Znalezionych wyników: 449

Dlaczego Wy mi to robicie

Akurat wtedy kiedy nie ma mnie przy kompie piszecie najwiĂŞcej -_-

Ehhh... Niestety jutro teÂż bĂŞdĂŞ miaÂł sporo do czytania, bo wejdĂŞ pewnie ok. pĂłÂłnocy

@Up ZejdÂźcie z chÂłopaka, sami pewnie lepsi nie jesteÂście (nie chodzi mi o granie w platynkĂŞ :P )

A ja juÂż mam ferie!!! BĂŞdĂŞ miaÂł wiĂŞcej czasu, Âżeby tego FF'a pisaĂŚ :P
Bo na razie to mi jakoÂś nie szÂło.

Btw. Teraz ja potrzebujĂŞ rady, mĂłgÂłby mi ktoÂś poleciĂŚ jakÂąÂś dobrÂą ksiÂąÂżkĂŞ fantasy, albo thriller? Od razu mĂłwiĂŞ, Âże wiĂŞkszoÂśĂŚ ksiÂąÂżek S. Kinga juÂż przeczytaÂłem.

Ehhh:

Informatyka: 6 - :P
Technika: 6 - :P
Biologia: 4 - ZawaliÂłem ukÂład rozrodczy

Religia: 4 - KsiÂądz odwraca siĂŞ do mnie plecami

@Afil: Ja teÂż!!!
Chemia: 5 - Nic dziwnego

Polski: 3 - SÂłabiuuuutko...
Angol: 4 - No comment!
Matma: 4 - Jak wyÂżej...
Hista: 5 - ByÂło ciĂŞÂżko!
Fiza: 4 - Durny babsztyl!
W-F: 4 - MiaÂło byĂŚ 5!!!
Plastyka: 6 - Ma siĂŞ talent

Wiedza o SpoÂłeczeĂąstwie: 5 - He, he, he

Geografia: 4 - Whatever...

Tak ogĂłlnie to siĂŞ opĂłÂściÂłem...

To zacznijmy alfabetyczbniie, od autorĂłw:
Blind Guardian - Battlefield
-
Cage The Elephant - Ain't No Rest For The Wicked
Cage The Elephant - Back Against The Wall
Cage The Elephant - Back Stabbin Betty
Cage The Elephant - Drones In The Valley
Cage The Elephant - Free Love
Cage The Elephant - In One Ear
Cage The Elephant - James Brown
Cage The Elephant - Judas
Cage The Elephant - Lotus
Cage The Elephant - Soil To The Sun
Cage The Elephant - Tiny Little Robots
-
Disturbed - Down With The Sickness
Dream Theater - A Rite Of Passage
-
Gorillaz - Feel Good
Gorillaz - Re-Hash
-
Nickleback - How You Remind Me
Nightwish - Nemo
Nightwish - Planet Hell
Nightwish - Wish I Had An Angel
-
Opeth - The Drappery Falls
-
Voltaire - When You're Evil

Wszystkie utwory polecam!
To na tĂŞ chwilĂŞ tyle :]

Drewko, ty jakiÂś uzaleÂżniony jesteÂś, czy co?
PomyÂśl... Czy naprawdĂŞ tak bardzo przeszkadza Ci brak SB? Ale, naprawdĂŞ zastanĂłw siĂŞ nad tym.
JeÂżeli chcesz z kimÂś pogadaĂŚ, to uÂżyj GG, albo innego komunikatora.
Nie rozumiem CiĂŞ i innych. Po co walczyĂŚ o coÂś tak bÂłahego?
W koĂącu to ma byĂŚ tylko tymczasowa decyzja, za jakiÂś czas znowu bĂŞdziecie mogli nabijaĂŚ szaÂłty i dostawaĂŚ za to warny, jeÂżeli tak bardzo chcecie.
Drago, prawdziwy z Ciebie Admin

@Up MoÂże niech zajmie siĂŞ szorowaniem bakburty majtku Afilu

@Topic Witaj, witaj i nie zmykaj ;P

Matrix? A... Te znaki.
Transformers? WTF?
Terminator? FTW? O.o

Nawet nie myÂślaÂłem, Âże podÂświadomie mogĂŞ zrzynaĂŚ z rĂłÂżnych filmĂłw o.O
MuszĂŞ siĂŞ opanowaĂŚ

Ale w kolejnym rozdziale, ktĂłry pojawi siĂŞ niedÂługo, bĂŞdzie w koĂącu kilka pokĂłw i wreszcie pojawi siĂŞ opis Malcolma!

Wiesz, nie umiem pisaĂŚ prologĂłw

A testament i tak bĂŞdziesz musiaÂł napisaĂŚ. BroĂą teÂż siĂŞ przyda, bo w moim FF'ie moÂże staĂŚ siĂŞ wszystko :P
Jako, Âże miaÂłem chĂŞĂŚ do pisania, proszĂŞ:

RozdziaÂł I

W pokoju, wczesne promienie sÂłoneczne przeciskaÂły siĂŞ leniwie przez Âżaluzje. OdgÂłosy z minionego wieczoru zostaÂły zastÂąpione gÂłoÂśnym chrapaniem. Malcolm, co chwila przekrĂŞcaÂł siĂŞ z boku na bok, gniotÂąc przy tym koÂłdrĂŞ. Nagle, jak grom z jasnego nieba, wÂłÂączyÂł siĂŞ budzik. W rezultacie chÂłopak zerwaÂł siĂŞ na rĂłwne nogi, ale zapomniaÂł o swoich okularach, co spowodowaÂło bolesne spotkanie z podÂłogÂą. MÂłodzieniec, podniĂłsÂłszy siĂŞ, zaczÂąÂł szukaĂŚ swoich szkieÂł, zrzucajÂąc wszystko, co ich nie przypominaÂło na parkiet. Wreszcie, gdy juÂż miaÂł je na nosie i wyÂłÂączyÂł ÂźrĂłdÂło nieznoÂśnego dÂźwiĂŞku, spojrzaÂł na zegarek.
- Aaaa!- KrzyknÂąÂł. – Nie! Nie! Nie! Jak mogÂłem zaspaĂŚ!? – ZnalazÂł szybko jakieÂś ubrania, zaÂłoÂżyÂł je na siebie, co byÂło nie maÂłym wyzwaniem, gdyÂż nerwy, jakie go wtedy opanowaÂły ledwo pozwalaÂły na trafienie stopÂą do skarpetki, nie mĂłwiÂąc juÂż o zapiĂŞciu guzikĂłw od koszuli. Po szybkiej garderobie przyszedÂł czas na Âśniadanie. Niestety nie miaÂł czasu na nic bardziej zÂłoÂżonego niÂż pÂłatki. WsypaÂł jak najwiĂŞcej chrupkĂłw do swej jamy ustnej, niestarannie przeÂżuÂł, po czym resztki zalaÂł mlekiem. Ledwo przeÂłykajÂąc to wszystko, biegÂł do Âłazienki, by umyĂŚ zĂŞby, zamiast tego wcisnÂąÂł prawie caÂłÂą pastĂŞ do buzi, dolaÂł wody i pakujÂąc ksiÂąÂżki, mieszaÂł to wszystko. Kiedy juÂż byÂł na zewnÂątrz wypluÂł pÂłyn pod najbliÂższy krzak. Teraz czekaÂło go najtrudniejsze wyzwanie, musiaÂł przebiec kilometr do szkoÂły. Normalny nastolatek potraktowaÂłby to, jako trening, ale z jego kondycjÂą byÂłby to prawdziwy wyczyn.
- Nie poddam siĂŞ! – PowiedziaÂł sobie w duchu i zaczÂąÂł biec. Niestety po jakichÂś piĂŞĂŚdziesiĂŞciu metrach poddaÂł siĂŞ. Na jego szczĂŞÂście poddaÂł siĂŞ akurat przy przystanku autobusowym, przy ktĂłrym staÂł autobus, jadÂący prosto do jego szkoÂły. WszedÂł do niego, rzuciÂł siĂŞ na wolne krzesÂło i poprzysiÂągÂł, Âże nie odda go Âżadnej staruszce.
- Skoro mam teraz trochĂŞ wolnego czasu, to moÂże sprĂłbujĂŞ odrobiĂŚ lekcje. – PomyÂślaÂł i spojrzaÂł do wnĂŞtrza tornistra.
– Ku*wa! Ja pie**olĂŞ! – KrzyknÂąÂł. Tak krzyknÂąÂł, wszystkie babcie spojrzaÂły na niego jak na szatana. ZaczerwieniÂł siĂŞ i jeszcze raz zajrzaÂł do tornistra. Zamiast podrĂŞcznikĂłw miaÂł tam „NiezbĂŞdnik domowy”, „Sinnoh – Atlas drogowy” i „XXIII wiek”.
- Na technikĂŞ, geografiĂŞ i historiĂŞ moÂże starczy. – UspokoiÂł siĂŞ lekko i siedziaÂł gapiÂąc siĂŞ na lewitujÂące samochody, holoreklamy, ruchome chodniki i ludzi, ktĂłrzy uwaÂżali to za codziennoÂśĂŚ. On tak nie miaÂł, mieszkaÂł w „Âżywym” muzeum, ktĂłre rzÂąd zaÂłoÂżyÂł, by ludzkoÂśĂŚ nie zapomniaÂła o przeszÂłoÂści. Autobus zatrzymaÂł siĂŞ. To byÂł jego przystanek. Gdy wysiadÂł ujrzaÂł gmach SzkoÂły WyÂższej w Hearthome. Przypomniawszy sobie o poÂśpiechu, ruszyÂł z kopyta. WbiegÂł do budynku i usÂłyszaÂł dzwonek, spojrzaÂł na zegarek.
- CoÂś mi siĂŞ tu nie zgadza. – ZamyÂśliÂł siĂŞ. ZnalazÂł szybko zegar szkolny. – No ja chyba zwariujĂŞ! WziÂąÂłem nie ten cho**rny zegarek! BĂŞdĂŞ siedziaÂł tu jakÂąÂś godzinĂŞ zanim zacznĂŞ lekcje! – Wszyscy uczniowie, ktĂłrzy go do tej pory otaczali, odsunĂŞli siĂŞ o jakieÂś dwa kroki do tyÂłu, szepczÂąc miĂŞdzy sobÂą. Malcolmowi byÂło juÂż wszystko jedno, co prawda bywaÂły gorsze dni, na przykÂład ten, w ktĂłrym pogryzÂła go Poochyena, albo inny, w ktĂłrym Swablu podziobaÂł mu tyÂłek. Nie chciaÂło mu siĂŞ wracaĂŚ do domu, ani siedzieĂŚ w tej budzie.
- Wiem, co zrobiĂŞ! – W jego gÂłowie rodziÂł siĂŞ plan. - PĂłjdĂŞ do kafejki. – UwielbiaÂł tam siedzieĂŚ, odkÂąd skoĂączyÂł szesnaÂście lat, wtedy straciÂł przyjaciĂłÂł. Jego paczka rozpierzchÂła siĂŞ po Âświecie, a on zostaÂł sam w Hearthome. Wszyscy wybrali lepsze szkoÂły, lepsze miasta, a on zostaÂł. Na szczĂŞÂście kafejka byÂła tuÂż obok szkoÂły, jakieÂś piĂŞĂŚ minut drogi. DotarÂł tam, wykupiÂł godzinĂŞ i usiadÂł przy komputerze. Maszyna bardzo rĂłÂżniÂła siĂŞ od tej, ktĂłrÂą miaÂł w domu, nie miaÂła klawiatury, byÂła podÂłÂączana prosto pod uÂżytkownika, ktĂłry sterowaÂł niÂą umysÂłem. Malcolm zaÂłoÂżyÂł na gÂłowĂŞ dziwny heÂłm.
- ImiĂŞ i nazwisko. – W jego gÂłowie zabrzmiaÂł kobiecy gÂłos.
- Malcolm Farlow. – OdpowiedziaÂł.
- Wiek.
- SzesnaÂście lat i cztery miesiÂące.
- HasÂło.
- *************
- HasÂło poprawne. Witam. Panie Farlow.
- ProszĂŞ poÂłÂączyĂŚ siĂŞ z moim domowym komputerem. – W mgnieniu oka przeniĂłsÂł siĂŞ na swĂłj komputer. W jego pokoju Âśrodkowy ekran wÂłÂączyÂł siĂŞ, znowu pokazywaÂł edytor tekstu, tym razem znaki pojawiaÂły siĂŞ jeszcze szybciej.
Czas zalogowania siĂŞ Malcolma do siecie.Miejsce nieznane.
- Panie oficerze! Mamy go jest w kafejce outernetowej, o nazwie „QuickLink”.
- Dobrze, teraz musimy go dorwaĂŚ!
CzterdzieÂści minut pĂłÂźniej. Kafejka „QuickLink”.
Dokument urĂłsÂł o kilkanaÂście stron. Malcolm nie spieszyÂł siĂŞ, spokojnie kontynuowaÂł swojÂą pracĂŞ. Do kafejki weszÂło dwĂłch mĂŞÂżczyzn, ubranych w czarne mundury. Jakby nigdy nic podeszli do mÂłodzieĂąca, wbili mu igÂłĂŞ w kark i wstrzyknĂŞli fioletowy pÂłyn. Po czym odÂłÂączyli go od komputera i wynieÂśli bez przeszkĂłd.

We wstĂŞpie chciaÂłbym powiedzieĂŚ, Âże odesz... Odszed... ÂŻe nie poÂłÂączyÂłem steampunku z pokemonami. Mam nadziejĂŞ, Âże opowiadanie spodoba Wam siĂŞ i Âże w razie jakichkolwiek bÂłĂŞdĂłw bĂŞdziecie mnie poprawiaĂŚ ;) Od razu mĂłwiĂŞ, Âże Domin mnie zainspirowaÂł swoim oddziaÂłem PPD.

Prolog

MaÂły, ciasny pokoik, w ktĂłrym jedynym ÂźrĂłdÂłem ÂświatÂła byÂło piĂŞĂŚ monitorĂłw, ustawionych w ksztaÂłt pĂłÂłkola. Na kaÂżdym z nich moÂżna byÂło dostrzec od kilku do kilkunastu otworzonych folderĂłw z maniakalnie wielkÂą iloÂściÂą plikĂłw. Ekran na samym Âśrodku wyrĂłÂżniaÂł siĂŞ tylko jednÂą rzeczÂą. W uruchomionym programie do edycji tekstu, przez caÂły czas, pojawiaÂły siĂŞ nowe, niezrozumiaÂłe znaki z przerĂłÂżnych alfabetĂłw. WzglĂŞdnÂą ciszĂŞ niszczyÂł dÂźwiĂŞk szybkiego pisania i ostrego eksploatowania myszki. W lewym gĂłrnym rogu monitora coÂś bÂłysnĂŞÂło. ByÂło to ÂświatÂło odbite od okularĂłw. Czyich? W tej chwili sam BĂłg nie wiedziaÂł czyje to byÂły szkÂła. Nagle bÂłogi spokĂłj przerwaÂł gwaÂłtowny zgrzyt zawiasĂłw w drzwiach. W jednej chwili ciemnoÂśĂŚ znikÂła, a osoba, ktĂłra byÂła zajĂŞta wpisywaniem znakĂłw spadÂła z krzesÂła, pod wpÂływem ogromnej fali ÂświatÂła.
- Malcolm! – RozlegÂł siĂŞ krzyk. – MiaÂłeÂś juÂż spaĂŚ!
- Wiem mamo... – Chudy, niewysoki chÂłopiec odpowiedziaÂł, prĂłbujÂąc jednoczeÂśnie wstaĂŚ. - Ale mam waÂżnÂą sprawĂŞ do zaÂłatwienia.
- Dobrze... – Kobiecy gÂłos siĂŞ uspokoiÂł. – Ale jak jutro spĂłÂźnisz siĂŞ do szkoÂły, to masz szlaban na komputer!
- Tak, tak... – WycedziÂł obojĂŞtnie i wrĂłciÂł do pracy.

Wiem, Âże na razie maÂło Wam to mĂłwi, ale nie bĂłjcie siĂŞ. Na wiele pytaĂą znajdziecie odpowiedÂź w pierwszym rozdziale.