Pokemon - Forum PokeCollect :: Zobacz temat

Byakurai

-MuszĂŞ stÂąd odejÂśĂŚ Raphael. Zbyt duÂży niewyjaÂśnionych zjawisk i sytuacji dzieje siĂŞ wokĂłÂł mnie i pomimo moich najwiĂŞkszych chĂŞci bycia z tobÂą... nie mogĂŞ zagraÂżaĂŚ twojemu Âżyciu. MoÂże kiedyÂś mnie odnajdziesz, ale teraz... musimy to zakoĂączyĂŚ. - ZaczĂŞÂła rozmowĂŞ z tobÂą nieznana Ci dziewczyna. StaÂła przed tobÂą ubrana w falbaniastÂą bladorĂłÂżowÂą koszulĂŞ nocnÂą, ktĂłra uwydatniaÂła jej wspaniaÂłe i perfekcyjne ksztaÂłty. Wiatr, ktĂłry przedostawaÂł siĂŞ przez uchylone okno rozwiewaÂł jej piĂŞkne dÂługie do szyi brÂązowe wÂłosy, a jej bÂłĂŞkitne oczy, ktĂłre w tej chwili wypeÂłnione byÂły pojedynczymi Âłzami, ÂświeciÂły siĂŞ blaskiem. Nie znaÂłeÂś jej, ale czuÂłeÂś, Âże coÂś ciĂŞ z niÂą ÂłÂączy. Nie chciaÂłeÂś by odchodziÂła, ale przecieÂż nie mogÂłeÂś jej teÂż przetrzymywaĂŚ na siÂłĂŞ przy swojej osobie. PochyliÂłeÂś siĂŞ, by ostatni raz jÂą pocaÂłowaĂŚ, a ona jeszcze chwilĂŞ przed tym wyszeptaÂła peÂłniÂą namiĂŞtnoÂści, ÂżebyÂś jÂą odnalazÂł. Nie minĂŞÂła chwila, a wy caÂłowaliÂście siĂŞ przy Âświetle ksiĂŞÂżyca, ktĂłre przebijaÂło siĂŞ do waszego pokoju. Chwila ta mogÂła dla Ciebie trwaĂŚ wiecznie, wszystko byÂły takie idealne... dopĂłki nie zorientowaÂłeÂś siĂŞ, Âże to wszystko byÂło twoim bardzo dziwnym snem, a ty w tej wÂłaÂśnie chwili zostaÂłeÂś obudzony przez twojego Sentreta, ktĂłry lizaÂł CiĂŞ po twarzy... miÂła pobudka prawda? SÂłoĂące juÂż dawno wstaÂło, widaĂŚ to byÂło po tym, Âże swoimi promieniami prĂłbowaÂło dostaĂŚ siĂŞ do twojego pokoju przez zasÂłoniĂŞte roletami okna. Swoimi prawie otwartymi oczami ujrzaÂłeÂś swĂłj pokĂłj. Na Âścianach obrazy twoich ulubionych malarzy, naprzeciwko ÂłĂłÂżka wisiaÂła wielka plazma, na ktĂłrej mogÂłeÂś obejrzeĂŚ, co tylko chciaÂłeÂś, a pod niÂą staÂł twĂłj ulubiony mebel w caÂłym tym pokoju – regaÂł z ksiÂąÂżkami. Leniwie wstaÂłeÂś ze swojego wielkiego ÂłoÂża z baldachimem, zastanawiajÂąc siĂŞ, co miaÂł oznaczaĂŚ twĂłj sen i kim byÂła ta nieznajoma dziewczyna. Nie mogÂłeÂś siĂŞ jednak nad tym dÂługo zastanawiaĂŚ, bo twĂłj pokemon byÂł gÂłodny i dawaÂł Ci to jasno do zrozumienia podsuwajÂąc swojÂą miskĂŞ z wygrawerowany imieniem „Dustbuster”
-Paniczu, zejdÂź na dĂłÂł. TwĂłj ojciec czeka ze Âśniadaniem. Dzisiaj do zjedzenia pyszne naleÂśniki, bÂądÂź cokolwiek sobie Âżyczysz - ZawoÂłaÂła do Ciebie sÂłuÂżÂąca. Takie sÂą pozytywy bycia dzieckiem najbogatszej osoby w Jotho. WÂłasny wielki dom, w ktĂłrym moÂżna siĂŞ byÂło zgubiĂŚ, sÂłuÂżba na kaÂżde twoje kiwniĂŞcie palca... po prostu ÂżyĂŚ nie umieraĂŚ, ale ty coÂś juÂż o tym wiedziaÂłeÂś najlepiej. Niby sÂą teÂż wady takiego Âżycia... ludzie przyjaÂźniÂą siĂŞ z tobÂą tylko dla twoich pieniĂŞdzy i zawsze Âżyjesz w cieniu swego ojca, ale... moÂże i ty coÂś kiedyÂś zrobisz takiego, Âże bĂŞdziesz sÂławny na caÂły Âświat za swoje zasÂługi, a nie ojca? Nie ma sensu siĂŞ teraz nad ty zastanawiaĂŚ, w koĂącu twĂłj ojciec czeka na dole ze Âśniadaniem
========================================================================
TrochĂŞ to... no... sam oceĂą (Mam juÂż trochĂŞ pomysÂłu na towarzyszy lol)

Nenloth

- Witaj, nowy dzionku! - rzekÂłem, przeciÂągajÂąc siĂŞ - Nie wiem, co siĂŞ dziaÂło w tym Âśnie, ale bardzo mi siĂŞ podobaÂł i nie bĂŞdĂŞ zÂły, gdyby kiedyÂś znĂłw coÂś takiego siĂŞ przydarzyÂło. - mĂłwiĂŞ z niedwuznacznym uÂśmiechem, biorÂąc mojego Dustbustera na kolana i gÂłaszczÂąc go po gÂłowie, pokrytej miĂŞciutkim, bÂłyszczÂącym futerkiem.
- ChodÂź Dusty, zaraz damy ci coÂś do jedzenia. - kÂładĂŞ Sentreta na ÂłĂłÂżku, po czym wstajĂŞ i idĂŞ do Âłazienki, oczywiÂście w peÂłnym wypasie, jakieÂś marmury, te sprawy, miliarder... i zaÂłatwiam wszystkie poranne sprawy.
Wracam do pokoju, ubieram siĂŞ i zabieram Sentreta na dĂłÂł.
- Witaj, ojcze! - rzucam do mojego tatusia, po czym nakÂładam pokemoniastej karmy Dustbusterowi i zabieram siĂŞ za swoje naleÂśniki.
SkÂąd wszyscy wiedzÂą, Âże naleÂśniki sÂą najlepsze na Âśniadanie? Sweet Jesus, that's so amazing... - myÂślĂŞ sobie, delektujÂąc siĂŞ puszystymi plackami rozpÂływajÂącymi siĂŞ w ustach z zamkniĂŞtymi oczami. Po ukoĂączeniu posiÂłku woÂłam Dusty'ego i zamierzam wyjÂśĂŚ z domu w celu jakiegoÂś treningu albo niewielkich zakupĂłw.

Byakurai

-Synu. Zanim gdziekolwiek wyjdziesz, chciaÂłbym z tobÂą porozmawiaĂŚ na temat twojej przyszÂłoÂści. Wiesz... w koĂącu masz dziewiĂŞtnaÂście lat i cieszĂŞ siĂŞ, Âże tu ze mnÂą mieszkasz, aczkolwiek nie uwaÂżasz, Âże to najwyÂższy czas byÂś wyfrunÂąÂł z tego wypasionego gniazda i zaczÂąĂŚ siĂŞ speÂłniaĂŚ w tych twoich... zamiÂłowaniach. OczywiÂście, jako, Âże jesteÂśmy miliarderami pokryje wszelakie koszty twej wyprawy, a i takÂże posÂłuÂżĂŞ jakÂąkolwiek radÂą, jeÂżeli bĂŞdziesz miaÂł jakiÂś problem. Co o tym sÂądzisz synu? - ZapytaÂł siĂŞ Ciebie twĂłj wÂłasny ojciec. Jak zwykle byÂł ubrany w swĂłj szyty na miarĂŞ garnitur oraz bÂłĂŞkitnÂą koszulĂŞ. NajwyraÂźniej uznaÂł teÂż, Âże jesteÂś juÂż wystarczajÂąco dorosÂły, by rozpoczÂąĂŚ swojÂą wÂłasnÂą drogĂŞ Âżycia... albo po prostu chce siĂŞ Ciebie pozbyĂŚ... nie... raczej to pierwsze. -OczywiÂście nie musisz odpowiadaĂŚ mi juÂż teraz... dam Ci czas na zastanowienie siĂŞ nad tym do wieczora, co ty na to? - DodaÂł, po czym zabraÂł swĂłj talerz i odszedÂł od stoÂłu. WÂłoÂżyÂł go do ogromnej zmywarki, a nastĂŞpnie uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ do Ciebie i poszedÂł w gÂłÂąb dÂługie korytarza, ktĂłry byÂł przyozdobiony najrĂłÂżniejszymi drogimi dodatkami... no wiesz... rzeÂźby z marmuru, obrazy w zÂłoty ramach. Sentret w tym czasie skoĂączyÂł jeÂśĂŚ i oczekiwaÂł na twoje polecenia.
-Witam panicza... czyÂżbyÂś juÂż wychodzi? Przeto dopiero co wstaÂł. RadzĂŞ ubraĂŚ siĂŞ w miarĂŞ odpowiednio do pogody. SÂłoĂące przygrzewa tak, jakbyÂśmy wszyscy byli na wielkim grillu. Zalecam nie przebywaĂŚ na nim zbyt dÂługo, a jak juÂż panicz tak bardzo chce pooddychaĂŚ ÂświeÂżym powietrzem to polecam posiedzieĂŚ pod drzewem. W koĂącu cieĂą zawsze ochÂłodzi organizm. - ZaczÂąÂł z tobÂą rozmowĂŞ wasz kamerdyner.

Nenloth

- Okej, tato. ZastanowiĂŞ siĂŞ nad tym. DziĂŞki wielkie za te sÂłowa, biorĂŞ to jako oznakĂŞ, Âże juÂż mi ufasz i uwaÂżasz, Âże razem z matkÂą wychowaliÂście mnie na tyle, Âże poradzĂŞ sobie w ogromnym Âświecie. - odpowiadam ojcu.
Z masÂą pieniĂŞdzy to nie trudne... Oh well. - mruczĂŞ pod nosem.
CaÂłujĂŞ ojca w policzek, po czym zabieram siĂŞ do wyjÂścia. WidzÂąc zmierzajÂącego do mnie kamerdynera uprzedzam jego wszelkie sÂłowa (ktĂłre i tak wypowie, TWOJA WINA!) i zaczynam ciÂągnÂąĂŚ:
- Tak wiem, mam ubraĂŚ siĂŞ odpowiednio do pogody. Ale przecieÂż Âświeci sÂłoneczko! UwaÂżam, Âże dÂżinsy i lniana koszula jest odpowiednim strojem na 20 stopni. Tak, sÂłoĂące jest groÂźne, ale przecieÂż nie dostanĂŞ od razu raka. DziĂŞkujĂŞ za troskĂŞ, naprawdĂŞ to doceniam, ale chyba jestem na tyle duÂży, Âżeby daĂŚ sobie samemu radĂŞ.
OtwierajÂąc drzwi puszczam do, mam nadziejĂŞ, osÂłupiaÂłego kamerdynera buziaczka, po czym z szerokim uÂśmiechem peÂłnym satysfakcji opuszczam dom i udajĂŞ siĂŞ w stronĂŞ Route 44, na ktĂłrej moÂżna znaleÂźĂŚ kilku trenerĂłw i trawkĂŞ, jak wiem z doÂświadczenia, w koĂącu mieszkam niedaleko, a ktoÂś chodziÂł ze mnÂą na spacery jak byÂłem maÂły.

Byakurai

Gdy tylko odwrĂłciÂłeÂś siĂŞ, po wysÂłaniu buziaczka do kamerdynera, ten odwdziĂŞczyÂł siĂŞ tym samym, a maÂło tego puÂściÂł do ciebie oczko. Sam wielki Arceus wie tylko, czy masz siĂŞ baĂŚ, czy uciekaĂŚ, ale to nie tym powinieneÂś siĂŞ teraz zamartwiaĂŚ. Po krĂłtkim spacerki, bez stresowym przejÂściu przez swoje rodzinne miasto oraz rozmyÂślaniu na temat orientacji waszego kamerdynera, wreszcie doszedÂłeÂś do drogi czterdzieÂści cztery, ktĂłra powitaÂła CiĂŞ swoimi powalajÂącymi widokami*. SÂłoneczko grzaÂło w najlepsze, pozostajÂąc caÂły czas na bezchmurnym niebie, ktĂłrego prawie siĂŞgaÂły liczne zielone drzewa. Na tych teÂż dÂługich wielkich cudach natury swoje domki miaÂły liczne rodzaje pokemonĂłw. W pierwsze chwili mogÂłeÂś na nich zauwaÂżyĂŚ dzikie fioletowe maÂłpki, ktĂłra jak dawno temu pokazywaÂł Ci twĂłj bogaty ojciec oraz jeden dziwny ksztaÂłt, ktĂłrego jeszcze nigdy nie widziaÂłeÂś. Nad twojÂą gÂłowÂą tu i Ăłwdzie przelatywaÂły dzikie stada Pidgey'i, Spearow'Ăłw, oraz miejscami swoje fenomenalne skrzydÂła rozprostowywaÂły tutaj teÂż Wingulle. W okolicznych jeziorkach podskakiwaÂły dumnie magikarpie, chociaÂż tak naprawdĂŞ nawet ja nie mam pojĂŞcia, z czego byÂły aÂż tak dumne, w koĂącu to tylko magikarpie, a w trawkach buszowaÂły dzielne maÂłe gryzonie. OczywiÂście, czym byÂła by jakakolwiek droga, gdyby nie stali na niej rĂłÂżni ludzie, ktĂłrzy byli chĂŞtni rzuciĂŚ kaÂżdemu czÂłowiekowi, jakiego spotkajÂą wyzwanie do walki i nie interesowaÂło ich czy to mistrz, czy teÂż zwykÂły przechodzeĂą. Jak widaĂŚ, wiĂŞc z wymienionego obrazka czekaĂŚ CiĂŞ tu bĂŞdzie mnĂłstwo zabawy w unikaniu walk, no chyba, Âże chcesz trochĂŞ potrenowaĂŚ swojego ukochanego pokemona.
-HEJ TY! TAK DO CIEBIE MĂWIĂ! - ZaczÂąÂł drzeĂŚ siĂŞ na Ciebie jakiÂś chÂłopak w minimalnym wieku czternastu lat. ByÂł ubrany w jeansy, ÂżĂłÂłty podkoszulek i niebieskÂą czapkĂŞ z daszkiem. NajwyraÂźniej CiĂŞ znaÂł, ale co w tym dziwnego... w koĂącu jesteÂś popularnym dzieckiem najbogatszej osoby w Johto. WidaĂŚ teÂż, Âże miaÂł do Ciebie jakiÂś biznes. -Chce z tobÂą walczyĂŚ. JeÂżeli z tobÂą wygram, to pokaÂżĂŞ wszystkim, Âże tak naprawdĂŞ jesteÂś nikim i Âżerujesz na swoim bogatym ojcu - DodaÂł szybko. Nie byÂło to, wiĂŞc zwykÂłe wyzwanie do walki, a obrona wÂłasnego honoru jak i... no trzeba przyznaĂŚ, Âże takiego gnojka, to aÂż miÂło zgnĂŞbiĂŚ. WidaĂŚ, wszystkie dziewczyny w jego wieku wolaÂły wzdychaĂŚ nad twoim zdjĂŞciem, a nie nad nim i trochĂŞ siĂŞ podirytowaÂł. Nie zmienia to jednak faktu, Âże naleÂży mu siĂŞ maÂła lekcja.
===============================================================================================================
*Brak danych w internecie na temat wyglÂądu w/w drogi w anime zmusiÂł mnie do wolnej interpretacji ze screena z hg/ss, wiĂŞc pozwoliÂłem sobie na drobnÂą wodzĂŞ fantazji... ale staraÂłem siĂŞ nie popuÂściĂŚ jej za bardzo :P

Nenloth

TuÂż przed wyjÂściem, reagujÂąc jakby na postĂŞpowanie kamerdynera zrobiÂłem bardzo dziwnÂą minĂŞ w stylu "OOOOOH! GROSS!", po czym opuÂściÂłem ten zacny przybytek. WychodzÂąc na CzterdziestkĂŞ CzwĂłrkĂŞ odetchnÂąÂłem gÂłĂŞboko peÂłnym pÂłucem, wdychajÂąc ÂświeÂżutkie powietrze. Taaaa, ten spacer to byÂł dobry pomysÂł. MoÂże i przy okazji zÂłapiemy sobie jakiegoÂś Âładnego Pokemona, w sumie sam Dusty bĂŞdzie doÂśĂŚ smutny. Z tego co widzĂŞ, to na tej drĂłÂżce jest ich masa, wiĂŞc polowanie czas rozpoczÂąĂŚ! Niestety, ten piĂŞkny plan psuje mi jakaÂś czternastoletnia syrena alarmowa, drÂąc na mnie siĂŞ tak, Âże chyba sÂłychaĂŚ to z Marsa. WysÂłuchujĂŞ cierpliwie, choĂŚ z niewesoÂłÂą minÂą i coraz wiĂŞkszÂą frustracjÂą, jego kwestii, po czym odpieram:
- Tia, maÂły, nie gadaj tyle, bo siĂŞ spocisz. Spoko, nie ma problemu, jedziemy z jakÂąÂś waleczkÂą. Nie bĂŞdziesz mi tutaj obraÂżaÂł honoru rodziny LinderĂłw, a zwÂłaszcza Raphaela Lindera I! Do boju, Dustbuster!- krzyczĂŞ, wyrzucajÂąc w powietrze biaÂło-czerwonÂą kuleczkĂŞ, z ktĂłrej wyskakuje NajsÂłodszy Pokemon ÂŚwiata.
Ech, ten maÂły potrzebuje prztyczka w nos... Albo zmiaÂżdÂżenia od Sentreta. Z oboma raczej problemu nie bĂŞdzie.

Byakurai

-Nie gadaj tyle tylko walcz! - ZawoÂłaÂł zarozumiaÂły chÂłopak, poczym siĂŞgnÂąÂł do kieszeni po jedynego pokeballa jakiego posiadaÂł. -HEJ LUDZIE! Zaraz pokonam na waszych oczach Raphaela Lindera II! PokaÂże wam wszystkim, Âże jest zerem i nieudacznikiem, a teraz czas na najsÂłodszego pokemona jakiego matka ziemia mogÂła daĂŚ nam wszystkim. TwĂłj Sentret moÂże mu tylko rogi lizaĂŚ. Do boju Kunegunda! - CiÂągnÂąÂł dalej. W tym samym momencie zebraÂło siĂŞ przy was tak z dwanaÂście osĂłb. WidaĂŚ kaÂżdy chciaÂł zobaczyĂŚ jak mÂłodziak pokonuje milionera albo chcieli siĂŞ z niego poÂśmiaĂŚ jak przegra. Nic z tego jednak nie byÂło waÂżniejsze niÂż biaÂło-czerwona kulka rzucona przez twojego przeciwnika. W blasku chwaÂły i biaÂłego ÂświatÂła wyÂłoniÂła siĂŞ ogromna postaĂŚ ksztaÂłtami przypominajÂąca zwierzĂŞ rolne.
-Czy ten chÂłopak wystawiÂł do walki Miltanka? To bĂŞdzie dÂługa potyczka. - ZaÂśmiaÂł siĂŞ jeden z obserwatorĂłw waszej potyczki, poczym nieumyÂślnie pomĂłgÂł Ci skanujÂąc jÂą pokedexem.

Cytat:

#241 Miltank - Pokemon mlekodajna krowa.

MĂłwi siĂŞ, Âże dzieci pijÂące mleko Miltanka wyrastajÂą na bardzo zdrowych ludzi
PÂłeĂŚ - famale
Level - ???
Ability: ???
Ataki:
- Stomp
- Growl
- ???
- ???

MiaÂł jednak trochĂŞ racji. Z pokeballa irytujÂącego dzieciaka wyskoczyÂła rĂłÂżowa krowa, ktĂłra byÂła od niego tylko o gÂłowĂŞ niÂższa. Najgorszy koszmar kaÂżdego trenera Johto staÂł teraz przed tobÂą i Dustbusterem. Lekki wiatr poruszaÂł wymiona Kunegundy, a dzwonek na jej szyi wydawaÂł bardzo irytujÂący wydÂźwiĂŞk. Bestia o niebieskich oczach spojrzaÂła na twojego pokemona, po czym leniwie zaczĂŞÂła jeÂśĂŚ okolicznÂą trawĂŞ.
- To nie pora na obiad Kundzia, mamy walkĂŞ do stoczenia. Na samym poczÂątku uÂżyj Growl by obniÂżyĂŚ atak numerowi dwa w konkursie na sÂłodkoÂśĂŚ. NastĂŞpnie Stomp, trzeba go trochĂŞ przygnieÂśĂŚ! - ZawoÂłaÂł mÂłodzieniec do swojej muĂŚki. Trzeba przyznaĂŚ, Âże jego taktyka nie byÂła bardzo rozbudowana, ale jego krowa tylko kiwnĂŞÂła jeszcze bardziej leniwie gÂłowÂą i niczym choroba wÂściekÂłych krĂłw ruszyÂła na twojego biednego pokemona. TwĂłj Sentret jednak odskoczyÂł i czekaÂł na jakiegokolwiek twoje rozkazy.
===============================

Nenloth

Grrrrrr.... Ten maÂły sobie grabi swoim zbyt duÂżym mniemaniem o sobie i o swojej obleÂśnej tÂłustej krowie, ktĂłra nadaje siĂŞ tylko na polĂŞdwiczki w sosie pieprzowym. Good shit.- pomyÂślaÂłem, przeÂłykajÂąc wytworzonÂą ÂślinĂŞ na myÂśl o wykwintnym obiadku.
- Co to, twĂłj tatuÂś prowadzi ubojniĂŞ i nie miaÂł co zrobiĂŚ z tym osobnikiem, bo jest za tÂłusty? PrzecieÂż to rĂłÂżowe coÂś chyba nawet nie potrafi siĂŞ ruszyĂŚ, co dopiero konkurowaĂŚ z moim Dustym w konkursie sÂłodkoÂści. Lepiej siĂŞ poddaj juÂż teraz, nie masz Âżadnych szans z tÂą stacjonarnÂą kupÂą tÂłuszczu.- ciĂŞta riposta to podstawa.
Tak w sumie to zbyt wiele nie zrobiĂŞ nie znajÂąc dobrze swojego sÂłodziutkiego Pokemona. Fakt, to krĂłwsko jest ogromne i moja malutka fretka nie zrobi wiele w walce wrĂŞcz, ale bywaÂły takie przypadki, Âże drobny pokonywaÂł wielkiego. Ale do tego bĂŞdĂŞ potrzebowaÂł informacji o Sentrecie, dlatego wypadaÂłoby go zeskanowaĂŚ Dexem.

- Dobra Dustbuster, na wszelki wypadek zrĂłb unik od jej ataku, po czym sypnij w niÂą piachem, sprĂłbujemy zrobiĂŚ trochĂŞ zamieszania. MoÂże sprĂłbuj jÂą zmĂŞczyĂŚ wykonujÂąc parĂŞ kĂłÂłeczek wokĂłÂł niej.- polecam mojemu Pokemonowi, przecieÂż wiem jaki zwinny z niego osobnik.

Byakurai

Twoja Dustbuster spojrzaÂła na Ciebie, po czym ruszyÂła do ofensywy. Szybko zaczĂŞÂła przybieraĂŚ Âłapkami, dziĂŞki czemu w stronĂŞ pulchniutkiej Miltank poleciaÂła ogromna Âściana piachu. NastĂŞpnie twoja Dusty zrobiÂła kilka kĂłÂłeczek na okoÂło swojej rywalki, co skoÂłowaÂło potĂŞÂżne krĂłwsko i ta bĂŞdÂąc oszoÂłomiona uderzyÂła samÂą sobie. TwĂłj rywal zaczynaÂł panikowaĂŚ, a twĂłj Sentret byÂł dumny ze swojej roboty. WrĂłciÂł do Ciebie i oczekiwaÂł, aÂż mlekodajna muĂŚka wydostanie siĂŞ z obÂłoku dymu.
-ÂŻaÂłosny dzieciak. Raphael! Raphael! Raphael! - ZaczÂąÂł skandowaĂŚ tÂłum, co jeszcze bardziej poirytowaÂło twojego przeciwnika.
-Kunegunda wydostaĂą siĂŞ z tego dymu! Najpierw ustaw siĂŞ w pozycji do biegu, a nastĂŞpnie wykonaj natarcie w swojego przeciwnika i uÂżyj Tackle! - ZawoÂłaÂł mÂłodzieniec. Jego grube ciele, z ktĂłrego zapewne byÂły by dobre polĂŞdwiczki bardzo gÂłoÂśno zaczÂąÂł muczeĂŚ, co lekko skoÂłowaÂło twojÂą maÂłÂą fretkĂŞ. NastĂŞpnie szybko wybiegÂł z dymy piasku i centralnie zaatakowaÂł twojÂą Dusty. Ta jednak odskoczyÂła, a krĂłwka uderzyÂła w pobliski kamieĂą.

Cytat:

#161 Sentret - pokemon fretka.

Ma bardzo nerwowÂą naturĂŞ. Potrafi ustaĂŚ na swoim ogonie, by zobaczyĂŚ to, co jest dalej od niego
Level - 10
Ability: Run Away
Ataki:
- Foresight
- Scratch
- Defense Curl
- Quick Attack

Na twoje nieszczĂŞÂście wroga krowa zaczĂŞÂła juÂż stawaĂŚ na nogi i byÂła gotowa na kolejne rundy walki. MusiaÂłeÂś siĂŞ ÂśpieszyĂŚ i szybko jÂą wykoĂączyĂŚ, kto wie jakie ataki jeszcze chowa w zanadrzu

Nenloth

Super! Ze skanem Dexa bĂŞdzie o wiele Âłatwiej pokonaĂŚ tego Miltanka. Poza tym, kto nazywa swojego Pokemona Kunegunda? Obrzydliwe. Obrzydliwe.
UniosÂłem rĂŞkĂŞ w tryumfalnym geÂście, jakby pozdrawiajÂąc tÂłumy wiwatujÂące na mojÂą czeÂśĂŚ. Megalomania? Ani trochĂŞ, ani trochĂŞ...
- Brawo Dustbuster! ZaÂłatwiÂłaÂś te krĂłwsko na cacy! Widzisz, czÂłowieku? Nie masz szans ze sÂłodkoÂściÂą i zwinnoÂściÂą mojej Sentret. SiÂła i masa to nie wszystko, liczy siĂŞ technika i strategia.- mĂłwiĂŞ do przeciwnika ze Âśmiechem, patrzÂąc mu prosto w oczy, jak na dzikim zachodzie.
- Dustbuster, uÂżyj Defense Curl, aby zwinÂąĂŚ siĂŞ w kulkĂŞ, wtedy ataki Miltanka mniej ci zrobiÂą! Po czym w tej pozycji uÂżyj Quick Attack, wjeÂżdÂżajÂąc caÂłym impetem w krowĂŞ, prawdopodobnie odbijesz siĂŞ, ale sprĂłbuj choĂŚ lekko zirytowaĂŚ jÂą! Wtedy bĂŞdÂąc caÂły czas w zwarciu unikaj jej ociĂŞÂżaÂłych atakĂłw, od czasu do czasu dÂźgajÂąc Scratchem!- polecam mojemu sÂłodziakowi.
To powinno byĂŚ proste. Nie zanosi siĂŞ na to, Âżeby Kunegunda, :zygam:

, miaÂła coÂś specjalnego do zaoferowania.