Sta³aœ na drodze nr 34... Tu¿ przed Goldenrod City. Dzisiejszy dzieù zacz¹³ siê dla Ciebie wydawa³o by siê, ¿e nadzwyczaj spokojnie. Ty sta³aœ na skraju piaszczystej œcie¿ki, ci¹gn¹cej siê od jednej strony horyzontu, po drug¹. Jednak z tej drugiej strony œcie¿ka znika³a w lesie, poœród gêsto rosn¹cych drzew i krzaków, idealne miejsce do ¿ycia dla niewielkich pokemonów robaków, czy typu trawiastego! Twój pokemonowy towarzysz na chwilê obecn¹ znikn¹³ gdzieœ, a twoje bystre oczy nie mog³y go nigdzie dojrzeÌ. Ciekawe gdzie polecia³? Dobrze zna³aœ naturê swojego Scythera, i wiedzia³aœ jak ciekawym œwiata by³ stworzeniem. Tym bardziej, ze otaczaj¹ce go miejsce by³o czymœ nowym, wrêcz niezwyk³ym, zewsz¹d do jego nozdrzy dociera³y nowe zapachy, które wrêcz kusi³y go! Och jak kusi³y by polecieÌ chocia¿ za jednym i dobrze go zbadaÌ! Jednak tego nie zrobi³, mimo ¿e lata³ po b³êkitnym niebie opatrzonym niewielk¹ iloœci¹ chmur to widz¹c jak rozgl¹dasz siê za nim zlecia³ do twojego boku i przymili³ siê do twojego ramienia swoim ³ebkiem. Tylko trener pokemon móg³ zrozumieÌ wiêŸ ³¹cz¹c¹ pokemona z jego ludzkim towarzyszem! Wracaj¹c do samego otoczenia... Przy œcie¿ce wiod¹cej w stronê lasu sta³ œredniej wielkoœci budynek, bia³y, z czystymi oknami, okalany przez nie za wysoki bia³y p³otek za którym biega³y pokemony jakich jeszcze nigdy wczeœniej nie widzia³aœ! Na ³awce przy domku siedzia³ jakiœ staruszek, z grubym plikiem papierów na kolanach i wielkim jakby bia³ym kotem u nóg. By³ tak zajêty swoj¹ prac¹, ¿e Ciê nie zauwa¿y³. Jednak jeden z pokemonów bêd¹cych za ogrodzeniem zainteresowa³ siê tob¹ i podbieg³ do ogrodzenia zerkaj¹c to na Ciebie, to na Scythera swoimi ma³ymi bystrymi czerwonymi oczkami.
- O-odiœœ?
Zapyta³, Bóg razy wiedzieÌ, czy Ciebie, czy siebie przygl¹daj¹c siê dalej przez odstêp miêdzy sztachetkami ogrodzenia i próbuj¹c siê przez nie przecisn¹Ì. Chyba przypad³aœ mu do gustu! Jedno by³o pewne, malec chyba chcia³ Ci siê bli¿ej przyjrzeÌ.

[Szkot]

Sta³aœ na drodze nr 34... Tu¿ przed Goldenrod City. Dzisiejszy dzieù zacz¹³ siê dla Ciebie wydawa³o by siê, ¿e nadzwyczaj spokojnie. Ty sta³aœ na skraju piaszczystej œcie¿ki, ci¹gn¹cej siê od jednej strony horyzontu, po drug¹. Jednak z tej drugiej strony œcie¿ka znika³a w lesie, poœród gêsto rosn¹cych drzew i krzaków, idealne miejsce do ¿ycia dla niewielkich pokemonów robaków, czy typu trawiastego! Twój pokemonowy towarzysz na chwilê obecn¹ znikn¹³ gdzieœ, a twoje bystre oczy nie mog³y go nigdzie dojrzeÌ. Ciekawe gdzie polecia³? Dobrze zna³aœ naturê swojego Scythera, i wiedzia³aœ jak ciekawym œwiata by³ stworzeniem. Tym bardziej, ze otaczaj¹ce go miejsce by³o czymœ nowym, wrêcz niezwyk³ym, zewsz¹d do jego nozdrzy dociera³y nowe zapachy, które wrêcz kusi³y go! Och jak kusi³y by polecieÌ chocia¿ za jednym i dobrze go zbadaÌ! Jednak tego nie zrobi³, mimo ¿e lata³ po b³êkitnym niebie opatrzonym niewielk¹ iloœci¹ chmur to widz¹c jak rozgl¹dasz siê za nim zlecia³ do twojego boku i przymili³ siê do twojego ramienia swoim ³ebkiem. Tylko trener pokemon móg³ zrozumieÌ wiêŸ ³¹cz¹c¹ pokemona z jego ludzkim towarzyszem! Wracaj¹c do samego otoczenia... Przy œcie¿ce wiod¹cej w stronê lasu sta³ œredniej wielkoœci budynek, bia³y, z czystymi oknami, okalany przez nie za wysoki bia³y p³otek za którym biega³y pokemony jakich jeszcze nigdy wczeœniej nie widzia³aœ! Na ³awce przy domku siedzia³ jakiœ staruszek, z grubym plikiem papierów na kolanach i wielkim jakby bia³ym kotem u nóg. By³ tak zajêty swoj¹ prac¹, ¿e Ciê nie zauwa¿y³. Jednak jeden z pokemonów bêd¹cych za ogrodzeniem zainteresowa³ siê tob¹ i podbieg³ do ogrodzenia zerkaj¹c to na Ciebie, to na Scythera swoimi ma³ymi bystrymi czerwonymi oczkami.
- O-odiœœ?
Zapyta³, Bóg razy wiedzieÌ, czy Ciebie, czy siebie przygl¹daj¹c siê dalej przez odstêp miêdzy sztachetkami ogrodzenia i próbuj¹c siê przez nie przecisn¹Ì. Chyba przypad³aœ mu do gustu! Jedno by³o pewne, malec chyba chcia³ Ci siê bli¿ej przyjrzeÌ.

Bêd¹c zdan¹ jedynie na mojego Scythera, trudno siê dziwiÌ ¿e niepokoi³am siê kiedy tylko znika³ mi z oczu. Szczerze mówi¹c, trudno mi by³o zrozumieÌ co kieruje pokemonami. Kano móg³ zraniÌ mnie ³atwoœci¹, lub chocia¿by uciec. To nie tak, ¿e nie dostrzega³am jego potrzeb, a przecie¿ nie byliœmy bardzo z¿yci. Czy¿by Poke Ball mia³ nad nim a¿ tak¹ w³adzê? Poniewa¿ nie mia³am nigdy do czynienia z ¿adnym innym pokemonem, trudno mi by³o zrozumieÌ zasady tej gry. By³o jednak dla mnie oczywiste, ¿e Kano jest mi potrzebny o wiele bardziej ni¿ ja jemu. Przymru¿y³am oczy pragn¹Ì unikn¹Ì promieni s³oùca kiedy patrzy³am w niebo, na zbli¿aj¹cego siê zielonego owada. Poczeka³am a¿ pokemon wyl¹duje przy mnie i przywita³am siê z nim wymawiaj¹c jego imiê. Widz¹c go lataj¹cego po niebie, przysz³o mi na myœl ¿e prawdopodobnie by³ tak samo samotny jak ja. Zamkniêty w ogrodzie, w którym nikt zbytnio nie zwraca³ na niego uwagi. No dobrze, ja nie zwraca³am a przecie¿ to by³ mój obowi¹zek skoro go za¿¹da³am, prawda? Poczu³am nagle w ¿o³¹dku nieprzyjemny uœcisk, na myœl ¿e pewnego dnia - i mo¿liwe ¿e ju¿ nied³ugo - Kano znajdzie bardziej interesuj¹ce towarzystwo i naprawdê mnie pozostawi. Trudno by³o w to uwierzyÌ, bior¹c pod uwagê czu³oœÌ z jak¹ mnie traktowa³. Poch³oniêta myœlami na temat mojego towarzysza, oraz tego czy, i co tego dnia uda nam siê zjeœÌ nie zwraca³am zbytniej uwagi na otoczenie, dopóki nie dobieg³ mnie cichy g³osik, gdzieœ z ziemi. Okaza³o siê ¿e nale¿a³ on do ma³ego stworzonka zamkniêtego za ogrodzeniem pobliskiej posiad³oœci. Widz¹c jak bardzo zaciekawi³a je moja osoba, podchodzê bli¿ej u kucam na przeciwko. Wydaje siê ¿e pokemon wygl¹da znajomo, zapewne to jeden z powszechnych gatunków. Uœmiecham siê do niego w odpowiedzi na tak mi³e przyjêcie.
- Nie mam nic dla ciebie - mĂłwiĂŞ, przewidujÂąc Âże pokemon spodziewa siĂŞ smakoÂłyku. Przez gÂłowĂŞ przebiega mi myÂśl aby narysowaĂŚ tego stworka, jednak ignorujĂŞ jÂą i dalej go zagadujĂŞ.
- To mĂłj towarzysz, Kano - wskazujĂŞ na pokemona z uÂśmiechem. - Jest duÂży, prawda?

[Delilah]

Bêd¹c zdan¹ jedynie na mojego Scythera, trudno siê dziwiÌ ¿e niepokoi³am siê kiedy tylko znika³ mi z oczu. Szczerze mówi¹c, trudno mi by³o zrozumieÌ co kieruje pokemonami. Kano móg³ zraniÌ mnie ³atwoœci¹, lub chocia¿by uciec. To nie tak, ¿e nie dostrzega³am jego potrzeb, a przecie¿ nie byliœmy bardzo z¿yci. Czy¿by Poke Ball mia³ nad nim a¿ tak¹ w³adzê? Poniewa¿ nie mia³am nigdy do czynienia z ¿adnym innym pokemonem, trudno mi by³o zrozumieÌ zasady tej gry. By³o jednak dla mnie oczywiste, ¿e Kano jest mi potrzebny o wiele bardziej ni¿ ja jemu. Przymru¿y³am oczy pragn¹Ì unikn¹Ì promieni s³oùca kiedy patrzy³am w niebo, na zbli¿aj¹cego siê zielonego owada. Poczeka³am a¿ pokemon wyl¹duje przy mnie i przywita³am siê z nim wymawiaj¹c jego imiê. Widz¹c go lataj¹cego po niebie, przysz³o mi na myœl ¿e prawdopodobnie by³ tak samo samotny jak ja. Zamkniêty w ogrodzie, w którym nikt zbytnio nie zwraca³ na niego uwagi. No dobrze, ja nie zwraca³am a przecie¿ to by³ mój obowi¹zek skoro go za¿¹da³am, prawda? Poczu³am nagle w ¿o³¹dku nieprzyjemny uœcisk, na myœl ¿e pewnego dnia - i mo¿liwe ¿e ju¿ nied³ugo - Kano znajdzie bardziej interesuj¹ce towarzystwo i naprawdê mnie pozostawi. Trudno by³o w to uwierzyÌ, bior¹c pod uwagê czu³oœÌ z jak¹ mnie traktowa³. Poch³oniêta myœlami na temat mojego towarzysza, oraz tego czy, i co tego dnia uda nam siê zjeœÌ nie zwraca³am zbytniej uwagi na otoczenie, dopóki nie dobieg³ mnie cichy g³osik, gdzieœ z ziemi. Okaza³o siê ¿e nale¿a³ on do ma³ego stworzonka zamkniêtego za ogrodzeniem pobliskiej posiad³oœci. Widz¹c jak bardzo zaciekawi³a je moja osoba, podchodzê bli¿ej u kucam na przeciwko. Wydaje siê ¿e pokemon wygl¹da znajomo, zapewne to jeden z powszechnych gatunków. Uœmiecham siê do niego w odpowiedzi na tak mi³e przyjêcie.
- Nie mam nic dla ciebie - mĂłwiĂŞ, przewidujÂąc Âże pokemon spodziewa siĂŞ smakoÂłyku. Przez gÂłowĂŞ przebiega mi myÂśl aby narysowaĂŚ tego stworka, jednak ignorujĂŞ jÂą i dalej go zagadujĂŞ.
- To mĂłj towarzysz, Kano - wskazujĂŞ na pokemona z uÂśmiechem. - Jest duÂży, prawda?