie w rĂŞce. Te patrole zaczynaÂły go powoli nudziĂŚ, ale to byÂł obowiÂązek. Nic nie mĂłgÂł na to poradziĂŚ.
-Nic a nic – odpowiedziaÂła dziewczyna, nie odrywajÂąc wzroku od lornetki – ZnĂłw czytaÂłeÂś tÂą wiadomoœÌ, prawda? JesteÂś jak maÂłe dziecko, ktĂłremu zakazano pĂłjÂścia do wesoÂłego miasteczka.
-Tia. Nie wierze, Âże ktoÂś z dowĂłdztwa wysÂłaÂł coÂś takiego – mrukn¹³ ignorujÂąc docinek z jej strony, po czym ziewn¹³. Absol, le¿¹ca na masce terenĂłwki leniwie podniosÂła gÂłowĂŞ i popatrzyÂła na swojego trenera – Kira, myÂśli podobnie. Co jak co, ale bardzo do mnie pasuje charakterem – dodaÂł, czekajÂąc na reakcje Pokemona, ktĂłry potrafiÂł nawiÂązaĂŚ ze swoim trenerem wieÂź telepatycznÂą i dziĂŞki temu porozumieĂŚ siĂŞ z nim. Chyba przez tak szybko siĂŞ polubili.

„Nie prawda” odparÂła zaspana Absol „No dobra, trochĂŞ jestem”
„GdybyÂś nie byÂła, to dawno udusiÂłabyÂś mnie przez sen” zakpiÂł, co wywoÂłaÂło prychniĂŞcie ze strony stworka."WiedziaÂłem. Polujesz na moje Âżycie"
"Bez gĂłwna, Sherlocku..."

-Zgadzam siĂŞ – potwierdziÂła Miri - TakÂże jest nieznoÂśna, gÂłoÂśna, chamska, prostacka …
-Dobra, starczy – przerwaÂł jej James – I tak wiem, Âże mnie lubisz, bo inaczej posÂłaÂłbyÂś mnie w diabÂły juÂż dawno temu – Miranda spojrzaÂła na swojego rozmĂłwcÂą. W jej fioletowych spojĂłwkach moÂżna byÂło dostrzec z politowanie dla s³ów Clarksona - Oj weÂź ...
-ZrobiÂłabym to z diabelskÂą przyjemnoÂściÂą, ale nie mogĂŞ. DowĂłdztwo kazaÂło nam ciebie pilnowaĂŚ, mĂłwiÂąc coÂś o wybuchach ...
-Tylko dwa i to nie byÂła moja wina na litoœÌ Arceusa! - krzykn¹³, co przebudziÂło Kire do koĂąca – Dobrze wiesz, Âże to byÂł Taka. CzytaÂłaÂś mojÂą teczkĂŞ, opisy sytuacji … a co ja siĂŞ bĂŞdĂŞ produkowaÂł – machn¹³ na rĂŞkÂą – PrzeÂżyÂłem dwa zamachy. Koniec i kropka.
-KtĂłre nie byÂły w ciebie wymierzone. Pierwszy to miaÂł byĂŚ pokaz siÂły, a drugi pozbycie siĂŞ Kuzihiro oraz tej caÂłej Joy, do ktĂłrej miaÂłeÂś sÂłaboœÌ – zakpiÂła z niego – MiaÂłeÂś pecha i zacz¹³eÂś myÂśleĂŚ fiutem w pewnym momencie. Typowy facet.
-Gdybym ci uratowaÂł Âżycie, to takÂże miaÂłbyÂś do mnie sÂłaboœÌ – odgryzÂł siĂŞ, po czym popatrzyÂł w niebo – Ale masz racje. Jestem matoÂłem …
-JesteÂś matoÂłem. Potwierdzam, mimo Âże znam Cie tylko miesiÂąc – potwierdziÂła Miranda. James znĂłw machn¹³ na niÂą rĂŞkÂą – Hmm, ciekawe gdzie twoja Skarmory panie trener – zakpiÂła. JD zacz¹³ siĂŞ coraz bardziej irytowaĂŚ.

-Tori? Robi to, co twoje poke asystowe ptaszki nie potrafiÂą, czyli obserwuje – odparÂł spokojnie – Poke Asysta, debilizm.
-Nie umiesz tego obsÂługiwaĂŚ, temu narzekasz. Solana …
-Solana to, Solana tamto. Daj mi spokĂłj – mrukn¹³ – Jestem Rangerem drugiego stopnia, a ona juÂż chyba ma ostatni poziom. Jej Pulse jest doœÌ silny, co muszĂŞ to przyznaĂŚ, ale Tinia zdjĂŞÂła go. Tak samo jak Pikachu tego dzieciaka Karla ...
-Jak elektryczne ataki nie sÂą efektowne, to co chciaÂłeÂś osiÂągn¹Ì – zakpiÂł podchodzÂąc do auta. Kira zeskoczyÂła z maski, po czym usiadÂła obok swojego trenera. SpojrzaÂła na niego pytajÂąco – Co z twojÂą Absol?

„Na serio nie moÂżesz jej po prostu zaprosiĂŚ na kawĂŞ? Takie podchody byÂły modne w podstawĂłwce, a ty masz juÂż chyba ponad dwie dychy na karku.” rzekÂła Kira. "Masz szanse! Dajesz!"
„Odczep siĂŞ, dobra? Co siĂŞ uparÂłaÂś z tÂą kawÂą, przecieÂż mnie i jej nic ³¹czy, chyba Âże … ty maÂły diable”
„James i Miranda zakochana para” zakpiÂła „WidzĂŞ jakie myÂśli masz o niej ty zbereÂźniku jeden ...”

-Kira, zabije Cie kiedyÂś za to – warkn¹³ James, zaÂś Miranda zabraÂła wodĂŞ z miejsca pasaÂżera. Absol tylko uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ zÂłowieszczo, po czym spojrzaÂła w niebo, prĂłbujÂąc dostrzec Tori – Hmm, ciekawe czy coÂś znalazÂła. TrochĂŞ mnie martwi, Âże nie daÂła o sobie jeszcze Âżadnego znaku.

-Pewnie nie – odparÂła dziewczyna przykÂładajÂąc butelkĂŞ do ust. MiaÂła juÂż zabraĂŚ Âłyk, ale w tym momencie podmuch wiatru powaliÂł RangerkĂŞ, wylewajÂąc zawartoœÌ na jej golf. James spojrzaÂł wpierw w gĂłrĂŞ, a póŸniej obserwowaÂł jak Tori lÂąduje tuÂż obok niego. SpojrzaÂł na Kire, ktĂłra tylko prychnĂŞÂła – To byÂło chamskie! - krzyknĂŞÂła zdenerwowana. Skarmory tylko wrzasnĂŞÂła, strojÂąc siĂŞ do walki. JD pokiwaÂł przeczÂącÂą gÂłowÂą, po czym podaÂł Mirandzie rĂŞkĂŞ. Dziewczyna nie skorzystaÂła z gestu, tylko fuknĂŞÂła i podniosÂła siĂŞ o wÂłasnych siÂłach – Dupek.

-Co ja znĂłw?! Nie wiedziaÂłem, Âże to zrobi – podszedÂł do stalowego ptaka – ZnalazÂłaÂś coÂś ciekawego, czy dalej nic? - Tori wydaÂła z siebie metaliczny skrzek – Rozumiem. Dobra, wracaj do obserwacji -Skamory pokiwaÂła gÂłowÂą na tak, po czym wzleciaÂła ku gĂłrze, zaÂś JD spojrzaÂł na Mirande. Ta miaÂła ochotĂŞ go rozszarpaĂŚ – Eeee, co?
-Zaraz Cie zabije – Kira znĂłw zachichotaÂła, po czym wskoczyÂła na maskĂŞ. James przewrĂłciÂł oczami. Nie po raz pierwszy sÂłyszaÂł takÂą groÂźbĂŞ i nie robiÂło to juÂż na nim wraÂżenia. OparÂł siĂŞ o maskĂŞ, ziewn¹³ i wyj¹³ swojÂą komĂłrkĂŞ – SÂłyszysz?!
-Pó³ lasu sÂłyszy – mrukn¹³ – UspokĂłj siĂŞ. MĂłwiÂłem, ja nie mam z tym nic wspĂłlnego. Kira potwierdzi, bo czyta moje myÂśli – Absol potwierdziÂła – Tori po prostu ukazuje swojÂą radoœÌ …
-Zabije Cie – warknĂŞÂła powoli podchodzÂąc do Skippera. W oczach miaÂła ¿¹dze mordu – Przegi¹³eÂś – rzuciÂła siĂŞ na Clarksona, a ten odsun¹³ siĂŞ, po czym zÂłapaÂł za ramie, wykrĂŞciÂł je, a drugÂą wolnÂą rĂŞkĂŞ przygniĂłtÂł czaszkĂŞ Miri do maski auta.
-SpokĂłj – rzekÂł JD przyciskajÂąc jej gÂłowĂŞ do maski. Kira zaÂśmiaÂła siĂŞ – Przypominam. Ja mam pas w Krav Madze, nie ty. Ja miaÂłem byĂŚ trenerem, nie ty, ja …
-PuœÌ mnie! - krzyknê³a Lemon.

"Œwietnie. Bierzesz sprawy swoje rêce! Mo¿e siê obrócê ..." przerwa³a widz¹c ¿¹dze mordu w oczach Jamesa.
"Zaraz wrócisz do Pokeballa i tyle bêdziesz mia³a z mo¿liwoœci chodzenia wraz ze mn¹" warkn¹³ JD.

-Przerywam w randce? - zapyta³ pojawiaj¹cy siê kolejny Ranger. By³ to czarnoskóry brunet, ubrany w ciemno czerwony p³aszcz z przyczepion¹ krótkofalówk¹ na ramieniu, tylko ¿e rozpiêty. Pod nim nosi³ czarny golf oraz jeansowe spodnie. By³ dwa lata starszy od Jamesa, przez co dowodzi³ grupk¹ sk³adaj¹c¹ siê z by³ego chuligana oraz swojej siostry, gdy¿ Jacob, bo takie imiê posiada³, by³ starszym bratem Mirandy, jednak nie rodzonym, a adoptowanym. Oboje zostali przygarniêci przez pewne ma³¿eùstwo z Cylage City, gdy byli jeszcze ma³ymi szkrabami. W ich ¿y³¹ nie p³ynê³a ta sama krew, ale byli tak samo blisko jak rodzone rodzeùstwo. Jacob chcia³ chroniÌ swoj¹ siostrê za wszelk¹ cenê, zaœ Miri wœcieka³a siê na takie traktowanie, ale w g³êbi duszy by³a mu za to wdziêczna.

-ZostawiĂŚ was na kilka minut, a juÂż zaczynacie siĂŞ do siebie dobieraĂŚ – zaÂśmiaÂł siĂŞ widzÂąc caÂła sytuacje. Jego szare Âślipia wbiÂły siĂŞ Jamesa, zaÂś Mroczny Pokemon zeskoczyÂł z maski i podbiegÂł do przybysza – Co jest Kira? - pogÂłaskaÂł Absol po gÂłowie – Dobra Skipper, puœÌ mojÂą mÂłodszÂą siostrĂŞ.
-Jak sobie Âżyczysz – odparÂł JD, uwalniajÂąc MirandĂŞ. Ta tylko fuknĂŞÂła zÂła jak osa – Gdzie teraz, szefie?
-Sprawdzimy jeszcze Battle Cheatu, a póŸniej jedziemy do Lumiose City. DostaÂłem informacje, Âże Sycamore jest w swoim gabinecie i coÂś odkryÂł odnoÂśnie tych kamieni – odparÂł przybysz, wsiadajÂąc do pojazdu. Clarkson wskoczyÂł na tyÂł terenĂłwki, zaÂś Kira tuÂż za nim. Dziewczyna bez sÂłowa usiadÂła na miejscu pasaÂżera – Miri, co jest?
-Jest zÂła na caÂły Âświat – zakpiÂł JD, zaÂś Jacob zabraÂł mikrofon CB Radia do rĂŞki – Meldunek u operacyjnego?
-Trzeba to zrobiĂŚ – nacisn¹³ guzik – Tu jednostka g zero osiem zero, zgÂłaszamy siĂŞ, odbiĂłr.
-Tu dowĂłdztwo g zero osiem zero, jaki jest was status, odbiĂłr – zatrzeszczaÂło radio. Clarkson ziewn¹³.
-Sektor omega c dwa dwa sprawdzony. Brak problemĂłw. Kierujemy siĂŞ do omega c trzy jeden, po czym do alfa l jeden. PotwierdÂźcie, Âże zrozumieliÂście, odbiĂłr.
-Potwierdzam g zero osiem zero. SzerokoÂści, dowĂłdztwo bez odbioru – usÂłyszeli w odpowiedzi. Murzyn odÂłoÂżyÂł mikrofon, po czym opaliÂł terenĂłwkĂŞ.

-Dobra. ObudÂźcie mnie jak dojedziemy – rzekÂł JD, obracajÂąc daszek swojej czapki tak aby zasÂłaniaÂły oczy, poÂłoÂżyÂł siĂŞ na poÂłowie siedzenie, oparÂł gÂłowĂŞ o plecak jaki leÂżaÂł na tylnej kanapie i zamkn¹³ oczy. Kira usadowiÂła siĂŞ na wolnej przestrzeni, takÂże oddajÂąc siĂŞ odpoczynkowi – ÂŚpioch z ciebie demonie – pogÂłaskaÂł swojÂą podopiecznÂą, po czym odpÂłyn¹³.

Jakiœ czas póŸniej

James przebudziÂł siĂŞ gdy do jego uszu doszÂła jakaÂś skoczna piosenka dla nastolatek, ktĂłre dopiero wchodziÂły w ten "magiczny" wiek. Jego uszy krwawiÂły, gdy kolejne sÂłowa uderzaÂły w bĂŞbenki. Nie wytrzymaÂł, tylko szybko podniĂłsÂł siĂŞ, wyprostowaÂłem i jednym pÂłynnym ruchem zmieniÂł stacje radio, ku zaskoczeniu Mirandy oraz Jacoba.
-Was p*jebaÂło? - zapytaÂł dosadnie, usadawiajÂąc siĂŞ na fotelu – Co to byÂło? Moje uszy krwawiÂły.
-One Way czy jakoÂś tam – odparÂł kierowca, gdy z gÂłoÂśnikĂłw popÂłynĂŞÂła jakaÂś ludowa muzyka z mocnym damskim gÂłosem – No weÂź, teraz to chyba ciebie pojebaÂło – zmieniÂł stacje – SÂłuchaĂŚ tego pseudo producenta, ktĂłry ma wiĂŞksze parcie na szkÂło niÂż ten Âłysy goœÌ od duetĂłw? MyÂślaÂłem, Âże masz lepszym gust.
-Przypadek z tym, a co do goÂścia nie mam nic osobistego do niego, ale racja. KawaÂłki robi o kant dupy rozbiĂŚ – ÂściÂągn¹³ czapkĂŞ, patrzÂą na pobliskÂą rzekĂŞ. BrakowaÂło mu trochĂŞ tych spokojnych wypadĂłw z TiniÂą oraz Krokiem, gdy jeszcze byÂł w formie podstawowej, nad jezioro i trenowania. Beztroski czas, ale wszystko siĂŞ zmieniÂło. Jego Âżycie rozsypaÂła siĂŞ jak domek z kart, chociaÂż byÂł jeden plus. Rodzice w koĂącu byli z niego dumni. Rodzice – MuszĂŞ zadzwoniĂŚ do mamy, ale to wieczorem dopiero.
-Maminsynek – zakpiÂła Miranda, ktĂłrej poprawiÂł siĂŞ humor – ChociaÂż … Jacob, mamy chyba jakiÂś prezent dla naszej Ma?
-MiaÂłaÂś kupiĂŚ – odparÂł zaskoczony chÂłopak – Miri!
-Jak zwykle moja wina! - krzyknĂŞÂła dziewczyna – Jak zwykle! Wielki pan Ranger trzeciego stopnia, a nie pamiĂŞta o prostym prezencie dla Mamy.
-Z szacunkiem gĂłwniaro. Jestem starszy i mam prawo ...
-Starszy, a gÂłupszy!

-BĂŞdziemy w Lumiose to kupicie, w czym taki problem – rzekÂł JD przeciÂągajÂąc siĂŞ – ZgÂłodniaÂłem trochĂŞ. Chyba pora na jakiÂś obiad.
-Racja – Jacob, chcÂący zmieniĂŚ temat, poparÂł kolegĂŞ po fachu, patrzÂąc na zegarek na desce samochodu – Dochodzi piĂŞtnasta. Podejdziemy do Cheatu, to coÂś zjemy. Miri?
-Wszystko mi jedno – mruknĂŞÂła, gdy dojeÂżdÂżali do potĂŞÂżnego budynku z kamienia. Na Jamesie zrobiÂło piorunujÂące wraÂżenie. Nie wiedziaÂł jeszcze, jak bardzo piorunujÂące.

CzeœÌ II

-Witamy w Battle Cheatu – rzekÂł portier, ktĂłry podszedÂł do nich – W czym moÂżemy paĂąstwu pomĂłc?
-Sprawdzamy czy wszystko w porzÂądku i chcieliÂśmy coÂś zjeœÌ – odparÂł Jacob pokazujÂąc odznakĂŞ.
Tymczasem kilka dzieciaków z daleko obserwowa³o Absol Jamesa, zaœ dwójka próbowa³a podejœÌ. Kira widz¹c te podchody, warknê³a daj¹c znak, aby nikt siê do niej nie zbli¿a³. Zaœ JD odda³ trzy PokeBalle w rêce siostry Joy, która stacjonowa³a w budynku, przy okazji pokazuj¹c jej zdjêcie poszukiwanej. Dalej nie móg³ poj¹Ì, jak one siê rozró¿niaj¹, mimo t³umaczeù agentki Taki, ale to nie by³o najwa¿niejsze w tym momencie.

-Czyli nie widziaÂłaÂś jej? - zapytaÂł pytanie, aby potwierdziĂŚ to co odpowiedziaÂła wczeÂśniej.
-Niestety nie. Od kiedy zniknĂŞÂła z Lavender Town, to nikt jej nie widziaÂł … to chyba byÂło jakieÂś dwa lata temu, po tym strasznym zamachu w Lilly of Valey Island.
-Ta, pamiĂŞtam – mrukn¹³. Odruchowo sprawdziÂł czy siekierka jest przy jego pasie – No có¿, dziĂŞkuje. Za ile mogĂŞ odebraĂŚ swoich podopiecznych?
-MyÂślĂŞ, Âże za jakieÂś trzydzieÂści minut. NajwyÂżej dam je twojej przyjació³ce – odparÂła spokojnie. JD kiwn¹³ gÂłowÂą na znak, Âże zrozumiaÂł, po czym skierowaÂł siĂŞ ku Mirandzie oraz Jacoba. Ci rozmawiali o prezencie dla swojej mamy.

-Nie widziaÂła, co mnie nie dziwi. Makai takÂże zapadÂł siĂŞ pod ziemie po uderzeniu w Violet City, jedynie pojawiÂł siĂŞ podczas turnieju …
-Tak, wiemy. Historie waszej znajomoÂści waÂłkowaliÂśmy chyba tysiÂąc razy – fuknĂŞÂła dziewczyna, po czym skierowaÂła siĂŞ w kierunku jadalni. James spojrzaÂł na Jacoba, ktĂłry tylko wzruszyÂł rĂŞkami.
-WeÂź kup jej kwiaty na przeproszenie czy coÂś – rzekÂł chÂłopak do JDiego. Ten pukn¹³ siĂŞ w gÂłowĂŞ – To siĂŞ nie dziw. WkurzyÂłeÂś jÂą, a Miri dÂługo trzyma urazĂŞ. Dobra chodÂź, bo sam zgÂłodniaÂłem – obaj ruszyli, ale Clarkson prawie natychmiast zatrzymaÂł siĂŞ widzÂąc jak jego Absol niepewnie przyglÂąda siĂŞ innemu rogowi pokoju. Sam spojrzaÂł w tym kierunku.

Niby zwykÂła sytuacja. MÂłody chÂłopak, moÂże siedemnastoletni, adoruje kobietĂŞ niewiele starszÂą od Jamesa. Jednak w tej akcji byÂło coÂś, co zainteresowaÂło Kire.
W ciemno moÂżna byÂło powiedzieĂŚ, Âże to nie byÂł brunet z charakterystycznÂą grzywkÂą. Zielony T shirt, rozpinana bluza ze sterczÂącym koÂłnierzykiem oraz podwiniĂŞtym rĂŞkawem, niebieskie jeansy i jakieÂś addiasy. No i gogle na gÂłowie. Prawie zwyczajny chÂłopak.

Za to kobieta wydaÂła siĂŞ Jamesowi znana. Wysoka niewiasta o dÂługich blond wÂłosach ubrana w brÂązowÂą skĂłrzanÂą kurtkĂŞ oraz jeansy. Niby skupiaÂła siĂŞ na rozmowie z chÂłopakiem, ale jej duÂże niebieskie oczy ukradkiem lustrowaÂły zebranych i na jeden krĂłtki moment spotkaÂły siĂŞ z zielonymi spojĂłwkami Jamesa. Przez jego ciaÂło przeszedÂł dreszcz podniecenia. Modlitwy zostaÂły wysÂłuchane.
Ten uÂłamek sekundy wystarczyÂł im obu, aby zrozumieĂŚ z kim majÂą do czynienia. Oboje poznali … nie, oboje uÂświadomili sobie swoje zamiary wzglĂŞdem siebie. KobietÂą uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ wydawaĂŚ siĂŞ mogÂło, Âże w kierunku swojego rozmĂłwcy, ale to byÂł uÂśmieszek skierowany do JDiego. Ten sam co ostatnim razem …

James spojrzaÂł na Kire i oboje wymieni miĂŞdzy sobÂą myÂśli. Absol kiwnĂŞÂła gÂłowÂą, po czym ruszyÂła za niewiastÂą, ktĂłra zabraÂła swojego rozmĂłwcĂŞ za rĂŞkĂŞ i udaÂła siĂŞ w tylko im znanym kierunku.
-Pakuje siĂŞ w puÂłapkĂŞ – mrukn¹³ sam do siebie, a nastĂŞpnie zwrĂłciÂł siĂŞ do Jacoba – Zaraz do was do³¹czĂŞ, dobra? Kira chce siĂŞ przewietrzyĂŚ.
-Dobra, my juÂż zamĂłwimy – odpowiedziaÂł Jacob, po czym obaj ruszyli przeciwne strony – Mam zÂłe przeczucia – wyj¹³ swĂłj Holoclaster i wybraÂł numer – Officer Jenny? Tutaj Jacob Lemon, Kalos Pokemon Ranger Squad. BĂŞdziemy potrzebowaĂŚ …

Tymczasem James pod¹¿a³ za kobiet¹ i jej kochankiem. By³ pewny co do to¿samoœci niewiasty, ale jegomoœÌ tak¿e mu wydawa³ siê doœÌ znajomy. Jakby gdzieœ go ju¿ spotka³, albo przynajmniej widzia³ z daleka. Przecie¿ Ona musia³a mieÌ jakiœ cel, robi¹c z ch³opaka, jeszcze nieœwiadom¹ swojej roli, przynêtê na Rangera ... albo by³ inny, nie znany jeszcze Jamesowi powód.
W koùcu wyszli na doœÌ du¿y placyk znajduj¹cy siê na ty³ach przybytku. Ku zadowoleniu Jamesa, nie by³o nikogo postronnego w pobli¿u, dziêki czemu nie musia³ patrzeÌ siê na cywili, a tym samym na punkt trzeci rozkazu. Delikatny wiatr poruszy³ koronami drzew dooko³a, gdy para siê zatrzyma³a. Ch³opak dopiero wtedy zauwa¿y³ JDego.

-Dobra, starczy tych gierek – rzekÂł James w kierunku dwĂłjki. Spojrzenie jego i kobiety spotkaÂły siĂŞ na kilka sekund. Teraz byÂł juÂż pewny - BĂŞdzie stawiaĂŚ opĂłr, czy podasz siĂŞ … Joy? - zapytaÂł, zaÂś Kira zawarczaÂła. ChÂłopak zrobiÂł krok w przĂłd – PosÂłuchaj mnie goÂściu, to nie jest twoja sprawa.
-Za kogo siĂŞ uwaÂżasz? - warkn¹³ brunet, zaÂś w jego dÂłoni pojawiÂł siĂŞ Pokeball – Ashley, odsuĂą siĂŞ, zaraz pokaÂże temu punkowi gdzie jest jego miejsce!
-Ashley? Nie staĂŚ cie na coÂś bardziej wymyÂślnego? - zakpiÂł z poszukiwanej. Ta zaÂśmiaÂła siĂŞ – A i nie punk, tylko – pokazaÂł odznakĂŞ – James Clarkson, Johto Pokemon Ranger Squad. Ta kobieta jest poszukiwana …
-Nie staĂŚ cie na coÂś bardziej wymyÂślnego? - teraz to ona zakpiÂła, po czym zwrĂłciÂła siĂŞ do chÂłopaka – Nie przejmuj siĂŞ nim Tony. To mĂłj byÂły facet. Jest straszny zazdrosny o to, Âże zerwaÂłam z nim, wiĂŞc wymyÂśla jakieÂś chore bajki – skÂłamaÂła. JD przewrĂłciÂł oczami – PokaÂż mu miejsce w szeregu. PrzecieÂż taki szczur, nie jest problem dla ciebie.
-Nie bÂądÂź tak cwana Joy, oj nie bÂądÂź. Dobra, miejmy to z gÂłowy, przesÂłuchanie czeka – chciaÂł zrobiĂŚ krok, ale Tony rzuciÂł kule z ktĂłrej wyÂłoniÂł siĂŞ Poliwrath – SÂłuchaj casanovo. PrĂłbuje uratowaĂŚ ci tyÂłek oraz wypeÂłniĂŚ swoje zadanie, wiĂŞc Âłaskawie odwoÂłaj swojÂą kijankĂŞ i daj mi w spokoju …
-KupiÂłeÂś sobie odznakĂŞ na bazarze za kilka dolcĂłw i uznajesz siĂŞ za Rangera? Rana, pokaÂżmy mu gdzie jest jego miejsce!
-Ej! - krzykn¹³ poruszony tÂą zniewagÂą munduru – Zbyt duÂżo kosztowaÂło mnie zostanie Ranger, wiĂŞc Âżaden marnej jakoÂści casanova nie bĂŞdzie mi ubliÂżaĂŚ – James siĂŞgn¹³ po Pokeballe, ale kieszeĂą byÂły tylko dwie kule. Kiry oraz Tori – Cholera no tak, zostawiÂłem ekipĂŞ na przeglÂądzie – mrukn¹³, po czym spojrzaÂł na Absol.

„Kira …” zacz¹³ spokojnie. Mroczny pies pokiwaÂł przeczÂąco gÂłowÂą.
„PrzecieÂż on ma przewagĂŞ typĂłw! Zapomnij!” odparÂła lekko zaniepokojona.
„Kira proszĂŞ …”
„Nie! Jeszcze mi futro zamoczy.”
„Kira! WÂłaÂź na pole walki!” krzykn¹³ mentalnie. Absol westchnĂŞÂła.
„Dobra, no ... „ rzekÂła zrezygnowana.

Mroczny Pokemon zrobiÂł dwa kroki naprzĂłd i stanĂŞÂła naprzeciw wodno walczÂącego Pokemona. James jeszcze raz spojrzaÂł na Tony'ego, ktĂłry paliÂł siĂŞ do walki. ZaÂś Joy/Ashley staÂła za nim z zaÂłoÂżonymi rĂŞkami i z wrednym uÂśmieszkiem na twarzy.
-Pora wrĂłciĂŚ do siodÂła - przekrĂŞciÂł daszek czapki o 90 stopni w prawo - Wiesz kto jest nastĂŞpny? - wskazaÂł na Tony'ego – Ty jesteÂś nastĂŞpny! - a nastĂŞpnie palce przesun¹³ na kobietĂŞ – A póŸniej ty! Kira, Psycho Cut!

Ostrze na czubku g³owy Absol zab³ys³o na jasnoniebiesko, po czym wykona³a kilka ruchów swoj¹ czaszkê, tworz¹c coœ przypominaj¹ce ostrza, które popêdzi³y ku Poliwarhtowi. Tony chyba przewidzia³ taki ruch ze strony Jamesa, poniewa¿ rozkaza³ u¿yÌ Bubblebeam, aby skontrowaÌ atak, po czym doda³, aby jego podopieczna podbieg³a i próbowa³a uderzyÌ Kire. Mroczny Pokemon, odskakiwa³ przy ka¿dej próbie ciosu, czekaj¹c na odpowiedni moment, ale pope³ni³a b³¹d. SpóŸni³a siê o u³amek sekundy, przez co uderzenie otwart¹ d³oni¹ og³uszy³o j¹. PóŸniej by³o drugie, poprawiaj¹ce poprzedni cios. Trzecie uderzenie prawie powali³ Kire, ale przed czwartym ju¿ uciek³a poprzez skok do góry, po raz kolejny u¿ywaj¹c Psycho Cuta. Jednak brunet wyczu³ intencje mrocznego Pokemon, rozkazuj¹ Ranie wyprowadziÌ Submmision. Jedna z finalnych ewolucji Poliwaga z³apa³a Disaster PokÊmon za tylne ³apy i p³ynnym ruchem rzuci³a Absol o pod³o¿e. Tylko James zauwa¿y³, ¿e jej oczy zab³ys³y na sekundê. Mog³o to oznaczaÌ tylko jedno.
-Kira! - krzykn¹³ James, gdy jego podopieczna wstaÂła – JesteÂś w stanie jeszcze walczyĂŚ?

„Nie zadawaj gÂłupich pytaĂą.” warknĂŞÂła ”JakiÂś plan?”
„Gramy na czas.”
„Dobra, ale mam nadzieje, Âże widziaÂłeÂś co zrobiÂłam” odparÂła.

-Slash! - rozkazaÂł. Absol zaczĂŞÂła biec w kierunku Rany, ta zaÂś przyjĂŞÂła odpowiedniÂą pozycje, tak jakby oczekiwaÂła tego ataku.
-Rana, Circle Throw, po czym Dynamic Punch! - Tony wydaÂł polecenie, oczekujÂąc, prostej, bezproblemowej wygranej.
-Tak jak myÂślaÂłem – mrukn¹³ JD, zaÂś wodno-walczÂący Pokemon zÂłapaÂł jego podopiecznÂą w pasie i przerzuciÂła przez gÂłowĂŞ, po czym prawie natychmiast powstaÂł, chcÂą zadaĂŚ ostateczny cios. Jednak jakiej byÂło jej zdziwienie, gdy zamiast jednej Kiry byÂło ich piĂŞciu. KaÂżda groÂźne warczaÂła na rywalkĂŞ. Tony byÂł zaskoczony takim obrotem sytuacji, ale nie pokazaÂł tego po sobie – Calm Mind!

-Nie pozwĂłl na to! Bubblebeam! - odparÂł casanowa, rozmyÂślajÂąc nad strategiÂą swojego rywal – Wie, Âże mam przewagĂŞ typĂłw, ale mimo to atakuje, a nie prĂłbuje zadawaĂŚ ciosĂłw z dystansu. Albo ma coÂś zanadrzu, albo jest gÂłupszy od tych dwĂłch czÂłonkĂłw Team Flare, ktĂłrych pokonaÂłem z Max'em - tymczasem wodny stworek wykonaÂł polecenie. WystrzeliÂł w hordĂŞ AbsolĂłw, ktĂłre zabÂłysÂły na biaÂło, strumieĂą bÂąbelkĂłw. Cios niszczyÂł kopie jednÂą po drugiej, aÂż w koĂącu trafiÂła w odpowiedniÂą. Jednak byÂło juÂż za póŸno. Specjalny Atak i Obrona Disaster Pokemona wzrosÂły – Dynamic Punch! Nie pozwĂłl aby ciĂŞ zaatakowaÂła!

Kira odskoczy³a po ataku b¹belków jaki przyjê³a na siebie, a nastêpnie ponownie u¿y³a Psycho Cuta. Rana po raz kolejny unika³a psychicznych ostrzy, zaœ jej pieœÌ zab³ys³a na niebiesko. By³a ju¿ tak blisko, gdy spostrzeg³a wredny uœmieszek na twarzy Absol. Tony i Joy tak¿e do dostrzegli, ale nie wiedzieli czemu Pokemon uœmiecha siê przed znokautowaniem. Jednak po chwili ca³a trójka odkry³a prawdê.
PrawdÂą byÂł promieĂą o wszystkich kolorach tĂŞczy, ktĂłry uderzyÂł caÂłkowicie zaskoczonÂą Rane, prawie jÂą nokautujÂąc. Ostrze Kiry zaÂświeciÂło na biaÂło, co mogÂło znaczyĂŚ, Âże uÂżyÂła Sword Dance. Jej Atak wzrĂłsÂł.

-Co to by ... Future Sight? - zapytaÂł Tony widzÂąc jaka jego Poliwarth siĂŞ podnosi – Jednak jeden cios nie mĂłgÂłby powaliĂŚ mojej podopicz ... ach tak – zreflektowaÂł siĂŞ – Calm Mind zwiĂŞksza specjalny atak, przez co cios okazaÂł siĂŞ silniejszy niÂż normalnie. GraÂłeÂś na czas, bo wiedziaÂłeÂś, Âże mĂłj Pokemon uniknie ciosĂłw twojej Absol, a teraz zwiĂŞkszyÂłeÂś sobie Atak. NiezÂły pomysÂł, poczekaj, zapisze to sobie – wyj¹³ z plecaka notatnik.
-GdzieÂś to juÂż widziaÂłem – mrukn¹³ JD, obserwujÂąc sytuacje. DostrzegÂł, Âże Joy uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ zÂłowieszczo – WiĂŞc o to ci chodzi. CzyÂżby Taka potrzebowaÂł notatek jakiegoÂś gĂłwniarza? - zadaÂł sobie pytanie, zaÂś Tony zanotowaÂł – JuÂż? MoÂżemy wracaĂŚ do walki?
-Tak. Rana, Hypnosis! - rozkazaÂł chÂłopak. Clarkson uÂśmiechn¹³ siĂŞ pod nosem – Nie podoba mi siĂŞ to ... - dodaÂł w momencie gdy brzuch jego Pokemona zacz¹³ wirowaĂŚ, prĂłbujÂąc uÂśpiĂŚ Kire.
-Magic Coat! - rzekÂł krĂłtko Clarkson. Tony prĂłbowaÂł jeszcze cofn¹Ì komendĂŞ, ale byÂło juÂż za póŸno. Absol stworzyÂła przed sobÂą przypominajÂące coÂś lustro, ktĂłre odbiÂło atak, usypiajÂąc Rane – Podasz siĂŞ, czy mamy to zakoĂączyĂŚ przez Ogoshi ...

„GÂłupia nazwa dla Night Slash.” mruknĂŞÂła Kira
„Cicho. Wiesz, Âże lubiĂŞ nazywaĂŚ wasze finishery”

-Dobra, podaje siĂŞ – mrukn¹³ niezadowolony Tony, podchodzÂąc do Rany – Dobrze siĂŞ spisaÂłaÂś – JD gwizdn¹³, co zwrĂłciÂło uwagĂŞ chÂłopaka. RzuciÂł mu jakaÂś jagĂłdkĂŞ – Mint Berry, dziĂŞki – mrukn¹³ zdziwiony. Brunet podaÂł owoc swojemu Pokemonowi, ktĂłry po chwili siĂŞ przebudziÂł. Tony uÂśmiechn¹³ siĂŞ do Rany, a nastĂŞpnie jÂą odwoÂłaÂł, wymieniajÂąc rĂŞce Pokeball.
-Co siĂŞ tak patrzysz?! Skop mu tyÂłek, przecieÂż byÂłeÂś uczestnikiem Bursztynowego Turnieju i walczyÂłeÂś z finalistÂą! - krzyknĂŞÂła zdenerwowana Joy. Tony zdziwiÂł siĂŞ tym wybuchem agresji ze strony kobiety, ktĂłra z wyraÂźnÂą irytacjÂą patrzyÂła na Jamesa.

-Okej. Desertmon, potrzebuje twojej asysty! - krzykn¹³, a po chwili nad polem walki zawisÂł Flygon. JD zdziwiÂł siĂŞ, bo pierwszy raz widziaÂł tego Pokemona. Wyj¹³ swoje urzÂądzenie i szybko zeskanowaÂł stwora – Masz Pokedex?
-Nie, to takie urzÂądzenie RangerĂłw. Pokazuje podstawowe dane o stworku. Okej, ziemia smok … nie cierpiĂŞ smokĂłw – odparÂł, po czym popatrzyÂł na Kire. Ta dalej odczuwaÂła skutki poprzedniej walki, wiĂŞc stwĂłr z Hoenn miaÂł przewagĂŞ. Zmiana nie wchodziÂła w drogĂŞ, poniewaÂż jego Pokemony byÂły u siostry Joy … chociaÂż. SpojrzaÂł w niebo i uÂśmiechn¹³ siĂŞ. ByÂła jednak szansa na rĂłwny pojedynek w powietrzu.

„HALO! ZIEMIA DO JAMESA! JA TU OBRYWAM, WIÊC PRZESTAÑ MYÂŚLEÆ O TYÂŁKU MIRANDY, TYLKO MI POMÓ¯!”

Natychmiast jego wzrok wrĂłciÂł na pole walki, gdzie Absol unikaÂła kolejnych rzucanych kamieni. ByÂła wyraÂźnie zirytowana zachowaniem swojego trenera i gdyby mogÂła, to uÂżyÂłaby Psycho Cuta na nim.
-Dragon Beath! - krzykn¹³ Tony pewny swojej wygranej. Jego Flygon wystrzeli³ w rywalkê niebieski promieù.
-Protect, a nastĂŞpnie Batton Pass! - Kira stworzyÂła przed sobÂą zielonÂą ÂścianĂŞ, o ktĂłrÂą rozbiÂł siĂŞ cios, po czym zaÂświeciÂła siĂŞ na sekundĂŞ, aby w ostatecznoÂści wrĂłciĂŚ do Pokeballa. JD siĂŞgn¹³ po drugÂą kule jakÂą miaÂł, zaÂś Absol wydostaÂła siĂŞ przedmiotu – DziĂŞki Kira, a teraz pora na mojego drugiego Pokemona – rzuciÂł przedmiot ku gĂłrze. Tony oraz Joy w napiĂŞciu oczekiwali na pojawienie siĂŞ drugiego podopiecznego Jamesa, ale Pokeball otworzyÂł siĂŞ i … tyle. Skipper zÂłapaÂł pustÂą kulĂŞ, po czym uÂśmiechn¹³ siĂŞ szeroko – Ups, zapomniaÂłem …

-Kpisz sobie ze mnie?! - wrzasn¹³ Tony – Jestem Anthony Emerald! ToczyÂłem epickie bitwy z Jasonem Jupiterem, Steven, Darionem, TamarÂą czy … - przerwaÂł sÂłyszÂąc charakterystyczne skrzeczenie.
-GdybyÂś daÂł mi dokoĂączyĂŚ, to byÂś wiedziaÂł, a tak – wzruszyÂł ramionami, po czym zacz¹³ przypominaĂŚ sobie nazwisko chÂłopaka. Emerald, gdzieÂś na pewno je sÂłyszaÂł – A teraz wszyscy razem! Krzycz Tori! Krzycz Tori!

Desertmon, gdy ujrzaÂł pĂŞdzÂąc ku niemu Skarmory, nie miaÂł juÂż czasu na reakcje. ZaliczyÂł bliski kontakt ze stalowy skrzydÂłami Tori, ktĂłra ponownie wzniosÂła gĂłrĂŞ, przygotowujÂąc siĂŞ do kolejnego podejÂścia, ktĂłre nadeszÂło po chwili, ale smok byÂł szybszy.
-Sandstorm! - krzykn¹³ Tony, zakÂładajÂąc swoje gogle na oczy – MuszĂŞ zniwelowaĂŚ jakoÂś jego przewagĂŞ – pomyÂślaÂł, gdy pole walki ogarnĂŞÂła burza piaskowa – Desertmon, uÂżyj Hone Claws, po czym Fire Punch!
-Tori! - James zasÂłoniÂł sobie oczy rĂŞkÂą, prĂłbujÂąc dostrzec swojego Pokemona. UsÂłyszaÂł jedynie skrzeczenie – Kontruj wszystko Metal Soundem. Wierze w ciebie.

Tori prĂłbowaÂła wypatrzyĂŚ swojego rywala, ktĂłry miaÂł teraz nad niÂą przewagĂŞ. W tej burzy czuÂł siĂŞ jak ryba w wodzie. Jako Vibrava dorastaÂł na pustynie Hoenn, gdzie spotkaÂł swojego dotychczasowego trenera, a tam panowaÂły iÂście spartaĂąskie warunki. Teraz to on polowaÂł, a Skarmory byÂła zwierzynÂą. Nie odwrotnie. Atak z powietrza go zaskoczyÂł, ale juÂż nie da siĂŞ nabraĂŚ.
W koùcu wyczu³ odpowiedni moment. Jego pieœÌ zab³ysnê³a na czerwono, zaœ on sam pogna³ ku rywalce. Zorientowa³a siê zbyt póŸno, aby unikn¹Ì ciosu, lecz wyda³a z siebie potê¿ny metalowy skrzek. Równoczeœnie Fire Punch dosiêgn¹³ celu, zadaj¹c doœÌ mocne obra¿enia, ale sam odczu³ atak rywalki. Natychmiast odlecia³, aby zregenerowaÌ swoje zdrowie, lecz Tori siedzia³a mu na ogonie. Rozpoczê³a siê poœcig pomiêdzy oboma lataj¹cymi typami. Desermont próbowa³ siê pozbyÌ metalowego ptaka, ale ta u¿y³a Agillity, zmniejszaj¹c niebezpiecznie dystans miêdzy oboma Pokemonami. Smok pogna³ ku górze, czekaj¹c na odpowiedni moment. Jego pieœÌ ju¿ p³onê³a, zaœ z ka¿d¹ chwil¹ burza piaskowa odbiera³a trochê ¿ycia Skarmory. W koùcu nadszed³ ten moment.
Obróci³ siê o 180 stopni i zapikowa³ ku rywalce. Ta odbi³a w bok, chc¹ unikn¹Ì kolizji, ale Flygon na to czeka³. Zanurzy³ pieœÌ w odsuniêtym brzuchu Tori, wytracaj¹c j¹ z równowagi, przez co zaczê³a pikowaÌ. Desermont nie chcia³ odpuœciÌ, tylko zakoùcz to jak najszybciej. PieœÌ dalej p³onê³a, zaœ burza powoli ustêpowa³a na rzecz s³oùca.

Tymczasem na ziemie trwaÂła dyskusja pomiĂŞdzy trenerami.
-Gratuluje pomysÂłu! - zakpiÂł JD – Nic nie widaĂŚ!
-Ja widzĂŞ – odparÂł Tony, ktĂłry zaÂłoÂżyÂł koÂłnierzyk swojej koszuli na usta, aby uchroniĂŚ siĂŞ przed piaskiem.

„Ma gogle, temu widzi. PowinieneÂś sobie kupiĂŚ gogle, wiesz …” Kira zaczĂŞÂła swĂłj wywĂłd
„Od kiedy znasz siĂŞ na modz … k*rwa, juÂż pamiĂŞtam! „

-Jasna cholera! Joy, ty maÂła wredna s*ko! - krzykn¹³ zdenerwowany – Specjalnie to zrobiÂłaÂś! Makai kazaÂł Ci, abyÂś ÂśledziÂła poprzednie jego ofiary, a tylko o Emeraldzie byÂło ostatnio gÂłoÂśno! Chcesz pozbyĂŚ siĂŞ ÂświadkĂłw, bo wie, Âże tym razem dobierzemy mu siĂŞ do tyÂłka!
-Makai Taka … chwila! - wykrzyczaÂł DialguÂś, odwracajÂąc siĂŞ w miejsce gdzie staÂła Ashley, ale juÂż nie byÂło – Co tutaj jest grane?!
-CoÂś ci zaczyna ÂświtaĂŚ? PrzypomnĂŞ ci. To ten psychol …
-PamiĂŞtam … chcesz mi powiedzieĂŚ, Âże ona jest jego wysÂłanniczkÂą … - obaj usÂłyszeli charakterystyczny Âśmiech. ÂŚmiech psychopaty z Kanto - O cholera!
-Tori, Sunny Day natychmiast! - James siĂŞgn¹³ po toporek, bĂŞdÂąc gotĂłw do ataku. Nad polem walki pojawiÂło siĂŞ sÂłoĂące, powoli rozpraszajÂąc burze piaskowÂą. JD ruszyÂł w kierunku Emeralda, majÂąc bardzo zÂłe przeczucia – Tony! - krzykn¹³ gdy Sandstorm sÂłabÂł. ByÂł juÂż w poÂłowie dystansu, gdy usÂłyszaÂł charakterystyczne skrzeczenie bĂłlu. SpojrzaÂł w niebo – Ten dzieĂą nie mĂłgÂł siĂŞ lepiej skoĂączyĂŚ, prawda? - zakpiÂł, widzÂąc jak nieprzytomna Tori leci ku niemu. Nie zd¹¿yÂłby siĂŞgn¹Ì po Pokeball, zaÂś Kira byÂła zbyt daleko aby go uderzyĂŚ.
-Desertmon, zÂłap Skarmory za nim upadnie! - krzykn¹³ Tony. Flygon pognaÂł ku Tori, ÂłapiÂąc ja w odpowiedniej odlegÂłoÂści od Jamesa. Ten spojrzaÂł na Emeralda, ktĂłry wyglÂądaÂł na caÂłego – Powiesz mi co tutaj siĂŞ dzieje? - zapytaÂł, ale nie uzyskaÂł odpowiedzi. JD rozejrzaÂł siĂŞ dookoÂła i spochmurniaÂł. Joy juÂż nie byÂło.
-Cholera jasna … masz swĂłj notesik? - zapytaÂł casanowy, odwoÂłujÂąc Tori – Dobra robota, zasÂłuÂżyÂłaÂś na odpoczynek – schowaÂł Pokeball za pas. Tymczasem Emer sprawdziÂł plecak i kieszenie, bĂŞdÂąc wyraÂźnie zaniepokojonym – Tak sÂądziÂłem. Dobra chodÂź, spiszemy zeznania i pogadamy na spokojnie …

CzeœÌ III

Jakiœ czas póŸniej

James wÂłaÂśnie koĂączyÂł wysÂłuchiwaĂŚ historii Tony'ego. Szybko sobie wyjaÂśnili to i owo, po czym porozmawiali o Tace. O dziwo chÂłopak nie widziaÂł, ani nie sÂłyszaÂł o nim od tej sytuacji Hoenn, co mogÂło znaczyĂŚ, Âże Makai nie byÂł nim zainteresowany. Jednak musiaÂł istnieĂŚ powĂłd, czemu ten dupek go napadÂł. CzyÂżby chodziÂło mu o ten dziennik?

-Dziwne – rzekÂł James – ZjebaÂłeÂś mi akcje, ale mimo wszystko, pomogÂłeÂś mi. SprawdziÂłem Kire oraz Tori w walce, wiem, Âże Joy oraz Makai czegoÂś szukajÂą – wyciÂągn¹³ kule – Tylko po co mi to dawaÂł, to ja nie wiem …
-Mam coÂś podobnego – rzekÂł Tony, wyciÂągajÂąc podobny kamieĂą – LeÂżaÂł on sobie miĂŞdzy skaÂłami przy Victory Road w Johto. Profesor Oak nie wiedziaÂł co to jest, wiĂŞc wysÂłaÂł mnie tutaj, a Âże spotkaÂłem pewnego fajnego typa …
-Victory Road w Johto – mrukn¹³ JD. Momentalnie wrĂłciÂł wspomnieniami do wydarzeĂą, ktĂłre rozpoczĂŞÂły jego podró¿ ku ciemnoÂści. PociÂąg, trasa miĂŞdzy Kanto a Johto, ÂśnieÂżne szczyty, jego pierwsze spotkanie z Joy. No i pierwsza walka z Taka. Nie rĂłwna, bo zdominowana przez psychola, ale zdj¹³ jednego z jego PokemonĂłw.
-SÂłuchasz mnie? - Tony wyrwaÂł go z odmĂŞtĂłw wspomnieĂą. James kiwn¹³ gÂłowÂą na tak, po czym zauwaÂżyÂł, Âże w ich kierunku zmierzaÂła Miranda – Hej maleĂąka …

-MaleĂąka to moÂże byĂŚ twoja paÂła – warknĂŞÂła Miri, po czym uderzyÂła Jamesa w tyÂł gÂłowy – ÂŁadnie tak mnie wystawiaĂŚ? Gdzie siĂŞ w³óczyÂłeÂś z moim bratem?!
-Nie wiem o co ci chodzi. Jacob miaÂł do ciebie przyjœÌ, ja zaÂś miaÂłem nosa – Absol warknĂŞÂła – Znaczy moja kochana Kira miaÂła i wypatrzyliÂśmy Joy.
-Chwila, tÂą Joy?! - krzyknĂŞÂła zdenerwowana – AresztowaÂłeÂś jÂą? Sprawa zakoĂączona?
-Nie, bo mĂłj nowy kolega, prĂłbowaÂł zabajerowaĂŚ Joy. A opowiem Ci przy obiedzie, bo teraz na serio muszĂŞ coÂś zjeœÌ – odparÂł zdziwiony. ZastanawiaÂł siĂŞ, gdzie wciĂŞÂło brata dziewczyny.
-MiaÂłeÂś czas– mruknĂŞÂła Miri, po czym jej wzrok siĂŞ przeniĂłsÂł na bruneta uÂśmiechajÂącego siĂŞ przyjaÂźnie – MoÂże nas zapoznasz, panie wielki wojowniku?
-Miri to Tony Emerald, goœÌ ktĂłry takÂże miaÂł zatargi z Makaim. Casanovo to Miranda Lemon, moja koleÂżanka po fachu …

„KoleÂżanka po fachu, tia jasne ...” zakpiÂła Kira, ale JD zignorowaÂł to „TchĂłrz”

-MiÂło mi – rzekÂł Emer, zaÂś JD schowaÂł dÂłonie do kieszeni spodni – MieliÂśmy trochĂŞ zÂły poczÂątek, ale moÂżemy to naprawiĂŚ …
-Zapo …
-Miri, spiszesz od niego zeznania? Ja muszĂŞ coÂś zaÂłatwiĂŚ – powiedziaÂł odchodzÂąc. Nie zwaÂżaÂł na protesty Mirandy. Po prostu odszedÂł, kierujÂąc siĂŞ ku budynkowi. ChciaÂł odebraĂŚ swoje Pokemony. Kira pod¹¿yÂła tuÂż za nim.

Kilka minut póŸniej James wróci³ na miejsce, gdzie Miranda koùczy³a spisywaÌ zeznania, odpêdzaj¹c siê od koùskich zalotów Tony'ego. Kira fuknê³a, daj¹c wyraz swojemu niezadowoleniu zachowaniem swojego trenera.

„Dobra, wygraÂłaÂś. ZaproszĂŞ MirandĂŞ na tÂą cholernÂą kawĂŞ w tym zasranym Lumiose City, tylko przestaĂą waÂłkowaĂŚ ten temat” rzekÂł do swojego Pokemona, a ta tylko uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ „Absol swatka, ja pi*erdole”

-JuÂż? - zapytaÂł Clarkson podchodzÂąc do dwĂłjki ludzi. Lemon wyglÂądaÂła jakby zaraz miaÂła eksplodowaĂŚ ze zÂłoÂści. Tony podpisaÂł swoje zeznania na tablecie, koĂączÂąc ten Âżmudny proces – Szybko.
-KrĂłtko i zwiĂŞÂźle. TwĂłj raport bĂŞdzie obszerniejszy – odparÂła z wyraÂźnÂą satysfakcjÂą w gÂłosie. Skipper spochmurniaÂł na samÂą myÂśl o pisaniu raportu – Dobra, chodÂźmy. Poszukajmy mojego brata i jedÂźmy do tego profesora.
-A mo¿e dasz zaprosiÌ siê na kawê? - rzek³ ju¿ desperacji Emerald, widz¹c, ¿e jego podryw nie przynosi skutku. Lemon mia³a ju¿ wybuchn¹Ì, ale JD by³ szybszy.
-W sumie to mam pomysÂł. Jest remis w naszej poprzedniej walce, to co powiesz na trzeciÂą rundkĂŞ. Jak wygrasz, to Miri pĂłjdzie z tobÂą na kawĂŞ – rzekÂł. Oboje spojrzeli na bruneta jak na szaleĂąca, a przy okazji blondynka miaÂła ochotĂŞ go rozszarpaĂŚ. Emer pokiwaÂł gÂłowÂą, dajÂąc sygnaÂł, Âże siĂŞ zgadza – ÂŚwietnie, Miri posiedziujesz? - zadaÂł kolejne pytanie.
-Tak - Rangerka wycedziÂła przez zĂŞby, po czym skierowaÂła siĂŞ ku Âśrodkowi pola walki, lecz wyszeptaÂła jedno zdanie do Skippera – Tylko przegraj, a zabije Cie podczas snu – James prychn¹³, po czym cofn¹³ siĂŞ o kilka metrĂłw. W jego rĂŞce pojawiÂł siĂŞ Pokeball – To bĂŞdzie pojedynek treningowy pomiĂŞdzy James Clarksonem z Olivine City a Anthony Emeraldem z Petelburg. KaÂżdy uczestnikĂłw moÂże uÂżyĂŚ tylko jednego Pokemona. Pojedynek trwa, aÂż do momentu gdy jedna ze stron bĂŞdzie niezdolna do walki. Gotowi?

-Krok, potrzebuje twoje asysty! - krzykn¹³, James ciskaj¹c kule w kierunku pola walki.
-Buckie, naprzĂłd! - rykn¹³ DialguÂś. SekundĂŞ póŸniej Sceptile oraz Feraligatr zwarÂły siĂŞ. RozpoczĂŞÂła siĂŞ prĂłba siÂł – To bĂŞdzie krĂłtkie. Mam przewagĂŞ typĂłw oraz ...
-Nie wymÂądrzaj siĂŞ, tylko walcz – rozkazaÂł James – PrzerzuĂŚ go przez plecy i Ice Punch! - jego Pokemona przeÂłamaÂł klincz, obrĂłciÂł siĂŞ plecami do rywala i silnym ruchem przerzuciÂł go przez bark. ChciaÂł wyprowadziĂŚ uderzenie piĂŞÂściÂą, jednak Sceptile zablokowaÂł cios X Scissorem. ÂŁapa Kroka odbiÂła siĂŞ od ostrzy Buckie, zaÂś ten przeturlaÂł siĂŞ przez bok, natychmiast wstajÂąc. Ogon Aligatora, ktĂłry rozbÂłysk na jasnoniebiesko, zdzieliÂł odsÂłoniĂŞtego startera z Hoenn – Nugerani! - krzykn¹³ JD widzÂąc dogodnÂą sytuacje. W pysku jego Pokemona zaczĂŞÂła gromadziĂŚ siĂŞ niebieska kula, ktĂłra po sekundzie wystrzeliÂła w kierunku rywala. Ten odskoczyÂł i bĂŞdÂąc jeszcze w powietrzu odpowiedziaÂł gradem roÂślinnych pociskĂłw, a te dosiĂŞgÂły Kroka, zadajÂąc mu doœÌ duÂże obraÂżenia.

-Leaf Blade! - krzykn¹³ Emer, zaÂś Sceptile po wylÂądowaniu pognaÂł ku rywalowi, a jego liÂście zamieniÂły siĂŞ w roÂślinne ostrza. ChciaÂł zadaĂŚ dwa precyzje ciĂŞcia, ale Aligator zÂłapaÂł swoimi ÂświecÂącymi Âłapami ostrza. ZnĂłw zaczĂŞÂła siĂŞ prĂłba siÂł – Brick Break?
-Ta, wpadliÂśmy na to jak jeszcze byÂł Croconawem – odparÂł JD, zaÂś nad polem walki zaÂświeciÂło sÂłoĂące. James spojrzaÂł na kule na plecach Buckie, ktĂłre mieniÂły siĂŞ potĂŞÂżnym blaskiem – Cholera! Krok, odskocz do tyÂłu! Natychmiast!
-Za póŸno! Solarbeam! - krzykn¹³ pewny swojego Tony'ego. Mia³ powodu do radoœci. Jeden z najpotê¿niejszych specjalnych ataków typu roœlinnego pogna³ ku Aligatorowi, lecz ten jakimœ cudem unikn¹³ ataku.
-Cholera, nie musi nawet przeÂładowywaĂŚ – powiedziaÂł James. Krok, ktĂłry gotowaÂł siĂŞ do ataku, rykn¹³ – MyÂśl JD, myÂśl … - przerwaÂł, patrzÂąc na wkurzonÂą Mirande.

„Ona mnie zabije przecieÂż” rzekÂł do Kiry, a ta tylko siĂŞ zaÂśmiaÂła.
„Sam siĂŞ w to pakowaÂłeÂś” odparÂła mu „Trzeba byÂło po prostu jÂą zaprosiĂŚ, a nie robiĂŚ jakieÂś pojedynki”
„DziĂŞki za pomoc. To twoja wina, bo od trzech tygodni wiercisz mi dziurĂŞ, aby zaprosiÂł jÂą na kawĂŞ … wariant d piĂŞĂŚ. Powinien wystarczyĂŚ”

-Dobra - rzekÂł James widzÂąc jak Aligator odskakuje od kolejnego ataku – Rain Dance! BĂŞdzie miaÂł czas na dwa ataki, ale wytrzymamy – rozkazaÂł. Krok rykn¹³, zaÂś nad polem walki zaczĂŞÂły pojawiaĂŚ siĂŞ ciemne chmury. Sceptile strzeli kolejny raz, tym razem trafiajÂąc. Krok padÂł na ziemie – Nie!
-To chyba … - przerwaÂł widzÂąc jak z pyska aligator wystrzela niebieska kula – Buckie unik! - Sceptile chciaÂł odskoczyĂŚ, ale promieĂą trafiÂł w jego nogĂŞ, zamraÂżajÂąc jÂą na amen. RoÂślinny stworek zostaÂł unieruchomiony.
-Wariant d piêÌ! - krzykn¹³ JD
-Jaki wariant? - zapytaÂł Emer, zaÂś Feraligatr powstaÂł i rykn¹³. Jego ciaÂło otoczyÂła woda – Aqua Jet …
-Powiem ci co siĂŞ teraz stanie – zacz¹³ James, zaÂś Krok wystrzeliÂł ku gĂłrze – To bĂŞdzie twĂłj ko …
-Solarbeam! - rykn¹³ Tony w akcie desperacji. Skippera zatka³o. Tego siê nie spodziewa³. Buckie zacz¹³ ³adowaÌ promieù, zaœ wodny stwór gna³ ku niemu dalej, ale spostrzeg³ swoj¹ sytuacje.
-Nugerani, ale zamróŸ siĂŞ sam – rozkazaÂł niepewnie Clarkson. Ta taktyka byÂła szaleĂące ryzykowna, ale jedno nauczyÂł siĂŞ do Stevena – Ryzyko popÂłaca - mrukn¹³, zaÂś Krok zaufaÂł swojemu trenerowi i wykonaÂł polecenie, zmieniajÂąc siĂŞ w bry³ê lodu. Chwile póŸniej Sceptile wystrzeliÂł promieĂą.

„Co ty kombinujesz?” zapytaÂła zaciekawiona Absol, widzÂąc jak promieĂą uderza w bry³ê „To gwarantowany nokaut, nawet ten draĂą Krok tego nie przetrwa.”
„Pada juÂż deszcz, przez co siÂła Solarbeamu jest mniejsza. No i jeÂśli dobrze kombinuje ...” przerwaÂł widzÂąc jak promieĂą znika. Feraligatr byÂł caÂły i zdrowy „.. to cios tylko roztopi lĂłd. Teraz koniec”

-Ice Punch, po czym Osotogari! - krzykn¹³ JD, zaÂś pieœÌ Krok zabÂłysÂła na niebiesko. Buckie przyj¹³ cios jak prawdziwy mĂŞÂżczyzna oraz prĂłbowaÂł siĂŞ jeszcze zrewanÂżowaĂŚ, ale ogon otoczony przez strumienie wody powaliÂł go – Dobra walka.

-Wygrywa James Clarkson – powiedziaÂła Miri z wyraÂźnÂą ulgÂą w gÂłosie. Tony odwoÂłaÂł Sceptile'a, zaÂś JD podszedÂł do niego. Obaj ucieleÂśnili sobie dÂłoĂą – MoÂże jednak nie jest takim matoÂłem … - przerwaÂła, gdy jakaÂś dziewczynka podbiegÂła do nich i wrĂŞczyÂła coÂś Emeraldowi. Ten wyraÂźnie ucieszyÂł siĂŞ, podobnie jak Clarkson – Ciekawe co – miaÂła siĂŞ ruszyĂŚ, ale Kira zagrodziÂła jej drogĂŞ – MĂŞskie sprawy, tak? - zapytaÂła siĂŞ Absol, a ta tylko pokiwaÂła gÂłowÂą – CoÂś czujĂŞ, Âże to twoja sprawka.

James i Anhtony wymienili miêdzy sob¹ jeszcze kilka s³ów, po czym siê po¿egnali. Clarkson wróci³ do Miri, która sta³a z jego Pokemonami. Mia³ ju¿ coœ powiedzieÌ, ale us³yszeli kobiecy krzyk. Pierwsza wystartowa³a Kira, a tu¿ po niej reszta.

Epilog

Przy jednej œcian by³o ju¿ doœÌ du¿o zbiegowisko ludzi. James oraz Miranda przecisnêli siê przez t³um, ale to co zobaczyli przerazi³o ich, zarazem rozwi¹zuj¹c zagadkê gdzie by³ Jacob.
OdpowiedÂź byÂła prosta – zostaÂł ukrzyÂżowany, ale nie tak jak Jezus. Napastnik wpierw go dotkliwie pobiÂł, po czym przywiÂązaÂł jego rĂŞce do lin i zawiesiÂł na koĂącach jednej ze Âścian budynku. Za pewnie nie byÂło ÂświadkĂłw, poniewaÂż ta czeœÌ ogrodu byÂła wy³¹czona z uÂżytkowania z powodu remontu elewacji.
Miri wpierw gÂłoÂśno krzyknĂŞÂła imiĂŞ swojego brata, po czym padÂła na kolana i zalaÂła siĂŞ Âłzami. James zachowaÂł zimnÂą krew, bo wiedziaÂł, Âże musi coÂś zrobiĂŚ. DomyÂślaÂł siĂŞ, kto jest sprawcÂą.

-Kira, Psycho Cut w liny! Krok zÂłap go nim upadnie! - rozkazaÂł. Oba jego Pokemony wykonaÂły polecenie. Absol swoim psychicznym ostrzem przeciĂŞÂła liny, zaÂś Aligator zÂłapaÂł rannego Jacoba. James podbiegÂł do kolegi i pobieÂżnie sprawdziÂł jego stan. Na szczecie ÂżyÂł, ale dostrzegÂł ranĂŞ w brzuchu. Jakby zrobionÂą skalpelem – Do samochodu … - rzekÂł, zaÂś z kieszeni kurtki wyleciaÂła kartka. Krok oraz Kira pobiegli do terenĂłwki, ktĂłra staÂła na parkingu, a JD przeczytaÂł wiadomoœÌ, po czym jÂą zgniĂłtÂł i cisn¹³ w przed siebie.
-PrzesadziÂłeÂś. Teraz na serio przegi¹³eÂś pa³ê – mrukn¹³ i juÂż chciaÂł ruszyĂŚ w kierunku auta, ale przypomniaÂł sobie o klĂŞczÂącej Miri. PodbiegÂł do niej – ChodÂź!
-Co oni mu zrobili …
-Miri wiem, Âże to ciĂŞÂżkie, ale musisz siĂŞ pozbieraĂŚ – rzekÂł Âłagodny gÂłosem. Jej fioletowe oczy mokre od Âłez spoczĂŞÂły na nim – Dla Jacoba. ChodÂź, jedziemy do szpitala! - podniĂłsÂł gÂłos, rĂłwnoczeÂśnie pociÂągajÂąc jÂą za rĂŞkĂŞ. Miranda wybudziÂła siĂŞ z letargu i obaj pobiegli ku jeepowi, ale w myÂślach Clarksona dalej kr¹¿yÂły sÂłowa z kartki.

„PamiĂŞtaj gÂłupcze, im dÂłuÂżej spoglÂądasz w mrok, bacz, by i on nie zacz¹³ spoglÂądaĂŚ na ciebie.”

[Kleszczu]

Bursztynowa Liga

Sezon II

Walka numer 5

James David Clarkson (Drowker) vs Anthony Emerald (DialguÂś)

Uczestniczy: James David Clarkson (Drowker) (wyzywajÂący) vs Anthony Emerald (DialguÂś) (wyzwany)
Miejsce: Battle Chateau w Kalos
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Drowker

vs Anthony "Tony" Emerald


CzeœÌ I

Do: James Clarkson
Od: Ranger Squad HQ

1. Rozpocz¹Ì operacje „Nurse”. Celem jest znalezienie podejrzanej Joy Korini z Lavender Town(kod 001/005), jej aresztowanie oraz doprowadzenie na przesÂłuchanie.
2. Meldunek o zatrzymaniu podejrzanej via SSIX.
3. W razie problemĂłw z aresztowanej podejrzanej albo w momencie pojawienia siĂŞ Makai Taki, wycofaĂŚ siĂŞ natychmiast oraz zgÂłosiĂŚ to do dowĂłdztwa. Pod Âżadnym pozorem nie kontynuowaĂŚ poÂścigu!
4. OtrzymaĂŚ jakieÂś informacje o tajemniczym kamieniu od lokalnego profesora Augustine Sycamore'a. UrzĂŞduje on w Lumiose City(kod 003/006).
5. Wszelkie prĂłby zamachĂłw zgÂłaszaĂŚ do dowĂłdztwa oraz lokalnych wÂładz.
6. Wspó³pracowaÌ z lokalnymi jednostkami Pokemon Ranger w regionie Kalos (kod 006).
7. Meldunek operacyjny do dowództwa g³ównego co tydzieù via SSIX.
8. KontynuowaĂŚ operacje „Kagai” w regionie 006, aÂż do przysÂłania nowych rozkazĂłw.

Koniec wiadomoÂści

Zielone oczy kolejny raz wbija³y siê tekst wiadomoœci, wyœwietlanej na cztero calowym ekranie dziwnego urz¹dzenia. Przypomina³o ono swoj¹ budow¹, doœÌ gruby Smarthphone z wysuwan¹ klawiatur¹, lecz to by³o podstawowe urz¹dzenie Rangersów. £¹czy³o one komunikator obs³uguj¹cy protokó³ SSIX z analizatorem Pokemonów, bêd¹cym ubogim krewnym Pokedexów oraz Poke Asyst¹, umo¿liwiaj¹c¹ chwilo z³apanie dzikiego stworka. Lecz ten model nie posiada³ tej funkcji, poniewa¿ w³aœciciel gardzi³ Asyst¹, tak samo jak gardzi³ smoczymi Pokemonami. Na szczêœcie modu³owa budowa urz¹dzenie pozwala³a na wymianê elementów.

Co do samego tekstu, to by³ on krótki oraz precyzyjny. ¯adnych farmazonów, ¿adnego lania wody czy filozoficznych rozwa¿aù. Typowy rozkaz, zaœ nadawca zapewniê wysy³a³ setki podobnych notek codziennie, wiêc to dla niego nie by³o nic wielkiego. Mo¿na podejrzewaÌ, ¿e robi³ to automatycznie niczym robot, bo on by³ tylko poœrednikiem miêdzy dowództwem, a zwyk³ym szarym Rangerem. Nawet nie zastanawia³ siê kim jest odbiorca i jak¹ ma misje. Dosta³ rozkaz na kartce, wklepa³ go do komputera i nacisn¹³ "Wyœlij". Resztê ju¿ mia³y zrobiÌ maszyny, zmieniaj¹c zero jedynkowy w kod impulsy elektryczne.

Odbiorc¹ by³ James David Clarkson, œwie¿o mianowany Ranger drugiego stopnia, dla którego to by³a pierwsza powa¿na misja w tej roli. Dwa lata ciê¿kiego, wymagaj¹cego poœwieceù treningu oraz wylewania setek litrów potu, o krwi nie wspominaj¹c, mia³y go przygotowaÌ do roli stra¿nika. Jednak to zadanie by³o bardzo osobiste dla Skippera, jak nazywali go w Akademii. Przecie¿ to on pierwszy odczu³ uderzenie Makai'ego, który prawie go zabi³ podczas walki. I to by³ jego jedyny b³¹d.
PóŸniej próbowa³ go wytropiÌ, aby w koùcu zostaÌ ponownie zdradzonym, ale tym razem przez siostrê Joy, której ufa³.

Lecz wtedy, gdy klêcza³ na œrodku zabytkowego stadionu na Lilly of Valley Island zrobi³ swoj¹ spowiedŸ. Wyzna³ grzechy, zaœ deszcz oczyœci³ jego duszê. Bóg nakaza³ mu odkupiÌ swoje winy jeszcze raz, a jego wys³annikiem by³ ponownie Makai Taka. Czy¿by ten psychopata by³ bratni¹ dusz¹ dla Jamesa? Na to pytanie JD dopiero musia³ znaleŸÌ odpowiedŸ, ale Taka da³ mu tajemnicy kamieù, bêd¹cy zarazem pierwsz¹ wskazówk¹. Przedmiot zaœ sprowadzi³ go do Kalos, gdzie us³ysza³ o legendzie na temat potê¿nej przemieniê Pokemonów. Nazywano to Mega Ewolucj¹.

Obecnie jednak opieraÂł siĂŞ o boczne nadkole zielonej terenĂłwki, czekajÂąc na swoich towarzyszy, poniewaÂż nikt w dowĂłdztwie Kalos, nie chciaÂł go puÂściĂŚ samego. James byÂł zbyt wybuchowy czÂłowiek, wiĂŞc postanowiono daĂŚ mu dwie "niaĂąki", przez co wszyscy kierowaÂł siĂŞ do laboratorium lokalnego profesora, Augustine Sycamore'a, zajmujÂącego siĂŞ badaniem Mega Ewolucji, aby dowiedzieĂŚ siĂŞ czegoÂś wiĂŞcej, jednak wpierw musieli odbĂŞbniĂŚ swoje obowiÂązki jako Rangerzy. Czyli patrol po sektorach.

TuÂż przed nim staÂła mÂłoda blond dziewoja, ktĂłra obserwowaÂła teren przez nowoczesnÂą lornetkĂŞ, zaÂś wolnÂą rĂŞkÂą szukaÂła czegoÂś w swoim dÂługim ciemnoczerwonym pÂłaszczu, zakrywajÂącym czarny golf oraz krĂłtkie shorty. Miranda Lemon, bo tak siĂŞ nazywaÂła, byÂła RangerkÂą drugiego stopnia, podobnie jak James, zaÂś jej Poke Partnerem byÂł mĂŞski Meowstic.

-CoÂś ciekawego? - zapytaÂł JD, bawiÂąc siĂŞ urzÂądzenie w rĂŞce. Te patrole zaczynaÂły go powoli nudziĂŚ, ale to byÂł obowiÂązek. Nic nie mĂłgÂł na to poradziĂŚ.
-Nic a nic – odpowiedziaÂła dziewczyna, nie odrywajÂąc wzroku od lornetki – ZnĂłw czytaÂłeÂś tÂą wiadomoœÌ, prawda? JesteÂś jak maÂłe dziecko, ktĂłremu zakazano pĂłjÂścia do wesoÂłego miasteczka.
-Tia. Nie wierze, Âże ktoÂś z dowĂłdztwa wysÂłaÂł coÂś takiego – mrukn¹³ ignorujÂąc docinek z jej strony, po czym ziewn¹³. Absol, le¿¹ca na masce terenĂłwki leniwie podniosÂła gÂłowĂŞ i popatrzyÂła na swojego trenera – Kira, myÂśli podobnie. Co jak co, ale bardzo do mnie pasuje charakterem – dodaÂł, czekajÂąc na reakcje Pokemona, ktĂłry potrafiÂł nawiÂązaĂŚ ze swoim trenerem wieÂź telepatycznÂą i dziĂŞki temu porozumieĂŚ siĂŞ z nim. Chyba przez tak szybko siĂŞ polubili.

„Nie prawda” odparÂła zaspana Absol „No dobra, trochĂŞ jestem”
„GdybyÂś nie byÂła, to dawno udusiÂłabyÂś mnie przez sen” zakpiÂł, co wywoÂłaÂło prychniĂŞcie ze strony stworka."WiedziaÂłem. Polujesz na moje Âżycie"
"Bez gĂłwna, Sherlocku..."

-Zgadzam siĂŞ – potwierdziÂła Miri - TakÂże jest nieznoÂśna, gÂłoÂśna, chamska, prostacka …
-Dobra, starczy – przerwaÂł jej James – I tak wiem, Âże mnie lubisz, bo inaczej posÂłaÂłbyÂś mnie w diabÂły juÂż dawno temu – Miranda spojrzaÂła na swojego rozmĂłwcÂą. W jej fioletowych spojĂłwkach moÂżna byÂło dostrzec z politowanie dla s³ów Clarksona - Oj weÂź ...
-ZrobiÂłabym to z diabelskÂą przyjemnoÂściÂą, ale nie mogĂŞ. DowĂłdztwo kazaÂło nam ciebie pilnowaĂŚ, mĂłwiÂąc coÂś o wybuchach ...
-Tylko dwa i to nie byÂła moja wina na litoœÌ Arceusa! - krzykn¹³, co przebudziÂło Kire do koĂąca – Dobrze wiesz, Âże to byÂł Taka. CzytaÂłaÂś mojÂą teczkĂŞ, opisy sytuacji … a co ja siĂŞ bĂŞdĂŞ produkowaÂł – machn¹³ na rĂŞkÂą – PrzeÂżyÂłem dwa zamachy. Koniec i kropka.
-KtĂłre nie byÂły w ciebie wymierzone. Pierwszy to miaÂł byĂŚ pokaz siÂły, a drugi pozbycie siĂŞ Kuzihiro oraz tej caÂłej Joy, do ktĂłrej miaÂłeÂś sÂłaboœÌ – zakpiÂła z niego – MiaÂłeÂś pecha i zacz¹³eÂś myÂśleĂŚ fiutem w pewnym momencie. Typowy facet.
-Gdybym ci uratowaÂł Âżycie, to takÂże miaÂłbyÂś do mnie sÂłaboœÌ – odgryzÂł siĂŞ, po czym popatrzyÂł w niebo – Ale masz racje. Jestem matoÂłem …
-JesteÂś matoÂłem. Potwierdzam, mimo Âże znam Cie tylko miesiÂąc – potwierdziÂła Miranda. James znĂłw machn¹³ na niÂą rĂŞkÂą – Hmm, ciekawe gdzie twoja Skarmory panie trener – zakpiÂła. JD zacz¹³ siĂŞ coraz bardziej irytowaĂŚ.

-Tori? Robi to, co twoje poke asystowe ptaszki nie potrafiÂą, czyli obserwuje – odparÂł spokojnie – Poke Asysta, debilizm.
-Nie umiesz tego obsÂługiwaĂŚ, temu narzekasz. Solana …
-Solana to, Solana tamto. Daj mi spokĂłj – mrukn¹³ – Jestem Rangerem drugiego stopnia, a ona juÂż chyba ma ostatni poziom. Jej Pulse jest doœÌ silny, co muszĂŞ to przyznaĂŚ, ale Tinia zdjĂŞÂła go. Tak samo jak Pikachu tego dzieciaka Karla ...
-Jak elektryczne ataki nie sÂą efektowne, to co chciaÂłeÂś osiÂągn¹Ì – zakpiÂł podchodzÂąc do auta. Kira zeskoczyÂła z maski, po czym usiadÂła obok swojego trenera. SpojrzaÂła na niego pytajÂąco – Co z twojÂą Absol?

„Na serio nie moÂżesz jej po prostu zaprosiĂŚ na kawĂŞ? Takie podchody byÂły modne w podstawĂłwce, a ty masz juÂż chyba ponad dwie dychy na karku.” rzekÂła Kira. "Masz szanse! Dajesz!"
„Odczep siĂŞ, dobra? Co siĂŞ uparÂłaÂś z tÂą kawÂą, przecieÂż mnie i jej nic ³¹czy, chyba Âże … ty maÂły diable”
„James i Miranda zakochana para” zakpiÂła „WidzĂŞ jakie myÂśli masz o niej ty zbereÂźniku jeden ...”

-Kira, zabije Cie kiedyÂś za to – warkn¹³ James, zaÂś Miranda zabraÂła wodĂŞ z miejsca pasaÂżera. Absol tylko uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ zÂłowieszczo, po czym spojrzaÂła w niebo, prĂłbujÂąc dostrzec Tori – Hmm, ciekawe czy coÂś znalazÂła. TrochĂŞ mnie martwi, Âże nie daÂła o sobie jeszcze Âżadnego znaku.

-Pewnie nie – odparÂła dziewczyna przykÂładajÂąc butelkĂŞ do ust. MiaÂła juÂż zabraĂŚ Âłyk, ale w tym momencie podmuch wiatru powaliÂł RangerkĂŞ, wylewajÂąc zawartoœÌ na jej golf. James spojrzaÂł wpierw w gĂłrĂŞ, a póŸniej obserwowaÂł jak Tori lÂąduje tuÂż obok niego. SpojrzaÂł na Kire, ktĂłra tylko prychnĂŞÂła – To byÂło chamskie! - krzyknĂŞÂła zdenerwowana. Skarmory tylko wrzasnĂŞÂła, strojÂąc siĂŞ do walki. JD pokiwaÂł przeczÂącÂą gÂłowÂą, po czym podaÂł Mirandzie rĂŞkĂŞ. Dziewczyna nie skorzystaÂła z gestu, tylko fuknĂŞÂła i podniosÂła siĂŞ o wÂłasnych siÂłach – Dupek.

-Co ja znĂłw?! Nie wiedziaÂłem, Âże to zrobi – podszedÂł do stalowego ptaka – ZnalazÂłaÂś coÂś ciekawego, czy dalej nic? - Tori wydaÂła z siebie metaliczny skrzek – Rozumiem. Dobra, wracaj do obserwacji -Skamory pokiwaÂła gÂłowÂą na tak, po czym wzleciaÂła ku gĂłrze, zaÂś JD spojrzaÂł na Mirande. Ta miaÂła ochotĂŞ go rozszarpaĂŚ – Eeee, co?
-Zaraz Cie zabije – Kira znĂłw zachichotaÂła, po czym wskoczyÂła na maskĂŞ. James przewrĂłciÂł oczami. Nie po raz pierwszy sÂłyszaÂł takÂą groÂźbĂŞ i nie robiÂło to juÂż na nim wraÂżenia. OparÂł siĂŞ o maskĂŞ, ziewn¹³ i wyj¹³ swojÂą komĂłrkĂŞ – SÂłyszysz?!
-Pó³ lasu sÂłyszy – mrukn¹³ – UspokĂłj siĂŞ. MĂłwiÂłem, ja nie mam z tym nic wspĂłlnego. Kira potwierdzi, bo czyta moje myÂśli – Absol potwierdziÂła – Tori po prostu ukazuje swojÂą radoœÌ …
-Zabije Cie – warknĂŞÂła powoli podchodzÂąc do Skippera. W oczach miaÂła ¿¹dze mordu – Przegi¹³eÂś – rzuciÂła siĂŞ na Clarksona, a ten odsun¹³ siĂŞ, po czym zÂłapaÂł za ramie, wykrĂŞciÂł je, a drugÂą wolnÂą rĂŞkĂŞ przygniĂłtÂł czaszkĂŞ Miri do maski auta.
-SpokĂłj – rzekÂł JD przyciskajÂąc jej gÂłowĂŞ do maski. Kira zaÂśmiaÂła siĂŞ – Przypominam. Ja mam pas w Krav Madze, nie ty. Ja miaÂłem byĂŚ trenerem, nie ty, ja …
-PuœÌ mnie! - krzyknê³a Lemon.

"Œwietnie. Bierzesz sprawy swoje rêce! Mo¿e siê obrócê ..." przerwa³a widz¹c ¿¹dze mordu w oczach Jamesa.
"Zaraz wrócisz do Pokeballa i tyle bêdziesz mia³a z mo¿liwoœci chodzenia wraz ze mn¹" warkn¹³ JD.

-Przerywam w randce? - zapyta³ pojawiaj¹cy siê kolejny Ranger. By³ to czarnoskóry brunet, ubrany w ciemno czerwony p³aszcz z przyczepion¹ krótkofalówk¹ na ramieniu, tylko ¿e rozpiêty. Pod nim nosi³ czarny golf oraz jeansowe spodnie. By³ dwa lata starszy od Jamesa, przez co dowodzi³ grupk¹ sk³adaj¹c¹ siê z by³ego chuligana oraz swojej siostry, gdy¿ Jacob, bo takie imiê posiada³, by³ starszym bratem Mirandy, jednak nie rodzonym, a adoptowanym. Oboje zostali przygarniêci przez pewne ma³¿eùstwo z Cylage City, gdy byli jeszcze ma³ymi szkrabami. W ich ¿y³¹ nie p³ynê³a ta sama krew, ale byli tak samo blisko jak rodzone rodzeùstwo. Jacob chcia³ chroniÌ swoj¹ siostrê za wszelk¹ cenê, zaœ Miri wœcieka³a siê na takie traktowanie, ale w g³êbi duszy by³a mu za to wdziêczna.

-ZostawiĂŚ was na kilka minut, a juÂż zaczynacie siĂŞ do siebie dobieraĂŚ – zaÂśmiaÂł siĂŞ widzÂąc caÂła sytuacje. Jego szare Âślipia wbiÂły siĂŞ Jamesa, zaÂś Mroczny Pokemon zeskoczyÂł z maski i podbiegÂł do przybysza – Co jest Kira? - pogÂłaskaÂł Absol po gÂłowie – Dobra Skipper, puœÌ mojÂą mÂłodszÂą siostrĂŞ.
-Jak sobie Âżyczysz – odparÂł JD, uwalniajÂąc MirandĂŞ. Ta tylko fuknĂŞÂła zÂła jak osa – Gdzie teraz, szefie?
-Sprawdzimy jeszcze Battle Cheatu, a póŸniej jedziemy do Lumiose City. DostaÂłem informacje, Âże Sycamore jest w swoim gabinecie i coÂś odkryÂł odnoÂśnie tych kamieni – odparÂł przybysz, wsiadajÂąc do pojazdu. Clarkson wskoczyÂł na tyÂł terenĂłwki, zaÂś Kira tuÂż za nim. Dziewczyna bez sÂłowa usiadÂła na miejscu pasaÂżera – Miri, co jest?
-Jest zÂła na caÂły Âświat – zakpiÂł JD, zaÂś Jacob zabraÂł mikrofon CB Radia do rĂŞki – Meldunek u operacyjnego?
-Trzeba to zrobiĂŚ – nacisn¹³ guzik – Tu jednostka g zero osiem zero, zgÂłaszamy siĂŞ, odbiĂłr.
-Tu dowĂłdztwo g zero osiem zero, jaki jest was status, odbiĂłr – zatrzeszczaÂło radio. Clarkson ziewn¹³.
-Sektor omega c dwa dwa sprawdzony. Brak problemĂłw. Kierujemy siĂŞ do omega c trzy jeden, po czym do alfa l jeden. PotwierdÂźcie, Âże zrozumieliÂście, odbiĂłr.
-Potwierdzam g zero osiem zero. SzerokoÂści, dowĂłdztwo bez odbioru – usÂłyszeli w odpowiedzi. Murzyn odÂłoÂżyÂł mikrofon, po czym opaliÂł terenĂłwkĂŞ.

-Dobra. ObudÂźcie mnie jak dojedziemy – rzekÂł JD, obracajÂąc daszek swojej czapki tak aby zasÂłaniaÂły oczy, poÂłoÂżyÂł siĂŞ na poÂłowie siedzenie, oparÂł gÂłowĂŞ o plecak jaki leÂżaÂł na tylnej kanapie i zamkn¹³ oczy. Kira usadowiÂła siĂŞ na wolnej przestrzeni, takÂże oddajÂąc siĂŞ odpoczynkowi – ÂŚpioch z ciebie demonie – pogÂłaskaÂł swojÂą podopiecznÂą, po czym odpÂłyn¹³.

Jakiœ czas póŸniej

James przebudziÂł siĂŞ gdy do jego uszu doszÂła jakaÂś skoczna piosenka dla nastolatek, ktĂłre dopiero wchodziÂły w ten "magiczny" wiek. Jego uszy krwawiÂły, gdy kolejne sÂłowa uderzaÂły w bĂŞbenki. Nie wytrzymaÂł, tylko szybko podniĂłsÂł siĂŞ, wyprostowaÂłem i jednym pÂłynnym ruchem zmieniÂł stacje radio, ku zaskoczeniu Mirandy oraz Jacoba.
-Was p*jebaÂło? - zapytaÂł dosadnie, usadawiajÂąc siĂŞ na fotelu – Co to byÂło? Moje uszy krwawiÂły.
-One Way czy jakoÂś tam – odparÂł kierowca, gdy z gÂłoÂśnikĂłw popÂłynĂŞÂła jakaÂś ludowa muzyka z mocnym damskim gÂłosem – No weÂź, teraz to chyba ciebie pojebaÂło – zmieniÂł stacje – SÂłuchaĂŚ tego pseudo producenta, ktĂłry ma wiĂŞksze parcie na szkÂło niÂż ten Âłysy goœÌ od duetĂłw? MyÂślaÂłem, Âże masz lepszym gust.
-Przypadek z tym, a co do goÂścia nie mam nic osobistego do niego, ale racja. KawaÂłki robi o kant dupy rozbiĂŚ – ÂściÂągn¹³ czapkĂŞ, patrzÂą na pobliskÂą rzekĂŞ. BrakowaÂło mu trochĂŞ tych spokojnych wypadĂłw z TiniÂą oraz Krokiem, gdy jeszcze byÂł w formie podstawowej, nad jezioro i trenowania. Beztroski czas, ale wszystko siĂŞ zmieniÂło. Jego Âżycie rozsypaÂła siĂŞ jak domek z kart, chociaÂż byÂł jeden plus. Rodzice w koĂącu byli z niego dumni. Rodzice – MuszĂŞ zadzwoniĂŚ do mamy, ale to wieczorem dopiero.
-Maminsynek – zakpiÂła Miranda, ktĂłrej poprawiÂł siĂŞ humor – ChociaÂż … Jacob, mamy chyba jakiÂś prezent dla naszej Ma?
-MiaÂłaÂś kupiĂŚ – odparÂł zaskoczony chÂłopak – Miri!
-Jak zwykle moja wina! - krzyknĂŞÂła dziewczyna – Jak zwykle! Wielki pan Ranger trzeciego stopnia, a nie pamiĂŞta o prostym prezencie dla Mamy.
-Z szacunkiem gĂłwniaro. Jestem starszy i mam prawo ...
-Starszy, a gÂłupszy!

-BĂŞdziemy w Lumiose to kupicie, w czym taki problem – rzekÂł JD przeciÂągajÂąc siĂŞ – ZgÂłodniaÂłem trochĂŞ. Chyba pora na jakiÂś obiad.
-Racja – Jacob, chcÂący zmieniĂŚ temat, poparÂł kolegĂŞ po fachu, patrzÂąc na zegarek na desce samochodu – Dochodzi piĂŞtnasta. Podejdziemy do Cheatu, to coÂś zjemy. Miri?
-Wszystko mi jedno – mruknĂŞÂła, gdy dojeÂżdÂżali do potĂŞÂżnego budynku z kamienia. Na Jamesie zrobiÂło piorunujÂące wraÂżenie. Nie wiedziaÂł jeszcze, jak bardzo piorunujÂące.

CzeœÌ II

-Witamy w Battle Cheatu – rzekÂł portier, ktĂłry podszedÂł do nich – W czym moÂżemy paĂąstwu pomĂłc?
-Sprawdzamy czy wszystko w porzÂądku i chcieliÂśmy coÂś zjeœÌ – odparÂł Jacob pokazujÂąc odznakĂŞ.
Tymczasem kilka dzieciaków z daleko obserwowa³o Absol Jamesa, zaœ dwójka próbowa³a podejœÌ. Kira widz¹c te podchody, warknê³a daj¹c znak, aby nikt siê do niej nie zbli¿a³. Zaœ JD odda³ trzy PokeBalle w rêce siostry Joy, która stacjonowa³a w budynku, przy okazji pokazuj¹c jej zdjêcie poszukiwanej. Dalej nie móg³ poj¹Ì, jak one siê rozró¿niaj¹, mimo t³umaczeù agentki Taki, ale to nie by³o najwa¿niejsze w tym momencie.

-Czyli nie widziaÂłaÂś jej? - zapytaÂł pytanie, aby potwierdziĂŚ to co odpowiedziaÂła wczeÂśniej.
-Niestety nie. Od kiedy zniknĂŞÂła z Lavender Town, to nikt jej nie widziaÂł … to chyba byÂło jakieÂś dwa lata temu, po tym strasznym zamachu w Lilly of Valey Island.
-Ta, pamiĂŞtam – mrukn¹³. Odruchowo sprawdziÂł czy siekierka jest przy jego pasie – No có¿, dziĂŞkuje. Za ile mogĂŞ odebraĂŚ swoich podopiecznych?
-MyÂślĂŞ, Âże za jakieÂś trzydzieÂści minut. NajwyÂżej dam je twojej przyjació³ce – odparÂła spokojnie. JD kiwn¹³ gÂłowÂą na znak, Âże zrozumiaÂł, po czym skierowaÂł siĂŞ ku Mirandzie oraz Jacoba. Ci rozmawiali o prezencie dla swojej mamy.

-Nie widziaÂła, co mnie nie dziwi. Makai takÂże zapadÂł siĂŞ pod ziemie po uderzeniu w Violet City, jedynie pojawiÂł siĂŞ podczas turnieju …
-Tak, wiemy. Historie waszej znajomoÂści waÂłkowaliÂśmy chyba tysiÂąc razy – fuknĂŞÂła dziewczyna, po czym skierowaÂła siĂŞ w kierunku jadalni. James spojrzaÂł na Jacoba, ktĂłry tylko wzruszyÂł rĂŞkami.
-WeÂź kup jej kwiaty na przeproszenie czy coÂś – rzekÂł chÂłopak do JDiego. Ten pukn¹³ siĂŞ w gÂłowĂŞ – To siĂŞ nie dziw. WkurzyÂłeÂś jÂą, a Miri dÂługo trzyma urazĂŞ. Dobra chodÂź, bo sam zgÂłodniaÂłem – obaj ruszyli, ale Clarkson prawie natychmiast zatrzymaÂł siĂŞ widzÂąc jak jego Absol niepewnie przyglÂąda siĂŞ innemu rogowi pokoju. Sam spojrzaÂł w tym kierunku.

Niby zwykÂła sytuacja. MÂłody chÂłopak, moÂże siedemnastoletni, adoruje kobietĂŞ niewiele starszÂą od Jamesa. Jednak w tej akcji byÂło coÂś, co zainteresowaÂło Kire.
W ciemno moÂżna byÂło powiedzieĂŚ, Âże to nie byÂł brunet z charakterystycznÂą grzywkÂą. Zielony T shirt, rozpinana bluza ze sterczÂącym koÂłnierzykiem oraz podwiniĂŞtym rĂŞkawem, niebieskie jeansy i jakieÂś addiasy. No i gogle na gÂłowie. Prawie zwyczajny chÂłopak.

Za to kobieta wydaÂła siĂŞ Jamesowi znana. Wysoka niewiasta o dÂługich blond wÂłosach ubrana w brÂązowÂą skĂłrzanÂą kurtkĂŞ oraz jeansy. Niby skupiaÂła siĂŞ na rozmowie z chÂłopakiem, ale jej duÂże niebieskie oczy ukradkiem lustrowaÂły zebranych i na jeden krĂłtki moment spotkaÂły siĂŞ z zielonymi spojĂłwkami Jamesa. Przez jego ciaÂło przeszedÂł dreszcz podniecenia. Modlitwy zostaÂły wysÂłuchane.
Ten uÂłamek sekundy wystarczyÂł im obu, aby zrozumieĂŚ z kim majÂą do czynienia. Oboje poznali … nie, oboje uÂświadomili sobie swoje zamiary wzglĂŞdem siebie. KobietÂą uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ wydawaĂŚ siĂŞ mogÂło, Âże w kierunku swojego rozmĂłwcy, ale to byÂł uÂśmieszek skierowany do JDiego. Ten sam co ostatnim razem …

James spojrzaÂł na Kire i oboje wymieni miĂŞdzy sobÂą myÂśli. Absol kiwnĂŞÂła gÂłowÂą, po czym ruszyÂła za niewiastÂą, ktĂłra zabraÂła swojego rozmĂłwcĂŞ za rĂŞkĂŞ i udaÂła siĂŞ w tylko im znanym kierunku.
-Pakuje siĂŞ w puÂłapkĂŞ – mrukn¹³ sam do siebie, a nastĂŞpnie zwrĂłciÂł siĂŞ do Jacoba – Zaraz do was do³¹czĂŞ, dobra? Kira chce siĂŞ przewietrzyĂŚ.
-Dobra, my juÂż zamĂłwimy – odpowiedziaÂł Jacob, po czym obaj ruszyli przeciwne strony – Mam zÂłe przeczucia – wyj¹³ swĂłj Holoclaster i wybraÂł numer – Officer Jenny? Tutaj Jacob Lemon, Kalos Pokemon Ranger Squad. BĂŞdziemy potrzebowaĂŚ …

Tymczasem James pod¹¿a³ za kobiet¹ i jej kochankiem. By³ pewny co do to¿samoœci niewiasty, ale jegomoœÌ tak¿e mu wydawa³ siê doœÌ znajomy. Jakby gdzieœ go ju¿ spotka³, albo przynajmniej widzia³ z daleka. Przecie¿ Ona musia³a mieÌ jakiœ cel, robi¹c z ch³opaka, jeszcze nieœwiadom¹ swojej roli, przynêtê na Rangera ... albo by³ inny, nie znany jeszcze Jamesowi powód.
W koùcu wyszli na doœÌ du¿y placyk znajduj¹cy siê na ty³ach przybytku. Ku zadowoleniu Jamesa, nie by³o nikogo postronnego w pobli¿u, dziêki czemu nie musia³ patrzeÌ siê na cywili, a tym samym na punkt trzeci rozkazu. Delikatny wiatr poruszy³ koronami drzew dooko³a, gdy para siê zatrzyma³a. Ch³opak dopiero wtedy zauwa¿y³ JDego.

-Dobra, starczy tych gierek – rzekÂł James w kierunku dwĂłjki. Spojrzenie jego i kobiety spotkaÂły siĂŞ na kilka sekund. Teraz byÂł juÂż pewny - BĂŞdzie stawiaĂŚ opĂłr, czy podasz siĂŞ … Joy? - zapytaÂł, zaÂś Kira zawarczaÂła. ChÂłopak zrobiÂł krok w przĂłd – PosÂłuchaj mnie goÂściu, to nie jest twoja sprawa.
-Za kogo siĂŞ uwaÂżasz? - warkn¹³ brunet, zaÂś w jego dÂłoni pojawiÂł siĂŞ Pokeball – Ashley, odsuĂą siĂŞ, zaraz pokaÂże temu punkowi gdzie jest jego miejsce!
-Ashley? Nie staĂŚ cie na coÂś bardziej wymyÂślnego? - zakpiÂł z poszukiwanej. Ta zaÂśmiaÂła siĂŞ – A i nie punk, tylko – pokazaÂł odznakĂŞ – James Clarkson, Johto Pokemon Ranger Squad. Ta kobieta jest poszukiwana …
-Nie staĂŚ cie na coÂś bardziej wymyÂślnego? - teraz to ona zakpiÂła, po czym zwrĂłciÂła siĂŞ do chÂłopaka – Nie przejmuj siĂŞ nim Tony. To mĂłj byÂły facet. Jest straszny zazdrosny o to, Âże zerwaÂłam z nim, wiĂŞc wymyÂśla jakieÂś chore bajki – skÂłamaÂła. JD przewrĂłciÂł oczami – PokaÂż mu miejsce w szeregu. PrzecieÂż taki szczur, nie jest problem dla ciebie.
-Nie bÂądÂź tak cwana Joy, oj nie bÂądÂź. Dobra, miejmy to z gÂłowy, przesÂłuchanie czeka – chciaÂł zrobiĂŚ krok, ale Tony rzuciÂł kule z ktĂłrej wyÂłoniÂł siĂŞ Poliwrath – SÂłuchaj casanovo. PrĂłbuje uratowaĂŚ ci tyÂłek oraz wypeÂłniĂŚ swoje zadanie, wiĂŞc Âłaskawie odwoÂłaj swojÂą kijankĂŞ i daj mi w spokoju …
-KupiÂłeÂś sobie odznakĂŞ na bazarze za kilka dolcĂłw i uznajesz siĂŞ za Rangera? Rana, pokaÂżmy mu gdzie jest jego miejsce!
-Ej! - krzykn¹³ poruszony tÂą zniewagÂą munduru – Zbyt duÂżo kosztowaÂło mnie zostanie Ranger, wiĂŞc Âżaden marnej jakoÂści casanova nie bĂŞdzie mi ubliÂżaĂŚ – James siĂŞgn¹³ po Pokeballe, ale kieszeĂą byÂły tylko dwie kule. Kiry oraz Tori – Cholera no tak, zostawiÂłem ekipĂŞ na przeglÂądzie – mrukn¹³, po czym spojrzaÂł na Absol.

„Kira …” zacz¹³ spokojnie. Mroczny pies pokiwaÂł przeczÂąco gÂłowÂą.
„PrzecieÂż on ma przewagĂŞ typĂłw! Zapomnij!” odparÂła lekko zaniepokojona.
„Kira proszĂŞ …”
„Nie! Jeszcze mi futro zamoczy.”
„Kira! WÂłaÂź na pole walki!” krzykn¹³ mentalnie. Absol westchnĂŞÂła.
„Dobra, no ... „ rzekÂła zrezygnowana.

Mroczny Pokemon zrobiÂł dwa kroki naprzĂłd i stanĂŞÂła naprzeciw wodno walczÂącego Pokemona. James jeszcze raz spojrzaÂł na Tony'ego, ktĂłry paliÂł siĂŞ do walki. ZaÂś Joy/Ashley staÂła za nim z zaÂłoÂżonymi rĂŞkami i z wrednym uÂśmieszkiem na twarzy.
-Pora wrĂłciĂŚ do siodÂła - przekrĂŞciÂł daszek czapki o 90 stopni w prawo - Wiesz kto jest nastĂŞpny? - wskazaÂł na Tony'ego – Ty jesteÂś nastĂŞpny! - a nastĂŞpnie palce przesun¹³ na kobietĂŞ – A póŸniej ty! Kira, Psycho Cut!

Ostrze na czubku g³owy Absol zab³ys³o na jasnoniebiesko, po czym wykona³a kilka ruchów swoj¹ czaszkê, tworz¹c coœ przypominaj¹ce ostrza, które popêdzi³y ku Poliwarhtowi. Tony chyba przewidzia³ taki ruch ze strony Jamesa, poniewa¿ rozkaza³ u¿yÌ Bubblebeam, aby skontrowaÌ atak, po czym doda³, aby jego podopieczna podbieg³a i próbowa³a uderzyÌ Kire. Mroczny Pokemon, odskakiwa³ przy ka¿dej próbie ciosu, czekaj¹c na odpowiedni moment, ale pope³ni³a b³¹d. SpóŸni³a siê o u³amek sekundy, przez co uderzenie otwart¹ d³oni¹ og³uszy³o j¹. PóŸniej by³o drugie, poprawiaj¹ce poprzedni cios. Trzecie uderzenie prawie powali³ Kire, ale przed czwartym ju¿ uciek³a poprzez skok do góry, po raz kolejny u¿ywaj¹c Psycho Cuta. Jednak brunet wyczu³ intencje mrocznego Pokemon, rozkazuj¹ Ranie wyprowadziÌ Submmision. Jedna z finalnych ewolucji Poliwaga z³apa³a Disaster PokÊmon za tylne ³apy i p³ynnym ruchem rzuci³a Absol o pod³o¿e. Tylko James zauwa¿y³, ¿e jej oczy zab³ys³y na sekundê. Mog³o to oznaczaÌ tylko jedno.
-Kira! - krzykn¹³ James, gdy jego podopieczna wstaÂła – JesteÂś w stanie jeszcze walczyĂŚ?

„Nie zadawaj gÂłupich pytaĂą.” warknĂŞÂła ”JakiÂś plan?”
„Gramy na czas.”
„Dobra, ale mam nadzieje, Âże widziaÂłeÂś co zrobiÂłam” odparÂła.

-Slash! - rozkazaÂł. Absol zaczĂŞÂła biec w kierunku Rany, ta zaÂś przyjĂŞÂła odpowiedniÂą pozycje, tak jakby oczekiwaÂła tego ataku.
-Rana, Circle Throw, po czym Dynamic Punch! - Tony wydaÂł polecenie, oczekujÂąc, prostej, bezproblemowej wygranej.
-Tak jak myÂślaÂłem – mrukn¹³ JD, zaÂś wodno-walczÂący Pokemon zÂłapaÂł jego podopiecznÂą w pasie i przerzuciÂła przez gÂłowĂŞ, po czym prawie natychmiast powstaÂł, chcÂą zadaĂŚ ostateczny cios. Jednak jakiej byÂło jej zdziwienie, gdy zamiast jednej Kiry byÂło ich piĂŞciu. KaÂżda groÂźne warczaÂła na rywalkĂŞ. Tony byÂł zaskoczony takim obrotem sytuacji, ale nie pokazaÂł tego po sobie – Calm Mind!

-Nie pozwĂłl na to! Bubblebeam! - odparÂł casanowa, rozmyÂślajÂąc nad strategiÂą swojego rywal – Wie, Âże mam przewagĂŞ typĂłw, ale mimo to atakuje, a nie prĂłbuje zadawaĂŚ ciosĂłw z dystansu. Albo ma coÂś zanadrzu, albo jest gÂłupszy od tych dwĂłch czÂłonkĂłw Team Flare, ktĂłrych pokonaÂłem z Max'em - tymczasem wodny stworek wykonaÂł polecenie. WystrzeliÂł w hordĂŞ AbsolĂłw, ktĂłre zabÂłysÂły na biaÂło, strumieĂą bÂąbelkĂłw. Cios niszczyÂł kopie jednÂą po drugiej, aÂż w koĂącu trafiÂła w odpowiedniÂą. Jednak byÂło juÂż za póŸno. Specjalny Atak i Obrona Disaster Pokemona wzrosÂły – Dynamic Punch! Nie pozwĂłl aby ciĂŞ zaatakowaÂła!

Kira odskoczy³a po ataku b¹belków jaki przyjê³a na siebie, a nastêpnie ponownie u¿y³a Psycho Cuta. Rana po raz kolejny unika³a psychicznych ostrzy, zaœ jej pieœÌ zab³ys³a na niebiesko. By³a ju¿ tak blisko, gdy spostrzeg³a wredny uœmieszek na twarzy Absol. Tony i Joy tak¿e do dostrzegli, ale nie wiedzieli czemu Pokemon uœmiecha siê przed znokautowaniem. Jednak po chwili ca³a trójka odkry³a prawdê.
PrawdÂą byÂł promieĂą o wszystkich kolorach tĂŞczy, ktĂłry uderzyÂł caÂłkowicie zaskoczonÂą Rane, prawie jÂą nokautujÂąc. Ostrze Kiry zaÂświeciÂło na biaÂło, co mogÂło znaczyĂŚ, Âże uÂżyÂła Sword Dance. Jej Atak wzrĂłsÂł.

-Co to by ... Future Sight? - zapytaÂł Tony widzÂąc jaka jego Poliwarth siĂŞ podnosi – Jednak jeden cios nie mĂłgÂłby powaliĂŚ mojej podopicz ... ach tak – zreflektowaÂł siĂŞ – Calm Mind zwiĂŞksza specjalny atak, przez co cios okazaÂł siĂŞ silniejszy niÂż normalnie. GraÂłeÂś na czas, bo wiedziaÂłeÂś, Âże mĂłj Pokemon uniknie ciosĂłw twojej Absol, a teraz zwiĂŞkszyÂłeÂś sobie Atak. NiezÂły pomysÂł, poczekaj, zapisze to sobie – wyj¹³ z plecaka notatnik.
-GdzieÂś to juÂż widziaÂłem – mrukn¹³ JD, obserwujÂąc sytuacje. DostrzegÂł, Âże Joy uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ zÂłowieszczo – WiĂŞc o to ci chodzi. CzyÂżby Taka potrzebowaÂł notatek jakiegoÂś gĂłwniarza? - zadaÂł sobie pytanie, zaÂś Tony zanotowaÂł – JuÂż? MoÂżemy wracaĂŚ do walki?
-Tak. Rana, Hypnosis! - rozkazaÂł chÂłopak. Clarkson uÂśmiechn¹³ siĂŞ pod nosem – Nie podoba mi siĂŞ to ... - dodaÂł w momencie gdy brzuch jego Pokemona zacz¹³ wirowaĂŚ, prĂłbujÂąc uÂśpiĂŚ Kire.
-Magic Coat! - rzekÂł krĂłtko Clarkson. Tony prĂłbowaÂł jeszcze cofn¹Ì komendĂŞ, ale byÂło juÂż za póŸno. Absol stworzyÂła przed sobÂą przypominajÂące coÂś lustro, ktĂłre odbiÂło atak, usypiajÂąc Rane – Podasz siĂŞ, czy mamy to zakoĂączyĂŚ przez Ogoshi ...

„GÂłupia nazwa dla Night Slash.” mruknĂŞÂła Kira
„Cicho. Wiesz, Âże lubiĂŞ nazywaĂŚ wasze finishery”

-Dobra, podaje siĂŞ – mrukn¹³ niezadowolony Tony, podchodzÂąc do Rany – Dobrze siĂŞ spisaÂłaÂś – JD gwizdn¹³, co zwrĂłciÂło uwagĂŞ chÂłopaka. RzuciÂł mu jakaÂś jagĂłdkĂŞ – Mint Berry, dziĂŞki – mrukn¹³ zdziwiony. Brunet podaÂł owoc swojemu Pokemonowi, ktĂłry po chwili siĂŞ przebudziÂł. Tony uÂśmiechn¹³ siĂŞ do Rany, a nastĂŞpnie jÂą odwoÂłaÂł, wymieniajÂąc rĂŞce Pokeball.
-Co siĂŞ tak patrzysz?! Skop mu tyÂłek, przecieÂż byÂłeÂś uczestnikiem Bursztynowego Turnieju i walczyÂłeÂś z finalistÂą! - krzyknĂŞÂła zdenerwowana Joy. Tony zdziwiÂł siĂŞ tym wybuchem agresji ze strony kobiety, ktĂłra z wyraÂźnÂą irytacjÂą patrzyÂła na Jamesa.

-Okej. Desertmon, potrzebuje twojej asysty! - krzykn¹³, a po chwili nad polem walki zawisÂł Flygon. JD zdziwiÂł siĂŞ, bo pierwszy raz widziaÂł tego Pokemona. Wyj¹³ swoje urzÂądzenie i szybko zeskanowaÂł stwora – Masz Pokedex?
-Nie, to takie urzÂądzenie RangerĂłw. Pokazuje podstawowe dane o stworku. Okej, ziemia smok … nie cierpiĂŞ smokĂłw – odparÂł, po czym popatrzyÂł na Kire. Ta dalej odczuwaÂła skutki poprzedniej walki, wiĂŞc stwĂłr z Hoenn miaÂł przewagĂŞ. Zmiana nie wchodziÂła w drogĂŞ, poniewaÂż jego Pokemony byÂły u siostry Joy … chociaÂż. SpojrzaÂł w niebo i uÂśmiechn¹³ siĂŞ. ByÂła jednak szansa na rĂłwny pojedynek w powietrzu.

„HALO! ZIEMIA DO JAMESA! JA TU OBRYWAM, WIÊC PRZESTAÑ MYÂŚLEÆ O TYÂŁKU MIRANDY, TYLKO MI POMÓ¯!”

Natychmiast jego wzrok wrĂłciÂł na pole walki, gdzie Absol unikaÂła kolejnych rzucanych kamieni. ByÂła wyraÂźnie zirytowana zachowaniem swojego trenera i gdyby mogÂła, to uÂżyÂłaby Psycho Cuta na nim.
-Dragon Beath! - krzykn¹³ Tony pewny swojej wygranej. Jego Flygon wystrzeli³ w rywalkê niebieski promieù.
-Protect, a nastĂŞpnie Batton Pass! - Kira stworzyÂła przed sobÂą zielonÂą ÂścianĂŞ, o ktĂłrÂą rozbiÂł siĂŞ cios, po czym zaÂświeciÂła siĂŞ na sekundĂŞ, aby w ostatecznoÂści wrĂłciĂŚ do Pokeballa. JD siĂŞgn¹³ po drugÂą kule jakÂą miaÂł, zaÂś Absol wydostaÂła siĂŞ przedmiotu – DziĂŞki Kira, a teraz pora na mojego drugiego Pokemona – rzuciÂł przedmiot ku gĂłrze. Tony oraz Joy w napiĂŞciu oczekiwali na pojawienie siĂŞ drugiego podopiecznego Jamesa, ale Pokeball otworzyÂł siĂŞ i … tyle. Skipper zÂłapaÂł pustÂą kulĂŞ, po czym uÂśmiechn¹³ siĂŞ szeroko – Ups, zapomniaÂłem …

-Kpisz sobie ze mnie?! - wrzasn¹³ Tony – Jestem Anthony Emerald! ToczyÂłem epickie bitwy z Jasonem Jupiterem, Steven, Darionem, TamarÂą czy … - przerwaÂł sÂłyszÂąc charakterystyczne skrzeczenie.
-GdybyÂś daÂł mi dokoĂączyĂŚ, to byÂś wiedziaÂł, a tak – wzruszyÂł ramionami, po czym zacz¹³ przypominaĂŚ sobie nazwisko chÂłopaka. Emerald, gdzieÂś na pewno je sÂłyszaÂł – A teraz wszyscy razem! Krzycz Tori! Krzycz Tori!

Desertmon, gdy ujrzaÂł pĂŞdzÂąc ku niemu Skarmory, nie miaÂł juÂż czasu na reakcje. ZaliczyÂł bliski kontakt ze stalowy skrzydÂłami Tori, ktĂłra ponownie wzniosÂła gĂłrĂŞ, przygotowujÂąc siĂŞ do kolejnego podejÂścia, ktĂłre nadeszÂło po chwili, ale smok byÂł szybszy.
-Sandstorm! - krzykn¹³ Tony, zakÂładajÂąc swoje gogle na oczy – MuszĂŞ zniwelowaĂŚ jakoÂś jego przewagĂŞ – pomyÂślaÂł, gdy pole walki ogarnĂŞÂła burza piaskowa – Desertmon, uÂżyj Hone Claws, po czym Fire Punch!
-Tori! - James zasÂłoniÂł sobie oczy rĂŞkÂą, prĂłbujÂąc dostrzec swojego Pokemona. UsÂłyszaÂł jedynie skrzeczenie – Kontruj wszystko Metal Soundem. Wierze w ciebie.

Tori prĂłbowaÂła wypatrzyĂŚ swojego rywala, ktĂłry miaÂł teraz nad niÂą przewagĂŞ. W tej burzy czuÂł siĂŞ jak ryba w wodzie. Jako Vibrava dorastaÂł na pustynie Hoenn, gdzie spotkaÂł swojego dotychczasowego trenera, a tam panowaÂły iÂście spartaĂąskie warunki. Teraz to on polowaÂł, a Skarmory byÂła zwierzynÂą. Nie odwrotnie. Atak z powietrza go zaskoczyÂł, ale juÂż nie da siĂŞ nabraĂŚ.
W koùcu wyczu³ odpowiedni moment. Jego pieœÌ zab³ysnê³a na czerwono, zaœ on sam pogna³ ku rywalce. Zorientowa³a siê zbyt póŸno, aby unikn¹Ì ciosu, lecz wyda³a z siebie potê¿ny metalowy skrzek. Równoczeœnie Fire Punch dosiêgn¹³ celu, zadaj¹c doœÌ mocne obra¿enia, ale sam odczu³ atak rywalki. Natychmiast odlecia³, aby zregenerowaÌ swoje zdrowie, lecz Tori siedzia³a mu na ogonie. Rozpoczê³a siê poœcig pomiêdzy oboma lataj¹cymi typami. Desermont próbowa³ siê pozbyÌ metalowego ptaka, ale ta u¿y³a Agillity, zmniejszaj¹c niebezpiecznie dystans miêdzy oboma Pokemonami. Smok pogna³ ku górze, czekaj¹c na odpowiedni moment. Jego pieœÌ ju¿ p³onê³a, zaœ z ka¿d¹ chwil¹ burza piaskowa odbiera³a trochê ¿ycia Skarmory. W koùcu nadszed³ ten moment.
Obróci³ siê o 180 stopni i zapikowa³ ku rywalce. Ta odbi³a w bok, chc¹ unikn¹Ì kolizji, ale Flygon na to czeka³. Zanurzy³ pieœÌ w odsuniêtym brzuchu Tori, wytracaj¹c j¹ z równowagi, przez co zaczê³a pikowaÌ. Desermont nie chcia³ odpuœciÌ, tylko zakoùcz to jak najszybciej. PieœÌ dalej p³onê³a, zaœ burza powoli ustêpowa³a na rzecz s³oùca.

Tymczasem na ziemie trwaÂła dyskusja pomiĂŞdzy trenerami.
-Gratuluje pomysÂłu! - zakpiÂł JD – Nic nie widaĂŚ!
-Ja widzĂŞ – odparÂł Tony, ktĂłry zaÂłoÂżyÂł koÂłnierzyk swojej koszuli na usta, aby uchroniĂŚ siĂŞ przed piaskiem.

„Ma gogle, temu widzi. PowinieneÂś sobie kupiĂŚ gogle, wiesz …” Kira zaczĂŞÂła swĂłj wywĂłd
„Od kiedy znasz siĂŞ na modz … k*rwa, juÂż pamiĂŞtam! „

-Jasna cholera! Joy, ty maÂła wredna s*ko! - krzykn¹³ zdenerwowany – Specjalnie to zrobiÂłaÂś! Makai kazaÂł Ci, abyÂś ÂśledziÂła poprzednie jego ofiary, a tylko o Emeraldzie byÂło ostatnio gÂłoÂśno! Chcesz pozbyĂŚ siĂŞ ÂświadkĂłw, bo wie, Âże tym razem dobierzemy mu siĂŞ do tyÂłka!
-Makai Taka … chwila! - wykrzyczaÂł DialguÂś, odwracajÂąc siĂŞ w miejsce gdzie staÂła Ashley, ale juÂż nie byÂło – Co tutaj jest grane?!
-CoÂś ci zaczyna ÂświtaĂŚ? PrzypomnĂŞ ci. To ten psychol …
-PamiĂŞtam … chcesz mi powiedzieĂŚ, Âże ona jest jego wysÂłanniczkÂą … - obaj usÂłyszeli charakterystyczny Âśmiech. ÂŚmiech psychopaty z Kanto - O cholera!
-Tori, Sunny Day natychmiast! - James siĂŞgn¹³ po toporek, bĂŞdÂąc gotĂłw do ataku. Nad polem walki pojawiÂło siĂŞ sÂłoĂące, powoli rozpraszajÂąc burze piaskowÂą. JD ruszyÂł w kierunku Emeralda, majÂąc bardzo zÂłe przeczucia – Tony! - krzykn¹³ gdy Sandstorm sÂłabÂł. ByÂł juÂż w poÂłowie dystansu, gdy usÂłyszaÂł charakterystyczne skrzeczenie bĂłlu. SpojrzaÂł w niebo – Ten dzieĂą nie mĂłgÂł siĂŞ lepiej skoĂączyĂŚ, prawda? - zakpiÂł, widzÂąc jak nieprzytomna Tori leci ku niemu. Nie zd¹¿yÂłby siĂŞgn¹Ì po Pokeball, zaÂś Kira byÂła zbyt daleko aby go uderzyĂŚ.
-Desertmon, zÂłap Skarmory za nim upadnie! - krzykn¹³ Tony. Flygon pognaÂł ku Tori, ÂłapiÂąc ja w odpowiedniej odlegÂłoÂści od Jamesa. Ten spojrzaÂł na Emeralda, ktĂłry wyglÂądaÂł na caÂłego – Powiesz mi co tutaj siĂŞ dzieje? - zapytaÂł, ale nie uzyskaÂł odpowiedzi. JD rozejrzaÂł siĂŞ dookoÂła i spochmurniaÂł. Joy juÂż nie byÂło.
-Cholera jasna … masz swĂłj notesik? - zapytaÂł casanowy, odwoÂłujÂąc Tori – Dobra robota, zasÂłuÂżyÂłaÂś na odpoczynek – schowaÂł Pokeball za pas. Tymczasem Emer sprawdziÂł plecak i kieszenie, bĂŞdÂąc wyraÂźnie zaniepokojonym – Tak sÂądziÂłem. Dobra chodÂź, spiszemy zeznania i pogadamy na spokojnie …

CzeœÌ III

Jakiœ czas póŸniej

James wÂłaÂśnie koĂączyÂł wysÂłuchiwaĂŚ historii Tony'ego. Szybko sobie wyjaÂśnili to i owo, po czym porozmawiali o Tace. O dziwo chÂłopak nie widziaÂł, ani nie sÂłyszaÂł o nim od tej sytuacji Hoenn, co mogÂło znaczyĂŚ, Âże Makai nie byÂł nim zainteresowany. Jednak musiaÂł istnieĂŚ powĂłd, czemu ten dupek go napadÂł. CzyÂżby chodziÂło mu o ten dziennik?

-Dziwne – rzekÂł James – ZjebaÂłeÂś mi akcje, ale mimo wszystko, pomogÂłeÂś mi. SprawdziÂłem Kire oraz Tori w walce, wiem, Âże Joy oraz Makai czegoÂś szukajÂą – wyciÂągn¹³ kule – Tylko po co mi to dawaÂł, to ja nie wiem …
-Mam coÂś podobnego – rzekÂł Tony, wyciÂągajÂąc podobny kamieĂą – LeÂżaÂł on sobie miĂŞdzy skaÂłami przy Victory Road w Johto. Profesor Oak nie wiedziaÂł co to jest, wiĂŞc wysÂłaÂł mnie tutaj, a Âże spotkaÂłem pewnego fajnego typa …
-Victory Road w Johto – mrukn¹³ JD. Momentalnie wrĂłciÂł wspomnieniami do wydarzeĂą, ktĂłre rozpoczĂŞÂły jego podró¿ ku ciemnoÂści. PociÂąg, trasa miĂŞdzy Kanto a Johto, ÂśnieÂżne szczyty, jego pierwsze spotkanie z Joy. No i pierwsza walka z Taka. Nie rĂłwna, bo zdominowana przez psychola, ale zdj¹³ jednego z jego PokemonĂłw.
-SÂłuchasz mnie? - Tony wyrwaÂł go z odmĂŞtĂłw wspomnieĂą. James kiwn¹³ gÂłowÂą na tak, po czym zauwaÂżyÂł, Âże w ich kierunku zmierzaÂła Miranda – Hej maleĂąka …

-MaleĂąka to moÂże byĂŚ twoja paÂła – warknĂŞÂła Miri, po czym uderzyÂła Jamesa w tyÂł gÂłowy – ÂŁadnie tak mnie wystawiaĂŚ? Gdzie siĂŞ w³óczyÂłeÂś z moim bratem?!
-Nie wiem o co ci chodzi. Jacob miaÂł do ciebie przyjœÌ, ja zaÂś miaÂłem nosa – Absol warknĂŞÂła – Znaczy moja kochana Kira miaÂła i wypatrzyliÂśmy Joy.
-Chwila, tÂą Joy?! - krzyknĂŞÂła zdenerwowana – AresztowaÂłeÂś jÂą? Sprawa zakoĂączona?
-Nie, bo mĂłj nowy kolega, prĂłbowaÂł zabajerowaĂŚ Joy. A opowiem Ci przy obiedzie, bo teraz na serio muszĂŞ coÂś zjeœÌ – odparÂł zdziwiony. ZastanawiaÂł siĂŞ, gdzie wciĂŞÂło brata dziewczyny.
-MiaÂłeÂś czas– mruknĂŞÂła Miri, po czym jej wzrok siĂŞ przeniĂłsÂł na bruneta uÂśmiechajÂącego siĂŞ przyjaÂźnie – MoÂże nas zapoznasz, panie wielki wojowniku?
-Miri to Tony Emerald, goœÌ ktĂłry takÂże miaÂł zatargi z Makaim. Casanovo to Miranda Lemon, moja koleÂżanka po fachu …

„KoleÂżanka po fachu, tia jasne ...” zakpiÂła Kira, ale JD zignorowaÂł to „TchĂłrz”

-MiÂło mi – rzekÂł Emer, zaÂś JD schowaÂł dÂłonie do kieszeni spodni – MieliÂśmy trochĂŞ zÂły poczÂątek, ale moÂżemy to naprawiĂŚ …
-Zapo …
-Miri, spiszesz od niego zeznania? Ja muszĂŞ coÂś zaÂłatwiĂŚ – powiedziaÂł odchodzÂąc. Nie zwaÂżaÂł na protesty Mirandy. Po prostu odszedÂł, kierujÂąc siĂŞ ku budynkowi. ChciaÂł odebraĂŚ swoje Pokemony. Kira pod¹¿yÂła tuÂż za nim.

Kilka minut póŸniej James wróci³ na miejsce, gdzie Miranda koùczy³a spisywaÌ zeznania, odpêdzaj¹c siê od koùskich zalotów Tony'ego. Kira fuknê³a, daj¹c wyraz swojemu niezadowoleniu zachowaniem swojego trenera.

„Dobra, wygraÂłaÂś. ZaproszĂŞ MirandĂŞ na tÂą cholernÂą kawĂŞ w tym zasranym Lumiose City, tylko przestaĂą waÂłkowaĂŚ ten temat” rzekÂł do swojego Pokemona, a ta tylko uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ „Absol swatka, ja pi*erdole”

-JuÂż? - zapytaÂł Clarkson podchodzÂąc do dwĂłjki ludzi. Lemon wyglÂądaÂła jakby zaraz miaÂła eksplodowaĂŚ ze zÂłoÂści. Tony podpisaÂł swoje zeznania na tablecie, koĂączÂąc ten Âżmudny proces – Szybko.
-KrĂłtko i zwiĂŞÂźle. TwĂłj raport bĂŞdzie obszerniejszy – odparÂła z wyraÂźnÂą satysfakcjÂą w gÂłosie. Skipper spochmurniaÂł na samÂą myÂśl o pisaniu raportu – Dobra, chodÂźmy. Poszukajmy mojego brata i jedÂźmy do tego profesora.
-A mo¿e dasz zaprosiÌ siê na kawê? - rzek³ ju¿ desperacji Emerald, widz¹c, ¿e jego podryw nie przynosi skutku. Lemon mia³a ju¿ wybuchn¹Ì, ale JD by³ szybszy.
-W sumie to mam pomysÂł. Jest remis w naszej poprzedniej walce, to co powiesz na trzeciÂą rundkĂŞ. Jak wygrasz, to Miri pĂłjdzie z tobÂą na kawĂŞ – rzekÂł. Oboje spojrzeli na bruneta jak na szaleĂąca, a przy okazji blondynka miaÂła ochotĂŞ go rozszarpaĂŚ. Emer pokiwaÂł gÂłowÂą, dajÂąc sygnaÂł, Âże siĂŞ zgadza – ÂŚwietnie, Miri posiedziujesz? - zadaÂł kolejne pytanie.
-Tak - Rangerka wycedziÂła przez zĂŞby, po czym skierowaÂła siĂŞ ku Âśrodkowi pola walki, lecz wyszeptaÂła jedno zdanie do Skippera – Tylko przegraj, a zabije Cie podczas snu – James prychn¹³, po czym cofn¹³ siĂŞ o kilka metrĂłw. W jego rĂŞce pojawiÂł siĂŞ Pokeball – To bĂŞdzie pojedynek treningowy pomiĂŞdzy James Clarksonem z Olivine City a Anthony Emeraldem z Petelburg. KaÂżdy uczestnikĂłw moÂże uÂżyĂŚ tylko jednego Pokemona. Pojedynek trwa, aÂż do momentu gdy jedna ze stron bĂŞdzie niezdolna do walki. Gotowi?

-Krok, potrzebuje twoje asysty! - krzykn¹³, James ciskaj¹c kule w kierunku pola walki.
-Buckie, naprzĂłd! - rykn¹³ DialguÂś. SekundĂŞ póŸniej Sceptile oraz Feraligatr zwarÂły siĂŞ. RozpoczĂŞÂła siĂŞ prĂłba siÂł – To bĂŞdzie krĂłtkie. Mam przewagĂŞ typĂłw oraz ...
-Nie wymÂądrzaj siĂŞ, tylko walcz – rozkazaÂł James – PrzerzuĂŚ go przez plecy i Ice Punch! - jego Pokemona przeÂłamaÂł klincz, obrĂłciÂł siĂŞ plecami do rywala i silnym ruchem przerzuciÂł go przez bark. ChciaÂł wyprowadziĂŚ uderzenie piĂŞÂściÂą, jednak Sceptile zablokowaÂł cios X Scissorem. ÂŁapa Kroka odbiÂła siĂŞ od ostrzy Buckie, zaÂś ten przeturlaÂł siĂŞ przez bok, natychmiast wstajÂąc. Ogon Aligatora, ktĂłry rozbÂłysk na jasnoniebiesko, zdzieliÂł odsÂłoniĂŞtego startera z Hoenn – Nugerani! - krzykn¹³ JD widzÂąc dogodnÂą sytuacje. W pysku jego Pokemona zaczĂŞÂła gromadziĂŚ siĂŞ niebieska kula, ktĂłra po sekundzie wystrzeliÂła w kierunku rywala. Ten odskoczyÂł i bĂŞdÂąc jeszcze w powietrzu odpowiedziaÂł gradem roÂślinnych pociskĂłw, a te dosiĂŞgÂły Kroka, zadajÂąc mu doœÌ duÂże obraÂżenia.

-Leaf Blade! - krzykn¹³ Emer, zaÂś Sceptile po wylÂądowaniu pognaÂł ku rywalowi, a jego liÂście zamieniÂły siĂŞ w roÂślinne ostrza. ChciaÂł zadaĂŚ dwa precyzje ciĂŞcia, ale Aligator zÂłapaÂł swoimi ÂświecÂącymi Âłapami ostrza. ZnĂłw zaczĂŞÂła siĂŞ prĂłba siÂł – Brick Break?
-Ta, wpadliÂśmy na to jak jeszcze byÂł Croconawem – odparÂł JD, zaÂś nad polem walki zaÂświeciÂło sÂłoĂące. James spojrzaÂł na kule na plecach Buckie, ktĂłre mieniÂły siĂŞ potĂŞÂżnym blaskiem – Cholera! Krok, odskocz do tyÂłu! Natychmiast!
-Za póŸno! Solarbeam! - krzykn¹³ pewny swojego Tony'ego. Mia³ powodu do radoœci. Jeden z najpotê¿niejszych specjalnych ataków typu roœlinnego pogna³ ku Aligatorowi, lecz ten jakimœ cudem unikn¹³ ataku.
-Cholera, nie musi nawet przeÂładowywaĂŚ – powiedziaÂł James. Krok, ktĂłry gotowaÂł siĂŞ do ataku, rykn¹³ – MyÂśl JD, myÂśl … - przerwaÂł, patrzÂąc na wkurzonÂą Mirande.

„Ona mnie zabije przecieÂż” rzekÂł do Kiry, a ta tylko siĂŞ zaÂśmiaÂła.
„Sam siĂŞ w to pakowaÂłeÂś” odparÂła mu „Trzeba byÂło po prostu jÂą zaprosiĂŚ, a nie robiĂŚ jakieÂś pojedynki”
„DziĂŞki za pomoc. To twoja wina, bo od trzech tygodni wiercisz mi dziurĂŞ, aby zaprosiÂł jÂą na kawĂŞ … wariant d piĂŞĂŚ. Powinien wystarczyĂŚ”

-Dobra - rzekÂł James widzÂąc jak Aligator odskakuje od kolejnego ataku – Rain Dance! BĂŞdzie miaÂł czas na dwa ataki, ale wytrzymamy – rozkazaÂł. Krok rykn¹³, zaÂś nad polem walki zaczĂŞÂły pojawiaĂŚ siĂŞ ciemne chmury. Sceptile strzeli kolejny raz, tym razem trafiajÂąc. Krok padÂł na ziemie – Nie!
-To chyba … - przerwaÂł widzÂąc jak z pyska aligator wystrzela niebieska kula – Buckie unik! - Sceptile chciaÂł odskoczyĂŚ, ale promieĂą trafiÂł w jego nogĂŞ, zamraÂżajÂąc jÂą na amen. RoÂślinny stworek zostaÂł unieruchomiony.
-Wariant d piêÌ! - krzykn¹³ JD
-Jaki wariant? - zapytaÂł Emer, zaÂś Feraligatr powstaÂł i rykn¹³. Jego ciaÂło otoczyÂła woda – Aqua Jet …
-Powiem ci co siĂŞ teraz stanie – zacz¹³ James, zaÂś Krok wystrzeliÂł ku gĂłrze – To bĂŞdzie twĂłj ko …
-Solarbeam! - rykn¹³ Tony w akcie desperacji. Skippera zatka³o. Tego siê nie spodziewa³. Buckie zacz¹³ ³adowaÌ promieù, zaœ wodny stwór gna³ ku niemu dalej, ale spostrzeg³ swoj¹ sytuacje.
-Nugerani, ale zamróŸ siĂŞ sam – rozkazaÂł niepewnie Clarkson. Ta taktyka byÂła szaleĂące ryzykowna, ale jedno nauczyÂł siĂŞ do Stevena – Ryzyko popÂłaca - mrukn¹³, zaÂś Krok zaufaÂł swojemu trenerowi i wykonaÂł polecenie, zmieniajÂąc siĂŞ w bry³ê lodu. Chwile póŸniej Sceptile wystrzeliÂł promieĂą.

„Co ty kombinujesz?” zapytaÂła zaciekawiona Absol, widzÂąc jak promieĂą uderza w bry³ê „To gwarantowany nokaut, nawet ten draĂą Krok tego nie przetrwa.”
„Pada juÂż deszcz, przez co siÂła Solarbeamu jest mniejsza. No i jeÂśli dobrze kombinuje ...” przerwaÂł widzÂąc jak promieĂą znika. Feraligatr byÂł caÂły i zdrowy „.. to cios tylko roztopi lĂłd. Teraz koniec”

-Ice Punch, po czym Osotogari! - krzykn¹³ JD, zaÂś pieœÌ Krok zabÂłysÂła na niebiesko. Buckie przyj¹³ cios jak prawdziwy mĂŞÂżczyzna oraz prĂłbowaÂł siĂŞ jeszcze zrewanÂżowaĂŚ, ale ogon otoczony przez strumienie wody powaliÂł go – Dobra walka.

-Wygrywa James Clarkson – powiedziaÂła Miri z wyraÂźnÂą ulgÂą w gÂłosie. Tony odwoÂłaÂł Sceptile'a, zaÂś JD podszedÂł do niego. Obaj ucieleÂśnili sobie dÂłoĂą – MoÂże jednak nie jest takim matoÂłem … - przerwaÂła, gdy jakaÂś dziewczynka podbiegÂła do nich i wrĂŞczyÂła coÂś Emeraldowi. Ten wyraÂźnie ucieszyÂł siĂŞ, podobnie jak Clarkson – Ciekawe co – miaÂła siĂŞ ruszyĂŚ, ale Kira zagrodziÂła jej drogĂŞ – MĂŞskie sprawy, tak? - zapytaÂła siĂŞ Absol, a ta tylko pokiwaÂła gÂłowÂą – CoÂś czujĂŞ, Âże to twoja sprawka.

James i Anhtony wymienili miêdzy sob¹ jeszcze kilka s³ów, po czym siê po¿egnali. Clarkson wróci³ do Miri, która sta³a z jego Pokemonami. Mia³ ju¿ coœ powiedzieÌ, ale us³yszeli kobiecy krzyk. Pierwsza wystartowa³a Kira, a tu¿ po niej reszta.

Epilog

Przy jednej œcian by³o ju¿ doœÌ du¿o zbiegowisko ludzi. James oraz Miranda przecisnêli siê przez t³um, ale to co zobaczyli przerazi³o ich, zarazem rozwi¹zuj¹c zagadkê gdzie by³ Jacob.
OdpowiedÂź byÂła prosta – zostaÂł ukrzyÂżowany, ale nie tak jak Jezus. Napastnik wpierw go dotkliwie pobiÂł, po czym przywiÂązaÂł jego rĂŞce do lin i zawiesiÂł na koĂącach jednej ze Âścian budynku. Za pewnie nie byÂło ÂświadkĂłw, poniewaÂż ta czeœÌ ogrodu byÂła wy³¹czona z uÂżytkowania z powodu remontu elewacji.
Miri wpierw gÂłoÂśno krzyknĂŞÂła imiĂŞ swojego brata, po czym padÂła na kolana i zalaÂła siĂŞ Âłzami. James zachowaÂł zimnÂą krew, bo wiedziaÂł, Âże musi coÂś zrobiĂŚ. DomyÂślaÂł siĂŞ, kto jest sprawcÂą.

-Kira, Psycho Cut w liny! Krok zÂłap go nim upadnie! - rozkazaÂł. Oba jego Pokemony wykonaÂły polecenie. Absol swoim psychicznym ostrzem przeciĂŞÂła liny, zaÂś Aligator zÂłapaÂł rannego Jacoba. James podbiegÂł do kolegi i pobieÂżnie sprawdziÂł jego stan. Na szczecie ÂżyÂł, ale dostrzegÂł ranĂŞ w brzuchu. Jakby zrobionÂą skalpelem – Do samochodu … - rzekÂł, zaÂś z kieszeni kurtki wyleciaÂła kartka. Krok oraz Kira pobiegli do terenĂłwki, ktĂłra staÂła na parkingu, a JD przeczytaÂł wiadomoœÌ, po czym jÂą zgniĂłtÂł i cisn¹³ w przed siebie.
-PrzesadziÂłeÂś. Teraz na serio przegi¹³eÂś pa³ê – mrukn¹³ i juÂż chciaÂł ruszyĂŚ w kierunku auta, ale przypomniaÂł sobie o klĂŞczÂącej Miri. PodbiegÂł do niej – ChodÂź!
-Co oni mu zrobili …
-Miri wiem, Âże to ciĂŞÂżkie, ale musisz siĂŞ pozbieraĂŚ – rzekÂł Âłagodny gÂłosem. Jej fioletowe oczy mokre od Âłez spoczĂŞÂły na nim – Dla Jacoba. ChodÂź, jedziemy do szpitala! - podniĂłsÂł gÂłos, rĂłwnoczeÂśnie pociÂągajÂąc jÂą za rĂŞkĂŞ. Miranda wybudziÂła siĂŞ z letargu i obaj pobiegli ku jeepowi, ale w myÂślach Clarksona dalej kr¹¿yÂły sÂłowa z kartki.

„PamiĂŞtaj gÂłupcze, im dÂłuÂżej spoglÂądasz w mrok, bacz, by i on nie zacz¹³ spoglÂądaĂŚ na ciebie.”

DialguÂś

vs. James David Clarkson

- No gdzie on jeeeeest? - zawo³a³ Emer, ciê¿ko stawiaj¹c nogi. Nic dziwnego, skoro ju¿ od dwóch dni nieustannie b³¹dzi³ po zachodnim Kalos.
Od ostatniej walki min¹³ ju¿ tydzieù, a on dalej szuka³ i szuka³ profesora Sycamore'a. Co prawda, dosta³ wiadomoœÌ od profesora Oaka, ¿e jeden z jego dawnych uczniów kilka miesiêcy wczeœniej wyprowadzi³ siê do tego regionu, by badaÌ tutejsze gatunki kieszonkowych stworków i wys³a³ ju¿ informacje na ich temat do Oaka, wiêc Dialgus mo¿e ju¿ wracaÌ do Kanto, jednak on tego nie chcia³. Stwierdzi³, ¿e nie spocznie, póki nie odnajdzie Sycamore'y i nie dostanie odpowiedzi na kilka pytaù, dotycz¹cych tajemniczego kamienia, tkwi¹cego w jego plecaku. W³aœciwie, zale¿a³o mu obecnie raczej na tym drugim, ani¿eli pierwszym, jednak dobrze wiedzia³, ¿e osob¹, która wie najwiêcej na temat tego dziwnego przedmiotu jest w³aœnie Sycamore. Co prawda, drugim mo¿liwym wyborem jest Rowan, bêd¹cy specjalist¹ od ewolucji pokemonów. Co prawda, Tony nie wiedzia³, czy tajemnicza kula s³u¿y w³aœnie do ewolucji tych stworków, wiêc postanowi³ udaÌ siê najpierw do Sycamore'a. Pamiêta³ nawet, ¿e raz czy dwa pokazywa³ on w telewizji podobne kamienie. By³ to g³ówny powód, dla którego na pierwszy ogieù poszed³ w³aœnie mieszkaniec Kalos.
Jednak¿e, powoli zacz¹³ w¹tpiÌ w mo¿liwoœÌ osi¹gniêcia celu. Wêdrowa³ ju¿ kilka dobrych dni i nikt nie potrafi³ daÌ mu ¿adnej, porz¹dnej informacji na temat chocia¿by przybli¿onego miejsca pobytu Sycamore'a. Nikt nawet nie s³ysza³, by ten jegomoœÌ móg³ przebywaÌ w pobli¿u. Wêdrowa³ wiêc dalej, coraz to bardziej oddalaj¹c siê od Lumiose City - miejsca zamieszkania profesora, a dochodz¹c do bardziej tropikalnych zak¹tków regionu - zachodniej czêœci, maj¹cej dostêp do morza, co dawa³o ciep³e lata i ³agodne zimy. Teraz jednak Emer nie zwraca³ uwagi na piêkne widoki, które mo¿na by³o dostrzec na drodze 7. Jego wzrok przyku³ wielki budynek, maluj¹cy siê na horyzoncie - Pa³ac Walk!
- O jaaa... - Tylko tyle mĂłgÂł wyjÂąkaĂŚ Dialgus, przytÂłoczony ogromem budowli. Z kaÂżdym krokiem rosÂło jego zdziwienie i podziw dla budowniczych tego olbrzyma. Ten paÂłac byÂł ogromny! ByÂł wiĂŞkszy nawet od Wailorda, a to nie byle wyczyn. KroczÂąc prosto na niego, budynek rozrastaÂł siĂŞ w kaÂżdÂą ze stron, tworzÂąc prawdziwe dzieÂło sztuki budowniczej. - Ile oni musieli to budowaĂŚ? - spytaÂł sam siebie Dialgus. W rzeczywistoÂści, sama budowla nie byÂła aÂż tak potĂŞÂżna, jednak w tym momencie dziaÂłaÂła nieskoĂączona wyobraÂźnia mÂłodzieĂąca, dodajÂąca wiele metrĂłw dodatkowych zabudowaĂą, przylegajÂących do skrzydeÂł paÂłacu.
- Przecie¿ to musia³o budowaÌ kilka pokoleù... - mrukn¹³ Tony, z nag³ym przyp³ywem si³ kieruj¹c siê w stronê budowli. Zapomnia³ o zmêczeniu. Zapomnia³ o wszystkim. Widok tego "ósmego cudu œwiata" ca³kowicie zam¹ci³ mu w g³owie. Zapomnia³ nawet o profesorze Sycamore. Nie liczy³o siê nic innego ni¿ ten pa³ac. Sam nie wiedzia³, co go do niego ci¹gnê³o. CiekawoœÌ? Prawdopodobnie.

***

- Dalej siê dziwiê, ¿e Ci na to pozwalaj¹... - mruknê³a Miranda, patrz¹c na swojego partnera. Jej fio³kowe oczy ponownie zlustrowa³y go od stóp a¿ po czubek g³owy. Zatrzymywa³y siê na u³amek sekundy, by kolejny raz zapamiêtaÌ ka¿dy jego szczegó³. Zaraz nad kolanem koùczy³y siê jego ciemnozielone bojówki, do paska których przypiêty by³ ma³y, ozdobny toporek. Na przeciêtnie umiêœnionym torsie le¿a³a dopasowana, niebieska, lekko przechodz¹ca w granat koszulka z bia³ym napisem "Skipper", od razu rzucaj¹cym siê w oczy. Kraùce tego s³owa zakrywa³a czerwona kurtka Pokemon Rangera z ¿ó³tym emblematem na ramieniu. Patrz¹c w górê, obserwator zauwa¿a³ przystojn¹ twarz dwudziestodwulatka, lekko oszpecon¹ przez bliznê na lewym policzku. Krótkie, czarne w³osy schowane by³y pod niebiesk¹ czapk¹ z daszkiem, skierowan¹ lekko w prawo. Ten tylko uœmiechn¹³ siê lekko i przemówi³ spokojnym g³osem:
- O mnie siĂŞ nie martw. Szefostwo nie czepia siĂŞ tego, wiĂŞc nic siĂŞ nie dzieje.
Teraz on spojrza³ siê na swoj¹ kole¿ankê. Jego zdaniem wygl¹da³a œwietnie w mundurku rangerki, który idealnie podkreœla³ jej atuty. By³a idealn¹ pod wzglêdem cia³a kobiet¹. D³ugie nogi, lekko zakryte przed czarne skarpety i czerwone buty. O Ukryciu czegokolwiek nie mog³y nawet pomarzyÌ jej ciemne szorty, nie siêgaj¹ce nawet po³owy uda. Krwista kurtka rangera, która powinna byÌ zawsze, ale to zawsze zapiêta, jej nada³a jeszcze wiêcej uroku, pozwalaj¹c innym spogl¹daÌ na jej dwie soczyste pó³kule. Idealnie wiedzia³a, jak zaimponowaÌ nimi mê¿czyzn¹.
WykonaÂła lekki ruch rĂŞkÂą, przerzucajÂąc swoje jasne blond wÂłosy, ktĂłre opadÂły jej na moment na twarz. A nie byÂło to jakieÂś tam oblicze. ByÂło to jedno z piĂŞkniejszych oblicz w caÂłym Kalos. KsztaÂłtne usta, zdaniem wielu wprost stworzone do caÂłowania, o czym przekonaÂło siĂŞ niewielu. Co najwyÂżej dwĂłch czy trzech. Wielkie, piĂŞkne, fioÂłkowe oczy lustrowaÂły otoczenie z wielkÂą dokÂładnoÂściÂą. KaÂżdy, kto w nie spojrzaÂł, od razu zakochiwaÂł siĂŞ w tym spojrzeniu. ByÂło w nim coÂś nietypowego, egzotycznego. KryÂły w sobie tajemnicĂŞ, ktĂłrÂą wielu by chciaÂło odkryĂŚ. Nie byÂło widaĂŚ czubka jej czoÂła, gdyÂż zakrywaÂł je czerwony beret - typowy dodatek rangerek.
- Normalnie rangerzy nie uÂżywajÂą zÂłapanych pokemonĂłw - odparÂła Miranda. - WiĂŞc uwaÂżaj, James.
- Daj spokój - odpar³ Clarkson. W³aœciwie, to nazywa³ siê James David Clarkson, jednak znajomi i przyjaciele nazywali go JD lub po prostu James. Nie ¿ywi³ on zbyt wielkiego uczucia do pe³nego nazwiska. Czu³ siê wtedy zbyt oficjalnie, poza tym kojarzy³o mu siê to z dawnym, przestêpczym ¿yciem. - Nigdy, ale to przenigdy nie zostawiê moich przyjació³. Prêdzej bym rzuci³ bycie rangerem. To dziêki Krokowi siê zmieni³em. Bez niego jestem jak bez nogi. CO ja mówiê? Krok to nie tylko mój przyjaciel. Jest prawie ¿e jak brat. Jego nigdy nie zostawiê.
- Pewnie czuÂłbyÂś siĂŞ jak bez rĂŞki, co? - zaÂśmiaÂła siĂŞ Miranda.
- Reki? Nieee... To za ma³o. Jak bez g³owy. Bez niego pewnie znowu by³ mia³ k³opoty z prawem. - Po tych s³owach zamilk³. Nie wspomina³ dobrze czasów, kiedy uczestniczy³ w walkach pseudo kibiców. Nie raz nie móg³ usn¹Ì w nocy przez to wspomnienie.
ChwilĂŞ tak jeszcze postali w ciszy, kiedy Miranda wpadÂł do gÂłowy pewien pomysÂł na poprawienie humoru przyjaciela.
- PokaÂż mi go jeszcze raz.
- Co? - zdziwiÂł siĂŞ JD, nie rozumiejÂąc, o co dziewczynie chodzi.
- Oj, no dobrze wiesz... Kamieù - doda³a tajemniczym tonem. James wiedzia³ ju¿, o co jej chodzi. Z uœmiechem na ustach siêgn¹³ do najwiêkszej kieszeni w swoich spodniach, wyci¹gaj¹c z niej szary, okr¹g³y kamieù. By³ on lekko przezroczysty, a od góry do do³u przecina³a go ciemna elipsa o kszta³cie DNA.
- Absolite - rzekÂł cicho JD, z dumÂą patrzÂąc na swĂłj maÂły skarb.
- Ty to chyba jednak masz farta. To trzeba przyznaÌ. Nie doœÌ, ¿e pozwolono ci mieÌ w³asne pokemony, to jeszcze znalaz³eœ Absolite - kamieù kompatybilny z twoj¹ Kir¹.
- Ma siê farta... - zacz¹³ radoœnie James, jednak resztê jego wypowiedzi zag³uszy³ krzyk, dobywaj¹cy siê zza jego pleców.
- Heeeeeeej! - krzykn¹³ Emer, biegn¹c ile si³ w stronê rozmawiaj¹cej pary. Na pewno siê nie pomyli³. Co to, to nie. Na sto procent zauwa¿y³ w rêki ubranego w czerwon¹ kurtkê ch³opaka coœ, co niezmiernie przypomina³o czerwon¹ sferê, ukryt¹ w jego plecaku.
- Czego chcesz? - spytaÂł James, szybko ukrywajÂąc kamieĂą w kieszeni.
- Informacji - odparÂł Dialgus, ÂłapiÂąc oddech po szybkim biegu.
- Na jaki temat? - do³¹czy³a do rozmowy Miranda. Jeszcze niedawno na widok kogoœ takiego zaraz straci³by g³owê i próbowa³ zarywaÌ. Jednak nie teraz. Od czasu upadku ze szczytu Srebrnej Góry, nauki pod okiem profesora Oaka i odnalezieniu tajemniczego kamienia zmieni³ siê o prawie sto osiemdziesi¹t stopni. W³aœciwie, to tylko w niektórych kwestiach. Przesta³ wyrywaÌ do dziewczyn, ale dalej pokemony by³y dla niego jak przyjaciele.
- Na temat kamienia, który w³aœnie schowa³eœ do swojej kieszeni - rzek³ spokojnie Emer, jednak odczuwa³ niewyobra¿aln¹ radoœÌ. Nareszcie znalaz³ kogoœ, kto jest w stanie mu wyt³umaczyÌ, czym jest tajemnicza sfera w jego plecaku.
- Jaki kamieĂą? - udawaÂł zdziwienie James.
- Nie udawa³ g³upiego. W³aœnie schowa³eœ go do kieszeni! - prawie zawo³a³ oskar¿ycielsko. W miêdzyczasie œci¹gn¹³ z pleców swój plecak i zacz¹³ rozpinaÌ najwiêksz¹ kieszeù.
- Nic nie schowaÂłem do kieszeni - odparÂł lekko opryskliwie JD.
- Schowa³eœ. Kamieù, bardzo podobny do tego - mówi¹c to, Emer wyci¹gn¹³ z plecaka swoj¹ czerwon¹ kulê. Po³yskuj¹c w s³oùcu, piêknie eksponowa³a elipsê, ukryt¹ w jej centrum.
- SkÂąd to masz?! - zawoÂłaÂł James, caÂłkowicie tracÂąc dotychczasowy ton. - SkÂąd masz ten kamieĂą?
- A wiêc to jednak kamieù, co? - mrukn¹³ Tony, uœmiechaj¹c siê pod nosem. Wiedzia³ ju¿, ¿e ta osoba mo¿e dostarczyÌ mu informacji, jakich potrzebowa³.
- Gadaj lepiej, sk¹d to masz! I przestaù udawaÌ, ¿e nie wiesz, czym on jest! - krzykn¹³ cicho JD.
- Obaj chcemy informacji, co? - podsumowaÂł radoÂśnie Dialgus.
- Wiesz, kto jest nastĂŞpny? - zawoÂłaÂł James, wskazujÂąc palcem na rozmĂłwcĂŞ z niebieskimi goglami. - Ty jesteÂś nastĂŞpny!
- Co? - powiedzia³ wstrz¹œniêty Tony, nie rozumiej¹c, o czym mówi ranger.
- Walczymy! Ja kontra ty! Trzy na trzy, z wymianami, dopĂłki ktĂłraÂś ze stron nie straci wszystkich pokemonĂłw. Teraz czaisz?
- Aaaaa... Trzeba byÂło tak od razu. - Na twarzy Emera pojawiÂł siĂŞ szeroki uÂśmiech. Walka. DÂługa, porzÂądna walka, czyli coÂś, co kocha. - Ok. WchodzĂŞ w to!
- Jak wygram, to od razu wyÂśpiewasz mi, skÂąd masz ten kamieĂą, jasne?
- Móg³bym mu to powiedzieÌ i bez tego, ale dobra tam... - mrukn¹³ niedos³yszalnie Dialgus.
- A jak ty wygrasz - kontynuowaÂł JD, w ogĂłle nie zwracajÂąc uwagi na mÂłodszego trenera - to ja powiem ci wszystko, co tylko chcesz. Pasi?
- Pasi - odparÂł Emer, wyciÂągajÂąc rĂŞkĂŞ w stronĂŞ przeciwnika. - Tony Emerald, ale mĂłwiÂą na mnie Dialgus.
- James David Clarkson - odpar³ nowy ranger, ujmuj¹c rêkê rywala. Uœmiechn¹³ siê lekko, ciesz¹c siê trochê na zmianê tematu i wyrwanie go z lekkiego sza³u. - Mo¿esz mówiÌ na mnie JD, jak wszyscy.

***

Obaj trenerzy stanêli naprzeciw siebie w odleg³oœci jakichœ piêtnastu metrów. Oddziela³ ich spory kawa³ek brukowanej alejki, wokó³ których ros³y potê¿ne drzewa. Wia³ lekki wiatr - idealne warunki do walki. Obaj m³odzieùcy stali jednak spokojnie, trzymaj¹c w rêkach czerwono-bia³e kule. Miranda opuœci³a walcz¹cych z dwóch powodów. Po pierwsze, nie lubi³a walk pokemon. A po drugie, zachcia³o jej siê piÌ, wiêc uda³a siê w stronê najbli¿szego automatu z zimnymi napojami.
- Zaczynaj - powiedziaÂł spokojnie Tony, mierzÂąc wzrokiem przeciwnika.
- Ok. Przygotuj siĂŞ na przegranÂą. Do ataku, Diddy!
- Bierz go, Cleon!
Z kul, wÂśrĂłd biaÂłych bÂłyskĂłw wyskoczyÂły dwa stworki. Jednym z nich byÂł zielony kameleon, ktĂłrego brzuch przecinaÂł czerwony zygzak. Drugim natomiast byÂła czerwona maÂłpa o dÂługich rĂŞkach z potĂŞÂżnymi piĂŞÂściami. Jego brwi przeksztaÂłciÂły siĂŞ w wstĂŞgi ognia.
- Kecleon - mrukn¹³ JD, rozpoznaj¹c gatunek pokemona przeciwnika.
- Darmanitan. NiezÂły przedstawiciel - powiedziaÂł spokojnie Emer, juÂż wiedzÂąc, jak ma go pokonaĂŚ. - To bĂŞdzie buÂłka z masÂłem.
- Nie lekcewaÂż Diddy'ego - upomniaÂł go James. - Zaczynamy?
- Zaczynamy - odparÂł Dialgus, uÂśmiechajÂąc siĂŞ pod nosem. Jego Kecleon pochyliÂł siĂŞ lekko, przyjmujÂąc pozycjĂŞ do ataku. WyszczerzyÂł lekko swoje maÂłe, ostre kÂły.
- Diddy, uÂżyj Ognistej PiĂŞÂści!
- Cleon, Pazur Cienia!
Zielony jaszczur popêdzi³ ku cz³ekokszta³tnemu, bior¹c potê¿ny zamach praw¹ ³ap¹. Wokó³ jego d³oni pojawi³a siê smuga niemal¿e czarnego œwiat³a, która przyjê³a kszta³t trzech pazurów. Jego cel natomiast stan¹³ na tylnych ³apach, unosz¹c przed siebie lew¹ ³apê. P³omienie otoczy³y jego piêœÌ, któr¹ nakierowa³ wprost na zbli¿aj¹cego siê oponenta. Normalnie, przy tej szybkoœci kameleon wpad³by wprost na ten atak, jednak ten da³ radê odbiÌ w swoje lewo, by ci¹Ì od boku. Ponownie siê zamachn¹³, wyprowadzaj¹c cios, jednak ma³pie uda³o siê odskoczyÌ. Polecia³ w górê, gdzie otworzy³ szeroko paszczê. Tam wypuœci³ z niej potok p³omieni, które popêdzi³y wprost na zielonego gada. Ten z cudem tego unikn¹³, odskakuj¹c w bok.
- Uff... - odetchn¹³ z ulg¹ Emer. - Na szczêœcie nie trafi³.
- Durne Przegrzanie - warkn¹³ pod nosem JD. - Strasznie rzadko trafia. Co nie, Dial?
- Dial? - zdziwiÂł siĂŞ Tony.
- Zdrobnienie od Dialgus. A co? ZÂłe? Wolisz moÂże... Dialek?
- Nie. Dial nie jest zÂłe - odparÂł Emer, odwracajÂąc wzrok. Nagle przypomniaÂł sobie o walce. - Cholera! Cleon, Antyczna Moc!
- Co... Walka! - rĂłwnieÂż i James zapomniaÂł na moment, co siĂŞ dzieje. - Diddy, Ochrona!
Wokó³ ma³py pojawi³a siê kula, która zaœwieci³a zielonym œwiat³em. By³a ona cienka, ale i wytrzyma³a. Przez ni¹ widaÌ by³o zniekszta³conego Darmanitana. Jednak, nie mia³o to wygl¹daÌ ³adnie, a byÌ funkcjonalne. I takie by³o. Bezkszta³tna masa œwiec¹cej, kamiennej energii wpad³a wprost na ssaka, jednak zatrzyma³a siê na tej cieniutkiej os³onie. Spokojnie wytrzyma³a. Zaraz po tym Darmanitan przypuœci³ kontratak. W jego ustach wybuch³y p³omienie, które obleg³y k³y ssaka. Cz³ekokszta³tny stworek rzuci³ siê na oponenta, próbuj¹c zacisn¹Ì szczêkê na tylnej ³apie gada. Uda³o mu siê. Plan Jamesa zadzia³a³ perfekcyjnie. Tak przynajmniej s¹dzi³. Nie zna³ jednak drugiego dna tego posuniêcia.
Kecleon sykn¹³ cicho, jednak nie zrobi³ sobie nic wiêcej z tego bólu. Zamiast tego zamachn¹³ siê ³ap¹, przypuszczaj¹c pierwszy udany atak w tej walce. Ci¹³ swoimi ostrymi pazurami prosto w czubek g³owy cz³ekokszta³tnego. Idealnie wymierzony cios poskutkowa³. Darmanitan nie doœÌ, ¿e oberwa³, to jeszcze puœci³ kameleona. Ten odskoczy³ i z daleka przypuœci³ kolejny atak. W jego d³oniach pojawi³a siê bezkszta³tna masa kamiennej energii, która tym razem trafi³a wprost w g³owê ma³py. Ten efektywny wzglêdem typu atak rzuci³ na ³opatki Darmanitana. Po³o¿y³ siê na ziemi i ju¿ ie wsta³.
- Cholera, Diddy!
- Jeden zero - zawoÂłaÂł radoÂśnie Emer, patrzÂąc, jak jego przeciwnik przywoÂłuje pokonanego pokemona do pokeballa i wymienia kule. - Ale, muszĂŞ przyznaĂŚ. Nie byÂło Âłatwo.
- DziĂŞki. Ale uwaÂżaj, bo teraz bĂŞdzie trudniej. Do ataku, Kira! Nocne CiĂŞcie!
Na miejscu pokonanego Darmanitana pojawi³a siê czarna wilczyca o bia³ym, grubym futrze i ostrym rogu - zwiastunka nieszczêœcia, Absol. W zaskakuj¹cym tempie doskoczy³ do przeciwnika i ci¹³ swoim rogiem, którego obleg³a ciemna poœwiata. Atak nie dosiêgn¹³ jednak gada, tylko... pluszaka. Pojawi³ siê on na miejscu Kecleona. On sam znalaz³ siê nagle za plecami wilczycy i ci¹³ j¹ swoimi pazurami. Nie da³o to zbyt wiele, ale jednak nawet ten atak Œciêcia da³ choÌby i te ma³e obra¿enia.
- Substytut, tak? - spytaÂł spokojnie JD.
- DokÂładnie. Szkoda tylko, Âże to rani rĂłwnieÂż i Cleona.
- CoÂś za coÂś, niestety. Kira, Lodowy PromieĂą!
Z ust mrocznego stworka wydoby³ siê strumieù lodowej energii, skierowany wprost na g³owê Kecleona. Ten nie zd¹¿y³ odskoczyÌ, wiêc b³êkitny cios trafi³ wprost na niego. Z powodu u¿ycia substytutu i poprzedniej walki, kameleon by³ w stanie przyj¹Ì na siebie tylko i wy³¹cznie ten jeden, jedyny atak. Po tym zemdla³ z braku si³.
- Cleon! No nie!
- Jeden jeden, czyÂż nie? - rzekÂł wesoÂło James. - Co ty na to? I nie mĂłw, Âże nie ostrzegaÂłem.
- A ja na to, jak na lato! Wybieram ciĂŞ, Buckie!
Ko³o miejsca, gdzie dotychczas le¿a³ pokonany Kecleon pojawi³ siê inny, zielony gekon. Ten jednak mia³ d³ugi ogon, ¿ó³te kulki na grzbiecie i liœcie, wyrastaj¹ce z r¹k. Sceptile, najstarsza forma Treecko, startera z Hoenn, rodzinnego regionu Emera. Znaj¹c dobrze swojego trenera, doskoczy³ on do oponenta i ci¹³ liœÌmi na swoich przedramionach. Roœliny te zab³ys³y na zielono, jednoczeœnie siê wyd³u¿aj¹c. Absol jednak nie pozosta³ mu d³u¿ny. Zam zacz¹³ atakowaÌ, tn¹c na przemian rogiem i pazurami na swoich przednich ³apach.
Dwa potê¿ne pokemony na przemian ciê³y i uderza³y siê, kieruj¹c w najczulsze punkty przeciwnika. Zacz¹³ siê œmiertelny taniec, który mia³ siê zakoùczyÌ ju¿ za moment, kiedy jeden z nich upadnie na ziemiê i ju¿ nie wstanie. To, co siê teraz dzia³o, mo¿na okreœliÌ jednym, prostym s³owem - potêga. ¯aden z napastników nie zamierza³ odpuœciÌ. Pomimo bólu i kolejnych ran, ¿adna ze stron nie zamierza³a odpuœciÌ. Robili to dla swoich trenerów, wiêc nie zamierzali odpuœciÌ...

- SkoĂącz! - zawoÂłaÂł Sceptile, po raz kolejny odbijajÂąc liÂściem ÂłapĂŞ przeciwnika.
- Nie! Ty to zrób! Ja siê nie poddam! - odpar³a Absol, z furi¹ w oczach opuszczaj¹c róg, by pchn¹Ì nim w brzuch oponenta.

Sceptile odskoczy³, by nastêpnie pojawiÌ siê tu¿ za plecami Absol. Tam ponowi³ atak, tn¹c od ty³u. Wilczyca jednak siê odwróci³a, by ponowiÌ natarcie. Dwoje potê¿nych wojowników zaczê³o szybki taniec, ponownie atakuj¹c. Zaczê³o im ju¿ powoli si³y, by ponawiaÌ ataki. Dlatego w³aœnie gadzi stworek odskoczy³, by za³adowaÌ w d³oniach zielon¹ kulê naturalnej energii, któr¹ rzuci³ w oponenta. Ta oberwa³a wprost w kark, wyj¹c donoœne. W to samo miejsce Buckie ponownie uderzy³, krzy¿uj¹c swoje ³apy. Wylecia³a z niej smuga ¿ó³tej energii, która powali³a Absol na ³opatki.
- Nie! Kira! - krzykn¹³ JD, podbiegaj¹c do swojej podopiecznej. - W porz¹dku?
- Abb... - zamruczaÂła Absol, przymykajÂąc oczy. Zaraz zniknĂŞÂła w czerwonym Âświetle, ktĂłre wciÂągnĂŞÂło jÂą do pokeballa.
- Trzyma siĂŞ? - spytaÂł troskliwie Tony.
- Wyjdzie z tego. Tymczasem my musimy dokoĂączyĂŚ naszÂą walkĂŞ. Do ataku, Krok! Przywal mu z Lodowego Promienia!
Z otwartego pokeballa wyp³yn¹³ strumieù œwiat³a. Nie zmaterializowa³ siê od razu w pokemona. Zanim ostatni wybór Jamesa pojawi³ siê na umownej arenie, wystrzeli³ lodow¹ energiê ku ledwo trzymaj¹cemu siê na nogach Sceptile'owi. Ten, po swojej poprzedniej walce ledwo siê trzyma³ na nogach. Nie zamierza³ jednak poddaÌ siê bez walki. Dlatego najpierw pos³a³ cienki b³ysk œwiat³a ku niebu, a nastêpnie z jego ogona wznios³a siê chmura liœci, która popêdzi³a ku do³¹czaj¹cemu do walki pokemonowi. Min¹³ w locie lodowy promieù i uderzy³ w œwie¿o zmaterializowanego Feraligatra - ostatni¹ formê wodnego startera z Jotho. Z niebieskiego, ³uskowatego, umiêœnionego cia³a wyrasta³y czerwone, twarde jak ska³a odpowiedniki p³etw, pomagaj¹ce mu w p³ywaniu. Odskoczy³, uderzaj¹c ogonem w pod³o¿e. Ledwo unikn¹³ ataku, czego nie mo¿na powiedzieÌ o Sceptile'u. Lodowy promieù trafi³ go prosto w brzuch, zni¿aj¹c go do parteru. Zaraz po tym zamkn¹³ oczy i zemdla³.
- Buckie!!! - rykn¹³ Tony, biegn¹c ku le¿¹cemu na ziemi gadowi. Podbieg³ do niego i z³apa³ go w ramiona. - Przepraszam, przyjacielu. To siê ju¿ wiêcej nie powtórzy. Obiecujê.
- W porzÂądku? - zawoÂłaÂł James.
- ÂŚredniawo. Przynajmniej daÂł radĂŞ ci zaszkodziĂŚ.
- Jak? PrzecieÂż Burza LiÂści nie trafiÂła.
- Nie o tym mówiê - odpar³ Emer, przywo³uj¹c pokonanego Sceptile'a do kuli. Siêgn¹³ do nerki i wzi¹³ kolejn¹ kulê. - Do boju, Igneel! - Z ma³ego przedmiotu w d³oni trenera z Hoenn wydoby³ siê ognisty, skrzydlaty jaszczur o p³on¹cym ogonie - ostatnia forma ognistego startera z Kanto, czyli Charizard. - Igneel, poka¿ im, czego nauczyliœmy siê w Kanto! S³oneczny Promieù!
Ognisty jaszczur wyrzuciÂł z siebie potĂŞÂżny strumieĂą roÂślinnej energii, ktĂłry uderzyÂł prosto w brzuch krokodyla, wyrzucajÂąc go kilkanaÂście metrĂłw w tyÂł.
- Jak? - zawoÂłaÂł JD. - PrzecieÂż SÂłoneczny PromieĂą trzeba najpierw zaÂładowaĂŚ!
- SpĂłjrz w gĂłrĂŞ - odparÂł spokojnie Tony. James spojrzaÂł nad siebie i zaraz przymruÂżyÂł oczy. OÂślepiÂło go ÂświatÂło dnia. - SÂłoneczny dzieĂą? - spytaÂł sam siebie. - Ale kiedy?
- Zaraz przed BurzÂą LiÂści - wyjaÂśniÂł Tony. - Nie patrzyÂłeÂś, a Buckie uÂżyÂł tego ruchu. Chyba wiesz, co to robi, prawda?
- Wzmacnia ogniste ataki, osÂłabia wodne, a SÂłoneczny PromieĂą nie musi siĂŞ ÂładowaĂŚ.
- Ma to teÂż pewien minus - dodaÂł Emer, patrzÂąc, jak jego podopieczny lekko krzywi siĂŞ z bĂłlu.
- S³oneczna Moc? - spyta³ James, rozpoznaj¹c umiejêtnoœÌ jaszczura.
- Tak. ZwiĂŞksza moc specjalnych atakĂłw Igneela w sÂłoĂącu, ale co jakiÂś czas trochĂŞ go rani. Nie zmienia to faktu, Âże zaraz cierpienie siĂŞ skoĂączy. Igneel, SÂłoneczny PromieĂą! PeÂłna moc!
- O nie! Co to, to nie. Tak Âłatwo siĂŞ nie damy! Krok, Hydro Pompa!
Oba pokemony wypuÂściÂły ze swoich paszcz potĂŞÂżne strumienie energii, ktĂłre popĂŞdziÂły ku sobie. ZderzyÂły siĂŞ w poÂłowie dystansu, jednak to atak Charizarda okazaÂł siĂŞ silniejszy. PrzebiÂł siĂŞ przez potok wody pod wysokim ciÂśnieniem, by nastĂŞpnie trafiĂŚ wprost w otwartÂą paszczĂŞ krokodyla. To ponownie odrzuciÂło go w tyÂł, przewalajÂąc na grzbiet. Ten atak byÂł wystarczajÂący, by Feraligatr juÂż nie wstaÂł. ZostaÂł pokonany.
- Krooooook! - zawy³ James, rzucaj¹c siê ku podopiecznemu. Z³apa³ go za g³owê, przytulaj¹c do siebie. - Trzymasz siê? - Ten tylko przytakn¹³, by nastêpnie zamkn¹Ì oczy. Nie mia³ si³y trzymaÌ ich d³u¿ej otwartych.
- NiezÂła walka - pogratulowaÂł przeciwnikowi Tony, podchodzÂąc do pokonanego. Igneel siedziaÂł juÂż sobie spokojnie w pokeballu.
- DziĂŞki. Ty teÂż Âświetnie walczyÂłeÂś - odparÂł James, przywoÂłujÂąc Kroka do pokeballa. - Ok, to co chcesz wiedzieĂŚ?
- Czym jest ten kamieĂą, ktĂłry mam.
- To Mega KamieĂą.
- Mega KamieĂą?
- Zaraz ci wszystko wyjaÂśniĂŞ..

ZwyciĂŞÂżyÂł: Drowker wynikiem 5:0

W walce numer 2 zwyciĂŞÂżyÂł Bulbinek stosunkiem gÂłosĂłw 5:0

W walce numer 3 zwyciĂŞÂżyÂł Sky stosunkiem gÂłosĂłw 5:0

W walce numer 4 zwyciĂŞÂżyÂł Fallen stosunkiem gÂłosĂłw 6:0


* * *

Sezon II

Walka numer 6

Uczestniczy: Diana Hunter (teddy) (wyzywajÂący) vs Max Starn (Sky) (wyzwany)
Miejsce: Sumiru Village w Kalos
Przewidywalna data oddania: 5 lutego 2014 roku
Ostateczna data oddania:5 lutego 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

* * *

Walka numer 7

KONIEC REGIONU KALOS

Uczestniczy: Dylan Shapiro (Chaqui) (wyzywajÂący) vs Karl Potyns (Alberto) (wyzwany)
Miejsce:Tower of Mastery w Shalour City
Przewidywalna data oddania: 8 lutego 2014 roku
Ostateczna data oddania:8 lutego 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

* * *

Walka numer 8

Uczestniczy: Luca Aller (Kleszcz) (wyzywajÂący) James David Clarkson(Drowker) (wyzwany)
Miejsce: White Ruins w Unova
Przewidywalna data oddania: 12 lutego 2014 roku
Ostateczna data oddania:15 lutego 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Lubisz skrobaÌ ró¿ne teksty? Zaczynasz sw¹ pisark¹ przygodê? Chcesz podnieœÌ swoje umiejêtnoœci w pisaniu? A mo¿e chcesz siê zmierzyÌ z innymi? W takim razie Bursztynowa Liga jest miejscem dla ciebie. Do³¹cz jeszcze dziœ.

WejdÂź tu

Poleca WÂładimir WÂładimirowicz Putin

[Drowker]

DialguÂś

vs. James David Clarkson

- No gdzie on jeeeeest? - zawo³a³ Emer, ciê¿ko stawiaj¹c nogi. Nic dziwnego, skoro ju¿ od dwóch dni nieustannie b³¹dzi³ po zachodnim Kalos.
Od ostatniej walki min¹³ ju¿ tydzieù, a on dalej szuka³ i szuka³ profesora Sycamore'a. Co prawda, dosta³ wiadomoœÌ od profesora Oaka, ¿e jeden z jego dawnych uczniów kilka miesiêcy wczeœniej wyprowadzi³ siê do tego regionu, by badaÌ tutejsze gatunki kieszonkowych stworków i wys³a³ ju¿ informacje na ich temat do Oaka, wiêc Dialgus mo¿e ju¿ wracaÌ do Kanto, jednak on tego nie chcia³. Stwierdzi³, ¿e nie spocznie, póki nie odnajdzie Sycamore'y i nie dostanie odpowiedzi na kilka pytaù, dotycz¹cych tajemniczego kamienia, tkwi¹cego w jego plecaku. W³aœciwie, zale¿a³o mu obecnie raczej na tym drugim, ani¿eli pierwszym, jednak dobrze wiedzia³, ¿e osob¹, która wie najwiêcej na temat tego dziwnego przedmiotu jest w³aœnie Sycamore. Co prawda, drugim mo¿liwym wyborem jest Rowan, bêd¹cy specjalist¹ od ewolucji pokemonów. Co prawda, Tony nie wiedzia³, czy tajemnicza kula s³u¿y w³aœnie do ewolucji tych stworków, wiêc postanowi³ udaÌ siê najpierw do Sycamore'a. Pamiêta³ nawet, ¿e raz czy dwa pokazywa³ on w telewizji podobne kamienie. By³ to g³ówny powód, dla którego na pierwszy ogieù poszed³ w³aœnie mieszkaniec Kalos.
Jednak¿e, powoli zacz¹³ w¹tpiÌ w mo¿liwoœÌ osi¹gniêcia celu. Wêdrowa³ ju¿ kilka dobrych dni i nikt nie potrafi³ daÌ mu ¿adnej, porz¹dnej informacji na temat chocia¿by przybli¿onego miejsca pobytu Sycamore'a. Nikt nawet nie s³ysza³, by ten jegomoœÌ móg³ przebywaÌ w pobli¿u. Wêdrowa³ wiêc dalej, coraz to bardziej oddalaj¹c siê od Lumiose City - miejsca zamieszkania profesora, a dochodz¹c do bardziej tropikalnych zak¹tków regionu - zachodniej czêœci, maj¹cej dostêp do morza, co dawa³o ciep³e lata i ³agodne zimy. Teraz jednak Emer nie zwraca³ uwagi na piêkne widoki, które mo¿na by³o dostrzec na drodze 7. Jego wzrok przyku³ wielki budynek, maluj¹cy siê na horyzoncie - Pa³ac Walk!
- O jaaa... - Tylko tyle mĂłgÂł wyjÂąkaĂŚ Dialgus, przytÂłoczony ogromem budowli. Z kaÂżdym krokiem rosÂło jego zdziwienie i podziw dla budowniczych tego olbrzyma. Ten paÂłac byÂł ogromny! ByÂł wiĂŞkszy nawet od Wailorda, a to nie byle wyczyn. KroczÂąc prosto na niego, budynek rozrastaÂł siĂŞ w kaÂżdÂą ze stron, tworzÂąc prawdziwe dzieÂło sztuki budowniczej. - Ile oni musieli to budowaĂŚ? - spytaÂł sam siebie Dialgus. W rzeczywistoÂści, sama budowla nie byÂła aÂż tak potĂŞÂżna, jednak w tym momencie dziaÂłaÂła nieskoĂączona wyobraÂźnia mÂłodzieĂąca, dodajÂąca wiele metrĂłw dodatkowych zabudowaĂą, przylegajÂących do skrzydeÂł paÂłacu.
- Przecie¿ to musia³o budowaÌ kilka pokoleù... - mrukn¹³ Tony, z nag³ym przyp³ywem si³ kieruj¹c siê w stronê budowli. Zapomnia³ o zmêczeniu. Zapomnia³ o wszystkim. Widok tego "ósmego cudu œwiata" ca³kowicie zam¹ci³ mu w g³owie. Zapomnia³ nawet o profesorze Sycamore. Nie liczy³o siê nic innego ni¿ ten pa³ac. Sam nie wiedzia³, co go do niego ci¹gnê³o. CiekawoœÌ? Prawdopodobnie.

***

- Dalej siê dziwiê, ¿e Ci na to pozwalaj¹... - mruknê³a Miranda, patrz¹c na swojego partnera. Jej fio³kowe oczy ponownie zlustrowa³y go od stóp a¿ po czubek g³owy. Zatrzymywa³y siê na u³amek sekundy, by kolejny raz zapamiêtaÌ ka¿dy jego szczegó³. Zaraz nad kolanem koùczy³y siê jego ciemnozielone bojówki, do paska których przypiêty by³ ma³y, ozdobny toporek. Na przeciêtnie umiêœnionym torsie le¿a³a dopasowana, niebieska, lekko przechodz¹ca w granat koszulka z bia³ym napisem "Skipper", od razu rzucaj¹cym siê w oczy. Kraùce tego s³owa zakrywa³a czerwona kurtka Pokemon Rangera z ¿ó³tym emblematem na ramieniu. Patrz¹c w górê, obserwator zauwa¿a³ przystojn¹ twarz dwudziestodwulatka, lekko oszpecon¹ przez bliznê na lewym policzku. Krótkie, czarne w³osy schowane by³y pod niebiesk¹ czapk¹ z daszkiem, skierowan¹ lekko w prawo. Ten tylko uœmiechn¹³ siê lekko i przemówi³ spokojnym g³osem:
- O mnie siĂŞ nie martw. Szefostwo nie czepia siĂŞ tego, wiĂŞc nic siĂŞ nie dzieje.
Teraz on spojrza³ siê na swoj¹ kole¿ankê. Jego zdaniem wygl¹da³a œwietnie w mundurku rangerki, który idealnie podkreœla³ jej atuty. By³a idealn¹ pod wzglêdem cia³a kobiet¹. D³ugie nogi, lekko zakryte przed czarne skarpety i czerwone buty. O Ukryciu czegokolwiek nie mog³y nawet pomarzyÌ jej ciemne szorty, nie siêgaj¹ce nawet po³owy uda. Krwista kurtka rangera, która powinna byÌ zawsze, ale to zawsze zapiêta, jej nada³a jeszcze wiêcej uroku, pozwalaj¹c innym spogl¹daÌ na jej dwie soczyste pó³kule. Idealnie wiedzia³a, jak zaimponowaÌ nimi mê¿czyzn¹.
WykonaÂła lekki ruch rĂŞkÂą, przerzucajÂąc swoje jasne blond wÂłosy, ktĂłre opadÂły jej na moment na twarz. A nie byÂło to jakieÂś tam oblicze. ByÂło to jedno z piĂŞkniejszych oblicz w caÂłym Kalos. KsztaÂłtne usta, zdaniem wielu wprost stworzone do caÂłowania, o czym przekonaÂło siĂŞ niewielu. Co najwyÂżej dwĂłch czy trzech. Wielkie, piĂŞkne, fioÂłkowe oczy lustrowaÂły otoczenie z wielkÂą dokÂładnoÂściÂą. KaÂżdy, kto w nie spojrzaÂł, od razu zakochiwaÂł siĂŞ w tym spojrzeniu. ByÂło w nim coÂś nietypowego, egzotycznego. KryÂły w sobie tajemnicĂŞ, ktĂłrÂą wielu by chciaÂło odkryĂŚ. Nie byÂło widaĂŚ czubka jej czoÂła, gdyÂż zakrywaÂł je czerwony beret - typowy dodatek rangerek.
- Normalnie rangerzy nie uÂżywajÂą zÂłapanych pokemonĂłw - odparÂła Miranda. - WiĂŞc uwaÂżaj, James.
- Daj spokój - odpar³ Clarkson. W³aœciwie, to nazywa³ siê James David Clarkson, jednak znajomi i przyjaciele nazywali go JD lub po prostu James. Nie ¿ywi³ on zbyt wielkiego uczucia do pe³nego nazwiska. Czu³ siê wtedy zbyt oficjalnie, poza tym kojarzy³o mu siê to z dawnym, przestêpczym ¿yciem. - Nigdy, ale to przenigdy nie zostawiê moich przyjació³. Prêdzej bym rzuci³ bycie rangerem. To dziêki Krokowi siê zmieni³em. Bez niego jestem jak bez nogi. CO ja mówiê? Krok to nie tylko mój przyjaciel. Jest prawie ¿e jak brat. Jego nigdy nie zostawiê.
- Pewnie czuÂłbyÂś siĂŞ jak bez rĂŞki, co? - zaÂśmiaÂła siĂŞ Miranda.
- Reki? Nieee... To za ma³o. Jak bez g³owy. Bez niego pewnie znowu by³ mia³ k³opoty z prawem. - Po tych s³owach zamilk³. Nie wspomina³ dobrze czasów, kiedy uczestniczy³ w walkach pseudo kibiców. Nie raz nie móg³ usn¹Ì w nocy przez to wspomnienie.
ChwilĂŞ tak jeszcze postali w ciszy, kiedy Miranda wpadÂł do gÂłowy pewien pomysÂł na poprawienie humoru przyjaciela.
- PokaÂż mi go jeszcze raz.
- Co? - zdziwiÂł siĂŞ JD, nie rozumiejÂąc, o co dziewczynie chodzi.
- Oj, no dobrze wiesz... Kamieù - doda³a tajemniczym tonem. James wiedzia³ ju¿, o co jej chodzi. Z uœmiechem na ustach siêgn¹³ do najwiêkszej kieszeni w swoich spodniach, wyci¹gaj¹c z niej szary, okr¹g³y kamieù. By³ on lekko przezroczysty, a od góry do do³u przecina³a go ciemna elipsa o kszta³cie DNA.
- Absolite - rzekÂł cicho JD, z dumÂą patrzÂąc na swĂłj maÂły skarb.
- Ty to chyba jednak masz farta. To trzeba przyznaÌ. Nie doœÌ, ¿e pozwolono ci mieÌ w³asne pokemony, to jeszcze znalaz³eœ Absolite - kamieù kompatybilny z twoj¹ Kir¹.
- Ma siê farta... - zacz¹³ radoœnie James, jednak resztê jego wypowiedzi zag³uszy³ krzyk, dobywaj¹cy siê zza jego pleców.
- Heeeeeeej! - krzykn¹³ Emer, biegn¹c ile si³ w stronê rozmawiaj¹cej pary. Na pewno siê nie pomyli³. Co to, to nie. Na sto procent zauwa¿y³ w rêki ubranego w czerwon¹ kurtkê ch³opaka coœ, co niezmiernie przypomina³o czerwon¹ sferê, ukryt¹ w jego plecaku.
- Czego chcesz? - spytaÂł James, szybko ukrywajÂąc kamieĂą w kieszeni.
- Informacji - odparÂł Dialgus, ÂłapiÂąc oddech po szybkim biegu.
- Na jaki temat? - do³¹czy³a do rozmowy Miranda. Jeszcze niedawno na widok kogoœ takiego zaraz straci³by g³owê i próbowa³ zarywaÌ. Jednak nie teraz. Od czasu upadku ze szczytu Srebrnej Góry, nauki pod okiem profesora Oaka i odnalezieniu tajemniczego kamienia zmieni³ siê o prawie sto osiemdziesi¹t stopni. W³aœciwie, to tylko w niektórych kwestiach. Przesta³ wyrywaÌ do dziewczyn, ale dalej pokemony by³y dla niego jak przyjaciele.
- Na temat kamienia, który w³aœnie schowa³eœ do swojej kieszeni - rzek³ spokojnie Emer, jednak odczuwa³ niewyobra¿aln¹ radoœÌ. Nareszcie znalaz³ kogoœ, kto jest w stanie mu wyt³umaczyÌ, czym jest tajemnicza sfera w jego plecaku.
- Jaki kamieĂą? - udawaÂł zdziwienie James.
- Nie udawa³ g³upiego. W³aœnie schowa³eœ go do kieszeni! - prawie zawo³a³ oskar¿ycielsko. W miêdzyczasie œci¹gn¹³ z pleców swój plecak i zacz¹³ rozpinaÌ najwiêksz¹ kieszeù.
- Nic nie schowaÂłem do kieszeni - odparÂł lekko opryskliwie JD.
- Schowa³eœ. Kamieù, bardzo podobny do tego - mówi¹c to, Emer wyci¹gn¹³ z plecaka swoj¹ czerwon¹ kulê. Po³yskuj¹c w s³oùcu, piêknie eksponowa³a elipsê, ukryt¹ w jej centrum.
- SkÂąd to masz?! - zawoÂłaÂł James, caÂłkowicie tracÂąc dotychczasowy ton. - SkÂąd masz ten kamieĂą?
- A wiêc to jednak kamieù, co? - mrukn¹³ Tony, uœmiechaj¹c siê pod nosem. Wiedzia³ ju¿, ¿e ta osoba mo¿e dostarczyÌ mu informacji, jakich potrzebowa³.
- Gadaj lepiej, sk¹d to masz! I przestaù udawaÌ, ¿e nie wiesz, czym on jest! - krzykn¹³ cicho JD.
- Obaj chcemy informacji, co? - podsumowaÂł radoÂśnie Dialgus.
- Wiesz, kto jest nastĂŞpny? - zawoÂłaÂł James, wskazujÂąc palcem na rozmĂłwcĂŞ z niebieskimi goglami. - Ty jesteÂś nastĂŞpny!
- Co? - powiedzia³ wstrz¹œniêty Tony, nie rozumiej¹c, o czym mówi ranger.
- Walczymy! Ja kontra ty! Trzy na trzy, z wymianami, dopĂłki ktĂłraÂś ze stron nie straci wszystkich pokemonĂłw. Teraz czaisz?
- Aaaaa... Trzeba byÂło tak od razu. - Na twarzy Emera pojawiÂł siĂŞ szeroki uÂśmiech. Walka. DÂługa, porzÂądna walka, czyli coÂś, co kocha. - Ok. WchodzĂŞ w to!
- Jak wygram, to od razu wyÂśpiewasz mi, skÂąd masz ten kamieĂą, jasne?
- Móg³bym mu to powiedzieÌ i bez tego, ale dobra tam... - mrukn¹³ niedos³yszalnie Dialgus.
- A jak ty wygrasz - kontynuowaÂł JD, w ogĂłle nie zwracajÂąc uwagi na mÂłodszego trenera - to ja powiem ci wszystko, co tylko chcesz. Pasi?
- Pasi - odparÂł Emer, wyciÂągajÂąc rĂŞkĂŞ w stronĂŞ przeciwnika. - Tony Emerald, ale mĂłwiÂą na mnie Dialgus.
- James David Clarkson - odpar³ nowy ranger, ujmuj¹c rêkê rywala. Uœmiechn¹³ siê lekko, ciesz¹c siê trochê na zmianê tematu i wyrwanie go z lekkiego sza³u. - Mo¿esz mówiÌ na mnie JD, jak wszyscy.

***

Obaj trenerzy stanêli naprzeciw siebie w odleg³oœci jakichœ piêtnastu metrów. Oddziela³ ich spory kawa³ek brukowanej alejki, wokó³ których ros³y potê¿ne drzewa. Wia³ lekki wiatr - idealne warunki do walki. Obaj m³odzieùcy stali jednak spokojnie, trzymaj¹c w rêkach czerwono-bia³e kule. Miranda opuœci³a walcz¹cych z dwóch powodów. Po pierwsze, nie lubi³a walk pokemon. A po drugie, zachcia³o jej siê piÌ, wiêc uda³a siê w stronê najbli¿szego automatu z zimnymi napojami.
- Zaczynaj - powiedziaÂł spokojnie Tony, mierzÂąc wzrokiem przeciwnika.
- Ok. Przygotuj siĂŞ na przegranÂą. Do ataku, Diddy!
- Bierz go, Cleon!
Z kul, wÂśrĂłd biaÂłych bÂłyskĂłw wyskoczyÂły dwa stworki. Jednym z nich byÂł zielony kameleon, ktĂłrego brzuch przecinaÂł czerwony zygzak. Drugim natomiast byÂła czerwona maÂłpa o dÂługich rĂŞkach z potĂŞÂżnymi piĂŞÂściami. Jego brwi przeksztaÂłciÂły siĂŞ w wstĂŞgi ognia.
- Kecleon - mrukn¹³ JD, rozpoznaj¹c gatunek pokemona przeciwnika.
- Darmanitan. NiezÂły przedstawiciel - powiedziaÂł spokojnie Emer, juÂż wiedzÂąc, jak ma go pokonaĂŚ. - To bĂŞdzie buÂłka z masÂłem.
- Nie lekcewaÂż Diddy'ego - upomniaÂł go James. - Zaczynamy?
- Zaczynamy - odparÂł Dialgus, uÂśmiechajÂąc siĂŞ pod nosem. Jego Kecleon pochyliÂł siĂŞ lekko, przyjmujÂąc pozycjĂŞ do ataku. WyszczerzyÂł lekko swoje maÂłe, ostre kÂły.
- Diddy, uÂżyj Ognistej PiĂŞÂści!
- Cleon, Pazur Cienia!
Zielony jaszczur popêdzi³ ku cz³ekokszta³tnemu, bior¹c potê¿ny zamach praw¹ ³ap¹. Wokó³ jego d³oni pojawi³a siê smuga niemal¿e czarnego œwiat³a, która przyjê³a kszta³t trzech pazurów. Jego cel natomiast stan¹³ na tylnych ³apach, unosz¹c przed siebie lew¹ ³apê. P³omienie otoczy³y jego piêœÌ, któr¹ nakierowa³ wprost na zbli¿aj¹cego siê oponenta. Normalnie, przy tej szybkoœci kameleon wpad³by wprost na ten atak, jednak ten da³ radê odbiÌ w swoje lewo, by ci¹Ì od boku. Ponownie siê zamachn¹³, wyprowadzaj¹c cios, jednak ma³pie uda³o siê odskoczyÌ. Polecia³ w górê, gdzie otworzy³ szeroko paszczê. Tam wypuœci³ z niej potok p³omieni, które popêdzi³y wprost na zielonego gada. Ten z cudem tego unikn¹³, odskakuj¹c w bok.
- Uff... - odetchn¹³ z ulg¹ Emer. - Na szczêœcie nie trafi³.
- Durne Przegrzanie - warkn¹³ pod nosem JD. - Strasznie rzadko trafia. Co nie, Dial?
- Dial? - zdziwiÂł siĂŞ Tony.
- Zdrobnienie od Dialgus. A co? ZÂłe? Wolisz moÂże... Dialek?
- Nie. Dial nie jest zÂłe - odparÂł Emer, odwracajÂąc wzrok. Nagle przypomniaÂł sobie o walce. - Cholera! Cleon, Antyczna Moc!
- Co... Walka! - rĂłwnieÂż i James zapomniaÂł na moment, co siĂŞ dzieje. - Diddy, Ochrona!
Wokó³ ma³py pojawi³a siê kula, która zaœwieci³a zielonym œwiat³em. By³a ona cienka, ale i wytrzyma³a. Przez ni¹ widaÌ by³o zniekszta³conego Darmanitana. Jednak, nie mia³o to wygl¹daÌ ³adnie, a byÌ funkcjonalne. I takie by³o. Bezkszta³tna masa œwiec¹cej, kamiennej energii wpad³a wprost na ssaka, jednak zatrzyma³a siê na tej cieniutkiej os³onie. Spokojnie wytrzyma³a. Zaraz po tym Darmanitan przypuœci³ kontratak. W jego ustach wybuch³y p³omienie, które obleg³y k³y ssaka. Cz³ekokszta³tny stworek rzuci³ siê na oponenta, próbuj¹c zacisn¹Ì szczêkê na tylnej ³apie gada. Uda³o mu siê. Plan Jamesa zadzia³a³ perfekcyjnie. Tak przynajmniej s¹dzi³. Nie zna³ jednak drugiego dna tego posuniêcia.
Kecleon sykn¹³ cicho, jednak nie zrobi³ sobie nic wiêcej z tego bólu. Zamiast tego zamachn¹³ siê ³ap¹, przypuszczaj¹c pierwszy udany atak w tej walce. Ci¹³ swoimi ostrymi pazurami prosto w czubek g³owy cz³ekokszta³tnego. Idealnie wymierzony cios poskutkowa³. Darmanitan nie doœÌ, ¿e oberwa³, to jeszcze puœci³ kameleona. Ten odskoczy³ i z daleka przypuœci³ kolejny atak. W jego d³oniach pojawi³a siê bezkszta³tna masa kamiennej energii, która tym razem trafi³a wprost w g³owê ma³py. Ten efektywny wzglêdem typu atak rzuci³ na ³opatki Darmanitana. Po³o¿y³ siê na ziemi i ju¿ ie wsta³.
- Cholera, Diddy!
- Jeden zero - zawoÂłaÂł radoÂśnie Emer, patrzÂąc, jak jego przeciwnik przywoÂłuje pokonanego pokemona do pokeballa i wymienia kule. - Ale, muszĂŞ przyznaĂŚ. Nie byÂło Âłatwo.
- DziĂŞki. Ale uwaÂżaj, bo teraz bĂŞdzie trudniej. Do ataku, Kira! Nocne CiĂŞcie!
Na miejscu pokonanego Darmanitana pojawi³a siê czarna wilczyca o bia³ym, grubym futrze i ostrym rogu - zwiastunka nieszczêœcia, Absol. W zaskakuj¹cym tempie doskoczy³ do przeciwnika i ci¹³ swoim rogiem, którego obleg³a ciemna poœwiata. Atak nie dosiêgn¹³ jednak gada, tylko... pluszaka. Pojawi³ siê on na miejscu Kecleona. On sam znalaz³ siê nagle za plecami wilczycy i ci¹³ j¹ swoimi pazurami. Nie da³o to zbyt wiele, ale jednak nawet ten atak Œciêcia da³ choÌby i te ma³e obra¿enia.
- Substytut, tak? - spytaÂł spokojnie JD.
- DokÂładnie. Szkoda tylko, Âże to rani rĂłwnieÂż i Cleona.
- CoÂś za coÂś, niestety. Kira, Lodowy PromieĂą!
Z ust mrocznego stworka wydoby³ siê strumieù lodowej energii, skierowany wprost na g³owê Kecleona. Ten nie zd¹¿y³ odskoczyÌ, wiêc b³êkitny cios trafi³ wprost na niego. Z powodu u¿ycia substytutu i poprzedniej walki, kameleon by³ w stanie przyj¹Ì na siebie tylko i wy³¹cznie ten jeden, jedyny atak. Po tym zemdla³ z braku si³.
- Cleon! No nie!
- Jeden jeden, czyÂż nie? - rzekÂł wesoÂło James. - Co ty na to? I nie mĂłw, Âże nie ostrzegaÂłem.
- A ja na to, jak na lato! Wybieram ciĂŞ, Buckie!
Ko³o miejsca, gdzie dotychczas le¿a³ pokonany Kecleon pojawi³ siê inny, zielony gekon. Ten jednak mia³ d³ugi ogon, ¿ó³te kulki na grzbiecie i liœcie, wyrastaj¹ce z r¹k. Sceptile, najstarsza forma Treecko, startera z Hoenn, rodzinnego regionu Emera. Znaj¹c dobrze swojego trenera, doskoczy³ on do oponenta i ci¹³ liœÌmi na swoich przedramionach. Roœliny te zab³ys³y na zielono, jednoczeœnie siê wyd³u¿aj¹c. Absol jednak nie pozosta³ mu d³u¿ny. Zam zacz¹³ atakowaÌ, tn¹c na przemian rogiem i pazurami na swoich przednich ³apach.
Dwa potê¿ne pokemony na przemian ciê³y i uderza³y siê, kieruj¹c w najczulsze punkty przeciwnika. Zacz¹³ siê œmiertelny taniec, który mia³ siê zakoùczyÌ ju¿ za moment, kiedy jeden z nich upadnie na ziemiê i ju¿ nie wstanie. To, co siê teraz dzia³o, mo¿na okreœliÌ jednym, prostym s³owem - potêga. ¯aden z napastników nie zamierza³ odpuœciÌ. Pomimo bólu i kolejnych ran, ¿adna ze stron nie zamierza³a odpuœciÌ. Robili to dla swoich trenerów, wiêc nie zamierzali odpuœciÌ...

- SkoĂącz! - zawoÂłaÂł Sceptile, po raz kolejny odbijajÂąc liÂściem ÂłapĂŞ przeciwnika.
- Nie! Ty to zrób! Ja siê nie poddam! - odpar³a Absol, z furi¹ w oczach opuszczaj¹c róg, by pchn¹Ì nim w brzuch oponenta.

Sceptile odskoczy³, by nastêpnie pojawiÌ siê tu¿ za plecami Absol. Tam ponowi³ atak, tn¹c od ty³u. Wilczyca jednak siê odwróci³a, by ponowiÌ natarcie. Dwoje potê¿nych wojowników zaczê³o szybki taniec, ponownie atakuj¹c. Zaczê³o im ju¿ powoli si³y, by ponawiaÌ ataki. Dlatego w³aœnie gadzi stworek odskoczy³, by za³adowaÌ w d³oniach zielon¹ kulê naturalnej energii, któr¹ rzuci³ w oponenta. Ta oberwa³a wprost w kark, wyj¹c donoœne. W to samo miejsce Buckie ponownie uderzy³, krzy¿uj¹c swoje ³apy. Wylecia³a z niej smuga ¿ó³tej energii, która powali³a Absol na ³opatki.
- Nie! Kira! - krzykn¹³ JD, podbiegaj¹c do swojej podopiecznej. - W porz¹dku?
- Abb... - zamruczaÂła Absol, przymykajÂąc oczy. Zaraz zniknĂŞÂła w czerwonym Âświetle, ktĂłre wciÂągnĂŞÂło jÂą do pokeballa.
- Trzyma siĂŞ? - spytaÂł troskliwie Tony.
- Wyjdzie z tego. Tymczasem my musimy dokoĂączyĂŚ naszÂą walkĂŞ. Do ataku, Krok! Przywal mu z Lodowego Promienia!
Z otwartego pokeballa wyp³yn¹³ strumieù œwiat³a. Nie zmaterializowa³ siê od razu w pokemona. Zanim ostatni wybór Jamesa pojawi³ siê na umownej arenie, wystrzeli³ lodow¹ energiê ku ledwo trzymaj¹cemu siê na nogach Sceptile'owi. Ten, po swojej poprzedniej walce ledwo siê trzyma³ na nogach. Nie zamierza³ jednak poddaÌ siê bez walki. Dlatego najpierw pos³a³ cienki b³ysk œwiat³a ku niebu, a nastêpnie z jego ogona wznios³a siê chmura liœci, która popêdzi³a ku do³¹czaj¹cemu do walki pokemonowi. Min¹³ w locie lodowy promieù i uderzy³ w œwie¿o zmaterializowanego Feraligatra - ostatni¹ formê wodnego startera z Jotho. Z niebieskiego, ³uskowatego, umiêœnionego cia³a wyrasta³y czerwone, twarde jak ska³a odpowiedniki p³etw, pomagaj¹ce mu w p³ywaniu. Odskoczy³, uderzaj¹c ogonem w pod³o¿e. Ledwo unikn¹³ ataku, czego nie mo¿na powiedzieÌ o Sceptile'u. Lodowy promieù trafi³ go prosto w brzuch, zni¿aj¹c go do parteru. Zaraz po tym zamkn¹³ oczy i zemdla³.
- Buckie!!! - rykn¹³ Tony, biegn¹c ku le¿¹cemu na ziemi gadowi. Podbieg³ do niego i z³apa³ go w ramiona. - Przepraszam, przyjacielu. To siê ju¿ wiêcej nie powtórzy. Obiecujê.
- W porzÂądku? - zawoÂłaÂł James.
- ÂŚredniawo. Przynajmniej daÂł radĂŞ ci zaszkodziĂŚ.
- Jak? PrzecieÂż Burza LiÂści nie trafiÂła.
- Nie o tym mówiê - odpar³ Emer, przywo³uj¹c pokonanego Sceptile'a do kuli. Siêgn¹³ do nerki i wzi¹³ kolejn¹ kulê. - Do boju, Igneel! - Z ma³ego przedmiotu w d³oni trenera z Hoenn wydoby³ siê ognisty, skrzydlaty jaszczur o p³on¹cym ogonie - ostatnia forma ognistego startera z Kanto, czyli Charizard. - Igneel, poka¿ im, czego nauczyliœmy siê w Kanto! S³oneczny Promieù!
Ognisty jaszczur wyrzuciÂł z siebie potĂŞÂżny strumieĂą roÂślinnej energii, ktĂłry uderzyÂł prosto w brzuch krokodyla, wyrzucajÂąc go kilkanaÂście metrĂłw w tyÂł.
- Jak? - zawoÂłaÂł JD. - PrzecieÂż SÂłoneczny PromieĂą trzeba najpierw zaÂładowaĂŚ!
- SpĂłjrz w gĂłrĂŞ - odparÂł spokojnie Tony. James spojrzaÂł nad siebie i zaraz przymruÂżyÂł oczy. OÂślepiÂło go ÂświatÂło dnia. - SÂłoneczny dzieĂą? - spytaÂł sam siebie. - Ale kiedy?
- Zaraz przed BurzÂą LiÂści - wyjaÂśniÂł Tony. - Nie patrzyÂłeÂś, a Buckie uÂżyÂł tego ruchu. Chyba wiesz, co to robi, prawda?
- Wzmacnia ogniste ataki, osÂłabia wodne, a SÂłoneczny PromieĂą nie musi siĂŞ ÂładowaĂŚ.
- Ma to teÂż pewien minus - dodaÂł Emer, patrzÂąc, jak jego podopieczny lekko krzywi siĂŞ z bĂłlu.
- S³oneczna Moc? - spyta³ James, rozpoznaj¹c umiejêtnoœÌ jaszczura.
- Tak. ZwiĂŞksza moc specjalnych atakĂłw Igneela w sÂłoĂącu, ale co jakiÂś czas trochĂŞ go rani. Nie zmienia to faktu, Âże zaraz cierpienie siĂŞ skoĂączy. Igneel, SÂłoneczny PromieĂą! PeÂłna moc!
- O nie! Co to, to nie. Tak Âłatwo siĂŞ nie damy! Krok, Hydro Pompa!
Oba pokemony wypuÂściÂły ze swoich paszcz potĂŞÂżne strumienie energii, ktĂłre popĂŞdziÂły ku sobie. ZderzyÂły siĂŞ w poÂłowie dystansu, jednak to atak Charizarda okazaÂł siĂŞ silniejszy. PrzebiÂł siĂŞ przez potok wody pod wysokim ciÂśnieniem, by nastĂŞpnie trafiĂŚ wprost w otwartÂą paszczĂŞ krokodyla. To ponownie odrzuciÂło go w tyÂł, przewalajÂąc na grzbiet. Ten atak byÂł wystarczajÂący, by Feraligatr juÂż nie wstaÂł. ZostaÂł pokonany.
- Krooooook! - zawy³ James, rzucaj¹c siê ku podopiecznemu. Z³apa³ go za g³owê, przytulaj¹c do siebie. - Trzymasz siê? - Ten tylko przytakn¹³, by nastêpnie zamkn¹Ì oczy. Nie mia³ si³y trzymaÌ ich d³u¿ej otwartych.
- NiezÂła walka - pogratulowaÂł przeciwnikowi Tony, podchodzÂąc do pokonanego. Igneel siedziaÂł juÂż sobie spokojnie w pokeballu.
- DziĂŞki. Ty teÂż Âświetnie walczyÂłeÂś - odparÂł James, przywoÂłujÂąc Kroka do pokeballa. - Ok, to co chcesz wiedzieĂŚ?
- Czym jest ten kamieĂą, ktĂłry mam.
- To Mega KamieĂą.
- Mega KamieĂą?
- Zaraz ci wszystko wyjaÂśniĂŞ..

ZwyciĂŞÂżyÂł: Drowker wynikiem 5:0

W walce numer 2 zwyciĂŞÂżyÂł Bulbinek stosunkiem gÂłosĂłw 5:0

W walce numer 3 zwyciĂŞÂżyÂł Sky stosunkiem gÂłosĂłw 5:0

W walce numer 4 zwyciĂŞÂżyÂł Fallen stosunkiem gÂłosĂłw 6:0


* * *

Sezon II

Walka numer 6

Uczestniczy: Diana Hunter (teddy) (wyzywajÂący) vs Max Starn (Sky) (wyzwany)
Miejsce: Sumiru Village w Kalos
Przewidywalna data oddania: 5 lutego 2014 roku
Ostateczna data oddania:5 lutego 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

* * *

Walka numer 7

KONIEC REGIONU KALOS

Uczestniczy: Dylan Shapiro (Chaqui) (wyzywajÂący) vs Karl Potyns (Alberto) (wyzwany)
Miejsce:Tower of Mastery w Shalour City
Przewidywalna data oddania: 8 lutego 2014 roku
Ostateczna data oddania:8 lutego 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

* * *

Walka numer 8

Uczestniczy: Luca Aller (Kleszcz) (wyzywajÂący) James David Clarkson(Drowker) (wyzwany)
Miejsce: White Ruins w Unova
Przewidywalna data oddania: 12 lutego 2014 roku
Ostateczna data oddania:15 lutego 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Lubisz skrobaÌ ró¿ne teksty? Zaczynasz sw¹ pisark¹ przygodê? Chcesz podnieœÌ swoje umiejêtnoœci w pisaniu? A mo¿e chcesz siê zmierzyÌ z innymi? W takim razie Bursztynowa Liga jest miejscem dla ciebie. Do³¹cz jeszcze dziœ.

WejdÂź tu

Poleca WÂładimir WÂładimirowicz Putin

Sezon II

Walka numer 8

Uczestniczy: Luca Aller (Kleszcz) (wyzywajÂący) James David Clarkson(Drowker) (wyzwany)
Miejsce: White Ruins w Unova
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Kleszcz:

Noc potrafi obudziĂŚ mrocznÂą naturĂŞ czÂłowieka. Lecz sÂą teÂż i tacy, ktĂłrzy nie wierzÂą w takie bujdy, gdyÂż zwyczajnie utracili blask w swej duszy i nie znajÂą juÂż dobra czy zÂła. WidzÂą wy³¹cznie jedno – cel, ktĂłry majÂą do speÂłnienia. MisjĂŞ, od ktĂłrych zaleÂży spojrzenie w lustrze. Przeznaczenie, dla ktĂłrego zostali stworzeni. Nie sÂą oni zÂłem, czy dobrem tego Âświata, a takÂże nie stanowiÂą rĂłwnowagi Âładu czy chaosu. Zwyczajnie ÂżyjÂą definicjÂą nowego, lepszego Âświata… Jeden z nich wÂłaÂśnie zakoĂączyÂł pracĂŞ na maszynopisie. Z delikatnoÂściÂą siĂŞgn¹³ po kartĂŞ ÂświeÂżo ukoĂączonego manifestu. Wzi¹³ g³êboki oddech, po czym zacz¹³ go czytaĂŚ na gÂłos:

„ÂŻyjemy w Âświecie przepeÂłnionym Pokemonami o niezliczonej maÂści. Egzystujemy razem z nimi od niezliczonych pokoleĂą na kaÂżdym kontynencie, posÂługujÂąc siĂŞ nimi zarĂłwno jako broniÂą, jak i szansÂą wspó³istnienia wÂśrĂłd innych miÂłoÂśnikĂłw PokemonĂłw. A wiĂŞc czy na pewno jesteÂśmy panami wÂłasnego losu, czy moÂże jednak marionetkami istot, ktĂłre byĂŚ moÂże nawet nie sÂą pochodzenia ziemskiego? Nie bojĂŞ siĂŞ zadaĂŚ Wam tego pytania – czy potrafilibyÂście ÂżyĂŚ bez PokemonĂłw? PrzeÂżylibyÂście bez ich wsparcia? CzêœÌ z Was z pewnoÂściÂą upadÂłaby pod ciĂŞÂżarem prawdziwego Âżycia, lecz z pewnoÂściÂą pewna grupa najwytrwalszych daÂłaby sobie radĂŞ. Jednostki najsilniejsze, gotowe na starcie z nowÂą rzeczywistoÂściÂą.

W³aœnie takich ludzi poszukujê, gotowych na zdjêcie ze swoich barków brzemienia zw¹cego siê Pokemon, œwiadomych skali wyzwania, które ich czeka w trakcie misji, a tak¿e odwa¿nych, by oczyœciÌ ten zatruty œwiat raz na zawsze. To nasza planeta, a wiêc to my powinniœmy podporz¹dkowywaÌ j¹ sobie, a nie pozwalaÌ na zanieczyszczanie jej jednostkami innej kategorii, które byÌ mo¿e ju¿ w tej chwili dominuj¹ nad nami nie tylko liczebnie? To jest ostatnia chwila, by uderzyÌ, gdy¿ ka¿dy kolejny dzieù zw³oki zbli¿a nas do momentu, gdy oka¿e siê, ¿e jest ju¿ za póŸno.

Nazywam siĂŞ Klaus Hertez i jestem czÂłowiekiem numer jeden w Team Revo-Ex. Celem zarĂłwno organizacji, ktĂłrÂą niedawno zaÂłoÂżyÂłem jak i moim osobistym jest eksterminacja gatunku okreÂślanego jako „Pokemony”. OczywiÂście jestem w peÂłni Âświadomy tego, Âże z chwilÂą pierwszego uderzenia wszyscy obrĂłcÂą siĂŞ przeciwko nam, jednak nie zapomnijcie o tym, Âże owa ignorancja i wrogoœÌ to oznaka strachu, ktĂłry jest naszÂą si³¹.

A zwyciĂŞstwo wkrĂłtce bĂŞdzie nasze.”

SpojrzaÂł oczami wyobraÂźni na wyimaginowanÂą aulĂŞ, gdzie setki jego zwolennikĂłw w tym wÂłaÂśnie momencie skandowaÂło hasÂła „ÂŚmierĂŚ!”, „Team Revo-Ex!” czy „Klaus, jesteÂśmy z tobÂą na dobre i zÂłe!”… lecz to nadal byÂły tylko sÂłowa. Potrzeba czynĂłw, czy pokazu siÂły.

Czas przetestowaĂŚ broĂą przed Âświtem nowej ery.

*

Luca spojrzaÂł na pochmurne niebo. Niesamowite dla niego byÂło to, jak szybko potrafiÂła zmieniĂŚ siĂŞ pogoda, gdy jeszcze parĂŞ godzin temu znajdowaÂł siĂŞ na szczycie Dragonspiral Tower, gdzie niesamowicie intensywnie praÂżyÂło sÂłoĂące. Teraz ta sama wieÂża do³¹czyÂła do caÂłoÂści ponurego krajobrazu, ktĂłry nie wzbudzaÂł chĂŞci do Âżycia. Jakby w pewnym momencie caÂła przyroda chciaÂła mu zasygnalizowaĂŚ, Âże wkrĂłtce zdarzy siĂŞ coÂś niezwykle smutnego… „Bez przesady, byĂŚ moÂże zwyczajnie zmienia siĂŞ pogoda. No có¿, dÂługo tu nie pobĂŞdĂŞ” – po czym ruszyÂł dalej. WidziaÂł juÂż przed sobÂą pierwsze zarysy White Ruins i zwyczajnie nie mĂłgÂł siĂŞ poddaĂŚ. Nie dzisiaj, bo inaczej kolejne wymĂłwki bĂŞdÂą oddalaĂŚ go od jego celu, ktĂłrym miaÂł byĂŚ powrĂłt na ÂścieÂżkĂŞ trenera PokemonĂłw, ktĂłrego kolejne dni kr¹¿¹ wokó³ marzeniom stania siĂŞ numerem jeden w caÂłym rejonie Unova. „A do tego potrzeba mi zarĂłwno silniejszego skÂładu, jak i wiĂŞkszego doÂświadczenia w starciach z innymi trenerami. CzyÂż nie znajdĂŞ tego tutaj - nieopodal Icirrus City, skÂąd najlepsi wyruszajÂą do Opelucid by dopi¹Ì formalnoÂści?” – spojrzaÂł ponownie za siebie, lecz tym razem jego oczy znalazÂły wczeÂśniej wspomniane miasto.

DÂługa droga czekaÂła go i jego skromnÂą ekipĂŞ, by zmierzyĂŚ siĂŞ z Brycenem, mistrzem pogromcĂłw smokĂłw – PokemonĂłw o typie lodowym, lecz okolice samej mieÂściny byÂły bogate w przeró¿ne stworzenia. Niestety, najwyraÂźniej dzisiaj jeszcze nie miaÂł szczĂŞÂścia i nie miaÂł okazji skorzystaĂŚ z ani jednej okazji do walki, lecz z drugiej strony tyle juÂż sÂłyszaÂł o White Ruins i o legendarnych Pokemonach, ktĂłre byÂły nieraz ³¹czone z owym miejscem , a w peÂłni sprawna i zdolna ekipa ma okazjĂŞ skorzystaĂŚ z potencjalnej okazji na progres w niezapomnianym starciu.

SpojrzaÂł na swoje Poke Balle – miaÂł tylko dwa Pokemony, i to niekoniecznie potĂŞÂżne: Knacka, Snivy’ego otrzymanego od profesor Saramedy oraz Eelektrika, ktĂłrÂą z braku pomysÂłu nazwaÂł ElektrÂą. MoÂże nie byÂł to jeszcze skÂład godny pretendenta o tytuÂł mistrza Ligi Unova, lecz miaÂł jeszcze wiele czasu przed sobÂą, a zdobyte wczeÂśniej dwie odznaki byÂły dowodem zakoĂączenia Âżmudnego epizodu eksplorowania przybrzeÂżnych partii rejonu Unovy. „Do rozpoczĂŞcia turnieju jeszcze sporo czasu, nie powinienem siĂŞ spieszyĂŚ, a powoli rozbudowywaĂŚ swojÂą jakoœÌ” – pomyÂślaÂł, po czym wznowiÂł wĂŞdrĂłwkĂŞ ku ostatniemu punktowi dzisiejszej wycieczki. WczeÂśniej planowaÂł spĂŞdziĂŚ tam noc na poszukiwaniu nowych wyzwaĂą, lecz ta aura ze zmianÂą pogody w roli g³ównej… nadal budziÂło to w nim zÂłe przeczucia. Jednak nie mĂłgÂł przewidzieĂŚ tego, co miaÂło siĂŞ wkrĂłtce zdarzyĂŚ.

[Witam, jestem bezmyÂślnym botem reklamowym pewnej gry online, ale mimo tego i tak nie obsÂługujĂŞ BBCode.]*[/align]

MiaÂł nadziejĂŞ, Âże zachodzÂące sÂłoĂące przywita go w chwili, gdy dotrze do White Ruins, lecz pogoda nie miaÂła ani grama ochoty zmieniaĂŚ swej ponurej i przygnĂŞbiajÂącej aury. Luca westchn¹³ z grymasem niezadowolenia, a po chwili wstaÂł, otrzepaÂł siĂŞ i jeszcze raz rozejrzaÂł siĂŞ po owej mitycznej lokacji. Niestety, owa „tajemniczoœÌ” musiaÂła kryĂŚ siĂŞ w opowieÂściach, mitach, legendach i baÂśniach, gdy tak naprawdĂŞ na pierwszy rzut oka uderzaÂło wraÂżenie, Âże to tylko kolejne stare ruiny. ZnajdujÂące siĂŞ miĂŞdzy wzgĂłrzami resztki dawnej ÂświÂątyni nie budziÂły w sobie mistycznoÂści… a moÂże to efekt zÂłej aury panujÂącej zarĂłwno na niebie, jak i na ziemi? Luca podszedÂł do jednej z samotnych kolumn, ktĂłra zapewne niegdyÂś stanowiÂła jeden z elementĂłw wspaniaÂłej kolumnady czy teÂż zadaszenia, po czym pociÂągn¹³ dÂłoniÂą po niej z dziwnÂą delikatnoÂściÂą i nutÂą dedukcji, jakby szukajÂąc ukrytego przycisku mogÂącego otworzyĂŚ nieznanÂą nikomu jaskiniĂŞ, czy teÂż pomieszczenie. Niestety – bez skutku.

- Co tu robisz, nieznany mi czÂłowieczku? – gÂłos zza jego plecĂłw niemalÂże nie zabiÂł obecnego trenera z zaskoczenia.
Luca instynktownie odwróci³ siê, by odkryÌ Ÿród³o owego g³osu. Wtedy te¿ ujrza³ przed sob¹ osobê o podobnym wzroœcie, lecz zarówno o spojrzeniu jak i wyrazie twarzy ulicznego bandziora, co stanowi³o idealny kontrast dla noszonej przez niego kamizelki charakterystycznej dla Rangerów. Na dodatek charakterystyczny czarny Tomahawk, czy niebieska bejsbolówka... W sumie sam nie móg³ siê zdecydowaÌ, czy ma siê obawiaÌ ³omotu, czy mu zaufaÌ i do³¹czyÌ do rozpoczêtej rozmowy.
- Wiem, Âże siĂŞ nie znamy, a wyglÂądasz jakbyÂś zobaczyÂł samego diabÂła. Jestem James! – po czym dziarsko podaÂł dÂłoĂą, co jeszcze bardziej zaskoczyÂło i poniekÂąd przeraziÂło LucĂŞ. – Wybacz tÂą bezpoÂśrednioœÌ, lecz mĂłgÂłbym powiedzieĂŚ Âże z nieba mi spadÂłeÂś.
- Luca Aller… - niemrawo odpowiedziaÂł trener - ale po co byÂłbym tobie potrzebny? Jestem tutaj tylko na chwilĂŞ, moÂże na nieco dÂłuÂżej, ale nic wiĂŞcej. Nie wiem jak mĂłgÂłbym pomĂłc Rangerowi…
- Eh, w sumie prawie trafiÂłeÂś – w tym momencie JD przestaÂł graĂŚ sylwetkĂŞ dobrodusznego czÂłonka organizacji RangerĂłw - normalnie odpuÂściÂłbym sobie wsparcie jakiegoÂś przypadkowo spotkanego trenera, ktĂłry raczej nie dotrzymaÂłby mojego tempa, co nie Kira? – dopiero wtedy Luca zauwaÂżyÂł, Âże u boku JD znajdowaÂł siĂŞ Absol, ktĂłrego spojrzenie wzbudziÂło u trenera co najmniej duÂży niepokĂłj. – Lecz tym razem moÂże mi siĂŞ przydaĂŚ obecnoœÌ drugiej osoby w mrocznych korytarzach White Ruins…
- Korytarzach?! Jest tutaj coÂś ukrytego? – Luca zapomniaÂł o strachu i wstĂŞpnej nieufnoÂści do Jamesa, gdy usÂłyszaÂł sÂłowo "korytarz", wyraÂźnie sugerujÂące, Âże byĂŚ moÂże kryje siĂŞ jednak coÂś tajemniczego w owym miejscu. – ChĂŞtnie, czemu nie? PomogĂŞ!
- Eh, nie napalaj siĂŞ trenerku, to tylko patrol, bo kr¹¿¹ o tym miejscu niefajne wieÂści. PotrzebujĂŞ kogoÂś, kto zapewni mi… spokĂłj – po czym JD pomyÂślaÂł o ciasnych korytarzach, ktĂłre w mroku sprawiaÂły wraÂżenie jeszcze mniejszych. Ale no có¿, sÂłuÂżba, nie druÂżba.
- Nie rozumiem… Jednak w sumie jeÂśli wiesz o tym miejscu wiĂŞcej niÂż ja sam, to chĂŞtnie do³¹czĂŞ – po czym Luca jeszcze raz otrzepaÂł siĂŞ wykazujÂąc gotowoœÌ do wyruszenia.
- No dobra, dobra. W sumie im szybciej to odhaczĂŞ, tym prĂŞdzej… bĂŞdĂŞ mĂłgÂł siĂŞ zaj¹Ì wÂłasnymi sprawami – JD ruszyÂł w kierunku, ktĂłry miaÂł go zaprowadziĂŚ do ukrytego wejÂścia do podziemnych korytarzy White Ruins.
Luce nie pozostaÂło nic innego, jak ruszyĂŚ za nim. „No nareszcie coÂś siĂŞ dzieje!” - pomyÂślaÂł z uÂśmiechem na ustach.

*

Niestety - tak jak JD to przewidywaÂł w swoich myÂślach - byÂł to tylko, a moÂże aÂż rutynowy patrol wymyÂślony przez „gĂłrĂŞ” organizacji. Po kilku godzinach wĂŞdrowania po opuszczonych korytarzach zarĂłwno trener, jak i Ranger powoli zbliÂżali siĂŞ do wyjÂścia z badanego obszaru. MiĂŞdzy nimi panowaÂła cisza – Luca nadal miaÂł w gÂłowie pierwsze spotkanie z towarzyszem, zaÂś sam James nie miaÂł ochoty rozwijaĂŚ g³êbokich relacji z trenerem, ktĂłry miaÂł mu tylko zapewniĂŚ towarzystwo podczas eksploracji po znienawidzonych przez niego ciasnych i mrocznych korytarzach. Czasem padaÂły miĂŞdzy nimi krĂłtkie pytania i jeszcze krĂłtsze odpowiedzi, lecz w tym wszystkim panowaÂł formalizm czy bezosobowoœÌ. SÂłuÂżbowy patrol, nic wiĂŞcej. Byleby tylko odhaczyĂŚ swĂłj maÂło ciekawy obowiÂązek.

WkrĂłtce pojawiÂło siĂŞ i owe wyjÂście, ktĂłre z kaÂżdym krokiem byÂło coraz bliÂższe i wyraÂźniejsze. James juÂż zastanawiaÂł siĂŞ, jak tu podziĂŞkowaĂŚ, jak i jednoczeÂśnie spÂławiĂŚ typa, byleby tylko szybko wrĂłciĂŚ i mĂłc odpocz¹Ì po kolejnym nudnym zadaniu, lecz… coÂś byÂło nie tak.
- Czy mi siĂŞ zdaje, czy powinna panowaĂŚ juÂż noc?
- Tak.
- To czemu jest tam tak jasno? – Luca nie mĂłgÂł odpuÂściĂŚ swej ciekawoÂści. – Albo trwaÂło to duÂżo dÂłuÂżej, albo…
- KtoÂś tam jest – przerwaÂł mu JD. – BÂądÂź gotĂłw.
- Na co?
- Na wszystko – po czym daÂł porozumiewawczy sygnaÂł swemu Absolowi.
Kira ze stoickim spokojem przyjê³a niewerbaln¹ informacjê. Luca siêgn¹³ po Poke Ball z Knackiem, po czym do³¹czy³ do milcz¹cego towarzysza, by w kompletnej ciszy zmierzaÌ ku wyjœciu.

O dziwo, pierwsze co zaatakowa³o dwójkê patroluj¹cych przy wyjœciu z podziemnych korytarzy by³y wy³¹cznie reflektory. Zaskakuj¹ce by³y dwie rzeczy:
- Czemu sÂą tutaj te ÂświatÂłojeby, a takÂże gdzie sÂą ci, ktĂłrzy je tu postawili? – James zapytaÂł samego siebie, lecz nie potrafiÂł odpowiedzieĂŚ na te pytania.
- MoÂże to Rangerzy? Martwili siĂŞ o nas i…
- Nie bÂądÂź tak naiwny, gdyby zaczĂŞli drÂżeĂŚ o moje zdrowie czy Âżycie, wczeÂśniej zauwaÂżyliby to i chociaÂż staraliby siĂŞ skomunikowaĂŚ ze mnÂą. A w koĂącu mam aktywny komunikator… - po czym siĂŞgn¹³ po swĂłj smartfon, by po chwili… - Cholera! Co siĂŞ staÂło?!

Luca spojrzaÂł na Jamesa z niemym zapytaniem, nie rozumiejÂąc co siĂŞ w ogĂłle dzieje.
- Nie dziaÂła! PrzecieÂż przed chwilÂą jeszcze sprawdzaÂłem, czy nie przyszÂły nowe koordynaty, 5 minut temu! – po czym spojrzaÂł na zegarek i ponownie zakl¹³ na gÂłos.
- Eeee… teÂż nie dziaÂła? – Luca prĂłbowaÂł odkryĂŚ ÂźrĂłdÂło ponownego wybuchu gniewu rzucajÂąc najbardziej prawdopodobnÂą opcjÂą.
- Brawo Nostradamusie. Lepiej sprawdÂź, czy i twoje bajerki dziaÂłajÂą.
Trener siĂŞgn¹³ po swĂłj podrĂŞczny nawigator – niestety nie dawaÂł Âżadnego znaku Âżycia.
- No to jesteÂśmy w dupie – tyle zd¹¿yÂł powiedzieĂŚ.

Nagle us³yszeli nad sob¹ z³owrogi warkot jednego z helikopterów, który w nastêpnej chwili agresywnie wyl¹dowa³ na jednej z okolicznych polan, wczeœniej zrêcznie unikaj¹c wystaj¹cych szcz¹tków po dawnej kolumnadzie. Zanim zd¹¿yli jakkolwiek zareagowaÌ, za ich plecami zjawili siê nieznani im napastnicy w kombinezonach maskuj¹cych, które mo¿e nie gwarantowa³y niezauwa¿alnoœci, lecz skutecznie pozwala³y poruszaÌ siê bezszelestnie za patroluj¹cymi. Nawet nie bawili siê w zaawansowane sztuki walki czy wsparcie Pokemonów, lecz zwyczajnie wyci¹gnêli urz¹dzenia, które b³yskawicznie udowodni³y, jak skuteczne jest unieszkodliwienie przy pomocy ³adunku elektrycznego.

„Co siĂŞ dzieje?” – szaleĂącze myÂśli koÂłotaÂły w gÂłowie Luci, zaÂś z mroku wyÂłaniaÂły siĂŞ kolejne postacie o podobnym, nietypowym ubiorze oraz z dziwnymi instrumentami, czy teÂż przedmiotami, o doœÌ dÂługich gabarytach. Po chwili wszyscy, ktĂłrzy pojawili siĂŞ w oÂświetlonym obszarze stanĂŞli w bezruchu ustawiajÂąc siĂŞ w wyszkolonym szyku (nie liczÂąc dwĂłjki napastnikĂłw, ktĂłra dbaÂła o spokojny spoczynek schwytanych czÂłonkĂłw patrolu), a ÂśmigÂła helikoptera zastygÂły w identycznym bezruchu. Wtedy teÂż maszynĂŞ opuÂściÂł jegomoœÌ, ubrany w specyficzny opancerzony kombinezon zÂłoÂżony g³ównie z ochronnej warstwy kevlaru, niosÂąc ze sobÂą w kaburze jakiÂś dziwny przedmiot stworzony z tworzyw metalicznych, ktĂłry budziÂł niepokojÂące skojarzenia. JegomoœÌ podniĂłsÂł dÂłoĂą – w tej samej chwili schwytani usÂłyszeli odgÂłos klikniĂŞĂŚ w owych dÂługich przedmiotach trzymanych przez ustawionych w szyku czÂłonkĂłw grupy. ZapanowaÂła zÂłowroga cisza, ktĂłrÂą przerwaÂł wyró¿niajÂący siĂŞ jegomoœÌ w potĂŞÂżnym kombinezonie:
- Dobry wieczĂłr – przywitaÂł ich gÂłos, ktĂłry od samego poczÂątku budziÂł niechĂŞĂŚ i odrazĂŞ do jego posiadacza. – Nazywam siĂŞ Klaus Hertez i jestem liderem organizacji zwanej Team Revo-Ex. Nie wiem kim jesteÂście…

MÂłody trener poczuÂł, Âże powoli wracajÂą mu siÂły, przynajmniej, by cokolwiek powiedzieĂŚ.
- Nazywam siĂŞ Luca i kompletnie nie wiem… – nagle Luca poczuÂł uderzenie kolbÂą w kark, by po chwili ponownie opuÂściĂŚ gÂłowĂŞ i gÂłoÂśno jĂŞkn¹Ì z bĂłlu.
- Milcz, gdy Lider do ciebie mĂłwi, chyba Âże kaÂże ci odpowiadaĂŚ! – tyle usÂłyszaÂł od jednego z pilnujÂących ich wartownikĂłw w ramach wyjaÂśnienia.
- ZbĂŞdna jest mi wiedza, kim jesteÂście – Klaus kontynuowaÂł z tym samym stoickim spokojem, jakby do ostatniego zdarzenia wcale nie doszÂło – aczkolwiek macie niewÂątpliwÂą przyjemnoœÌ byĂŚ Âświadkami maÂłego przedstawienia w ramach przygotowaĂą do szeroko zakrojonej akcji bĂŞdÂącej formÂą przedstawieniu caÂłemu Âświatu, Âże pewna era w cywilizacji ludzkiej wÂłaÂśnie zmierza ku koĂącowi. Tak, mowa o pewnej rewolucji…
- WeÂź przestaĂą pieprzyĂŚ, bo gadasz tak samo jak inni zapuszkowani wizjonerzy! – James nie wytrzymaÂł, a nastĂŞpnie poczuÂł ten sam bĂłl, ktĂłry spotkaÂł jego towarzysza.
- Eh, wizjonerzy. Wiecznie to samo, niecne zÂłe plany przy pomocy zepsutych PokemonĂłw… - Klaus splun¹³ z wyraÂźnÂą odrazÂą – nie miaÂły prawa siĂŞ speÂłniĂŚ, gdy swoje marzenia i ambicje powierzasz plugawym bestiom spoza naszej planety! Ale nie, pewnie nie przyznacie mi racji, bo wÂłaÂśnie w tej chwili macie ze sobÂą pozorne maÂłe wiĂŞzienia zwane Poke Ballami. Pozorne, bo nie znacie dnia ani godziny, kiedy to wszystko siĂŞ zmieni…
- Czy ty mĂłwisz o dominacji PokemonĂłw?! Lecz siĂŞ! – JD byÂł Âświadom tego, jakie bĂŞdÂą konsekwencje tych s³ów, lecz kolejne zdania Klausa wzbudzaÂły u trenerĂłw niechĂŞĂŚ. Zwyczajnie byÂły peÂłne jadu i nienawiÂści wobec PokemonĂłw...
Klaus da³ d³oni¹ kolejny sygna³. Wartownicy podnieœli dwójkê schwytanych, lecz po chwili wyci¹gnêli swoj¹ podrêczn¹, tym razem chwytaj¹c za kolbê jak za rêkojeœÌ.
- Widzê, ¿e nie jesteœcie jeszcze gotowi na zrozumienie mojej idei, no có¿, ludzie lubi¹ byÌ g³usi na czyjeœ s³owa. Jednak od czego w koùcu s¹ czyny? Szeregowy pierwszy od lewej, poka¿ skutecznoœÌ naszego argumentu w s³usznej sprawie.

Wskazany cz³onek w ustawionym szyku podniós³ w górê wyd³u¿ony przedmiot, wycelowa³ nim w znajduj¹ce siê wy¿ej drzewo, po czym poci¹gn¹³ za spust. Wszyscy w okolicy us³yszeli specyficzny, nikomu nieznany, lecz z pewnoœci¹ z³owrogi huk, zaœ z owego drzewa wystrzeli³y w niebo przera¿one, wczeœniej œpi¹ce Pokemony. Szeregowy ze stoickim spokojem wycelowa³ w jednego z odlatuj¹cych w panice stworów, zatrzyma³ oddech i poci¹gn¹³ jeszcze raz za spust. Spadaj¹cy po chwili kszta³t upewni³ go w przekonaniu, ¿e seria kul z pewnoœci¹ nie chybi³a.

- Doskonale szeregowy, wróÌ do szyku! – stoicki spokĂłj nie opuszczaÂł Klausa. – I co teraz powiecie? Co majÂą do powiedzenia wizjonerzy przy mojej sile argumentĂłw… a raczej argumentu siÂły?
ZarĂłwno Luca jak i James milczeli – jednego dusiÂł strach, drugiego gniew. Lider grupy doskonale to wyczuwaÂł, zresztÂą byÂło to wyraÂźnie widaĂŚ w ich oczach. UÂśmiechn¹³ siĂŞ w geÂście triumfu, po czym kontynuowaÂł:
- Ale nie, pewnie macie swoje argumenty, zapewne lepsze! Dlatego daje wam propozycjê nie do odrzucenia! Poka¿cie mi swoj¹ radoœÌ z bycia trenerem Pokemonów! Walczcie miêdzy sob¹, jeden na jednego, mo¿e przekonacie mnie ¿e siê mylê!
- Mamy walczyĂŚ dla ciebie?! Dupku, nie ma szans! – wrzask Jamesa nie zrobiÂł na Klausie wiĂŞkszego wraÂżenia.
- PragnĂŞ przypomnieĂŚ – jest to propozycja nie do odrzucenia. W innym przypadku, jak widzicie, mam duÂżo chĂŞtnych pragnÂących siĂŞ wykazaĂŚ, Âże nie tylko jeden z szyku potrafi strzelaĂŚ. A na pewno ci, ktĂłrzy wÂłaÂśnie celujÂą z krĂłtkiej broni palnej w wasze potylice. CzyÂż nie?

Schwytani us³yszeli za sob¹ pomruk sugeruj¹cy przytakniêcie, zaœ ty³y ich g³ów zosta³y delikatnie przyciœniête przez blisko znajduj¹ce siê lufy pistoletów.
- A, zapomniaÂłbym! Uwielbiacie o coÂś walczyĂŚ! Odznaki, tytuÂły, honory i tak do koĂąca Âświata i dzieĂą dÂłuÂżej! Dlatego mam propozycjĂŞ jako… powiedzmy pan caÂłego dzisiejszego przedstawienia! – po czym uÂśmiechn¹³ siĂŞ zÂłowieszczo, Âświadomy bĂłlu s³ów, ktĂłre zaraz wypowie. – ZwyciĂŞzca wyjdzie z caÂłego spotkania caÂły i zdrĂłw! A przegrany… bĂŞdzie lÂżejszy o jedno wiĂŞzienie dla tych waszych PokemonĂłw! JeÂśli wam coÂś nie odpowiada – wyciÂągn¹³ z kabury przedmiot o srebrzystym poÂłysku i dziwnym magazynku, majÂącym ksztaÂłt bĂŞbenka – chĂŞtnie przetestujĂŞ swojÂą broĂą przy pomocy wiĂŞkszej iloÂści strza³ów niÂż tylko jednym.
- A wiĂŞc to szantaÂż, dupku? – James nie zamierzaÂł odpuÂściĂŚ, byÂł zbyt rozwÂścieczony na to co siĂŞ dzieje, a tym bardziej na pewnÂą bezsilnoœÌ.
- Ty to tak nazywasz. Sam wolê definicjê nadania wiêkszej wartoœci ca³ej walce. Uznaj to za mój gest, bo na samym pocz¹tku nie mia³em ochoty byÌ a¿ tak mi³y. A w³aœnie, skoro ju¿ jestem taki mi³osierny to a¿ was przeproszê za u¿ycie broni impulsowej do wy³¹czenia waszej elektroniki. Nie chcia³em tu ¿adnych niespodziewanych goœci...

- Walczmy – Luca zaskoczyÂł Jamesa – teraz nic im nie zrobimy, aczkolwiek nie mogÂą sobie ot tak znikn¹Ì do koĂąca naszych. WolĂŞ przegraĂŚ potyczkĂŞ by wygraĂŚ wojnĂŞ.
- WzruszajÂące sÂłowa – sarkazm Klausa wyraÂźnie biÂł po uszach – aczkolwiek trenerek ma racjĂŞ. Chyba Âże wolisz nadal graĂŚ obroĂącĂŞ sprawiedliwoÂści i za chwilĂŞ poÂżegnaĂŚ siĂŞ z tym… Pokemonem – po czym spojrzaÂł znaczÂąco na KirĂŞ.
- Cholera, zajebiĂŞ ciebie teÂż, jak tylko wyrĂłwnam pozostaÂłe warunki, jednak teraz… eh, walczmy – JD ciĂŞÂżko przyszÂły te sÂłowa, lecz z pewnoÂściÂą uÂłatwiÂła je lufa ponownie tulÂąca siĂŞ do jego potylicy.
- A wiĂŞc… jak to siĂŞ u was mĂłwi – niech wygra lepszy!
Humor nie opuszczaÂł Klausa nawet w tak ponurej chwili.

*

- Kira… ustaw siĂŞ – kolejne sÂłowa bolaÂły Jamesa, lecz ÂświadomoœÌ bezsilnoÂści wzbudzaÂła jeszcze wiĂŞkszy bĂłl.
- Knack, wybieram ciebie! – w gÂłosie Luci panowaÂło pragnienie, by caÂłoœÌ zakoĂączyĂŚ jak najprĂŞdzej.
„Niech ten koszmar skoĂączy siĂŞ jak najprĂŞdzej!”
- Jeszcze dajecie im imiona, jakie to sÂłodkie! – Klaus nie zamierzaÂł milczeĂŚ podczas walki, lecz po chwili zmieniÂł ton na bardziej zÂłowieszczy. – Walczcie powaÂżnie, bo inaczej przestanĂŞ byĂŚ miÂły!

- Knack, Leaf Tornado! – Luca staraÂł siĂŞ jak najbardziej zachowaĂŚ pozory normalnoÂści tego starcia, lecz im bardziej siĂŞ staraÂł, tym mocniej bolaÂło go w Âśrodku to, co wÂłaÂśnie robi.
Snivy posÂłusznie zacz¹³ obracaĂŚ siĂŞ wokó³ wÂłasnej osi, zaÂś pojawiajÂące siĂŞ pierwsze liÂście zaczĂŞÂły ulegaĂŚ sile wzmacniajÂącego siĂŞ wiru. Po chwili naprzeciwko Absola staÂło niewielkie tornado, ktĂłrego „ostrza” niebezpiecznie lÂśniÂły w blasku reflektorĂłw.
- Uderz!
- Kira, unik, a nastĂŞpnie kontruj szybkim ciosem!

Jego podopieczna nie miaÂła problemu z ominiĂŞciem nadchodzÂącego huraganu peÂłnego ostrych liÂści. Z ÂłatwoÂściÂą odskakiwaÂła nadchodzÂącemu zagroÂżeniu, ktĂłre zbyt wolno zbliÂżaÂło siĂŞ w jej stronĂŞ, by zaskoczyĂŚ. Wreszcie po jakimÂś czasie Knack nie miaÂł juÂż siÂły dÂłuÂżej utrzymaĂŚ ataku, co skutkowaÂło osÂłabniĂŞciem wiru i zatrzymaniu siĂŞ samego Pokemona w celu nabrania oddechu po zbyt dÂługotrwaÂłym ataku. Wtedy teÂż Kira z ÂłatwoÂściÂą zbliÂżyÂła siĂŞ do Snivy’ego, by z jeszcze wiĂŞkszÂą ÂłatwoÂściÂą przy pomocy rogu wyrzuciĂŚ duÂżo mniejszego Pokemona na niemaÂły dystans.

- Knack, musisz odzyskaĂŚ tÂą energiĂŞ… Mega Drain!
- Czemu bierzesz tÂą walkĂŞ na powaÂżnie?! – Jamesa zaczĂŞÂła powoli draÂżniĂŚ coraz wiĂŞksza rola Luci w tej grze marionetek. Tym bardziej, Âże jego wy³¹czony komunikator gwarantowaÂł JD, Âże prĂŞdzej czy póŸniej pojawi siĂŞ paru zaniepokojonych RangerĂłw. Pragn¹³ graĂŚ na czas, lecz jego przeciwnik tego mu nie uÂłatwiaÂł
- A czy myÂślisz, Âże specjalnie wracaÂłem do Unovy, by straciĂŚ na zawsze pierwszego Pokemona juÂż w pierwszej powaÂżnej walce? Cokolwiek bĂŞdzie siĂŞ dziaÂło, walka musi trwaĂŚ! – W oczach Luci pojawiaÂły siĂŞ pierwsze Âłzy, lecz czy byÂły to Âłzy bezsilnoÂści czy z beznadziei sytuacji?
- Ehh… Dupku, pomyÂśl trochĂŞ!
- Nie chcĂŞ wam przeszkadzaĂŚ w tej czuÂłej rozmĂłwce… lecz gdybym chciaÂł obejrzeĂŚ telenowelĂŞ, to bym jÂą sobie w³¹czyÂł! – Klaus ponownie przypomniaÂł o sobie w swoim stylu.
- Dobra, no to sobie walcz! – James rzuciÂł we wÂściekÂłoÂści jakiekolwiek sÂłowa, nadal liczÂąc, Âże prĂŞdzej czy póŸniej ktoÂś z organizacji zainteresuje siĂŞ jego losem.
- Knack, uÂżyj Mega Drain!
- Kira, skontruj to Quick Attackiem!

Po chwili obydwa Pokemony sparowaÂły siĂŞ ze sobÂą, jednak caÂłe uderzenie Absola zostaÂło szybko zregenerowane przez sprytny atak Snivy’ego. Jednak nadal to Pokemon Luci sprawiaÂł wraÂżenie zarĂłwno bardziej zmĂŞczonego starciem, jak i bĂŞdÂącego silniejszym faworytem „na odstrzaÂł”.
- Knack, Gastro Acid!
Snivy instynktownie wyrzuciÂł z siebie niemaÂłe jak na jego gabaryty pokÂłady klejÂącej siĂŞ mazi, ktĂłra nie mogÂła nie trafiĂŚ w blisko stojÂącego Absola. James kombinowaÂł, co z tym fantem zrobiĂŚ, gdyÂż jak przewidywaÂł, kolejna komenda Luci mogÂła byĂŚ tylko jedna:
- A teraz Leaf Tornado!

Knack z duÂżo wiĂŞkszym impetem rozpocz¹³ kolejne podejÂście do wirujÂącego ciosu. Tym razem samo tornado byÂło duÂżo silniejsze, aÂż czÂłonkowie Teamu Revo-Ex musieli dbaĂŚ, by ich nakrycia gÂłowy nie do³¹czyÂły do rotujÂącego Snivy’ego.
- Kira, nie moÂżesz tego przegraĂŚ! ZrĂłb to! – James po raz pierwszy od dawna… straciÂł kontrolĂŞ nad sobÂą. WiedziaÂł, Âże ten cios zakoĂączy walkĂŞ… lecz w oczach Luci widziaÂł tÂą samÂą utratĂŞ kontroli nad sytuacjÂą. Klaus skutecznie ciÂągn¹³ za sznurki.
Mroczny Pokemon otworzy³ swe usta, zaœ po chwili pojawi³ siê zal¹¿ek œwietlistej i bia³ej sfery . Po chwili owa sfera sta³a siê strumieniem, a strumieù promieniem. Ice Beam. To nie mog³o siê nie udaÌ, szczególnie gdy sam ³adunek zamra¿aj¹cej energii przeszed³ przez wir niczym nó¿ w mas³o, a zaledwie sekundy zakoùczy³y ¿ywot zarówno trawiastego ataku, jak i Pokemona oponenta.

Milczenie.

*

PrzeraÂżajÂąca cisza mogÂła ÂświadczyĂŚ wy³¹cznie o jednym. Luca wÂłaÂśnie przegraÂł, i to zarĂłwno boleÂśnie, jak i sprawiedliwie z Jamesem. Nawet nie miaÂł szans – jego przeciwnik, pomimo olbrzymiej niechĂŞci musiaÂł go pokonaĂŚ. ZresztÂą on sam nawet nie miaÂł w tej chwili odwagi spojrzeĂŚ w oczy dwudziestolatka. Wtedy teÂż usÂłyszaÂł za swoimi plecami odgÂłos klaskania. ZwrĂłciÂł gÂłowĂŞ w stronĂŞ, skÂąd donosiÂł siĂŞ owy dÂźwiĂŞk. ZauwaÂżyÂł szyderczo uÂśmiechniĂŞtego Klausa, w peÂłni zadowolonego z koĂąca walki. W tej chwili pragn¹³ rzuciĂŚ siĂŞ na niego i zrobiĂŚ mu wiele zÂłego, z uszczerbkiem na zdrowiu czy Âżyciu w³¹cznie, lecz lufa blisko potylicy po to tam byÂła, aby mu przypomnieĂŚ o konsekwencji owego czynu.

- Tak, oto wÂłaÂśnie kwintesencja walk przy pomocy PokemonĂłw! – w tej chwili uÂśmiech znikn¹³ z twarzy Lidera, zaÂś w oczach pojawiÂły siĂŞ iskierki gniewu. – Gdzie wasza radoœÌ z zakoĂączonego starcia? Gdzie te sÂłodkie s³ówka gratulacji, czy Âżyczenia ponownego spotkania w silniejszych skÂładach, bo w koĂącu zawsze kiedyÂś moÂże dojœÌ do rewanÂżu? Chyba nie sÂłyszĂŞ? Czy moÂże to magia odbiornikĂłw telewizyjnych?
Nastêpnie bez d³u¿szej zabawy siêgn¹³ do kabury, by wyci¹gn¹Ì broù o srebrzystym po³ysku i charakterystycznym bêbenku nad cynglem. Rewolwer. Ustawi³ lufê w kierunku nieprzytomnego i wych³odzonego Knacka.

- Czas odci¹Ì jednego trenera od tej pĂŞpowiny. Witamy w nowej rzeczywistoÂści, panie trenerze… – po czym przymkn¹³ jedno oko, aby nie chybiĂŚ i… BANG!
To byÂł ten moment, gdy caÂłe Âżycie przeleciaÂło przez Âżycie caÂłkiem mÂłodego trenera. Jeszcze chwilĂŞ temu staÂł w bezruchu, a w jego gÂłowie dominowaÂły myÂśli peÂłne apatii, by tuÂż przed strzaÂłem obudziĂŚ w sobie wszystkie zmysÂły i w akcie szaleĂąstwa zasÂłoniĂŚ Knacka swoim ciaÂłem, jednoczeÂśnie przyjmujÂąc na siebie caÂłe zÂło, ktĂłre wydostaÂło siĂŞ z nieznanej nikomu, aczkolwiek ÂśmiercionoÂśnej broni. PoczuÂł, jak pocisk przedarÂł siĂŞ przez jego bok i opuÂściÂł ciaÂło ÂświdrujÂąc je na wylot, jednak peÂłen przeraÂżenia i troski o pana pisk Knacka uÂświadomiÂł go, Âże jego Pokemonowi nic siĂŞ nie staÂło. Resztkami siÂł wezwaÂł Pokemona do Poke Balla, aby nic wiĂŞcej zÂłego nie staÂło siĂŞ i tak skrzywdzonemu stworkowi. Sam bĂłl byÂł niemiÂłosierny – jakby ktoÂś wyrwaÂł mu caÂły kawaÂł ciaÂła, a sam zarys Âświata stawaÂł siĂŞ coraz bardziej czarno-biaÂły…

- ZaimponowaÂłeÂś mi! WidzĂŞ, Âże albo twoja wola walki jest niesamowicie silna, albo jesteÂś zwyczajnym idiotÂą – odparÂł Klaus, chowajÂąc przy tym broĂą do kabury – co mi tam! PozwolĂŞ ci ÂżyĂŚ, jako dowĂłd szacunku dla twojego poÂświĂŞcenia, jakiego w sumie wymagam od czÂłonkĂłw mojej organizacji. Z takim oddaniem dla idei nawet pasowaÂłbyÂś do nas… jednak jesteÂś nie po tej stronie, po ktĂłrej wymagam. A po tym wszystkim z pewnoÂściÂą bĂŞdziesz nas nienawidziĂŚ… - westchn¹³, po czym odwrĂłciÂł siĂŞ w stronĂŞ helikoptera. – Na nas juÂż czas i pora, czas sprawdziĂŚ, jak poszÂło oddziaÂłowi C w eksterminacji PokemonĂłw kategorii B+ przy pomocy technologii KaÂłasznikowa. Czas nas zresztÂą goni… Eh, i znowu siĂŞ nie wyÂśpiĂŞ.

Po tym wszystkim odszedÂł do helikoptera z tym samym stoickim spokojem, z jakim jakiÂś czas temu przyszedÂł do wĂłwczas zaskoczonych trenerĂłw.
- A tobie, drugi trenerze, sugerujĂŞ pomĂłc dzieciakowi – prĂŞdzej czy póŸniej zabraknie mu paliwa do Âżycia, ktĂłre my ludzie zwiemy krwiÂą. To nie Pokemon, zwykÂłe Centrum mu nie pomoÂże – rzekÂł do Jamesa, po czym wsiadÂł do helikoptera.
Nie minĂŞÂła chwila, a wszyscy czÂłonkowie Team Revo-Ex ruszyli w znanym sobie kierunku, a maszyna, po uruchomieniu ÂśmigÂła uniosÂła siĂŞ i ruszyÂła by kontynuowaĂŚ nadzĂłr nad swymi „testami”…

James rzuciÂł siĂŞ na LucĂŞ, lecz ten miaÂł juÂż zamkniĂŞte oczy, zaÂś puls stawaÂł siĂŞ coraz mniej wyczuwalny.
- Cholera, nie padaj mi tu, bohaterzyno od siedmiu boleÂści!
Wtedy teÂż usÂłyszaÂł teÂż szelest nad sobÂą. PodniĂłsÂł gÂłowĂŞ. UjrzaÂł trzech RangerĂłw znajdujÂących siĂŞ wyÂżej niego.
- Pierdo³y, lepiej póŸno ni¿ wcale! Szykujcie medyka, transport do jasnej cholery! Cz³owiek nam zdycha!

[Kleszczu]

Sezon II

Walka numer 8

Uczestniczy: Luca Aller (Kleszcz) (wyzywajÂący) James David Clarkson(Drowker) (wyzwany)
Miejsce: White Ruins w Unova
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Kleszcz:

Noc potrafi obudziĂŚ mrocznÂą naturĂŞ czÂłowieka. Lecz sÂą teÂż i tacy, ktĂłrzy nie wierzÂą w takie bujdy, gdyÂż zwyczajnie utracili blask w swej duszy i nie znajÂą juÂż dobra czy zÂła. WidzÂą wy³¹cznie jedno – cel, ktĂłry majÂą do speÂłnienia. MisjĂŞ, od ktĂłrych zaleÂży spojrzenie w lustrze. Przeznaczenie, dla ktĂłrego zostali stworzeni. Nie sÂą oni zÂłem, czy dobrem tego Âświata, a takÂże nie stanowiÂą rĂłwnowagi Âładu czy chaosu. Zwyczajnie ÂżyjÂą definicjÂą nowego, lepszego Âświata… Jeden z nich wÂłaÂśnie zakoĂączyÂł pracĂŞ na maszynopisie. Z delikatnoÂściÂą siĂŞgn¹³ po kartĂŞ ÂświeÂżo ukoĂączonego manifestu. Wzi¹³ g³êboki oddech, po czym zacz¹³ go czytaĂŚ na gÂłos:

„ÂŻyjemy w Âświecie przepeÂłnionym Pokemonami o niezliczonej maÂści. Egzystujemy razem z nimi od niezliczonych pokoleĂą na kaÂżdym kontynencie, posÂługujÂąc siĂŞ nimi zarĂłwno jako broniÂą, jak i szansÂą wspó³istnienia wÂśrĂłd innych miÂłoÂśnikĂłw PokemonĂłw. A wiĂŞc czy na pewno jesteÂśmy panami wÂłasnego losu, czy moÂże jednak marionetkami istot, ktĂłre byĂŚ moÂże nawet nie sÂą pochodzenia ziemskiego? Nie bojĂŞ siĂŞ zadaĂŚ Wam tego pytania – czy potrafilibyÂście ÂżyĂŚ bez PokemonĂłw? PrzeÂżylibyÂście bez ich wsparcia? CzêœÌ z Was z pewnoÂściÂą upadÂłaby pod ciĂŞÂżarem prawdziwego Âżycia, lecz z pewnoÂściÂą pewna grupa najwytrwalszych daÂłaby sobie radĂŞ. Jednostki najsilniejsze, gotowe na starcie z nowÂą rzeczywistoÂściÂą.

W³aœnie takich ludzi poszukujê, gotowych na zdjêcie ze swoich barków brzemienia zw¹cego siê Pokemon, œwiadomych skali wyzwania, które ich czeka w trakcie misji, a tak¿e odwa¿nych, by oczyœciÌ ten zatruty œwiat raz na zawsze. To nasza planeta, a wiêc to my powinniœmy podporz¹dkowywaÌ j¹ sobie, a nie pozwalaÌ na zanieczyszczanie jej jednostkami innej kategorii, które byÌ mo¿e ju¿ w tej chwili dominuj¹ nad nami nie tylko liczebnie? To jest ostatnia chwila, by uderzyÌ, gdy¿ ka¿dy kolejny dzieù zw³oki zbli¿a nas do momentu, gdy oka¿e siê, ¿e jest ju¿ za póŸno.

Nazywam siĂŞ Klaus Hertez i jestem czÂłowiekiem numer jeden w Team Revo-Ex. Celem zarĂłwno organizacji, ktĂłrÂą niedawno zaÂłoÂżyÂłem jak i moim osobistym jest eksterminacja gatunku okreÂślanego jako „Pokemony”. OczywiÂście jestem w peÂłni Âświadomy tego, Âże z chwilÂą pierwszego uderzenia wszyscy obrĂłcÂą siĂŞ przeciwko nam, jednak nie zapomnijcie o tym, Âże owa ignorancja i wrogoœÌ to oznaka strachu, ktĂłry jest naszÂą si³¹.

A zwyciĂŞstwo wkrĂłtce bĂŞdzie nasze.”

SpojrzaÂł oczami wyobraÂźni na wyimaginowanÂą aulĂŞ, gdzie setki jego zwolennikĂłw w tym wÂłaÂśnie momencie skandowaÂło hasÂła „ÂŚmierĂŚ!”, „Team Revo-Ex!” czy „Klaus, jesteÂśmy z tobÂą na dobre i zÂłe!”… lecz to nadal byÂły tylko sÂłowa. Potrzeba czynĂłw, czy pokazu siÂły.

Czas przetestowaĂŚ broĂą przed Âświtem nowej ery.

*

Luca spojrzaÂł na pochmurne niebo. Niesamowite dla niego byÂło to, jak szybko potrafiÂła zmieniĂŚ siĂŞ pogoda, gdy jeszcze parĂŞ godzin temu znajdowaÂł siĂŞ na szczycie Dragonspiral Tower, gdzie niesamowicie intensywnie praÂżyÂło sÂłoĂące. Teraz ta sama wieÂża do³¹czyÂła do caÂłoÂści ponurego krajobrazu, ktĂłry nie wzbudzaÂł chĂŞci do Âżycia. Jakby w pewnym momencie caÂła przyroda chciaÂła mu zasygnalizowaĂŚ, Âże wkrĂłtce zdarzy siĂŞ coÂś niezwykle smutnego… „Bez przesady, byĂŚ moÂże zwyczajnie zmienia siĂŞ pogoda. No có¿, dÂługo tu nie pobĂŞdĂŞ” – po czym ruszyÂł dalej. WidziaÂł juÂż przed sobÂą pierwsze zarysy White Ruins i zwyczajnie nie mĂłgÂł siĂŞ poddaĂŚ. Nie dzisiaj, bo inaczej kolejne wymĂłwki bĂŞdÂą oddalaĂŚ go od jego celu, ktĂłrym miaÂł byĂŚ powrĂłt na ÂścieÂżkĂŞ trenera PokemonĂłw, ktĂłrego kolejne dni kr¹¿¹ wokó³ marzeniom stania siĂŞ numerem jeden w caÂłym rejonie Unova. „A do tego potrzeba mi zarĂłwno silniejszego skÂładu, jak i wiĂŞkszego doÂświadczenia w starciach z innymi trenerami. CzyÂż nie znajdĂŞ tego tutaj - nieopodal Icirrus City, skÂąd najlepsi wyruszajÂą do Opelucid by dopi¹Ì formalnoÂści?” – spojrzaÂł ponownie za siebie, lecz tym razem jego oczy znalazÂły wczeÂśniej wspomniane miasto.

DÂługa droga czekaÂła go i jego skromnÂą ekipĂŞ, by zmierzyĂŚ siĂŞ z Brycenem, mistrzem pogromcĂłw smokĂłw – PokemonĂłw o typie lodowym, lecz okolice samej mieÂściny byÂły bogate w przeró¿ne stworzenia. Niestety, najwyraÂźniej dzisiaj jeszcze nie miaÂł szczĂŞÂścia i nie miaÂł okazji skorzystaĂŚ z ani jednej okazji do walki, lecz z drugiej strony tyle juÂż sÂłyszaÂł o White Ruins i o legendarnych Pokemonach, ktĂłre byÂły nieraz ³¹czone z owym miejscem , a w peÂłni sprawna i zdolna ekipa ma okazjĂŞ skorzystaĂŚ z potencjalnej okazji na progres w niezapomnianym starciu.

SpojrzaÂł na swoje Poke Balle – miaÂł tylko dwa Pokemony, i to niekoniecznie potĂŞÂżne: Knacka, Snivy’ego otrzymanego od profesor Saramedy oraz Eelektrika, ktĂłrÂą z braku pomysÂłu nazwaÂł ElektrÂą. MoÂże nie byÂł to jeszcze skÂład godny pretendenta o tytuÂł mistrza Ligi Unova, lecz miaÂł jeszcze wiele czasu przed sobÂą, a zdobyte wczeÂśniej dwie odznaki byÂły dowodem zakoĂączenia Âżmudnego epizodu eksplorowania przybrzeÂżnych partii rejonu Unovy. „Do rozpoczĂŞcia turnieju jeszcze sporo czasu, nie powinienem siĂŞ spieszyĂŚ, a powoli rozbudowywaĂŚ swojÂą jakoœÌ” – pomyÂślaÂł, po czym wznowiÂł wĂŞdrĂłwkĂŞ ku ostatniemu punktowi dzisiejszej wycieczki. WczeÂśniej planowaÂł spĂŞdziĂŚ tam noc na poszukiwaniu nowych wyzwaĂą, lecz ta aura ze zmianÂą pogody w roli g³ównej… nadal budziÂło to w nim zÂłe przeczucia. Jednak nie mĂłgÂł przewidzieĂŚ tego, co miaÂło siĂŞ wkrĂłtce zdarzyĂŚ.

[Witam, jestem bezmyÂślnym botem reklamowym pewnej gry online, ale mimo tego i tak nie obsÂługujĂŞ BBCode.]*[/align]

MiaÂł nadziejĂŞ, Âże zachodzÂące sÂłoĂące przywita go w chwili, gdy dotrze do White Ruins, lecz pogoda nie miaÂła ani grama ochoty zmieniaĂŚ swej ponurej i przygnĂŞbiajÂącej aury. Luca westchn¹³ z grymasem niezadowolenia, a po chwili wstaÂł, otrzepaÂł siĂŞ i jeszcze raz rozejrzaÂł siĂŞ po owej mitycznej lokacji. Niestety, owa „tajemniczoœÌ” musiaÂła kryĂŚ siĂŞ w opowieÂściach, mitach, legendach i baÂśniach, gdy tak naprawdĂŞ na pierwszy rzut oka uderzaÂło wraÂżenie, Âże to tylko kolejne stare ruiny. ZnajdujÂące siĂŞ miĂŞdzy wzgĂłrzami resztki dawnej ÂświÂątyni nie budziÂły w sobie mistycznoÂści… a moÂże to efekt zÂłej aury panujÂącej zarĂłwno na niebie, jak i na ziemi? Luca podszedÂł do jednej z samotnych kolumn, ktĂłra zapewne niegdyÂś stanowiÂła jeden z elementĂłw wspaniaÂłej kolumnady czy teÂż zadaszenia, po czym pociÂągn¹³ dÂłoniÂą po niej z dziwnÂą delikatnoÂściÂą i nutÂą dedukcji, jakby szukajÂąc ukrytego przycisku mogÂącego otworzyĂŚ nieznanÂą nikomu jaskiniĂŞ, czy teÂż pomieszczenie. Niestety – bez skutku.

- Co tu robisz, nieznany mi czÂłowieczku? – gÂłos zza jego plecĂłw niemalÂże nie zabiÂł obecnego trenera z zaskoczenia.
Luca instynktownie odwróci³ siê, by odkryÌ Ÿród³o owego g³osu. Wtedy te¿ ujrza³ przed sob¹ osobê o podobnym wzroœcie, lecz zarówno o spojrzeniu jak i wyrazie twarzy ulicznego bandziora, co stanowi³o idealny kontrast dla noszonej przez niego kamizelki charakterystycznej dla Rangerów. Na dodatek charakterystyczny czarny Tomahawk, czy niebieska bejsbolówka... W sumie sam nie móg³ siê zdecydowaÌ, czy ma siê obawiaÌ ³omotu, czy mu zaufaÌ i do³¹czyÌ do rozpoczêtej rozmowy.
- Wiem, Âże siĂŞ nie znamy, a wyglÂądasz jakbyÂś zobaczyÂł samego diabÂła. Jestem James! – po czym dziarsko podaÂł dÂłoĂą, co jeszcze bardziej zaskoczyÂło i poniekÂąd przeraziÂło LucĂŞ. – Wybacz tÂą bezpoÂśrednioœÌ, lecz mĂłgÂłbym powiedzieĂŚ Âże z nieba mi spadÂłeÂś.
- Luca Aller… - niemrawo odpowiedziaÂł trener - ale po co byÂłbym tobie potrzebny? Jestem tutaj tylko na chwilĂŞ, moÂże na nieco dÂłuÂżej, ale nic wiĂŞcej. Nie wiem jak mĂłgÂłbym pomĂłc Rangerowi…
- Eh, w sumie prawie trafiÂłeÂś – w tym momencie JD przestaÂł graĂŚ sylwetkĂŞ dobrodusznego czÂłonka organizacji RangerĂłw - normalnie odpuÂściÂłbym sobie wsparcie jakiegoÂś przypadkowo spotkanego trenera, ktĂłry raczej nie dotrzymaÂłby mojego tempa, co nie Kira? – dopiero wtedy Luca zauwaÂżyÂł, Âże u boku JD znajdowaÂł siĂŞ Absol, ktĂłrego spojrzenie wzbudziÂło u trenera co najmniej duÂży niepokĂłj. – Lecz tym razem moÂże mi siĂŞ przydaĂŚ obecnoœÌ drugiej osoby w mrocznych korytarzach White Ruins…
- Korytarzach?! Jest tutaj coÂś ukrytego? – Luca zapomniaÂł o strachu i wstĂŞpnej nieufnoÂści do Jamesa, gdy usÂłyszaÂł sÂłowo "korytarz", wyraÂźnie sugerujÂące, Âże byĂŚ moÂże kryje siĂŞ jednak coÂś tajemniczego w owym miejscu. – ChĂŞtnie, czemu nie? PomogĂŞ!
- Eh, nie napalaj siĂŞ trenerku, to tylko patrol, bo kr¹¿¹ o tym miejscu niefajne wieÂści. PotrzebujĂŞ kogoÂś, kto zapewni mi… spokĂłj – po czym JD pomyÂślaÂł o ciasnych korytarzach, ktĂłre w mroku sprawiaÂły wraÂżenie jeszcze mniejszych. Ale no có¿, sÂłuÂżba, nie druÂżba.
- Nie rozumiem… Jednak w sumie jeÂśli wiesz o tym miejscu wiĂŞcej niÂż ja sam, to chĂŞtnie do³¹czĂŞ – po czym Luca jeszcze raz otrzepaÂł siĂŞ wykazujÂąc gotowoœÌ do wyruszenia.
- No dobra, dobra. W sumie im szybciej to odhaczĂŞ, tym prĂŞdzej… bĂŞdĂŞ mĂłgÂł siĂŞ zaj¹Ì wÂłasnymi sprawami – JD ruszyÂł w kierunku, ktĂłry miaÂł go zaprowadziĂŚ do ukrytego wejÂścia do podziemnych korytarzy White Ruins.
Luce nie pozostaÂło nic innego, jak ruszyĂŚ za nim. „No nareszcie coÂś siĂŞ dzieje!” - pomyÂślaÂł z uÂśmiechem na ustach.

*

Niestety - tak jak JD to przewidywaÂł w swoich myÂślach - byÂł to tylko, a moÂże aÂż rutynowy patrol wymyÂślony przez „gĂłrĂŞ” organizacji. Po kilku godzinach wĂŞdrowania po opuszczonych korytarzach zarĂłwno trener, jak i Ranger powoli zbliÂżali siĂŞ do wyjÂścia z badanego obszaru. MiĂŞdzy nimi panowaÂła cisza – Luca nadal miaÂł w gÂłowie pierwsze spotkanie z towarzyszem, zaÂś sam James nie miaÂł ochoty rozwijaĂŚ g³êbokich relacji z trenerem, ktĂłry miaÂł mu tylko zapewniĂŚ towarzystwo podczas eksploracji po znienawidzonych przez niego ciasnych i mrocznych korytarzach. Czasem padaÂły miĂŞdzy nimi krĂłtkie pytania i jeszcze krĂłtsze odpowiedzi, lecz w tym wszystkim panowaÂł formalizm czy bezosobowoœÌ. SÂłuÂżbowy patrol, nic wiĂŞcej. Byleby tylko odhaczyĂŚ swĂłj maÂło ciekawy obowiÂązek.

WkrĂłtce pojawiÂło siĂŞ i owe wyjÂście, ktĂłre z kaÂżdym krokiem byÂło coraz bliÂższe i wyraÂźniejsze. James juÂż zastanawiaÂł siĂŞ, jak tu podziĂŞkowaĂŚ, jak i jednoczeÂśnie spÂławiĂŚ typa, byleby tylko szybko wrĂłciĂŚ i mĂłc odpocz¹Ì po kolejnym nudnym zadaniu, lecz… coÂś byÂło nie tak.
- Czy mi siĂŞ zdaje, czy powinna panowaĂŚ juÂż noc?
- Tak.
- To czemu jest tam tak jasno? – Luca nie mĂłgÂł odpuÂściĂŚ swej ciekawoÂści. – Albo trwaÂło to duÂżo dÂłuÂżej, albo…
- KtoÂś tam jest – przerwaÂł mu JD. – BÂądÂź gotĂłw.
- Na co?
- Na wszystko – po czym daÂł porozumiewawczy sygnaÂł swemu Absolowi.
Kira ze stoickim spokojem przyjê³a niewerbaln¹ informacjê. Luca siêgn¹³ po Poke Ball z Knackiem, po czym do³¹czy³ do milcz¹cego towarzysza, by w kompletnej ciszy zmierzaÌ ku wyjœciu.

O dziwo, pierwsze co zaatakowa³o dwójkê patroluj¹cych przy wyjœciu z podziemnych korytarzy by³y wy³¹cznie reflektory. Zaskakuj¹ce by³y dwie rzeczy:
- Czemu sÂą tutaj te ÂświatÂłojeby, a takÂże gdzie sÂą ci, ktĂłrzy je tu postawili? – James zapytaÂł samego siebie, lecz nie potrafiÂł odpowiedzieĂŚ na te pytania.
- MoÂże to Rangerzy? Martwili siĂŞ o nas i…
- Nie bÂądÂź tak naiwny, gdyby zaczĂŞli drÂżeĂŚ o moje zdrowie czy Âżycie, wczeÂśniej zauwaÂżyliby to i chociaÂż staraliby siĂŞ skomunikowaĂŚ ze mnÂą. A w koĂącu mam aktywny komunikator… - po czym siĂŞgn¹³ po swĂłj smartfon, by po chwili… - Cholera! Co siĂŞ staÂło?!

Luca spojrzaÂł na Jamesa z niemym zapytaniem, nie rozumiejÂąc co siĂŞ w ogĂłle dzieje.
- Nie dziaÂła! PrzecieÂż przed chwilÂą jeszcze sprawdzaÂłem, czy nie przyszÂły nowe koordynaty, 5 minut temu! – po czym spojrzaÂł na zegarek i ponownie zakl¹³ na gÂłos.
- Eeee… teÂż nie dziaÂła? – Luca prĂłbowaÂł odkryĂŚ ÂźrĂłdÂło ponownego wybuchu gniewu rzucajÂąc najbardziej prawdopodobnÂą opcjÂą.
- Brawo Nostradamusie. Lepiej sprawdÂź, czy i twoje bajerki dziaÂłajÂą.
Trener siĂŞgn¹³ po swĂłj podrĂŞczny nawigator – niestety nie dawaÂł Âżadnego znaku Âżycia.
- No to jesteÂśmy w dupie – tyle zd¹¿yÂł powiedzieĂŚ.

Nagle us³yszeli nad sob¹ z³owrogi warkot jednego z helikopterów, który w nastêpnej chwili agresywnie wyl¹dowa³ na jednej z okolicznych polan, wczeœniej zrêcznie unikaj¹c wystaj¹cych szcz¹tków po dawnej kolumnadzie. Zanim zd¹¿yli jakkolwiek zareagowaÌ, za ich plecami zjawili siê nieznani im napastnicy w kombinezonach maskuj¹cych, które mo¿e nie gwarantowa³y niezauwa¿alnoœci, lecz skutecznie pozwala³y poruszaÌ siê bezszelestnie za patroluj¹cymi. Nawet nie bawili siê w zaawansowane sztuki walki czy wsparcie Pokemonów, lecz zwyczajnie wyci¹gnêli urz¹dzenia, które b³yskawicznie udowodni³y, jak skuteczne jest unieszkodliwienie przy pomocy ³adunku elektrycznego.

„Co siĂŞ dzieje?” – szaleĂącze myÂśli koÂłotaÂły w gÂłowie Luci, zaÂś z mroku wyÂłaniaÂły siĂŞ kolejne postacie o podobnym, nietypowym ubiorze oraz z dziwnymi instrumentami, czy teÂż przedmiotami, o doœÌ dÂługich gabarytach. Po chwili wszyscy, ktĂłrzy pojawili siĂŞ w oÂświetlonym obszarze stanĂŞli w bezruchu ustawiajÂąc siĂŞ w wyszkolonym szyku (nie liczÂąc dwĂłjki napastnikĂłw, ktĂłra dbaÂła o spokojny spoczynek schwytanych czÂłonkĂłw patrolu), a ÂśmigÂła helikoptera zastygÂły w identycznym bezruchu. Wtedy teÂż maszynĂŞ opuÂściÂł jegomoœÌ, ubrany w specyficzny opancerzony kombinezon zÂłoÂżony g³ównie z ochronnej warstwy kevlaru, niosÂąc ze sobÂą w kaburze jakiÂś dziwny przedmiot stworzony z tworzyw metalicznych, ktĂłry budziÂł niepokojÂące skojarzenia. JegomoœÌ podniĂłsÂł dÂłoĂą – w tej samej chwili schwytani usÂłyszeli odgÂłos klikniĂŞĂŚ w owych dÂługich przedmiotach trzymanych przez ustawionych w szyku czÂłonkĂłw grupy. ZapanowaÂła zÂłowroga cisza, ktĂłrÂą przerwaÂł wyró¿niajÂący siĂŞ jegomoœÌ w potĂŞÂżnym kombinezonie:
- Dobry wieczĂłr – przywitaÂł ich gÂłos, ktĂłry od samego poczÂątku budziÂł niechĂŞĂŚ i odrazĂŞ do jego posiadacza. – Nazywam siĂŞ Klaus Hertez i jestem liderem organizacji zwanej Team Revo-Ex. Nie wiem kim jesteÂście…

MÂłody trener poczuÂł, Âże powoli wracajÂą mu siÂły, przynajmniej, by cokolwiek powiedzieĂŚ.
- Nazywam siĂŞ Luca i kompletnie nie wiem… – nagle Luca poczuÂł uderzenie kolbÂą w kark, by po chwili ponownie opuÂściĂŚ gÂłowĂŞ i gÂłoÂśno jĂŞkn¹Ì z bĂłlu.
- Milcz, gdy Lider do ciebie mĂłwi, chyba Âże kaÂże ci odpowiadaĂŚ! – tyle usÂłyszaÂł od jednego z pilnujÂących ich wartownikĂłw w ramach wyjaÂśnienia.
- ZbĂŞdna jest mi wiedza, kim jesteÂście – Klaus kontynuowaÂł z tym samym stoickim spokojem, jakby do ostatniego zdarzenia wcale nie doszÂło – aczkolwiek macie niewÂątpliwÂą przyjemnoœÌ byĂŚ Âświadkami maÂłego przedstawienia w ramach przygotowaĂą do szeroko zakrojonej akcji bĂŞdÂącej formÂą przedstawieniu caÂłemu Âświatu, Âże pewna era w cywilizacji ludzkiej wÂłaÂśnie zmierza ku koĂącowi. Tak, mowa o pewnej rewolucji…
- WeÂź przestaĂą pieprzyĂŚ, bo gadasz tak samo jak inni zapuszkowani wizjonerzy! – James nie wytrzymaÂł, a nastĂŞpnie poczuÂł ten sam bĂłl, ktĂłry spotkaÂł jego towarzysza.
- Eh, wizjonerzy. Wiecznie to samo, niecne zÂłe plany przy pomocy zepsutych PokemonĂłw… - Klaus splun¹³ z wyraÂźnÂą odrazÂą – nie miaÂły prawa siĂŞ speÂłniĂŚ, gdy swoje marzenia i ambicje powierzasz plugawym bestiom spoza naszej planety! Ale nie, pewnie nie przyznacie mi racji, bo wÂłaÂśnie w tej chwili macie ze sobÂą pozorne maÂłe wiĂŞzienia zwane Poke Ballami. Pozorne, bo nie znacie dnia ani godziny, kiedy to wszystko siĂŞ zmieni…
- Czy ty mĂłwisz o dominacji PokemonĂłw?! Lecz siĂŞ! – JD byÂł Âświadom tego, jakie bĂŞdÂą konsekwencje tych s³ów, lecz kolejne zdania Klausa wzbudzaÂły u trenerĂłw niechĂŞĂŚ. Zwyczajnie byÂły peÂłne jadu i nienawiÂści wobec PokemonĂłw...
Klaus da³ d³oni¹ kolejny sygna³. Wartownicy podnieœli dwójkê schwytanych, lecz po chwili wyci¹gnêli swoj¹ podrêczn¹, tym razem chwytaj¹c za kolbê jak za rêkojeœÌ.
- Widzê, ¿e nie jesteœcie jeszcze gotowi na zrozumienie mojej idei, no có¿, ludzie lubi¹ byÌ g³usi na czyjeœ s³owa. Jednak od czego w koùcu s¹ czyny? Szeregowy pierwszy od lewej, poka¿ skutecznoœÌ naszego argumentu w s³usznej sprawie.

Wskazany cz³onek w ustawionym szyku podniós³ w górê wyd³u¿ony przedmiot, wycelowa³ nim w znajduj¹ce siê wy¿ej drzewo, po czym poci¹gn¹³ za spust. Wszyscy w okolicy us³yszeli specyficzny, nikomu nieznany, lecz z pewnoœci¹ z³owrogi huk, zaœ z owego drzewa wystrzeli³y w niebo przera¿one, wczeœniej œpi¹ce Pokemony. Szeregowy ze stoickim spokojem wycelowa³ w jednego z odlatuj¹cych w panice stworów, zatrzyma³ oddech i poci¹gn¹³ jeszcze raz za spust. Spadaj¹cy po chwili kszta³t upewni³ go w przekonaniu, ¿e seria kul z pewnoœci¹ nie chybi³a.

- Doskonale szeregowy, wróÌ do szyku! – stoicki spokĂłj nie opuszczaÂł Klausa. – I co teraz powiecie? Co majÂą do powiedzenia wizjonerzy przy mojej sile argumentĂłw… a raczej argumentu siÂły?
ZarĂłwno Luca jak i James milczeli – jednego dusiÂł strach, drugiego gniew. Lider grupy doskonale to wyczuwaÂł, zresztÂą byÂło to wyraÂźnie widaĂŚ w ich oczach. UÂśmiechn¹³ siĂŞ w geÂście triumfu, po czym kontynuowaÂł:
- Ale nie, pewnie macie swoje argumenty, zapewne lepsze! Dlatego daje wam propozycjê nie do odrzucenia! Poka¿cie mi swoj¹ radoœÌ z bycia trenerem Pokemonów! Walczcie miêdzy sob¹, jeden na jednego, mo¿e przekonacie mnie ¿e siê mylê!
- Mamy walczyĂŚ dla ciebie?! Dupku, nie ma szans! – wrzask Jamesa nie zrobiÂł na Klausie wiĂŞkszego wraÂżenia.
- PragnĂŞ przypomnieĂŚ – jest to propozycja nie do odrzucenia. W innym przypadku, jak widzicie, mam duÂżo chĂŞtnych pragnÂących siĂŞ wykazaĂŚ, Âże nie tylko jeden z szyku potrafi strzelaĂŚ. A na pewno ci, ktĂłrzy wÂłaÂśnie celujÂą z krĂłtkiej broni palnej w wasze potylice. CzyÂż nie?

Schwytani us³yszeli za sob¹ pomruk sugeruj¹cy przytakniêcie, zaœ ty³y ich g³ów zosta³y delikatnie przyciœniête przez blisko znajduj¹ce siê lufy pistoletów.
- A, zapomniaÂłbym! Uwielbiacie o coÂś walczyĂŚ! Odznaki, tytuÂły, honory i tak do koĂąca Âświata i dzieĂą dÂłuÂżej! Dlatego mam propozycjĂŞ jako… powiedzmy pan caÂłego dzisiejszego przedstawienia! – po czym uÂśmiechn¹³ siĂŞ zÂłowieszczo, Âświadomy bĂłlu s³ów, ktĂłre zaraz wypowie. – ZwyciĂŞzca wyjdzie z caÂłego spotkania caÂły i zdrĂłw! A przegrany… bĂŞdzie lÂżejszy o jedno wiĂŞzienie dla tych waszych PokemonĂłw! JeÂśli wam coÂś nie odpowiada – wyciÂągn¹³ z kabury przedmiot o srebrzystym poÂłysku i dziwnym magazynku, majÂącym ksztaÂłt bĂŞbenka – chĂŞtnie przetestujĂŞ swojÂą broĂą przy pomocy wiĂŞkszej iloÂści strza³ów niÂż tylko jednym.
- A wiĂŞc to szantaÂż, dupku? – James nie zamierzaÂł odpuÂściĂŚ, byÂł zbyt rozwÂścieczony na to co siĂŞ dzieje, a tym bardziej na pewnÂą bezsilnoœÌ.
- Ty to tak nazywasz. Sam wolê definicjê nadania wiêkszej wartoœci ca³ej walce. Uznaj to za mój gest, bo na samym pocz¹tku nie mia³em ochoty byÌ a¿ tak mi³y. A w³aœnie, skoro ju¿ jestem taki mi³osierny to a¿ was przeproszê za u¿ycie broni impulsowej do wy³¹czenia waszej elektroniki. Nie chcia³em tu ¿adnych niespodziewanych goœci...

- Walczmy – Luca zaskoczyÂł Jamesa – teraz nic im nie zrobimy, aczkolwiek nie mogÂą sobie ot tak znikn¹Ì do koĂąca naszych. WolĂŞ przegraĂŚ potyczkĂŞ by wygraĂŚ wojnĂŞ.
- WzruszajÂące sÂłowa – sarkazm Klausa wyraÂźnie biÂł po uszach – aczkolwiek trenerek ma racjĂŞ. Chyba Âże wolisz nadal graĂŚ obroĂącĂŞ sprawiedliwoÂści i za chwilĂŞ poÂżegnaĂŚ siĂŞ z tym… Pokemonem – po czym spojrzaÂł znaczÂąco na KirĂŞ.
- Cholera, zajebiĂŞ ciebie teÂż, jak tylko wyrĂłwnam pozostaÂłe warunki, jednak teraz… eh, walczmy – JD ciĂŞÂżko przyszÂły te sÂłowa, lecz z pewnoÂściÂą uÂłatwiÂła je lufa ponownie tulÂąca siĂŞ do jego potylicy.
- A wiĂŞc… jak to siĂŞ u was mĂłwi – niech wygra lepszy!
Humor nie opuszczaÂł Klausa nawet w tak ponurej chwili.

*

- Kira… ustaw siĂŞ – kolejne sÂłowa bolaÂły Jamesa, lecz ÂświadomoœÌ bezsilnoÂści wzbudzaÂła jeszcze wiĂŞkszy bĂłl.
- Knack, wybieram ciebie! – w gÂłosie Luci panowaÂło pragnienie, by caÂłoœÌ zakoĂączyĂŚ jak najprĂŞdzej.
„Niech ten koszmar skoĂączy siĂŞ jak najprĂŞdzej!”
- Jeszcze dajecie im imiona, jakie to sÂłodkie! – Klaus nie zamierzaÂł milczeĂŚ podczas walki, lecz po chwili zmieniÂł ton na bardziej zÂłowieszczy. – Walczcie powaÂżnie, bo inaczej przestanĂŞ byĂŚ miÂły!

- Knack, Leaf Tornado! – Luca staraÂł siĂŞ jak najbardziej zachowaĂŚ pozory normalnoÂści tego starcia, lecz im bardziej siĂŞ staraÂł, tym mocniej bolaÂło go w Âśrodku to, co wÂłaÂśnie robi.
Snivy posÂłusznie zacz¹³ obracaĂŚ siĂŞ wokó³ wÂłasnej osi, zaÂś pojawiajÂące siĂŞ pierwsze liÂście zaczĂŞÂły ulegaĂŚ sile wzmacniajÂącego siĂŞ wiru. Po chwili naprzeciwko Absola staÂło niewielkie tornado, ktĂłrego „ostrza” niebezpiecznie lÂśniÂły w blasku reflektorĂłw.
- Uderz!
- Kira, unik, a nastĂŞpnie kontruj szybkim ciosem!

Jego podopieczna nie miaÂła problemu z ominiĂŞciem nadchodzÂącego huraganu peÂłnego ostrych liÂści. Z ÂłatwoÂściÂą odskakiwaÂła nadchodzÂącemu zagroÂżeniu, ktĂłre zbyt wolno zbliÂżaÂło siĂŞ w jej stronĂŞ, by zaskoczyĂŚ. Wreszcie po jakimÂś czasie Knack nie miaÂł juÂż siÂły dÂłuÂżej utrzymaĂŚ ataku, co skutkowaÂło osÂłabniĂŞciem wiru i zatrzymaniu siĂŞ samego Pokemona w celu nabrania oddechu po zbyt dÂługotrwaÂłym ataku. Wtedy teÂż Kira z ÂłatwoÂściÂą zbliÂżyÂła siĂŞ do Snivy’ego, by z jeszcze wiĂŞkszÂą ÂłatwoÂściÂą przy pomocy rogu wyrzuciĂŚ duÂżo mniejszego Pokemona na niemaÂły dystans.

- Knack, musisz odzyskaĂŚ tÂą energiĂŞ… Mega Drain!
- Czemu bierzesz tÂą walkĂŞ na powaÂżnie?! – Jamesa zaczĂŞÂła powoli draÂżniĂŚ coraz wiĂŞksza rola Luci w tej grze marionetek. Tym bardziej, Âże jego wy³¹czony komunikator gwarantowaÂł JD, Âże prĂŞdzej czy póŸniej pojawi siĂŞ paru zaniepokojonych RangerĂłw. Pragn¹³ graĂŚ na czas, lecz jego przeciwnik tego mu nie uÂłatwiaÂł
- A czy myÂślisz, Âże specjalnie wracaÂłem do Unovy, by straciĂŚ na zawsze pierwszego Pokemona juÂż w pierwszej powaÂżnej walce? Cokolwiek bĂŞdzie siĂŞ dziaÂło, walka musi trwaĂŚ! – W oczach Luci pojawiaÂły siĂŞ pierwsze Âłzy, lecz czy byÂły to Âłzy bezsilnoÂści czy z beznadziei sytuacji?
- Ehh… Dupku, pomyÂśl trochĂŞ!
- Nie chcĂŞ wam przeszkadzaĂŚ w tej czuÂłej rozmĂłwce… lecz gdybym chciaÂł obejrzeĂŚ telenowelĂŞ, to bym jÂą sobie w³¹czyÂł! – Klaus ponownie przypomniaÂł o sobie w swoim stylu.
- Dobra, no to sobie walcz! – James rzuciÂł we wÂściekÂłoÂści jakiekolwiek sÂłowa, nadal liczÂąc, Âże prĂŞdzej czy póŸniej ktoÂś z organizacji zainteresuje siĂŞ jego losem.
- Knack, uÂżyj Mega Drain!
- Kira, skontruj to Quick Attackiem!

Po chwili obydwa Pokemony sparowaÂły siĂŞ ze sobÂą, jednak caÂłe uderzenie Absola zostaÂło szybko zregenerowane przez sprytny atak Snivy’ego. Jednak nadal to Pokemon Luci sprawiaÂł wraÂżenie zarĂłwno bardziej zmĂŞczonego starciem, jak i bĂŞdÂącego silniejszym faworytem „na odstrzaÂł”.
- Knack, Gastro Acid!
Snivy instynktownie wyrzuciÂł z siebie niemaÂłe jak na jego gabaryty pokÂłady klejÂącej siĂŞ mazi, ktĂłra nie mogÂła nie trafiĂŚ w blisko stojÂącego Absola. James kombinowaÂł, co z tym fantem zrobiĂŚ, gdyÂż jak przewidywaÂł, kolejna komenda Luci mogÂła byĂŚ tylko jedna:
- A teraz Leaf Tornado!

Knack z duÂżo wiĂŞkszym impetem rozpocz¹³ kolejne podejÂście do wirujÂącego ciosu. Tym razem samo tornado byÂło duÂżo silniejsze, aÂż czÂłonkowie Teamu Revo-Ex musieli dbaĂŚ, by ich nakrycia gÂłowy nie do³¹czyÂły do rotujÂącego Snivy’ego.
- Kira, nie moÂżesz tego przegraĂŚ! ZrĂłb to! – James po raz pierwszy od dawna… straciÂł kontrolĂŞ nad sobÂą. WiedziaÂł, Âże ten cios zakoĂączy walkĂŞ… lecz w oczach Luci widziaÂł tÂą samÂą utratĂŞ kontroli nad sytuacjÂą. Klaus skutecznie ciÂągn¹³ za sznurki.
Mroczny Pokemon otworzy³ swe usta, zaœ po chwili pojawi³ siê zal¹¿ek œwietlistej i bia³ej sfery . Po chwili owa sfera sta³a siê strumieniem, a strumieù promieniem. Ice Beam. To nie mog³o siê nie udaÌ, szczególnie gdy sam ³adunek zamra¿aj¹cej energii przeszed³ przez wir niczym nó¿ w mas³o, a zaledwie sekundy zakoùczy³y ¿ywot zarówno trawiastego ataku, jak i Pokemona oponenta.

Milczenie.

*

PrzeraÂżajÂąca cisza mogÂła ÂświadczyĂŚ wy³¹cznie o jednym. Luca wÂłaÂśnie przegraÂł, i to zarĂłwno boleÂśnie, jak i sprawiedliwie z Jamesem. Nawet nie miaÂł szans – jego przeciwnik, pomimo olbrzymiej niechĂŞci musiaÂł go pokonaĂŚ. ZresztÂą on sam nawet nie miaÂł w tej chwili odwagi spojrzeĂŚ w oczy dwudziestolatka. Wtedy teÂż usÂłyszaÂł za swoimi plecami odgÂłos klaskania. ZwrĂłciÂł gÂłowĂŞ w stronĂŞ, skÂąd donosiÂł siĂŞ owy dÂźwiĂŞk. ZauwaÂżyÂł szyderczo uÂśmiechniĂŞtego Klausa, w peÂłni zadowolonego z koĂąca walki. W tej chwili pragn¹³ rzuciĂŚ siĂŞ na niego i zrobiĂŚ mu wiele zÂłego, z uszczerbkiem na zdrowiu czy Âżyciu w³¹cznie, lecz lufa blisko potylicy po to tam byÂła, aby mu przypomnieĂŚ o konsekwencji owego czynu.

- Tak, oto wÂłaÂśnie kwintesencja walk przy pomocy PokemonĂłw! – w tej chwili uÂśmiech znikn¹³ z twarzy Lidera, zaÂś w oczach pojawiÂły siĂŞ iskierki gniewu. – Gdzie wasza radoœÌ z zakoĂączonego starcia? Gdzie te sÂłodkie s³ówka gratulacji, czy Âżyczenia ponownego spotkania w silniejszych skÂładach, bo w koĂącu zawsze kiedyÂś moÂże dojœÌ do rewanÂżu? Chyba nie sÂłyszĂŞ? Czy moÂże to magia odbiornikĂłw telewizyjnych?
Nastêpnie bez d³u¿szej zabawy siêgn¹³ do kabury, by wyci¹gn¹Ì broù o srebrzystym po³ysku i charakterystycznym bêbenku nad cynglem. Rewolwer. Ustawi³ lufê w kierunku nieprzytomnego i wych³odzonego Knacka.

- Czas odci¹Ì jednego trenera od tej pĂŞpowiny. Witamy w nowej rzeczywistoÂści, panie trenerze… – po czym przymkn¹³ jedno oko, aby nie chybiĂŚ i… BANG!
To byÂł ten moment, gdy caÂłe Âżycie przeleciaÂło przez Âżycie caÂłkiem mÂłodego trenera. Jeszcze chwilĂŞ temu staÂł w bezruchu, a w jego gÂłowie dominowaÂły myÂśli peÂłne apatii, by tuÂż przed strzaÂłem obudziĂŚ w sobie wszystkie zmysÂły i w akcie szaleĂąstwa zasÂłoniĂŚ Knacka swoim ciaÂłem, jednoczeÂśnie przyjmujÂąc na siebie caÂłe zÂło, ktĂłre wydostaÂło siĂŞ z nieznanej nikomu, aczkolwiek ÂśmiercionoÂśnej broni. PoczuÂł, jak pocisk przedarÂł siĂŞ przez jego bok i opuÂściÂł ciaÂło ÂświdrujÂąc je na wylot, jednak peÂłen przeraÂżenia i troski o pana pisk Knacka uÂświadomiÂł go, Âże jego Pokemonowi nic siĂŞ nie staÂło. Resztkami siÂł wezwaÂł Pokemona do Poke Balla, aby nic wiĂŞcej zÂłego nie staÂło siĂŞ i tak skrzywdzonemu stworkowi. Sam bĂłl byÂł niemiÂłosierny – jakby ktoÂś wyrwaÂł mu caÂły kawaÂł ciaÂła, a sam zarys Âświata stawaÂł siĂŞ coraz bardziej czarno-biaÂły…

- ZaimponowaÂłeÂś mi! WidzĂŞ, Âże albo twoja wola walki jest niesamowicie silna, albo jesteÂś zwyczajnym idiotÂą – odparÂł Klaus, chowajÂąc przy tym broĂą do kabury – co mi tam! PozwolĂŞ ci ÂżyĂŚ, jako dowĂłd szacunku dla twojego poÂświĂŞcenia, jakiego w sumie wymagam od czÂłonkĂłw mojej organizacji. Z takim oddaniem dla idei nawet pasowaÂłbyÂś do nas… jednak jesteÂś nie po tej stronie, po ktĂłrej wymagam. A po tym wszystkim z pewnoÂściÂą bĂŞdziesz nas nienawidziĂŚ… - westchn¹³, po czym odwrĂłciÂł siĂŞ w stronĂŞ helikoptera. – Na nas juÂż czas i pora, czas sprawdziĂŚ, jak poszÂło oddziaÂłowi C w eksterminacji PokemonĂłw kategorii B+ przy pomocy technologii KaÂłasznikowa. Czas nas zresztÂą goni… Eh, i znowu siĂŞ nie wyÂśpiĂŞ.

Po tym wszystkim odszedÂł do helikoptera z tym samym stoickim spokojem, z jakim jakiÂś czas temu przyszedÂł do wĂłwczas zaskoczonych trenerĂłw.
- A tobie, drugi trenerze, sugerujĂŞ pomĂłc dzieciakowi – prĂŞdzej czy póŸniej zabraknie mu paliwa do Âżycia, ktĂłre my ludzie zwiemy krwiÂą. To nie Pokemon, zwykÂłe Centrum mu nie pomoÂże – rzekÂł do Jamesa, po czym wsiadÂł do helikoptera.
Nie minĂŞÂła chwila, a wszyscy czÂłonkowie Team Revo-Ex ruszyli w znanym sobie kierunku, a maszyna, po uruchomieniu ÂśmigÂła uniosÂła siĂŞ i ruszyÂła by kontynuowaĂŚ nadzĂłr nad swymi „testami”…

James rzuciÂł siĂŞ na LucĂŞ, lecz ten miaÂł juÂż zamkniĂŞte oczy, zaÂś puls stawaÂł siĂŞ coraz mniej wyczuwalny.
- Cholera, nie padaj mi tu, bohaterzyno od siedmiu boleÂści!
Wtedy teÂż usÂłyszaÂł teÂż szelest nad sobÂą. PodniĂłsÂł gÂłowĂŞ. UjrzaÂł trzech RangerĂłw znajdujÂących siĂŞ wyÂżej niego.
- Pierdo³y, lepiej póŸno ni¿ wcale! Szykujcie medyka, transport do jasnej cholery! Cz³owiek nam zdycha!

Drowker

vs Luca Aller

Do: James Clarkson
Od: Ranger Squad HQ

1. KontynuowaĂŚ operacje „Nurse”, bez wzglĂŞdu na skutki oraz stan zatrzymanej.
2. Meldunek o zatrzymaniu podejrzanej via SSIX.
3. SprawdziĂŚ informacje o zauwaÂżeniu Makai Taki w okolicach Dragonspiral Tower.
4. Wspó³pracowaÌ z lokalnymi jednostkami Pokemon Ranger w regionie Unova (kod 005).
5. Przyznano wam pomoc w postaci Rangerki Drugiego Stopnia Mirandy Lemon.
6. Meldunek operacyjny do dowództwa g³ównego co tydzieù via SSIX.
7. KontynuowaĂŚ operacje „Kagai” w regionie 005, aÂż do przysÂłania nowych rozkazĂłw.

Koniec wiadomoÂści


-Jeszcze raz! Parabolic Charge! - mĂŞski gÂłos przerwaÂł ciszĂŞ panujÂąc w dolinie. Zielone oczy wbiÂły siĂŞ w pó³metrowÂą ¿ó³tÂą jaszczurkĂŞ z czarnym Âłebkiem, uszami oraz koĂącem ogona, ktĂłra obrĂłciÂła siĂŞ tyÂłem do celu, jakim byÂła niebieska istota przypominajÂąca chodzÂącÂą na dwĂłch Âłapach rybĂŞ, machajÂącÂą szczĂŞÂśliwie ogonem – Cel … pal! - potĂŞÂżny Âładunek elektryczny wydobyÂł siĂŞ z niewielkiego ciaÂłka, kierujÂąc siĂŞ wprost ku drugiemu stworkowi. Ten przyj¹³ atak, nawet nie zmieniajÂąc pozy. JaszczurkÂą sapnĂŞÂła, zaÂś mÂłody chÂłopak podszedÂł do stwora. PogÂłaskaÂł Pokemona po gÂłowie, wyciÂągajÂąc jakaÂś jakaÂś jagĂłdkĂŞ z kieszenie spodni, ktĂłra podaÂł jaszczurce.
Quagsire równie¿ podesz³a do trenera, oczekuj¹c czegoœ smako³yku. Ch³opak uœmiechn¹³ siê, po czym da³ jej jakiœ przysmak, zaœ wodno ziemny Pokemon zapiszcza³ radoœnie.
– JesteÂś idealnÂą partnerka do ĂŚwiczeĂą dla Prime'a – Tinia, bo tak siĂŞ nazywaÂła, pokiwaÂła gÂłowÂą, koĂączÂąc smakoÂłyk. Helioptile, elektryczny Pokemon z Kalos, wskazaÂł na le¿¹ca w cieniu Absol, ktĂłra ze znudzeniem w oczach, przyglÂądaÂła siĂŞ caÂłemu temu treningowi – Nie przejmuj siĂŞ KirÂą, ona ma swoje humorki. Jak kaÂżda kobieta. Przyzwyczaisz siĂŞ z czasem, a teraz odpocznijcie i pobawicie siĂŞ – dodaÂł, kierujÂąc siĂŞ siĂŞ ku mrocznemu Pokemonowi. KÂątem oka zauwaÂżyÂł jak Krok trenuje z Diddym walkĂŞ w zwarciu. BrakowaÂło mu tylko dwĂłjki stworkĂłw, ktĂłre gdzieÂś znikÂły, tuÂż po rozpoczĂŞciu treningu.

„Ma humorki” warknĂŞÂła Kira, ktĂłra leÂżaÂła na kurtce swojego trenera, gdy ten usiadÂł koÂło niej „MoÂże mi jeszcze wmĂłwisz, Âże mam okres, co?”
„A nie masz?” zakpiÂł JD, czochrajÂąc psa po gÂłowie „A no tak, zapomniaÂłem. Ty masz okres przez caÂły rok.”
„Pewnego piĂŞknego dnia uduszĂŞ Cie we Âśnie” mruknĂŞÂła, co wywoÂłaÂło atak Âśmiechu ze strony Jamesa „Nie Âżartuje. Przeginasz pa³ê i nie dotrzymaÂłeÂś umowy …”
„Przepraszam bardzo” przerwaÂł jej monolog, biorÂąc do rĂŞki czapkĂŞ „Moja wina, Âże caÂły misterny plan w poszedÂł w pizdu? PomyÂśl swoim maÂłym mó¿dÂżkiem. Jak miaÂłem zaprosiĂŚ Miri na kawĂŞ, po tym co siĂŞ staÂło?”
„Normalnie? Hallo, jest dwudziesty pierwszy wiek …”
„PojebaÂło Cie? MiaÂłem do niej podejœÌ i rzecz coÂś w stylu, hej maÂła, pĂłjdziemy na kawĂŞ, mimo Âże twĂłj brat walczy o Âżyci …” przerwaÂł, biorÂąc g³êboki wdech „Makai przegi¹³. Zdrowo przesadziÂł„
„Wiem” odparÂła Kira „Dorwiemy go, wiesz o tym dobrze. Jak siĂŞ trzyma?”
„Z tego co wiem, to odzyskaÂł przytomnoœÌ … i tyle. Miranda nic nie mĂłwi, a mi gÂłupio siĂŞ zapytaĂŚ co z Jacobem. Do ich rodzicĂłw przecieÂż nie zadzwoniĂŞ, bo mnie nie znajÂą.”
„Niby czemu?”
„Co im powiem? Witam, to mĂłj wrĂłg prawie zabiÂł paĂąstwa syna? Kira uÂżyj mĂłzgu. ZaÂś dowĂłdztwo utajniÂło wszystko” oparÂł siĂŞ konar drzewa „To moja wina. WplÂątaÂłem ich walkĂŞ, w ktĂłrej nie powinni braĂŚ udziaÂłu. Makai skrzywdziÂł za wiele osĂłb, jak ten goœÌ Hizaru, ktĂłry póŸniej znikÂł, prĂłbowaÂł mnie dwukrotnie zabiĂŚ, ale teraz … nie mam po prostu s³ów.”

„Mi generalnie chodziÂło o Mirande” rzekÂła Absol, leniwie podnoszÂąc Âłeb „Nie wydaje siĂŞ jakoÂś szczegĂłlnie przybita tÂą ca³¹ sytuacjÂą.”
„Trudno mi powiedzieĂŚ co siedzi w jej gÂłowie. Znam jÂą dopiero drugi miesiÂąc, razem podró¿ujemy, prĂłbujemy koegzystowaĂŚ i ogĂłle, ale nie potrafiĂŞ jej rozpracowaĂŚ. Przed zamachem byÂła bardziej sarkastyczna, wybuchowa i pewna siebie. Teraz … hmm, teraz jakby odpuÂściÂła. Dalej jest zimnÂą sukÂą, ale widzĂŞ przebÂłyski ludzkich odruchĂłw. Jednak dzisiaj, juÂż od samego rana miaÂła do mnie jakiÂś pretensje.”
„ZaproÂś jÂą na kawĂŞ, to siĂŞ dowiesz” powiedziaÂła Kira, zaÂś JD przewrĂłciÂł oczami „Wiesz, Âże bĂŞdĂŞ wierciÂła ci dziurĂŞ, aÂż tego nie zrobisz ...” James prychn¹³, ale mima mu rzedÂła, gdy nad nim stanĂŞÂła blondynka. Typowy strĂłj jak na tÂą dziewczynĂŞ, czyli krĂłtka spĂłdniczka, czarny golf oraz beret na gÂłowie. Jej fioletowe oczy szybko zlustrowaÂły chÂłopaka, ktĂłry ziewn¹³ „Zaczyna siĂŞ ...”

-Tak? - Clarkson zapytaÂł swojej towarzyszki, ktĂłra dalej staÂła nad nim i nie powiedziaÂła ani jednego sÂłowa – Wiem, Âże jestem przystojny, ale co chcesz?
-Chce abyÂś ruszyÂł swoje dupsko – warknĂŞÂła, zaÂś JD wstaÂł – Musimy jechaĂŚ dalej. ZrĂłbmy nasz obchĂłd i wracajmy do bazy. Mam wielkÂą ochotĂŞ odpocz¹Ì.
-Jasne, partnerko – zakpiÂł, po czym zagwizdaÂł. Tinia, Krok, Diddy oraz Prime podeszli do swojego trenera – Jest was czterech, Kira piÂąta. Gdzie Soundwave? - spojrzaÂł na Kroka, ktĂłry wzruszyÂł ramionami – Kira?

„Nie mam pojĂŞcia” odparÂła „Nie jestem jego niaĂąkÂą”
"To po co Cie trzymam?"
"Cicho ..."

-Miri, gdzie twĂłj Meowstic? - zapytaÂł, widzÂąc jak dziewczyna pisze coÂś na komĂłrce. Ta wskazaÂła palcem na pobliskie drzewo, gdzie na ga³êzi spaÂł niebieski kot – Hmm, dziw … - nie skoĂączyÂł, poniewaÂż oboje zostali powaleni przez potĂŞÂżnÂą fale dÂźwiĂŞku. James podniĂłsÂł delikatnie gÂłowĂŞ, aby ujrzeĂŚ fioletowego Pokemona, ktĂłry "suszyÂł zÂąbki" jak pewna banda PingwinĂłw z Madagaskaru – Soundwave! - Loudred zaklaskaÂł, zaÂś JD wyj¹³ Pokeball – PowrĂłt – stwĂłr zmieniÂł siĂŞ czerwonÂą poÂświatĂŞ, po czym schowaÂł siĂŞ do kuli, a jego trener wstaÂł. Miranda zbieraÂła swojÂą komĂłrkĂŞ z ziemi – ZnĂłw dostanĂŞ po gÂłowie. Super – westchn¹³ Clarkson, a nastĂŞpnie wyj¹³ cztery kule i odwoÂłaÂł swoich podopiecznych. Jedynie Kira ustaÂła siĂŞ przy swoim trenerze, ktĂłry skierowaÂł siĂŞ ku czarnemu coupe, ktĂłrym teraz podró¿owali.

„To nie byÂło fajne” mruknĂŞÂła Absol „Wiesz, mogÂłeÂś zachowaĂŚ siĂŞ bardziej jak dÂżentelmen”
„Ta, a póŸniej chciaÂłaby mnie udusiĂŚ” odpowiedziaÂł „Sorry Kira, ale po ostatnim mam dosyĂŚ bycia tym miÂłym ...”
„Ale mĂŞczÂą Cie wyrzuty sumienia” odparÂła „PokaÂż, Âże chociaÂż trochĂŞ Ci na niej zaleÂży. Dobrze wiem, Âże ci zaleÂży. ZapomniaÂłeÂś kto czyta twoje myÂśli?” zapytaÂła wskakujÂąc na tyÂł pojazdu. JD nie odpowiedziaÂł, tylko usiadÂł na fotelu kierowcy i zabraÂł mikrofon.

-Tutaj patrol dwa jeden dwa, zgÂłaszamy siĂŞ – rzekÂł po naciÂśniĂŞciu guzika odpowiedzialnego, za nadawanie.
-Tu dyÂżurny operacyjny Kanciarz, sÂłucham was dwa jeden dwa – usÂłyszaÂł w odpowiedzi – ZgÂłaszacie jakieÂś problemy?
-Nie, wszystko jak najlepszy porzÂądku. Udamy siĂŞ w kierunku White Ruins, aÂż do granic sektora sto jeden – odparÂł spokojnie, zaÂś Miri wsiadÂła do samochodu. James kÂątem oka zauwaÂżyÂł, Âże blondynka prĂłbuje uruchomiĂŚ komĂłrkĂŞ – Baza czekam na potwierdzenie.
-Potwierdzam dwa jeden dwa – odpowiedziaÂł dyÂżurny – Przy okazji Clarkson, komandor siĂŞ o was pytaÂł. PowiedziaÂł, Âże macie siĂŞ do niego zgÂłosiĂŚ po zakoĂączeniu patrolu.
-Jasne, zrozumiaÂłem i przyj¹³em. Dwa jeden dwa, bez odbioru – odÂłoÂżyÂł mikrofon, po czym spojrzaÂł na coraz bardziej zirytowanÂą MirandĂŞ – Oj daj to – mrukn¹³, biorÂąc urzÂądzenie. Lemon fuknĂŞÂła, zaÂś Clarkson zacz¹³ kombinowaĂŚ z komĂłrkÂą – Hmm, czyli nie uruchamia …
-No co ty nie powiesz – warknĂŞÂła dziewczyna, zaÂś JD zignorowaÂł to i kontynuowaÂł zabawĂŞ – To twoja wina. GdybyÂś nie ÂłapaÂł tego Loudreda, to on nie zrobiÂłby takiego Âżartu. To twĂłj drugi Pokemon, ktĂłry uprzykrzyÂł mi Âżycie. Wpierw to metalowe ptaszydÂło, teraz on. Ciekawe kiedy twĂłj aligator zamrozi mnie, albo ta elektryczna jaszczurka porazi mnie … ale jak? - przerwaÂła, widzÂąc jak komĂłrka dziaÂła. James oddaÂł jej urzÂądzenie, po czym odpaliÂł auto.
-Nie ma za co – mrukn¹³, a nastĂŞpnie wrzuciÂł pierwszy bieg. Pojazd ruszyÂł – Bateria nie stykaÂła, przez co nie dziaÂłaÂło. Wiem, bo sam miaÂłem podobny problem z pierwszÂą komĂłrkÂą. Wtedy to byÂła cegÂła w porĂłwnaniu z tym co teraz masz – auto przyspieszyÂło, gdy JD zmieniÂł bieg na wyÂższy. Silnik zaryczaÂł, co przyprawiÂło Jamesa o uÂśmiech – AÂż szkoda mi bĂŞdzie zostawiĂŚ to cudo. Maszyna chodzi jak marzenie. AÂż dziw, Âże Unova ma takie mÂłode samochody.
-Ta jasne – mruknĂŞÂła piszÂąc coÂś na komĂłrce – I tak jesteÂś dupkiem …
-Dobra starczy – przerwaÂł jej JD, znĂłw zmieniajÂąc bieg – Odkupie Ci tÂą komĂłrkĂŞ w Icirrus City, dobra?

„Oraz zaproszĂŞ na obiad, jeÂśli siĂŞ zgodzisz” Absol podsunĂŞÂła mu propozycje. JD spojrzaÂł w tylne lusterko „ZrĂłb to. ProoooooszĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞ”
„Kobiety” mrukn¹³ niezadowolony.

-Oraz zapraszam Cie na obiad. Ja pÂłacĂŞ – dodaÂł, nie odrywajÂąc wzroku od drogi. Przez kilka chwil panowaÂła zÂłowroga cisza, nie zwiastujÂąca niczego dobrego – Miri?
-KomĂłrka okej. Tak mi musisz odkupiĂŚ – odparÂła spokojnie, chowajÂąc urzÂądzenie do schowka – Obiad, zapomnij.
-Dobra – mrukn¹³ James, ktĂłremu spadÂł kamieĂą z serca. W koĂącu Kira da mu spokĂłj. BĂŞdzie mĂłgÂł siĂŞ skupiĂŚ na prawdziwym problemie jakim byÂła jego misja.
-Bo nie wyrobimy siĂŞ, ale kolacja jak najbardziej wchodzi w grĂŞ – dokoĂączyÂła myÂśl. Clarksona zatkaÂło, zaÂś Kira zawyÂła radoÂśnie – Co z twojÂą Absol?
-A ja to wiem? Nie rozumiem kobiet – zaÂśmiaÂł siĂŞ nerwowo, prĂłbujÂąc ukryĂŚ zaskoczenie – A co do kolacji to okej, nie ma problemu. Obiad, kolacja, Âśniadanie. Oby tylko dobrze zjeœÌ.
-DokÂładnie tak. WidaĂŚ w jednej materii siĂŞ zgadzamy – przesiadÂła siĂŞ do tyÂłu – Kira posuĂą siĂŞ. Podobnie jak twĂłj trener w Kalos, ja takÂże siĂŞ teraz przekimam – mroczny pies przeskoczyÂł na przedni fotel, zaÂś blondynka poÂłoÂżyÂła siĂŞ i przykryÂła siĂŞ swoim pÂłaszczem – ObudÂź mnie jak dojedziemy.
-Tak jest pani kapitan – zakpiÂł, ÂściszajÂąc radio. ZmieniÂł bieg po raz kolejny, a pojazd przyspieszyÂł nieznacznie. Przez kilka minut jechali w zupeÂłnej ciszy.

„No proszĂŞ. Idziesz na randkĂŞ” rzekÂła Kira „A nie mĂłwiÂłam? Podobasz siĂŞ jej. Musisz siĂŞ tylko Âładnie ubraĂŚ”
„Kira ...”
„Oraz odchamiĂŚ siĂŞ chociaÂż maÂłym stopniu. No i zabraĂŚ do dobrej restauracji, albo przynajmniej niezÂłej knajpy. Kupisz jej kwiaty” Absol kontynuowaÂła
„Kira …”
„PomyÂśleĂŚ, Âże proponowaÂł Ci, abyÂś zabraÂł jÂą na obiad, a to bum! Wow, tego siĂŞ nie spodziewaÂłam. Jestem lepsza ...”
„Kira!” krzykn¹³, przerywajÂąc wywĂłd swojego Pokemona „Daj sobie spokĂłj!”
„Co?”
„To tylko kolacja. Nic wielkiego. Na Boga, jesteÂś gorsza niÂż ustawa przewidujĂŞ i nie, nie wchodÂź mi do gÂłowy. Moje myÂśli o Miri to moja prywatna sprawa … weszÂłaÂś prawda?” szybko spojrzaÂł na Absol, ktĂłra byÂła wyraÂźnie zdziwiona „K*rwa ...”
„Wow. Nie wierze, to co widzĂŞ” rzekÂła, po czym przez chwilĂŞ zapanowaÂła cisza. James oddaÂł siĂŞ przyjemnoÂści z jazdy, ale rozmyÂślaÂł o ostatniej walce.

Makai by³ tam gdzieœ. S³ysza³ jego œmiech i pewnie on tak urz¹dzi³ Jacoba. Bo kto inny? Joy, która uciek³a z notatnikiem Tony'ego. Przecie¿ to nie mia³o sensu. Wykorzystuje go jako przynêtê, po czym kradnie jakieœ zapiski pe³ne taktyk? Taka by³ zbyt dobry, aby u¿ywaÌ pomys³ów jakiœ przypadkowych ludzi. Bo kim by³ jakiœ tam Jupiter? Odpad³ w jednej czwartej turnieju po walce ze Stevenem. Dobra, ten to by³ wariat i ryzykant, ale nie by³ przecie¿ jakimœ geniuszem w kwestii taktyk. Darion? Kolejny przypadkowy goœÌ, który doszed³ do fina³u, ale poleg³. Steven go zniszczy³, zmasakrowa³. A Tony nie mia³ zapisanej ¿adnej taktyki tego popapraùca. Tamara tak¿e nie by³a jakaœ wyj¹tkowa, ten ch³opak z papug¹ czy w koùcu ten m³odziak Karl. Wszystkich jednak coœ musia³o ³¹czyÌ ze sob¹, poniewa¿ zostawali sferze zainteresowania Makai'ego.
Z drugiej strony, moÂże to byÂł przypadek? ZnĂłw byÂł zÂłym miejscu o zÂłym czasie? Joy chciaÂła pewnie uwieœÌ chÂłopaka, aby pozbyĂŚ siĂŞ Âświadka oraz zdobyĂŚ notatnik, jednak pojawiÂł siĂŞ JD. ZauwaÂżyÂła go, wiĂŞc natychmiast zmieniÂła plan dziaÂłania. Jednak czemu nie pozbyÂła siĂŞ ich obu, kiedy miaÂła dogodnÂą sytuacje, tylko zniknĂŞÂła z notatnikiem. Ale byÂło jeszcze jedno pytanie – czemu go porzuciÂła? To byÂło dziwne. Tyle zachodu o zeszyt, po czym zostawia go widoku? Najlepsza opcja byÂłoby, gdyby zrobiÂła jego kopie. Chyba Âże chodziÂło jej o Mega Ewolucje ...

„Ona pÂłakaÂła” rzekÂła w koĂącu Kira, przerywajÂąc cisze i wyrywajÂąc trenera z rozwaÂżaĂą. James spojrzaÂł na swojego Pokemona
„Co masz na myÂśli?” zapytaÂł zaintrygowany
„Nie weszÂłam do jej gÂłowy, bo zaraz jej kot zrobiÂłby raban, ale zaobserwowaÂł to kilka razy. Ty spaÂłeÂś jak kamieĂą, zaÂś Miranda pÂłakaÂła do poduszki. Ta sytuacja chyba jÂą po prostu przerasta. Wiesz, ona uwaÂżaÂła, Âże swoje z tobÂą odhaczy i bĂŞdzie mogÂła wrĂłciĂŚ do normalnej pracy, a tutaj jej brat zostaje ciĂŞÂżko pobity przez jakiegoÂś psychola. Do tego dowĂłdztwo wysyÂła jÂą wraz z tobÂą, przez co w dzieĂą w dzieĂą musi sobie przypominaĂŚ obrazek Jacoba.”
„Temu siĂŞ mnie pytaÂłaÂś jak siĂŞ trzyma, prawda? Martwisz siĂŞ o Miri, co nie?
„Tak. Mimo swojego charakterku, wydaje siĂŞ bardzo miÂła. Dba o Pokemony, kocha to co robi. Po prostu …”
„MoÂże z niÂą pogadaĂŚ o tym?” zapytaÂł JD
„Tak ci siĂŞ nie przyzna. WedÂług mnie powinieneÂś byĂŚ dla niej milszy … uwaÂżaj!” krzyknĂŞÂła, gdy James nacisn¹³ hamulec w ostatnim momencie przed potrÂącenie jakiegoÂś chÂłopaka. SamochĂłd zatrzymaÂł siĂŞ prawie miejscu „No co za debil!”

-PojebaÂło Cie ?! - krzykn¹³ James, wychylajÂąc siĂŞ za kierownicy. MiaÂł juÂż ochotĂŞ przyjebaĂŚ goÂściowi, ktĂłry opieraÂł siĂŞ rĂŞkoma o maskĂŞ samochodu – Prawie Cie zabiÂłem! Wypi*rdalaj, za nim Ci dojebie! - goœÌ podbiegÂł do miejsca pasaÂżera. James dokÂładnie mu siĂŞ przyjrzaÂł. GoœÌ byÂł jego wzrostu, ale zdecydowanie mniej masywniejszy. Ubrany nie najgorsze stylowo spodnie oraz t-shirt z logiem Poke Balla, ktĂłry byÂł schowany pod rozpiĂŞtÂą ciemnobrÂązowÂą koszulĂŞ na zamek – PowiedziaÂłem coÂś! Won!
-Panie, zabij mnie póŸniej pan, ale teraz sp**rdalamy! Leci tutaj stado tubylców, chc¹cych ofiary i krwi! Pi*rdolenie kanibale! - w piwnych oczach bruneta mo¿na by³o zauwa¿yÌ przera¿enie. Wydawa³o siê, ¿e mówi³ prawdê, ale James by³ ju¿ zbytnio wkurzony.
-Jacy, k*rwa, kanibale?! Wyp*erdalaj, bo zaraz Ci tak przyjebie, Âże twoja matka, bĂŞdzie Cie szukaĂŚ w Pallet Town! JuÂż!

-James, co jest? - zaspana Miri podniosÂła gÂłowÂą. ZobaczyÂła wkurzonego towarzysza, KirĂŞ, ktĂłra warczaÂła, oraz jakiegoÂś przeraÂżanego goÂścia – O co chodzi? Kim jesteÂś?
-Patrz! - wskazaÂł palcem za siebie. DwĂłjka RangerĂłw spostrzegÂła grupkĂŞ pó³nagich facetĂłw, umalowanych jakaÂś dziwnÂą farbÂą. MoÂżna z du¿¹ skalÂą prawdopodobieĂąstwa przypuszczaĂŚ, Âże to byÂły rytualne tatuaÂże. Trzeba byÂło jeszcze dodaĂŚ dziwne heÂłmy, przypominajÂące te rzymskich centurionĂłw, ktĂłre potĂŞgowaÂły aurĂŞ strachu. Ewidetnie nie mieli przyjacielskich stosunkĂłw do bruneta oraz RangerĂłw, a trzymajÂąc w rĂŞkach w³ócznie oraz Âłuki tylko to potwierdzali. Byli dobre sto metrĂłw od samochodu, ale biegli ku nim – PóŸniej mnie zajebiesz! Uciekajmy!
-O k*rwa – przeklnÂą James, po czym zrobiÂł szybki rachunek strat i zyskĂłw. SpojrzaÂł na Absol, ktĂłra przeskoczyÂła na tylne siedzenie, a nastĂŞpnie otworzyÂł drzwi – Pakuj siĂŞ! Pronto – wrzuciÂł jedynkĂŞ, zaÂś chÂłopak wskoczyÂł na miejsce – Zapi¹Ì siĂŞ. BĂŞdzie ostro – przygazowaÂł, zaÂś silnik pojazdu rykn¹³. Tubylcy byli juÂż blisko, ale James ruszyÂł z kopyta. SamochĂłd szarpn¹³, po czym zacz¹³ przyspieszaĂŚ. JD widziaÂł jak oddala siĂŞ od krzyczÂących wojownikĂłw, zaÂś chÂłopak odetchn¹³ z ulgÂą.

-Blisko – rzekÂł brunet, zaÂś JD wrzuciÂł czwarty bieg – DziĂŞki. UratowaÂłeÂś mi tyÂłek.
-Dobra, nie chrzaĂą. Jak to siĂŞ wpakowaÂłeÂś? Chyba jak¹œ im podpadÂłeÂś, bo nie wierze, Âże tak z sami by zaczĂŞli cie ÂścigaĂŚ – warkn¹³ zdenerwowany – MĂłw!
-Nie wiem. PrzyjechaÂłem do znajomego, ktĂłry pracuje na tutejszych wykopaliskach w White Ruins. PoszedÂłem potrenowaĂŚ na pobliskiej polanie i nagle patrzĂŞ, jak w mojÂą stronie biegnie kilkunastu pó³nagich goÂści. MiaÂłem poczekaĂŚ i zapytaĂŚ siĂŞ czego chcÂą? SÂłyszaÂłem, Âże ponoĂŚ tutaj istnieje jakieÂś plemiĂŞ, ale uwaÂżaÂłem to za bujdĂŞ – odpowiedziaÂł – SwojÂą drogÂą, to jestem Luca. Luca Aller.
-James Clarkson – mrukn¹³ JD – A ta pani z tyÂłu to Miranda Lemon.
-PotrafiĂŞ mĂłwiĂŚ za siebie – warknĂŞÂła blondynka, po czym wszyscy usÂłyszeli strzaÂł. James przekl¹³ - Co jest?
-Nie wiem jeszcze, ale mam podejrzenie – powiedziaÂł zatrzymujÂąc pojazd. WrzuciÂł jedynkĂŞ oraz zaciÂągn¹³ hamulec rĂŞczny, po czym zgasiÂł auto – Aby tylko nie silnik – wysiadÂł z auta, podobnie jak Luca. SprawdziÂł opony z jego strony – Czysto.
-U mnie przebita przednia - rzekÂł brunet. JD podszedÂł do nowego kolegi, ktĂłry wyciÂągaÂł grot strzaÂły z ogumienia – Chyba masz zapas?
-Ta, ale lewarka nie mam – odparÂł, po czym wyj¹³ Pokeball – A zapowiadaÂł siĂŞ spokojny dzieĂą – z kuli wyÂłoniÂł siĂŞ wielki niebieski aligator. ZaryczaÂł – UspokĂłj dupĂŞ i podnieÂś delikatnie auto. Bez Âżadnego ziewania – skierowaÂł siĂŞ ku bagaÂżnikowi - Abym tylko miaÂł kluczĂŞ – Miri prychnĂŞÂła – MoÂże ksiĂŞÂżniczko ruszysz swĂłj tyÂłeczek i wysiÂądziesz z auta? - rzekÂł otwierajÂąc tyÂł. Lemon wykonaÂła polecenie, narzekajÂąc na swojego towarzysza – MaÂła Âżmija.
-SÂłyszaÂłam to idioto. To twoja wina, jak zwykle – warknĂŞÂła siadajÂąc przy drzewie. Luca z zainteresowaniem przyglÂądaÂł siĂŞ docinkom dwĂłch RangerĂłw – GdybyÂś siĂŞ nie k³óciÂł, to nie byÂłoby takich problemĂłw. Podobnie byÂło ostatnio …
-Ej, wypraszam sobie – wyj¹³ oponĂŞ – Luca Âłap – rzuciÂł brunetowi zestaw kluczy, zaÂś samemu podszedÂł z koÂłem – UratowaÂłem ci tyÂłek, wiĂŞc siĂŞ przydaj do czegoÂś. OdkrĂŞcaj, ja zaÂś sprawdzĂŞ silnik. To bĂŞdzie dÂługi dzieĂą …

Jakiœ czas póŸniej

James koùczy³ dokrêcaÌ œrubê. Czu³ chwilê wczeœniej opór, ale postanowi³ przekrêci³ nakrêtkê jeszcze dwa razy, po czym usiad³ na ziemi. Uœmiechn¹³ siê zadowolony, gdy wymieni³ oponê. Robi³ to ju¿ kilka razy w Johto, ale wtedy mia³ lewarek oraz ojca do pomocy. Co jak co, to by³ mechanik pierwsza klasa i zna³ siê na autach lepiej od syna. Przez to kilka razy musia³ pomagaÌ ch³opakowi z takim problemami jak zmiana opony czy problemy z elektryk¹.

-W koĂącu. Krok, opuœÌ – rozkazaÂł swojemu Pokemonowi, ktĂłry delikatnie postawiÂł auto na ziemi – TrochĂŞ siĂŞ zeszÂło.
-Kto by siĂŞ spodziewaÂł, Âże taki mÂłody samochĂłd, a chyba ogumienia nie wymieniali od poczÂątku – mrukn¹³ Luca, wrzucajÂąc starÂą oponĂŞ do bagaÂżnika – To co teraz? MoÂże jakiÂś piknik?
-Odwieziemy Cie do miasta, zjemy coÂś, bo kobiecie tutaj nie chciaÂło siĂŞ pogrzaĂŚ posiÂłku – powiedziaÂł gÂłoÂśno, zaÂś blondynka pokazaÂła mu Âśrodkowy palec – WsadÂź go sobie w ten seksowny tyÂłek – odparÂł James – CoÂś czuÂłem, Âże to nie bĂŞdzie spokojny dzieĂą.
-Ta, sprowadzasz problemy – rzekÂła Miri czytajÂąca jakaÂś ksi¹¿kĂŞ – MoÂże jeszcze zawalczycie miĂŞdzy sobÂą? - zakpiÂła, zaÂś mĂŞÂżczyÂźni spojrzeli po sobie. Momentalnie w ich rĂŞkach pojawiÂły siĂŞ peÂłnowymiarowe Pokeballe. Miranda podniosÂła wzrok znad ksi¹¿ki – Jaja sobie robicie? Prawda?
-Nie – odparÂł Luca – MaÂły sparing nie zaszkodzi, a JD myÂśli, Âże jest cwaniakiem.
-Uznaje to za wyzwanie – zakpiÂł - Dajesz – rzekÂł, gdy na polu walki pojawiÂł przypominajÂący wĂŞÂża stworek – Snivy huh. Jedziemy z tym koksem.

„Diddy?” zapytaÂła Kira, wyraÂźnie zaciekawiona „Najlepsza opcja. Przewaga typĂłw i spokojnie zniszczy tego wĂŞÂża”
„Nie, to byÂłoby zbyt Âłatwe. No i chce sprĂłbowaĂŚ nowego towarzysza w walce.” odparÂł podrzucajÂąc kulĂŞ „Chyba, Âże ty idziesz ...”
„Zapomnij” fuknĂŞÂła „Ostatnim razem posÂłaÂłeÂś mnie przeciw kijance na sterydach, po czym skupiÂłeÂś siĂŞ na tyÂłku Mirandy, zamiast na walce z tym smokiem”
„Dalej przeÂżywasz tÂą walkĂŞ z Flygonem? Kira weÂź, zachowujesz siĂŞ gorzej niÂż przedszkolak, ktĂłremu zabrali zabawkĂŞ”

-Prime, pora na przedstawienie! - rzuciÂł Pokeball, z ktĂłrego Heptolite – Jeden na jeden?
-Dobra. Knack Vine Whip – rozkazaÂł Luc, zaÂś w¹¿ wystrzeliÂł w kierunku rywala dwa zielonÂą pnÂącza, prĂłbujÂąc uderzyĂŚ w Prime'a. Jaszczurka przyjĂŞÂła na siebie pierwsze uderzenie, lecz przed drugim juÂż uskoczyÂła. ByÂło widaĂŚ, Âże Heptolite nie byÂł zbyt doÂświadczony w walkach – Leaf Tornado. Dajesz James, spodziewaÂłem siĂŞ czegoÂś wiĂŞcej po tobie.
-Spokojnie – odparÂł JD, gdy w¹¿ skoczyÂł do gĂłry – Thunder Wave – rzekÂł, zaÂś Pokemon z Kalos wyrzuciÂł z siebie kilka elektrycznych ÂładunkĂłw, ktĂłre sparaliÂżowaÂły rywala. Ten upadÂł na ziemie -Thunderbolt. Teraz zawsze bĂŞdziemy szybsi.

Heptolite kiwn¹³ g³ow¹, a nastêpnie obróci³ siê do rywala, rozk³adaj¹c swoje uszy. Zgromadzi³ na koùcu swojego ogona potê¿ny ³adunek w Snivy'ego. Knack próbowa³ odskoczyÌ, ale parali¿ znów o sobie znaÌ. Przyj¹³ cios na klatê, po czym spróbowa³ zaatakowaÌ. Nie uda³o siê, wiêc przyj¹³ pozycje defensywn¹. Jaszczurka stworzy³ zaœ elektryczn¹ kulê i wystrzeli³a w rywala. Ten jednak zrobi³ unik, pokonuj¹c chwilowo parali¿. Luca obserwowa³ sytuacje, po czym szybko siê dostosowa³ do nowej sytuacji. James zaœ myœla³ o taktyce jak¹ powinien przyj¹Ì. Parali¿ by³ du¿ym plusem, jednak Snivy mia³ mocn¹ specjaln¹ obronê.

-Knack, uÂżyj Leaf Blade! - ogon stworka zabÂłysÂł na zielono, a nastĂŞpnie uderzyÂł w jaszczurkĂŞ, ktĂłra upadÂła – Leaf Tornado! - roÂśliny starter wyskoczyÂł ku gĂłrze, ale paraliÂż daÂł o sobie znaĂŚ. ZnĂłw upadÂł, zaÂś Prime podniĂłsÂł siĂŞ. Jego uszy zaÂświeciÂło na biaÂło, po czym wykonaÂł kilka ruchĂłw gÂłowÂą, tworzÂąc coÂś rodzaju powietrznych ostrzy. Snivy przyj¹³ cios na siebie, zaÂś Heptolite zacz¹³ biec ku Knackowi. UderzyÂł wĂŞÂża caÂłym ciaÂłem, odrzucajÂąc rywala metr do tyÂłu. W¹¿ podniĂłsÂł siĂŞ i gotowaÂł siĂŞ do dalszej walki. Obaj spojrzeli sobie g³êboko oczy, chcÂąc pokazaĂŚ rywalowi, Âże nie zamierza odpuÂściĂŚ.

-SkoĂączycie to kiedyÂś? – zapytaÂła Miri. SÂądziÂła, Âże to bĂŞdzie szybkie, a walka dÂłuÂżyÂła siĂŞ od chwili. ZobaczyÂła uÂśmieszek na twarzy Jamesa – Co tak cieszy? - Knack wyskoczyÂł ku gĂłrze, prĂłbujÂąc jeszcze raz zaatakowaĂŚ Leaf Tornadem.
-To, Âże zaraz wygram – Heptolite wyskoczyÂł ku gĂłrze, zaÂś ogon zaÂświecaÂły na niebiesko –Dragon Tail! KoĂą … - przerwaÂł. WÂłaÂśnie sobie uÂświadomiÂł co narobiÂł – Prime nie!

Cios doszed³ celu, ale na Snivym nie zrobi³o to wiêkszego wra¿enia. Skoùczy³ siê krêciÌ, po czym wystrzeli³ w rywala tornado zielonych liœci. Jaszczurka, która by³a mo¿e pó³ metru od rywala, przyjê³a dewastuj¹cy cios na siebie, a nastêpnie upad³a na ziemi.
-To chyba koniec – mrukn¹³ Luca, gdy Knack wylÂądowaÂł tuÂż przed nim. Obaj byli zaskoczeni, gdy ¿ó³ta istota wstaÂła – Twardy gracz.
-Sam jestem zdziwiony – powiedziaÂł James, patrzÂąc na swojego podopiecznego. Ten wydaÂł z siebie okrzyk bojowy – Thunderbolt! Raz dwa!
-Protect - starter z Unova chcia³ wykonaÌ polecenie, ale nie uda³o siê. Œciana nie pojawi³a siê, wiêc Knack przyj¹³ wi¹zkê elektryczn¹ na siebie. Zachwia³ siê, a gdy zauwa¿y³, ¿e rywal pêdzi ku niemu. Jego cia³o by³o otoczone przez czyst¹ energie elenktyczn¹. Chcia³ kontratakowaÌ, ale Primie by³ szybszy. Uderzy³ rywala g³ow¹ w brzuch, a nastêpnie jego cia³o opuœci³a kilkaset woltów, które w u³amki sekund przeszy³y przez cia³ko Snivy'ego, a nastêpnie odskoczy³. Knack mia³ ju¿ upaœÌ na ziemie, ale pn¹cza go podtrzyma³y. Heptotite by³ gotów do ostatecznego ciosu.
-Pirme! Parobolic Charg ….

-Uwaga! - krzyknê³a Miranda. Jaszczurka oraz jej trener spojrzeli na lec¹ce ku im kamienie. JD wraz z Kir¹ odskoczyli do ty³u, jednak Heptolite nie zd¹¿y³. Atak wprost zmiót³ Prime'a z pola walki, przez co ten nieprzytomny wyl¹dowa³ pod nogami swojego trenera, a Pokemon przypominaj¹cy skrzy¿owanie jaszczurki i ptaka zarycza³. Kilka sekund póŸniej by³o ju¿ ich wiêcej.
-Archeopsy! - krzykn¹³ Luca, ktĂłry wraz z Snivy gotowaÂł siĂŞ do walki. James rozejrzaÂł siĂŞ dookoÂła, szukajÂąc trenerĂłw dziwnych istot – ZnaleÂźli nas!

-Baikaka!(StaĂŚ!) - wszyscy usÂłyszeli wrzask dochodzÂący z nieba. Clarkson spojrzaÂł ku gĂłrze. Jeden z goÂści co wczeÂśniej siedziaÂł grzebcie przypominajÂącego orÂła Pokemona – Kaja boaka cal! (DawaĂŚ dziewczynĂŞ heretycy!)
-MĂłw po ludzku wieÂśniaku, bo nie gadam po waszemu – warkn¹³, odwoÂłujÂąc Prime'a – Zapytam siĂŞ grzecznie – rĂŞkÂą spoczĂŞÂła na toporku – Czego chcesz?
-Boaka!(DziewczynĂŞ!) - rykn¹³ przywĂłdca. Kira oraz Knack byli gotowi, zaÂś ich trenerzy z niecierpliwoÂściÂą czekali na rozwĂłj wydarzeĂą – Aannana! (BraĂŚ jÂą!) - jeden z ArcheopsĂłw zawyÂł, po czym zapikowaÂł w dó³. James tylko na to czekaÂł.
-Kira! Psycho Cut! - rozkazaÂł swojej Absol, ktĂłrej ostrze zabÂłysÂło na fioletowo.

“Z przyjemnoÂściÂą!” krzyknĂŞÂła, robiÂąc kilka zamachĂłw. Antyczny ptakojaszczur wzniĂłsÂł siĂŞ ku gĂłrze, chcÂąc unikn¹Ì atakĂłw, a nastĂŞpnie zatoczyÂł koÂło, aby znĂłw zapikowaÂł, tym razem celujÂąc w Kire. Jednak Snivy Luci nie czekaÂła na rozkaz, tylko stworzyÂł burzĂŞ potĂŞÂżnych liÂści, ktĂłre uderzyÂły w Archeopsa. Mroczny Pokemon takÂże zaatakowaÂł Night Shlashem, posyÂłajÂąc rywala deski “DziĂŞki”
“Nie ma sprawy” odparÂł Knack “ZostaÂło jeszcze kilku”
“Prawda, ale James i twĂłj trener wypuszczÂą resztĂŞ ...” przerwaÂła widzÂąc nerwowy Âśmiech Snivy'ego. WestchnĂŞÂła “Ile?”
“Ja i Eelektrik ” odpowiedziaÂł “Ale damy radĂŞ! Prawda?”

-Jeden z gÂłowy – rzekÂł Luca podchodzÂąc do nowego towarzysza – To co? Masakrujemy?
-Masakrujemy – odparÂł James gdy w rĂŞce pojawiÂł siĂŞ Pokeball – Ciekawe jak dadzÂą sobie radĂŞ ... - przerwaÂł mu krzyk. ObrĂłciÂł siĂŞ odruchowo, aby ujrzeĂŚ jak Rangerka jest porywana przez jednego z or³ów – Miranda! - rykn¹³ biegn¹Ì ku partnerce, ale byÂło za póŸno. Ptak wzniĂłsÂł sie na takÂą wysokoœÌ, Âże JD nie mĂłgÂł juÂż go zÂłapaĂŚ – Nie!

-James pomó¿! - krzyknĂŞÂła Miri, zaÂś Braviary pognaÂł na zachĂłd. TuÂż za nim udaÂły siĂŞ pozostaÂłe Archeopsy – JD!
-Do auta! - rozkazaÂł Clarkson wskakujÂąc na fotel kierowcy. OdpaliÂł kluczyk stacyjce, zaÂś pojazd wydaÂł z siebie warkot. Luca, Kira oraz Knack byli juÂż w coupe – Nie pozwolĂŞ na to! - wrzuciÂł pierwszy bieg i przycisn¹³ gaz do podÂłogi. SamochĂłd rykn¹³, zerwaÂł siĂŞ z miejsca i skierowaÂł siĂŞ za kluczem ptakĂłw – Gdzie oni jÂą biorÂą?!
-Chyba do g³ównej czĂŞÂści White Ruins – odparÂł niepewnie Luca, wyciÂągajÂąc mapĂŞ swojego regionu – Tak, do ruin, ale od jakiejÂś innej strony. Wykopaliska sÂą z bardziej na wschĂłd ...
-Nie waÂżne, nie pozwolĂŞ aby ten ch*jek mnie tak wykiwaÂł – warkn¹³ James, unikajÂąc kamieni przeszkĂłd na drodze. Licznik wskazywaÂł juÂż na osiemdziesiÂąt kilometrĂłw na godzinĂŞ – Szybciej.
-James zwolnij – rzekÂł Luca, zapinajÂąc pasy – Zwolnij!
-Nigdy! - przycisn¹³ gaz do oporu, zaÂś silnik zawyÂł. Klucz byÂł tuÂż nad nimi – Knack, uÂżyj Vine Whipu i zÂłap nogĂŞ Mirandy! - rozkazaÂł, robiÂąc unik przed seriÂą kamieni skierowanych ku ich pojazdowi – WstrĂŞtne bestie – warkn¹³, zaÂś Snivy spojrzaÂł niepewnie na swojego trenera. Ten kiwn¹³ gÂłowÂą, aby wykonaÂł polecenie.

„Pozabijasz nasz!” krzyknĂŞÂła Absol widzÂąc wskazĂłwkĂŞ prĂŞdkoÂściomierza „Rozumiem, Âładna jest i miÂła, ale przesadzasz! Ona nie jest warta ...”
„Jeden Lemon leÂży przez ze mnie w szpitalu. Nie pozwolĂŞ jej straciĂŚ” odparÂł spokojnie „Kira, nie waÂżne co siĂŞ stanie, ja oberwĂŞ. Jak juÂż mam oberwaĂŚ, to chociaÂż uratuje jej tyÂłek”
„Od kiedy taki szlachetny jesteÂś?” zakpiÂła, po czym westchnĂŞÂła „Co ja mam z tobÂą James, no co”
„PomyÂśl, Âże mogÂłabyÂś byĂŚ mojÂą dziewczynÂą albo co gorsza ÂżonÂą. WytrzymaÂłbyÂś?” odgryzÂł siĂŞ „Nie prĂłbuj nawet tego wyciÂągaĂŚ na wierzch. Jasne?”
„Dobra”

RozpoczĂŞÂła siĂŞ wojna nerwĂłw. Knack, uczepiony nogi Mirandy oraz siedzenia swojego trenera, walczyÂł aby siĂŞ utrzymaĂŚ. James zaÂś wyciskaÂł siĂłdme soki z pojazdu, ktĂłrego silnik wyÂł przeraÂżajÂąco. Tymczasem przywĂłdca albo myÂśliwy krzyczaÂł coÂś w swoim jĂŞzyku, chcÂą pozbyĂŚ siĂŞ ogona w postaci dwĂłch mĂŞÂżczyzn. PoÂścig trwaÂł w najlepsze i nic nie wskazywaÂło na przerwanie patosu.

-To nic nie da – mrukn¹³ JD – Nic a nic … wiem. Luca otwĂłrz schowek – rzekÂł do bruneta, a ten wykonaÂł polecenie. Wyj¹³ z niego jakieÂś urzÂądzanie – Capture Styler. Jednak zostawiÂła w samochodzie. Na szczĂŞÂście ...
-James! PomĂłz mi do jasnej cholery! - usÂłyszaÂł z gĂłry, ale zignorowaÂł woÂłanie. ZÂłapaÂł za przyrzÂąd, po czym wycelowaÂł go w Braviary'ego – Nie! PrzecieÂż prowadzisz! Zabijesz siĂŞ!
-To mam ci pomó¿ czy nie?! -odkrzykn¹³ prĂłbujÂąc drugÂą rĂŞkĂŞ prowadziĂŚ auto – Ma racje – mrukn¹³, po czym daÂł urzÂądzenie towarzyszowi – Szybka nauka. Celujesz w Pokemona, po czym zaczynasz robiĂŚ kó³ka ...
-Co?! - krzykn¹³ Luca – ZgÂłupiaÂłeÂś! Nigdy tego nie trenowaÂłem!
-To jak z pierwszym razem! DziewczynĂŞ boli, a koleÂś caÂły ma spinĂŞ, aby seks trwaÂł dziesiĂŞĂŚ sekund, wiĂŞc myÂśli o czymÂś gÂłupi, odcinajÂąc siĂŞ od caÂłej przyjemnoÂści ...
-Co k*rwa?! Kto ci taki gÂłupot na opowiadaÂł?!

-James! UwaÂżaj! - wrzasnĂŞÂła blondynka, zaÂś Luca spojrzaÂł na drogĂŞ – James!
-Hamuj! Jest koniec drogi! Knack ,puœÌ dziewczynê! - rozkaza³ Luca
-SprĂłbuj tylko! - warkn¹³ JD, ktĂłry wydziaÂł klif przed sobÂą. ByÂł moÂże dwa kilometry od niego, ale w przy tej prĂŞdkoÂści to dzieliÂło go tylko sekundy od przepaÂści – K*rwa! - zacz¹³ gwaÂłtownie hamowaĂŚ, zaciÂągajÂąc przy okazji rĂŞczny. SamochĂłd przejechaÂł jeszcze ze sto metrĂłw, po czym siĂŞ zatrzymaÂł. James wybiegÂł z auta, kierujÂąc siĂŞ ku skarpie – Miri! - siĂŞgn¹³ po toporek, chyba w jakimÂś gÂłupim odruchu. Nic to nie mogÂło zmieniĂŚ.
-JD! - krzyknĂŞÂła przeraÂżona dziewczyna oddalajÂąc siĂŞ do Rangera. Ten tylko bezradnie patrzyÂł jak znika za gĂłrami – James! - usÂłyszaÂł ostatni raz. UpadÂł na kolana i uderzyÂł piĂŞÂściÂą o ziemie.
-Czemu?! - zapytaÂł sam siebie. Kira podeszÂła do swojego trenera – MĂłw.

„Co niby?” zapytaÂła widzÂąc jego stan „PodnieÂś siĂŞ chÂłopie. JesteÂś Rangerem. Wojownikiem!”
„Jestem przegranym. Kolejna osoba …”
„James! Uratujemy Miri! Nie podawaj siĂŞ!” krzykn¹³ uderzajÂąc go „PrzeÂżyÂłeÂś dwa zamachy! Do jasnej cholery!”
„To byÂły przypadki ...”
„Wstawaj bekso! PokaÂż, Âże ma jaja!” fuknĂŞÂła, znĂłw go uderzajÂąc „Albo to zrobisz, albo bĂŞdĂŞ Cie mĂŞczy wizjami twojego najgorszego koszmaru do koĂąca twojego marnego Âżycia! Wstawaj!” JD spojrzaÂł na Kire „Chcesz tego? Chcesz!” warknĂŞÂła, zaÂś jej trener mocno jÂą uÂścisn¹³ „Wow, bez takich. Pokefilia jest karana ...”
„Kocham ciĂŞ KiruÂś, jesteÂś jak siostra, ktĂłrej nie miaÂłem”puÂściÂł Pokemona i spojrzaÂł na gĂłry „Miri! Trzymaj siĂŞ! IdĂŞ po ciebie!”
„I na to czekaÂłam!” rzekÂła zadowolona

-Dwa jeden dwa zgÂłoÂście siĂŞ – wydobyÂło siĂŞ z radia. James wstaÂł – Dwa jeden dwa, zgÂłoÂście siĂŞ – ponowiÂło siĂŞ. Ranger podszedÂł radia, po czym zÂłapaÂł za mikrofon – Dwa jedne …
-Dwa jeden dwa zgÂłaszam siĂŞ – odparÂł spokojnie.
-Co tak dÂługo? - usÂłyszaÂł w odpowiedzi – I czemu nie jesteÂście w …
-MieliÂśmy maÂły problem po drodze, ale zaÂłatwiliÂśmy go. Kierujemy siĂŞ do wykopalisk w White Ruins, byĂŚ moÂże znikniemy na jakiÂś czas z eteru. Potwierdzasz baza – rzekÂł, po czym wsiadÂł do auta. Luca nie odezwaÂł siĂŞ ani sÂłowem – Baza …
-Potwierdzam dwa jeden dwa. Meldunek za szeœÌ godzin, bez odbioru – po czym nastÂąpiÂł szum. JD odÂłoÂżyÂł mikrofon. Przez chwilĂŞ panowaÂła niezrĂŞczna cisza.

-Co teraz? - zapytaÂł siĂŞ w koĂącu Luca. ByÂł zdenerwowany i chyba lekko przeraÂżony – Masz jakiÂś plan …
-Wpadniemy do ÂświÂątyni i wybijemy ich po kolei – odparÂł przekrĂŞcajÂąc kluczyk. Silnik zawyÂł – Nie musisz wchodziĂŚ ze mnÂą, mogĂŞ cie zostawiĂŚ pod ruinami.
-Za póŸno. WplÂątaÂłeÂś mnie w to bagno – odpowiedziaÂł Luca, zaÂś James ruszyÂł – Plan doœÌ …
-SÂłaby, ale nie mamy czasu. JeÂśli to kanibale, to …
-Przykro mi z powodu twojej dziewczyny. Odbijemy jÂą – rzekÂł chÂłopak, a Clarkson milczaÂł – Czyste szaleĂąstwo ...

„NazwaÂł Miri twoja dziewczynÂą i nie odpyskujesz mu?” zakpiÂła Kira, ktĂłrÂą James takÂże zignorowaÂł. Jego myÂśli byÂły gdzieÂś indziej.

SzaleĂąstwo

SÂłyszaÂł to juÂż gdzieÂś, ale James zacz¹³ siĂŞ zastanawiaĂŚ na czym tak naprawdĂŞ polega szaleĂąstwo? SÂłownik mĂłwi, Âże to coÂś nierozsÂądnego, Âże taka osoba nie liczy siĂŞ z okolicznoÂściami, niebezpieczeĂąstwem, skutkami, ale czy to prawda. Jednak czy to prawda. Gdyby ludzie nie podejmowaÂł szalonych krokĂłw, dalej rzucaliby odchodami w siebie, mieszkali w jaskiniach czy uderzali kobiety i zaciÂągali do jaskiĂą w celach „przedÂłuÂżenia gatunku”, ale nikt nie uwaÂżaÂł takowych przedstawicieli homo sapiens sapiens za szaleĂącĂłw, tylko za wizjonerĂłw.
W takim razie szaleĂącami byli ci, ktĂłrzy robili to samo na okrÂągÂło w nadziei, Âże coÂś siĂŞ zmieni. Tak, wtedy moÂżna uznaĂŚ Jamesa za wariata. PrzecieÂż od dwĂłch lat robiÂł to samo w przekonaniu, Âże siĂŞ uda i nic nie zwiastowaÂło koĂąca tego koszmaru.
Jednak czy to byÂł koszmar?

Jakiœ czas póŸniej, wnêtrze ruin prowadz¹cy do White Ruin

James, Kira oraz Luca zmierzali ku g³ównemu o³tarzowi przez system tuneli, bêd¹cych istnym labiryntem. Pewnie zgubiliby siê natychmiast, lecz dostali mapê od znajomego Allera. Przy okazji wyjaœni³ kim byli Ci ludzie, którzy wpierw chcieli porwaÌ Luce, a póŸniej dorwali Mirande.

Pierwsze wraÂżenie, Âże to kanibale okazaÂło siĂŞ pó³ prawdÂą. Byli to wojownicy ze starego plemienia, zamieszkujÂące te okolicy od setek lat. Czcili oni Zerkoma, Smoka Idea³ów, ktĂłry – jak wierzyli – dawaÂł im co rok plony. Przez to organizowali rytualne modÂły, zaÂś raz do roku ofiarowali swojemu Bogowi ofiarĂŞ. MoÂże nie byÂłoby to nic dziwnego, gdyby tÂą ofiarÂą byÂł jakiÂś Pokemon, gdyÂż wiele prymitywnych plemion opartych na przemocy i kulcie krwi, tak robiÂło. Jednak, ku wspaniaÂłemu szczĂŞÂściu Jamesa, okazaÂło siĂŞ, Âże ofiarÂą sÂą mÂłode dziewczyny, najlepiej dziewice, ktĂłre po zabĂłjstwie wojownicy zjadali. Wierzyli, Âże to da im nadludzkie siÂły.
Oczywiœcie, ta informacja wywo³a³a wybuch œmiechu ze strony Rangera z Johto, gdy¿ Mirande ostatni¹ by podejrzewa³ o bycie dziewic¹, ale mina mu rzed³a, gdy us³ysza³, ¿e ma tylko kilka godzin. Ofiarê zabija³o siê podczas burzy, a ta mia³a przyjœÌ za dwie godziny. JD musia³ siê spieszyÌ, jeœli chcia³ ocaliÌ swoj¹ kole¿ank¹ po fachu.

Teraz przemierzaÂł labirynt w ruinach, unikajÂąc patroli tubylcĂłw. GĂłwno staÂło siĂŞ powaÂżne, a sprawa osobista. James miaÂł jeden cel. UratowaĂŚ Miri za wszelkÂą cenĂŞ.

„Hej James” powiedziaÂła Absol, zatrzymujÂąc siĂŞ. Jej trener spojrzaÂł na mrocznego Pokemona „Popatrz” wskazaÂła na ÂścianĂŞ. Hipogryfy przedstawiaÂły jakieÂś antyczne sceny walk stworkĂłw oraz dziwne znaki nad nimi. JD zbytnio siĂŞ nie przyglÂądaÂł do momentu, gdy znalazÂł coÂś znajomego.
„MegaStone” rzekÂł podchodzÂąc bliÂżej Âściany „Ale w Unova? Jak?”
„Mnie siĂŞ pytasz?”

-Co jest? - zapytaÂł Luca, do³¹czajÂąc do towarzysza – Hmm?
-Te znaki – JD przejechaÂł palcami po Âścianie – PrzedstawiajÂą Mega Ewolucje. Straszne dziwnie, bo w Unova?
-Mega Ewolucje? - zapytaÂł chÂłopak – SÂłyszaÂłem o tym w Kalos …
-Bo to jakaÂś tajemnica. JeÂśli dobrze pamiĂŞtam, to pozwala Pokemonowi – wskazaÂł na obrazek przypominajÂąca Lucario – dziĂŞki specjalnemu kamieniowi – jego palec przesun¹³ siĂŞ gĂłry na rycinĂŞ ukazujÂące MegaStone i jakieÂś dziwne znaki dookoÂła go – przejœÌ w jeszcze wyÂższe stadium – finalnie wskazaÂł na Mega Lucario – po czym wrĂłciĂŚ do poprzedniego. Nikt do koĂąca nie rozumiem jak to moÂżliwe …
-WÂłaÂśnie tak. UznaÂłem, Âże to nie moÂżliwe. Kolejna forma ewolucyjnego przez kamyk? - Luca prychn¹³, zaÂś JD wyj¹³ aparat i zrobiÂł kilka zdjĂŞĂŚ – Archiwizujesz? Po co?
-MuszĂŞ. Rozkaz dowĂłdztwa. MuszĂŞ im takie materiaÂły podsyÂłaĂŚ, a i przy okazji wyÂśle jednÂą kopie do profesora Sycamore. MoÂże coÂś odkryje i bĂŞdĂŞ bliÂżej zakoĂączenia mojej misji – odpowiedziaÂł – Dobra, chodÂźmy dalej, czas nam siĂŞ koĂączy – ruszyÂł dalej. Absol i brunet pod¹¿yli za nim – BĂŞdzie ciĂŞÂżko, wiesz o tym?
-Tak – Luca odparÂł – CoÂś ty mnie wpakowaÂł.
-MogÂłeÂś zostaĂŚ przy ruinach – odparÂł, zaÂś resztĂŞ drogi przeszli w ciszy. W koĂącu doszli do koĂąca tunelu. Przed nimi ukazaÂły siĂŞ potĂŞÂżne ruiny peÂłne pó³nagich ludzi, modlÂących siĂŞ do jakiegoÂś boga.

-Jest – wskazaÂł na Miri przywiÂązana do pala. Jeszcze ÂżyÂła, ale byÂła przywiÂązana do jakiegoÂś pala, zaÂś dookoÂła krĂŞciÂło siĂŞ kilku tubylcĂłw, ktĂłrzy mieli Pokemonowe maski na gÂłowie – Pora na przedstawienie – wyj¹³ Pokeball. Aller zrobiÂł podobnie, po czym zeskoczyli – Ej! - krzykn¹³, zwracajÂąc na siebie uwagĂŞ zebranych – PrzyszedÂłem po mojÂą dziewczynĂŞ! Oddacie po dobroci, czy muszĂŞ jÂą wyrwaĂŚ z waszego gardÂła?!
-TwojÂą dziewczynĂŞ?! - wrzasnĂŞÂła Miranda – ZatÂłukĂŞ Cie jak mnie uratujesz!
-Ukana!(BraĂŚ ich!) - wrzasn¹³ gruby tubylec, trzymajÂąc ostrze w dÂłoni – Jakaka jaianaina(Nie mogÂą przerwaĂŚ rytuaÂłu!) - wojownicy posÂłuchali polecenia wypuszczajÂąc do walki dwa Bisharp i trzy Duranty – Kinaa (ZabiĂŚ!)

-Diddy! - rykn¹³ JD, ciskajÂąc kulĂŞ przed siebie. PotĂŞÂżny Darmanitan pojawiÂł siĂŞ na polu walki – Jazda! - Luca wypuÂściÂł swojego Snivy'ego, ktĂłry pierwszy zaatakowaÂł. WyskoczyÂł przed ognistego Pokemona, atakujÂąc rywali swoimi pnÂączami. Diddy zaÂś zaÂświeciÂł na czerwono i zacz¹³ uderzaĂŚ siĂŞ w tors. James uÂśmiechn¹³ siĂŞ zÂłowieszczo, gdy jakiÂś Bisharp zaatakowaÂł zadajÂąc mu obraÂżenia, ale Darmanitan jednym Fire Punchem powali napastnika, posyÂłajÂąc go na pobliskÂą ska³ê. Jednak efekt ataku stalowo mrocznego Pokemona zadowoliÂł trenera ognistego stwora. Ten usiadÂł na ziemie i zmieniÂł kolor na niebieski. OgieĂą z jego brwi znikÂł, zaÂś oczy staÂły siĂŞ puste. Diddy zmieniÂł siĂŞ w Âżywy kamieĂą, jednak zadziaÂła jego ukryta zdolnoœÌ. Zen Mode stworzyÂł monstrum, ktĂłre miaÂło lada moment odblokowaĂŚ drogĂŞ do Miri.

-Super – rzekÂł Aller, zaÂś Snivy skoczyÂła na gÂłowĂŞ towarzysza. ZrobiÂł ze swojej rĂŞki coÂś na rodzaj pistoletu, wycelowanego wprost w Duranty – Cel! - Diddy wycelowaÂł w robaki.
-Incinerate! - rykn¹³ JD, zaÂś Darmanitan Zen wypluÂł przed siebie strumieĂą pÂłomieni. Stalowe mrĂłwki padÂły jeden po drugim, zostawiajÂąc samego Bisharpa na polu walki – Cel!
-Uwaga! - krzykn¹³ Luca, gdy jeden z wojownikĂłw rzuciÂł siĂŞ na niego. JD spojrzaÂł w bok i ledwo unikn¹³ ciosu paÂłkÂą. OdskoczyÂł, pryzmujÂąc pozycje walki – Zaczyna siĂŞ robiĂŚ ciekawie! - dodaÂł, gdy na polu walki pojawiÂły siĂŞ Bouffalant. Cztery byki z afro ryknĂŞÂły, rozdzielajÂąc siĂŞ na dwie grupy, atakujaĂŚ kaÂżdego Pokemona dwĂłjki trenerĂłw.

-WidzĂŞ! - James odskoczyÂł od kolejnego ataku, prĂłbujÂąc zÂłapaĂŚ Superpotiona, jakie rzuciÂł mu Aller. To byÂła ich jedyna szansa – Grajcie fair! - zablokowaÂł cios, samemu wyprowadzajÂąc sierpa. Tubylec zachwiaÂł siĂŞ, a Clarkson przerzuciÂł rywala przez biodro. TrzymaÂł paÂłkĂŞ jedna rĂŞkÂą, zaÂś drugim zÂłapaÂł buteleczkĂŞ z Potionem – Knack! - Snivy, ktĂłry zajmowaÂł siĂŞ dwoma Bouffalantami, skoczyÂł do gĂłry. James zacz¹³ przyduszaĂŚ tubylca swoim butem, a nastĂŞpnie rzuciÂł roÂślinnemu stworowi otwarty flakonik. Ten zÂłapaÂł go swoim pnÂączem, rĂłwnoczeÂśnie chcÂą zrobiĂŚ Leaf Tornado, ale zobaczyÂł ÂświecÂące ostrze. Bisharp postanowiÂł wykorzystaĂŚ moment nie uwagi Snivy'ego i zaatakowaÂł wĂŞÂża. Ten zablokowaÂł cios swoim ogonem, rzucajÂą przy okazji w Diddy'ego SuperPotionem. Jeden z bykĂłw prĂłbowaÂł zablokowaĂŚ rzut, ale nie udaÂło mu siĂŞ. ZawartoœÌ rozlazÂła siĂŞ na Darmanitana Zen, pobudzajÂąc go do Âżycia. Knack uÂśmiechn¹³ siĂŞ, widzÂąc jak czerwona bestia wraca do siebie, ale ta nie uwaga kosztowaÂła go nokaut. Drugi Metal Claw pozbawiÂł go zÂłudzeĂą, powodujÂąc koniec przedstawienia.
Jednak Diddy spostrzeg³ to. Rykn¹³, aby Fire Punchem wbiÌ Bisharpa w ziemie. Kolejnej sekundzie jego pieœÌ rozb³ys³a na bia³o, zaœ byki cofnê³y siê o kilka kroków. JD, w którego rêce pojawi³ Pokebll, wskaza³ na stado.

-Soundwave! - krzykn¹³, zaÂś z kuli wyÂłoniÂł siĂŞ Loudred – Luca zabezpiecz tyÂły – brunet kiwn¹³ gÂłowÂą, Âże zrozumiaÂł, wypuszczajÂą Eelektrika – Soundwave, Echoed Voice! Diddy, Brick Break! - rozkazaÂł, zaÂś jego Pokemony wykonaÂły polecenia. Wpierw fioletowy stwĂłr o wielkich uszach wydobyÂł z siebie fale dÂźwiĂŞkowe, ktĂłre powaliÂły jednego BouffalntĂłw, zaÂś Darmatanin doskoczyÂł do kolejnego i jednym celnym ciosem pozbyÂł siĂŞ go drogi, rzucajÂą wprost go w przeraÂżonych zebranych. ZapanowaÂł chaos, co skrzĂŞtnie wykorzystaÂł JD. Jego Pokemony Âświetnie wspó³pracowaÂły, przesuwajÂąc siĂŞ do przodu. Jednak dobra passa siĂŞ skoĂączyÂła, gdy na niebie pojawiÂł siĂŞ Archeops – Znowu ty?! - krzykn¹³ Ranger, wydajÂąc polecenie Soundwave'owi. Lecz prehistoryczny ptak miaÂł inny plan, jakim byÂło skuteczne wyeliminowanie zmĂŞczonego i juÂż rannego Diddy'ego – Cholera!
-Trzeba go siĂŞ jakoÂś pozbyĂŚ, bo zaraz nas zaÂłatwi – rzekÂł Luca – Mam pomysÂł, ale musimy siĂŞ zamieniĂŚ rolami.
-Dobra – odparÂł JD – JesteÂśmy blisko oÂłtarza, jest chaos. ZrĂłb dywersje i skup na sobie uwagĂŞ. Ja uwolniĂŞ Miri.
-Grasz bohatera? - zakpiÂł Luc, zaÂś James rozejrzaÂł siĂŞ na boki. ZauwaÂżyÂł wejÂście do tunelu – SwojÂą drogÂą, to jak wyjdziemy?
-Mam pomysÂł – spojrzaÂł na Kire, ktĂłra Psycho Cutem pozbyÂła siĂŞ kolejnego Lieparda.

„Kira” rzekÂł JD, zwracajÂąc uwagĂŞ swojej Absol „Widzisz, tamten tunel?” wskazaÂł palcem na wejÂście.
„Tak” odparÂła „O nie. Nie zgadzam siĂŞ ...”
„Nie masz wyjÂścia” odrzekÂł, zaÂś mroczny Pokemon westchn¹³ „No juÂż” Absol niechĂŞtnie ruszyÂła, zaÂś JD poklepaÂł Luca po ramieniu.

-Na trzy – rzekÂł – Raz
-Dwa … Trzy – James pobiegÂł przed siebie, zaÂś Aller obrĂłciÂł siĂŞ w kierunku Archeopsa – Soundwave, uÂżyj SuperSonicu! - rozkazaÂł, majÂąc plan w swojej gÂłowie plan. StwĂłr Jamesa wykonaÂł polecenie, wydajÂąc z siebie niesÂłychany pisk o duÂżej czĂŞstotliwoÂści, ktĂłry by skierowany w ptaka. Ten, jak byÂło do przewidzenia, zacz¹³ siĂŞ dziwnie zachowywaĂŚ, tak jakby oszalaÂł – Elektra, zakoĂącz to! Zap Cannon! - przypominajÂąca wĂŞgorza istota stworzyÂła przed siebie potĂŞÂżnÂą ¿ó³tÂą sferĂŞ, a ta w kolnej chwili pognaÂła ku niczego siĂŞ nie spodziewajÂącego Pokemonowi, rozÂświetlajÂąc okolice – Fajerwerki jak 4 lipca – rzekÂł do stworkĂłw, gdy doszedÂł do niego krzyk kompana.

Gdy Luc zajmowa³ siê Archeopsem, JD wyj¹³ coœ z kieszeni, po czym podbieg³ od pierwszego dzikusa na jego drodze. Kopn¹³ go w brzuch, przez co ten siê pochyli³, zaœ Clarkson przeturla³ siê przez jego plecy, tu¿ pod nos drugiego. Ten zamachn¹³ siê swoim mieczem, ale JD zrobi³ unik. P³ynnym ruchem rêki wysun¹³ kolejne elementy pa³ki teleskopowej, po czym zada³ cios w krocze drugiego. Ktoœ mo¿e powiedzieÌ, ¿e to cios poni¿ej pasa, ale oni pierwsi tak zagrali. Teraz JD mia³ moralne prawo do u¿ywania takich zagrywek.
Drugi wypuÂściÂł ostrze, ktĂłre gÂłucho upadÂło na ziemie, zaÂś James zdzieliÂł rywala batonem. Ten padÂł na glebĂŞ, a JD znokautowaÂł tego pierwszego. DwĂłch z gÂłowy.
Ruszy³ dalej. Trzeci i czwarty ruszyli na niego niemal równoczeœnie. Na Clarksonie nie zrobi³o to wra¿enia. Cios trzeciego tubylca zablokowa³, a nastêpnie uderzy³ go lew¹ piêœci¹, zamraczaj go. Za nim spostrzeg³ co siê dzieje, le¿a³ na ziemi, zaœ podeszwa buta Jamesa by³o ostatni¹ rzecz¹, któr¹ zobaczy³ tego dnia. Czwarty, który zacz¹³ siê powoli cofaÌ w momencie ataku trzeciego, zaszar¿owa³. Skipper odsun¹³ siê, po czym elegancki sposób pomóg³ mu upaœÌ nie ziemie. Dzikus próbowa³ coœ zrobiÌ, ale cios w czaszkê przy u¿yciu pa³ki teleskopowej wybi³ mu to z g³owy.

-To tyle z ochrony – mrukn¹³, chowajÂąc paÂłkĂŞ – Cudo. Jak ja mogÂłem bez tego chodzi na ustawki – podszedÂł do Mirandy. Ta wyglÂądaÂła jakby zaraz miaÂła eksplodowaĂŚ ze zÂłoÂści – Nic nie mĂłw, jasne?
-Uwolnij mnie idioto – warknĂŞÂła, zaÂś JD wyj¹³ swĂłj toporek. Zamachn¹³ siĂŞ, ale rozmyÂśliÂł siĂŞ – Co ty robisz?!
-BÂłagaj mnie o litoœÌ – zakpiÂł – SwojÂą drogÂą, to musieli miĂŞĂŚ Âładnego zonka jak okazaÂło siĂŞ, Âże nie jesteÂś dziewicÂą. Pewnie tak samo ...
-Uwolnij mnie, bo inaczej bĂŞ .. - JD jednym ciĂŞciem pozbyÂł siĂŞ wiĂŞzĂłw. JD zÂłapaÂł swojÂą towarzyszkĂŞ przed upadkiem – W koĂącu – rzekÂła, gdy miaÂła juÂż wolne rĂŞce. Clarkson prychn¹³, a nastĂŞpnie spojrzaÂł na pole bitwy – Zabije cie. PrzysiĂŞgam to sobie ...

-Nie moÂżesz mi po prostu podziĂŞkowaĂŚ? - zapytaÂł z wyraÂźnÂą pretensjÂą w gÂłosie – Wszystko to moja wina. Wszystko, ale o tym pogadamy w hotelu – dodaÂł – PĂłki co to spadamy Luca! Soundwave! OdwrĂłt taktyczny! – ruszyÂł ku jednemu z tuneli poniÂżej. Miranda, trener z Unova oraz Pokemon pognali tuÂż za nim. Tam zobaczyli KirĂŞ, ktĂłra czekaÂła na Jamesa

„DÂługo coÂś wam to zeszÂło” zakpiÂła widzÂąc jak biegnÂą ku niej „To co? DaÂła ci caÂłusa ...”
„PóŸniej. Teraz uciekamy” wszyscy przebiegli koÂło Absol, ktĂłra staÂła jak wryta „Kira!” Mroczny pies nie ruszyÂł siĂŞ.
„Nie ruszĂŞ siĂŞ dopĂłki ...” Gdy usÂłyszaÂła wrzask tubylcĂłw zrozumiaÂła „Aaaaaa!” pognaÂła przed siebie ile mogÂła „Oni mnie zjedzÂą” biegÂła na oÂślep, aby w koĂącu uderzyĂŚ o coÂś „AÂłaa” spojrzaÂła do gĂłry. Grupka staÂła przy rozwidleniu drĂłg „O k*rwa, co teraz?!”
„Kira przeklina! ÂŚwiĂŞto!” zakpiÂł James, zaÂś Absol prychnĂŞÂła

-Prawo albo lewo – rzekÂła Luca – To jak?
-My prawa, ty lewo – odparÂł JD, po czym wymieniÂł siĂŞ z Allerem uÂściskiem dÂłoni – Jak coÂś, to kluczyki sÂą pod lewym przednim kole. Tylko go odstaw do kwatery RangersĂłw.
-Nie mĂłw tak. Jeszcze dzisiaj bĂŞdziemy ÂświĂŞtowaĂŚ – odpowiedziaÂł brunet, a nastĂŞpnie pognaÂł w lewÂą odnó¿e. Clarkson spojrzaÂł na Miri, ktĂłra kiwniĂŞciem gÂłowy daÂła mu znaĂŚ, Âże jest gotowa. Ruszyli, sÂłyszÂąc odgÂłosy wojownikĂłw za sobÂą. Biegli tak przez chwilĂŞ.

-Masz jakiÂś plan? - zapytaÂła w koĂącu, ale odpowiedziÂą byÂła cisza – Tak myÂślaÂłam …
-Ciszej. Kombinuje – odparÂł, gdy zobaczyli wyjÂście z tunelu – Jest!
-Droga ucieczki! - JD zatrzymaÂł siĂŞ. ObrĂłciÂł siĂŞ w kierunku tunelu, wiedzÂąc, Âże potrzebuje dywersji – James, chodÂź!
-BĂŞdÂą na ÂścigaĂŚ do usranej Âśmierci – odparÂł, zaÂś Loudred pokiwaÂł gÂłowÂą na zgodĂŞ – Albo to jest droga do ich wioski. Jeszcze gorzej. Miri zostaĂą tutaj – ruszyÂł przed siebie, ale Lemon go powstrzymaÂła.
-Co niby? - zapytaÂła wkurzona – ZbaraniaÂłeÂś!
-Po pierwsze, to opanuj siĂŞ – odparÂł – NaraÂżam swĂłj tyÂłek, aby Cie uratowaĂŚ, a ty mi nawet nie podziĂŞkowaÂłeÂś. Trudno, przywykÂłem. Dwa, jeÂśli masz jakieÂś awersje do mnie, to proszĂŞ mi je przedstawiĂŚ po tej akcji. A po trzecie, to idĂŞ sprawdziĂŚ czy jest bezpiecznie, a nie, Âże mam takie widzimisiĂŞ – skoĂączyÂł, patrzÂąc przed siebie – JeÂśli chcesz przeÂżyĂŚ i pomĂłc Jacobowi, to daj mi zrobiĂŚ mojÂą robotĂŞ – ruszyÂł przed siebie, zaÂś Kira pod¹¿yÂła tuÂż za nim.

„To byÂło ...”
„Zamknij siĂŞ” JD krĂłtko zgasiÂł swojego Pokemona

-James – Clarkson zatrzymaÂł siĂŞ – DziĂŞki, za wszystko – powiedziaÂła Miri, obracajÂąc siĂŞ w kierunku tunelu – Zrobimy z Soundwavem co bĂŞdzie w naszej mocy. Tylko wracaj szybko.
-Jestem za piĂŞĂŚ minut – pognaÂł przed siebie. WybiegÂł z jaskini wprost w jakaÂś dÂżunglĂŞ – Nie za dobrze.

„WidzĂŞ” odparÂła Kira „Chyba jakiÂś cud … uwaÂżaj!” krzyknĂŞÂła gdy oboje zatrzymali siĂŞ przed klifem „Wow, blisko byÂło”

James spojrza³ w dó³. Co najmniej dwadzieœcia metrów dzieli³o go od szczytu klifu do tafli rw¹cego potoku. Jego wzrok na Kirê, która niepewnie patrzy³a w dó³, po czym zacz¹³ rozgl¹daÌ siê po okolicy.

„SamobĂłjstwo” mruknĂŞÂła „Czyste szaleĂąstwo.”
„SamobĂłjstwo? Tak. Czyste szaleĂąstwo? Na pewno” odparÂł chwytajÂąc jakaÂś lianĂŞ „Jak daleko jest do drugiego klifu?”
„OkoÂło dziesiĂŞciu metrĂłw, ale znajduje siĂŞ niÂżej … co ty kombinujesz?” ZapytaÂła wyraÂźnie zakÂłopotana „Zapomnij nawet o tym! Chcesz zabiĂŚ nas wszystkich?!”
„Lepsze taka ÂśmierĂŚ, niÂż zjedzenie przez kanibali”
„To nie sÂą kanibale ...”
„Ta, a Miri miaÂła byĂŚ tylko goÂściem na obiedzie? Kira, nie chrzaĂą” zakpiÂł, po czym wyj¹³ Pokeball „Nie mam wyjÂścia.”
„Co ty … James” cofnĂŞÂła siĂŞ o kilka krokĂłw, widzÂąc jak jej trener celuje kulÂą w jej kierunku „Tylko sprĂłbuj, to Cie uduszĂŞ!”

-Kira, powrĂłt – rzekÂł cicho, zaÂś czerwony promieĂą wystrzeliÂł z przycisku, zmieniajÂąc w Absol w ÂświatÂło. Po sekundzie JD byÂł juÂż sam i beznamiĂŞtnie wpatrywaÂł siĂŞ w Pokeball – Wybacz, ale musiaÂłem – schowaÂł przedmiot do kieszeni, wyciÂągajÂąc rĂłwnoczeÂśnie dwa kolejne i podchodzÂąc do koĂąca klifu – Czekajcie na mojÂą komendĂŞ. Wierze w was – Pokemony uwolniÂły siĂŞ, zaÂś JD wsadziÂł kulĂŞ do schowka, obrĂłciÂł siĂŞ na piĂŞcie i skierowaÂł siĂŞ ku wyjÂściu z tunelu. Z oddali sÂłyszaÂł krzyki Mirandy, ktĂłra dzielnie broniÂła ich punktu – I jak?

-ByÂłoby lepiej, gdybyÂś mi pomĂłgÂł! - krzyknĂŞÂła, zaÂś Soundwave uÂżyÂł kolejnego Echoed Voice – Tylko nie mĂłw, Âże to Âślepy zauÂłek?!
-Nie, spokojnie – skÂłamaÂł, a nastĂŞpnie ÂściÂągn¹³ swoja czapkĂŞ i umieÂściÂł jÂą na gÂłowie Loudred – Soundwave, na mĂłj rozkaz uÂżyjesz Taisabaki, jasne? - Pokemon kiwn¹³ gÂłowÂą na tak, zaÂś jego trener zapi¹³ kurtkĂŞ – Miri, nie waÂżne co siĂŞ stanie, nie puszczaj mojej dÂłoni, dobra? - zapytaÂł siĂŞ dziewczyny, samemu wyciÂągajÂąc Pokeball.
-Co ty kombinujesz …
-ZgĂłdÂź siĂŞ – rzekÂł spokojny gÂłosem – ProszĂŞ. To jedyna opcja w tej chwili.
-Powiedz mi co chcesz zrobiĂŚ – odpowiedziaÂła, zaÂś James westchn¹³ – MĂłw!
-Zaufaj mi ten jeden raz – rzekÂł agresywnie, po czym zÂłapaÂł jÂą za rĂŞkĂŞ. Wymienili siĂŞ spojrzeniami – PóŸniej bĂŞdziesz mogÂła mnie zabiĂŚ, ochrzaniĂŚ, pobiĂŚ czy zrobiĂŚ niewolnikiem. Mam to w dupie, tylko do jasnej cholery, zaufaj mi! - krzykn¹³, zaÂś z oddali dobiegaÂły przytÂłumione wrzaski. Miranda pokiwaÂła gÂłowÂą – ÂŚwietnie. Soundwave – skierowaÂł kulĂŞ ku swojemu Pokemonowi, a ten byÂł gotĂłw. JD zobaczyÂł pierwszych myÂśliwych oraz ich stworkami – Teraz! - Loudred otworzyÂł usta, wypuszczajÂą strumieĂą powietrza otoczony niebieskimi krĂŞgami. Cios doszedÂł do celu, powalajÂąc napastnikĂłw, zaÂś Skipper odwoÂłaÂł swojego podopiecznego. RuszyÂł w kierunku klifu, ciÂągnÂąc pannĂŞ Lemon za sobÂą, przy okazji chowajÂąc Pokeball. Ta mimo oporĂłw pod¹¿aÂła za nim, a gdy dobiegli do drzewa, rozejrzaÂła siĂŞ za Absol.

-Gdzie Kira? - zapytaÂła, zaÂś JD zÂłapaÂł lianĂŞ. PociÂągn¹³ jÂą kilka razy, sprawdzajÂąc jej stan – JD …
-Jest w Pokeballu. ChodÂź – zÂłapaÂł swojÂą partnerkĂŞ w pasie i mocno jÂą przycisn¹³ do siebie – PosÂłuchaj. Nie waÂżne co siĂŞ bĂŞdzie dziaÂło, nie patrz w dó³ – dodaÂł chcÂą ruszyĂŚ, ale Miri zaparÂła siĂŞ - Nie mamy czasu ...
-Jak to nie patrz w dó³? Co ty kombinujesz?! - zapytaÂła wÂściekÂła – ZgÂłupiaÂłeÂś?!
-Tak – odparÂł, po czym spojrzaÂł w jej oczy – To albo pal. MogĂŞ Cie zostawiĂŚ na pastwĂŞ tych kanibali jak chcesz …
-Dobra, wygraÂłeÂś – odparÂła zrezygnowana, po czym mocno go objĂŞÂła – Aby siĂŞ tylko udaÂło.
-Uda siĂŞ – powiedziaÂł pewny siebie – JeÂśli BĂłg dopomoÂże – dodaÂł w myÂślach, a nastĂŞpnie oboje ruszyli. W pierwszych krokach Lemon opieraÂła siĂŞ, ale w koĂącu dotrzymaÂła krokom swojego kompana. Wybili siĂŞ z krawĂŞdzi klifu.

To byÂło coÂś niezwykÂłego. Przez chwile Miranda czuÂła siĂŞ jak ptak. Brak staÂłego gruntu takÂże byÂł czymÂś dziwnym. Wiatr rozwiewaÂł jej wÂłosy, przez ciaÂło przeszedÂł dreszcz podniecenia. Serce biÂło trochĂŞ mocniej, za pewnie z denerwowania, a oddech byÂł pÂłytki i przyspieszony, ale byÂła spokojna. Widok jej towarzysza, ktĂłry nie wydawaÂł siĂŞ przeraÂżony prawie niczym dziaÂłaÂł na niÂą zadziwiajÂąco kojÂąco.
Jednak odruchowo spojrza³a w dó³ i jej spokój rozpad³ siê jako domek z kart. Wrzasnê³a przera¿ona, widz¹c przepaœÌ pod sob¹.
-MĂłwiÂłem abyÂś nie patrzyÂła w dó³ – mrukn¹³ JD, ktĂłry puÂściÂł lianĂŞ. ObrĂłciÂł siĂŞ plecami w kierunku rzeki, po czym oboje zaczĂŞli spadaĂŚ w g³¹b klifu. Obj¹³ Miri drugÂą rĂŞkÂą, schowaÂł brodĂŞ do klatki i spojrzaÂł peÂłne przeraÂżenia oczy dziewczyny.
-CoÂś ty zrobiÂł?! - wydukaÂła – CoÂś ty zrobiÂł?!
-WÂłaÂśnie poznaÂłaÂś definicje szaleĂąstwa – czuÂł jak powietrze otacza ich ciaÂła – ÂŁadne perfumy. Odde Victoria?
-Ty sobie jaja robisz?! - krzyknĂŞÂła, zaÂś JD prychn¹³ i zamkn¹³ powieki – Zabije Cie!
-Wiem – odparÂł cicho – A teraz zamknij oczy, bo one nie bĂŞdÂą Ci juÂż dÂłuÂżej potrzebne – powiedziaÂł. PrzeczuwaÂł, Âże jest coraz bliÂżej koĂąca ich podró¿y. OtworzyÂł na chwilĂŞ prawe oko. GÂłowa Miri byÂła oparta na jego klatce piersiowej. ZobaczyÂł na klifie stojÂących kanibali, ktĂłrzy wpatrywali siĂŞ tÂą scenĂŞ jak wryci. PokazaÂł im Âśrodkowy palec - Noc jest nasza! - krzykn¹³, po czym poczuÂł silne uderzenie w plecy. SekundĂŞ póŸniej byÂł caÂły pod wodÂą.

Tubylcy patrzyli na tÂą osobliwÂą scenĂŞ z wielkim zdziwieniem. Chyba Âżaden z nich nie spodziewaÂł siĂŞ takiego rozwoju wydarzeĂą.

-Van Uh La kola (No co za debil) – rzekÂł jeden kiwajÂąc gÂłowÂą, po czym obrĂłciÂł siĂŞ do swoich kompanĂłw – Kaak Lia ooa bao (Przykro mi panowie, dzisiaj jemy mroÂżonki) – przez grupĂŞ przeszedÂł jĂŞk rozczarowania.
-Kala? (ZnĂłw?) - zapytaÂł ktoÂś z tÂłumu – Hah Bon Jigi On Danele baooo (MiaÂło byĂŚ ÂświeÂże miĂŞsko!)
-Jaja ino pajong ssie banoli pizza!(WyglÂądaÂła tak apetycznie i nawet trochĂŞ seksownie) – dodaÂł ktoÂś inny – Aniefl ananas lui ahaha, gabaia tra escepa! (PowinnyÂśmy sobie odpuÂściĂŚ te chore rytuaÂły, bo to juÂż trzeci obiad, ktĂłry nam ucieka!)
-Merva! (Cisza!) - krzykn¹³ wĂłdz – Aabbago io Zekomo ia gdagiona! Baca ona gija oni(RytuaÂły do Zekroma to nasze dziedzictwo! Wracamy do wioski, moÂże druga grupa zÂłapaÂła resztĂŞ) – ruszyÂł ku obozowisku. Wojownicy pod¹¿yli tuÂż za swoim przywĂłdcÂą, prĂłcz tego co staÂł przy klifie. Ten spojrzaÂł jeszcze raz w rzekĂŞ, splun¹³ i skwitowaÂł to jedynymi sÂłowami jakie przyszÂły mu na myÂśl.
-Es czuijta(TĂŞpy ch*j) – mrukn¹³, a nastĂŞpnie odszedÂł.

-Mistrz bĂŞdzie niezadowolony Clakrson, oj bĂŞdzie - rzekÂła blondynka, ktĂłra obserwowaÂł wszystko z odpowiedniej odlegÂłoÂści - Ale zrobiÂłeÂś mi przysÂługĂŞ - zaczĂŞÂła siĂŞ ÂśmiaĂŚ.

* * *

Luca staÂł przy samochodzie, caÂły czas patrzÂąc na zegarek. BaÂł siĂŞ tego, Âże dwĂłjce RangerĂłw siĂŞ nie udaÂło, ale mieli jeszcze kilka minut.
Jemu samemu uda³o siê w miarê bezpiecznie uciec. W miarê, bo tunel, którym ucieka³ zacz¹³ siê zawalaÌ, odcinaj¹c kanibali od niego, ale zaraz do pompowa³ adrenalinê do jego krwiobiegu.

-Dwa jeden dwa, zgÂłoÂście siĂŞ – wydobyÂło siĂŞ z gÂłoÂśnika. Aller spojrzaÂł na radio, ktĂłrego dioda pikaÂła – Dwa jeden dwa zgÂłoÂście siĂŞ – ponowiÂło siĂŞ.
-O cholera – Luca miaÂł juÂż chwytaĂŚ za mikrofon, ale operacyjny jeszcze raz wydaÂł polecenie zgÂłoszenia siĂŞ.
-Dwa jeden dwa, zgÂłoÂście siĂŞ, bo inaczej wysyÂłam pat … - przerwaÂł, poniewaÂż ktoÂś zÂłapaÂł mikrofon i nacisn¹³ opcje mĂłwienia.
-Tu dwa jeden dwa, zgÂłaszam siĂŞ – rzekÂł przemoczony James. Miranda nie wyglÂądaÂła lepiej, ale byÂła caÂła i zdrowa. WsiadÂła na fotel pasaÂżera, zaÂś JD kontynuowaÂł. Dopiero teraz zauwaÂżyÂł Kire – Przepraszam, Âże tak dÂługo, lecz mieliÂśmy problem.
-Chryste Clarkson, prĂłbuje cie wywoÂłaĂŚ od godziny – odpowiedziaÂł operacyjny – MogÂłeÂś daĂŚ znaĂŚ.
-Nie miaÂłem jak, serio – odpowiedziaÂł spokojnie – Mamy juÂż wszystko z gÂłowy, ale nie wrĂłcimy do bazy. Dacie zaÂłatwiĂŚ miejsce w hotelu dla mnie oraz panny Lemon?
-ZobaczĂŞ dwa jeden dwa, baza bez odbioru – nastÂąpiÂł szum, zaÂś James odÂłoÂżyÂł sÂłuchawkĂŞ na swoje miejsce.
-JesteÂście cali – rzekÂł Luca, ale Clarkson go zignorowaÂł. Wzi¹³ kluczyki i wsiadÂł do auta – Ej, co jest?
-Wsiadasz, czy bĂŞdziesz gadaÂł? - zapytaÂła Miranda. Luca spojrzaÂł na swojego nowego druha, ktĂłry ruchem dÂłoni go ponagliÂł. Luc wskoczyÂł na tyÂł pojazdu, siadajÂąc tuÂż koÂło Absol – To jak JD? Zgadzasz siĂŞ?
-Niech bĂŞdzie – przekrĂŞciÂł kluczyki, zaÂś coupe odpaliÂł – Nowy poczÂątek …
-Nowy poczÂątek …

„Nowy poczÂątek ...” rzekÂła Kira, zaÂś dwĂłjka RangersĂłw zaÂśmiaÂła siĂŞ. Odjechali w kierunku miasta. "Tylko tego nie zjeb"

-A teraz idziemy na jednego - zacz¹³ podœpiewywaÌ JD - A teraz idziemy wódkê piÌ.
-W sumie - Luca wyj¹³ z torby jakaœ flaszkê - Chyba bêdzie dobra - James ukradkiem spojrza³ na etykietkê.
-Panie. Tadzik, prawdziwa wĂłdka szwagrowa - zaÂśmiaÂł siĂŞ. Miranda tylko prychnĂŞÂła - Dobra, ale piĂŚ bĂŞdziemy gdy zaÂłatwiĂŞ jednÂą sprawĂŞ ...

Wizje moÂżna oceniaĂŚ do godziny 20 dnia 19 lutego 2014 roku, lub do momentu, gdy jeden z graczy biedzie mieĂŚ znaczÂącÂą przewagĂŞ nad rywalem

MoÂżna to zrobiĂŚ w tym temacie z wg. kryteriĂłw:

a)OrtografiĂŞ, interpunkcjĂŞ oraz stylistykĂŞ
b)Pomys³owoœÌ
c)Fabu³ê
d)Opis walki oraz d³ugoœÌ opowiadania

Po czym oddajemy gÂłos na w naszej opinii zwyciĂŞskÂą wizje.
Jeden gÂłos to jeden punkt w pojedynku.

NaleÂży takÂże dodaĂŚ wÂłasne odczucia co do walk, ale nie powinny byĂŚ brane pod uwagĂŞ. ProszĂŞ kierowaĂŚ siĂŞ wÂłasnym sumieniem przy przyznawaniu gÂłosu.


lub pod tym adresem.

Lubisz skrobaÌ ró¿ne teksty? Zaczynasz sw¹ pisark¹ przygodê? Chcesz podnieœÌ swoje umiejêtnoœci w pisaniu? A mo¿e chcesz siê zmierzyÌ z innymi? W takim razie Bursztynowa Liga jest miejscem dla ciebie. Do³¹cz jeszcze dziœ.

WejdÂź tu

Poleca WÂładimir WÂładimirowicz Putin

[Drowker]

Drowker

vs Luca Aller

Do: James Clarkson
Od: Ranger Squad HQ

1. KontynuowaĂŚ operacje „Nurse”, bez wzglĂŞdu na skutki oraz stan zatrzymanej.
2. Meldunek o zatrzymaniu podejrzanej via SSIX.
3. SprawdziĂŚ informacje o zauwaÂżeniu Makai Taki w okolicach Dragonspiral Tower.
4. Wspó³pracowaÌ z lokalnymi jednostkami Pokemon Ranger w regionie Unova (kod 005).
5. Przyznano wam pomoc w postaci Rangerki Drugiego Stopnia Mirandy Lemon.
6. Meldunek operacyjny do dowództwa g³ównego co tydzieù via SSIX.
7. KontynuowaĂŚ operacje „Kagai” w regionie 005, aÂż do przysÂłania nowych rozkazĂłw.

Koniec wiadomoÂści


-Jeszcze raz! Parabolic Charge! - mĂŞski gÂłos przerwaÂł ciszĂŞ panujÂąc w dolinie. Zielone oczy wbiÂły siĂŞ w pó³metrowÂą ¿ó³tÂą jaszczurkĂŞ z czarnym Âłebkiem, uszami oraz koĂącem ogona, ktĂłra obrĂłciÂła siĂŞ tyÂłem do celu, jakim byÂła niebieska istota przypominajÂąca chodzÂącÂą na dwĂłch Âłapach rybĂŞ, machajÂącÂą szczĂŞÂśliwie ogonem – Cel … pal! - potĂŞÂżny Âładunek elektryczny wydobyÂł siĂŞ z niewielkiego ciaÂłka, kierujÂąc siĂŞ wprost ku drugiemu stworkowi. Ten przyj¹³ atak, nawet nie zmieniajÂąc pozy. JaszczurkÂą sapnĂŞÂła, zaÂś mÂłody chÂłopak podszedÂł do stwora. PogÂłaskaÂł Pokemona po gÂłowie, wyciÂągajÂąc jakaÂś jakaÂś jagĂłdkĂŞ z kieszenie spodni, ktĂłra podaÂł jaszczurce.
Quagsire równie¿ podesz³a do trenera, oczekuj¹c czegoœ smako³yku. Ch³opak uœmiechn¹³ siê, po czym da³ jej jakiœ przysmak, zaœ wodno ziemny Pokemon zapiszcza³ radoœnie.
– JesteÂś idealnÂą partnerka do ĂŚwiczeĂą dla Prime'a – Tinia, bo tak siĂŞ nazywaÂła, pokiwaÂła gÂłowÂą, koĂączÂąc smakoÂłyk. Helioptile, elektryczny Pokemon z Kalos, wskazaÂł na le¿¹ca w cieniu Absol, ktĂłra ze znudzeniem w oczach, przyglÂądaÂła siĂŞ caÂłemu temu treningowi – Nie przejmuj siĂŞ KirÂą, ona ma swoje humorki. Jak kaÂżda kobieta. Przyzwyczaisz siĂŞ z czasem, a teraz odpocznijcie i pobawicie siĂŞ – dodaÂł, kierujÂąc siĂŞ siĂŞ ku mrocznemu Pokemonowi. KÂątem oka zauwaÂżyÂł jak Krok trenuje z Diddym walkĂŞ w zwarciu. BrakowaÂło mu tylko dwĂłjki stworkĂłw, ktĂłre gdzieÂś znikÂły, tuÂż po rozpoczĂŞciu treningu.

„Ma humorki” warknĂŞÂła Kira, ktĂłra leÂżaÂła na kurtce swojego trenera, gdy ten usiadÂł koÂło niej „MoÂże mi jeszcze wmĂłwisz, Âże mam okres, co?”
„A nie masz?” zakpiÂł JD, czochrajÂąc psa po gÂłowie „A no tak, zapomniaÂłem. Ty masz okres przez caÂły rok.”
„Pewnego piĂŞknego dnia uduszĂŞ Cie we Âśnie” mruknĂŞÂła, co wywoÂłaÂło atak Âśmiechu ze strony Jamesa „Nie Âżartuje. Przeginasz pa³ê i nie dotrzymaÂłeÂś umowy …”
„Przepraszam bardzo” przerwaÂł jej monolog, biorÂąc do rĂŞki czapkĂŞ „Moja wina, Âże caÂły misterny plan w poszedÂł w pizdu? PomyÂśl swoim maÂłym mó¿dÂżkiem. Jak miaÂłem zaprosiĂŚ Miri na kawĂŞ, po tym co siĂŞ staÂło?”
„Normalnie? Hallo, jest dwudziesty pierwszy wiek …”
„PojebaÂło Cie? MiaÂłem do niej podejœÌ i rzecz coÂś w stylu, hej maÂła, pĂłjdziemy na kawĂŞ, mimo Âże twĂłj brat walczy o Âżyci …” przerwaÂł, biorÂąc g³êboki wdech „Makai przegi¹³. Zdrowo przesadziÂł„
„Wiem” odparÂła Kira „Dorwiemy go, wiesz o tym dobrze. Jak siĂŞ trzyma?”
„Z tego co wiem, to odzyskaÂł przytomnoœÌ … i tyle. Miranda nic nie mĂłwi, a mi gÂłupio siĂŞ zapytaĂŚ co z Jacobem. Do ich rodzicĂłw przecieÂż nie zadzwoniĂŞ, bo mnie nie znajÂą.”
„Niby czemu?”
„Co im powiem? Witam, to mĂłj wrĂłg prawie zabiÂł paĂąstwa syna? Kira uÂżyj mĂłzgu. ZaÂś dowĂłdztwo utajniÂło wszystko” oparÂł siĂŞ konar drzewa „To moja wina. WplÂątaÂłem ich walkĂŞ, w ktĂłrej nie powinni braĂŚ udziaÂłu. Makai skrzywdziÂł za wiele osĂłb, jak ten goœÌ Hizaru, ktĂłry póŸniej znikÂł, prĂłbowaÂł mnie dwukrotnie zabiĂŚ, ale teraz … nie mam po prostu s³ów.”

„Mi generalnie chodziÂło o Mirande” rzekÂła Absol, leniwie podnoszÂąc Âłeb „Nie wydaje siĂŞ jakoÂś szczegĂłlnie przybita tÂą ca³¹ sytuacjÂą.”
„Trudno mi powiedzieĂŚ co siedzi w jej gÂłowie. Znam jÂą dopiero drugi miesiÂąc, razem podró¿ujemy, prĂłbujemy koegzystowaĂŚ i ogĂłle, ale nie potrafiĂŞ jej rozpracowaĂŚ. Przed zamachem byÂła bardziej sarkastyczna, wybuchowa i pewna siebie. Teraz … hmm, teraz jakby odpuÂściÂła. Dalej jest zimnÂą sukÂą, ale widzĂŞ przebÂłyski ludzkich odruchĂłw. Jednak dzisiaj, juÂż od samego rana miaÂła do mnie jakiÂś pretensje.”
„ZaproÂś jÂą na kawĂŞ, to siĂŞ dowiesz” powiedziaÂła Kira, zaÂś JD przewrĂłciÂł oczami „Wiesz, Âże bĂŞdĂŞ wierciÂła ci dziurĂŞ, aÂż tego nie zrobisz ...” James prychn¹³, ale mima mu rzedÂła, gdy nad nim stanĂŞÂła blondynka. Typowy strĂłj jak na tÂą dziewczynĂŞ, czyli krĂłtka spĂłdniczka, czarny golf oraz beret na gÂłowie. Jej fioletowe oczy szybko zlustrowaÂły chÂłopaka, ktĂłry ziewn¹³ „Zaczyna siĂŞ ...”

-Tak? - Clarkson zapytaÂł swojej towarzyszki, ktĂłra dalej staÂła nad nim i nie powiedziaÂła ani jednego sÂłowa – Wiem, Âże jestem przystojny, ale co chcesz?
-Chce abyÂś ruszyÂł swoje dupsko – warknĂŞÂła, zaÂś JD wstaÂł – Musimy jechaĂŚ dalej. ZrĂłbmy nasz obchĂłd i wracajmy do bazy. Mam wielkÂą ochotĂŞ odpocz¹Ì.
-Jasne, partnerko – zakpiÂł, po czym zagwizdaÂł. Tinia, Krok, Diddy oraz Prime podeszli do swojego trenera – Jest was czterech, Kira piÂąta. Gdzie Soundwave? - spojrzaÂł na Kroka, ktĂłry wzruszyÂł ramionami – Kira?

„Nie mam pojĂŞcia” odparÂła „Nie jestem jego niaĂąkÂą”
"To po co Cie trzymam?"
"Cicho ..."

-Miri, gdzie twĂłj Meowstic? - zapytaÂł, widzÂąc jak dziewczyna pisze coÂś na komĂłrce. Ta wskazaÂła palcem na pobliskie drzewo, gdzie na ga³êzi spaÂł niebieski kot – Hmm, dziw … - nie skoĂączyÂł, poniewaÂż oboje zostali powaleni przez potĂŞÂżnÂą fale dÂźwiĂŞku. James podniĂłsÂł delikatnie gÂłowĂŞ, aby ujrzeĂŚ fioletowego Pokemona, ktĂłry "suszyÂł zÂąbki" jak pewna banda PingwinĂłw z Madagaskaru – Soundwave! - Loudred zaklaskaÂł, zaÂś JD wyj¹³ Pokeball – PowrĂłt – stwĂłr zmieniÂł siĂŞ czerwonÂą poÂświatĂŞ, po czym schowaÂł siĂŞ do kuli, a jego trener wstaÂł. Miranda zbieraÂła swojÂą komĂłrkĂŞ z ziemi – ZnĂłw dostanĂŞ po gÂłowie. Super – westchn¹³ Clarkson, a nastĂŞpnie wyj¹³ cztery kule i odwoÂłaÂł swoich podopiecznych. Jedynie Kira ustaÂła siĂŞ przy swoim trenerze, ktĂłry skierowaÂł siĂŞ ku czarnemu coupe, ktĂłrym teraz podró¿owali.

„To nie byÂło fajne” mruknĂŞÂła Absol „Wiesz, mogÂłeÂś zachowaĂŚ siĂŞ bardziej jak dÂżentelmen”
„Ta, a póŸniej chciaÂłaby mnie udusiĂŚ” odpowiedziaÂł „Sorry Kira, ale po ostatnim mam dosyĂŚ bycia tym miÂłym ...”
„Ale mĂŞczÂą Cie wyrzuty sumienia” odparÂła „PokaÂż, Âże chociaÂż trochĂŞ Ci na niej zaleÂży. Dobrze wiem, Âże ci zaleÂży. ZapomniaÂłeÂś kto czyta twoje myÂśli?” zapytaÂła wskakujÂąc na tyÂł pojazdu. JD nie odpowiedziaÂł, tylko usiadÂł na fotelu kierowcy i zabraÂł mikrofon.

-Tutaj patrol dwa jeden dwa, zgÂłaszamy siĂŞ – rzekÂł po naciÂśniĂŞciu guzika odpowiedzialnego, za nadawanie.
-Tu dyÂżurny operacyjny Kanciarz, sÂłucham was dwa jeden dwa – usÂłyszaÂł w odpowiedzi – ZgÂłaszacie jakieÂś problemy?
-Nie, wszystko jak najlepszy porzÂądku. Udamy siĂŞ w kierunku White Ruins, aÂż do granic sektora sto jeden – odparÂł spokojnie, zaÂś Miri wsiadÂła do samochodu. James kÂątem oka zauwaÂżyÂł, Âże blondynka prĂłbuje uruchomiĂŚ komĂłrkĂŞ – Baza czekam na potwierdzenie.
-Potwierdzam dwa jeden dwa – odpowiedziaÂł dyÂżurny – Przy okazji Clarkson, komandor siĂŞ o was pytaÂł. PowiedziaÂł, Âże macie siĂŞ do niego zgÂłosiĂŚ po zakoĂączeniu patrolu.
-Jasne, zrozumiaÂłem i przyj¹³em. Dwa jeden dwa, bez odbioru – odÂłoÂżyÂł mikrofon, po czym spojrzaÂł na coraz bardziej zirytowanÂą MirandĂŞ – Oj daj to – mrukn¹³, biorÂąc urzÂądzenie. Lemon fuknĂŞÂła, zaÂś Clarkson zacz¹³ kombinowaĂŚ z komĂłrkÂą – Hmm, czyli nie uruchamia …
-No co ty nie powiesz – warknĂŞÂła dziewczyna, zaÂś JD zignorowaÂł to i kontynuowaÂł zabawĂŞ – To twoja wina. GdybyÂś nie ÂłapaÂł tego Loudreda, to on nie zrobiÂłby takiego Âżartu. To twĂłj drugi Pokemon, ktĂłry uprzykrzyÂł mi Âżycie. Wpierw to metalowe ptaszydÂło, teraz on. Ciekawe kiedy twĂłj aligator zamrozi mnie, albo ta elektryczna jaszczurka porazi mnie … ale jak? - przerwaÂła, widzÂąc jak komĂłrka dziaÂła. James oddaÂł jej urzÂądzenie, po czym odpaliÂł auto.
-Nie ma za co – mrukn¹³, a nastĂŞpnie wrzuciÂł pierwszy bieg. Pojazd ruszyÂł – Bateria nie stykaÂła, przez co nie dziaÂłaÂło. Wiem, bo sam miaÂłem podobny problem z pierwszÂą komĂłrkÂą. Wtedy to byÂła cegÂła w porĂłwnaniu z tym co teraz masz – auto przyspieszyÂło, gdy JD zmieniÂł bieg na wyÂższy. Silnik zaryczaÂł, co przyprawiÂło Jamesa o uÂśmiech – AÂż szkoda mi bĂŞdzie zostawiĂŚ to cudo. Maszyna chodzi jak marzenie. AÂż dziw, Âże Unova ma takie mÂłode samochody.
-Ta jasne – mruknĂŞÂła piszÂąc coÂś na komĂłrce – I tak jesteÂś dupkiem …
-Dobra starczy – przerwaÂł jej JD, znĂłw zmieniajÂąc bieg – Odkupie Ci tÂą komĂłrkĂŞ w Icirrus City, dobra?

„Oraz zaproszĂŞ na obiad, jeÂśli siĂŞ zgodzisz” Absol podsunĂŞÂła mu propozycje. JD spojrzaÂł w tylne lusterko „ZrĂłb to. ProoooooszĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞ”
„Kobiety” mrukn¹³ niezadowolony.

-Oraz zapraszam Cie na obiad. Ja pÂłacĂŞ – dodaÂł, nie odrywajÂąc wzroku od drogi. Przez kilka chwil panowaÂła zÂłowroga cisza, nie zwiastujÂąca niczego dobrego – Miri?
-KomĂłrka okej. Tak mi musisz odkupiĂŚ – odparÂła spokojnie, chowajÂąc urzÂądzenie do schowka – Obiad, zapomnij.
-Dobra – mrukn¹³ James, ktĂłremu spadÂł kamieĂą z serca. W koĂącu Kira da mu spokĂłj. BĂŞdzie mĂłgÂł siĂŞ skupiĂŚ na prawdziwym problemie jakim byÂła jego misja.
-Bo nie wyrobimy siĂŞ, ale kolacja jak najbardziej wchodzi w grĂŞ – dokoĂączyÂła myÂśl. Clarksona zatkaÂło, zaÂś Kira zawyÂła radoÂśnie – Co z twojÂą Absol?
-A ja to wiem? Nie rozumiem kobiet – zaÂśmiaÂł siĂŞ nerwowo, prĂłbujÂąc ukryĂŚ zaskoczenie – A co do kolacji to okej, nie ma problemu. Obiad, kolacja, Âśniadanie. Oby tylko dobrze zjeœÌ.
-DokÂładnie tak. WidaĂŚ w jednej materii siĂŞ zgadzamy – przesiadÂła siĂŞ do tyÂłu – Kira posuĂą siĂŞ. Podobnie jak twĂłj trener w Kalos, ja takÂże siĂŞ teraz przekimam – mroczny pies przeskoczyÂł na przedni fotel, zaÂś blondynka poÂłoÂżyÂła siĂŞ i przykryÂła siĂŞ swoim pÂłaszczem – ObudÂź mnie jak dojedziemy.
-Tak jest pani kapitan – zakpiÂł, ÂściszajÂąc radio. ZmieniÂł bieg po raz kolejny, a pojazd przyspieszyÂł nieznacznie. Przez kilka minut jechali w zupeÂłnej ciszy.

„No proszĂŞ. Idziesz na randkĂŞ” rzekÂła Kira „A nie mĂłwiÂłam? Podobasz siĂŞ jej. Musisz siĂŞ tylko Âładnie ubraĂŚ”
„Kira ...”
„Oraz odchamiĂŚ siĂŞ chociaÂż maÂłym stopniu. No i zabraĂŚ do dobrej restauracji, albo przynajmniej niezÂłej knajpy. Kupisz jej kwiaty” Absol kontynuowaÂła
„Kira …”
„PomyÂśleĂŚ, Âże proponowaÂł Ci, abyÂś zabraÂł jÂą na obiad, a to bum! Wow, tego siĂŞ nie spodziewaÂłam. Jestem lepsza ...”
„Kira!” krzykn¹³, przerywajÂąc wywĂłd swojego Pokemona „Daj sobie spokĂłj!”
„Co?”
„To tylko kolacja. Nic wielkiego. Na Boga, jesteÂś gorsza niÂż ustawa przewidujĂŞ i nie, nie wchodÂź mi do gÂłowy. Moje myÂśli o Miri to moja prywatna sprawa … weszÂłaÂś prawda?” szybko spojrzaÂł na Absol, ktĂłra byÂła wyraÂźnie zdziwiona „K*rwa ...”
„Wow. Nie wierze, to co widzĂŞ” rzekÂła, po czym przez chwilĂŞ zapanowaÂła cisza. James oddaÂł siĂŞ przyjemnoÂści z jazdy, ale rozmyÂślaÂł o ostatniej walce.

Makai by³ tam gdzieœ. S³ysza³ jego œmiech i pewnie on tak urz¹dzi³ Jacoba. Bo kto inny? Joy, która uciek³a z notatnikiem Tony'ego. Przecie¿ to nie mia³o sensu. Wykorzystuje go jako przynêtê, po czym kradnie jakieœ zapiski pe³ne taktyk? Taka by³ zbyt dobry, aby u¿ywaÌ pomys³ów jakiœ przypadkowych ludzi. Bo kim by³ jakiœ tam Jupiter? Odpad³ w jednej czwartej turnieju po walce ze Stevenem. Dobra, ten to by³ wariat i ryzykant, ale nie by³ przecie¿ jakimœ geniuszem w kwestii taktyk. Darion? Kolejny przypadkowy goœÌ, który doszed³ do fina³u, ale poleg³. Steven go zniszczy³, zmasakrowa³. A Tony nie mia³ zapisanej ¿adnej taktyki tego popapraùca. Tamara tak¿e nie by³a jakaœ wyj¹tkowa, ten ch³opak z papug¹ czy w koùcu ten m³odziak Karl. Wszystkich jednak coœ musia³o ³¹czyÌ ze sob¹, poniewa¿ zostawali sferze zainteresowania Makai'ego.
Z drugiej strony, moÂże to byÂł przypadek? ZnĂłw byÂł zÂłym miejscu o zÂłym czasie? Joy chciaÂła pewnie uwieœÌ chÂłopaka, aby pozbyĂŚ siĂŞ Âświadka oraz zdobyĂŚ notatnik, jednak pojawiÂł siĂŞ JD. ZauwaÂżyÂła go, wiĂŞc natychmiast zmieniÂła plan dziaÂłania. Jednak czemu nie pozbyÂła siĂŞ ich obu, kiedy miaÂła dogodnÂą sytuacje, tylko zniknĂŞÂła z notatnikiem. Ale byÂło jeszcze jedno pytanie – czemu go porzuciÂła? To byÂło dziwne. Tyle zachodu o zeszyt, po czym zostawia go widoku? Najlepsza opcja byÂłoby, gdyby zrobiÂła jego kopie. Chyba Âże chodziÂło jej o Mega Ewolucje ...

„Ona pÂłakaÂła” rzekÂła w koĂącu Kira, przerywajÂąc cisze i wyrywajÂąc trenera z rozwaÂżaĂą. James spojrzaÂł na swojego Pokemona
„Co masz na myÂśli?” zapytaÂł zaintrygowany
„Nie weszÂłam do jej gÂłowy, bo zaraz jej kot zrobiÂłby raban, ale zaobserwowaÂł to kilka razy. Ty spaÂłeÂś jak kamieĂą, zaÂś Miranda pÂłakaÂła do poduszki. Ta sytuacja chyba jÂą po prostu przerasta. Wiesz, ona uwaÂżaÂła, Âże swoje z tobÂą odhaczy i bĂŞdzie mogÂła wrĂłciĂŚ do normalnej pracy, a tutaj jej brat zostaje ciĂŞÂżko pobity przez jakiegoÂś psychola. Do tego dowĂłdztwo wysyÂła jÂą wraz z tobÂą, przez co w dzieĂą w dzieĂą musi sobie przypominaĂŚ obrazek Jacoba.”
„Temu siĂŞ mnie pytaÂłaÂś jak siĂŞ trzyma, prawda? Martwisz siĂŞ o Miri, co nie?
„Tak. Mimo swojego charakterku, wydaje siĂŞ bardzo miÂła. Dba o Pokemony, kocha to co robi. Po prostu …”
„MoÂże z niÂą pogadaĂŚ o tym?” zapytaÂł JD
„Tak ci siĂŞ nie przyzna. WedÂług mnie powinieneÂś byĂŚ dla niej milszy … uwaÂżaj!” krzyknĂŞÂła, gdy James nacisn¹³ hamulec w ostatnim momencie przed potrÂącenie jakiegoÂś chÂłopaka. SamochĂłd zatrzymaÂł siĂŞ prawie miejscu „No co za debil!”

-PojebaÂło Cie ?! - krzykn¹³ James, wychylajÂąc siĂŞ za kierownicy. MiaÂł juÂż ochotĂŞ przyjebaĂŚ goÂściowi, ktĂłry opieraÂł siĂŞ rĂŞkoma o maskĂŞ samochodu – Prawie Cie zabiÂłem! Wypi*rdalaj, za nim Ci dojebie! - goœÌ podbiegÂł do miejsca pasaÂżera. James dokÂładnie mu siĂŞ przyjrzaÂł. GoœÌ byÂł jego wzrostu, ale zdecydowanie mniej masywniejszy. Ubrany nie najgorsze stylowo spodnie oraz t-shirt z logiem Poke Balla, ktĂłry byÂł schowany pod rozpiĂŞtÂą ciemnobrÂązowÂą koszulĂŞ na zamek – PowiedziaÂłem coÂś! Won!
-Panie, zabij mnie póŸniej pan, ale teraz sp**rdalamy! Leci tutaj stado tubylców, chc¹cych ofiary i krwi! Pi*rdolenie kanibale! - w piwnych oczach bruneta mo¿na by³o zauwa¿yÌ przera¿enie. Wydawa³o siê, ¿e mówi³ prawdê, ale James by³ ju¿ zbytnio wkurzony.
-Jacy, k*rwa, kanibale?! Wyp*erdalaj, bo zaraz Ci tak przyjebie, Âże twoja matka, bĂŞdzie Cie szukaĂŚ w Pallet Town! JuÂż!

-James, co jest? - zaspana Miri podniosÂła gÂłowÂą. ZobaczyÂła wkurzonego towarzysza, KirĂŞ, ktĂłra warczaÂła, oraz jakiegoÂś przeraÂżanego goÂścia – O co chodzi? Kim jesteÂś?
-Patrz! - wskazaÂł palcem za siebie. DwĂłjka RangerĂłw spostrzegÂła grupkĂŞ pó³nagich facetĂłw, umalowanych jakaÂś dziwnÂą farbÂą. MoÂżna z du¿¹ skalÂą prawdopodobieĂąstwa przypuszczaĂŚ, Âże to byÂły rytualne tatuaÂże. Trzeba byÂło jeszcze dodaĂŚ dziwne heÂłmy, przypominajÂące te rzymskich centurionĂłw, ktĂłre potĂŞgowaÂły aurĂŞ strachu. Ewidetnie nie mieli przyjacielskich stosunkĂłw do bruneta oraz RangerĂłw, a trzymajÂąc w rĂŞkach w³ócznie oraz Âłuki tylko to potwierdzali. Byli dobre sto metrĂłw od samochodu, ale biegli ku nim – PóŸniej mnie zajebiesz! Uciekajmy!
-O k*rwa – przeklnÂą James, po czym zrobiÂł szybki rachunek strat i zyskĂłw. SpojrzaÂł na Absol, ktĂłra przeskoczyÂła na tylne siedzenie, a nastĂŞpnie otworzyÂł drzwi – Pakuj siĂŞ! Pronto – wrzuciÂł jedynkĂŞ, zaÂś chÂłopak wskoczyÂł na miejsce – Zapi¹Ì siĂŞ. BĂŞdzie ostro – przygazowaÂł, zaÂś silnik pojazdu rykn¹³. Tubylcy byli juÂż blisko, ale James ruszyÂł z kopyta. SamochĂłd szarpn¹³, po czym zacz¹³ przyspieszaĂŚ. JD widziaÂł jak oddala siĂŞ od krzyczÂących wojownikĂłw, zaÂś chÂłopak odetchn¹³ z ulgÂą.

-Blisko – rzekÂł brunet, zaÂś JD wrzuciÂł czwarty bieg – DziĂŞki. UratowaÂłeÂś mi tyÂłek.
-Dobra, nie chrzaĂą. Jak to siĂŞ wpakowaÂłeÂś? Chyba jak¹œ im podpadÂłeÂś, bo nie wierze, Âże tak z sami by zaczĂŞli cie ÂścigaĂŚ – warkn¹³ zdenerwowany – MĂłw!
-Nie wiem. PrzyjechaÂłem do znajomego, ktĂłry pracuje na tutejszych wykopaliskach w White Ruins. PoszedÂłem potrenowaĂŚ na pobliskiej polanie i nagle patrzĂŞ, jak w mojÂą stronie biegnie kilkunastu pó³nagich goÂści. MiaÂłem poczekaĂŚ i zapytaĂŚ siĂŞ czego chcÂą? SÂłyszaÂłem, Âże ponoĂŚ tutaj istnieje jakieÂś plemiĂŞ, ale uwaÂżaÂłem to za bujdĂŞ – odpowiedziaÂł – SwojÂą drogÂą, to jestem Luca. Luca Aller.
-James Clarkson – mrukn¹³ JD – A ta pani z tyÂłu to Miranda Lemon.
-PotrafiĂŞ mĂłwiĂŚ za siebie – warknĂŞÂła blondynka, po czym wszyscy usÂłyszeli strzaÂł. James przekl¹³ - Co jest?
-Nie wiem jeszcze, ale mam podejrzenie – powiedziaÂł zatrzymujÂąc pojazd. WrzuciÂł jedynkĂŞ oraz zaciÂągn¹³ hamulec rĂŞczny, po czym zgasiÂł auto – Aby tylko nie silnik – wysiadÂł z auta, podobnie jak Luca. SprawdziÂł opony z jego strony – Czysto.
-U mnie przebita przednia - rzekÂł brunet. JD podszedÂł do nowego kolegi, ktĂłry wyciÂągaÂł grot strzaÂły z ogumienia – Chyba masz zapas?
-Ta, ale lewarka nie mam – odparÂł, po czym wyj¹³ Pokeball – A zapowiadaÂł siĂŞ spokojny dzieĂą – z kuli wyÂłoniÂł siĂŞ wielki niebieski aligator. ZaryczaÂł – UspokĂłj dupĂŞ i podnieÂś delikatnie auto. Bez Âżadnego ziewania – skierowaÂł siĂŞ ku bagaÂżnikowi - Abym tylko miaÂł kluczĂŞ – Miri prychnĂŞÂła – MoÂże ksiĂŞÂżniczko ruszysz swĂłj tyÂłeczek i wysiÂądziesz z auta? - rzekÂł otwierajÂąc tyÂł. Lemon wykonaÂła polecenie, narzekajÂąc na swojego towarzysza – MaÂła Âżmija.
-SÂłyszaÂłam to idioto. To twoja wina, jak zwykle – warknĂŞÂła siadajÂąc przy drzewie. Luca z zainteresowaniem przyglÂądaÂł siĂŞ docinkom dwĂłch RangerĂłw – GdybyÂś siĂŞ nie k³óciÂł, to nie byÂłoby takich problemĂłw. Podobnie byÂło ostatnio …
-Ej, wypraszam sobie – wyj¹³ oponĂŞ – Luca Âłap – rzuciÂł brunetowi zestaw kluczy, zaÂś samemu podszedÂł z koÂłem – UratowaÂłem ci tyÂłek, wiĂŞc siĂŞ przydaj do czegoÂś. OdkrĂŞcaj, ja zaÂś sprawdzĂŞ silnik. To bĂŞdzie dÂługi dzieĂą …

Jakiœ czas póŸniej

James koùczy³ dokrêcaÌ œrubê. Czu³ chwilê wczeœniej opór, ale postanowi³ przekrêci³ nakrêtkê jeszcze dwa razy, po czym usiad³ na ziemi. Uœmiechn¹³ siê zadowolony, gdy wymieni³ oponê. Robi³ to ju¿ kilka razy w Johto, ale wtedy mia³ lewarek oraz ojca do pomocy. Co jak co, to by³ mechanik pierwsza klasa i zna³ siê na autach lepiej od syna. Przez to kilka razy musia³ pomagaÌ ch³opakowi z takim problemami jak zmiana opony czy problemy z elektryk¹.

-W koĂącu. Krok, opuœÌ – rozkazaÂł swojemu Pokemonowi, ktĂłry delikatnie postawiÂł auto na ziemi – TrochĂŞ siĂŞ zeszÂło.
-Kto by siĂŞ spodziewaÂł, Âże taki mÂłody samochĂłd, a chyba ogumienia nie wymieniali od poczÂątku – mrukn¹³ Luca, wrzucajÂąc starÂą oponĂŞ do bagaÂżnika – To co teraz? MoÂże jakiÂś piknik?
-Odwieziemy Cie do miasta, zjemy coÂś, bo kobiecie tutaj nie chciaÂło siĂŞ pogrzaĂŚ posiÂłku – powiedziaÂł gÂłoÂśno, zaÂś blondynka pokazaÂła mu Âśrodkowy palec – WsadÂź go sobie w ten seksowny tyÂłek – odparÂł James – CoÂś czuÂłem, Âże to nie bĂŞdzie spokojny dzieĂą.
-Ta, sprowadzasz problemy – rzekÂła Miri czytajÂąca jakaÂś ksi¹¿kĂŞ – MoÂże jeszcze zawalczycie miĂŞdzy sobÂą? - zakpiÂła, zaÂś mĂŞÂżczyÂźni spojrzeli po sobie. Momentalnie w ich rĂŞkach pojawiÂły siĂŞ peÂłnowymiarowe Pokeballe. Miranda podniosÂła wzrok znad ksi¹¿ki – Jaja sobie robicie? Prawda?
-Nie – odparÂł Luca – MaÂły sparing nie zaszkodzi, a JD myÂśli, Âże jest cwaniakiem.
-Uznaje to za wyzwanie – zakpiÂł - Dajesz – rzekÂł, gdy na polu walki pojawiÂł przypominajÂący wĂŞÂża stworek – Snivy huh. Jedziemy z tym koksem.

„Diddy?” zapytaÂła Kira, wyraÂźnie zaciekawiona „Najlepsza opcja. Przewaga typĂłw i spokojnie zniszczy tego wĂŞÂża”
„Nie, to byÂłoby zbyt Âłatwe. No i chce sprĂłbowaĂŚ nowego towarzysza w walce.” odparÂł podrzucajÂąc kulĂŞ „Chyba, Âże ty idziesz ...”
„Zapomnij” fuknĂŞÂła „Ostatnim razem posÂłaÂłeÂś mnie przeciw kijance na sterydach, po czym skupiÂłeÂś siĂŞ na tyÂłku Mirandy, zamiast na walce z tym smokiem”
„Dalej przeÂżywasz tÂą walkĂŞ z Flygonem? Kira weÂź, zachowujesz siĂŞ gorzej niÂż przedszkolak, ktĂłremu zabrali zabawkĂŞ”

-Prime, pora na przedstawienie! - rzuciÂł Pokeball, z ktĂłrego Heptolite – Jeden na jeden?
-Dobra. Knack Vine Whip – rozkazaÂł Luc, zaÂś w¹¿ wystrzeliÂł w kierunku rywala dwa zielonÂą pnÂącza, prĂłbujÂąc uderzyĂŚ w Prime'a. Jaszczurka przyjĂŞÂła na siebie pierwsze uderzenie, lecz przed drugim juÂż uskoczyÂła. ByÂło widaĂŚ, Âże Heptolite nie byÂł zbyt doÂświadczony w walkach – Leaf Tornado. Dajesz James, spodziewaÂłem siĂŞ czegoÂś wiĂŞcej po tobie.
-Spokojnie – odparÂł JD, gdy w¹¿ skoczyÂł do gĂłry – Thunder Wave – rzekÂł, zaÂś Pokemon z Kalos wyrzuciÂł z siebie kilka elektrycznych ÂładunkĂłw, ktĂłre sparaliÂżowaÂły rywala. Ten upadÂł na ziemie -Thunderbolt. Teraz zawsze bĂŞdziemy szybsi.

Heptolite kiwn¹³ g³ow¹, a nastêpnie obróci³ siê do rywala, rozk³adaj¹c swoje uszy. Zgromadzi³ na koùcu swojego ogona potê¿ny ³adunek w Snivy'ego. Knack próbowa³ odskoczyÌ, ale parali¿ znów o sobie znaÌ. Przyj¹³ cios na klatê, po czym spróbowa³ zaatakowaÌ. Nie uda³o siê, wiêc przyj¹³ pozycje defensywn¹. Jaszczurka stworzy³ zaœ elektryczn¹ kulê i wystrzeli³a w rywala. Ten jednak zrobi³ unik, pokonuj¹c chwilowo parali¿. Luca obserwowa³ sytuacje, po czym szybko siê dostosowa³ do nowej sytuacji. James zaœ myœla³ o taktyce jak¹ powinien przyj¹Ì. Parali¿ by³ du¿ym plusem, jednak Snivy mia³ mocn¹ specjaln¹ obronê.

-Knack, uÂżyj Leaf Blade! - ogon stworka zabÂłysÂł na zielono, a nastĂŞpnie uderzyÂł w jaszczurkĂŞ, ktĂłra upadÂła – Leaf Tornado! - roÂśliny starter wyskoczyÂł ku gĂłrze, ale paraliÂż daÂł o sobie znaĂŚ. ZnĂłw upadÂł, zaÂś Prime podniĂłsÂł siĂŞ. Jego uszy zaÂświeciÂło na biaÂło, po czym wykonaÂł kilka ruchĂłw gÂłowÂą, tworzÂąc coÂś rodzaju powietrznych ostrzy. Snivy przyj¹³ cios na siebie, zaÂś Heptolite zacz¹³ biec ku Knackowi. UderzyÂł wĂŞÂża caÂłym ciaÂłem, odrzucajÂąc rywala metr do tyÂłu. W¹¿ podniĂłsÂł siĂŞ i gotowaÂł siĂŞ do dalszej walki. Obaj spojrzeli sobie g³êboko oczy, chcÂąc pokazaĂŚ rywalowi, Âże nie zamierza odpuÂściĂŚ.

-SkoĂączycie to kiedyÂś? – zapytaÂła Miri. SÂądziÂła, Âże to bĂŞdzie szybkie, a walka dÂłuÂżyÂła siĂŞ od chwili. ZobaczyÂła uÂśmieszek na twarzy Jamesa – Co tak cieszy? - Knack wyskoczyÂł ku gĂłrze, prĂłbujÂąc jeszcze raz zaatakowaĂŚ Leaf Tornadem.
-To, Âże zaraz wygram – Heptolite wyskoczyÂł ku gĂłrze, zaÂś ogon zaÂświecaÂły na niebiesko –Dragon Tail! KoĂą … - przerwaÂł. WÂłaÂśnie sobie uÂświadomiÂł co narobiÂł – Prime nie!

Cios doszed³ celu, ale na Snivym nie zrobi³o to wiêkszego wra¿enia. Skoùczy³ siê krêciÌ, po czym wystrzeli³ w rywala tornado zielonych liœci. Jaszczurka, która by³a mo¿e pó³ metru od rywala, przyjê³a dewastuj¹cy cios na siebie, a nastêpnie upad³a na ziemi.
-To chyba koniec – mrukn¹³ Luca, gdy Knack wylÂądowaÂł tuÂż przed nim. Obaj byli zaskoczeni, gdy ¿ó³ta istota wstaÂła – Twardy gracz.
-Sam jestem zdziwiony – powiedziaÂł James, patrzÂąc na swojego podopiecznego. Ten wydaÂł z siebie okrzyk bojowy – Thunderbolt! Raz dwa!
-Protect - starter z Unova chcia³ wykonaÌ polecenie, ale nie uda³o siê. Œciana nie pojawi³a siê, wiêc Knack przyj¹³ wi¹zkê elektryczn¹ na siebie. Zachwia³ siê, a gdy zauwa¿y³, ¿e rywal pêdzi ku niemu. Jego cia³o by³o otoczone przez czyst¹ energie elenktyczn¹. Chcia³ kontratakowaÌ, ale Primie by³ szybszy. Uderzy³ rywala g³ow¹ w brzuch, a nastêpnie jego cia³o opuœci³a kilkaset woltów, które w u³amki sekund przeszy³y przez cia³ko Snivy'ego, a nastêpnie odskoczy³. Knack mia³ ju¿ upaœÌ na ziemie, ale pn¹cza go podtrzyma³y. Heptotite by³ gotów do ostatecznego ciosu.
-Pirme! Parobolic Charg ….

-Uwaga! - krzyknê³a Miranda. Jaszczurka oraz jej trener spojrzeli na lec¹ce ku im kamienie. JD wraz z Kir¹ odskoczyli do ty³u, jednak Heptolite nie zd¹¿y³. Atak wprost zmiót³ Prime'a z pola walki, przez co ten nieprzytomny wyl¹dowa³ pod nogami swojego trenera, a Pokemon przypominaj¹cy skrzy¿owanie jaszczurki i ptaka zarycza³. Kilka sekund póŸniej by³o ju¿ ich wiêcej.
-Archeopsy! - krzykn¹³ Luca, ktĂłry wraz z Snivy gotowaÂł siĂŞ do walki. James rozejrzaÂł siĂŞ dookoÂła, szukajÂąc trenerĂłw dziwnych istot – ZnaleÂźli nas!

-Baikaka!(StaĂŚ!) - wszyscy usÂłyszeli wrzask dochodzÂący z nieba. Clarkson spojrzaÂł ku gĂłrze. Jeden z goÂści co wczeÂśniej siedziaÂł grzebcie przypominajÂącego orÂła Pokemona – Kaja boaka cal! (DawaĂŚ dziewczynĂŞ heretycy!)
-MĂłw po ludzku wieÂśniaku, bo nie gadam po waszemu – warkn¹³, odwoÂłujÂąc Prime'a – Zapytam siĂŞ grzecznie – rĂŞkÂą spoczĂŞÂła na toporku – Czego chcesz?
-Boaka!(DziewczynĂŞ!) - rykn¹³ przywĂłdca. Kira oraz Knack byli gotowi, zaÂś ich trenerzy z niecierpliwoÂściÂą czekali na rozwĂłj wydarzeĂą – Aannana! (BraĂŚ jÂą!) - jeden z ArcheopsĂłw zawyÂł, po czym zapikowaÂł w dó³. James tylko na to czekaÂł.
-Kira! Psycho Cut! - rozkazaÂł swojej Absol, ktĂłrej ostrze zabÂłysÂło na fioletowo.

“Z przyjemnoÂściÂą!” krzyknĂŞÂła, robiÂąc kilka zamachĂłw. Antyczny ptakojaszczur wzniĂłsÂł siĂŞ ku gĂłrze, chcÂąc unikn¹Ì atakĂłw, a nastĂŞpnie zatoczyÂł koÂło, aby znĂłw zapikowaÂł, tym razem celujÂąc w Kire. Jednak Snivy Luci nie czekaÂła na rozkaz, tylko stworzyÂł burzĂŞ potĂŞÂżnych liÂści, ktĂłre uderzyÂły w Archeopsa. Mroczny Pokemon takÂże zaatakowaÂł Night Shlashem, posyÂłajÂąc rywala deski “DziĂŞki”
“Nie ma sprawy” odparÂł Knack “ZostaÂło jeszcze kilku”
“Prawda, ale James i twĂłj trener wypuszczÂą resztĂŞ ...” przerwaÂła widzÂąc nerwowy Âśmiech Snivy'ego. WestchnĂŞÂła “Ile?”
“Ja i Eelektrik ” odpowiedziaÂł “Ale damy radĂŞ! Prawda?”

-Jeden z gÂłowy – rzekÂł Luca podchodzÂąc do nowego towarzysza – To co? Masakrujemy?
-Masakrujemy – odparÂł James gdy w rĂŞce pojawiÂł siĂŞ Pokeball – Ciekawe jak dadzÂą sobie radĂŞ ... - przerwaÂł mu krzyk. ObrĂłciÂł siĂŞ odruchowo, aby ujrzeĂŚ jak Rangerka jest porywana przez jednego z or³ów – Miranda! - rykn¹³ biegn¹Ì ku partnerce, ale byÂło za póŸno. Ptak wzniĂłsÂł sie na takÂą wysokoœÌ, Âże JD nie mĂłgÂł juÂż go zÂłapaĂŚ – Nie!

-James pomó¿! - krzyknĂŞÂła Miri, zaÂś Braviary pognaÂł na zachĂłd. TuÂż za nim udaÂły siĂŞ pozostaÂłe Archeopsy – JD!
-Do auta! - rozkazaÂł Clarkson wskakujÂąc na fotel kierowcy. OdpaliÂł kluczyk stacyjce, zaÂś pojazd wydaÂł z siebie warkot. Luca, Kira oraz Knack byli juÂż w coupe – Nie pozwolĂŞ na to! - wrzuciÂł pierwszy bieg i przycisn¹³ gaz do podÂłogi. SamochĂłd rykn¹³, zerwaÂł siĂŞ z miejsca i skierowaÂł siĂŞ za kluczem ptakĂłw – Gdzie oni jÂą biorÂą?!
-Chyba do g³ównej czĂŞÂści White Ruins – odparÂł niepewnie Luca, wyciÂągajÂąc mapĂŞ swojego regionu – Tak, do ruin, ale od jakiejÂś innej strony. Wykopaliska sÂą z bardziej na wschĂłd ...
-Nie waÂżne, nie pozwolĂŞ aby ten ch*jek mnie tak wykiwaÂł – warkn¹³ James, unikajÂąc kamieni przeszkĂłd na drodze. Licznik wskazywaÂł juÂż na osiemdziesiÂąt kilometrĂłw na godzinĂŞ – Szybciej.
-James zwolnij – rzekÂł Luca, zapinajÂąc pasy – Zwolnij!
-Nigdy! - przycisn¹³ gaz do oporu, zaÂś silnik zawyÂł. Klucz byÂł tuÂż nad nimi – Knack, uÂżyj Vine Whipu i zÂłap nogĂŞ Mirandy! - rozkazaÂł, robiÂąc unik przed seriÂą kamieni skierowanych ku ich pojazdowi – WstrĂŞtne bestie – warkn¹³, zaÂś Snivy spojrzaÂł niepewnie na swojego trenera. Ten kiwn¹³ gÂłowÂą, aby wykonaÂł polecenie.

„Pozabijasz nasz!” krzyknĂŞÂła Absol widzÂąc wskazĂłwkĂŞ prĂŞdkoÂściomierza „Rozumiem, Âładna jest i miÂła, ale przesadzasz! Ona nie jest warta ...”
„Jeden Lemon leÂży przez ze mnie w szpitalu. Nie pozwolĂŞ jej straciĂŚ” odparÂł spokojnie „Kira, nie waÂżne co siĂŞ stanie, ja oberwĂŞ. Jak juÂż mam oberwaĂŚ, to chociaÂż uratuje jej tyÂłek”
„Od kiedy taki szlachetny jesteÂś?” zakpiÂła, po czym westchnĂŞÂła „Co ja mam z tobÂą James, no co”
„PomyÂśl, Âże mogÂłabyÂś byĂŚ mojÂą dziewczynÂą albo co gorsza ÂżonÂą. WytrzymaÂłbyÂś?” odgryzÂł siĂŞ „Nie prĂłbuj nawet tego wyciÂągaĂŚ na wierzch. Jasne?”
„Dobra”

RozpoczĂŞÂła siĂŞ wojna nerwĂłw. Knack, uczepiony nogi Mirandy oraz siedzenia swojego trenera, walczyÂł aby siĂŞ utrzymaĂŚ. James zaÂś wyciskaÂł siĂłdme soki z pojazdu, ktĂłrego silnik wyÂł przeraÂżajÂąco. Tymczasem przywĂłdca albo myÂśliwy krzyczaÂł coÂś w swoim jĂŞzyku, chcÂą pozbyĂŚ siĂŞ ogona w postaci dwĂłch mĂŞÂżczyzn. PoÂścig trwaÂł w najlepsze i nic nie wskazywaÂło na przerwanie patosu.

-To nic nie da – mrukn¹³ JD – Nic a nic … wiem. Luca otwĂłrz schowek – rzekÂł do bruneta, a ten wykonaÂł polecenie. Wyj¹³ z niego jakieÂś urzÂądzanie – Capture Styler. Jednak zostawiÂła w samochodzie. Na szczĂŞÂście ...
-James! PomĂłz mi do jasnej cholery! - usÂłyszaÂł z gĂłry, ale zignorowaÂł woÂłanie. ZÂłapaÂł za przyrzÂąd, po czym wycelowaÂł go w Braviary'ego – Nie! PrzecieÂż prowadzisz! Zabijesz siĂŞ!
-To mam ci pomó¿ czy nie?! -odkrzykn¹³ prĂłbujÂąc drugÂą rĂŞkĂŞ prowadziĂŚ auto – Ma racje – mrukn¹³, po czym daÂł urzÂądzenie towarzyszowi – Szybka nauka. Celujesz w Pokemona, po czym zaczynasz robiĂŚ kó³ka ...
-Co?! - krzykn¹³ Luca – ZgÂłupiaÂłeÂś! Nigdy tego nie trenowaÂłem!
-To jak z pierwszym razem! DziewczynĂŞ boli, a koleÂś caÂły ma spinĂŞ, aby seks trwaÂł dziesiĂŞĂŚ sekund, wiĂŞc myÂśli o czymÂś gÂłupi, odcinajÂąc siĂŞ od caÂłej przyjemnoÂści ...
-Co k*rwa?! Kto ci taki gÂłupot na opowiadaÂł?!

-James! UwaÂżaj! - wrzasnĂŞÂła blondynka, zaÂś Luca spojrzaÂł na drogĂŞ – James!
-Hamuj! Jest koniec drogi! Knack ,puœÌ dziewczynê! - rozkaza³ Luca
-SprĂłbuj tylko! - warkn¹³ JD, ktĂłry wydziaÂł klif przed sobÂą. ByÂł moÂże dwa kilometry od niego, ale w przy tej prĂŞdkoÂści to dzieliÂło go tylko sekundy od przepaÂści – K*rwa! - zacz¹³ gwaÂłtownie hamowaĂŚ, zaciÂągajÂąc przy okazji rĂŞczny. SamochĂłd przejechaÂł jeszcze ze sto metrĂłw, po czym siĂŞ zatrzymaÂł. James wybiegÂł z auta, kierujÂąc siĂŞ ku skarpie – Miri! - siĂŞgn¹³ po toporek, chyba w jakimÂś gÂłupim odruchu. Nic to nie mogÂło zmieniĂŚ.
-JD! - krzyknĂŞÂła przeraÂżona dziewczyna oddalajÂąc siĂŞ do Rangera. Ten tylko bezradnie patrzyÂł jak znika za gĂłrami – James! - usÂłyszaÂł ostatni raz. UpadÂł na kolana i uderzyÂł piĂŞÂściÂą o ziemie.
-Czemu?! - zapytaÂł sam siebie. Kira podeszÂła do swojego trenera – MĂłw.

„Co niby?” zapytaÂła widzÂąc jego stan „PodnieÂś siĂŞ chÂłopie. JesteÂś Rangerem. Wojownikiem!”
„Jestem przegranym. Kolejna osoba …”
„James! Uratujemy Miri! Nie podawaj siĂŞ!” krzykn¹³ uderzajÂąc go „PrzeÂżyÂłeÂś dwa zamachy! Do jasnej cholery!”
„To byÂły przypadki ...”
„Wstawaj bekso! PokaÂż, Âże ma jaja!” fuknĂŞÂła, znĂłw go uderzajÂąc „Albo to zrobisz, albo bĂŞdĂŞ Cie mĂŞczy wizjami twojego najgorszego koszmaru do koĂąca twojego marnego Âżycia! Wstawaj!” JD spojrzaÂł na Kire „Chcesz tego? Chcesz!” warknĂŞÂła, zaÂś jej trener mocno jÂą uÂścisn¹³ „Wow, bez takich. Pokefilia jest karana ...”
„Kocham ciĂŞ KiruÂś, jesteÂś jak siostra, ktĂłrej nie miaÂłem”puÂściÂł Pokemona i spojrzaÂł na gĂłry „Miri! Trzymaj siĂŞ! IdĂŞ po ciebie!”
„I na to czekaÂłam!” rzekÂła zadowolona

-Dwa jeden dwa zgÂłoÂście siĂŞ – wydobyÂło siĂŞ z radia. James wstaÂł – Dwa jeden dwa, zgÂłoÂście siĂŞ – ponowiÂło siĂŞ. Ranger podszedÂł radia, po czym zÂłapaÂł za mikrofon – Dwa jedne …
-Dwa jeden dwa zgÂłaszam siĂŞ – odparÂł spokojnie.
-Co tak dÂługo? - usÂłyszaÂł w odpowiedzi – I czemu nie jesteÂście w …
-MieliÂśmy maÂły problem po drodze, ale zaÂłatwiliÂśmy go. Kierujemy siĂŞ do wykopalisk w White Ruins, byĂŚ moÂże znikniemy na jakiÂś czas z eteru. Potwierdzasz baza – rzekÂł, po czym wsiadÂł do auta. Luca nie odezwaÂł siĂŞ ani sÂłowem – Baza …
-Potwierdzam dwa jeden dwa. Meldunek za szeœÌ godzin, bez odbioru – po czym nastÂąpiÂł szum. JD odÂłoÂżyÂł mikrofon. Przez chwilĂŞ panowaÂła niezrĂŞczna cisza.

-Co teraz? - zapytaÂł siĂŞ w koĂącu Luca. ByÂł zdenerwowany i chyba lekko przeraÂżony – Masz jakiÂś plan …
-Wpadniemy do ÂświÂątyni i wybijemy ich po kolei – odparÂł przekrĂŞcajÂąc kluczyk. Silnik zawyÂł – Nie musisz wchodziĂŚ ze mnÂą, mogĂŞ cie zostawiĂŚ pod ruinami.
-Za póŸno. WplÂątaÂłeÂś mnie w to bagno – odpowiedziaÂł Luca, zaÂś James ruszyÂł – Plan doœÌ …
-SÂłaby, ale nie mamy czasu. JeÂśli to kanibale, to …
-Przykro mi z powodu twojej dziewczyny. Odbijemy jÂą – rzekÂł chÂłopak, a Clarkson milczaÂł – Czyste szaleĂąstwo ...

„NazwaÂł Miri twoja dziewczynÂą i nie odpyskujesz mu?” zakpiÂła Kira, ktĂłrÂą James takÂże zignorowaÂł. Jego myÂśli byÂły gdzieÂś indziej.

SzaleĂąstwo

SÂłyszaÂł to juÂż gdzieÂś, ale James zacz¹³ siĂŞ zastanawiaĂŚ na czym tak naprawdĂŞ polega szaleĂąstwo? SÂłownik mĂłwi, Âże to coÂś nierozsÂądnego, Âże taka osoba nie liczy siĂŞ z okolicznoÂściami, niebezpieczeĂąstwem, skutkami, ale czy to prawda. Jednak czy to prawda. Gdyby ludzie nie podejmowaÂł szalonych krokĂłw, dalej rzucaliby odchodami w siebie, mieszkali w jaskiniach czy uderzali kobiety i zaciÂągali do jaskiĂą w celach „przedÂłuÂżenia gatunku”, ale nikt nie uwaÂżaÂł takowych przedstawicieli homo sapiens sapiens za szaleĂącĂłw, tylko za wizjonerĂłw.
W takim razie szaleĂącami byli ci, ktĂłrzy robili to samo na okrÂągÂło w nadziei, Âże coÂś siĂŞ zmieni. Tak, wtedy moÂżna uznaĂŚ Jamesa za wariata. PrzecieÂż od dwĂłch lat robiÂł to samo w przekonaniu, Âże siĂŞ uda i nic nie zwiastowaÂło koĂąca tego koszmaru.
Jednak czy to byÂł koszmar?

Jakiœ czas póŸniej, wnêtrze ruin prowadz¹cy do White Ruin

James, Kira oraz Luca zmierzali ku g³ównemu o³tarzowi przez system tuneli, bêd¹cych istnym labiryntem. Pewnie zgubiliby siê natychmiast, lecz dostali mapê od znajomego Allera. Przy okazji wyjaœni³ kim byli Ci ludzie, którzy wpierw chcieli porwaÌ Luce, a póŸniej dorwali Mirande.

Pierwsze wraÂżenie, Âże to kanibale okazaÂło siĂŞ pó³ prawdÂą. Byli to wojownicy ze starego plemienia, zamieszkujÂące te okolicy od setek lat. Czcili oni Zerkoma, Smoka Idea³ów, ktĂłry – jak wierzyli – dawaÂł im co rok plony. Przez to organizowali rytualne modÂły, zaÂś raz do roku ofiarowali swojemu Bogowi ofiarĂŞ. MoÂże nie byÂłoby to nic dziwnego, gdyby tÂą ofiarÂą byÂł jakiÂś Pokemon, gdyÂż wiele prymitywnych plemion opartych na przemocy i kulcie krwi, tak robiÂło. Jednak, ku wspaniaÂłemu szczĂŞÂściu Jamesa, okazaÂło siĂŞ, Âże ofiarÂą sÂą mÂłode dziewczyny, najlepiej dziewice, ktĂłre po zabĂłjstwie wojownicy zjadali. Wierzyli, Âże to da im nadludzkie siÂły.
Oczywiœcie, ta informacja wywo³a³a wybuch œmiechu ze strony Rangera z Johto, gdy¿ Mirande ostatni¹ by podejrzewa³ o bycie dziewic¹, ale mina mu rzed³a, gdy us³ysza³, ¿e ma tylko kilka godzin. Ofiarê zabija³o siê podczas burzy, a ta mia³a przyjœÌ za dwie godziny. JD musia³ siê spieszyÌ, jeœli chcia³ ocaliÌ swoj¹ kole¿ank¹ po fachu.

Teraz przemierzaÂł labirynt w ruinach, unikajÂąc patroli tubylcĂłw. GĂłwno staÂło siĂŞ powaÂżne, a sprawa osobista. James miaÂł jeden cel. UratowaĂŚ Miri za wszelkÂą cenĂŞ.

„Hej James” powiedziaÂła Absol, zatrzymujÂąc siĂŞ. Jej trener spojrzaÂł na mrocznego Pokemona „Popatrz” wskazaÂła na ÂścianĂŞ. Hipogryfy przedstawiaÂły jakieÂś antyczne sceny walk stworkĂłw oraz dziwne znaki nad nimi. JD zbytnio siĂŞ nie przyglÂądaÂł do momentu, gdy znalazÂł coÂś znajomego.
„MegaStone” rzekÂł podchodzÂąc bliÂżej Âściany „Ale w Unova? Jak?”
„Mnie siĂŞ pytasz?”

-Co jest? - zapytaÂł Luca, do³¹czajÂąc do towarzysza – Hmm?
-Te znaki – JD przejechaÂł palcami po Âścianie – PrzedstawiajÂą Mega Ewolucje. Straszne dziwnie, bo w Unova?
-Mega Ewolucje? - zapytaÂł chÂłopak – SÂłyszaÂłem o tym w Kalos …
-Bo to jakaÂś tajemnica. JeÂśli dobrze pamiĂŞtam, to pozwala Pokemonowi – wskazaÂł na obrazek przypominajÂąca Lucario – dziĂŞki specjalnemu kamieniowi – jego palec przesun¹³ siĂŞ gĂłry na rycinĂŞ ukazujÂące MegaStone i jakieÂś dziwne znaki dookoÂła go – przejœÌ w jeszcze wyÂższe stadium – finalnie wskazaÂł na Mega Lucario – po czym wrĂłciĂŚ do poprzedniego. Nikt do koĂąca nie rozumiem jak to moÂżliwe …
-WÂłaÂśnie tak. UznaÂłem, Âże to nie moÂżliwe. Kolejna forma ewolucyjnego przez kamyk? - Luca prychn¹³, zaÂś JD wyj¹³ aparat i zrobiÂł kilka zdjĂŞĂŚ – Archiwizujesz? Po co?
-MuszĂŞ. Rozkaz dowĂłdztwa. MuszĂŞ im takie materiaÂły podsyÂłaĂŚ, a i przy okazji wyÂśle jednÂą kopie do profesora Sycamore. MoÂże coÂś odkryje i bĂŞdĂŞ bliÂżej zakoĂączenia mojej misji – odpowiedziaÂł – Dobra, chodÂźmy dalej, czas nam siĂŞ koĂączy – ruszyÂł dalej. Absol i brunet pod¹¿yli za nim – BĂŞdzie ciĂŞÂżko, wiesz o tym?
-Tak – Luca odparÂł – CoÂś ty mnie wpakowaÂł.
-MogÂłeÂś zostaĂŚ przy ruinach – odparÂł, zaÂś resztĂŞ drogi przeszli w ciszy. W koĂącu doszli do koĂąca tunelu. Przed nimi ukazaÂły siĂŞ potĂŞÂżne ruiny peÂłne pó³nagich ludzi, modlÂących siĂŞ do jakiegoÂś boga.

-Jest – wskazaÂł na Miri przywiÂązana do pala. Jeszcze ÂżyÂła, ale byÂła przywiÂązana do jakiegoÂś pala, zaÂś dookoÂła krĂŞciÂło siĂŞ kilku tubylcĂłw, ktĂłrzy mieli Pokemonowe maski na gÂłowie – Pora na przedstawienie – wyj¹³ Pokeball. Aller zrobiÂł podobnie, po czym zeskoczyli – Ej! - krzykn¹³, zwracajÂąc na siebie uwagĂŞ zebranych – PrzyszedÂłem po mojÂą dziewczynĂŞ! Oddacie po dobroci, czy muszĂŞ jÂą wyrwaĂŚ z waszego gardÂła?!
-TwojÂą dziewczynĂŞ?! - wrzasnĂŞÂła Miranda – ZatÂłukĂŞ Cie jak mnie uratujesz!
-Ukana!(BraĂŚ ich!) - wrzasn¹³ gruby tubylec, trzymajÂąc ostrze w dÂłoni – Jakaka jaianaina(Nie mogÂą przerwaĂŚ rytuaÂłu!) - wojownicy posÂłuchali polecenia wypuszczajÂąc do walki dwa Bisharp i trzy Duranty – Kinaa (ZabiĂŚ!)

-Diddy! - rykn¹³ JD, ciskajÂąc kulĂŞ przed siebie. PotĂŞÂżny Darmanitan pojawiÂł siĂŞ na polu walki – Jazda! - Luca wypuÂściÂł swojego Snivy'ego, ktĂłry pierwszy zaatakowaÂł. WyskoczyÂł przed ognistego Pokemona, atakujÂąc rywali swoimi pnÂączami. Diddy zaÂś zaÂświeciÂł na czerwono i zacz¹³ uderzaĂŚ siĂŞ w tors. James uÂśmiechn¹³ siĂŞ zÂłowieszczo, gdy jakiÂś Bisharp zaatakowaÂł zadajÂąc mu obraÂżenia, ale Darmanitan jednym Fire Punchem powali napastnika, posyÂłajÂąc go na pobliskÂą ska³ê. Jednak efekt ataku stalowo mrocznego Pokemona zadowoliÂł trenera ognistego stwora. Ten usiadÂł na ziemie i zmieniÂł kolor na niebieski. OgieĂą z jego brwi znikÂł, zaÂś oczy staÂły siĂŞ puste. Diddy zmieniÂł siĂŞ w Âżywy kamieĂą, jednak zadziaÂła jego ukryta zdolnoœÌ. Zen Mode stworzyÂł monstrum, ktĂłre miaÂło lada moment odblokowaĂŚ drogĂŞ do Miri.

-Super – rzekÂł Aller, zaÂś Snivy skoczyÂła na gÂłowĂŞ towarzysza. ZrobiÂł ze swojej rĂŞki coÂś na rodzaj pistoletu, wycelowanego wprost w Duranty – Cel! - Diddy wycelowaÂł w robaki.
-Incinerate! - rykn¹³ JD, zaÂś Darmanitan Zen wypluÂł przed siebie strumieĂą pÂłomieni. Stalowe mrĂłwki padÂły jeden po drugim, zostawiajÂąc samego Bisharpa na polu walki – Cel!
-Uwaga! - krzykn¹³ Luca, gdy jeden z wojownikĂłw rzuciÂł siĂŞ na niego. JD spojrzaÂł w bok i ledwo unikn¹³ ciosu paÂłkÂą. OdskoczyÂł, pryzmujÂąc pozycje walki – Zaczyna siĂŞ robiĂŚ ciekawie! - dodaÂł, gdy na polu walki pojawiÂły siĂŞ Bouffalant. Cztery byki z afro ryknĂŞÂły, rozdzielajÂąc siĂŞ na dwie grupy, atakujaĂŚ kaÂżdego Pokemona dwĂłjki trenerĂłw.

-WidzĂŞ! - James odskoczyÂł od kolejnego ataku, prĂłbujÂąc zÂłapaĂŚ Superpotiona, jakie rzuciÂł mu Aller. To byÂła ich jedyna szansa – Grajcie fair! - zablokowaÂł cios, samemu wyprowadzajÂąc sierpa. Tubylec zachwiaÂł siĂŞ, a Clarkson przerzuciÂł rywala przez biodro. TrzymaÂł paÂłkĂŞ jedna rĂŞkÂą, zaÂś drugim zÂłapaÂł buteleczkĂŞ z Potionem – Knack! - Snivy, ktĂłry zajmowaÂł siĂŞ dwoma Bouffalantami, skoczyÂł do gĂłry. James zacz¹³ przyduszaĂŚ tubylca swoim butem, a nastĂŞpnie rzuciÂł roÂślinnemu stworowi otwarty flakonik. Ten zÂłapaÂł go swoim pnÂączem, rĂłwnoczeÂśnie chcÂą zrobiĂŚ Leaf Tornado, ale zobaczyÂł ÂświecÂące ostrze. Bisharp postanowiÂł wykorzystaĂŚ moment nie uwagi Snivy'ego i zaatakowaÂł wĂŞÂża. Ten zablokowaÂł cios swoim ogonem, rzucajÂą przy okazji w Diddy'ego SuperPotionem. Jeden z bykĂłw prĂłbowaÂł zablokowaĂŚ rzut, ale nie udaÂło mu siĂŞ. ZawartoœÌ rozlazÂła siĂŞ na Darmanitana Zen, pobudzajÂąc go do Âżycia. Knack uÂśmiechn¹³ siĂŞ, widzÂąc jak czerwona bestia wraca do siebie, ale ta nie uwaga kosztowaÂła go nokaut. Drugi Metal Claw pozbawiÂł go zÂłudzeĂą, powodujÂąc koniec przedstawienia.
Jednak Diddy spostrzeg³ to. Rykn¹³, aby Fire Punchem wbiÌ Bisharpa w ziemie. Kolejnej sekundzie jego pieœÌ rozb³ys³a na bia³o, zaœ byki cofnê³y siê o kilka kroków. JD, w którego rêce pojawi³ Pokebll, wskaza³ na stado.

-Soundwave! - krzykn¹³, zaÂś z kuli wyÂłoniÂł siĂŞ Loudred – Luca zabezpiecz tyÂły – brunet kiwn¹³ gÂłowÂą, Âże zrozumiaÂł, wypuszczajÂą Eelektrika – Soundwave, Echoed Voice! Diddy, Brick Break! - rozkazaÂł, zaÂś jego Pokemony wykonaÂły polecenia. Wpierw fioletowy stwĂłr o wielkich uszach wydobyÂł z siebie fale dÂźwiĂŞkowe, ktĂłre powaliÂły jednego BouffalntĂłw, zaÂś Darmatanin doskoczyÂł do kolejnego i jednym celnym ciosem pozbyÂł siĂŞ go drogi, rzucajÂą wprost go w przeraÂżonych zebranych. ZapanowaÂł chaos, co skrzĂŞtnie wykorzystaÂł JD. Jego Pokemony Âświetnie wspó³pracowaÂły, przesuwajÂąc siĂŞ do przodu. Jednak dobra passa siĂŞ skoĂączyÂła, gdy na niebie pojawiÂł siĂŞ Archeops – Znowu ty?! - krzykn¹³ Ranger, wydajÂąc polecenie Soundwave'owi. Lecz prehistoryczny ptak miaÂł inny plan, jakim byÂło skuteczne wyeliminowanie zmĂŞczonego i juÂż rannego Diddy'ego – Cholera!
-Trzeba go siĂŞ jakoÂś pozbyĂŚ, bo zaraz nas zaÂłatwi – rzekÂł Luca – Mam pomysÂł, ale musimy siĂŞ zamieniĂŚ rolami.
-Dobra – odparÂł JD – JesteÂśmy blisko oÂłtarza, jest chaos. ZrĂłb dywersje i skup na sobie uwagĂŞ. Ja uwolniĂŞ Miri.
-Grasz bohatera? - zakpiÂł Luc, zaÂś James rozejrzaÂł siĂŞ na boki. ZauwaÂżyÂł wejÂście do tunelu – SwojÂą drogÂą, to jak wyjdziemy?
-Mam pomysÂł – spojrzaÂł na Kire, ktĂłra Psycho Cutem pozbyÂła siĂŞ kolejnego Lieparda.

„Kira” rzekÂł JD, zwracajÂąc uwagĂŞ swojej Absol „Widzisz, tamten tunel?” wskazaÂł palcem na wejÂście.
„Tak” odparÂła „O nie. Nie zgadzam siĂŞ ...”
„Nie masz wyjÂścia” odrzekÂł, zaÂś mroczny Pokemon westchn¹³ „No juÂż” Absol niechĂŞtnie ruszyÂła, zaÂś JD poklepaÂł Luca po ramieniu.

-Na trzy – rzekÂł – Raz
-Dwa … Trzy – James pobiegÂł przed siebie, zaÂś Aller obrĂłciÂł siĂŞ w kierunku Archeopsa – Soundwave, uÂżyj SuperSonicu! - rozkazaÂł, majÂąc plan w swojej gÂłowie plan. StwĂłr Jamesa wykonaÂł polecenie, wydajÂąc z siebie niesÂłychany pisk o duÂżej czĂŞstotliwoÂści, ktĂłry by skierowany w ptaka. Ten, jak byÂło do przewidzenia, zacz¹³ siĂŞ dziwnie zachowywaĂŚ, tak jakby oszalaÂł – Elektra, zakoĂącz to! Zap Cannon! - przypominajÂąca wĂŞgorza istota stworzyÂła przed siebie potĂŞÂżnÂą ¿ó³tÂą sferĂŞ, a ta w kolnej chwili pognaÂła ku niczego siĂŞ nie spodziewajÂącego Pokemonowi, rozÂświetlajÂąc okolice – Fajerwerki jak 4 lipca – rzekÂł do stworkĂłw, gdy doszedÂł do niego krzyk kompana.

Gdy Luc zajmowa³ siê Archeopsem, JD wyj¹³ coœ z kieszeni, po czym podbieg³ od pierwszego dzikusa na jego drodze. Kopn¹³ go w brzuch, przez co ten siê pochyli³, zaœ Clarkson przeturla³ siê przez jego plecy, tu¿ pod nos drugiego. Ten zamachn¹³ siê swoim mieczem, ale JD zrobi³ unik. P³ynnym ruchem rêki wysun¹³ kolejne elementy pa³ki teleskopowej, po czym zada³ cios w krocze drugiego. Ktoœ mo¿e powiedzieÌ, ¿e to cios poni¿ej pasa, ale oni pierwsi tak zagrali. Teraz JD mia³ moralne prawo do u¿ywania takich zagrywek.
Drugi wypuÂściÂł ostrze, ktĂłre gÂłucho upadÂło na ziemie, zaÂś James zdzieliÂł rywala batonem. Ten padÂł na glebĂŞ, a JD znokautowaÂł tego pierwszego. DwĂłch z gÂłowy.
Ruszy³ dalej. Trzeci i czwarty ruszyli na niego niemal równoczeœnie. Na Clarksonie nie zrobi³o to wra¿enia. Cios trzeciego tubylca zablokowa³, a nastêpnie uderzy³ go lew¹ piêœci¹, zamraczaj go. Za nim spostrzeg³ co siê dzieje, le¿a³ na ziemi, zaœ podeszwa buta Jamesa by³o ostatni¹ rzecz¹, któr¹ zobaczy³ tego dnia. Czwarty, który zacz¹³ siê powoli cofaÌ w momencie ataku trzeciego, zaszar¿owa³. Skipper odsun¹³ siê, po czym elegancki sposób pomóg³ mu upaœÌ nie ziemie. Dzikus próbowa³ coœ zrobiÌ, ale cios w czaszkê przy u¿yciu pa³ki teleskopowej wybi³ mu to z g³owy.

-To tyle z ochrony – mrukn¹³, chowajÂąc paÂłkĂŞ – Cudo. Jak ja mogÂłem bez tego chodzi na ustawki – podszedÂł do Mirandy. Ta wyglÂądaÂła jakby zaraz miaÂła eksplodowaĂŚ ze zÂłoÂści – Nic nie mĂłw, jasne?
-Uwolnij mnie idioto – warknĂŞÂła, zaÂś JD wyj¹³ swĂłj toporek. Zamachn¹³ siĂŞ, ale rozmyÂśliÂł siĂŞ – Co ty robisz?!
-BÂłagaj mnie o litoœÌ – zakpiÂł – SwojÂą drogÂą, to musieli miĂŞĂŚ Âładnego zonka jak okazaÂło siĂŞ, Âże nie jesteÂś dziewicÂą. Pewnie tak samo ...
-Uwolnij mnie, bo inaczej bĂŞ .. - JD jednym ciĂŞciem pozbyÂł siĂŞ wiĂŞzĂłw. JD zÂłapaÂł swojÂą towarzyszkĂŞ przed upadkiem – W koĂącu – rzekÂła, gdy miaÂła juÂż wolne rĂŞce. Clarkson prychn¹³, a nastĂŞpnie spojrzaÂł na pole bitwy – Zabije cie. PrzysiĂŞgam to sobie ...

-Nie moÂżesz mi po prostu podziĂŞkowaĂŚ? - zapytaÂł z wyraÂźnÂą pretensjÂą w gÂłosie – Wszystko to moja wina. Wszystko, ale o tym pogadamy w hotelu – dodaÂł – PĂłki co to spadamy Luca! Soundwave! OdwrĂłt taktyczny! – ruszyÂł ku jednemu z tuneli poniÂżej. Miranda, trener z Unova oraz Pokemon pognali tuÂż za nim. Tam zobaczyli KirĂŞ, ktĂłra czekaÂła na Jamesa

„DÂługo coÂś wam to zeszÂło” zakpiÂła widzÂąc jak biegnÂą ku niej „To co? DaÂła ci caÂłusa ...”
„PóŸniej. Teraz uciekamy” wszyscy przebiegli koÂło Absol, ktĂłra staÂła jak wryta „Kira!” Mroczny pies nie ruszyÂł siĂŞ.
„Nie ruszĂŞ siĂŞ dopĂłki ...” Gdy usÂłyszaÂła wrzask tubylcĂłw zrozumiaÂła „Aaaaaa!” pognaÂła przed siebie ile mogÂła „Oni mnie zjedzÂą” biegÂła na oÂślep, aby w koĂącu uderzyĂŚ o coÂś „AÂłaa” spojrzaÂła do gĂłry. Grupka staÂła przy rozwidleniu drĂłg „O k*rwa, co teraz?!”
„Kira przeklina! ÂŚwiĂŞto!” zakpiÂł James, zaÂś Absol prychnĂŞÂła

-Prawo albo lewo – rzekÂła Luca – To jak?
-My prawa, ty lewo – odparÂł JD, po czym wymieniÂł siĂŞ z Allerem uÂściskiem dÂłoni – Jak coÂś, to kluczyki sÂą pod lewym przednim kole. Tylko go odstaw do kwatery RangersĂłw.
-Nie mĂłw tak. Jeszcze dzisiaj bĂŞdziemy ÂświĂŞtowaĂŚ – odpowiedziaÂł brunet, a nastĂŞpnie pognaÂł w lewÂą odnó¿e. Clarkson spojrzaÂł na Miri, ktĂłra kiwniĂŞciem gÂłowy daÂła mu znaĂŚ, Âże jest gotowa. Ruszyli, sÂłyszÂąc odgÂłosy wojownikĂłw za sobÂą. Biegli tak przez chwilĂŞ.

-Masz jakiÂś plan? - zapytaÂła w koĂącu, ale odpowiedziÂą byÂła cisza – Tak myÂślaÂłam …
-Ciszej. Kombinuje – odparÂł, gdy zobaczyli wyjÂście z tunelu – Jest!
-Droga ucieczki! - JD zatrzymaÂł siĂŞ. ObrĂłciÂł siĂŞ w kierunku tunelu, wiedzÂąc, Âże potrzebuje dywersji – James, chodÂź!
-BĂŞdÂą na ÂścigaĂŚ do usranej Âśmierci – odparÂł, zaÂś Loudred pokiwaÂł gÂłowÂą na zgodĂŞ – Albo to jest droga do ich wioski. Jeszcze gorzej. Miri zostaĂą tutaj – ruszyÂł przed siebie, ale Lemon go powstrzymaÂła.
-Co niby? - zapytaÂła wkurzona – ZbaraniaÂłeÂś!
-Po pierwsze, to opanuj siĂŞ – odparÂł – NaraÂżam swĂłj tyÂłek, aby Cie uratowaĂŚ, a ty mi nawet nie podziĂŞkowaÂłeÂś. Trudno, przywykÂłem. Dwa, jeÂśli masz jakieÂś awersje do mnie, to proszĂŞ mi je przedstawiĂŚ po tej akcji. A po trzecie, to idĂŞ sprawdziĂŚ czy jest bezpiecznie, a nie, Âże mam takie widzimisiĂŞ – skoĂączyÂł, patrzÂąc przed siebie – JeÂśli chcesz przeÂżyĂŚ i pomĂłc Jacobowi, to daj mi zrobiĂŚ mojÂą robotĂŞ – ruszyÂł przed siebie, zaÂś Kira pod¹¿yÂła tuÂż za nim.

„To byÂło ...”
„Zamknij siĂŞ” JD krĂłtko zgasiÂł swojego Pokemona

-James – Clarkson zatrzymaÂł siĂŞ – DziĂŞki, za wszystko – powiedziaÂła Miri, obracajÂąc siĂŞ w kierunku tunelu – Zrobimy z Soundwavem co bĂŞdzie w naszej mocy. Tylko wracaj szybko.
-Jestem za piĂŞĂŚ minut – pognaÂł przed siebie. WybiegÂł z jaskini wprost w jakaÂś dÂżunglĂŞ – Nie za dobrze.

„WidzĂŞ” odparÂła Kira „Chyba jakiÂś cud … uwaÂżaj!” krzyknĂŞÂła gdy oboje zatrzymali siĂŞ przed klifem „Wow, blisko byÂło”

James spojrza³ w dó³. Co najmniej dwadzieœcia metrów dzieli³o go od szczytu klifu do tafli rw¹cego potoku. Jego wzrok na Kirê, która niepewnie patrzy³a w dó³, po czym zacz¹³ rozgl¹daÌ siê po okolicy.

„SamobĂłjstwo” mruknĂŞÂła „Czyste szaleĂąstwo.”
„SamobĂłjstwo? Tak. Czyste szaleĂąstwo? Na pewno” odparÂł chwytajÂąc jakaÂś lianĂŞ „Jak daleko jest do drugiego klifu?”
„OkoÂło dziesiĂŞciu metrĂłw, ale znajduje siĂŞ niÂżej … co ty kombinujesz?” ZapytaÂła wyraÂźnie zakÂłopotana „Zapomnij nawet o tym! Chcesz zabiĂŚ nas wszystkich?!”
„Lepsze taka ÂśmierĂŚ, niÂż zjedzenie przez kanibali”
„To nie sÂą kanibale ...”
„Ta, a Miri miaÂła byĂŚ tylko goÂściem na obiedzie? Kira, nie chrzaĂą” zakpiÂł, po czym wyj¹³ Pokeball „Nie mam wyjÂścia.”
„Co ty … James” cofnĂŞÂła siĂŞ o kilka krokĂłw, widzÂąc jak jej trener celuje kulÂą w jej kierunku „Tylko sprĂłbuj, to Cie uduszĂŞ!”

-Kira, powrĂłt – rzekÂł cicho, zaÂś czerwony promieĂą wystrzeliÂł z przycisku, zmieniajÂąc w Absol w ÂświatÂło. Po sekundzie JD byÂł juÂż sam i beznamiĂŞtnie wpatrywaÂł siĂŞ w Pokeball – Wybacz, ale musiaÂłem – schowaÂł przedmiot do kieszeni, wyciÂągajÂąc rĂłwnoczeÂśnie dwa kolejne i podchodzÂąc do koĂąca klifu – Czekajcie na mojÂą komendĂŞ. Wierze w was – Pokemony uwolniÂły siĂŞ, zaÂś JD wsadziÂł kulĂŞ do schowka, obrĂłciÂł siĂŞ na piĂŞcie i skierowaÂł siĂŞ ku wyjÂściu z tunelu. Z oddali sÂłyszaÂł krzyki Mirandy, ktĂłra dzielnie broniÂła ich punktu – I jak?

-ByÂłoby lepiej, gdybyÂś mi pomĂłgÂł! - krzyknĂŞÂła, zaÂś Soundwave uÂżyÂł kolejnego Echoed Voice – Tylko nie mĂłw, Âże to Âślepy zauÂłek?!
-Nie, spokojnie – skÂłamaÂł, a nastĂŞpnie ÂściÂągn¹³ swoja czapkĂŞ i umieÂściÂł jÂą na gÂłowie Loudred – Soundwave, na mĂłj rozkaz uÂżyjesz Taisabaki, jasne? - Pokemon kiwn¹³ gÂłowÂą na tak, zaÂś jego trener zapi¹³ kurtkĂŞ – Miri, nie waÂżne co siĂŞ stanie, nie puszczaj mojej dÂłoni, dobra? - zapytaÂł siĂŞ dziewczyny, samemu wyciÂągajÂąc Pokeball.
-Co ty kombinujesz …
-ZgĂłdÂź siĂŞ – rzekÂł spokojny gÂłosem – ProszĂŞ. To jedyna opcja w tej chwili.
-Powiedz mi co chcesz zrobiĂŚ – odpowiedziaÂła, zaÂś James westchn¹³ – MĂłw!
-Zaufaj mi ten jeden raz – rzekÂł agresywnie, po czym zÂłapaÂł jÂą za rĂŞkĂŞ. Wymienili siĂŞ spojrzeniami – PóŸniej bĂŞdziesz mogÂła mnie zabiĂŚ, ochrzaniĂŚ, pobiĂŚ czy zrobiĂŚ niewolnikiem. Mam to w dupie, tylko do jasnej cholery, zaufaj mi! - krzykn¹³, zaÂś z oddali dobiegaÂły przytÂłumione wrzaski. Miranda pokiwaÂła gÂłowÂą – ÂŚwietnie. Soundwave – skierowaÂł kulĂŞ ku swojemu Pokemonowi, a ten byÂł gotĂłw. JD zobaczyÂł pierwszych myÂśliwych oraz ich stworkami – Teraz! - Loudred otworzyÂł usta, wypuszczajÂą strumieĂą powietrza otoczony niebieskimi krĂŞgami. Cios doszedÂł do celu, powalajÂąc napastnikĂłw, zaÂś Skipper odwoÂłaÂł swojego podopiecznego. RuszyÂł w kierunku klifu, ciÂągnÂąc pannĂŞ Lemon za sobÂą, przy okazji chowajÂąc Pokeball. Ta mimo oporĂłw pod¹¿aÂła za nim, a gdy dobiegli do drzewa, rozejrzaÂła siĂŞ za Absol.

-Gdzie Kira? - zapytaÂła, zaÂś JD zÂłapaÂł lianĂŞ. PociÂągn¹³ jÂą kilka razy, sprawdzajÂąc jej stan – JD …
-Jest w Pokeballu. ChodÂź – zÂłapaÂł swojÂą partnerkĂŞ w pasie i mocno jÂą przycisn¹³ do siebie – PosÂłuchaj. Nie waÂżne co siĂŞ bĂŞdzie dziaÂło, nie patrz w dó³ – dodaÂł chcÂą ruszyĂŚ, ale Miri zaparÂła siĂŞ - Nie mamy czasu ...
-Jak to nie patrz w dó³? Co ty kombinujesz?! - zapytaÂła wÂściekÂła – ZgÂłupiaÂłeÂś?!
-Tak – odparÂł, po czym spojrzaÂł w jej oczy – To albo pal. MogĂŞ Cie zostawiĂŚ na pastwĂŞ tych kanibali jak chcesz …
-Dobra, wygraÂłeÂś – odparÂła zrezygnowana, po czym mocno go objĂŞÂła – Aby siĂŞ tylko udaÂło.
-Uda siĂŞ – powiedziaÂł pewny siebie – JeÂśli BĂłg dopomoÂże – dodaÂł w myÂślach, a nastĂŞpnie oboje ruszyli. W pierwszych krokach Lemon opieraÂła siĂŞ, ale w koĂącu dotrzymaÂła krokom swojego kompana. Wybili siĂŞ z krawĂŞdzi klifu.

To byÂło coÂś niezwykÂłego. Przez chwile Miranda czuÂła siĂŞ jak ptak. Brak staÂłego gruntu takÂże byÂł czymÂś dziwnym. Wiatr rozwiewaÂł jej wÂłosy, przez ciaÂło przeszedÂł dreszcz podniecenia. Serce biÂło trochĂŞ mocniej, za pewnie z denerwowania, a oddech byÂł pÂłytki i przyspieszony, ale byÂła spokojna. Widok jej towarzysza, ktĂłry nie wydawaÂł siĂŞ przeraÂżony prawie niczym dziaÂłaÂł na niÂą zadziwiajÂąco kojÂąco.
Jednak odruchowo spojrza³a w dó³ i jej spokój rozpad³ siê jako domek z kart. Wrzasnê³a przera¿ona, widz¹c przepaœÌ pod sob¹.
-MĂłwiÂłem abyÂś nie patrzyÂła w dó³ – mrukn¹³ JD, ktĂłry puÂściÂł lianĂŞ. ObrĂłciÂł siĂŞ plecami w kierunku rzeki, po czym oboje zaczĂŞli spadaĂŚ w g³¹b klifu. Obj¹³ Miri drugÂą rĂŞkÂą, schowaÂł brodĂŞ do klatki i spojrzaÂł peÂłne przeraÂżenia oczy dziewczyny.
-CoÂś ty zrobiÂł?! - wydukaÂła – CoÂś ty zrobiÂł?!
-WÂłaÂśnie poznaÂłaÂś definicje szaleĂąstwa – czuÂł jak powietrze otacza ich ciaÂła – ÂŁadne perfumy. Odde Victoria?
-Ty sobie jaja robisz?! - krzyknĂŞÂła, zaÂś JD prychn¹³ i zamkn¹³ powieki – Zabije Cie!
-Wiem – odparÂł cicho – A teraz zamknij oczy, bo one nie bĂŞdÂą Ci juÂż dÂłuÂżej potrzebne – powiedziaÂł. PrzeczuwaÂł, Âże jest coraz bliÂżej koĂąca ich podró¿y. OtworzyÂł na chwilĂŞ prawe oko. GÂłowa Miri byÂła oparta na jego klatce piersiowej. ZobaczyÂł na klifie stojÂących kanibali, ktĂłrzy wpatrywali siĂŞ tÂą scenĂŞ jak wryci. PokazaÂł im Âśrodkowy palec - Noc jest nasza! - krzykn¹³, po czym poczuÂł silne uderzenie w plecy. SekundĂŞ póŸniej byÂł caÂły pod wodÂą.

Tubylcy patrzyli na tÂą osobliwÂą scenĂŞ z wielkim zdziwieniem. Chyba Âżaden z nich nie spodziewaÂł siĂŞ takiego rozwoju wydarzeĂą.

-Van Uh La kola (No co za debil) – rzekÂł jeden kiwajÂąc gÂłowÂą, po czym obrĂłciÂł siĂŞ do swoich kompanĂłw – Kaak Lia ooa bao (Przykro mi panowie, dzisiaj jemy mroÂżonki) – przez grupĂŞ przeszedÂł jĂŞk rozczarowania.
-Kala? (ZnĂłw?) - zapytaÂł ktoÂś z tÂłumu – Hah Bon Jigi On Danele baooo (MiaÂło byĂŚ ÂświeÂże miĂŞsko!)
-Jaja ino pajong ssie banoli pizza!(WyglÂądaÂła tak apetycznie i nawet trochĂŞ seksownie) – dodaÂł ktoÂś inny – Aniefl ananas lui ahaha, gabaia tra escepa! (PowinnyÂśmy sobie odpuÂściĂŚ te chore rytuaÂły, bo to juÂż trzeci obiad, ktĂłry nam ucieka!)
-Merva! (Cisza!) - krzykn¹³ wĂłdz – Aabbago io Zekomo ia gdagiona! Baca ona gija oni(RytuaÂły do Zekroma to nasze dziedzictwo! Wracamy do wioski, moÂże druga grupa zÂłapaÂła resztĂŞ) – ruszyÂł ku obozowisku. Wojownicy pod¹¿yli tuÂż za swoim przywĂłdcÂą, prĂłcz tego co staÂł przy klifie. Ten spojrzaÂł jeszcze raz w rzekĂŞ, splun¹³ i skwitowaÂł to jedynymi sÂłowami jakie przyszÂły mu na myÂśl.
-Es czuijta(TĂŞpy ch*j) – mrukn¹³, a nastĂŞpnie odszedÂł.

-Mistrz bĂŞdzie niezadowolony Clakrson, oj bĂŞdzie - rzekÂła blondynka, ktĂłra obserwowaÂł wszystko z odpowiedniej odlegÂłoÂści - Ale zrobiÂłeÂś mi przysÂługĂŞ - zaczĂŞÂła siĂŞ ÂśmiaĂŚ.

* * *

Luca staÂł przy samochodzie, caÂły czas patrzÂąc na zegarek. BaÂł siĂŞ tego, Âże dwĂłjce RangerĂłw siĂŞ nie udaÂło, ale mieli jeszcze kilka minut.
Jemu samemu uda³o siê w miarê bezpiecznie uciec. W miarê, bo tunel, którym ucieka³ zacz¹³ siê zawalaÌ, odcinaj¹c kanibali od niego, ale zaraz do pompowa³ adrenalinê do jego krwiobiegu.

-Dwa jeden dwa, zgÂłoÂście siĂŞ – wydobyÂło siĂŞ z gÂłoÂśnika. Aller spojrzaÂł na radio, ktĂłrego dioda pikaÂła – Dwa jeden dwa zgÂłoÂście siĂŞ – ponowiÂło siĂŞ.
-O cholera – Luca miaÂł juÂż chwytaĂŚ za mikrofon, ale operacyjny jeszcze raz wydaÂł polecenie zgÂłoszenia siĂŞ.
-Dwa jeden dwa, zgÂłoÂście siĂŞ, bo inaczej wysyÂłam pat … - przerwaÂł, poniewaÂż ktoÂś zÂłapaÂł mikrofon i nacisn¹³ opcje mĂłwienia.
-Tu dwa jeden dwa, zgÂłaszam siĂŞ – rzekÂł przemoczony James. Miranda nie wyglÂądaÂła lepiej, ale byÂła caÂła i zdrowa. WsiadÂła na fotel pasaÂżera, zaÂś JD kontynuowaÂł. Dopiero teraz zauwaÂżyÂł Kire – Przepraszam, Âże tak dÂługo, lecz mieliÂśmy problem.
-Chryste Clarkson, prĂłbuje cie wywoÂłaĂŚ od godziny – odpowiedziaÂł operacyjny – MogÂłeÂś daĂŚ znaĂŚ.
-Nie miaÂłem jak, serio – odpowiedziaÂł spokojnie – Mamy juÂż wszystko z gÂłowy, ale nie wrĂłcimy do bazy. Dacie zaÂłatwiĂŚ miejsce w hotelu dla mnie oraz panny Lemon?
-ZobaczĂŞ dwa jeden dwa, baza bez odbioru – nastÂąpiÂł szum, zaÂś James odÂłoÂżyÂł sÂłuchawkĂŞ na swoje miejsce.
-JesteÂście cali – rzekÂł Luca, ale Clarkson go zignorowaÂł. Wzi¹³ kluczyki i wsiadÂł do auta – Ej, co jest?
-Wsiadasz, czy bĂŞdziesz gadaÂł? - zapytaÂła Miranda. Luca spojrzaÂł na swojego nowego druha, ktĂłry ruchem dÂłoni go ponagliÂł. Luc wskoczyÂł na tyÂł pojazdu, siadajÂąc tuÂż koÂło Absol – To jak JD? Zgadzasz siĂŞ?
-Niech bĂŞdzie – przekrĂŞciÂł kluczyki, zaÂś coupe odpaliÂł – Nowy poczÂątek …
-Nowy poczÂątek …

„Nowy poczÂątek ...” rzekÂła Kira, zaÂś dwĂłjka RangersĂłw zaÂśmiaÂła siĂŞ. Odjechali w kierunku miasta. "Tylko tego nie zjeb"

-A teraz idziemy na jednego - zacz¹³ podœpiewywaÌ JD - A teraz idziemy wódkê piÌ.
-W sumie - Luca wyj¹³ z torby jakaœ flaszkê - Chyba bêdzie dobra - James ukradkiem spojrza³ na etykietkê.
-Panie. Tadzik, prawdziwa wĂłdka szwagrowa - zaÂśmiaÂł siĂŞ. Miranda tylko prychnĂŞÂła - Dobra, ale piĂŚ bĂŞdziemy gdy zaÂłatwiĂŞ jednÂą sprawĂŞ ...

Wizje moÂżna oceniaĂŚ do godziny 20 dnia 19 lutego 2014 roku, lub do momentu, gdy jeden z graczy biedzie mieĂŚ znaczÂącÂą przewagĂŞ nad rywalem

MoÂżna to zrobiĂŚ w tym temacie z wg. kryteriĂłw:

a)OrtografiĂŞ, interpunkcjĂŞ oraz stylistykĂŞ
b)Pomys³owoœÌ
c)Fabu³ê
d)Opis walki oraz d³ugoœÌ opowiadania

Po czym oddajemy gÂłos na w naszej opinii zwyciĂŞskÂą wizje.
Jeden gÂłos to jeden punkt w pojedynku.

NaleÂży takÂże dodaĂŚ wÂłasne odczucia co do walk, ale nie powinny byĂŚ brane pod uwagĂŞ. ProszĂŞ kierowaĂŚ siĂŞ wÂłasnym sumieniem przy przyznawaniu gÂłosu.


lub pod tym adresem.

Lubisz skrobaÌ ró¿ne teksty? Zaczynasz sw¹ pisark¹ przygodê? Chcesz podnieœÌ swoje umiejêtnoœci w pisaniu? A mo¿e chcesz siê zmierzyÌ z innymi? W takim razie Bursztynowa Liga jest miejscem dla ciebie. Do³¹cz jeszcze dziœ.

WejdÂź tu

Poleca WÂładimir WÂładimirowicz Putin