PROLOG


- Napierdalaj.
Goblin zacz¹³ uderzaÌ z ca³ych si³ w tamburyna i perkusjê. Za jego czerwonym, wiotkim cia³kiem sta³a grupka kilku podobnych do niego ma³ych goblinów. Niektóre z tych niewielkich szkarad œlini³y siê i têpo wpatrywa³y siê w graj¹cego z pe³nym profesjonalizmem brata. W ich czarnych, g³êboko usadowionych oczach widaÌ by³o promyki i iskry chciwoœci, zazdroœci i zawiœci.
Mimo tych paskudnych oczu i obrzydliwego charakteru, poruszaÂły siĂŞ skaczÂąc i potrzÂąsajÂąc lekko gÂłowÂą. Ich g³ówny przywĂłdca, Hokatse, byÂł o wiele mÂądrzejszy od pozostaÂłych, o wiele sprytniejszy, o wiele bardziej wytrzymaÂły, i o wiele silniejszy. MiaÂł niedÂługÂą, siwÂą brodĂŞ i odstajÂący starczy nos. Na gÂłowie nosiÂł biaÂły i duÂży zwiniĂŞty rĂŞcznik, spod ktĂłrego wydostawaÂły siĂŞ jego postrzĂŞpione uszy. Jego oczy niczym nie ró¿niÂły siĂŞ od oczu jego pobratymcĂłw poza ma³¹ szramÂą na prawym oku. ByÂł nieco wyÂższy od swoich towarzyszy. MiaÂł zarzucony na siebie biaÂły kaftan i czarne spodnie wykonane ze skĂłry Âżab. Na zmĂŞczonych i starych stopach nosiÂł drewniane klapki. Dodatkowo, do jego kaftana byÂła przyczepiona czarna pochwa, w ktĂłrej chowaÂł siĂŞ najostrzejszy z samurajskich mieczy – Demon.
Hokatse wzbudza³ trwogê i niekiedy panikê wœród swych niedoœwiadczonych towarzyszy. Kiedy ktokolwiek mu siê sprzeciwi³, szybko zosta³ poharatany Demonem. W razie koniecznoœci, u¿ywa³ zaawansowanych technik i elementów ognia, a czasami ³¹czy³ je nawet z wod¹. Hokatse by³ zdecydowanie najsilniejszym genera³em Kraju Ognia, co czyni³o go bohaterem i dyktatorem.
Przy swoim impulsywnym temperamencie, uwielbia³ s³uchaÌ ostrej i brutalnej muzyki. Zawsze zabiera³ ze sob¹ jakiegoœ gobliniego grajka, który w razie potrzeby tworzy³ dla niego niezwyk³¹ muzykê. Uspokaja³o to Hokatse i nadawa³o mu si³.
W wieku szeÂściu lat wyznaczyÂł sobie bardzo waÂżny cel – dorĂłwnaĂŚ potĂŞgÂą i mocÂą swojemu ojcu, ktĂłry dumnie nosiÂł imiĂŞ zaÂłoÂżyciela klanu JeÂźdÂźcĂłw Burzy, Manatse. W wieku czterdziestu lat, Hokatse zabiÂł swojego ojca w ciĂŞÂżkiej, wyrĂłwnanej i uczciwej walce. PrzezwyciĂŞÂżyÂł go potĂŞÂżnym po³¹czeniem ognia i wody, ktĂłre zapoczÂątkowaÂło erĂŞ nowego ÂżywioÂłu – mgÂły.
Hokatse wbiÂł swojÂą katanĂŞ w ogra stojÂącego naprzeciwko grupki goblinĂłw. Przeciwnik upadÂł, uderzajÂąc swoim wielkim, masywnym cielskiem o grunt.
Genera³ szybko schowa³ swoje ostrze do pochwy i cicho chrz¹kn¹³.
- PamiĂŞtajcie – szepn¹³. – Demon wydziela intensywne aury ognia lub wody, a w razie niebezpieczeĂąstwa, nawet mgÂły. Nie zadzierajcie ze mnÂą…
I odszedÂł. OdszedÂł razem z grupkÂą swych wiernopoddaĂączych stworkĂłw.

[ Dodano: 29 StyczeĂą 13, 13:40 ]
ROZDZIAÂŁ 1: CARMEN

Do ogromnej dziupli schowaÂła siĂŞ dyszÂąca matka-wiewiĂłrka. CiĂŞÂżko oddychaÂła, a jej poranione ciaÂło byÂło juÂż caÂłkowicie wyczerpane. UklĂŞkÂła. Z jej maÂłych, piwnych oczu popÂłynĂŞÂły struÂżki gorÂących, sÂłonych Âłez.
Wtem, drzewo zostaÂło zÂłapane i owiniĂŞte w gruby, czarny ÂłaĂącuch. Z broni wydobyÂła siĂŞ silna fala bÂłyskawic, ktĂłra uszkodziÂła drzewo. WiewiĂłrka prĂŞdko uciekÂła.
Sprawnym, szybkim gestem przybra³a z powrotem swoj¹ zwyk³¹, cz³owiecz¹ postaÌ. Mia³a na sobie obcis³e, czarne legginsy i luŸn¹, granatow¹ koszulê z du¿ym dekoltem. Jej du¿e piersi czêsto odwraca³y uwagê osobników p³ci przeciwnej, co powodowa³o skuteczne i mocne uderzenie z zaskoczenia od tej niby niewinnej osóbki. Na nogach mia³a trampki, zu¿yte i brudne ju¿ od codziennych spacerów i walk. Jej piêkn¹, nieco piegowat¹ twarz zdobi³ nied³ugi nos, na którym by³y osadzone okulary w oprawce z koœci bawo³a. Za cienkimi okularami mo¿na by³o ujrzeÌ krwistoczerwone oczy. Na jej g³adkim czole znajdowa³ siê Szmaragdowy Kryszta³ Dusz, po³¹czony z jej czaszk¹. Jej rude i gdzieniegdzie ró¿owe w³osy nadawa³y ca³ej personie mistycznej i sekretnej aureoli.
Mimo niewinnego i uroczego wyglÂądu, jest ona naprawdĂŞ zabĂłjczÂą i groÂźnÂą osobÂą. JuÂż w wieku piĂŞciu lat opanowaÂła poczÂątkowe sztuki walki, co byÂło niezwykÂłe. Obecnie ma dwadzieÂścia piĂŞĂŚ lat i jest zawodowym medykiem, zabĂłjcÂą i tropicielem.
Szmaragdowy KrysztaÂł Dusz, ktĂłry nosi wbity w czaszkĂŞ, dostarcza jej mĂłzgowi niebywaÂłej inteligencji, wytrzymaÂłoÂści i witalnoÂści. Ponadto sÂłuÂży on jako Âśmiertelnie niebezpieczna broĂą dalekiego zasiĂŞgu, potrafiÂąca wskrzeszaĂŚ nawet zmarÂłych.
- Carmen, to nie ma sensu – rzekÂł mĂŞÂżczyzna stojÂący naprzeciwko niej. – Poddaj siĂŞ i oddaj mi swĂłj krysztaÂł.
DwĂłjkĂŞ walczÂących wojownikĂłw oddzielaÂło olbrzymie, zwalone drzewo. Carmen postanowiÂła zrobiĂŚ z niego poÂżytek; z jej szmaragdu wydobyÂła siĂŞ niesamowicie silna energia many, ktĂłra oÂżywiÂła drzewo. Z kawaÂłka prĂłchna wyrosÂło wielkie monstrum, ktĂłre miaÂło wÂłasne, drewniane nogi i rĂŞce.
- Poznaj mojego przyjaciela z zaÂświatĂłw, Mergha… - szepnĂŞÂła cicho.
Mergh wrzasn¹³ tak g³oœno, ¿e zwierzêta wspinaj¹ce siê po pobliskich pniach i korach umar³y i pospada³y na ziemiê.
- Nie masz szans, Kimo. Mergh, naprzĂłd!
Drzewcowa bestia zamachnê³a siê swoj¹ ogromn¹, liœciast¹ rêk¹, niszcz¹c wszystko wokó³ niej. Mê¿czyzna odskoczy³.
„OpanowaÂła juÂż tak wiele sztuk klanu?” – pomyÂślaÂł. – „ Nie ma tutaj miejsca dla kolejnych UgandĂłw…”
Zacisn¹³ swe piêœci, które po chwili p³onê³y. Rzuci³ swoj¹ rêk¹ niczym petard¹ w stronê potwora, ten jednak nie dozna³ szczególnych obra¿eù.
„Cholera, silny jest… Czas na plan awaryjny.”
MĂŞÂżczyzna zdj¹³ z gÂłowy bandanĂŞ. Na jego czole widniaÂły trzy KrysztaÂły Dusz – Szafirowy, Diamentowy, i po Âśrodku – Rubinowy.
- Element Kosmosu: KrysztaÂłowy Szlak! – krzykn¹³, po czym ziemia zaczĂŞÂła siĂŞ trz¹œÌ. KamieĂą, na ktĂłrym dotychczas staÂł, uniĂłsÂł siĂŞ razem z nim w powietrze. Z jego kryszta³ów na czole zaczĂŞÂły wydobywaĂŚ siĂŞ promienie, ktĂłre zamieniaÂły wszystko dookoÂła w krysztaÂł. Carmen byÂła zaskoczona i wystraszona. Nie wiedziaÂła do koĂąca, co powinna zrobiĂŚ. Po kilku sekundach namysÂłu odkrzyknĂŞÂła pewnie:
- Element Kosmosu: Sublimacja!
Jej szmaragd zacz¹³ œwieciÌ i wyrzucaÌ z siebie pok³ady mocy z niewyobra¿aln¹ energi¹. Kryszta³y Kimo by³y ju¿ os³abione, dziêki czemu pokonanie go by³o teraz ³atwiejsze.
„Mam juÂż maÂło many” – pomyÂślaÂła. – „KaÂżdy atak moÂże byĂŚ moim ostatnim, wiĂŞc muszĂŞ to dobrze rozplanowaĂŚ.”
RozejrzaÂła siĂŞ dookoÂła. Wokó³ pola walki byÂło wiele gÂłazĂłw, drzew i krzewĂłw, ale to byÂło nieistotne – KrysztaÂły Dusz Kimo juÂż przejrzaÂły te zaklĂŞcia i nie dadzÂą siĂŞ, kolokwialnie mĂłwiÂąc, wyruchaĂŚ po raz drugi.
„SprĂłbujmy.”
- PorzÂądek Natury: Absorpcja!
Wszystko uleg³o zniekszta³ceniu. Moc z Kryszta³ów Dusz obu wojowników by³a wsysana do formowanej w rêkach Carmen kuli, która mia³a zabiÌ oponenta.
- Ty suko, zabijesz nas obu!
Carmen uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, a z jej oczu popÂłynĂŞÂła krew.
- Formowanie: Inferno!
Dziewczyna wyrzuci³a kulê ze swoich r¹k z ca³¹ si³¹, jak¹ mia³a, po czym upad³a na ziemiê. Kimo przyjrza³ siê pêdz¹cej kuli i zrobi³ unik.
- Haha… MyÂślaÂłaÂś, Âże pokonasz wielkiego Kimo z PaĂąstwa BÂłyskawic tÂą gÂłupiÂą sztuczkÂą? ÂŻaÂłosne… GiĂą, dziwko! Ostrze Niebios: Przeszywanie!
Jego rĂŞka zamieniÂła siĂŞ w bÂłyskawicĂŞ. Gdy ta skondensowana mana juÂż miaÂła uderzyĂŚ w dziewczynĂŞ, Kimo zostaÂł sparaliÂżowany.
- Co siĂŞ dzieje?!
Carmen otworzyÂła swe oczy ostatkiem siÂł.
- WiedziaÂłam, Âże bĂŞdziesz zarozumiaÂły i zbyt pewny siebie… Kula zmieniÂła trajektoriĂŞ lotu umyÂślnie i wÂłaÂśnie siĂŞ do ciebie zbliÂża.
Kimo powoli siĂŞ odwrĂłciÂł.
Z drzew odleciaÂły ostatnie gawrony.

[Opticum]

PROLOG


- Napierdalaj.
Goblin zacz¹³ uderzaÌ z ca³ych si³ w tamburyna i perkusjê. Za jego czerwonym, wiotkim cia³kiem sta³a grupka kilku podobnych do niego ma³ych goblinów. Niektóre z tych niewielkich szkarad œlini³y siê i têpo wpatrywa³y siê w graj¹cego z pe³nym profesjonalizmem brata. W ich czarnych, g³êboko usadowionych oczach widaÌ by³o promyki i iskry chciwoœci, zazdroœci i zawiœci.
Mimo tych paskudnych oczu i obrzydliwego charakteru, poruszaÂły siĂŞ skaczÂąc i potrzÂąsajÂąc lekko gÂłowÂą. Ich g³ówny przywĂłdca, Hokatse, byÂł o wiele mÂądrzejszy od pozostaÂłych, o wiele sprytniejszy, o wiele bardziej wytrzymaÂły, i o wiele silniejszy. MiaÂł niedÂługÂą, siwÂą brodĂŞ i odstajÂący starczy nos. Na gÂłowie nosiÂł biaÂły i duÂży zwiniĂŞty rĂŞcznik, spod ktĂłrego wydostawaÂły siĂŞ jego postrzĂŞpione uszy. Jego oczy niczym nie ró¿niÂły siĂŞ od oczu jego pobratymcĂłw poza ma³¹ szramÂą na prawym oku. ByÂł nieco wyÂższy od swoich towarzyszy. MiaÂł zarzucony na siebie biaÂły kaftan i czarne spodnie wykonane ze skĂłry Âżab. Na zmĂŞczonych i starych stopach nosiÂł drewniane klapki. Dodatkowo, do jego kaftana byÂła przyczepiona czarna pochwa, w ktĂłrej chowaÂł siĂŞ najostrzejszy z samurajskich mieczy – Demon.
Hokatse wzbudza³ trwogê i niekiedy panikê wœród swych niedoœwiadczonych towarzyszy. Kiedy ktokolwiek mu siê sprzeciwi³, szybko zosta³ poharatany Demonem. W razie koniecznoœci, u¿ywa³ zaawansowanych technik i elementów ognia, a czasami ³¹czy³ je nawet z wod¹. Hokatse by³ zdecydowanie najsilniejszym genera³em Kraju Ognia, co czyni³o go bohaterem i dyktatorem.
Przy swoim impulsywnym temperamencie, uwielbia³ s³uchaÌ ostrej i brutalnej muzyki. Zawsze zabiera³ ze sob¹ jakiegoœ gobliniego grajka, który w razie potrzeby tworzy³ dla niego niezwyk³¹ muzykê. Uspokaja³o to Hokatse i nadawa³o mu si³.
W wieku szeÂściu lat wyznaczyÂł sobie bardzo waÂżny cel – dorĂłwnaĂŚ potĂŞgÂą i mocÂą swojemu ojcu, ktĂłry dumnie nosiÂł imiĂŞ zaÂłoÂżyciela klanu JeÂźdÂźcĂłw Burzy, Manatse. W wieku czterdziestu lat, Hokatse zabiÂł swojego ojca w ciĂŞÂżkiej, wyrĂłwnanej i uczciwej walce. PrzezwyciĂŞÂżyÂł go potĂŞÂżnym po³¹czeniem ognia i wody, ktĂłre zapoczÂątkowaÂło erĂŞ nowego ÂżywioÂłu – mgÂły.
Hokatse wbiÂł swojÂą katanĂŞ w ogra stojÂącego naprzeciwko grupki goblinĂłw. Przeciwnik upadÂł, uderzajÂąc swoim wielkim, masywnym cielskiem o grunt.
Genera³ szybko schowa³ swoje ostrze do pochwy i cicho chrz¹kn¹³.
- PamiĂŞtajcie – szepn¹³. – Demon wydziela intensywne aury ognia lub wody, a w razie niebezpieczeĂąstwa, nawet mgÂły. Nie zadzierajcie ze mnÂą…
I odszedÂł. OdszedÂł razem z grupkÂą swych wiernopoddaĂączych stworkĂłw.

[ Dodano: 29 StyczeĂą 13, 13:40 ]
ROZDZIAÂŁ 1: CARMEN

Do ogromnej dziupli schowaÂła siĂŞ dyszÂąca matka-wiewiĂłrka. CiĂŞÂżko oddychaÂła, a jej poranione ciaÂło byÂło juÂż caÂłkowicie wyczerpane. UklĂŞkÂła. Z jej maÂłych, piwnych oczu popÂłynĂŞÂły struÂżki gorÂących, sÂłonych Âłez.
Wtem, drzewo zostaÂło zÂłapane i owiniĂŞte w gruby, czarny ÂłaĂącuch. Z broni wydobyÂła siĂŞ silna fala bÂłyskawic, ktĂłra uszkodziÂła drzewo. WiewiĂłrka prĂŞdko uciekÂła.
Sprawnym, szybkim gestem przybra³a z powrotem swoj¹ zwyk³¹, cz³owiecz¹ postaÌ. Mia³a na sobie obcis³e, czarne legginsy i luŸn¹, granatow¹ koszulê z du¿ym dekoltem. Jej du¿e piersi czêsto odwraca³y uwagê osobników p³ci przeciwnej, co powodowa³o skuteczne i mocne uderzenie z zaskoczenia od tej niby niewinnej osóbki. Na nogach mia³a trampki, zu¿yte i brudne ju¿ od codziennych spacerów i walk. Jej piêkn¹, nieco piegowat¹ twarz zdobi³ nied³ugi nos, na którym by³y osadzone okulary w oprawce z koœci bawo³a. Za cienkimi okularami mo¿na by³o ujrzeÌ krwistoczerwone oczy. Na jej g³adkim czole znajdowa³ siê Szmaragdowy Kryszta³ Dusz, po³¹czony z jej czaszk¹. Jej rude i gdzieniegdzie ró¿owe w³osy nadawa³y ca³ej personie mistycznej i sekretnej aureoli.
Mimo niewinnego i uroczego wyglÂądu, jest ona naprawdĂŞ zabĂłjczÂą i groÂźnÂą osobÂą. JuÂż w wieku piĂŞciu lat opanowaÂła poczÂątkowe sztuki walki, co byÂło niezwykÂłe. Obecnie ma dwadzieÂścia piĂŞĂŚ lat i jest zawodowym medykiem, zabĂłjcÂą i tropicielem.
Szmaragdowy KrysztaÂł Dusz, ktĂłry nosi wbity w czaszkĂŞ, dostarcza jej mĂłzgowi niebywaÂłej inteligencji, wytrzymaÂłoÂści i witalnoÂści. Ponadto sÂłuÂży on jako Âśmiertelnie niebezpieczna broĂą dalekiego zasiĂŞgu, potrafiÂąca wskrzeszaĂŚ nawet zmarÂłych.
- Carmen, to nie ma sensu – rzekÂł mĂŞÂżczyzna stojÂący naprzeciwko niej. – Poddaj siĂŞ i oddaj mi swĂłj krysztaÂł.
DwĂłjkĂŞ walczÂących wojownikĂłw oddzielaÂło olbrzymie, zwalone drzewo. Carmen postanowiÂła zrobiĂŚ z niego poÂżytek; z jej szmaragdu wydobyÂła siĂŞ niesamowicie silna energia many, ktĂłra oÂżywiÂła drzewo. Z kawaÂłka prĂłchna wyrosÂło wielkie monstrum, ktĂłre miaÂło wÂłasne, drewniane nogi i rĂŞce.
- Poznaj mojego przyjaciela z zaÂświatĂłw, Mergha… - szepnĂŞÂła cicho.
Mergh wrzasn¹³ tak g³oœno, ¿e zwierzêta wspinaj¹ce siê po pobliskich pniach i korach umar³y i pospada³y na ziemiê.
- Nie masz szans, Kimo. Mergh, naprzĂłd!
Drzewcowa bestia zamachnê³a siê swoj¹ ogromn¹, liœciast¹ rêk¹, niszcz¹c wszystko wokó³ niej. Mê¿czyzna odskoczy³.
„OpanowaÂła juÂż tak wiele sztuk klanu?” – pomyÂślaÂł. – „ Nie ma tutaj miejsca dla kolejnych UgandĂłw…”
Zacisn¹³ swe piêœci, które po chwili p³onê³y. Rzuci³ swoj¹ rêk¹ niczym petard¹ w stronê potwora, ten jednak nie dozna³ szczególnych obra¿eù.
„Cholera, silny jest… Czas na plan awaryjny.”
MĂŞÂżczyzna zdj¹³ z gÂłowy bandanĂŞ. Na jego czole widniaÂły trzy KrysztaÂły Dusz – Szafirowy, Diamentowy, i po Âśrodku – Rubinowy.
- Element Kosmosu: KrysztaÂłowy Szlak! – krzykn¹³, po czym ziemia zaczĂŞÂła siĂŞ trz¹œÌ. KamieĂą, na ktĂłrym dotychczas staÂł, uniĂłsÂł siĂŞ razem z nim w powietrze. Z jego kryszta³ów na czole zaczĂŞÂły wydobywaĂŚ siĂŞ promienie, ktĂłre zamieniaÂły wszystko dookoÂła w krysztaÂł. Carmen byÂła zaskoczona i wystraszona. Nie wiedziaÂła do koĂąca, co powinna zrobiĂŚ. Po kilku sekundach namysÂłu odkrzyknĂŞÂła pewnie:
- Element Kosmosu: Sublimacja!
Jej szmaragd zacz¹³ œwieciÌ i wyrzucaÌ z siebie pok³ady mocy z niewyobra¿aln¹ energi¹. Kryszta³y Kimo by³y ju¿ os³abione, dziêki czemu pokonanie go by³o teraz ³atwiejsze.
„Mam juÂż maÂło many” – pomyÂślaÂła. – „KaÂżdy atak moÂże byĂŚ moim ostatnim, wiĂŞc muszĂŞ to dobrze rozplanowaĂŚ.”
RozejrzaÂła siĂŞ dookoÂła. Wokó³ pola walki byÂło wiele gÂłazĂłw, drzew i krzewĂłw, ale to byÂło nieistotne – KrysztaÂły Dusz Kimo juÂż przejrzaÂły te zaklĂŞcia i nie dadzÂą siĂŞ, kolokwialnie mĂłwiÂąc, wyruchaĂŚ po raz drugi.
„SprĂłbujmy.”
- PorzÂądek Natury: Absorpcja!
Wszystko uleg³o zniekszta³ceniu. Moc z Kryszta³ów Dusz obu wojowników by³a wsysana do formowanej w rêkach Carmen kuli, która mia³a zabiÌ oponenta.
- Ty suko, zabijesz nas obu!
Carmen uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, a z jej oczu popÂłynĂŞÂła krew.
- Formowanie: Inferno!
Dziewczyna wyrzuci³a kulê ze swoich r¹k z ca³¹ si³¹, jak¹ mia³a, po czym upad³a na ziemiê. Kimo przyjrza³ siê pêdz¹cej kuli i zrobi³ unik.
- Haha… MyÂślaÂłaÂś, Âże pokonasz wielkiego Kimo z PaĂąstwa BÂłyskawic tÂą gÂłupiÂą sztuczkÂą? ÂŻaÂłosne… GiĂą, dziwko! Ostrze Niebios: Przeszywanie!
Jego rĂŞka zamieniÂła siĂŞ w bÂłyskawicĂŞ. Gdy ta skondensowana mana juÂż miaÂła uderzyĂŚ w dziewczynĂŞ, Kimo zostaÂł sparaliÂżowany.
- Co siĂŞ dzieje?!
Carmen otworzyÂła swe oczy ostatkiem siÂł.
- WiedziaÂłam, Âże bĂŞdziesz zarozumiaÂły i zbyt pewny siebie… Kula zmieniÂła trajektoriĂŞ lotu umyÂślnie i wÂłaÂśnie siĂŞ do ciebie zbliÂża.
Kimo powoli siĂŞ odwrĂłciÂł.
Z drzew odleciaÂły ostatnie gawrony.