Forum "PoKeMoNiAsTe" musi mieĂŚ tez jakiegoÂś innego FF np o Naruto. Zawiadamiam jednakÂże, Âże niektĂłre czĂŞÂści sÂą dosyĂŚ pikantne wiec taka granica wiekowa myÂślĂŞ +16 powinna byĂŚ . Aha i jeszcze jedno, wiem, Âże to forum Pokemonowe dlatego myÂślĂŞ, Âże niektĂłrzy bĂŞdÂą mĂłwiĂŚ Âżebym wypier... wyniĂłsÂł sie na inne forum ale nie, ja po prostu chcĂŞ, ÂżebyÂście mnie ocenili a jak siĂŞ wam bĂŞdzie podobaĂŚ to bĂŞdĂŞ wrzucaĂŚ nastĂŞpne czĂŞÂści

Prolog

Ulice Konohy wype³nia³y wrzaski przera¿onych dzieci. W mroku nocy, p³on¹ca Wioska Liœcia przypomina³a bramy piekie³. G³ówne wrota zbryzgane by³y krwi¹ mieszkaùców. Ziemia us³ana by³a setkami cia³ obroùców, brutalnie wymordowanych shinobi.

Naruto przemierza³ rodzim¹ osadê. Nogi same go nios³y, bo strach i obrzydzenie uniemo¿liwia³y mu kontrolê nad w³asnym cia³em. Wszystko wydawa³o siê takie rozmyte, a jednoczeœnie tragicznie realne. Blondyn, pomimo wielkiego pragnienia, nie móg³ zamkn¹Ì oczu i zakoùczyÌ tego najgorszego z mo¿liwych koszmarów. Jego g³owa mimowolnie obróci³a siê w prawo, kieruj¹c ob³¹kane spojrzenie na drzewo. Zna³ to miejsce. Od lat wisz¹ca na ga³êzi drewniana huœtawka dotrzymywa³a mu towarzystwa podczas ponurych dni...

Makabryczna scena, jaka mu siê ukaza³a, przesz³a jego najgorsze wyobra¿enia. Na grubym, metalowym ³aùcuchu, wisia³y dwa cia³a. Pomimo strachu i obrzydzenia, jakie ogarnê³o Uzumakiego, pozna³ pierwsza osobê. Widok nagiej Hinaty, brutalnie wypatroszonej, by³ nie do zniesienia. Jej cia³o naznaczone by³o zakrzep³ymi ranami po ostrzu. Z jej odkrytego ³ona strumieniem p³ynê³o nasienie, natomiast wnêtrznoœci wala³y siê po ziemi. Obok niej, zawieszona do góry nogami wisia³a Sakura. Jej g³owa pozbawiona by³a dolnej szczêki, a ramiona by³y niesamowicie posiniaczone. Naruto czu³ jak ¿ó³Ì podchodzi mu do gard³a, a miêœnie wiotczej¹.

PoczÂątek...

Okropne obrazy zniszczonej Konohy zniknê³y. Naruto z powrotem by³ w swoim pokoju. Dopiero po chwili, wype³nionej ciê¿kim dyszeniem, zda³ sobie sprawê jak siê trzêsie. Przez moment rozgl¹da³ siê po pomieszczeniu jakby nie do koùca wierz¹c, ¿e to by³ tylko koszmar. Podniós³ siê opieraj¹c ³okcie na ³ó¿ku.
- Odbija mi. - powiedziaÂł w pustkĂŞ, pocierajÂąc rĂŞkÂą czoÂło. - Jak tak dalej pĂłjdzie, to czeka mnie psychiatra. - dodaÂł z nikÂłym uÂśmiechem. Ponownie opadÂł na poÂściel, wsuwajÂąc rĂŞce pod gÂłowĂŞ.
Irytuj¹cy swym g³oœnym tykaniem zegar, wskazywa³ szóst¹ nad ranem. Blado¿ó³te promienie wschodz¹cego s³oùca ledwo wygl¹da³y zza szczytów gór. Wioska Liœcia wci¹¿ by³a pogr¹¿ona w ciszy nocnej. Uzumaki spogl¹daj¹c przez wpó³ otwarte okno, oczekiwa³ budz¹cego go codziennie wezwania.
- Naruto! Ruszaj dupĂŞ leniu! - rozlegÂł siĂŞ mĂŞski gÂłos, wspomagany gÂłoÂśnym Âłomotem w drzwi i donoÂśnym szczekaniem psa.
- Otwarte! - odkrzykn¹³ Naruto, podnosz¹c siê z ³ó¿ka.
Lekko pokryta rdz¹, klamka pisnê³a cienko. Do pomieszczenia wpad³ Kiba, a zaraz za nim jego futrzany przyjaciel, Akamaru. Inuzuka mia³ na sobie czarn¹ kurtkê i oddzielone szarym pasem ciemne spodnie z cienkiego materia³u. Olbrzymi pies wœlizgn¹³ do pokoju, obw¹chuj¹c meble
- Nie za wczeÂśnie? - spytaÂł blondyn, leniwie naciÂągajÂąc na siebie czarnÂą koszulĂŞ.
- Musisz naoliwiĂŚ tĂŞ klamkĂŞ… - zacz¹³ Kiba rozglÂądajÂąc siĂŞ po pokoju. – I najlepiej posprzÂątaĂŚ w mieszkaniu. – skrzywiÂł siĂŞ, widzÂąc, Âże Akamaru natrafiÂł na starÂą skarpetkĂŞ.
- PrzyszedÂłeÂś udzielaĂŚ mi porad egzystencjalnych, czy masz mi coÂś waÂżnego do powiedzenia? – zapytaÂł cynicznie Naruto.
- WÂłaÂśnie, dzisiaj jest mianowanie na jouninĂłw. – Inuzuka bÂłysn¹³ uÂśmiechem..
- O kur… - prĂłba zaÂłoÂżenia spodni zakoĂączyÂła siĂŞ wywrotkÂą. - Dlaczego mnie tak póŸno budzisz?! - Dziwny odgÂłos przyciÂągn¹³ uwagĂŞ Uzumakiego. – Jasna cholera! Akamaru odwal siĂŞ od tej szafki!
Niestety, by³o za póŸno.

***

- Witam wszystkich zebranych. – w ogromnej sali rozlegÂł siĂŞ donoÂśny gÂłos Tsunade.
Godaime przechadzaÂła siĂŞ od jednego koĂąca drewnianej platformy do drugiego. Jej jasnobrÂązowe oczy wbite byÂły w twarze wszystkich zgromadzonych shinobi, a groÂźna mina sprawiaÂła wraÂżenie, jakby byÂła straszliwym katem czekajÂącym, aÂż zacznie siĂŞ ceremonia publicznego ÂściĂŞcia.
Jednak po chwili, kÂąciki jej ust podwinĂŞÂły siĂŞ w uÂśmiechu, a oczy zostaÂły przyozdobione ciepÂłym spojrzeniem. Hokage stanĂŞÂła na Âśrodku podestu i zaÂłoÂżyÂła rĂŞce za plecami.
- Cieszcie siĂŞ! – powiedziaÂła nagle, ÂśmiejÂąc siĂŞ serdecznie. – DziÂś jest wasz wielki dzieĂą. Wasze doÂświadczenie udowodniÂło radzie Konoha-Gakure, iÂż jesteÂście godni otrzymania tytuÂłu jounina.
Tsunade jeszcze raz spojrza³a na twarze zebranych. Uœmiechnê³a siê w duchu, widz¹c znaczne rozluŸnienie. Otworzy³a usta by coœ powiedzieÌ, jednak nie wydoby³ siê z nich ¿aden dŸwiêk.. Masywne, drewniane drzwi wejœciowe otworzy³y siê, a zza nich wychyli³a siê blond czupryna i zarumienione policzki Naruto. Uzumaki powoli wœlizn¹³ siê do sali, staj¹c obok jednego z bia³ych filarów. Zaraz za nim pojawi³ siê Kiba i Akamaru.
Hokage odchrzÂąknĂŞÂła ignorujÂąc przerwanie ceremonii oraz szepty poszczegĂłlnych osĂłb.
- A wiĂŞc… - wznowiÂła gÂłoÂśno, by ponownie zwrĂłciĂŚ na siebie uwagĂŞ. – bĂŞdziecie wzywani pojedynczo. – PrzymknĂŞÂła oczy i wyciÂągnĂŞÂła rĂŞkĂŞ w prawo, a na zawoÂłanie pojawiÂł siĂŞ obok niej nieznany mĂŞÂżczyzna, wrĂŞczajÂąc zwiniĂŞty pergamin. Tsunade rozwinĂŞÂła pismo – ProszĂŞ, proszĂŞ… shinobi, ktĂłry spĂŞdziÂł najwiĂŞcej czasu, jako genin, pierwsze miejsce wÂśrĂłd ¿ó³todziobĂłw a zarazem najwiĂŞksza chluba osady, Uzumaki Naruto!
W sali rozbrzmia³y oklaski oraz gwizdy, gdy blondyn wspi¹³ siê na podest i stan¹³ na bacznoœÌ. Stara³ siê utrzymaÌ emocje na wodzach, jednak nie potrafi³ siê oprzeÌ wyryciu ogromnego uœmiechu na twarzy. Godaime uœcisnê³a jego d³où, po czym wrêczy³a mu niewielki, z³oty medal. Na zewnêtrznej stronie okr¹g³ej tarczy widnia³ znak Konoha-Gakure, a na odwrocie litera A.
Lepiej byĂŚ nie mogÂło!" – To byÂła jedyna radosna myÂśl, jaka siedziaÂła w umyÂśle Uzumakiego. Znak ten oznaczaÂł najwyÂższÂą rangĂŞ poÂśrĂłd jouninĂłw. MajÂąc taki order, nawet czÂłonkowie oddziaÂłu skrytobĂłjcĂłw powinni okazywaĂŚ mu szacunek.
Tsunade nachyliÂła siĂŞ nad jego czoÂłem i delikatnie je pocaÂłowaÂła. WiwatujÂąca widownia nie zwrĂłciÂła na to wiĂŞkszej uwagi, prĂłcz jednej osoby, ktĂłrej zaczerwienione policzki poÂłyskiwaÂły wÂśrĂłd tÂłumu, a jej oczy swym rozmarzonym spojrzeniem wyraÂżaÂły podziw.

***

Ceremonia mianowania siĂŞ zakoĂączyÂła. Naruto Âżwawym krokiem wyszedÂł z budynku. ZatrzymaÂł siĂŞ na progu wpatrujÂąc siĂŞ z dumÂą w zÂłoty medal. Zaraz po nim wyszÂły tÂłumy nowych jouninĂłw, zapeÂłniajÂąc plac przed wrotami.
- Naruto! – rozlegÂło siĂŞ woÂłanie wÂśrĂłd rozmawiajÂących shinobi.
Uzumaki zostaÂł wyrwany z czaru orderu i odwrĂłciÂł siĂŞ, szukajÂąc wzrokiem ÂźrĂłdÂła woÂłania. Ku jego uciesze zobaczyÂł jak spomiĂŞdzy zbitych grup ludzi, wydostaje siĂŞ Hinata.
- O czeœÌ! – zawoÂłaÂł blondyn, chowajÂąc nagrodĂŞ do kieszeni.
- ÂŁadnie tam o tobie mĂłwili. – powiedziaÂła Hyuuga rumieniÂąc siĂŞ. – Chluba osady…
- Nie nabijaj siĂŞ, dobra? – rzekÂł Naruto z uÂśmiechem. ZbliÂżyÂł siĂŞ do dziewczyny i obj¹³ jÂą ramieniem. – To jak? Idziemy to uczciĂŚ?
- JeÂśli masz na myÂśli Ra… - nie zd¹¿yÂła dokoĂączyĂŚ, gdyÂż jej usta nieoczekiwanie zetknĂŞÂły siĂŞ w pocaÂłunku z ustami Uzumakiego. – To jasne, Âże idĂŞ.
- Nie, na takÂą okazjĂŞ, zapraszam CiĂŞ do siebie, na wieczĂłr…
- Naruto! – powiedziaÂła gÂłoÂśno, udajÂąc oburzenie. Jej teÂż podobaÂł siĂŞ ten pomysÂł.
- ÂŻartujĂŞ, ÂżartujĂŞ. – Uzumaki wyszczerzyÂł do niej zĂŞby. – A co powiesz na kolacjĂŞ? – ZaproponowaÂł kÂładÂąc zimne dÂłonie, na jej rozgrzanych policzkach i spoglÂądajÂąc prosto w biaÂłe oczy. Nie bez powodu podkreÂśliÂł ostatnie sÂłowo.
- Dobra. – odparÂła Hinata, pocaÂłowaÂła go w policzek i cofnĂŞÂła o kilka krokĂłw. – PrzyjdÂź po mnie..

***

Naruto wracaÂł do domu, caÂłkowicie rozpromieniony. ByÂł w zupeÂłnoÂści przekonany, Âże dzisiejszego wieczoru nic mu nie zepsuje. MijaÂł uliczki Konohy, nawet nie do koĂąca zdajÂąc sobie sprawĂŞ z tego gdzie idzie. Przez nawaÂł zadaĂą w ostatnich dniach, nie miaÂł czasu, by spotkaĂŚ siĂŞ z HinatÂą, szczegĂłlnie na osobnoÂści.. Blondyn siĂŞ zatrzymaÂł. - O tak, ten wieczĂłr jest nasz. – szepn¹³ sam do siebie. Dopiero po chwili zorientowaÂł siĂŞ, Âże stoi pod bramÂą Wioski LiÂścia. OdwrĂłciÂł siĂŞ na piĂŞcie i skierowaÂł siĂŞ w stronĂŞ swojego mieszkania.
PrzybiegÂłszy pod budynek, skaczÂąc co trzy stopnie, wdrapaÂł siĂŞ na najwyÂższe piĂŞtro. JuÂż miaÂł zamiar siĂŞgaĂŚ po klucze, gdy ujrzaÂł postaĂŚ stojÂącÂą przed jego drzwiami. Na koĂącu Âświata poznaÂłby te czarne wÂłosy zaplÂątane w sterczÂącÂą z tyÂłu gÂłowy kitĂŞ.
- Shikamaru! Co ty tu robisz? – zapytaÂł lekko zmieszany.
- Dobrze, Âże jesteÂś. Szukanie CiĂŞ po wiosce byÂłoby zbyt upierdliwe. – powiedziaÂł szybko Nara. Jego ton byÂł zdecydowanie zbyt powaÂżny.
- O co chodzi? – Naruto zacz¹³ siĂŞ obawiaĂŚ, Âże bĂŞdzie musiaÂł przenieœÌ randkĂŞ z HinatÂą.

***

Shikamaru i Naruto biegli krêtymi ulicami. Blondyn nadal do koùca nie wiedzia³, o co chodzi, jednak z s³ów Nary wynika³o, ¿e sprawa jest powa¿na. Skrêcili w lewo mijaj¹c dom rodu Hyuuga. Uzumaki z pocz¹tku obawia³ siê, ¿e towarzysz prowadzi go w³aœnie tam, jednak teraz by³ pewien gdzie id¹.
Shikamaru zatrzymaÂł siĂŞ przed wejÂściem do biura Hokage.


To be continued... KrytykowaĂŚ i oceniaĂŚ
Na razie jakoÂś strasznie pikantnie ie byÂło ale niedÂługo siĂŞ zacznie

[Itachi]

Forum "PoKeMoNiAsTe" musi mieĂŚ tez jakiegoÂś innego FF np o Naruto. Zawiadamiam jednakÂże, Âże niektĂłre czĂŞÂści sÂą dosyĂŚ pikantne wiec taka granica wiekowa myÂślĂŞ +16 powinna byĂŚ . Aha i jeszcze jedno, wiem, Âże to forum Pokemonowe dlatego myÂślĂŞ, Âże niektĂłrzy bĂŞdÂą mĂłwiĂŚ Âżebym wypier... wyniĂłsÂł sie na inne forum ale nie, ja po prostu chcĂŞ, ÂżebyÂście mnie ocenili a jak siĂŞ wam bĂŞdzie podobaĂŚ to bĂŞdĂŞ wrzucaĂŚ nastĂŞpne czĂŞÂści

Prolog

Ulice Konohy wype³nia³y wrzaski przera¿onych dzieci. W mroku nocy, p³on¹ca Wioska Liœcia przypomina³a bramy piekie³. G³ówne wrota zbryzgane by³y krwi¹ mieszkaùców. Ziemia us³ana by³a setkami cia³ obroùców, brutalnie wymordowanych shinobi.

Naruto przemierza³ rodzim¹ osadê. Nogi same go nios³y, bo strach i obrzydzenie uniemo¿liwia³y mu kontrolê nad w³asnym cia³em. Wszystko wydawa³o siê takie rozmyte, a jednoczeœnie tragicznie realne. Blondyn, pomimo wielkiego pragnienia, nie móg³ zamkn¹Ì oczu i zakoùczyÌ tego najgorszego z mo¿liwych koszmarów. Jego g³owa mimowolnie obróci³a siê w prawo, kieruj¹c ob³¹kane spojrzenie na drzewo. Zna³ to miejsce. Od lat wisz¹ca na ga³êzi drewniana huœtawka dotrzymywa³a mu towarzystwa podczas ponurych dni...

Makabryczna scena, jaka mu siê ukaza³a, przesz³a jego najgorsze wyobra¿enia. Na grubym, metalowym ³aùcuchu, wisia³y dwa cia³a. Pomimo strachu i obrzydzenia, jakie ogarnê³o Uzumakiego, pozna³ pierwsza osobê. Widok nagiej Hinaty, brutalnie wypatroszonej, by³ nie do zniesienia. Jej cia³o naznaczone by³o zakrzep³ymi ranami po ostrzu. Z jej odkrytego ³ona strumieniem p³ynê³o nasienie, natomiast wnêtrznoœci wala³y siê po ziemi. Obok niej, zawieszona do góry nogami wisia³a Sakura. Jej g³owa pozbawiona by³a dolnej szczêki, a ramiona by³y niesamowicie posiniaczone. Naruto czu³ jak ¿ó³Ì podchodzi mu do gard³a, a miêœnie wiotczej¹.

PoczÂątek...

Okropne obrazy zniszczonej Konohy zniknê³y. Naruto z powrotem by³ w swoim pokoju. Dopiero po chwili, wype³nionej ciê¿kim dyszeniem, zda³ sobie sprawê jak siê trzêsie. Przez moment rozgl¹da³ siê po pomieszczeniu jakby nie do koùca wierz¹c, ¿e to by³ tylko koszmar. Podniós³ siê opieraj¹c ³okcie na ³ó¿ku.
- Odbija mi. - powiedziaÂł w pustkĂŞ, pocierajÂąc rĂŞkÂą czoÂło. - Jak tak dalej pĂłjdzie, to czeka mnie psychiatra. - dodaÂł z nikÂłym uÂśmiechem. Ponownie opadÂł na poÂściel, wsuwajÂąc rĂŞce pod gÂłowĂŞ.
Irytuj¹cy swym g³oœnym tykaniem zegar, wskazywa³ szóst¹ nad ranem. Blado¿ó³te promienie wschodz¹cego s³oùca ledwo wygl¹da³y zza szczytów gór. Wioska Liœcia wci¹¿ by³a pogr¹¿ona w ciszy nocnej. Uzumaki spogl¹daj¹c przez wpó³ otwarte okno, oczekiwa³ budz¹cego go codziennie wezwania.
- Naruto! Ruszaj dupĂŞ leniu! - rozlegÂł siĂŞ mĂŞski gÂłos, wspomagany gÂłoÂśnym Âłomotem w drzwi i donoÂśnym szczekaniem psa.
- Otwarte! - odkrzykn¹³ Naruto, podnosz¹c siê z ³ó¿ka.
Lekko pokryta rdz¹, klamka pisnê³a cienko. Do pomieszczenia wpad³ Kiba, a zaraz za nim jego futrzany przyjaciel, Akamaru. Inuzuka mia³ na sobie czarn¹ kurtkê i oddzielone szarym pasem ciemne spodnie z cienkiego materia³u. Olbrzymi pies wœlizgn¹³ do pokoju, obw¹chuj¹c meble
- Nie za wczeÂśnie? - spytaÂł blondyn, leniwie naciÂągajÂąc na siebie czarnÂą koszulĂŞ.
- Musisz naoliwiĂŚ tĂŞ klamkĂŞ… - zacz¹³ Kiba rozglÂądajÂąc siĂŞ po pokoju. – I najlepiej posprzÂątaĂŚ w mieszkaniu. – skrzywiÂł siĂŞ, widzÂąc, Âże Akamaru natrafiÂł na starÂą skarpetkĂŞ.
- PrzyszedÂłeÂś udzielaĂŚ mi porad egzystencjalnych, czy masz mi coÂś waÂżnego do powiedzenia? – zapytaÂł cynicznie Naruto.
- WÂłaÂśnie, dzisiaj jest mianowanie na jouninĂłw. – Inuzuka bÂłysn¹³ uÂśmiechem..
- O kur… - prĂłba zaÂłoÂżenia spodni zakoĂączyÂła siĂŞ wywrotkÂą. - Dlaczego mnie tak póŸno budzisz?! - Dziwny odgÂłos przyciÂągn¹³ uwagĂŞ Uzumakiego. – Jasna cholera! Akamaru odwal siĂŞ od tej szafki!
Niestety, by³o za póŸno.

***

- Witam wszystkich zebranych. – w ogromnej sali rozlegÂł siĂŞ donoÂśny gÂłos Tsunade.
Godaime przechadzaÂła siĂŞ od jednego koĂąca drewnianej platformy do drugiego. Jej jasnobrÂązowe oczy wbite byÂły w twarze wszystkich zgromadzonych shinobi, a groÂźna mina sprawiaÂła wraÂżenie, jakby byÂła straszliwym katem czekajÂącym, aÂż zacznie siĂŞ ceremonia publicznego ÂściĂŞcia.
Jednak po chwili, kÂąciki jej ust podwinĂŞÂły siĂŞ w uÂśmiechu, a oczy zostaÂły przyozdobione ciepÂłym spojrzeniem. Hokage stanĂŞÂła na Âśrodku podestu i zaÂłoÂżyÂła rĂŞce za plecami.
- Cieszcie siĂŞ! – powiedziaÂła nagle, ÂśmiejÂąc siĂŞ serdecznie. – DziÂś jest wasz wielki dzieĂą. Wasze doÂświadczenie udowodniÂło radzie Konoha-Gakure, iÂż jesteÂście godni otrzymania tytuÂłu jounina.
Tsunade jeszcze raz spojrza³a na twarze zebranych. Uœmiechnê³a siê w duchu, widz¹c znaczne rozluŸnienie. Otworzy³a usta by coœ powiedzieÌ, jednak nie wydoby³ siê z nich ¿aden dŸwiêk.. Masywne, drewniane drzwi wejœciowe otworzy³y siê, a zza nich wychyli³a siê blond czupryna i zarumienione policzki Naruto. Uzumaki powoli wœlizn¹³ siê do sali, staj¹c obok jednego z bia³ych filarów. Zaraz za nim pojawi³ siê Kiba i Akamaru.
Hokage odchrzÂąknĂŞÂła ignorujÂąc przerwanie ceremonii oraz szepty poszczegĂłlnych osĂłb.
- A wiĂŞc… - wznowiÂła gÂłoÂśno, by ponownie zwrĂłciĂŚ na siebie uwagĂŞ. – bĂŞdziecie wzywani pojedynczo. – PrzymknĂŞÂła oczy i wyciÂągnĂŞÂła rĂŞkĂŞ w prawo, a na zawoÂłanie pojawiÂł siĂŞ obok niej nieznany mĂŞÂżczyzna, wrĂŞczajÂąc zwiniĂŞty pergamin. Tsunade rozwinĂŞÂła pismo – ProszĂŞ, proszĂŞ… shinobi, ktĂłry spĂŞdziÂł najwiĂŞcej czasu, jako genin, pierwsze miejsce wÂśrĂłd ¿ó³todziobĂłw a zarazem najwiĂŞksza chluba osady, Uzumaki Naruto!
W sali rozbrzmia³y oklaski oraz gwizdy, gdy blondyn wspi¹³ siê na podest i stan¹³ na bacznoœÌ. Stara³ siê utrzymaÌ emocje na wodzach, jednak nie potrafi³ siê oprzeÌ wyryciu ogromnego uœmiechu na twarzy. Godaime uœcisnê³a jego d³où, po czym wrêczy³a mu niewielki, z³oty medal. Na zewnêtrznej stronie okr¹g³ej tarczy widnia³ znak Konoha-Gakure, a na odwrocie litera A.
Lepiej byĂŚ nie mogÂło!" – To byÂła jedyna radosna myÂśl, jaka siedziaÂła w umyÂśle Uzumakiego. Znak ten oznaczaÂł najwyÂższÂą rangĂŞ poÂśrĂłd jouninĂłw. MajÂąc taki order, nawet czÂłonkowie oddziaÂłu skrytobĂłjcĂłw powinni okazywaĂŚ mu szacunek.
Tsunade nachyliÂła siĂŞ nad jego czoÂłem i delikatnie je pocaÂłowaÂła. WiwatujÂąca widownia nie zwrĂłciÂła na to wiĂŞkszej uwagi, prĂłcz jednej osoby, ktĂłrej zaczerwienione policzki poÂłyskiwaÂły wÂśrĂłd tÂłumu, a jej oczy swym rozmarzonym spojrzeniem wyraÂżaÂły podziw.

***

Ceremonia mianowania siĂŞ zakoĂączyÂła. Naruto Âżwawym krokiem wyszedÂł z budynku. ZatrzymaÂł siĂŞ na progu wpatrujÂąc siĂŞ z dumÂą w zÂłoty medal. Zaraz po nim wyszÂły tÂłumy nowych jouninĂłw, zapeÂłniajÂąc plac przed wrotami.
- Naruto! – rozlegÂło siĂŞ woÂłanie wÂśrĂłd rozmawiajÂących shinobi.
Uzumaki zostaÂł wyrwany z czaru orderu i odwrĂłciÂł siĂŞ, szukajÂąc wzrokiem ÂźrĂłdÂła woÂłania. Ku jego uciesze zobaczyÂł jak spomiĂŞdzy zbitych grup ludzi, wydostaje siĂŞ Hinata.
- O czeœÌ! – zawoÂłaÂł blondyn, chowajÂąc nagrodĂŞ do kieszeni.
- ÂŁadnie tam o tobie mĂłwili. – powiedziaÂła Hyuuga rumieniÂąc siĂŞ. – Chluba osady…
- Nie nabijaj siĂŞ, dobra? – rzekÂł Naruto z uÂśmiechem. ZbliÂżyÂł siĂŞ do dziewczyny i obj¹³ jÂą ramieniem. – To jak? Idziemy to uczciĂŚ?
- JeÂśli masz na myÂśli Ra… - nie zd¹¿yÂła dokoĂączyĂŚ, gdyÂż jej usta nieoczekiwanie zetknĂŞÂły siĂŞ w pocaÂłunku z ustami Uzumakiego. – To jasne, Âże idĂŞ.
- Nie, na takÂą okazjĂŞ, zapraszam CiĂŞ do siebie, na wieczĂłr…
- Naruto! – powiedziaÂła gÂłoÂśno, udajÂąc oburzenie. Jej teÂż podobaÂł siĂŞ ten pomysÂł.
- ÂŻartujĂŞ, ÂżartujĂŞ. – Uzumaki wyszczerzyÂł do niej zĂŞby. – A co powiesz na kolacjĂŞ? – ZaproponowaÂł kÂładÂąc zimne dÂłonie, na jej rozgrzanych policzkach i spoglÂądajÂąc prosto w biaÂłe oczy. Nie bez powodu podkreÂśliÂł ostatnie sÂłowo.
- Dobra. – odparÂła Hinata, pocaÂłowaÂła go w policzek i cofnĂŞÂła o kilka krokĂłw. – PrzyjdÂź po mnie..

***

Naruto wracaÂł do domu, caÂłkowicie rozpromieniony. ByÂł w zupeÂłnoÂści przekonany, Âże dzisiejszego wieczoru nic mu nie zepsuje. MijaÂł uliczki Konohy, nawet nie do koĂąca zdajÂąc sobie sprawĂŞ z tego gdzie idzie. Przez nawaÂł zadaĂą w ostatnich dniach, nie miaÂł czasu, by spotkaĂŚ siĂŞ z HinatÂą, szczegĂłlnie na osobnoÂści.. Blondyn siĂŞ zatrzymaÂł. - O tak, ten wieczĂłr jest nasz. – szepn¹³ sam do siebie. Dopiero po chwili zorientowaÂł siĂŞ, Âże stoi pod bramÂą Wioski LiÂścia. OdwrĂłciÂł siĂŞ na piĂŞcie i skierowaÂł siĂŞ w stronĂŞ swojego mieszkania.
PrzybiegÂłszy pod budynek, skaczÂąc co trzy stopnie, wdrapaÂł siĂŞ na najwyÂższe piĂŞtro. JuÂż miaÂł zamiar siĂŞgaĂŚ po klucze, gdy ujrzaÂł postaĂŚ stojÂącÂą przed jego drzwiami. Na koĂącu Âświata poznaÂłby te czarne wÂłosy zaplÂątane w sterczÂącÂą z tyÂłu gÂłowy kitĂŞ.
- Shikamaru! Co ty tu robisz? – zapytaÂł lekko zmieszany.
- Dobrze, Âże jesteÂś. Szukanie CiĂŞ po wiosce byÂłoby zbyt upierdliwe. – powiedziaÂł szybko Nara. Jego ton byÂł zdecydowanie zbyt powaÂżny.
- O co chodzi? – Naruto zacz¹³ siĂŞ obawiaĂŚ, Âże bĂŞdzie musiaÂł przenieœÌ randkĂŞ z HinatÂą.

***

Shikamaru i Naruto biegli krêtymi ulicami. Blondyn nadal do koùca nie wiedzia³, o co chodzi, jednak z s³ów Nary wynika³o, ¿e sprawa jest powa¿na. Skrêcili w lewo mijaj¹c dom rodu Hyuuga. Uzumaki z pocz¹tku obawia³ siê, ¿e towarzysz prowadzi go w³aœnie tam, jednak teraz by³ pewien gdzie id¹.
Shikamaru zatrzymaÂł siĂŞ przed wejÂściem do biura Hokage.


To be continued... KrytykowaĂŚ i oceniaĂŚ
Na razie jakoÂś strasznie pikantnie ie byÂło ale niedÂługo siĂŞ zacznie

Jak dla mnie, jest to Âświetny fanfick, nie czytalem ich wiele ale uwazam ze jest naprawdĂŞ Âświetny ;] czekam na kolejne czĂŞÂści ;p

[Bary]

Jak dla mnie, jest to Âświetny fanfick, nie czytalem ich wiele ale uwazam ze jest naprawdĂŞ Âświetny ;] czekam na kolejne czĂŞÂści ;p

Ehh przynajmniej jedna osoba skomentowaÂła :FF... Nic Part 2 !!!

The Beginning
RozdziaÂł 2


W gabinecie Hokage panowa³a grobowa cisza. Tsunade siedzia³a spokojnie w fotelu. Obraca³a powolnie o³ówek w palcach. Jej wzrok wbity by³ w zapieczêtowany zwój le¿¹cy przed ni¹ na stosie papierów. Tu¿ obok, sta³a Shizune, spogl¹daj¹c to na pergamin, to na sw¹ prze³o¿on¹. Obie postacie drgnê³y, gdy rozleg³o siê pukanie. Zanim Godaime zd¹¿y³a coœ powiedzieÌ, drzwi zosta³y z impetem otwarte, a w przejœciu stan¹³ Naruto.
- Tsunade! – krzykn¹³. – O co do ciĂŞÂżkiej cholery chodzi tym razem?! – skrzyÂżowaÂł ramiona w geÂście swego niezadowolenia.
Jedynie Uzumaki nie wiedziaÂł, Âże to byÂło wszystko, czego potrzebowaÂła PiÂąta.
- Dla ciebie Tsunade-sama, idioto! – wrzasnĂŞÂła Hokage. Jej wÂściekÂły wzrok, sprawiÂł, Âże blondyn poczuÂł siĂŞ niewielki i bezbronny.
W tej chwili do pomieszczenia wkroczyÂł Shikamaru.
- Nawet nie waÂż siĂŞ drgn¹Ì. – szepn¹³ do Naruto. – Przepraszam za niego, maÂłpa nie dostaÂła dzisiaj banana. – powiedziaÂł gÂłoÂśniej. – Czy to juÂż wszyscy?
Ostatnie zdanie utkwiÂło Uzumakiemu w gÂłowie, lecz z poczÂątku nie wiedziaÂł, o co chodzi. Dopiero po chwili zauwaÂżyÂł kilka postaci siedzÂących w ciemnym rogu pokoju. ByÂło ich trzech… Nie, czterech, jeÂśli liczyĂŚ wielkiego, ÂśnieÂżnobiaÂłego psa wylegujÂącego siĂŞ obok krzeseÂł.
- Co? To wy! Dlaczego? Jak?! Nic nie rozumiem… - wystĂŞkaÂł blondyn. Jego wzrok przeskakiwaÂł po twarzach trojga shinobi. SpojrzaÂł na NarĂŞ oczekujÂąc wyjaÂśnienia.

***

- To by byÂło na tyle. – Tsunade wyraÂźnie daÂła do zrozumienia, Âże to koniec ich rozmowy. – Jutro w poÂłudnie. MoÂżecie odejœÌ, z wyjÂątkiem ciebie Naruto.
Shikamaru, bĂŞdÂący najbliÂżej wyjÂścia, zÂłapaÂł za klamkĂŞ i otworzyÂł drzwi. Wielki pies jako pierwszy wyskoczyÂł z gabinetu. Zaraz za nim, wyszÂła czwĂłrka ninja.
- Nie wiem co o tym myÂśleĂŚ. – rzekÂł Kiba do przyjació³. Jego wzrok pod¹¿aÂł za Akamaru, ktĂłry beztrosko dreptaÂł korytarzem. Futrzak bez wÂątpienia byÂł zadowolony z tego co przed chwilÂą usÂłyszaÂł.
- Nie mĂłw tak, mimo wszystko zostaliÂśmy wyró¿nieni. – odparÂł Chouji siĂŞgajÂąc za pazuchĂŞ. Wyj¹³ wielkie opakowanie i szybko je rozdarÂł. Z zapaÂłem zacz¹³ chrupaĂŚ chipsy.
Neji spojrzaÂł Narze w oczy. Obaj myÂśleli podobnie. Uformowanie piĂŞciu najlepszych shinobi Konohy w oddziaÂł specjalny nie oznaczaÂło niczego dobrego. Nowe misje bĂŞdÂą z pewnoÂściÂą znacznie trudniejsze.

***

Gdy drzwi siê zamknê³y, Naruto z ciekawoœci¹ spojrza³ na Tsunade. Kobieta rozsiad³a siê wygodnie w fotelu obdarzaj¹c blondyna niewielkim uœmiechem. Skinê³a g³ow¹ na Shizune, by ta wysz³a i przypilnowa³a, ¿eby nikt im nie przeszkadza³. Drewno ponownie zaskrzypia³o w proteœcie, po czym biuro wype³ni³a cisza. Minê³o kilka d³u¿¹cych siê chwil.
- Powiesz mi, o co chodzi, czy bĂŞdziemy tak czekaĂŚ do jutra? – odwaÂżyÂł siĂŞ odezwaĂŚ Uzumaki.
- Sprawa jest zbyt powaÂżna, by uj¹Ì jÂą w prostych sÂłowach. – odparÂła PiÂąta. – Moja kadencja nie potrwa dÂługo. Wiesz, Âże do koĂąca tego roku zostanie wybrany nowy Hokage. – bardziej stwierdziÂła, niÂż zapytaÂła.
aaaaaaaaNaruto zacz¹³ ju¿ siê domyœlaÌ, do czego zmierza Tsunade, lecz pozwoli³ jej kontynuowaÌ. Nie odzywaj¹c siê, skin¹³ g³ow¹.
- PrzeglÂądaÂłam listĂŞ kandydatĂłw G³ównej Rady osady, jest tam teÂż twoje nazwisko. – rzekÂła Godaime. – ChciaÂłam, ÂżebyÂś wiedziaÂł. PĂłki co nic nie jest pewne, jednak jeÂśli wybiorÂą ciebie to mam nadziejĂŞ, Âże bĂŞdziesz na to przygotowany. Poza tym, zawsze marzyÂłeÂś o tej posadzie, prawda? – zakoĂączyÂła z uÂśmiechem.
- To byÂło kiedyÂś. – ton blondyna byÂł tak chÂłodny, Âże Hokage poruszyÂła siĂŞ niespokojnie. – PowinnaÂś wiedzieĂŚ, Âże nie jestem juÂż gĂłwniarzem i wiem, co znaczy byĂŚ przywĂłdcÂą wioski. – Uzumaki nie odrywaÂł wzroku od zwoju na biurku. – W kaÂżdym razie, bĂŞdĂŞ o tym myÂślaÂł. DziĂŞki.
Odwróci³ siê i siêgn¹³ klamki. Jednak zanim zd¹¿y³ j¹ przekrêciÌ, Tsunade odezwa³a siê ponownie:
- Jest jeszcze coÂś. – powiedziaÂła, zatrzymujÂąc jounina w miejscu. – Mam nadziejĂŞ, Âże nie zapomniaÂłeÂś. DziÂś jest jego pierwsza rocznica. Po tym wszystkim, powinieneÂś go odwiedziĂŚ.
Istotnie, Naruto pamiêta³. Mimo, ¿e poczu³ efekt tych s³ów w swoim sercu, wyraz jego twarzy nie zmieni³ siê. Jeszcze przez chwile spogl¹da³ na Pi¹t¹ k¹tem oka. Chcia³ coœ powiedzieÌ, ale jego jêzyk nagle sta³ siê suchy, a s³owa ugrzêz³y w gardle. Westchn¹³ krótko, po czym opuœci³ gabinet.

***

Naruto wyszed³ z budynku. Spojrza³ na chmurz¹ce siê niebo. Zimny wiatr zacz¹³ wyÌ w uszach. Wokó³ rozleg³o siê ciche dudnienie spadaj¹cych kropel deszczu, które z czasem przybra³o na sile. Woda œcieka³a po twarzy Uzumakiego mieszaj¹c siê ze ³zami.
„To ÂżaÂłosne.” – blondyn skarciÂł siĂŞ w duchu. – „Jestem mĂŞÂżczyznÂą do cholery! Mimo to beczĂŞ jak maÂłe dziecko…” – Âścisn¹³ powieki i spuÂściÂł gÂłowĂŞ.
Odgarn¹³ mokre w³osy z czo³a i pobieg³ przed siebie. Z pocz¹tku nogi prowadzi³y go w stronê domu. Jednak po chwili zatrzyma³ siê i ruszy³ w przeciwnym kierunku.

***

Ulewa nie ustawaÂła caÂłymi godzinami, lecz dla Naruto nie miaÂło to teraz wielkiego znaczenia. StaÂł na polanie, przed niewielkim monumentem z czarnego kamienia. WÂłaÂśnie tu byÂły wyryte imiona bohaterĂłw Wioski LiÂścia, ktĂłrzy zginĂŞli w akcji. Pierwszy raz dowiedziaÂł siĂŞ o tym od niego, a teraz i jego nazwisko widniaÂło na ciemnej powierzchni.
Hatake Kakashi.
Wspomnienie swojego dawnego nauczyciela wywoÂływaÂło u Uzumakiego kÂłucie w sercu. Scena jego Âśmierci malowaÂła siĂŞ w umyÂśle blondyna wiele razy przez ostatni rok. PamiĂŞtaÂł tamtÂą chwilĂŞ tak, jakby to byÂło wczoraj.
„kurde… Ten cios byÂł wymierzony we mnie Kakashi-sensei!” – drugi raz tego dnia, Naruto nie byÂł w stanie powstrzymaĂŚ pÂłaczu. Zimno deszczu powoli zaczĂŞÂło dr¹¿yĂŚ jego ciaÂło. Nagle znikÂąd, pomiĂŞdzy lodowatymi uderzeniami ulewy, poczuÂł ciepÂło dÂłoni na swym ramieniu. OdwrĂłciÂł siĂŞ, patrzÂąc prosto w bÂłyszczÂące, jasnozielone oczy.
- Sakura? – wykrztusiÂł w koĂącu, caÂłkowicie zmieszany.
- CzeœÌ. – przywitaÂła siĂŞ obdarzajÂąc go przyjaznym wzrokiem. – Czym siĂŞ tak dziwisz? Kakashi byÂł teÂż moim nauczycielem, nie myÂślaÂłeÂś chyba, Âże zapomnĂŞ o nim? – dalej uÂśmiechajÂąc siĂŞ, ominĂŞÂła blondyna i poÂłoÂżyÂła niewielki bukiet kwiatĂłw u podstawy monumentu. CofnĂŞÂła siĂŞ o parĂŞ krokĂłw stajÂąc przy przyjacielu.
- Dawno ciĂŞ nie widziaÂłem. WyprowadziÂłaÂś siĂŞ od rodzicĂłw, prawda? – rzuciÂł Uzumaki od niechcenia.
- Tak. – odparÂła krĂłtko Haruno. SpojrzaÂła na jego przemoczone ubrania. – WyglÂądasz tragicznie. ChodÂźmy siĂŞ gdzieÂś ukryĂŚ przed deszczem.
Naruto machinalnie skin¹³ g³ow¹. Niewiele myœl¹c o tym, ruszy³ za dziewczyn¹ z powrotem do osady. Gdy wkroczyli na uliczki Konohy, Sakura przyspieszy³a kroku chc¹c wydostaÌ siê spod burzowych chmur. Biegn¹c, nie odzywali siê do siebie wcale. Jounin nie specjalnie te¿ zwraca³ uwagê na to, gdzie jest prowadzony. Wci¹¿ pogr¹¿ony by³ we wspomnieniach. Wyrwa³ siê z w³asnych rozmyœlaù dopiero, kiedy zatrzymali siê pod wystaj¹cym daszkiem mieszkania.
Haruno wyciÂągnĂŞÂła z kieszeni klucze i otworzyÂła drzwi. Weszli do Âśrodka.
Wnêtrze by³o niewielkie, a przynajmniej przedpokój wydawa³ siê ciasny. By³a tam tylko jedna szafka i stojak na p³aszcze. Na posadzce le¿a³o kilka par letnich butów. Od progu bi³ piêkny zapach kwiatów. Woù by³a tak zmieszana, ¿e nie sposób by³o odró¿niÌ rodzaje roœlin. Przywodzi³a ona na myœl perfumy dra¿ni¹ce mêskie zmys³y. Uzumaki stara³ siê jednak j¹ zignorowaÌ, t³umacz¹c to sobie zupe³nym przypadkiem. Zsun¹³ obuwie ze stóp i powoli zajrza³ w g³¹b mieszkania. Pierwszy pokój prawdopodobnie by³ salonem. W porównaniu z korytarzem wydawa³ siê on bardzo obszerny. Du¿¹ czêœÌ pomieszczenia zajmowa³y kwiaty doniczkowe. Najmniejsze znalaz³y swoje miejsce na parapecie jedynego okna, pod cienk¹ zas³on¹. Te wiêksze by³y rozstawione dos³ownie w ka¿dym k¹cie, w niewielkich odstêpach od siebie. Podczas, gdy Naruto bada³ wzrokiem skromne umeblowanie, Sakura wœliznê³a siê obok niego.
- RozgoœÌ siĂŞ. Chcesz moÂże coÂś do picia? – zapytaÂła kierujÂąc siĂŞ do drugiego pomieszczenia.
- SÂądzĂŞ, Âże ciepÂła herbata wystarczy. – uÂśmiechn¹³ siĂŞ do niej.
Blondyn rozpi¹³ bluzê i zawiesi³ na kaloryferze. Potar³ rêce i ku swojej uldze stwierdzi³, ¿e jego czarna koszula jest niemal¿e sucha. Jednak jego problem zacz¹³ siê w momencie, w którym poczu³ zimno bij¹ce z mokrych spodni. Postanowi³ mimo wszystko wytrzymaÌ. Z pokoju obok rozleg³o siê gwizdanie czajnika, a po chwili stukanie ³y¿ki. Naruto usiad³ na niewielkiej, dwuosobowej kanapie, gdy Sakura wróci³a z dwoma kubkami paruj¹cej herbaty.
- DziĂŞkujĂŞ. – powiedziaÂł, biorÂąc od niej gorÂący napĂłj. – SwojÂą drogÂą, dlaczego mnie tu przyprowadziÂłaÂś? – blondyn postanowiÂł nie wznawiaĂŚ milczenia.
- Bez powodu. – odparÂła Haruno biorÂąc skÂąpy Âłyczek. – MyÂślaÂłam, Âże moÂże chciaÂłbyÂś porozmawiaĂŚ o tym.
Nie musia³a nic wiêcej mówiÌ. Uzumaki wiedzia³, o co chodzi. W koùcu jej nie by³o przy œmierci Kakashiego. Zmierzy³ j¹ pe³nym powagi spojrzeniem. Pomimo kr¹¿¹cych po jego umyœle wspomnieniach, nie móg³ nie napawaÌ siê widokiem jej rozwiniêtego cia³a.
- W sumie to nie wiem, co miaÂłbym ci powiedzieĂŚ. – rzekÂł po chwili. – To jak zgin¹³ pewnie sÂłyszaÂłaÂś juÂż wiele razy. – odstawiÂł kubek. Jego dÂłoĂą powĂŞdrowaÂła w okolice obojczyka wyszukujÂąc pamiĂŞtnej blizny z tamtego zdarzenia. Co byÂło dziwne, ta rana nigdy w peÂłni siĂŞ nie zagoiÂła, w przeciwieĂąstwie do innych.
- Jednak chciaÂłabym to usÂłyszeĂŚ od ciebie. – powiedziaÂła pociÂągajÂąc kolejne Âłyki. – W koĂącu byÂłeÂś najbliÂżej.
„NajbliÂżej?” – zapytaÂł sam siebie. – „kurde, nadal zastanawiam siĂŞ jak to siĂŞ staÂło, Âże ÂżyjĂŞ.” ChwyciÂł kubek parujÂącej herbaty i wypiÂł wszystko. ZastanawiaÂł siĂŞ przez chwilĂŞ nad dobraniem s³ów.
- PrawdĂŞ mĂłwiÂąc, Kakashi-sensei zgin¹³ przeze mnie. Podczas tej walki nie uwaÂżaÂłem wystarczajÂąco i wystawiÂłem nas na czysty atak. W ostatniej chwili on mnie uratowaÂł. Co siĂŞ dziaÂło potem, chyba jest oczywiste. – rzekÂł powoli Naruto.
Spuœci³ g³owê, ponownie czuj¹c na sobie œwie¿¹ krew dawnego nauczyciela. Jego martwe cia³o bezw³adnie le¿¹ce przy jego stopach. Piecz¹cy ból od ran, a tak¿e wewnêtrzne cierpienie.
Sakura zauwa¿y³a, ¿e opowiadanie tej historii nie jest dla ch³opaka ³atwe. Odstawi³a herbatê i pochyli³a siê nad nim. Planowa³a go tylko poklepaÌ, lekko przytuliÌ dla pocieszenia. Jednak oboje nie zd¹¿yli siê zorientowaÌ, gdy ich usta po³¹czy³y siê w g³êbokim poca³unku.
Trwali tak przez kilka dÂługich sekund. Z Âżadnej strony nie byÂło czuĂŚ oporu. Haruno odsunĂŞÂła rĂŞce i wyciÂągnĂŞÂła siĂŞ na oparciu kanapy. Blondyn bardzo powoli caÂłowaÂł jÂą, schodzÂąc coraz niÂżej. Jego rĂŞka mimowolnie padÂła na udzie dziewczyny. Szybko przeniosÂła siĂŞ w gĂłrĂŞ, delikatnie trzymajÂąc jej biodra. Jego palce wsunĂŞÂły siĂŞ pod cienkÂą koszulkĂŞ Sakury, jednak tam siĂŞ zatrzymaÂły.
Naruto odskoczy³ od niej niczym poparzony, zdaj¹c sobie sprawê z tego jak daleko zabrn¹³. Cofn¹³ siê o kilka kroków. Nie by³ w stanie spojrzeÌ jej w oczy. Odwróci³ siê, opieraj¹c g³ow¹ o œcianê.
- Przepraszam. – powiedziaÂł w koĂącu z wielkim wyrzutem. – Nie powinienem tego zaczynaĂŚ.
- To takÂże moja wina. – przyznaÂła dziewczyna. – ÂŹle, Âże ciĂŞ zaprosiÂłam. Czy moÂżemy przynajmniej udawaĂŚ, Âże tego nie byÂło? – spytaÂła spoglÂądajÂąc na ubierajÂącego siĂŞ blondyna.
- Z tym nie powinno byĂŚ problemĂłw. Wybacz mi, ale lepiej bĂŞdzie jak juÂż pĂłjdĂŞ.

[Itachi]

Ehh przynajmniej jedna osoba skomentowaÂła :FF... Nic Part 2 !!!

The Beginning
RozdziaÂł 2


W gabinecie Hokage panowa³a grobowa cisza. Tsunade siedzia³a spokojnie w fotelu. Obraca³a powolnie o³ówek w palcach. Jej wzrok wbity by³ w zapieczêtowany zwój le¿¹cy przed ni¹ na stosie papierów. Tu¿ obok, sta³a Shizune, spogl¹daj¹c to na pergamin, to na sw¹ prze³o¿on¹. Obie postacie drgnê³y, gdy rozleg³o siê pukanie. Zanim Godaime zd¹¿y³a coœ powiedzieÌ, drzwi zosta³y z impetem otwarte, a w przejœciu stan¹³ Naruto.
- Tsunade! – krzykn¹³. – O co do ciĂŞÂżkiej cholery chodzi tym razem?! – skrzyÂżowaÂł ramiona w geÂście swego niezadowolenia.
Jedynie Uzumaki nie wiedziaÂł, Âże to byÂło wszystko, czego potrzebowaÂła PiÂąta.
- Dla ciebie Tsunade-sama, idioto! – wrzasnĂŞÂła Hokage. Jej wÂściekÂły wzrok, sprawiÂł, Âże blondyn poczuÂł siĂŞ niewielki i bezbronny.
W tej chwili do pomieszczenia wkroczyÂł Shikamaru.
- Nawet nie waÂż siĂŞ drgn¹Ì. – szepn¹³ do Naruto. – Przepraszam za niego, maÂłpa nie dostaÂła dzisiaj banana. – powiedziaÂł gÂłoÂśniej. – Czy to juÂż wszyscy?
Ostatnie zdanie utkwiÂło Uzumakiemu w gÂłowie, lecz z poczÂątku nie wiedziaÂł, o co chodzi. Dopiero po chwili zauwaÂżyÂł kilka postaci siedzÂących w ciemnym rogu pokoju. ByÂło ich trzech… Nie, czterech, jeÂśli liczyĂŚ wielkiego, ÂśnieÂżnobiaÂłego psa wylegujÂącego siĂŞ obok krzeseÂł.
- Co? To wy! Dlaczego? Jak?! Nic nie rozumiem… - wystĂŞkaÂł blondyn. Jego wzrok przeskakiwaÂł po twarzach trojga shinobi. SpojrzaÂł na NarĂŞ oczekujÂąc wyjaÂśnienia.

***

- To by byÂło na tyle. – Tsunade wyraÂźnie daÂła do zrozumienia, Âże to koniec ich rozmowy. – Jutro w poÂłudnie. MoÂżecie odejœÌ, z wyjÂątkiem ciebie Naruto.
Shikamaru, bĂŞdÂący najbliÂżej wyjÂścia, zÂłapaÂł za klamkĂŞ i otworzyÂł drzwi. Wielki pies jako pierwszy wyskoczyÂł z gabinetu. Zaraz za nim, wyszÂła czwĂłrka ninja.
- Nie wiem co o tym myÂśleĂŚ. – rzekÂł Kiba do przyjació³. Jego wzrok pod¹¿aÂł za Akamaru, ktĂłry beztrosko dreptaÂł korytarzem. Futrzak bez wÂątpienia byÂł zadowolony z tego co przed chwilÂą usÂłyszaÂł.
- Nie mĂłw tak, mimo wszystko zostaliÂśmy wyró¿nieni. – odparÂł Chouji siĂŞgajÂąc za pazuchĂŞ. Wyj¹³ wielkie opakowanie i szybko je rozdarÂł. Z zapaÂłem zacz¹³ chrupaĂŚ chipsy.
Neji spojrzaÂł Narze w oczy. Obaj myÂśleli podobnie. Uformowanie piĂŞciu najlepszych shinobi Konohy w oddziaÂł specjalny nie oznaczaÂło niczego dobrego. Nowe misje bĂŞdÂą z pewnoÂściÂą znacznie trudniejsze.

***

Gdy drzwi siê zamknê³y, Naruto z ciekawoœci¹ spojrza³ na Tsunade. Kobieta rozsiad³a siê wygodnie w fotelu obdarzaj¹c blondyna niewielkim uœmiechem. Skinê³a g³ow¹ na Shizune, by ta wysz³a i przypilnowa³a, ¿eby nikt im nie przeszkadza³. Drewno ponownie zaskrzypia³o w proteœcie, po czym biuro wype³ni³a cisza. Minê³o kilka d³u¿¹cych siê chwil.
- Powiesz mi, o co chodzi, czy bĂŞdziemy tak czekaĂŚ do jutra? – odwaÂżyÂł siĂŞ odezwaĂŚ Uzumaki.
- Sprawa jest zbyt powaÂżna, by uj¹Ì jÂą w prostych sÂłowach. – odparÂła PiÂąta. – Moja kadencja nie potrwa dÂługo. Wiesz, Âże do koĂąca tego roku zostanie wybrany nowy Hokage. – bardziej stwierdziÂła, niÂż zapytaÂła.
aaaaaaaaNaruto zacz¹³ ju¿ siê domyœlaÌ, do czego zmierza Tsunade, lecz pozwoli³ jej kontynuowaÌ. Nie odzywaj¹c siê, skin¹³ g³ow¹.
- PrzeglÂądaÂłam listĂŞ kandydatĂłw G³ównej Rady osady, jest tam teÂż twoje nazwisko. – rzekÂła Godaime. – ChciaÂłam, ÂżebyÂś wiedziaÂł. PĂłki co nic nie jest pewne, jednak jeÂśli wybiorÂą ciebie to mam nadziejĂŞ, Âże bĂŞdziesz na to przygotowany. Poza tym, zawsze marzyÂłeÂś o tej posadzie, prawda? – zakoĂączyÂła z uÂśmiechem.
- To byÂło kiedyÂś. – ton blondyna byÂł tak chÂłodny, Âże Hokage poruszyÂła siĂŞ niespokojnie. – PowinnaÂś wiedzieĂŚ, Âże nie jestem juÂż gĂłwniarzem i wiem, co znaczy byĂŚ przywĂłdcÂą wioski. – Uzumaki nie odrywaÂł wzroku od zwoju na biurku. – W kaÂżdym razie, bĂŞdĂŞ o tym myÂślaÂł. DziĂŞki.
Odwróci³ siê i siêgn¹³ klamki. Jednak zanim zd¹¿y³ j¹ przekrêciÌ, Tsunade odezwa³a siê ponownie:
- Jest jeszcze coÂś. – powiedziaÂła, zatrzymujÂąc jounina w miejscu. – Mam nadziejĂŞ, Âże nie zapomniaÂłeÂś. DziÂś jest jego pierwsza rocznica. Po tym wszystkim, powinieneÂś go odwiedziĂŚ.
Istotnie, Naruto pamiêta³. Mimo, ¿e poczu³ efekt tych s³ów w swoim sercu, wyraz jego twarzy nie zmieni³ siê. Jeszcze przez chwile spogl¹da³ na Pi¹t¹ k¹tem oka. Chcia³ coœ powiedzieÌ, ale jego jêzyk nagle sta³ siê suchy, a s³owa ugrzêz³y w gardle. Westchn¹³ krótko, po czym opuœci³ gabinet.

***

Naruto wyszed³ z budynku. Spojrza³ na chmurz¹ce siê niebo. Zimny wiatr zacz¹³ wyÌ w uszach. Wokó³ rozleg³o siê ciche dudnienie spadaj¹cych kropel deszczu, które z czasem przybra³o na sile. Woda œcieka³a po twarzy Uzumakiego mieszaj¹c siê ze ³zami.
„To ÂżaÂłosne.” – blondyn skarciÂł siĂŞ w duchu. – „Jestem mĂŞÂżczyznÂą do cholery! Mimo to beczĂŞ jak maÂłe dziecko…” – Âścisn¹³ powieki i spuÂściÂł gÂłowĂŞ.
Odgarn¹³ mokre w³osy z czo³a i pobieg³ przed siebie. Z pocz¹tku nogi prowadzi³y go w stronê domu. Jednak po chwili zatrzyma³ siê i ruszy³ w przeciwnym kierunku.

***

Ulewa nie ustawaÂła caÂłymi godzinami, lecz dla Naruto nie miaÂło to teraz wielkiego znaczenia. StaÂł na polanie, przed niewielkim monumentem z czarnego kamienia. WÂłaÂśnie tu byÂły wyryte imiona bohaterĂłw Wioski LiÂścia, ktĂłrzy zginĂŞli w akcji. Pierwszy raz dowiedziaÂł siĂŞ o tym od niego, a teraz i jego nazwisko widniaÂło na ciemnej powierzchni.
Hatake Kakashi.
Wspomnienie swojego dawnego nauczyciela wywoÂływaÂło u Uzumakiego kÂłucie w sercu. Scena jego Âśmierci malowaÂła siĂŞ w umyÂśle blondyna wiele razy przez ostatni rok. PamiĂŞtaÂł tamtÂą chwilĂŞ tak, jakby to byÂło wczoraj.
„kurde… Ten cios byÂł wymierzony we mnie Kakashi-sensei!” – drugi raz tego dnia, Naruto nie byÂł w stanie powstrzymaĂŚ pÂłaczu. Zimno deszczu powoli zaczĂŞÂło dr¹¿yĂŚ jego ciaÂło. Nagle znikÂąd, pomiĂŞdzy lodowatymi uderzeniami ulewy, poczuÂł ciepÂło dÂłoni na swym ramieniu. OdwrĂłciÂł siĂŞ, patrzÂąc prosto w bÂłyszczÂące, jasnozielone oczy.
- Sakura? – wykrztusiÂł w koĂącu, caÂłkowicie zmieszany.
- CzeœÌ. – przywitaÂła siĂŞ obdarzajÂąc go przyjaznym wzrokiem. – Czym siĂŞ tak dziwisz? Kakashi byÂł teÂż moim nauczycielem, nie myÂślaÂłeÂś chyba, Âże zapomnĂŞ o nim? – dalej uÂśmiechajÂąc siĂŞ, ominĂŞÂła blondyna i poÂłoÂżyÂła niewielki bukiet kwiatĂłw u podstawy monumentu. CofnĂŞÂła siĂŞ o parĂŞ krokĂłw stajÂąc przy przyjacielu.
- Dawno ciĂŞ nie widziaÂłem. WyprowadziÂłaÂś siĂŞ od rodzicĂłw, prawda? – rzuciÂł Uzumaki od niechcenia.
- Tak. – odparÂła krĂłtko Haruno. SpojrzaÂła na jego przemoczone ubrania. – WyglÂądasz tragicznie. ChodÂźmy siĂŞ gdzieÂś ukryĂŚ przed deszczem.
Naruto machinalnie skin¹³ g³ow¹. Niewiele myœl¹c o tym, ruszy³ za dziewczyn¹ z powrotem do osady. Gdy wkroczyli na uliczki Konohy, Sakura przyspieszy³a kroku chc¹c wydostaÌ siê spod burzowych chmur. Biegn¹c, nie odzywali siê do siebie wcale. Jounin nie specjalnie te¿ zwraca³ uwagê na to, gdzie jest prowadzony. Wci¹¿ pogr¹¿ony by³ we wspomnieniach. Wyrwa³ siê z w³asnych rozmyœlaù dopiero, kiedy zatrzymali siê pod wystaj¹cym daszkiem mieszkania.
Haruno wyciÂągnĂŞÂła z kieszeni klucze i otworzyÂła drzwi. Weszli do Âśrodka.
Wnêtrze by³o niewielkie, a przynajmniej przedpokój wydawa³ siê ciasny. By³a tam tylko jedna szafka i stojak na p³aszcze. Na posadzce le¿a³o kilka par letnich butów. Od progu bi³ piêkny zapach kwiatów. Woù by³a tak zmieszana, ¿e nie sposób by³o odró¿niÌ rodzaje roœlin. Przywodzi³a ona na myœl perfumy dra¿ni¹ce mêskie zmys³y. Uzumaki stara³ siê jednak j¹ zignorowaÌ, t³umacz¹c to sobie zupe³nym przypadkiem. Zsun¹³ obuwie ze stóp i powoli zajrza³ w g³¹b mieszkania. Pierwszy pokój prawdopodobnie by³ salonem. W porównaniu z korytarzem wydawa³ siê on bardzo obszerny. Du¿¹ czêœÌ pomieszczenia zajmowa³y kwiaty doniczkowe. Najmniejsze znalaz³y swoje miejsce na parapecie jedynego okna, pod cienk¹ zas³on¹. Te wiêksze by³y rozstawione dos³ownie w ka¿dym k¹cie, w niewielkich odstêpach od siebie. Podczas, gdy Naruto bada³ wzrokiem skromne umeblowanie, Sakura wœliznê³a siê obok niego.
- RozgoœÌ siĂŞ. Chcesz moÂże coÂś do picia? – zapytaÂła kierujÂąc siĂŞ do drugiego pomieszczenia.
- SÂądzĂŞ, Âże ciepÂła herbata wystarczy. – uÂśmiechn¹³ siĂŞ do niej.
Blondyn rozpi¹³ bluzê i zawiesi³ na kaloryferze. Potar³ rêce i ku swojej uldze stwierdzi³, ¿e jego czarna koszula jest niemal¿e sucha. Jednak jego problem zacz¹³ siê w momencie, w którym poczu³ zimno bij¹ce z mokrych spodni. Postanowi³ mimo wszystko wytrzymaÌ. Z pokoju obok rozleg³o siê gwizdanie czajnika, a po chwili stukanie ³y¿ki. Naruto usiad³ na niewielkiej, dwuosobowej kanapie, gdy Sakura wróci³a z dwoma kubkami paruj¹cej herbaty.
- DziĂŞkujĂŞ. – powiedziaÂł, biorÂąc od niej gorÂący napĂłj. – SwojÂą drogÂą, dlaczego mnie tu przyprowadziÂłaÂś? – blondyn postanowiÂł nie wznawiaĂŚ milczenia.
- Bez powodu. – odparÂła Haruno biorÂąc skÂąpy Âłyczek. – MyÂślaÂłam, Âże moÂże chciaÂłbyÂś porozmawiaĂŚ o tym.
Nie musia³a nic wiêcej mówiÌ. Uzumaki wiedzia³, o co chodzi. W koùcu jej nie by³o przy œmierci Kakashiego. Zmierzy³ j¹ pe³nym powagi spojrzeniem. Pomimo kr¹¿¹cych po jego umyœle wspomnieniach, nie móg³ nie napawaÌ siê widokiem jej rozwiniêtego cia³a.
- W sumie to nie wiem, co miaÂłbym ci powiedzieĂŚ. – rzekÂł po chwili. – To jak zgin¹³ pewnie sÂłyszaÂłaÂś juÂż wiele razy. – odstawiÂł kubek. Jego dÂłoĂą powĂŞdrowaÂła w okolice obojczyka wyszukujÂąc pamiĂŞtnej blizny z tamtego zdarzenia. Co byÂło dziwne, ta rana nigdy w peÂłni siĂŞ nie zagoiÂła, w przeciwieĂąstwie do innych.
- Jednak chciaÂłabym to usÂłyszeĂŚ od ciebie. – powiedziaÂła pociÂągajÂąc kolejne Âłyki. – W koĂącu byÂłeÂś najbliÂżej.
„NajbliÂżej?” – zapytaÂł sam siebie. – „kurde, nadal zastanawiam siĂŞ jak to siĂŞ staÂło, Âże ÂżyjĂŞ.” ChwyciÂł kubek parujÂącej herbaty i wypiÂł wszystko. ZastanawiaÂł siĂŞ przez chwilĂŞ nad dobraniem s³ów.
- PrawdĂŞ mĂłwiÂąc, Kakashi-sensei zgin¹³ przeze mnie. Podczas tej walki nie uwaÂżaÂłem wystarczajÂąco i wystawiÂłem nas na czysty atak. W ostatniej chwili on mnie uratowaÂł. Co siĂŞ dziaÂło potem, chyba jest oczywiste. – rzekÂł powoli Naruto.
Spuœci³ g³owê, ponownie czuj¹c na sobie œwie¿¹ krew dawnego nauczyciela. Jego martwe cia³o bezw³adnie le¿¹ce przy jego stopach. Piecz¹cy ból od ran, a tak¿e wewnêtrzne cierpienie.
Sakura zauwa¿y³a, ¿e opowiadanie tej historii nie jest dla ch³opaka ³atwe. Odstawi³a herbatê i pochyli³a siê nad nim. Planowa³a go tylko poklepaÌ, lekko przytuliÌ dla pocieszenia. Jednak oboje nie zd¹¿yli siê zorientowaÌ, gdy ich usta po³¹czy³y siê w g³êbokim poca³unku.
Trwali tak przez kilka dÂługich sekund. Z Âżadnej strony nie byÂło czuĂŚ oporu. Haruno odsunĂŞÂła rĂŞce i wyciÂągnĂŞÂła siĂŞ na oparciu kanapy. Blondyn bardzo powoli caÂłowaÂł jÂą, schodzÂąc coraz niÂżej. Jego rĂŞka mimowolnie padÂła na udzie dziewczyny. Szybko przeniosÂła siĂŞ w gĂłrĂŞ, delikatnie trzymajÂąc jej biodra. Jego palce wsunĂŞÂły siĂŞ pod cienkÂą koszulkĂŞ Sakury, jednak tam siĂŞ zatrzymaÂły.
Naruto odskoczy³ od niej niczym poparzony, zdaj¹c sobie sprawê z tego jak daleko zabrn¹³. Cofn¹³ siê o kilka kroków. Nie by³ w stanie spojrzeÌ jej w oczy. Odwróci³ siê, opieraj¹c g³ow¹ o œcianê.
- Przepraszam. – powiedziaÂł w koĂącu z wielkim wyrzutem. – Nie powinienem tego zaczynaĂŚ.
- To takÂże moja wina. – przyznaÂła dziewczyna. – ÂŹle, Âże ciĂŞ zaprosiÂłam. Czy moÂżemy przynajmniej udawaĂŚ, Âże tego nie byÂło? – spytaÂła spoglÂądajÂąc na ubierajÂącego siĂŞ blondyna.
- Z tym nie powinno byĂŚ problemĂłw. Wybacz mi, ale lepiej bĂŞdzie jak juÂż pĂłjdĂŞ.

Ja rĂłwnieÂż myÂślĂŞ Âże to najlepszy FanFick!
Nie mogĂŞ doczekaĂŚ siĂŞ kolejnych czĂŞÂści...

[Gibki]

Ja rĂłwnieÂż myÂślĂŞ Âże to najlepszy FanFick!
Nie mogĂŞ doczekaĂŚ siĂŞ kolejnych czĂŞÂści...

Moim zdaniem ciekawie piszesz i oby tak dalej.
OgĂłlnie jak na chwilĂŞ obecnÂą akcja FFa jest ciekawa i moÂże siĂŞ podobaĂŚ.
W ostatnim rozdziale nie wiem tylko co to te 'aaaaaaaaaa' oznacza. Mam nadziejĂŞ, Âże wyjaÂśnisz o co chodziÂło po dodaniu nastĂŞpnego rozdziaÂłu.

[Devil]

Moim zdaniem ciekawie piszesz i oby tak dalej.
OgĂłlnie jak na chwilĂŞ obecnÂą akcja FFa jest ciekawa i moÂże siĂŞ podobaĂŚ.
W ostatnim rozdziale nie wiem tylko co to te 'aaaaaaaaaa' oznacza. Mam nadziejĂŞ, Âże wyjaÂśnisz o co chodziÂło po dodaniu nastĂŞpnego rozdziaÂłu.

Te aaa to wina mojego kota bo mi sie na klawiaturze poÂłoÂżyÂł

Nastêpna czêœÌ w Bo¿e Narodzenie

[Itachi]

Te aaa to wina mojego kota bo mi sie na klawiaturze poÂłoÂżyÂł

Nastêpna czêœÌ w Bo¿e Narodzenie

A wiĂŞc czekam z niecierpliwoÂściÂą na jutrzejszÂą dobĂŞ ;D



PS. Sorry za spam.

[Devil]

A wiĂŞc czekam z niecierpliwoÂściÂą na jutrzejszÂą dobĂŞ ;D



PS. Sorry za spam.

JakaÂś, odmiana od tego Maxa DominLoLowego ( nie twierdzĂŞ Âże tamto byÂło zÂłe ) a przy tym atrakcyjna dla przeciĂŞtnego PokeFana, kiedy nastepny chapter ? ;-)

[PokeMan]

JakaÂś, odmiana od tego Maxa DominLoLowego ( nie twierdzĂŞ Âże tamto byÂło zÂłe ) a przy tym atrakcyjna dla przeciĂŞtnego PokeFana, kiedy nastepny chapter ? ;-)

Lekkie opóŸnienie D Tutaj juz moga byÌ troszke pikantne scenki :P

The Beginning
RozdziaÂł 3

ZapadÂł chÂłodny zmierzch. Latarnie rozbÂłysÂły, jasno oÂświetlajÂąc uliczki osady. Ziemia upstrzona byÂła dziesiÂątkami kaÂłuÂż, ktĂłre odzwierciedlaÂły tonÂące w mroku niebo, a blady ksiĂŞÂżyc majaczyÂł wysoko miĂŞdzy tysiÂącami bÂłyszczÂących gwiazd.
- PeÂłnia. – szepn¹³ Naruto.
- PiĂŞkna, prawda? – spytaÂła cichutko Hinata tulÂąc siĂŞ w jego silnych ramionach. ZawiesiÂła mu rĂŞce na szyi i musnĂŞÂła delikatnie ustami jego policzek.
- Podobny do ciebie, rozÂświetla nawet mrok nocy. – rzekÂł blondyn z uÂśmiechem, po czym odwzajemniÂł uÂścisk. – Poza tym, teÂż jest... ksztaÂłtny. – zakoĂączyÂł z chichotem.
Hyuuga uwielbia³a komplementy z ust Uzumakiego, niezale¿nie od tego czy zawiera³y nutkê humoru lub podteksty. Jego s³owa by³y niczym s³odzenie ich zwi¹zku, szczególnie w takie wieczory jak ten. Splot³a palce na jego karku i poca³owa³a go namiêtnie. Naruto poczu³ nacisk jej piersi, gdy opar³a siê na nim ca³ym cia³em. Obj¹³ j¹ w pasie, delikatnie masuj¹c d³oùmi biodra. Uœmiechn¹³ siê jedynie, gdy po³o¿y³a g³owê na jego barku i powoli zaczê³a drapaÌ paznokciami jego klatkê piersiow¹.

***

Naruto zsun¹³ buty ze stóp i pad³ na kanapê. Przykry³ d³oni¹ czo³o wzdychaj¹c ciê¿ko. Spojrza³ na niedomkniête drzwi do ³azienki, sk¹d unosi³a siê luŸna para. W mieszkaniu rozlega³o siê dudnienie szybkich kropel wody. Uzumaki przez zamglon¹ szybê kabiny prysznicowej widzia³ zgrabne cia³o Hinaty. Za ka¿dym razem patrzy³ z podziwem na doskonale wyrzeŸbion¹ figurê dziewczyny. Pomimo nieskazitelnej piêknoœci Hyuugi, wiedzia³, ¿e by³o milion innych powodów, dla których z ni¹ by³. Jej delikatna osobowoœÌ zawsze poci¹ga³a blondyna, nie wspominaj¹c o tym niewinnym wyrazie twarzy.
KochaÂł jÂą, co do tego nie miaÂł wÂątpliwoÂści. W takim razie, dlaczego dzisiaj omal nie poszedÂł z SakurÂą do ³ó¿ka? To pytanie dr¹¿yÂło jego myÂśli przez kilka ostatnich godzin. Nie potrafiÂł siĂŞ usprawiedliwiĂŚ, nawet przed samym sobÂą… a moÂże nie chciaÂł? CzuÂł, Âże popeÂłniÂł b³¹d, postÂąpiÂł niesprawiedliwie wobec Hinaty i Sakury zarazem. Mimo to, nie ÂżaÂłowaÂł tego. To wÂłaÂśnie byÂło najgorsze. SÂłowa Haruno utkwiÂły mu w pamiĂŞci, nie byÂło sensu rozczulaĂŚ siĂŞ nad tym. Zapomnienie tego incydentu, oby jedynego, byÂło prawdopodobnie najlepszym rozwiÂązaniem.
Dudnienie usta³o zwracaj¹c uwagê Naruto. Para siê rozwia³a, gdy Hinata sk¹po okryta ¿ó³tym rêcznikiem wy³oni³a siê na progu ³azienki. Uzumaki z uœmiechem patrzy³ w b³yszcz¹ce oczy brunetki. Hyuuga rozwinê³a okrycie, którym szybko wytar³a w³osy i krótkim ruchem d³oni pos³a³a rêcznik na fotel. Blondyn obj¹³ j¹ wzrokiem, a ona wyraŸnie czerpi¹c z tego przyjemnoœÌ powolnymi krokami zbli¿y³a siê do prze³¹cznika i wy³¹czy³a œwiat³o. CiemnoœÌ nocy zapanowa³a w pokoju, jednak nawet ten mrok nie by³ w stanie zatrzymaÌ spojrzenia Naruto. Jego oczy rozb³ys³y jasnym ogniem. Trudno by³o to nazwaÌ tylko po¿¹daniem, ten b³ysk wyra¿a³ równie¿ g³êbokie odczucia, jakimi j¹ darzy³. Le¿a³ bez ruchu na kanapie oczekuj¹c nastêpnego etapu dra¿ni¹cej zmys³y gry. W mgnieniu oka Hinata pojawi³a siê tu¿ przy nim. Delikatnymi ruchami palców dotyka³a jego policzków i szyi. Uzumaki machinalnie odsun¹³ d³où z czo³a, po czym wplót³ j¹ miêdzy wilgotne w³osy Hyuugi. Brunetka okr¹¿y³a kanapê, ostro¿nie siadaj¹c mu na kolanach. Ich usta z³¹czy³y siê w pal¹cym poca³unku. Utkwili w tej pozycji przez kilka d³ugich chwil. Blondyn jedn¹ rêk¹ zacz¹³ œci¹gaÌ z siebie bluzê, po czym powoli przeszed³ do zdejmowania dolnej czêœci ubioru.
W przeci¹gu paru sekund ubrania le¿a³y niedbale na pod³odze. Naruto ³akomie masowa³ d³oùmi jej poœladki, a ustami ca³owa³ piersi. Hinata cierpliwie pozwala³a mu rozp³yn¹Ì siê w po¿¹daniu. Po chwili odsunê³a siê od niego i ponêtnie krêc¹c biodrami skierowa³a siê do sypialni. Uzumaki niczym zaczarowany w¹¿ pope³z³ za ni¹.

***

Naruto klêcza³ w pog³êbiaj¹cym siê b³ocie, zmieszanym z jego w³asn¹ krwi¹. Deszcz surowo ci¹³ go w odkryte plecy. Zimno oraz liczne rany na ca³ym ciele sprawia³y ból niemal¿e nie do zniesienia. Rozszarpane po³acie jego pomaraùczowej bluzy p³ywa³y w szkar³atnej ka³u¿y. Uzumaki z trudem orientowa³ siê w sytuacji, zacz¹³ poddawaÌ siê figlom ociê¿a³ego umys³u. Z og³upienia wyrwa³ go odg³os szurania przyci¹gaj¹c mêtne spojrzenie. Ró¿norodne barwy bólu uderzy³y w zmaltretowane nerwy blondyna. Niemal doszczêtnie spalone cia³o martwego mê¿czyzny spoczywa³o przed nim.
Ogrom obra¿eù ca³kowicie uniemo¿liwia³ rozpoznanie osoby. Naruto wiedzia³, nie musia³ nawet zgadywaÌ. Strzêpy matowo-niebieskiego materia³u le¿a³y przy wci¹¿ skwiercz¹cej twarzy zamordowanego. Wiatr towarzysz¹cy ulewie pos³a³ na wpó³ spopielone kartki pod nos Uzumakiego. Zna³ te strony, widzia³ je nie raz. Poczu³, jak ¿ó³Ì podchodzi mu do gard³a, pal¹c niesamowicie w krtaù. Gwa³townemu wyrzuceniu nieczystoœci z ¿o³¹dka wtórowa³a ciekn¹ca z ust krew. Blondyn przewróci³ siê na bok z chêci¹ odwrócenia wzroku od tej makabrycznej sceny. Jego g³owa z chluœniêciem leg³a w czerwonej posoce. Przenikliwy ból wspiera³y wiruj¹ce wko³o okropne obrazy. Naruto widzia³, jak wszyscy siê od niego odwracaj¹. Spoczywa³y na nim mordercze spojrzenia obwiniaj¹cych go przyjació³. Mia³ przed oczami chaos.
NastaÂła wszechogarniajÂąca cisza. Deszcz przestaÂł dudniĂŚ, a smrĂłd spalenizny nie byÂł juÂż wyczuwalny. WokoÂło na gÂłuchym wietrze drgaÂł cichy dÂźwiĂŞk. Czy to umysÂł pÂłataÂł mu kolejne figle? Niesiony z powiewem szept stawaÂł siĂŞ coraz wyraÂźniejszy.
- Naruto… - rozlegÂł siĂŞ gÂłos, zdecydowanie zbyt dobrze znajomy. – On zgin¹³, innych czeka ten sam los, a ty… zdechniesz na koĂącu.
- Zamknij siĂŞ! – wychrypiaÂł Uzumaki plujÂąc obficie krwiÂą.
- JesteÂś nikim, nie potrafisz nawet obroniĂŚ bliskich. ZabiÂłeÂś swojego nauczyciela, a niebawem uÂśmiercisz innych.
- WynoÂś siĂŞ!

***

Naruto wyrwa³ siê ze snu wrzeszcz¹c na ca³e gard³o. Jego cia³o przelewa³o siê w wewnêtrznym bólu, który przypomina³ ogieù rozpalaj¹cy piekielne piece. W¹skie rysy na jego policzkach rozpali³y siê niczym roz¿arzona stal, a twarz przybra³a demoniczny wyraz. Czu³ jak wœciek³a chakra zapieczêtowanego demona wyrywa siê zmieniaj¹c jego wygl¹d. Oczy nap³ynê³y szkar³atem, a Ÿrenice zwê¿y³y siê niemal dope³niaj¹c oblicze Kyuubiego. Nagle, poœród ogromu morderczej energii, pojawi³ siê koj¹cy dotyk. £agodz¹ca moc rozp³ynê³a siê po klatce piersiowej Uzumakiego wraz z sp³ywaj¹cymi ³zami Hinaty. Dziewczyna kurczowo trzyma³a siê blondyna staraj¹c siê powstrzymaÌ przemianê. Jego d³où unios³a siê w powietrze wbrew woli. Wtedy Naruto postawi³ ogromn¹ œcianê z czystej z³oœci. Nie móg³ pozwoliÌ na zranienie Hyuugi, ramie bezw³adnie opad³o na poœciel. Dziewiêcioogoniasty zacz¹³ powoli ustêpowaÌ silnym emocjom.
- JuÂż w porzÂądku. – szepn¹³, gdy wszystko siĂŞ uspokoiÂło.
- Dlaczego nie nosisz tego naszyjnika? – spytaÂła ocierajÂąc Âłzy brunetka.
Uzumaki milczaÂł. Nawet nie chciaÂł siĂŞ tÂłumaczyĂŚ. Wisiorek, ktĂłry dostaÂł od Tsunade, od dÂłuÂższego czasu spoczywaÂł zamkniĂŞty w schowku pod gĂłrnÂą szufladÂą szafki nocnej. OdpowiedÂź na jej pytanie byÂła prosta, lecz tak ciĂŞÂżka do ujĂŞcia w sÂłowa. W koĂącu, rĂłwnie dobrze mogli tej nocy oboje zgin¹Ì, a znajÂąc Kyuubiego… nie byÂłaby to szybka ÂśmierĂŚ.
- ChcĂŞ… Nie, ja muszĂŞ opanowaĂŚ go swoimi siÂłami. – wycedziÂł przez zaciÂśniĂŞte zĂŞby Naruto. MiaÂł zamiar uspokoiĂŚ dziewczynĂŞ przytuleniem, lecz zwiotczaÂłe miĂŞÂśnie stawiÂły ciĂŞÂżki opĂłr.
- Dumny jak zawsze. – powiedziaÂła Hinata ocierajÂąc Âłzy. – ProszĂŞ CiĂŞ, za³ó¿ ten naszyjnik.
Jounin obróci³ siê w jej stronê, zagl¹daj¹c w pe³niê odzwierciedlan¹ w g³êbokich oczach dziewczyny. Nie by³ w stanie oprzeÌ siê temu cudownemu b³yskowi. Westchn¹wszy g³êboko delikatnie wysun¹³ siê spod uœcisku, po czym wsta³ z ³ó¿ka. Nie dbaj¹c, by czymkolwiek okryÌ swoj¹ nagoœÌ, powlók³ siê do owej szafki ze skrytk¹. Otworzy³ najwy¿sz¹ szufladê i zdj¹³ podwójne dno, tam spoczywa³ niewielki klejnot barwy turkusowej zaczepiony na rzemyku. Naruto na³o¿y³ wisiorek przez g³owê wieszaj¹c na twardym karku.
- Przepraszam Hinata… Masz racjĂŞ. – rzekÂł caÂłujÂąc jÂą w czoÂło. – ÂŚpijmy, jutro ciĂŞÂżki dzieĂą.
Silne objêcie blondyna w pe³ni uspokoi³o serce Hyuugi. Zna³a go wystarczaj¹co dobrze, by wiedzieÌ, ¿e przyznanie siê do b³êdu jest du¿ym krokiem.

***

Tsunade w milczeniu poda³a kilka kartek Shikamaru. Nara, nie omieszkawszy skomentowaÌ, jakie to upierdliwe, zacz¹³ poœpiesznie wertowaÌ dane dotycz¹ce ich misji. Hokage wcale nie zdziwi³o to, jak zaskoczony wyraz przybra³a twarz mê¿czyzny. Poznawszy siê z ca³ym zadaniem poda³ zapiski Naruto, który sta³ obok. Nad ramieniem blondyna nachylili siê pozostali cz³onkowie grupy i nie marnuj¹c czasu przyst¹pili do czytania.
- To sÂą jakieÂś jaja? – wychrypiaÂł Uzumaki. – CoÂś takiego nie utrzyma siĂŞ w tajemnicy zbyt dÂługo. Kiedy dotarÂły do nas te dane? – spytaÂł z niepokojem.
- Wczoraj o Âświcie. Gorsze jest to, Âże zostaÂły wysÂłane przed dwoma dniami. – wyjaÂśniÂła Shizune zanim jej przeÂłoÂżona zd¹¿yÂła siĂŞ odezwaĂŚ.
- Bardzo prawdopodobne, Âże informacje o tym sÂą juÂż w zÂłych rĂŞkach. Misja moÂże byĂŚ ciĂŞÂższa niÂż przewidziano. – zauwaÂżyÂł Neji oddajÂąc plik kartek Tsunade. Kobieta postawiÂła je na pustej czĂŞÂści biurka i zÂłoÂżyÂła dÂłoĂą w pieczĂŞĂŚ. Dane zwinĂŞÂły siĂŞ, po czym nienaturalnie szybko spÂłonĂŞÂły.
- Masz racjĂŞ, dlatego przygotowaliÂśmy dla was specjalny inwentarz na wszelki wypadek. – gdy Godaime to mĂłwiÂła, Shizune wyciÂągnĂŞÂła z szafki obok dosyĂŚ duÂże pudeÂłeczko. ZdjĂŞÂła prowizorycznÂą pieczĂŞĂŚ i otworzyÂła wieko. W Âśrodku znajdowaÂło siĂŞ kilka niewielkich fiolek wypeÂłnionych ró¿nobarwnymi substancjami oraz sztyletĂłw. – Shikamaru, te mikstury sÂą poza normami medycznych jutsu. Tak szczerze, sÂą to moje dzieÂła i nie ma ich w Âżadnym spisie. Dlatego przygotowaÂłyÂśmy wÂłasnÂą listĂŞ, a ty jedyny moÂżesz to odczytaĂŚ. – wyjaÂśniÂła podajÂąc kolejnÂą kartkĂŞ Narze. NastĂŞpnie wskazaÂła palcem na kunai. – Ich ostrza sÂą pokryte specjalnÂą truciznÂą, nie moÂżliwÂą do zneutralizowania przez tradycyjne odtrutki.
Tsunade odetchnĂŞÂła rozsiadajÂąc siĂŞ w fotelu. Shizune przekazaÂła ingredienty piÂątce shinobi, po czym siĂŞgnĂŞÂła ponownie do szafki. WyciÂągnĂŞÂła stamtÂąd niewielki mieszek i szklanÂą szkatuÂłkĂŞ.
- PiguÂłki dla Kiby i Akamaru. – wyjaÂśniÂła podajÂąc im woreczek. – A takÂże wasze specjalne ostre kulki klanu Akimichi. WyposaÂżcie siĂŞ jak najszybciej i wyruszajcie.
Grupa ninja zapakowaÂła ekwipunek i w milczeniu opuÂścili pomieszczenie.
- Powodzenia. – szepnĂŞÂła Hokage, lecz wystarczajÂąco gÂłoÂśno, by jej podopieczna mogÂła to usÂłyszeĂŚ. – Oby im siĂŞ udaÂło.

[Itachi]

Lekkie opóŸnienie D Tutaj juz moga byÌ troszke pikantne scenki :P

The Beginning
RozdziaÂł 3

ZapadÂł chÂłodny zmierzch. Latarnie rozbÂłysÂły, jasno oÂświetlajÂąc uliczki osady. Ziemia upstrzona byÂła dziesiÂątkami kaÂłuÂż, ktĂłre odzwierciedlaÂły tonÂące w mroku niebo, a blady ksiĂŞÂżyc majaczyÂł wysoko miĂŞdzy tysiÂącami bÂłyszczÂących gwiazd.
- PeÂłnia. – szepn¹³ Naruto.
- PiĂŞkna, prawda? – spytaÂła cichutko Hinata tulÂąc siĂŞ w jego silnych ramionach. ZawiesiÂła mu rĂŞce na szyi i musnĂŞÂła delikatnie ustami jego policzek.
- Podobny do ciebie, rozÂświetla nawet mrok nocy. – rzekÂł blondyn z uÂśmiechem, po czym odwzajemniÂł uÂścisk. – Poza tym, teÂż jest... ksztaÂłtny. – zakoĂączyÂł z chichotem.
Hyuuga uwielbia³a komplementy z ust Uzumakiego, niezale¿nie od tego czy zawiera³y nutkê humoru lub podteksty. Jego s³owa by³y niczym s³odzenie ich zwi¹zku, szczególnie w takie wieczory jak ten. Splot³a palce na jego karku i poca³owa³a go namiêtnie. Naruto poczu³ nacisk jej piersi, gdy opar³a siê na nim ca³ym cia³em. Obj¹³ j¹ w pasie, delikatnie masuj¹c d³oùmi biodra. Uœmiechn¹³ siê jedynie, gdy po³o¿y³a g³owê na jego barku i powoli zaczê³a drapaÌ paznokciami jego klatkê piersiow¹.

***

Naruto zsun¹³ buty ze stóp i pad³ na kanapê. Przykry³ d³oni¹ czo³o wzdychaj¹c ciê¿ko. Spojrza³ na niedomkniête drzwi do ³azienki, sk¹d unosi³a siê luŸna para. W mieszkaniu rozlega³o siê dudnienie szybkich kropel wody. Uzumaki przez zamglon¹ szybê kabiny prysznicowej widzia³ zgrabne cia³o Hinaty. Za ka¿dym razem patrzy³ z podziwem na doskonale wyrzeŸbion¹ figurê dziewczyny. Pomimo nieskazitelnej piêknoœci Hyuugi, wiedzia³, ¿e by³o milion innych powodów, dla których z ni¹ by³. Jej delikatna osobowoœÌ zawsze poci¹ga³a blondyna, nie wspominaj¹c o tym niewinnym wyrazie twarzy.
KochaÂł jÂą, co do tego nie miaÂł wÂątpliwoÂści. W takim razie, dlaczego dzisiaj omal nie poszedÂł z SakurÂą do ³ó¿ka? To pytanie dr¹¿yÂło jego myÂśli przez kilka ostatnich godzin. Nie potrafiÂł siĂŞ usprawiedliwiĂŚ, nawet przed samym sobÂą… a moÂże nie chciaÂł? CzuÂł, Âże popeÂłniÂł b³¹d, postÂąpiÂł niesprawiedliwie wobec Hinaty i Sakury zarazem. Mimo to, nie ÂżaÂłowaÂł tego. To wÂłaÂśnie byÂło najgorsze. SÂłowa Haruno utkwiÂły mu w pamiĂŞci, nie byÂło sensu rozczulaĂŚ siĂŞ nad tym. Zapomnienie tego incydentu, oby jedynego, byÂło prawdopodobnie najlepszym rozwiÂązaniem.
Dudnienie usta³o zwracaj¹c uwagê Naruto. Para siê rozwia³a, gdy Hinata sk¹po okryta ¿ó³tym rêcznikiem wy³oni³a siê na progu ³azienki. Uzumaki z uœmiechem patrzy³ w b³yszcz¹ce oczy brunetki. Hyuuga rozwinê³a okrycie, którym szybko wytar³a w³osy i krótkim ruchem d³oni pos³a³a rêcznik na fotel. Blondyn obj¹³ j¹ wzrokiem, a ona wyraŸnie czerpi¹c z tego przyjemnoœÌ powolnymi krokami zbli¿y³a siê do prze³¹cznika i wy³¹czy³a œwiat³o. CiemnoœÌ nocy zapanowa³a w pokoju, jednak nawet ten mrok nie by³ w stanie zatrzymaÌ spojrzenia Naruto. Jego oczy rozb³ys³y jasnym ogniem. Trudno by³o to nazwaÌ tylko po¿¹daniem, ten b³ysk wyra¿a³ równie¿ g³êbokie odczucia, jakimi j¹ darzy³. Le¿a³ bez ruchu na kanapie oczekuj¹c nastêpnego etapu dra¿ni¹cej zmys³y gry. W mgnieniu oka Hinata pojawi³a siê tu¿ przy nim. Delikatnymi ruchami palców dotyka³a jego policzków i szyi. Uzumaki machinalnie odsun¹³ d³où z czo³a, po czym wplót³ j¹ miêdzy wilgotne w³osy Hyuugi. Brunetka okr¹¿y³a kanapê, ostro¿nie siadaj¹c mu na kolanach. Ich usta z³¹czy³y siê w pal¹cym poca³unku. Utkwili w tej pozycji przez kilka d³ugich chwil. Blondyn jedn¹ rêk¹ zacz¹³ œci¹gaÌ z siebie bluzê, po czym powoli przeszed³ do zdejmowania dolnej czêœci ubioru.
W przeci¹gu paru sekund ubrania le¿a³y niedbale na pod³odze. Naruto ³akomie masowa³ d³oùmi jej poœladki, a ustami ca³owa³ piersi. Hinata cierpliwie pozwala³a mu rozp³yn¹Ì siê w po¿¹daniu. Po chwili odsunê³a siê od niego i ponêtnie krêc¹c biodrami skierowa³a siê do sypialni. Uzumaki niczym zaczarowany w¹¿ pope³z³ za ni¹.

***

Naruto klêcza³ w pog³êbiaj¹cym siê b³ocie, zmieszanym z jego w³asn¹ krwi¹. Deszcz surowo ci¹³ go w odkryte plecy. Zimno oraz liczne rany na ca³ym ciele sprawia³y ból niemal¿e nie do zniesienia. Rozszarpane po³acie jego pomaraùczowej bluzy p³ywa³y w szkar³atnej ka³u¿y. Uzumaki z trudem orientowa³ siê w sytuacji, zacz¹³ poddawaÌ siê figlom ociê¿a³ego umys³u. Z og³upienia wyrwa³ go odg³os szurania przyci¹gaj¹c mêtne spojrzenie. Ró¿norodne barwy bólu uderzy³y w zmaltretowane nerwy blondyna. Niemal doszczêtnie spalone cia³o martwego mê¿czyzny spoczywa³o przed nim.
Ogrom obra¿eù ca³kowicie uniemo¿liwia³ rozpoznanie osoby. Naruto wiedzia³, nie musia³ nawet zgadywaÌ. Strzêpy matowo-niebieskiego materia³u le¿a³y przy wci¹¿ skwiercz¹cej twarzy zamordowanego. Wiatr towarzysz¹cy ulewie pos³a³ na wpó³ spopielone kartki pod nos Uzumakiego. Zna³ te strony, widzia³ je nie raz. Poczu³, jak ¿ó³Ì podchodzi mu do gard³a, pal¹c niesamowicie w krtaù. Gwa³townemu wyrzuceniu nieczystoœci z ¿o³¹dka wtórowa³a ciekn¹ca z ust krew. Blondyn przewróci³ siê na bok z chêci¹ odwrócenia wzroku od tej makabrycznej sceny. Jego g³owa z chluœniêciem leg³a w czerwonej posoce. Przenikliwy ból wspiera³y wiruj¹ce wko³o okropne obrazy. Naruto widzia³, jak wszyscy siê od niego odwracaj¹. Spoczywa³y na nim mordercze spojrzenia obwiniaj¹cych go przyjació³. Mia³ przed oczami chaos.
NastaÂła wszechogarniajÂąca cisza. Deszcz przestaÂł dudniĂŚ, a smrĂłd spalenizny nie byÂł juÂż wyczuwalny. WokoÂło na gÂłuchym wietrze drgaÂł cichy dÂźwiĂŞk. Czy to umysÂł pÂłataÂł mu kolejne figle? Niesiony z powiewem szept stawaÂł siĂŞ coraz wyraÂźniejszy.
- Naruto… - rozlegÂł siĂŞ gÂłos, zdecydowanie zbyt dobrze znajomy. – On zgin¹³, innych czeka ten sam los, a ty… zdechniesz na koĂącu.
- Zamknij siĂŞ! – wychrypiaÂł Uzumaki plujÂąc obficie krwiÂą.
- JesteÂś nikim, nie potrafisz nawet obroniĂŚ bliskich. ZabiÂłeÂś swojego nauczyciela, a niebawem uÂśmiercisz innych.
- WynoÂś siĂŞ!

***

Naruto wyrwa³ siê ze snu wrzeszcz¹c na ca³e gard³o. Jego cia³o przelewa³o siê w wewnêtrznym bólu, który przypomina³ ogieù rozpalaj¹cy piekielne piece. W¹skie rysy na jego policzkach rozpali³y siê niczym roz¿arzona stal, a twarz przybra³a demoniczny wyraz. Czu³ jak wœciek³a chakra zapieczêtowanego demona wyrywa siê zmieniaj¹c jego wygl¹d. Oczy nap³ynê³y szkar³atem, a Ÿrenice zwê¿y³y siê niemal dope³niaj¹c oblicze Kyuubiego. Nagle, poœród ogromu morderczej energii, pojawi³ siê koj¹cy dotyk. £agodz¹ca moc rozp³ynê³a siê po klatce piersiowej Uzumakiego wraz z sp³ywaj¹cymi ³zami Hinaty. Dziewczyna kurczowo trzyma³a siê blondyna staraj¹c siê powstrzymaÌ przemianê. Jego d³où unios³a siê w powietrze wbrew woli. Wtedy Naruto postawi³ ogromn¹ œcianê z czystej z³oœci. Nie móg³ pozwoliÌ na zranienie Hyuugi, ramie bezw³adnie opad³o na poœciel. Dziewiêcioogoniasty zacz¹³ powoli ustêpowaÌ silnym emocjom.
- JuÂż w porzÂądku. – szepn¹³, gdy wszystko siĂŞ uspokoiÂło.
- Dlaczego nie nosisz tego naszyjnika? – spytaÂła ocierajÂąc Âłzy brunetka.
Uzumaki milczaÂł. Nawet nie chciaÂł siĂŞ tÂłumaczyĂŚ. Wisiorek, ktĂłry dostaÂł od Tsunade, od dÂłuÂższego czasu spoczywaÂł zamkniĂŞty w schowku pod gĂłrnÂą szufladÂą szafki nocnej. OdpowiedÂź na jej pytanie byÂła prosta, lecz tak ciĂŞÂżka do ujĂŞcia w sÂłowa. W koĂącu, rĂłwnie dobrze mogli tej nocy oboje zgin¹Ì, a znajÂąc Kyuubiego… nie byÂłaby to szybka ÂśmierĂŚ.
- ChcĂŞ… Nie, ja muszĂŞ opanowaĂŚ go swoimi siÂłami. – wycedziÂł przez zaciÂśniĂŞte zĂŞby Naruto. MiaÂł zamiar uspokoiĂŚ dziewczynĂŞ przytuleniem, lecz zwiotczaÂłe miĂŞÂśnie stawiÂły ciĂŞÂżki opĂłr.
- Dumny jak zawsze. – powiedziaÂła Hinata ocierajÂąc Âłzy. – ProszĂŞ CiĂŞ, za³ó¿ ten naszyjnik.
Jounin obróci³ siê w jej stronê, zagl¹daj¹c w pe³niê odzwierciedlan¹ w g³êbokich oczach dziewczyny. Nie by³ w stanie oprzeÌ siê temu cudownemu b³yskowi. Westchn¹wszy g³êboko delikatnie wysun¹³ siê spod uœcisku, po czym wsta³ z ³ó¿ka. Nie dbaj¹c, by czymkolwiek okryÌ swoj¹ nagoœÌ, powlók³ siê do owej szafki ze skrytk¹. Otworzy³ najwy¿sz¹ szufladê i zdj¹³ podwójne dno, tam spoczywa³ niewielki klejnot barwy turkusowej zaczepiony na rzemyku. Naruto na³o¿y³ wisiorek przez g³owê wieszaj¹c na twardym karku.
- Przepraszam Hinata… Masz racjĂŞ. – rzekÂł caÂłujÂąc jÂą w czoÂło. – ÂŚpijmy, jutro ciĂŞÂżki dzieĂą.
Silne objêcie blondyna w pe³ni uspokoi³o serce Hyuugi. Zna³a go wystarczaj¹co dobrze, by wiedzieÌ, ¿e przyznanie siê do b³êdu jest du¿ym krokiem.

***

Tsunade w milczeniu poda³a kilka kartek Shikamaru. Nara, nie omieszkawszy skomentowaÌ, jakie to upierdliwe, zacz¹³ poœpiesznie wertowaÌ dane dotycz¹ce ich misji. Hokage wcale nie zdziwi³o to, jak zaskoczony wyraz przybra³a twarz mê¿czyzny. Poznawszy siê z ca³ym zadaniem poda³ zapiski Naruto, który sta³ obok. Nad ramieniem blondyna nachylili siê pozostali cz³onkowie grupy i nie marnuj¹c czasu przyst¹pili do czytania.
- To sÂą jakieÂś jaja? – wychrypiaÂł Uzumaki. – CoÂś takiego nie utrzyma siĂŞ w tajemnicy zbyt dÂługo. Kiedy dotarÂły do nas te dane? – spytaÂł z niepokojem.
- Wczoraj o Âświcie. Gorsze jest to, Âże zostaÂły wysÂłane przed dwoma dniami. – wyjaÂśniÂła Shizune zanim jej przeÂłoÂżona zd¹¿yÂła siĂŞ odezwaĂŚ.
- Bardzo prawdopodobne, Âże informacje o tym sÂą juÂż w zÂłych rĂŞkach. Misja moÂże byĂŚ ciĂŞÂższa niÂż przewidziano. – zauwaÂżyÂł Neji oddajÂąc plik kartek Tsunade. Kobieta postawiÂła je na pustej czĂŞÂści biurka i zÂłoÂżyÂła dÂłoĂą w pieczĂŞĂŚ. Dane zwinĂŞÂły siĂŞ, po czym nienaturalnie szybko spÂłonĂŞÂły.
- Masz racjĂŞ, dlatego przygotowaliÂśmy dla was specjalny inwentarz na wszelki wypadek. – gdy Godaime to mĂłwiÂła, Shizune wyciÂągnĂŞÂła z szafki obok dosyĂŚ duÂże pudeÂłeczko. ZdjĂŞÂła prowizorycznÂą pieczĂŞĂŚ i otworzyÂła wieko. W Âśrodku znajdowaÂło siĂŞ kilka niewielkich fiolek wypeÂłnionych ró¿nobarwnymi substancjami oraz sztyletĂłw. – Shikamaru, te mikstury sÂą poza normami medycznych jutsu. Tak szczerze, sÂą to moje dzieÂła i nie ma ich w Âżadnym spisie. Dlatego przygotowaÂłyÂśmy wÂłasnÂą listĂŞ, a ty jedyny moÂżesz to odczytaĂŚ. – wyjaÂśniÂła podajÂąc kolejnÂą kartkĂŞ Narze. NastĂŞpnie wskazaÂła palcem na kunai. – Ich ostrza sÂą pokryte specjalnÂą truciznÂą, nie moÂżliwÂą do zneutralizowania przez tradycyjne odtrutki.
Tsunade odetchnĂŞÂła rozsiadajÂąc siĂŞ w fotelu. Shizune przekazaÂła ingredienty piÂątce shinobi, po czym siĂŞgnĂŞÂła ponownie do szafki. WyciÂągnĂŞÂła stamtÂąd niewielki mieszek i szklanÂą szkatuÂłkĂŞ.
- PiguÂłki dla Kiby i Akamaru. – wyjaÂśniÂła podajÂąc im woreczek. – A takÂże wasze specjalne ostre kulki klanu Akimichi. WyposaÂżcie siĂŞ jak najszybciej i wyruszajcie.
Grupa ninja zapakowaÂła ekwipunek i w milczeniu opuÂścili pomieszczenie.
- Powodzenia. – szepnĂŞÂła Hokage, lecz wystarczajÂąco gÂłoÂśno, by jej podopieczna mogÂła to usÂłyszeĂŚ. – Oby im siĂŞ udaÂło.

Kolejny ciekawy rozdzia³. Nie wiem jak innym, ale mi nie rzuci³y siê w oczy ¿adne b³êdy (mo¿e dlatego, ¿e póŸno czyta³em ;P).

[Devil]

Kolejny ciekawy rozdzia³. Nie wiem jak innym, ale mi nie rzuci³y siê w oczy ¿adne b³êdy (mo¿e dlatego, ¿e póŸno czyta³em ;P).