Pokemon - Forum PokeCollect :: Zobacz temat

Fallen

Witam, o to mĂłj nowy fanfic. JeÂśli by siĂŞ przyjrzeĂŚ mojej twĂłrczoÂści pokemon, Âłatwo moÂżna zauwaÂżyĂŚ, Âże nie nadawie tytuÂłom moim ff jest wrĂŞcz tradycjÂą

Premiera wyjÂątkowo odbĂŞdzie siĂŞ na tym forum. Mam nadzieje, Âże jakaÂś dobra dusza pomoÂże mi wyÂłapaĂŚ bÂłĂŞdy w moim dziele. PotrafiĂŞ codziennie przez tydzieĂą czytaĂŚ swoje wypociny i znajdowaĂŚ bÂłĂŞdy, a potem i tak ktoÂś wytyka mi zupeÂłnie nowe True Story.

0. Prelude 12/21

- Wasza wysokoÂśĂŚ – oznajmiÂł lekarz, ktĂłry przed chwilÂą wyszedÂł z komnaty – gratulacje, urodziÂła siĂŞ panu zdrowa cĂłreczka – w gÂłosie doktora panowaÂła niewypowiedziana ulga, lecz jego uczucia nie rĂłwnaÂły siĂŞ z tymi, ktĂłre wÂłaÂśnie przeÂżywaÂł krĂłl.
PotĂŞÂżny mĂŞÂżczyzna z krĂłlewskim sygnetem na dÂłoni, nie baÂł siĂŞ daĂŚ upustu Âłzom szczĂŞÂścia. Spod krzaczastych, brÂązowych brwi spoglÂądaÂły zaczerwienione, lecz szczĂŞÂśliwe oczy. Dostrzec moÂżna byÂło jak wÂąsy lekko poruszaÂły siĂŞ, wÂładca bezgÂłoÂśnie dziĂŞkowaÂł Arceusowi za swojÂą dobroĂŚ. MĂŞÂżczyzna wciÂąÂż bĂŞdÂąc w szoku, chwyciÂł swojÂą starszÂą cĂłrkĂŞ, ktĂłra siedziaÂła przy nim. DziewczĂŞ miaÂło za sobÂą tylko kilka wiosen i Âżycie wciÂąÂż byÂło dla niej zagadkÂą, nie rozumiaÂła do koĂąca co siĂŞ wÂłaÂściwie dzieje.
KrĂłl klĂŞknÂąÂł na jedno kolana i chwyciÂł jÂą obiema rĂŞkami za ramiona.
- Celestio. - ÂŁzy szczĂŞÂścia wciÂąÂż opadaÂły mu po policzkach – Masz siostrzyczkĂŞ.
Dziewczynka uÂśmiechnĂŞÂła i obielÂą ojca za kark. W tej podniosÂłej chwili nie przeszkadzaÂła jej jego broda. Celestia byÂła uÂświadamiana, Âże bĂŞdzie miaÂła rodzeĂąstwo oraz mĂłwiono jej, co to bĂŞdzie to dla niej oznaczaĂŚ, jednak byÂła za maÂła by to do koĂąca pojÂąĂŚ. ZauwaÂżyÂła jednak, Âże im brzuszek mamusi stawaÂł siĂŞ wiĂŞkszy, tym tatuÂś byÂł bardziej smutny i posĂŞpny. WiĂŞc gdy ujrzaÂła od dawna wyczekiwany uÂśmiech na twarzy swego rodziciela, czuÂła, Âże juÂż wszystko bĂŞdzie dobrze.
Wzruszony krĂłl poprawiÂł wÂłosy swej pociechy. ByÂły one niezwykÂłego koloru, przypominaÂło trochĂŞ matowÂą tĂŞczĂŞ. SkÂładaÂły siĂŞ z pasu czterech kolorĂłw, niebieskiego, jasno zielonego, fioletowego i rĂłÂżowego. Dziewczynka wciÂąÂż ubrana byÂła w kremowÂą piÂżamkĂŞ. PorĂłd niespodziewanie zaczÂąÂł siĂŞ z samego rana, wiĂŞc nie miaÂła okazji siĂŞ przebraĂŚ. KrĂłl zaÂś odziany byÂł w czerwony szlafrok, spod ktĂłrego wystawaÂły brÂązowe pantalony.
Lekarz, ktĂłry ogÂłosiÂł wczeÂśniej wesoÂłÂą nowinĂŞ, ponownie wyszedÂł z komnaty, w ktĂłrej przebywaÂła krĂłlowa, chociaÂż nikt nawet nie zauwaÂżyÂł, iÂż opuÂściÂł korytarz. Doktor byÂł kruchym, ale wysokim mĂŞÂżczyznÂą. Jego czarne, krĂłtkie wÂłosy i brÂązowe oczy dawaÂły wraÂżenie miÂłej persony, ktĂłrej moÂżna powierzyĂŚ Âżycie sobie najbliÂższych. Lekarz prĂłbujÂąc zwrĂłciĂŚ na siebie uwagĂŞ, odchrzÂąknÂąÂł i jednym gÂłoÂśnym ruchem poprawiÂł koÂłnierz swojego biaÂłego kitla. Gdy osiÂągnÂąÂł swĂłj cel, przemĂłwiÂł spokojnym gÂłosem.
- Wasza wysokoÂśĂŚ, moÂżecie wejÂśĂŚ. – Samym spojrzeniem daÂł do zrozumienia, Âże Celestia rĂłwnieÂż moÂże udaĂŚ siĂŞ do Âśrodka.
PokĂłj nie byÂł zbyt duÂży, znajdowaÂło siĂŞ w nim typowe wyposaÂżenie. Drewniana pĂłÂłka ze srebrnymi naczyniami oraz stolik, na ktĂłrym obecnie spoczywaÂł medyczny sprzĂŞt. Wielkie okno rozÂświetlaÂło caÂłe pomieszczenie, dzieĂą byÂł jeszcze mÂłody, a sÂłoĂące dopiero zbliÂżaÂło siĂŞ do zenitu. Po prawej stronie od drzwi, znajdowaÂło siĂŞ ÂłoÂże, a na nim leÂżaÂła kobieta. WciÂąÂż wyglÂądaÂło mÂłodo i Âładnie, lecz pot i bĂłl na twarzy przypominaÂły o cierpieniach jakie niedawno przeszÂła. KrĂłlowa leÂżaÂła okryta koÂłdrÂą, byÂła tak zmĂŞczona, Âże nawet nie zauwaÂżyÂła wejÂścia mĂŞÂża i cĂłrki. Delikatnym ruchem jednej rĂŞki, wÂłaÂściwie jednym palcem, gÂładziÂła policzki swojego nowo urodzonego dziecka.
KrĂłl podszedÂł do biaÂłego zawiniÂątka, gdy ujrzaÂł spokojnÂą, lecz pogrÂąÂżonÂą w Âśnie twarzyczkĂŞ noworodka, ponownie uroniÂł zÂły szczeciÂą. PoprawiÂł brÂązowe wÂłosy na wierzchu twarzy swojej maÂłÂżonki i pocaÂłowaÂł jÂą czule w czoÂło. MĂŞÂżczyzna byÂł tak szczĂŞÂśliwy, Âże prawie zapomniaÂł o Celesti, prawie. Brodacz chwyciÂł swÂą starszÂą cĂłrkĂŞ za rĂŞkĂŞ i delikatnym pchniĂŞciem przybliÂżyÂł jÂą do zawiniÂątka.
- Oto twoja siostra. Luminia, zwana LunÂą.
Dziewczynka uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ na widok swojego nowego rodzeĂąstwa. Wiele mĂłwiono jej o tym, w tym to, Âże bĂŞdzie mogÂła siĂŞ niÂą opiekowaĂŚ, a co najwaÂżniejsze bawiĂŚ siĂŞ z niÂą.
- ChoĂŚ ksiĂŞÂżniczko – oznajmiÂł lekarz. StaraÂł siĂŞ przybraĂŚ stoickÂą maskĂŞ, ale los rodziny krĂłlewskiej zbytnio leÂżaÂł mu na sercu, by mĂłgÂł udawaĂŚ nie wzruszono, tak jak na doktora przystawaÂło. MĂŞÂżczyzna zÂłapaÂł dziewczynkĂŞ za ramiona i delikatnie, acz zarazem stanowczo, wyprowadziÂł jÂą z pomieszczenia.
- Mamusia i tatuÂś chcÂą pobyĂŚ sami – odpowiedziaÂł na nieme pytanie ksiĂŞÂżniczki.
Ostatnie co zobaczyÂła Celestia wychodzÂąc z pomieszczenia, to krĂłla klĂŞkajÂącego na kolanach przy ÂłĂłÂżko. Jego oczy wciÂąÂż byÂły czerwone od Âłez. Obiema rĂŞkami trzymaÂł dÂłoĂą krĂłlowej, zaÂś usta ruszaÂły siĂŞ w bezgÂłoÂśnym szepcie.

MinĂŞÂło kilka lat od urodzin Luny. UrosÂła na zdrowÂą i rezolutnÂą dziewczynĂŞ, jednak podobnie jak starsza siostra, jej wÂłosy miaÂły dziwny kolor. Ich barwa byÂła granatowa. Rodzice zadziwienie byli takim obrotem spraw, bowiem oboje byli szatynami, jednak nie przywiÂązywali tej sprawie wiĂŞcej uwagi. RodzeĂąstwo doskonale dogadywaÂło siĂŞ ze sobÂą i byÂły prawie nierozÂłÂączne, osobno przebywaÂły tylko wtedy, gdy Celestia byÂła na lekcjach, na ktĂłre mÂłodsza z siĂłstr byÂła za maÂła.
Serca krĂłla rosÂło widzÂąc jak wspaniale ze sobÂą ÂżyÂły jego cĂłrki, wiĂŞc, Âżeby nigdy siĂŞ nie porĂłÂżniÂły, postanowiÂł by obie po jego Âśmierci przejĂŞÂły tron.
Informacja ta miaÂła duÂży wpÂływ na LunĂŞ. UwaÂżaÂła ona, iÂż Celestia pewna byÂłÂą przejĂŞcia krĂłlestwa i rzÂądzenia nim samodzielnie, to zapewne dlatego tak duÂżo czasu poÂświĂŞcaÂła nauce, wiĂŞc musiaÂła byĂŚ wÂściekÂła za niesprawiedliwÂą decyzjĂŞ ojca. MÂłodsza z siĂłstr z miÂłoÂści do starszej, postanowiÂła odstÂąpiĂŚ od tronu, a ta decyzja zmieniÂła jej Âżycie na zawsze.
Od tego dnia ksiĂŞÂżniczka zaprzestaÂła uczĂŞszczaĂŚ na lekcje i zaczĂŞÂła wymykaĂŚ siĂŞ z zamku. DziĂŞki temu poznaÂła prawdziwe Âżycie, nie te sztuczne i przesÂłodzone jakim jÂą do tej pory karmiono. DoÂświadczyÂła biedy i nĂŞdzy oraz choroby i Âśmierci. Dziewczyna jednak nie zamierzaÂła naprawiaĂŚ Âświat, bo doÂśĂŚ szybko zrozumiaÂła, Âże siĂŞ nie da. WdziĂŞczna byÂła za los jaki jÂą spotkaÂła, ale obcowanie z zwykÂłymi ludÂźmi, sprawiaÂło, Âże nie czuÂła siĂŞ lepsza, wrĂŞcz przeciwni. Wszyscy patrzyli na niÂą z gĂłry, traktowali z lekkÂą pogardÂą, sÂądzÂąc, Âże pochodziÂła z innej bajki, a o prawdziwym Âżyciu nic nie wiedziaÂła. Luna nigdy nie ukrywaÂła swojego pochodzenia, ani nigdy nie zaprzestaÂła wierzyĂŚ, Âże to nie pochodzenie czyni czÂłowieka gorszym lub lepszym.
Jednak takie zachowanie nie przystaÂło ksiĂŞÂżniczce, a jej wybryki nie uszÂły uwadze krĂłlowi. PostawiÂł jej ultimatum, aby zaczĂŞÂła siĂŞ zachowywaĂŚ jak naleÂży, inaczej nie opuÂści wiĂŞcej swojej komnaty. Luna jednak zignorowaÂła nakaz ojca i wciÂąÂż udawaÂła siĂŞ na swobodne przechadzki po mieÂście. Gdy jednak sÂłowo krĂłla staÂło siĂŞ faktem, a ono nie mogÂła wychodziĂŚ z pokoju, wraz z dwoma swoimi pokemonami, postanowiÂła na zawsze uciec z krĂłlestwa.

W wieku dziesiĂŞciu lat kaÂżdy z rodziny krĂłlewskiej dostawaÂł pokemona. DziĂŞki temu mieli nauczyĂŚ siĂŞ dobroci, odpowiedzialnoÂści i dbania o innych. Celestia jako ta starsza pierwsza otrzymaÂła podopiecznego, byÂł to Gible. Stworek symbolizowaÂł jednego z dwĂłch mitycznych, smoczych straÂżnikĂłw zamku. Dziewczynka dobrze siĂŞ nim zajmowaÂła, lecz nigdy nie interesowaÂły jÂą te niesamowite stworzenia, przez to miĂŞdzy nimi nie powstaÂła Âżadna wiĂŞÂź. Pokemon jednak szybko zaprzyjaÂźniÂł siĂŞ z mÂłodszÂą z siĂłstr. Luna spĂŞdzaÂła z nim sporo czasu i nieraz zabieraÂła go poza mury zamku. W dziesiÂąte urodziny bÂłĂŞkitno wÂłosa rĂłwnieÂż dostaÂł swojego podopiecznego, byÂł to Deino. Smok reprezentowaÂł drugiego ze straÂżnikĂłw krĂłlestwa. Oba stworki poczÂątkowo rywalizowaÂły o wzglĂŞdny ksiĂŞÂżniczki, lecz ta ukazaÂła im, iÂż mogÂą ÂżyĂŚ w zgodzie.

Nikt nie znaÂł zamczyska tak dobrze jak Luna, rĂłÂżne eskapady pozwoliÂły jej poznaĂŚ kaÂżdy sekret tego wielkiego i wspaniaÂłego kompleksu. Wydostanie siĂŞ spod oka straÂżnikĂłw nie byÂło dla niej czymÂś nowym i trudnym, zwÂłaszcza jeÂśli miaÂło siĂŞ dwĂłch wspaniaÂłych kompanĂłw. Pewnej nocy dziewczyna uciekÂła z domy, nie zostawiajÂąc Âżadnego Âśladu gdzie mogÂła siĂŞ udaĂŚ.

Czytam co niektĂłre wasze rozmowy na SB i wiem co teraz wiĂŞkszoÂśĂŚ z was myÂśli, ale nie. To nie Âżadne yuri, ani Âżaden inny pseudo erotyk

Loca

Przeczytane.

Nie zrobiÂło na mnie wielkiego wraÂżenia. Nie mĂłwiĂŞ, Âże piszesz Âźle. Po prostu, to nie mĂłj styl, a ÂłÂączenie trzech odmiennych ÂświatĂłw nie wchodzi w grĂŞ. Bogate sÂłownictwo, Âładny styl pisania.. To wszystko. Czyta siĂŞ szybko i przyjemnie, co jest jednym z wiĂŞkszych plusĂłw.

Przeczytam nastĂŞpne czĂŞÂści, powodzenia.

Inaka

Nya, nya, przeczytane.
PrzyznajĂŞ, Âże prolog wywarÂł na mnie takie... no niesamowite wraÂżenie. GÂładko mi siĂŞ czytaÂło, praktycznie wciÂągnĂŞÂłabym siĂŞ na dÂłuÂżej, gdyby nie to, Âże to dopiero prolog :>

Aha, co do bÂłĂŞdĂłw:
"ChoĂŚ ksiĂŞÂżniczko – oznajmiÂł lekarz" - a nie powinno byĂŚ "chodÂź"?
"Pewnej nocy dziewczyna uciekÂła z domy" - tu juÂż jasna literĂłwka, wiĂŞc chyba wiesz, jak powinno byĂŚ ;)

Nya, z niecierpliwoÂściÂą czekam na wiĂŞcej :]

Ketchup

MLP, serio? :huh:

Gdyby nie to, Âże obejrzaÂłem pierwsze 4 odcinki, ÂżyÂłbym w bÂłogiej nieÂświadomoÂści. Za szybko czytaÂłem i nie wyÂłapaÂłem bÂłĂŞdĂłw. Luna przypomina mi trochĂŞ AryĂŞ z "PieÂśni lodu i ognia". ogĂłlnie rzecz biorÂąc fajnie siĂŞ czyta, masz juÂż (przynajmniej) jednego staÂłego czytelnika.

DominLoL

powiem tak, jest naprawdĂŞ fajnie, bÂłĂŞdy ktĂłre wyÂłapaÂłem wyÂłapaÂła juÂż inaka ale... crossovery to niestety nie jest moja bajka. Czyta siĂŞ miÂło i jedyne co mnie razi to te w/w crossovery, czytaÂł bĂŞdĂŞ bo chĂŞtnie zobaczĂŞ jak ci to wyjdzie dalej

Fallen

Ok, przed wami fragment pierwszego rozdziaÂłu. Cholerstwo strasznie ciĂŞÂżko siĂŞ piszĂŞ, nie jeden dzieĂą wÂłÂączyÂłem worda z myÂślÂą "dzisiaj napiszĂŞ caÂłoÂśĂŚ", wklepuje jedno sÂłowo i wiem, Âże dzisiaj nie dam rady :/
GÂłĂłwnÂą winÂą jest to, Âże przejadÂła mnie wÂłasna ambicja w tym dziele. Lecz szczerze, co to za zabawa jeÂśli sam sobie nie postawisz niebotycznie wysoko poprzeczki?
MajÂąc przed sobÂą cel prĂłbuje go dosiĂŞgnÂąĂŚ, niestety samemu trudno mi oceniĂŚ jak daleko mam jeszcze do niego. Dlatego wstawiam fragment pierwszego rozdziaÂłu, by usÂłyszeĂŚ opiniĂŞ czy podÂąÂżam we wÂłaÂściwym kierunku, czy lepiej bĂŞdzie jak coÂś zmieniĂŞ.
LiczĂŞ wiĂŞc na waszÂą pomoc

Ps. zmieniÂłem nazwĂŞ tematu oraz prologu.

[size=large]RozdziaÂł 1: Drowning in Spaghetti [/size]

- Meh, wciÂąÂż nie mogĂŞ uwierzyĂŚ, Âże jesteÂś ksiĂŞÂżniczkÂą – oznajmiÂł Jeremy, opadajÂąc na zielonÂą trawĂŞ. NaleÂżaÂł on do grupy wiekowej mÂłodych dorosÂłych. Jego krĂłtkie, blond wÂłosy zamortyzowaÂły gÂłowĂŞ podczas upadku. RozÂłoÂżyÂł rĂŞce i zamknÂąÂł oczy w geÂście przegranej i straconej nadziej.
- Jak chcesz moÂżemy siĂŞ ponownie zaÂłoÂżyĂŚ – odparÂła zadziornie postaĂŚ stojÂąca tuÂż nad nim. Dziewczyna byÂła podobnego wieku. DÂługie, granatowe wÂłosy opadaÂły jej poniÂżej pasa. Odziana byÂła jak zwykle, w dÂługi, czarny pÂłaszcz, ktĂłry zwyczajowo byÂł rozpiĂŞty. Pod nim dostrzec moÂżna byÂło ciemnoniebieskÂą, jedwabnÂą koszulkĂŞ z lekkim dekoltem. Na jej gÂłowie goÂściÂła czarna tiara, na Âśrodku znajdowaÂły siĂŞ trzy wyrostki. ÂŚrodkowy byÂł najwyÂższy, podczas gdy dwa pozostaÂłe byÂły rĂłwnej wielkoÂści. PosiadaÂła rĂłwnieÂż srebrne kolczyki w ksztaÂłcie pĂłÂłksiĂŞÂżyca. Podobny ornament wystĂŞpowaÂł jako wisiorek na czarnej opasce niewiasty, ktĂłra widniaÂła na jej szyi.
- Raz juÂż wygraÂłam – Dziewczyna klĂŞkÂła na jedno kolona i pogÂłaskaÂła sporych rozmiarĂłw ÂłasicĂŞ. Z gÂłowy stworzenia buchnÂąÂł krĂłtko pÂłomienny irokez, zostawiajÂąc po sobie tylko swÂąd siarki. – SÂądzĂŞ, Âże Twilight jest zadowolona jego wynikiem, wiĂŞc moÂże kolejnemu teÂż dobrze to wyjdzie – dokoĂączyÂła, ze zÂłoÂśliwym uÂśmieszkiem.
Znajdowali siĂŞ w parku na przedmieÂściach jednego z wiĂŞkszych miast w regionie. Za nimi znajdowaÂło siĂŞ wniesienie, na ktĂłrym dosÂłownie rosÂła ogromna, szarawa metropolia. Dachy najwyÂższych budynkĂłw wbijajÂące siĂŞ w bezchmurne niebieskie niebo, wyglÂądaÂły stÂąd jak wykaÂłaczki. Miasto i park dzieliÂła czteropasmowa ulica, po ktĂłrej leniwie poruszaÂły siĂŞ samochody. Obwodnica prowadziÂła do kolejnych miejscowoÂści, lecz przez samo wystarczalnoÂśĂŚ owego miejsca i wczesnej godziny, z rzadka ktoÂś tĂŞdy przejeÂżdÂżaÂł. Tym samym czyniÂąc z okolicy wzglĂŞdnie przyjazne i bezpieczne miejsce dla najmÂłodszych. ZwÂłaszcza, Âże nieopodal znajdowaÂło siĂŞ boisko do piÂłki. Co prawda otoczone byÂło wysokÂą siatkÂą, jednak gÂłupi byÂłby ten co by przepuszczaÂł, iÂż to uchroni piÂłkĂŞ przed dostaniem siĂŞ na Âśrodek drogi. Nie wspominajÂąc, Âże przez brak miejsca, wielu graÂło poza ogrodzonym polem. Boisko ktĂłre znajdowaÂło siĂŞ po ich prawicy, byÂło praktycznie puste. Dostrzec moÂżna byÂło jedynie dwĂłch mÂłodzikĂłw strzelajÂących sobie „karne”. Po lewej stronie, a dokÂładniej w rejonie gdzie sami siĂŞ znajdowali, mieÂściÂł siĂŞ kÂącik dla pokemonĂłw. Tutaj trenerzy mogli wypuszczaĂŚ swoich podopiecznych, by daĂŚ im siĂŞ wyprostowaĂŚ, pobawiĂŚ siĂŞ z nimi, lub jak w ich przypadku powalczyĂŚ. To miejsce rĂłwnieÂż byÂło pustawe, z dala krĂŞciÂła siĂŞ tylko jakaÂś staruszka ze swoim purpurowym kotem.
Za nimi zaÂś wznosiÂł siĂŞ plac zabaw. Ot nic niezwykÂłego, drewniany zamek z paroma atrakcjami i zwieĂączony zjeÂżdÂżalniÂą, parĂŞ huÂśtawek, a nawet piaskownica. Tutaj rĂłwnieÂż goÂściÂły pustki. W takim mieÂście, o takich porach wszyscy pracowali, a dzieciarnia albo marnowaÂła czas w szkole, lub siedziaÂła w domu z opiekunkÂą. Nie naganie zielona trawa czekaÂła wiec, aÂż mÂłode, peÂłne wigoru stopy ponownie jÂą zgniotÂą. ChoĂŚ z trudem moÂżna byÂło uwierzyĂŚ, iÂż to miejsce za parĂŞ godzin bĂŞdzie tĂŞtniĂŚ Âżyciem.
- Ha, ha! Bardzo Âśmiesznie – odpowiedziaÂł oburzony chÂłopak. Jednym zwinnym ruchem powstaÂł z miejsca, a nastĂŞpnie poprawiÂł swoje jasne jeansy i czarnÂą koszulkĂŞ z biaÂłym napisem „Nas piĂŞknych jest maÂło”. Jeremy szykowaÂł juÂż jakaÂś ripostĂŞ, lecz przerwaÂło mu wycie silnika. SpokĂłj i cisza ustÂąpiÂły pod naporem haÂłasu cylindrĂłw i wybuchajÂącej benzyny. DÂźwiĂŞk choĂŚ irytujÂący, wydawaÂł siĂŞ byĂŚ znany. Mimo, Âże chÂłopiec nie znaÂł siĂŞ na motoryzacji, bez odwracania siĂŞ doskonale wiedziaÂł do jakiej machiny pochodziÂło ryczenie oraz do kogo Ăłw pojazd naleÂżaÂł. Jednak postanowiÂł siĂŞ obrĂłciĂŚ, tak dla grzecznoÂści. UjrzaÂł dokÂładnie to czego siĂŞ spodziewaÂł. Znad wzniesienia zatrzymaÂł siĂŞ motor. Nie naleÂżaÂł do Âśmiesznych maÂłych i wÂątÂłych, ani do groteskowo duÂżych, wrĂŞcz krzyczÂącymi iÂż sÂą przedÂłuÂżeniem pewnego elementu…
Pojazd miaÂł biaÂły lakier, z czarnym napisem „Police” na masce i po bokach. Na lusterkach dostrzec moÂżna byÂło lampy policyjne. Z pojazdu uniosÂła siĂŞ kobieca sylwetka. ByÂła wysoka i posiadaÂła smukÂłÂą oraz wysportowanÂą sylwetkĂŞ. JuÂż z daleka dostrzec moÂżna byÂło jej mundur. SpĂłdnica siĂŞgajÂąca do koĂąca ud, by nie blokowaĂŚ ruchĂłw, koszula i kwadratowa czapka z daszkiem. Wszystko w kolorze granatu. Spod nakrycia gÂłowy, wychodziÂły zielonkawe wÂłosy, opadajÂące jej lekko na poczÂątek plecĂłw. Gdy tylko zabezpieczyÂła swĂłj pojazd, ruszyÂła w ich kierunku. Wyraz twarzy ÂświadczyÂł, Âże niebyÂła zadowolona, lecz kim by byÂła oficer Jenny bez skwaÂśniaÂłego uÂśmiechu?
Kobieta szÂła pewnym krokiem, poruszajÂąc delikatnie ustami, tak jakby mĂłwiÂła sama do siebie, zapewne przygotowywaÂła monolog. W jej rĂŞku ÂłomotaÂła siĂŞ koperta. Mimo lekkiego wiatru, Âświstek wyglÂądaÂł tak jakby chciaÂł jej uciec.
Blondyna nie zdziwiÂł ten widok, byÂł dosÂłownie do jego przyzwyczajony, co nie znaczy, Âże nie odczuwaÂł Âżadnych emocji zwiÂązanych z tym wydarzeniem. Jeremy od dawien dawna czuÂł do niebieskowÂłosej coÂś wiĂŞcej niÂż przyjaÂźĂą. ChoĂŚ dawaÂł jej nieraz to do zrozumienia, ona negowaÂła wszystkie jego zaloty. ChÂłopiec byÂł przekonany, iÂż dziaÂło siĂŞ to za sprawÂą jej pochodzenia. ChoĂŚ nigdy nie zachowywaÂła siĂŞ jak ksiĂŞÂżniczka z prawdziwego zdarzenia, to jednak niÂą byÂła i nigdy tego nie ukrywaÂła. Blondyn trzymaÂł z niÂą tak dÂługo, iÂż wiedziaÂł, Âże co miesiÂąc dostaje listy od swoich rodzicĂłw, krĂłla i krĂłlowej dalekiego krĂłlestwa. BaÂł siĂŞ, cholernie baÂł siĂŞ, Âże jeden z nich przekona jÂą do powrotu do domu, a wtedy moÂże jÂą naprawdĂŞ straciĂŚ. CzuÂł jak twarz zaczyna siĂŞ czerwieĂą, a rĂŞce zaczynajÂą drÂżeĂŚ. MiaÂł szczĂŞÂście, Âże jego ukochana nie spoglÂąda w jego kierunku, ona jak zawsze staÂła sztywno, nie ukazujÂąc Âżadnych emocji. Jeremy powtarzaÂł sobie w myÂślach „spokojnie, przeszedÂłeÂś przez to nie jeden raz, zachowaj spokĂłj”.
- Wiesz, Âże jesteÂś jedynÂą osobÂą co jeszcze dostaje listy? – zaczĂŞÂła powaÂżnym tonem pani policjant, caÂłkowicie pomijajÂąc jakiekolwiek powitanie.
- Tak, powtarza to pani za kaÂżdym razem – odparÂła zniecierpliwiona dziewczyna, przewracajÂąc oczami. ZaÂłoÂżyÂła rĂłwnieÂż rĂŞce na siebie w geÂście zniecierpliwienia. Ona rĂłwnieÂż obawiaÂła siĂŞ tych listĂłw, dlatego chciaÂła mieĂŚ to juÂż za sobÂą. ChoĂŚ podobna scena dziaÂła siĂŞ w co miesiÂąc, tym razem wydarzyÂła siĂŞ o jakiÂś tydzieĂą wczeÂśniej, co odrobinĂŞ jÂą zaniepokoiÂło.
- SÂłuchaj Luna – Jenny nie podobaÂł siĂŞ stosunek niebieskowÂłosej – to, Âże jesteÂś jakÂąÂś tam ksiĂŞÂżniczka z jakiegoÂś tam krĂłlestwa, nie znaczy, Âże bĂŞdĂŞ twoim posÂłaĂącem. Jasne?
Dziewczyna nie chcÂąc sÂłuchaĂŚ wykÂładu, po prostu zabraÂła jej list z rĂŞki, a nastĂŞpnie odwrĂłciÂła siĂŞ. Ruch gÂłowy skazaÂł, Âże dopiero teraz spojrzaÂła na nadawcĂŞ.
Jeremy spodziewaÂł siĂŞ, Âże jak zwykle weÂźmie i porwie kopertĂŞ, a wtedy zapomni o tym caÂłym wydarzeniu, aÂż do nastĂŞpnego miesiÂąca. Tak jednak siĂŞ nie staÂło, Luna staÂłÂą przez chwilĂŞ osÂłupiaÂła i powoli zaczĂŞÂła otwieraĂŚ list. Wydarzenie to byÂło tak nieprzewidywalne, iÂż nawet czerwona ze wÂściekÂłoÂści pani oficer, zastygÂła w milczeniu przez napiĂŞcie wywodzÂące siĂŞ od dziewczyny. Gniew momentalnie znikÂł, a jego miejsca zajĂŞÂła troska.
Blondyn zbladÂł, czuÂł ciĂŞÂżkie krople potu na sobie. Sytuacji prosto z jego koszmarĂłw i wÂłaÂśnie tak siĂŞ czuÂł koszmarnie. W gÂłowie miaÂł tornado pytaĂą a serca waliÂło mu jak opĂŞtane. W jednej chwili Âświat zamieniÂł siĂŞ w ciemny korytarz, a jego ukochana oddalaÂła siĂŞ od niego coraz bardziej, stajÂąc siĂŞ zupeÂłnie nie osiÂągalnÂą. ChÂłopak jednak wziÂąÂł siĂŞ garÂśĂŚ, zacisnÂąÂł pieÂśĂŚ i wytrzÂąsnÂąÂł wszelkie nie potrzebne myÂśli. W koĂącu nie powiedziaÂła jeszcze, iÂż wraca do domu, do krĂłlestwa.
- MyÂślaÂłem, Âże nie czytasz listĂłw od rodzicĂłw – Jeremy staraÂł siĂŞ by zabrzmiaÂło to zÂłoÂśliwe, jednak przez nadmiar emocji wyszÂło to bardzo jaÂłowo.
- To od mojej siostry – Dziewczyna mĂłwiÂła roztrzĂŞsionym gÂłosem, ktĂłry caÂłkowicie do niej nie pasowaÂł – nigdy do mnie jeszcze nie napisaÂła.
Blondyn poczuÂł zimny wiatr przebiegajÂący mu przez plecy. Celestia, starsza z dwojga ksiĂŞÂżniczek oraz prawowita pretendentka do tronu. Wiele o niej sÂłyszaÂł z opowieÂści Luny, choĂŚ wyÂłÂącznie w negatywnych aspektach. JeÂśli choĂŚ poÂłowa tego co powiedziaÂła mu o niej niebieskowÂłosa byÂła prawdziwa, wydawaÂło siĂŞ byĂŚ nie moÂżliwe by mogÂła ona do niej napisaĂŚ wiadomoÂśĂŚ. A jednak tak siĂŞ staÂło. JeÂśli i ona doÂłÂączyÂła do kampanii rodzicĂłw, powrĂłt ksiĂŞÂżniczki do krĂłlestwa wydawaÂł siĂŞ byĂŚ nieunikniony.
Pani oficer czujÂąc rosnÂące napiĂŞcie, skinieniem gÂłowy poÂżegnaÂła siĂŞ i bez sÂłowa ruszyÂła do swojego motoru. JuÂż po chwili sÂłychaĂŚ byÂło warczenie silnika, a gdy ucichÂło w oddali ponownie zapanowaÂła cisza. Jeremy staÂł w miejscu, wpatrzony w plecy dziewczyny. StaÂł nieruchomo bo nie wiedziaÂł co innego miaÂł robiĂŚ. MĂłgÂł tylko czekaĂŚ na jej decyzje i mieĂŚ nadzieje…
Luna ktĂłra do tej pory sterczaÂła nieruchomo, wyÂłÂącznie przesuwajÂąc oczami po kartce papieru, nagle puÂściÂła list.
- Moja mama… - zaczĂŞÂła ÂłamiÂącym siĂŞ gÂłosem, przepeÂłnionym Âżalem i rozpaczÂą – ona, nie Âżyje…
ChoĂŚ Blondyn staÂł za jej plecami, zobaczyÂł jak dziewczyna sama siĂŞ otula. NaleÂżaÂła do silny kobiet, do takich u ktĂłrej nigdy nie zobaczysz Âłez. Jednak to byÂło co innego, przez wiele lat ich znajomoÂści nigdy nie padÂło od niej zÂłe sÂłowo o krĂłlowej. Zawsze mĂłwiÂła o niej ciepÂło i czule, zawsze widziaÂł lekkÂą melancholie w jej oczach gdy tylko o niej wspominaÂła. ÂŁÂączyÂła je wyjÂątkowa wieÂź, byĂŚ moÂże dlatego, Âże krĂłla prawie straciÂła Âżycie podczas porodu. Jeremy uwielbiaÂł sÂłuchaĂŚ historie o niej, byÂły nie tylko wspaniaÂłÂą alternatywÂą od wiecznego narzekania na siostrĂŞ i ojca, ale zmywaÂły od dziewczyny wraÂżenie zimnej, cynicznej i bez dusznej istoty. KochaÂł wtedy patrzeĂŚ na jej rozmarzone oczĂŞta i dyskretny, promienny uÂśmiech.
Blondyn ponownie nie tego siĂŞ spodziewaÂł, czujÂąc i rozumiejÂąc bĂłl ukochanie podszedÂł do niej by jÂą objÂąĂŚ i pocieszyĂŚ, lecz ona odepchnĂŞÂła go gestem. KsiĂŞÂżniczka nawet nie miaÂła zamiaru obrĂłciĂŚ siĂŞ w jego kierunku, nie chciaÂła by zobaczyÂł jej twarz w takim stanie, ale nie chciaÂła teÂż byĂŚ teraz sama. On to rozumiaÂł, dlatego staÂł ze spuszczonÂą gÂłowa, wiedzÂąc, Âże w jakiÂś pokrĂŞcony sposĂłb to jej pomaga.
- Tata… on traci… zdrowie – delikatny, lecz z trudem wypowiadany szept, przerywany byÂł przez ciche Âłkanie – nie moÂże siĂŞ… pogodziĂŚ… on teÂż moÂże… - Dziewczyna ponownie zamilkÂła, czuÂła jak sprawa zaczynaÂła jÂą przerastaĂŚ. To nie byÂł jakiÂś durny film, ani jakaÂś obca osoba, to byÂła jej rodzina. Rodzina, ktĂłrÂą parĂŞ lat temu porzuciÂła, wrĂŞcz uciekaÂła, a teraz mogÂła juÂż jej wiĂŞcej nie zobaczyĂŚ – Jutro pogrzeb – rzuciÂła twardo resztkami siÂł, po czym padÂła kolanami na ziemiĂŞ.
Jeremy nie ruszyÂł siĂŞ, wiedziaÂł, Âże to nic nie da, Âże to jej nie po moÂże. Po prostu staÂł bezczynie i patrzyÂł jak jego ukochana pÂłaczĂŞ z rozpaczy. BĂłl byÂł tak silny, Âże sam zaczÂąÂł roniĂŚ Âłzy.

Pogrzeb miaÂł odbyĂŚ siĂŞ w najwiĂŞkszej kaplicy wewnÂątrz zamku, bĂŞdÂącym zarazem stolicÂą caÂłego krĂłlestwa. ChoĂŚ byÂła to caÂłkiem spora kraina, maÂło osĂłb zdawaÂło sobie sprawĂŞ o jej istnieniu. Spowodowane to byÂło gÂłĂłwnie tym, iÂż Âśredniowiecze wciÂąÂż tam nie minĂŞÂło i miaÂło siĂŞ caÂłkiem dobrze. Luna wiedziaÂła, Âże jest ku temu jakiÂś istotny powĂłd, jednak przez olewanie edukacji nie znaÂła go. W caÂłym regionie nie byÂło ani jednego urzÂądzenia elektrycznego ba, proch strzelnicy wciÂąÂż do nich nie zawitaÂł. Brak lotnisk, samolotĂłw oraz wszelkich innych sposĂłb dalszego transportu, byÂł boleÂśnie odczuwalny, zwÂłaszcza, Âże caÂła kraina otoczona byÂła stromym pasmem gĂłrskim. DostaĂŚ i wydostaĂŚ siĂŞ moÂżna byÂło wyÂłÂącznie wÂłasnymi siÂłami. Mimo braku turystĂłw i zapomnienia przez pozostaÂłe narody, krĂłlestwo radziÂło sobie caÂłkiem dobrze, o dziwo.
KsiĂŞÂżniczka nie miaÂła problemu z dostaniem siĂŞ do domu. Do supozycji miaÂła swojego wiernego przyjaciela. Ogromnego, granatowego smoka o pysku przypominajÂącym rekina. Gad potrafiÂł lecieĂŚ z niesamowitÂą szybkoÂściÂą, tnÂąc powietrze swÂą aerodynamicznÂą sylwetkÂą i skracajÂąc znacznie dystans z sekundy na sekundĂŞ. Stworzenie potrzebowaÂło trochĂŞ ponad jednej nocy by dolecieĂŚ do zamku.
Luna wyruszyÂła kilka minut po dostaniu listu, bez sÂłowa wypuÂściÂła swojego podopiecznego, ktĂłry wbiÂł siĂŞ w powietrze, gdy tylko na niego wsiadaÂła. Nie potrzebowaÂł instrukcji, wiedziaÂł gdzie i jak ma lecieĂŚ. Dziewczyna jeszcze przez jakiÂś czas ÂłkaÂła na jego grzbiecie, w koĂącu rozpacz odebraÂła jej wszelkie siÂły i usnĂŞÂła. Grzbiet smoka byÂł wystarczajÂąco duÂży by mĂłc siĂŞ na nim uÂłoÂżyĂŚ. Odruchowo przytuliÂła siĂŞ pÂłetwy na plecach gadziska i wpadÂła w ciĂŞÂżki sen, w ktĂłrym nic siĂŞ nie przyÂśniÂło. Jego skĂłra byÂła szorstka i twarda, lecz jej to nie przeszkadzaÂło, robili to nie jeden raz wczeÂśniej i zrobiÂą to jeszcze nie jeden raz w przyszÂłoÂści. Smok mimo, Âże gnaÂł z zawrotnÂą prĂŞdkoÂściÂą, poruszaÂł siĂŞ bezgÂłoÂśnie, by nie zbudziĂŚ wÂłaÂścicielki. LeciaÂł wysoko na granatowym nieboskÂłonie, mijajÂąc zachodzÂące sÂłoĂące i witajÂąc peÂłniĂŞ ksiĂŞÂżyca. Niebo byÂło bezchmurne, widaĂŚ byÂło miliony migocÂących gwiazd. Smok z lekkim uÂśmiechem przyglÂądaÂł siĂŞ odlegÂłym kulom gazu, od czasu do czasu zerkajÂąc pod sobÂą wpatrujÂąc siĂŞ w gĂŞste lasy lub strome gĂłry. UwielbiaÂł lataĂŚ, to uczucie wolnoÂści, wiatr opÂływajÂący jego ciaÂło niczym strumieĂą wody. UwielbiaÂł teÂż takÂą pogodĂŞ, czĂŞsto wÂłaÂśnie w takie noce, wraz ze swojÂą trenerkÂą, wyruszaÂł na „Âłowy”. Potrafili lataĂŚ tak godzinami, czasem nawet do samego rana. MoÂżna powiedzieĂŚ, Âże kochali tĂŞ porĂŞ dnia, gdy caÂły Âświat ukÂładaÂł siĂŞ do snu, oni lecieli bez trosko i bez celu. Noc, ich nadzieja i sens, niczego wiĂŞcej nie byÂło, tylko mroczne niebo i ksiĂŞÂżyc w tle. Teraz byÂło inaczej, podczas gdy on radowaÂł siĂŞ, jego pani leÂżaÂła w ÂżaÂłobie, pogrÂąÂżona w niewyobraÂżalnym smutku. Delikatnymi ruchami wiĂŞcej gnaÂł przed siebie, czujÂąc Âżal iÂż tylko on cieszy siĂŞ tak przepiĂŞknÂą nocÂą.