Znalezionych wyników: 69

Kapitan Bomba wymiata, ale do grzyba na piĂŞtach nie dorasta WÂłatcom MĂłch

D

- Super. Kolejny guz. Farfetch'd, wracaj - celujĂŞ pokeballem w kaczkĂŞ, masujÂąc obolaÂłÂą gÂłowĂŞ
- Xander, poczekaj! - woÂłam
- ChodÂź, Kyuung, ty teÂż odpocznij - wyciÂągam pokeball Vulpixa i rĂłwnieÂż jÂą doĂą chowam. Zaczynam biec za Xanderem
- Jakie pokemony ma trener sali w Viridian? - pytam Xandera, kiedy go juÂż doganiam - Mam tylko nadziejĂŞ, Âże nie kamienne. Nie znoszĂŞ kamiennych pokemonĂłw. Brr...

UÂśmiecham siĂŞ, sÂłyszÂąc tak miÂłe sÂłowa z tak piĂŞknych ust
- Hm... Pierwsza sala to nie byle co - mĂłwiĂŞ, siĂŞgajÂąc po pokeball. Wypuszczam z niego kaczkĂŞ i znĂłw skanujĂŞ jÂą pokedexem.
- Mam nadziejĂŞ, Âże go nie zawiodĂŞ jako trenerka - dodajĂŞ, patrzÂąc na Kyuung ze szczĂŞÂściem w oczach
- CzeÂśĂŚ Farfetch'd. MiÂło mi, Âże bĂŞdziemy razem podrĂłÂżowaĂŚ - zwracam siĂŞ do Kyuung - Pewnie chciaÂłabyÂś odpoczÂąĂŚ, prawda? - wyciÂągam jej pokeball, czekajÂąc na reakcjĂŞ pokemona. Na poczekaniu wymyÂślam imiĂŞ dla kaczusi

Ojej, wspĂłÂłczujĂŞ. Spoko, po prostu nie miaÂłam weny ;)
Teraz wybacz za taki krĂłtki odpis, ale niestety poprawka z matmy z pĂłÂłrocza siĂŞ kÂłania, w sobotĂŞ piszĂŞ, wiĂŞc siĂŞ uczĂŞ...
~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
WyciÂągam z kieszeni pokeballa, po czym rzucam nim w kaczkĂŞ.
"SÂłodka jest. Lub sÂłodki", myÂślĂŞ. SpoglÂądam raz na pokeball, raz na ÂłaszÂącego siĂŞ pokemona
- Dobrze siĂŞ spisaÂłaÂś, Kyuung, brawo - uÂśmiecham siĂŞ do Vulpixa, gÂłaszczÂąc go po Âłebku.
- Hmm - patrzĂŞ na Xandera. Ach, te jego wÂłosy! - MyÂślĂŞ, Âże moglibyÂśmy ruszyĂŚ do jakiegoÂś miasta. KtĂłre miasto jest najbliÂżej? - pytam, patrzÂąc nadal na chyboczÂący siĂŞ pokeball. Mam nadziejĂŞ, Âże Farfetch'd bĂŞdzie mĂłj. Lub moja. To zaleÂży od pÂłci.

nie przejmuj siĂŞ, juÂż nie ma normalnych ludzi na tym Âświecie ;)

-ÂŚwietnie, Kyuung! - krzyknĂŞÂłam, czujÂąc, jak roÂśnie mi guz na gÂłowie. BĂŞdzie pewnie wysokoÂści Mount Everestu. SkrzywiÂłam siĂŞ. Gdy usÂłyszaÂłam sÂłowa Xandera, zrobiÂło mi siĂŞ cieplej na sercu. No nic, myÂślĂŞ.
- Dobrze, a teraz wykoĂącz kaczkĂŞ! Gdy bĂŞdzie prĂłbowaÂła ciĂŞ zaatakowaĂŚ podskocz i uÂżyj Ember z gĂłry, a potem szybko podbiegnij i jeszczwe raz uÂżyj Ember!
~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
Afil ~ Upominam o przestrzeganie pisania w czasie teraÂźniejszym... albo przyszÂłym.

Witajcie. Nazywam siĂŞ Koori Morgernstern. PrzybyÂłam tu do was, by opowiedzieĂŚ wam historiĂŞ. Mam nadziejĂŞ, Âże wam siĂŞ spodoba. Z gĂłry was jednak uprzedzam, Âże to bĂŞdzie dÂługa opowieÂśĂŚ. Przed przeczytaniem skonsultuj siĂŞ z lekarzem lub psychatrÂą, gdyÂż kaÂżda minuta sÂłuchania moÂże wpÂłynÂąĂŚ na twĂłj mĂłzg bardziej destruktywnie niÂż narkotyk. Osoby o sÂłabych nerwach proszone sÂą o opuszczenie sali lub zabranie ze sobÂą tak zwanej torby na pawie, Dobra, ostrzeÂżenia mamy za sobÂą, teraz opowieÂśĂŚ wÂłaÂściwa.
ByÂł to rok 1912, czyli 100 lat temu. Na Âświecie zapanowaÂła wtedy nieuleczalna choroba, zabijajÂąca ludzi po paru dniach od zainfekowania. Ludzie byli przeraÂżeni. DwĂłjka naukowcĂłw, Nathan i Ella dÂługo pracowali nad antidotum. Mimo wielu tygodni wytĂŞÂżonej pracy nie mogli znaleÂźĂŚ skÂładnika leczÂącego wirusa. W koĂącu i oni sami zostali przez niego zaatakowani. Nathan postanowiÂł zaryzykowaĂŚ i wypiÂł niepeÂłnÂą miksturĂŞ. Niestety, skÂładniki leku wraz z wirusem spowodowaÂły mutacjĂŞ Nathana w ogromnego potwora. PotwĂłr ten podszedÂł do przeraÂżonej Elli
-To wszystko twoja wina! - warknÂąl i uniĂłsÂł nieszczĂŞsnÂą kobietĂŞ do gĂłry.

Tymczasem w jednym ze szpitali nieopodal laboratorium dwie pielĂŞgniarki siedziaÂły przy ÂłĂłÂżku pacjentki ze ÂśpiÂączkÂą.
-Jak myÂślisz, wyjdzie z tego? - spytaÂła jedna z nich.
- Dobrze wiesz, Âże nigdy nic nie wiadomo. MoÂże dla niej lepiej, Âże jest w ÂśpiÂączce. Nie musi oglÂądaĂŚ tego horroru za oknami.
- Tak - westchnĂŞÂła pierwsza - Ten potwĂłr grasujÂący na zewnÂątrz jest straszny. Nikt nie moÂże go powstrzymaĂŚ...
Kobiety jeszcze raz spojrzaÂły na dziewczynĂŞ i wyszÂły. A ona ÂśniÂła...
StaÂła na szczycie jakiegoÂś budynku, przeglÂądajÂąc siĂŞ w jedynej niezbitej szybie w okolicy. ByÂła zdumiona swoim wyglÂądem. MiaÂła dÂługie, brÂązowe wÂłosy, niebieskie oczy, smocze skrzydÂła, kolce na ramionach,ogon machajÂący nerwowo oraz szponiaste Âłapy. Gdy tylko przyzwyczaiÂła siĂŞ do swojego wyglÂądu, szkÂło rozprysnĂŞÂło siĂŞ na miliony kawaÂłeczkĂłw. Dziewczyna odwrĂłciÂła siĂŞ. Na ogromnym placyku pod budynkiem toczyÂły bitwĂŞ potwory, ktĂłrych nie potrafiÂła rozpoznaĂŚ. KawaÂłek dalej szalaÂł poÂżar. Powietrze byÂło gĂŞste od dymu. A tuÂż przed niÂą staÂł ogromny mutant. Tylko jego postawa oraz oczy, z ktĂłrych biÂła nienawiÂśĂŚ ukazywaÂły utracone niegdyÂś czÂłowieczeĂąstwo. PotwĂłr otworzyÂł usta
- GiĂą! -krzyknÂąÂł. ZamachnÂąÂł siĂŞ pazurzastÂą ÂłapÂą...
A dziewczyna nagle siĂŞ obudziÂła.

Hm... niestety nie mogĂŞ przypomnieĂŚ sobie, co byÂło dalej. Gdy tylko sobie przypomnĂŞ, od razu was zwoÂłam na kolejny kawaÂłek opowieÂści. Tymczasem ÂżyczĂŞ wam miÂłego wyobraÂżania sobie, co byÂło dalej...
(Tak na serio to spacja mi nawaliÂła i tworzĂŞ jÂą metodÂą kopiuj-wklej. Wybaczcie. Zostawiajcie komentarze i czekajcie, aÂż dostanĂŞ nowÂą klawiaturĂŞ;))