Znalezionych wyników: 22

Okej, bĂŞdĂŞ czekaÂł. ZaleÂży mi na tym, bo tak jak powiedziaÂłem - chcĂŞ likwidowaĂŚ bÂłĂŞdy i nie popeÂłniaĂŚ ich w przyszÂłoÂści. Jeszcze raz dziĂŞki za komentarz, bo na PPSie pod Fan Ficami nie moÂżna liczyĂŚ na ich duÂżÂą iloÂśĂŚ ;).

[ Dodano: 7 SierpieĂą 14, 11:58 ]

RozdziaÂł 2
"Nie taki smok straszny, jak go malujÂą"

Logan przez noc nie zmruÂżyÂł oka. Przez caÂły czas walczyÂł z myÂślami i powstrzymywaÂł siĂŞ od refleksji na temat jutrzejszego finaÂłu. Nie lubiÂł planowaĂŚ przyszÂłoÂści, gdyÂż sÂądziÂł, Âże i tak wszystko samo siĂŞ z biegiem czasu uÂłoÂży. ByÂł przeciwieĂąstwem czÂłowieka zorganizowanego, aczkolwiek nie moÂżna byÂło powiedzieĂŚ, Âże byÂł niepunktualny. WrĂŞcz przeciwnie - zawsze zjawiaÂł siĂŞ przed czasem. Nie lubiÂł odkÂładaĂŚ rzeczy na ostatniÂą chwilĂŞ. WolaÂł zaÂłatwiĂŚ coÂś szybko, a nastĂŞpnie jak najprĂŞdzej zajÂąĂŚ siĂŞ swoimi sprawami, ktĂłre w jego odczuciu byÂły waÂżniejsze od czegokolwiek. Logan za najwaÂżniejsze stawiaÂł sobie swoje dobro i dobro jego PokemonĂłw. Dopiero pĂłÂźniej patrzyÂł na innych ludzi.
BurzĂŞ myÂśli Logana przerwaÂł budzik, ktĂłry zostaÂł nastawiony na piÂątÂą rano. ChÂłopak szybkim ruchem rĂŞki natychmiast go wyÂłÂączyÂł, po czym bez problemu podniĂłsÂł siĂŞ z ÂłĂłÂżka. UbraÂł swojÂą czarnÂą koszulkĂŞ, granatowe spodenki i cienkÂą, trochĂŞ za duÂżÂą bluzĂŞ z kapturem. NastĂŞpnie ruszyÂł w kierunku maÂłej Âłazienki, gdzie wykonaÂł wszystkie czynnoÂści zwiÂązane z porannÂą higienÂą. Gdy stwierdziÂł, Âże jest gotowy - wolnym krokiem udaÂł siĂŞ do wyjÂścia z hotelu, uprzednio zabierajÂąc ze sobÂą plecak z niezbĂŞdnymi przedmiotami. Po piĂŞciu minutach znajdowaÂł siĂŞ juÂż na dziedziĂącu przed hotelem, gdzie nie spotkaÂł Âżywego ducha. Rozejrzawszy siĂŞ dookoÂła, ruszyÂł ku placu treningowemu, ktĂłry przeznaczony byÂł do szkolenia umiejĂŞtnoÂści bojowych PokemonĂłw. Zazwyczaj plac byÂł oblegany i z trudem moÂżna byÂło skorzystaĂŚ z jego zalet, aczkolwiek o tej porze byÂł pusty. Logan zbliÂżyÂł siĂŞ do pola bitwy, na ktĂłrym umiejscowione byÂły najrĂłÂżniejsze urzÂądzenia uÂłatwiajÂące kieszonkowym stworom trening. NastĂŞpnie usiadÂł na drewnianej Âławce obok, po czym zdjÂąÂł plecak i wyjÂąÂł z niego wszystkie swoje Pokeballe. UwagĂŞ Logana zwrĂłciÂła maÂła ksiÂąÂżeczka leÂżÂąca obok jego torby zatytuÂłowana ''Uroki Kalos". ChÂłopak jednak postanowiÂł nie traciĂŚ czasu na jej przeglÂądanie, wiĂŞc natychmiast strÂąciÂł jÂą na ziemiĂŞ.
MÂłodzieniec nie ukrywaÂł nigdy swojej miÂłoÂści do ksiÂąÂżek, ktĂłrÂą zaszczepiÂł w nim jego ojciec. Zawsze miaÂł przy sobie jakÂąs lekturĂŞ, ktĂłrÂą w wolnych chwilach czytaÂł i zapominaÂł o otaczajÂącym go Âświecie. DziĂŞki temu mĂłgÂł na moment wyÂłÂączyĂŚ siĂŞ i nie myÂśleĂŚ o swoich problemach, ktĂłre zwykÂłemu czlowiekowi wydaÂłyby siĂŞ nawet niedorzeczne. Podczas trwania Ligi Kalos, Logan nie miaÂł zbytnio czasu do zagÂłĂŞbiania siĂŞ w fantastyczne historie, gdyÂż wiĂŞkszoÂśĂŚ jego wolnych chwil pochÂłaniaÂł trening.
NiewÂątpliwie, trening byÂł czymÂś waÂżnym w Âżyciu Logana. Praktycznie zawsze przed jakÂąÂś waÂżnÂą bitwÂą, chÂłopak ten szedÂł i ĂŚwiczyÂł razem ze swoimi podopiecznymi. MÂłodzieniec miaÂł jednak swĂłj sposĂłb treningu, ktĂłry wiĂŞkszoÂści wydawaÂłby siĂŞ conajmniej zadziwiajÂący. Logan bowiem caÂłÂą swojÂą strategiĂŞ ukÂładaÂł wokĂłÂł najsilniejszego Pokemona. To jemu poÂświĂŞcaÂł najwiĂŞcej czasu, to jego szkolenie byÂło najwaÂżniejsze i to on stanowiÂł o sile druÂżyny. MÂłodzieniec szczegĂłlnie lubowaÂł siĂŞ w ĂŚwieczeniu umiejĂŞtnoÂści ofensywnych u swoich podopiecznych. W walkach zawsze stawiaÂł na atak, gdyÂż uwaÂżaÂł, Âże to jego siÂła zawsze rozstrzygaÂła bitwĂŞ. DziĂŞki temu przekonaniu, zdoÂłaÂł dotrzeĂŚ aÂż do finaÂłu Ligi Kalos. Niestety, nie zmieniaÂło to faktu, Âże Pokemony Logana najzwyczajniej nie potrafiÂły siĂŞ broniĂŚ.
ChÂłopak rozsiadÂł siĂŞ na Âławce i uwolniÂł wszystkie swoje Pokemony. PostanowiÂł rozpoczÂąĂŚ trening najsilniejszego podopiecznego - Goodry. Smok niebawem byÂł juÂż gotĂłw do ĂŚwiczeĂą i ustawiÂł siĂŞ w pozycji bojowej. Plany Logana przerwaÂł niestety tajemniczy gÂłos, ktĂłry znajdowaÂł siĂŞ coraz bliÂżej chÂłopaka. Ten jednak sÂłyszaÂł juÂż kiedyÂś ten ton i po usÂłyszeniu pierwszych sÂłĂłw wypowiedzianych przej tajemniczego czÂłowieka, wiedziaÂł juÂż z kim ma do czynienia. Logan odwrĂłciÂł siĂŞ, zgrzytnÂąÂł zĂŞbami i ujrzaÂł swojego przyszÂłego rywala w walce finaÂłowej.
- WidzĂŞ, Âże naprawdĂŞ chcesz wygraĂŚ - odparÂł Adam, ktĂłry zerknÂąÂł na GoodrĂŞ Logana.
- Wiedz, Âże nie zamierzam odpuÂściĂŚ tej bitwy - szybko odpowiedziaÂł trener Helioliska.
- Wybacz, ale ja nie zamierzam ci tu prawiĂŚ, jaki to ja jestem silny. PrzyszedÂłem ci tylko ÂżyczyĂŚ szczĂŞÂścia.
- Niestety, ale nie potrzebujĂŞ Âżadnych ÂżyczeĂą. PrzybyÂłem tu by zwyciĂŞÂżaĂŚ, a nie polegaĂŚ na szczĂŞÂściu - odparÂł spokojnie Logan.
- Wiedz jednak, Âże samÂą siÂłÂą siĂŞ nie wygrywa! - rzuciÂł na koniec Adam, po czym oddaliÂł siĂŞ do miejsca, z ktĂłrego przybyÂł.
Logan jednak wiedziaÂł, Âże Lee nie przyszedÂł tutaj z czystymi intencjami. ZnaÂł tego czÂłowieka, gdyÂż oglÂądaÂł niemal jego wszystkie bitwy w tegorocznej Lidze. Tak naprawdĂŞ byÂł on faÂłszywy i zakÂłamany, a do swoich rywali nie miaÂł Âżadnego szacunku. Logan zdawaÂł sobie sprawĂŞ, Âże Adam na pewno miaÂł kilka powodĂłw, dla ktĂłrych siĂŞ z nim spotkaÂł, aczkolwiek teraz nie chciaÂł zaprzÂątaĂŚ tym sobie gÂłowy. O wiele bardziej wolaÂł siĂŞ skupiĂŚ na treningu, ktĂłry jak uwaÂżaÂł byÂł kluczem do zwyciĂŞstwa.
Ăwiczenia podopiecznych Logana niestety nie mogÂły trwaĂŚ dÂługo, gdyÂż niebawem plac treningowy zapeÂłniÂł siĂŞ innymi osobami, ktĂłre rĂłwnieÂż pragnĂŞÂły przetestowaĂŚ umiejĂŞtnoÂści swoich podopiecznych. W zwiÂązku z tym, chÂłopak szybko zakoĂączyÂł szkolenie PokemonĂłw I udaÂł siĂŞ do swojej kwatery, gdzie postanowiÂł od stresowaĂŚ siĂŞ przed nadchodzÂącym finaÂłem. GÂłowa Logana w tym czasie przeÂżywaÂła istnÂą burzĂŞ, gdyÂż myÂśli, ktĂłre przewijaÂły siĂŞ przez niÂą, nie dawaÂły mu spokoju. MÂłodzieniec usiadÂł wiĂŞc na ÂłĂłÂżku uprzednio wyciÂągajÂąc z szuflady ulubionÂą ksiÂąÂżkĂŞ, i szybko utonÂąÂł w Âświecie fantazji. WiedziaÂł, Âże jest to jedyny sposĂłb, aby pozbyĂŚ siĂŞ uporczywych refleksji, wiĂŞc czĂŞsto korzystaÂł z tej sprawdzonej przez siebie metody. Nagle jednak, musiaÂł oderwaĂŚ siĂŞ od lektury, gdyÂż jego Heliolisk o coÂś siĂŞ upominaÂł. Gdy tylko Logan zerknÂąÂł na Pokemona, ten wskazaÂł na zegar, ktĂłry wybijaÂł wÂłaÂśnie godzinĂŞ siedemnastÂą trzydzieÂści. ChÂłopak pospiesznie zamknÂąÂł ksiÂąÂżkĂŞ i ruszyÂł do drzwi, uprzednio zabierajÂąc ze sobÂą plecak z Pokeballami. Za trenerem podÂąÂżyÂł Heliolisk. Nie zwaÂżajÂąc na nic, prĂŞdkim krokiem ruszyÂł schodami na dĂłÂł I po minucie znajdowaÂł siĂŞ juÂż na gÂłĂłwnym holu w hotelu. PrzywitaÂła go miÂła recepcjonistka, Logan jednak nie odpowiedziaÂł, szybko wybiegajÂąc z budynku. Przed gmachem zatrzymaÂł siĂŞ jeszcze na chwilĂŞ I zerknÂąÂł na oddalony o kilkaset metrĂłw stadion. NastĂŞpnie zgrzytnÂąÂł zĂŞbami i w przeciÂągu zaledwie dwĂłch minut znajdowaÂł siĂŞ juÂż w poÂłowie drogi na arenĂŞ. W pewnym momencie, na nos mÂłodzieĂąca kapnĂŞÂła kropla deszczu, ktĂłry po dÂługim czasie suszy byÂł prawdziwym zbawieniem dla tutejszej roÂślinnoÂści. Niebawem, rozpĂŞtaÂła siĂŞ juÂż prawdziwa ulewa, ale na szczĂŞÂście Logan zdoÂłaÂł przed niÂą umknÂąĂŚ i w porĂŞ znalazÂł siĂŞ juÂż na stadionie, gdzie miaÂł stoczyĂŚ finaÂłowÂą bitwĂŞ.
Zdyszany mÂłodzieniec zerknÂąÂł na zegarek wiszÂący nad recepcjÂą. Ten wskazywaÂł godzinĂŞ 17:35. Logan odetchnÂąÂł z ulgÂą i ledwo mogÂąc zÂłapaĂŚ oddech podszedÂł do rejestracji, gdzie musiaÂł pokazaĂŚ swojÂą kartĂŞ trenera upowaÂżniajÂącÂą do uczestnictwa w caÂłym turnieju. MÂłodzieniec nazywaÂł jÂą “kawaÂłkiem plastiku”, aczkolwiek zawsze nosiÂł go przy sobie. Tym razem waÂżny dokument spoczywaÂł w jego gÂłĂŞbokiej kieszeni spodenek, gdzie rĂłwnieÂż trzymaÂł inne wartoÂściowe dla niego przedmioty. Logan, po okazaniu karty trenerskiej, ruszyÂł w kierunku swojej szatni, gdzie mĂłgÂł ostatecznie przygotowaĂŚ siĂŞ do decydujÂącego pojedynku.
Pomieszczenie byÂło dosyĂŚ sporych rozmiarĂłw, gdyÂż przedtem zajmowali je rĂłwnieÂż inni uczestnicy Ligi Kalos. Teraz jednak wnĂŞtrze przeznaczone byÂło tylko dla jednego trenera, ktĂłry braÂł udziaÂł w finale. Szatnia wypeÂłniona byÂła niewielkimi, metalowymi szafkami, przed ktĂłrymi poustawiane byÂły drewniane Âławki. PodÂłoga wyÂłoÂżona byÂła ceramicznymi kafelkami koloru beÂżowego, zaÂś Âściany i sufit miaÂły barwĂŞ biaÂłÂą. Naprzeciwko szatni Logana znajdowaÂło siĂŞ drugie, identyczne pomieszczenie, do ktĂłrego przydzielony byÂł Adam Lee. Logan jednak zauwaÂżyÂł, Âże finalista nie przybyÂł jeszcze na arenĂŞ, gdyÂż jego szatnia byÂła zamkniĂŞta na cztery spusty. MÂłodzieniec jednak nie przejmowaÂł siĂŞ tym i postanowiÂł wygÂłosiĂŚ ostatniÂą przemowĂŞ swoim Pokemonom przed niezwykle trudnÂą bitwÂą.
- Walczymy do koĂąca, nie oddajemy rywalowi Âżadnej walki. PamiĂŞtajcie – jeden ruch moÂże wiele zmieniĂŚ, i nawet jeÂśli coÂś wydaje siĂŞ niewykonalne, tak naprawdĂŞ moÂże odwrĂłciĂŚ losy starcia. Przede wszystkim stawiamy na atak. Nie dajemy zdominowaĂŚ siĂŞ przeciwnikowi, Âżeby nie mĂłgÂł czuĂŚ siĂŞ zbyt pewnie. JeÂśli rywal zyska wiĂŞkszÂą swobodĂŞ, bĂŞdzie nam trudniej odzyskaĂŚ inicjatywĂŞ, zrozumiano?!
Wszystkie stwory natychmiast przytaknĂŞÂły i zaczĂŞÂły gotowaĂŚ siĂŞ do bitwy. Logan nieczĂŞsto wygÂłaszaÂł przemowy motywacyjne do swoich PokemonĂłw, ale zauwaÂżywszy zapaÂł swoich podopiecznych, postanowiÂł, Âże bĂŞdzie robiÂł to czĂŞÂściej.
ZbliÂżaÂła siĂŞ godzina osiemnasta, z areny sÂłychaĂŚ juÂż byÂło oklaski i krzyki publicznoÂści, ktĂłra nie mogÂła doczekaĂŚ siĂŞ finaÂłowego pojedynku. PublicznoÂści nie przeszkadzaÂł nawet deszcz, ktĂłry coraz mocniej padaÂł nad caÂłym miasteczkiem trenerskim.. Niebawem daÂło siĂŞ rĂłwnieÂż usÂłyszeĂŚ podekscytowane gÂłosy komentatorĂłw, ktĂłrzy razem z widowniÂą wyczekiwali nadejÂścia poczÂątku bitwy.
- Za piĂŞĂŚ minut wychodzimy… - mruknÂąÂł do siebie Logan.
Niebawem, drzwi od szatni uchyliÂły siĂŞ. ChÂłopak wyszedÂł na gÂłĂłwny korytarz i szybkim krokiem ruszyÂł ku arenie, gdzie czekaÂł juÂż Adam Lee. Gdy tylko publika ujrzaÂła Logana, rozlegÂły siĂŞ gromkie oklaski, a tajemniczy mÂłodzieniec zajÂąÂł wyznaczone dla niego miejsce przy polu bitwy.
- Powiedz, ile miaÂłem na ciebie czekaĂŚ?! – krzyknÂąÂł oponent Logana, a na jego twarzy malowaÂł siĂŞ szyderczy uÂśmieszek, ktĂłrych trener Helioliska wrĂŞcz nie trawiÂł u ludzi.
Logan przemilczaÂł zaczepkĂŞ rywal i zerknÂąÂł na sĂŞdziego. Arbiter patrzyÂł akurat na zegarek, ktĂłry wskazywaÂł juÂż godzinĂŞ osiemnastÂą. NastĂŞpnie powiedziaÂł coÂś do swojego miniaturowego mikrofonu, a zaraz potem odezwaÂł siĂŞ jeden z komentatorĂłw.
- ProszĂŞ paĂąstwa! WÂłaÂśnie rozpoczyna siĂŞ finaÂł najwiĂŞkszej imprezy w naszym regionie! Naprzeciwko siebie stoi dwĂłjka utalentowanych trenerĂłw, ktĂłrzy walczÂą o najwyÂższe cela! ZwyciĂŞzca moÂże byĂŚ jednak tylko jeden! Triumfator otrzyma od nas Puchar Ligi, nagrodĂŞ pieniĂŞÂżnÂą oraz prestiÂż, ktĂłry pomoÂże mu zdobyĂŚ szacunek wÂśrĂłd najlepszych trenerĂłw Âświata! – krzyczaÂł drÂżÂącym gÂłosem mĂŞÂżczyzna zasiadajÂący w specjalnej loÂży.
- Nie pozostaje nam nic innego, jak rozpoczÂąĂŚ finaÂł tej niezwykle emocjonujÂącej imprezy! Na dobry poczÂątek wylosowana zostanie arena, na ktĂłrej toczyĂŚ siĂŞ bĂŞdzie ta niezwykÂła bitwa!
Niebawem, na ogromnej, elektronicznej tablicy pojawiÂło siĂŞ wirtualne koÂło, z ktĂłrego wylosowane zostaÂło pole trawiaste. Logan zgrzytnÂąÂł zĂŞbami i pokrĂŞciÂł gÂłowÂą. LubiÂł walczyĂŚ na otwartych, trawiastych arenach, jednakÂże tym razem wiedziaÂł, Âże w mgnieniu oka pole bitwy zamieni siĂŞ w bagno pod wpÂływem lejÂącego deszczu.
Reszta zadaĂą naleÂżaÂła juÂż tylko i wyÂłÂącznie do arbitra. Gdy trzeba byÂło wybraĂŚ zawodnika, ktĂłry miaÂł rozpoczÂąĂŚ caÂłÂą walkĂŞ, sĂŞdzia wyjÂąÂł z kieszeni specjalnÂą, poÂłyskujÂącÂą monetĂŞ i ustaliÂł z zawodnikami zasady losowania. NiedÂługo byÂło juÂż wiadomo, Âże finaÂł rozpocznie Adam Lee. DwĂłch trenerĂłw zdÂąÂżyÂło jeszcze wymieniĂŚ siĂŞ spojrzeniami, aczkolwiek wkrĂłtce arbiter uniĂłsÂł zielonÂą flagĂŞ co oznaczaÂło poczÂątek finaÂłowego spotkania Ligi Kalos. Widownia, ktĂłra jak dotÂąd milczaÂła, rozlegÂła siĂŞ niebawem gÂłoÂśnymi krzykami i gwizdami oraz oklaskami. Jednak Âżaden z dwĂłch trenerĂłw nawet nie zwracaÂł uwagi na gÂłoÂśnÂą publikĂŞ, tylko postanowiÂł w peÂłni skupiĂŚ siĂŞ na pojedynku.
Niebawem, na arenie pojawiÂł siĂŞ pierwszy stwĂłr, ktĂłry wydzierajÂąc siĂŞ w niebogÂłosy prĂłbowaÂł zastraszyĂŚ oponenta. Adam postawiÂł na HawluchĂŞ ze wzglĂŞdu na jej prĂŞdkoÂśĂŚ i zdolnoÂśĂŚ do natychmiastowych unikĂłw. Logan zaÂś wybraÂł sprawdzony sposĂłb do pojedynkĂłw z walczÂącymi Pokemonami i wypuÂściÂł z Pokeballa Meowstica.
Lee uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ natychmiastowo, drwiÂąc przy tym z przeciwnika. Logan jednak nie zwracaÂł uwagi na rywala i przygotowywaÂł siĂŞ do wydania pierwszej komendy. Nie dÂługo po tym, arbiter machnÂąÂł chorÂągiewkÂą.
- BitwĂŞ czas zaczÂąĂŚ! – wykrzyknÂąÂł sĂŞdzia, a Hawlucha Adama natychmiast zabraÂła siĂŞ do ataku.
Ptak rozpĂŞdziÂł siĂŞ i poczÂąÂł biec w kierunku oponenta, aby zadaĂŚ mu spore obraÂżenia. Meowstic byÂł jednak gotowy do odparcia atak i posÂłaÂł w stronĂŞ rywala psychiczny promieĂą. Hawlucha jednak w ostatniej chwili wybiÂła siĂŞ w powietrze, a podopieczny Logana staÂł siĂŞ bezbronny. Natychmiast wykorzystaÂł to Pokemon Adama, atakujÂąc oponenta potĂŞÂżnym Aerial Acem. Psychiczny stwĂłr doznaÂł kilku zadrapaĂą, aczkolwiek byÂł natychmiast gotowy do kontynuowania bitwy. PostanowiÂł zastosowaĂŚ Psychoshock by na chwilĂŞ zdezorientowaĂŚ rywala, a nastĂŞpnie wykonaĂŚ szybki unik przed moÂżliwym kontratakiem. Co prawda Hawlucha zostaÂła na chwilĂŞ oszoÂłomiona, aczkolwiek nie przeszkodziÂło jej to w przeprowadzeniu skutecznego kontrataku. Ptak rozpostarÂł swe skrzydÂła i znĂłw poczÂąÂł pĂŞdziĂŚ w kierunku Meowstica. Tym razem podopieczny Adama uÂżyÂł jednak High Jump Kick i skutecznie uchroniÂł siĂŞ przed Psybeamem. Hawlucha wybiÂła siĂŞ w gĂłrĂŞ i z wyprostowanÂą ÂłapÂą zaczĂŞÂła spadaĂŚ ku psychicznemu kotu. Na szczĂŞÂście dla Logana, atak nieprzyjaciela nie byÂł na tyle skuteczny aby znokautowaĂŚ Meowstica. Kot szybko wstaÂł i z kilkoma siniakami gotowy byÂł do dalszego pojedynku. Logan wiedziaÂł, Âże jego podopieczny daÂł siĂŞ zdominowaĂŚ oponentowi, aczkolwiek nie zamierzaÂł oddawaĂŚ tej bitwy. NiewÂątpliwie po stronie Meowstica byÂła przewaga typĂłw i wÂłaÂśnie ten aspekt postanowiÂł wykorzystaĂŚ Logan.
- Zastosuj Psychic! – krzyknÂąÂł chÂłopak, a jego Pokemon posÂłusznie wykonaÂł polecenie.
Niewidoczna fala sparaliÂżowaÂła na chwilĂŞ HawluchĂŞ, a psychiczny kot dostaÂł wiĂŞksze pole do manewru. PostanowiÂł zastosowaĂŚ atak fizyczny, aby w koĂącu zakoĂączyĂŚ ten pojedynek i zapisaĂŚ zwyciĂŞstwo na swoim koncie. Meowstic postawiÂł na Sucker Punch i juÂż po chwili znajdowaÂł siĂŞ przy przeciwniku, by zadaĂŚ mu ostateczny cios. Kot zamachnÂąÂł siĂŞ, ale niespodziewanie jego ruch uprzedziÂła Hawlucha, ktĂłra uwolniÂła siĂŞ spod uÂścisku. PotĂŞÂżny Wing Attack wystarczyÂł, aby powaliĂŚ na ziemiĂŞ nic nie spodziewajÂącego siĂŞ Meowstica. Psychiczny kot leÂżaÂł juÂż niebawem na zamokniĂŞtym polu i nie zdoÂłaÂł siĂŞ juÂż z niego podnieÂśĂŚ.
Arbiter wskazaÂł czerwonÂą chorÂągiewkÂą na polegÂłego Pokemona. Logan pokrĂŞciÂł gÂłowÂą i wezwaÂł stwora do Pokeballa. ZastanowiÂł siĂŞ chwilĂŞ, po czym wyjÂąÂł kolejnÂą czerwono-biaÂłÂą kulĂŞ. Niebawem wszystkim oczom ukazaÂł siĂŞ Trevenant, ktĂłry swoim wyglÂądem wzbudziÂł respekt publicznoÂści.
- Walka rozkrĂŞca siĂŞ na dobre! Ten pojedynek zapowiada siĂŞ szczegĂłlnie ciekawie, ze wzglĂŞdu na interesujÂące zaleÂżnoÂści typĂłw! – krzyknÂąÂł komentator, na chwilĂŞ podnoszÂąc siĂŞ z miejsca.
BitwĂŞ rozpoczÂąÂł podopieczny Logana. RoÂślina skumulowaÂła caÂłÂą swojÂą siÂłĂŞ w jednym z ramion i ruszyÂła ku przeciwnikowi, by zadaĂŚ mu cios potĂŞÂżnym Wood Hammerem. Hawlucha jednak sprawnie uniknĂŞÂła spotkania z trawiastym atakiem i natychmiast ruszyÂła napsuĂŚ krwi przeciwnikowi. Ptak rozpĂŞdziÂł siĂŞ i momentalnie znalazÂł siĂŞ przy oponencie. Przy pomocy silnego Aerial Ace powaliÂł Trevenanta na ziemiĂŞ, a nastĂŞpnie dobiÂł go Wing Attackiem. WydawaÂło siĂŞ, Âże roÂślina nie podniesie siĂŞ juÂż z namokniĂŞtej areny, aczkolwiek Logan wiedziaÂł czego moÂże spodziewaĂŚ siĂŞ po swoim podopiecznym i spokojnie wyczekiwaÂł, aÂż Pokemon podniesie siĂŞ z ziemi.
- Trevenant daje radĂŞ! Mimo szturmu ze strony rywala, stwĂłr nie daÂł za wygranÂą i przystÂąpiÂł do dalszej bitwy! – po sÂłowach komentatora rozlegÂły siĂŞ gromkie brawa.
- Zastosuj Will-O-Wisp!
Trevenant poczÂąÂł formowaĂŚ w swoich dÂłoniach coÂś na znak kul ognia I niebawem posÂłaÂł je w kierunku zmĂŞczonej juÂż Hawluchy. Ptak gotowy byÂł do szybkiego uniku, ale poÂśliznÂąwszy siĂŞ na mokrej murawie, atak Trevenanta dotarÂł do celu. Adam Lee byÂł trochĂŞ zaskoczony caÂłÂą sytuacjÂą, ale za chwilĂŞ gotĂłw byÂł juÂż wytoczyĂŚ kolejne dziaÂła. Jego Hawlucha zabraÂła siĂŞ do ataku. Najpierw szybkim Aerial Acem zdezorientowaÂła oponenta, by potem uderzyĂŚ jeszcze Wing Attackiem. Trevenant byÂł juÂż na skraju wyczerpania, a na dodatek nie potrafiÂł zastosowaĂŚ Âżadnej techniki obronnej. WkrĂłtce padÂł skonany na ziemiĂŞ, a niebawem przez sĂŞdziego uniesiona zostaÂła czerwona chorÂągiewka co oznaczaÂło poraÂżkĂŞ podopiecznego Logana.
- Logan traci kolejnego Pokemona! Na szczĂŞÂście dla niego, Hawlucha jest juÂż nieÂźle zmĂŞczona i nie wiem, czy wytrzyma nastĂŞpne starcie! – wykrzyczaÂł komentator.
Evans zgrzytnÂąÂł zĂŞbami i siĂŞgnÂąÂł po kolejny Pokeball, w ktĂłrym kryÂł siĂŞ niewielki Carbink. Mimo swoich maÂłych rozmiarĂłw, stwĂłr byÂł dobrze wyszkolony i dysponowaÂł gamÂą atakĂłw, mogÂących zagroziĂŚ kaÂżdemu oponentowi. Adam Lee zaÂś zadrwiÂł z przeciwnika i wybuchnÂąÂł gÂłoÂśnym Âśmiechem, gdy tylko ujrzaÂł miniaturowego stwora. Logan jednak nie przejmowaÂł siĂŞ zaczepkami rywala i kiwnÂąÂł gÂłowÂą, co byÂło sygnaÂłem do ataku. Carbink poczÂąÂł krĂŞciĂŚ siĂŞ wokĂłÂł wÂłasnej osi z niewiarygodnÂą prĂŞdkoÂściÂą i niebawem znajdowaÂł siĂŞ juÂż przy Hawluchy, ktĂłra ze zmĂŞczenia podpieraÂła siĂŞ jednÂą ÂłapÂą o nawilgotnione podÂłoÂże.
- Teraz, Ancient Power!
Na walczÂącego ptaka znikÂąd poczĂŞÂły spadaĂŚ potĂŞÂżne gÂłazy, ktĂłre skutecznie uniemoÂżliwiÂły mu szybki kontratak, czy chociaÂżby unik. Hawlucha byÂła juÂż u skraju swoich siÂł, ale zdoÂłaÂła jeszcze wydobyĂŚ z siebie resztki energii i zaatakowaĂŚ maÂło skutecznym Wing Attackiem. Po tym wyczynie, ptak padÂł bezsilny na ziemiĂŞ i szybko powrĂłciÂł do Pokeballa.
- CzyÂżby Logan przejmowaÂł powoli inicjatywĂŞ? Nie jest tajemnicÂą, Âże czĂŞsto w maÂłych ciaÂłach drzemie potĂŞÂżna siÂła, a takÂą siÂłÂą dzisiaj jest niewÂątpliwie Carbink! Czekam z niecierpliwoÂściÂą na to, by zobaczyĂŚ co jeszcze potrafi! – komentator podniĂłsÂł siĂŞ z miejsca i z uwagÂą zaczÂąÂł ÂśledziĂŚ poczynania na polu bitwy.
PoraÂżka Adama Lee zostaÂła gorÂąco przyjĂŞta przez publikĂŞ, a Logan podniĂłsÂł siĂŞ przez to trochĂŞ na duchu. Teraz czekaÂł na przyszÂłego rywala swojego podopiecznego w miĂŞdzyczasie zarzucajÂąc na gÂłowĂŞ kaptur, by nie przemoknÂąĂŚ do suchej nitki.
Niebawem, na namokniĂŞtej murawie pojawiÂł siĂŞ Sylveon. Widownia znĂłw zaczĂŞÂła szaleĂŚ, Âże wzglĂŞdu na to, Âże stwĂłr ten uwaÂżany jest w Kalos za bardzo przyjaznego Pokemona. Przez niektĂłrych byÂł nawet nazywany maskotkÂą regionu, ale Sylveon Adama ani myÂślaÂł o zabawie. Jego wyraz twarzy byÂł peÂłen zaciĂŞtoÂści, a sam stwĂłr aÂż paliÂł siĂŞ do bitwy. Nie sprawiaÂł on wraÂżenia groÂźnego, przez co czĂŞsto byÂł lekcewaÂżony przez swoich rywali. Na szczĂŞÂście Carbink Logana wiedziaÂł co siĂŞ ÂświĂŞci i gotowy byÂł na najgorsze. Gdy tylko arbiter uniĂłsÂł zielonÂą chorÂągiewkĂŞ, oba Pokemony przystÂąpiÂły do pojedynku.
Jako pierwszy zaatakowaÂł Sylveon. W mgnieniu oka znalazÂł siĂŞ przy oponencie i raniÂł go Quick Attackiem. Carbink jednak nic sobie z tego nie robiÂł, a jedynie szybko skontratakowaÂł stosujÂąc Ancient Power. PotĂŞÂżne gÂłazy tym razem powĂŞdrowaÂły w kierunku Sylveona, a ten nie miaÂł moÂżliwoÂści wykonania uniku. KorzystajÂąc z okazji, podopieczny Logana zastosowaÂł jeszcze Stone Edge, by zadaĂŚ rywalowi jeszcze wiĂŞcej obraÂżeĂą.
Publika zaczĂŞÂła klaskaĂŚ, a towarzyszyÂł jej gÂłos komentatora, ktĂłry z podekscytowaniem opowiadaÂł o caÂłej sytuacji. ZmieniaÂła siĂŞ rĂłwnieÂż pogoda. Zza chmur poczĂŞÂło wyÂłaniaĂŚ siĂŞ sÂłoĂące, a ulewa zamieniÂła siĂŞ w niewielkÂą mÂżawkĂŞ, ktĂłra w poÂłÂączeniu z promieniami utworzyÂła nad arenÂą piĂŞknÂą tĂŞczĂŞ.
Logan zrzuciÂł z gÂłowy kaptur i nakazaÂł Carbinkowi uÂżyĂŚ Moonblast, ktĂłre miaÂłoby dobiĂŚ osÂłabionego juÂż Sylveona. Podopieczny Adama jednak, w ostatniej chwili uskoczyÂł przed ksiĂŞÂżycowym promieniem i szybko sam przeszedÂł do ofensywy. RĂłÂżowy stwĂłr zastosowaÂł natychmiast Sand Attack i zdezorientowaÂł na chwilĂŞ oponenta, przez co zyskaÂł wiĂŞksze pole do manewru. Podopieczny Adama od razu wziÂąÂł siĂŞ do roboty i uÂżyÂł Fairy Wind. Na dodatek, raniÂł jeszcze rywala Quick Attackiem.
- CĂłÂż za szybkie odwrĂłcenie stron! Jeszcze przed chwilÂą, Carbink panowaÂł nad caÂłÂą sytuacjÂą, ale ta wymknĂŞÂła mu siĂŞ spod kontroli! Teraz to Sylveon dominuje i zapowiada siĂŞ na naprawdĂŞ Âświetne widowisko!
Ziarenka piasku utkwiÂły w oczach Carbinka, przez co miaÂł on ograniczonÂą widocznoÂśĂŚ. OczywiÂście caÂłÂą sytuacjĂŞ miaÂł zamiar w peÂłni wykorzystaĂŚ Pokemon Adama. Natychmiast wytoczyÂł najciĂŞÂższe dziaÂła w postaci serii Shadow Balli, ktĂłre skutecznie raniÂły podopiecznego Logana. Evans zdawaÂł sobie sprawĂŞ co siĂŞ wÂłaÂśnie dzieje i nieskutecznie prĂłbowaÂł coÂś wymyÂśliĂŚ. Najlepszym w tym momencie wyjÂściem byÂło przystÂąpienie do defensywy, jednak Carbink nie znaÂł jakiejkolwiek techniki, ktĂłra umoÂżliwiaÂłaby mu skutecznÂą ochronĂŞ przed pociskami nieprzyjaciela.
- KoĂącz to! – krzyknÂąÂł w pewnym momencie Lee, a Sylveon posÂłusznie przytaknÂąÂł, co oznaczaÂło zrozumienie komendy.
Pokemon przygotowywaÂł siĂŞ do zadania ostatecznego ciosu. RĂłÂżowy stwĂłr rozpĂŞdziÂł siĂŞ i pognaÂł w stronĂŞ Carbinka, ktĂłra nadal nie mĂłgÂł poradziĂŚ sobie z uporczywym piaskiem. Niebawem Sylveon znajdowaÂł siĂŞ juÂż metr od oponenta i szykowaÂł siĂŞ do uderzenia.
- Unik! – wykrzyknÂąÂł z rozpaczy Logan, aczkolwiek komenda nie poskutkowaÂła, poniewaÂż kamienny Pokemon nie zdÂąÂżyÂł nawet zareagowaĂŚ. JuÂż wkrĂłtce leÂżaÂł nieprzytomny na wysychajÂącej murawie.
- Kolejny podopieczny Evansa polega w bitwie! WidaĂŚ, Âże Adam wie co robi i twardÂą rĂŞkÂą kieruje swoimi Pokemonami! Logan zaÂś nie moÂże jeszcze odnaleÂźĂŚ siĂŞ w tym pojedynku i ma na to coraz mniej czasu! ZostaÂły mu tylko trzy stwory! – po sÂłowach komentatora rozlegÂły siĂŞ gwizdy i donoÂśne krzyki ze strony publiki.
- WidzĂŞ, Âże nie masz pomysÂłu na siebie. Tak to jest, jak caÂły czas stosuje siĂŞ tÂą samÂą strategiĂŞ! – zaÂśmiaÂł siĂŞ Lee, a na jego twarzy zaczÂąÂł malowaĂŚ siĂŞ szyderczy uÂśmiech.
Tym razem Logan nie wytrzymaÂł i rzuciÂł kilka niemiÂłych sÂłĂłw w kierunku rywala. Ten jednak jeszcze gÂłoÂśniej siĂŞ rozeÂśmiaÂł, czym bardziej rozzÂłoÂściÂł Evansa. ChÂłopak siĂŞgnÂąÂł po kolejny Pokeball i zgrzytnÂąwszy zĂŞbami wypuÂściÂł z niego potĂŞÂżnego Malamara.
Postawny stwĂłr wzbudziÂł zachwyt u widowni, aczkolwiek Sylveon Adama ani drgnÂąÂł po ujrzeniu potĂŞÂżnego przeciwnika. RĂłÂżowy stwĂłr gotĂłw byÂł do bitwy i czuÂł siĂŞ jeszcze swobodniej niÂż podczas walki z Carbinkiem.
Dwa Pokemony zmierzyÂły siĂŞ wzrokiem, a niedÂługo po tym sĂŞdzia rozpoczÂąÂł kolejne starcie. Do ataku ruszyÂł Sylveon, ktĂłry tym razem zaskoczyÂł rywala z dystansu, uÂżywajÂąc Moonblast. Ruch byÂł na tyle skuteczny, by zadaĂŚ Malamarowi kilka powaÂżnych ran, aczkolwiek podopieczny Logana po przyjĂŞciu na siebie ataku byÂł gotĂłw do dalszego pojedynku. PrĂłbowaÂł zaskoczyĂŚ Sylveona Night Slashem, aczkolwiek rĂłÂżowy stwĂłr byÂł na tyle zwinny by w porĂŞ uskoczyĂŚ przed agresorem. Podopieczny Adama szybko powrĂłciÂł do ofensywy i zaatakowaÂł rywala Moonblastem, ktĂłry zadaÂł sporo obraÂżeĂą Malamarowi. Kalmar nie byÂł w stanie nic zrobiĂŚ oponentowi, gdyÂż byÂł zdecydowanie za wolny, a jego ataki nie pozwalaÂły mu na skuteczne zranienie przeciwnika. Na dodatek Sylveon miaÂł przewagĂŞ typĂłw. Walka wydawaÂła siĂŞ juÂż przesÂądzona, ale podopieczny Logana nie poddawaÂł siĂŞ i usilnie prĂłbowaÂł napsuĂŚ trochĂŞ krwi nieprzyjacielowi przy pomocy nieustannych szturmĂłw. Bombardowania ze strony Malamara opÂłacaÂły siĂŞ, gdyÂż Sylveon opadaÂł juÂż z siÂł i nie byÂł zdolny do omijania wszystkich pociskĂłw. Niebawem jednak, podczas chwili nieuwagi Pokemon Evansa zostaÂł znokautowany poprzez Moonblast. StwĂłr padÂł ociĂŞÂżale na ziemiĂŞ, co byÂło rĂłwnoznaczne z jego poraÂżkÂą. Arbiter podniĂłsÂł czerwonÂą chorÂągiewkĂŞ.
- Logan traci kolejnego Pokemona! Ta bitwa z pewnoÂściÂą nie ukÂłada mu siĂŞ po jego myÂśli! Chyb, Âże ma jakiegoÂś asa w rĂŞkawie, bo wÂłaÂśnie na zwroty akcji w tym pojedynku czekamy najbardziej! – odezwaÂł siĂŞ komentator.
Publika byÂła pochÂłoniĂŞta wykonywaniem ''meksykaĂąskiej fali". Mimo tego wspaniaÂłego widowiska, finaliÂści dalej pochÂłoniĂŞci byli bitwÂą. Po poraÂżce Malamara, na murawie pojawiÂła siĂŞ potĂŞÂżna Goodra, ktĂłra swoim wyglÂądem zaimponowaÂłaby niejednemu trenerowi. Adam Lee jednak odchrzÂąknÂąÂł donoÂśnie i nie przejÂąÂł siĂŞ rywalem swego podopiecznego, a nawet pewny byÂł zwyciĂŞstwa.
- MyÂślĂŞ, Âże Goodra moÂże uratowaĂŚ Logana od wysokiej poraÂżki, juÂż nie raz widzieliÂśmy jÂą w akcji. Jestem pewien, Âże moÂżemy spodziewaĂŚ siĂŞ piĂŞknego spektaklu w wykonaniu tego stwora! – chwaliÂł Pokemona komentator.
NiedÂługo po sÂłowach mĂŞÂżczyzny, arbiter machnÂąÂł zielonÂą chorÂągiewkĂŞ, co oznaczaÂło poczÂątek kolejnego, emocjonujÂącego pojedynku. Jako pierwszy do ataku ruszyÂł jednak Sylveon, ktĂłry postanowiÂł zaskoczyĂŚ oponenta z dystansu. Jego Moonblast powĂŞdrowaÂł prosto na GoodrĂŞ, lecz ta zdoÂłaÂła uniknÂąĂŚ nieprzyjemnego spotkania, odskakujÂąc na bok. Smok nastĂŞpnie wyprowadziÂł szybki kontratak, stosujÂąc Ice Beam, ktĂłre zdoÂłaÂło zamroziĂŚ Sylveona. Pokemon postanowiÂł od razu wziÂąĂŚ sprawy w swoje Âłapy i szybko dobiÂł rĂłÂżowego stwora Aqua Tailem. LĂłd rozkruszyÂł siĂŞ, a podopieczny Adama znĂłw znalazÂł siĂŞ na wolnoÂści. Nie byÂł jednak w stanie wykonaĂŚ uniku przed nadchodzÂącym Thunderboltem i po poraÂżeniu prÂądem padÂł bezsilny na ziemiĂŞ.
- To jest wÂłaÂśnie siÂła Goodry! Nie pozwoliÂła oponentowi na wyprowadzenie jakiejkolwiek groÂźniejszej szarÂży! Ten stwĂłr moÂże odwrĂłciĂŚ losy bitwy! – komentator zachwycony byÂł siÂłÂą i umiejĂŞtnoÂściami podopiecznej Logana. Z uÂśmiechem na twarzy oglÂądaÂł kolejny pojedynek.
- MyÂślĂŞ, Âże przyszÂła pora na prawdziwÂą bitwĂŞ. Koniec zabawy – odrzekÂł nieporuszony Adam i siĂŞgnÂąÂł do kieszeni po kolejny Pokeball. ZerknÂąÂł na niego, po czym wyrzuciÂł w powietrze. Niebawem wszystkim oczom ukazaÂł siĂŞ potĂŞÂżnej postury Charizard, ktĂłry ryknÂąwszy donoÂśnie uciszyÂł caÂłÂą publikĂŞ. W porĂłwnaniu z ognistym smokiem, Goodra wyglÂądaÂła jak niewielki Durant i zwinnoÂściÂą znacznie odstawaÂła od swojego rywala.
WkrĂłtce sĂŞdzia daÂł znak do rozpoczĂŞcia pojedynku. Podopieczna Evansa juÂż chciaÂła ruszyĂŚ do ataku, lecz zatrzymaÂła siĂŞ na chwilĂŞ, by zaobserwowaĂŚ niezwykÂłe zjawisko, ktĂłre wÂłaÂśnie siĂŞ rozgrywaÂło. Adam Lee podciÂągnÂąÂł rĂŞkaw, a oczom Logana ukazaÂła siĂŞ kolorowa bransoletka. MÂłodzieniec nacisnÂąÂł jÂą, a Charizard poczÂąÂł zmieniaĂŚ swojÂą formĂŞ. Pokemon rozbÂłysnÂąÂł jasnym ÂświatÂłem i juÂż po chwili byÂł zupeÂłnie innym stworem. PrzeobraziÂł siĂŞ w czarnego smoka z niebieskimi przejaÂśnieniami, a z jego pyska poczÂąÂł wydobywaĂŚ siĂŞ bÂłĂŞkitny pÂłomieĂą. Pokemon ryknÂąÂł donoÂśnie i groÂźnym wzrokiem spojrzaÂł na oponenta. Goodra mimo strachu, ktĂłry jej teraz towarzyszyÂł, postanowiÂła nie oddawaĂŚ za darmo bitwy i szybko przystÂąpiÂła do walki z silniejszym od siebie przeciwnikiem.
Logan byÂł zachwycony podopiecznym swojego przeciwnika. Pokemon byÂł potĂŞÂżny, prezentowaÂł odwaÂżnÂą postawĂŞ, a jego siÂła przewyÂższaÂła wiĂŞkszoÂśĂŚ innych stworĂłw, z ktĂłrymi miaÂł kiedykolwiek stycznoÂśĂŚ. Evans z otwartÂą buziÂą wpatrywaÂł siĂŞ w Charizarda i w gÂłĂŞbi ducha przysiÂągÂł sobie, Âże w przyszÂłoÂści rĂłwnieÂż takiego posiÂądzie. Teraz jednak chciaÂł skupiĂŚ siĂŞ na bitwie.
- CoÂś niesamowitego dzieje siĂŞ na naszej ZÂłotej Arenie! Smok Adama mega ewoluowaÂł i przeobraziÂł siĂŞ w jeszcze silniejsze monstrum! Zobaczymy jednak jak poradzi sobie w starciu z GoodrÂą!
Do ataku przystÂąpiÂł najpierw Charizard. RyknÂąÂł przeraÂźliwie, po czym wypuÂściÂł z paszczy potĂŞÂżnÂą kolumnĂŞ ognia, ktĂłra powĂŞdrowaÂła wprost na oponenta. Goodra jednak postanowiÂła obroniĂŚ siĂŞ odbijajÂąc pÂłomienie Aqua Tailem i szybko kontratakowaÂła, stosujÂąc Dragon Pulse. Fioletowe kule poczĂŞÂły pĂŞdziĂŚ na czarnego smoka, jednakÂże ten wzlatujÂąc wysoko w powietrze uchroniÂł siĂŞ przed pociskami. NastĂŞpnie rozpĂŞdziÂł siĂŞ i po chwili zadaÂł potĂŞÂżny cios przy pomocy Wing Attack. Goodra warknĂŞÂła z bĂłlu, aczkolwiek byÂła zdolna do dalszej bitwy. ZnĂłw posÂłaÂła na rywala kilka Dragon Pulse'Ăłw, a nastĂŞpnie z zaskoczenia uÂżyÂła Muddy Water, co kompletnie zdezorientowaÂło Charizarda. Woda pochÂłonĂŞÂła caÂłe ciaÂło smoka, a ten na chwilĂŞ straciÂł moÂżliwoÂśĂŚ wykonywania ognistych ruchĂłw. PostanowiÂła wykorzystaĂŚ to podopieczna Logana, ktĂłra tym razem zastosowaÂła Thunderbolt. Piorun uderzyÂł w mokre ciaÂło Charizarda w dodatku podwajajÂąc swojÂą siÂłĂŞ.
- To musiaÂł byĂŚ potĂŞÂżny cios dla Charizarda! – wydarÂł siĂŞ komentator juÂż lekko zachrypniĂŞtym gÂłosem.
Smok rzeczywiÂście ledwo mĂłgÂł podnieÂśĂŚ siĂŞ i walczyĂŚ dalej, ale zrobiÂł to i juÂż wkrĂłtce wytoczyÂł pierwsze dziaÂło przeciwko Goodrze. Podopieczny Adama zastosowaÂł Flamethrower, lecz tym razem Pokemon Evansa nie zdoÂłaÂł zasÂłoniĂŚ siĂŞ Aqua Tailem. Charizard postanowiÂł odzyskaĂŚ dominacjĂŞ w pojedynku i zabieraÂł siĂŞ do zadania ciosu Flare Blitzem. Czarnego smoka otoczyÂły buchajÂące Âżarem pÂłomienie, a on sam nabraÂł wielkiej prĂŞdkoÂści i poczÂąÂł lecieĂŚ wprost na przeciwnika. Goodra nie wiedziaÂła w jaki sposĂłb moÂże odetrzeĂŚ atak, wiĂŞc w kierunku rywala posÂłaÂła chaotycznie lecÂące Dragon Pulse'y. Niestety Âżadna z kul nie zdoÂłaÂła nawet drasnÂąĂŚ pĂŞdzÂącego Charizarda, a ten wkrĂłtce z caÂłym impetem uderzyÂł w nieprzyjaciela. Cios byÂł na tyle silny, aby Goodra wylÂądowaÂła pod bandÂą i nie byÂła juÂż zdolna do dalszej walki. SĂŞdzia uniĂłsÂł czerwonÂą chorÂągiewkĂŞ i przerwaÂł a chwilĂŞ bĂłj.
Logan byÂł juÂż caÂłkowicie zrezygnowany. PokÂładaÂł ogromne nadzieje zwiÂązane z GoodrÂą i sÂądziÂł, Âże byÂła w stanie odwrĂłciĂŚ losy spotkania. Teraz jednak zostaÂł mu jeden Pokemon, ktĂłry szybko wbiegÂł na murawĂŞ i gotowy byÂł do ostatecznego starcia.
- Najsilniejszy stwĂłr Evansa polegÂł w bitwie! Loganowi zostaÂł tylko jeden Pokemon, ktĂłry jest w stanie zrobiĂŚ dla swojego trenera wszystko! – wysilaÂł siĂŞ komentator, jednakÂże jego gÂłos byÂł juÂż na tyle sÂłaby, Âże wiĂŞksza czĂŞÂśĂŚ publiki nie usÂłyszaÂła jego przemowy.
Na arenie znajdowaÂł siĂŞ juÂż maÂły Heliolisk, ktĂłry z respektem wpatrywaÂł siĂŞ w swojego przeciwnika. Jaszczur nie byÂł moÂże najsilniejszym Pokemonem Logana, aczkolwiek mÂłodzieniec wÂłaÂśnie do niego byÂł najbardziej przywiÂązany. CzĂŞsto pokÂładaÂł w nim wielkie nadzieje, tak teÂż byÂło teraz.
Gdy tylko, arbiter machnÂąÂł chorÂągiewkÂą, bitwa zaczĂŞÂła siĂŞ. OsÂłabiony juÂż nieco Charizard ruszyÂł do ataku. Najpierw postanowiÂł zaskoczyĂŚ oponenta Flamethrowerem, by pĂłÂźniej spokojnie mĂłc dobiĂŚ go Wing Attackiem. Co prawda pÂłomienie ognia dotarÂły do Helioliska, ale atak skrzydÂłami nie opÂłaciÂł siĂŞ podopiecznemu Adama, gdyÂż elektryczny jaszczur wyczuÂł intencje smoka i w odpowiednim momencie wskoczyÂł mu na grzbiet. NastĂŞpnie rozÂłoÂżyÂł swĂłj ogromy koÂłnierz i rozÂładowaÂł swojÂą energiĂŞ przy pomocy potĂŞÂżnego Thundera. Charizard nie mĂłgÂł nic zrobiĂŚ, jedynie warknÂąÂł potwornie z bĂłlu i poczÂąÂł chaotycznie krÂąÂżyĂŚ nad polem bitwy.
- PrzestaĂą robiĂŚ z siebie bÂłazna! Zastosuj manewr, ktĂłry ĂŚwiczyliÂśmy! – krzyczaÂł do Pokemona Adam.
Smok przytaknÂąÂł, po czym swojÂą ÂłapÂą zÂłapaÂł za nogĂŞ Helioliska. NastĂŞpnie szarpnÂąÂł za niÂą i niedÂługo po tym miaÂł juÂż w swoich pazurach ÂżĂłÂłtego jaszczura, ktĂłry prĂłbowaÂł uwolniĂŚ siĂŞ spod uÂścisku. Akrobacje Helioliska niestety na nic siĂŞ zdawaÂły, a Charizard postanowiÂł wykonaĂŚ Seismic Toss. WzleciaÂł wysoko w gĂłrĂŞ, w miĂŞdzyczasie przyjmujÂąc na siebie liczne Thunderbolty, i niedÂługo po tym z ogromnÂą prĂŞdkoÂściÂą, zaczÂąÂł pikowaĂŚ w dĂłÂł. WkrĂłtce razem ze swoim rywalem wgniĂłtÂł siĂŞ w ziemiĂŞ wzniecajÂąc ogromnÂą chmurĂŞ pyÂłu. SĂŞdzia wytĂŞÂżyÂł wzrok, aby wydaĂŚ werdykt, jednak dopĂłki kurz nie opadÂł, nie byÂł on w stanie nic stwierdziĂŚ. Dopiero po minucie widocznoÂśĂŚ wrĂłciÂła do normy, a wszystkim oczom ukazaÂły siĂŞ dwa stojÂące naprzeciwko siebie Pokemony. Heliolisk ledwo dyszaÂł, miaÂł wiele zadrapaĂą na ciele i twarzy, zaÂś Charizard doznaÂł kontuzji skrzydÂła, przez co nie mĂłgÂł pozwoliĂŚ sobie na latanie.
- Thunderbolt! – wykrzyczaÂł po chwili milczenia Logan, aczkolwiek jego stwĂłr padÂł na ziemiĂŞ, jak i rĂłwnieÂż podopieczny Adama, ktĂłry nie byÂł w stanie dalej walczyĂŚ.
Evans padÂł na kolana. Widownia ucichÂła, a sĂŞdzia zakoĂączyÂł caÂłe spotkanie wskazujÂąc Adama jako zwyciĂŞzcĂŞ. Logan schowaÂł twarz w swoich spoconych dÂłoniach. Przez jego gÂłowĂŞ przetaczaÂły siĂŞ miliony rĂłÂżnych myÂśli, jednak najbardziej doskwieraÂła mu ÂświadomoÂśĂŚ poraÂżki. CoÂś na co pracowaÂł ponad rok, zawaliÂło siĂŞ w kilka minut. ZnĂłw zaczÂąÂł padaĂŚ deszcz…

MiÂło mi, Âże ktoÂś przeczytaÂł i skomentowaÂł. Z chĂŞciÂą zobaczyÂłbym wychwycone przez Ciebie bÂłĂŞdy, bo to pomaga w ich likwidowaniu. Postaram siĂŞ, aby nastĂŞpny rozdziaÂł nie zawieraÂł juÂż bÂłĂŞdĂłw logicznych. Jeszcze raz dziĂŞki na za komentarz ;).

RozdziaÂł 1
"PoczÂątek koĂąca"

Centrum Pokemon mieÂściÂło siĂŞ na wzgĂłrzu, skÂąd obserwowaĂŚ moÂżna byÂło caÂłe miasto Santalune. Tego dnia, budynek byÂł wyjÂątkowo oblegany, gdyÂż wszyscy okoliczni trenerzy ruszyli, by mĂłc walczyĂŚ z tutejszym liderem sali. Ten bowiem wyjechaÂł na kilka tygodni, a pod jego nieobecnoÂśĂŚ nikt nie piastowaÂł jego urzĂŞdu. W tym gronie znajdowaÂł siĂŞ rĂłwnieÂż osiemnastoletni Logan, ktĂłry wraz ze swoim Pokemonem przygotowywaÂł siĂŞ do waÂżnego starcia. WnĂŞtrze budynku nie rĂłÂżniÂło siĂŞ niczym od pozostaÂłych, rozsianych po caÂłym Âświecie obiektĂłw tego typu. GÂłĂłwny hol wypeÂłniaÂły stoliki i kanapy dla podrĂłÂżnych, na jego koĂącu zaÂś znajdowaÂła siĂŞ recepcja. Z gÂłĂłwnego pomieszczenia wychodziÂł tylko jeden korytarz, ktĂłry prowadziÂł do sklepiku, gdzie zaopatrzyĂŚ moÂżna siĂŞ byÂło w najrĂłÂżniejszego rodzaju Pokeballe i leki dla swoich podopiecznych.
Przy jednym ze stolikĂłw siedziaÂł Logan ubrany w jaskrawozielonÂą bluzkĂŞ oraz poprzecierane dÂżinsy. Na sobie miaÂł rĂłwnieÂż czapkĂŞ z daszkiem oraz nowe tenisĂłwki.
- Sporo ludzi - mruknÂąÂł. - Mam nadziejĂŞ, Âże jeszcze jutro uda nam siĂŞ stoczyĂŚ bitwĂŞ z liderem.
Helioptile przytaknÂąÂł i uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ do swego trenera.
- Tylko popatrz co nas czeka. Ilu moÂżemy zawiÂązaĂŚ znajomoÂści podczas tej podrĂłÂży. Tyle siĂŞ wydarzy, Âże aÂż nie mieÂści mi siĂŞ to w gÂłowie! - zaÂśmiaÂł siĂŞ, po czym pogÂłaskaÂł swojego stworka.
Wtem rozlegÂł siĂŞ krzyk Siostry Joy, ktĂłra poprosiÂła Logana o podejÂście do recepcji. ChÂłopeic z uÂśmiechem na twarzy ruszyÂł do kobiety, ktĂłra chwilĂŞ pĂłÂźniej wrĂŞczyÂła mu czerwono-biaÂłÂą kulĂŞ.
- ProszĂŞ, twĂłj Espurr jest juÂż w peÂłni siÂł. ÂŻyczĂŞ miÂłej drogi i zapraszam ponownie!
Logan kiwnÂąÂł gÂłowÂą i podziĂŞkowaÂł za opiekĂŞ nad ÂświeÂżo zÂłapanym Pokemonem. W gÂłĂŞbi ducha cieszyÂł siĂŞ jak dziecko, bowiem wiedziaÂł, Âże juÂż niedÂługo czeka go prawdziwa bitwa z liderem sali.
- JesteÂśmy juÂż gotowi Helioptile! - krzyknÂąÂł Logan, po czym wybuchÂł uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ i niemalÂże w podskokach ruszyÂł do wyjÂścia.

Rok pĂłÂźniej, pĂłÂłfinaÂł Ligi Kalos.

- Heliolisk, uÂżyj Thunderbolt! - krzyknÂąÂł Logan z zaciÂśniĂŞtymi zĂŞbami, a jego Pokemon posÂłusznie wykonaÂł polecenie.
MaÂły jaszczur nadÂąÂł siĂŞ i posÂłaÂł w kierunku oponenta potĂŞÂżnÂą wiÂąÂżkĂŞ energii elektrycznej, ktĂłra skutecznie zadaÂła obraÂżenia przeciwnikowi. TÂłum zaczÂąÂł szaleĂŚ, a chwilĂŞ pĂłÂźniej rozlegÂły siĂŞ gromkie oklaski.
- Greninja siĂŞ juÂż chyba nie pozbiera! To byÂł cios, ktĂłry prawdopodobnie wykluczy go z bitwy! Aczkolwiek nic nie jest jeszcze przesÂądzone! - wykrzykiwaÂł komentator, ktĂłry pod wpÂływem emocji wstaÂł z miejsca i bacznie przyglÂądaÂł siĂŞ sytuacji na polu bitwy.
Wodny starter zdoÂłaÂł jednak podnieÂśĂŚ siĂŞ z ziemi. Resztkami siÂł podparÂł siĂŞ na swoich potĂŞÂżnych Âłapach i zerknÂąÂł na nieporuszonego oponenta.
- Teraz! UÂżyj Hydro Pump! - krzyknĂŞÂła dziewczyna, a z paszczy Âżaby wydostaÂły siĂŞ ogromne pokÂłady wody.
Heliolisk nawet nie prĂłbowaÂł wykonywaĂŚ uniku. Nie byÂł przyzwyczajony do bronienia siĂŞ, w zwiÂązku z tym szybko skontratakowaÂł, stosujÂąc Thunder. PotĂŞÂżny piorun przebiÂł siĂŞ przez pĂŞdzÂący strumieĂą wody i uderzyÂł w bezradnego GreninjĂŞ.
- CĂłÂż to byÂł za cios! Pokemon Amelii juÂż siĂŞ nie pozbiera! - krzyknÂąÂł natychmiast gÂłĂłwny komentator, po czym przekazaÂł mikrofon swojemu asystentowi.
- Masz caÂłkowitÂą racjĂŞ. Energia elektryczna juÂż po najmniejszym kontakcie z wodÂą przybiera na sile i jest w stanie nawet znokautowaĂŚ ofiarĂŞ. Tak teÂż byÂło tym razem - rzekÂł fachowiec, a publicznoÂśĂŚ po momencie ciszy znĂłw zaczĂŞÂła klaskaĂŚ i gwizdaĂŚ.
Amelia szykowaÂła siĂŞ do wystawienia swojego najsilniejszego Pokemona jakim byÂł Talonflame. Dziewczyna wyjĂŞÂła z kieszeni spĂłdniczki czerwono-biaÂłÂą kulĂŞ i cisnĂŞÂła niÂą w powietrze. Niebawem, wszystkim oczom ukazaÂł siĂŞ potĂŞÂżny ptak, ktĂłry swoim wyglÂądem odstraszyÂł na chwilĂŞ nawet na ogĂłÂł odwaÂżnego Helioliska. Jaszczur jednak szybko wrĂłciÂł do siebie i juÂż gotowy byÂł do ataku.
- Zapowiada siĂŞ nam fantastyczna potyczka! Podopieczny Logana ma oczywiÂście po swojej stronie przewagĂŞ typĂłw, aczkolwiek to Talonflame gĂłruje nad nim jeÂśli chodzi o siÂłĂŞ! - rzekÂł komentator, po czym usiadÂł na miejsce.
DwĂłjka trenerĂłw zerknĂŞÂła na arbitra, ktĂłry zasygnalizowaÂł rozpoczĂŞcie siĂŞ bitwy. Jako pierwszy zaatakowaÂł ognisty jastrzÂąb. Ptak wzleciaÂł wysoko w gĂłrĂŞ, krĂŞcÂąc przy tym kilka piruetĂłw, czym sprawiÂł niemaÂłÂą radoÂśĂŚ mÂłodszej publicznoÂści. NastĂŞpnie, wyostrzyÂł swĂłj wzrok i zlokalizowaÂł cel ataku. W mgnieniu oka nabraÂł prĂŞdkoÂści i poczÂąÂł pĂŞdziĂŚ w kierunku oponenta, ktĂłry przygotowany byÂł do ewentualnego uniku.
- Heliolisk, uÂżyj Thunderbolt! - krzyknÂąÂł Logan zwracajÂąc siĂŞ do swojego podopiecznego.
Jaszczur byÂł nieco zmieszany, gdyÂż spodziewaÂł siĂŞ innej komendy, aczkolwiek wykonaÂł polecenie trenera. SkumulowaÂł w sobie energiĂŞ i wyzwoliÂł jÂą w postaci potĂŞÂżnej wiÂązki elektrycznej podÂąÂżajÂącej ku Talonflame'owi. Ku zaskoczeniu Logana, jastrzÂąb zdoÂłaÂł ominÂąĂŚ Thunderbolt wykonujÂąc dwa piruety, aÂż w koĂącu z caÂłym impetem uderzyÂł Helioliska, ktĂłry rĂłwnieÂż nie ukrywaÂł zdziwienia.
- NiezwykÂły manewr Pokemona Amelii! WidaĂŚ, Âże byÂł trenowany rĂłwnieÂż pod kÂątem sprytu! Niesamowite zagranie! Teraz Logan ma ogromne kÂłopoty! Nie wiadomo, czy Heliolisk wyjdzie z tego bez szwanku.
Jaszczur podniĂłsÂł siĂŞ, po czym szybko skontrolowaÂł sytuacjĂŞ. Natychmiast zlokalizowaÂł poÂłoÂżenie przeciwnika, ktĂłry szykowaÂł siĂŞ juÂż do przeprowadzenia kolejnej szarÂży. Logan zgrzytnÂąÂł zĂŞbami. Nie sÂądziÂł, Âże jego Pokemon bĂŞdzie miaÂł problemy z jakimÂś latajÂącym stworem.
- Parabolic Charge! - wykrzyknÂąÂł nagle, a jego podopieczny ruszyÂł do boju.
Heliolisk rozÂłoÂżyÂł swĂłj potĂŞÂżny koÂłnierz i wydobyÂł z siebie mnĂłstwo energii elektrycznej. NastĂŞpnie skierowaÂł jej siÂłĂŞ na Talonflame'a, ktĂłry w tej sytuacji byÂł bezradny. PotĂŞÂżny ptak nie miaÂł moÂżliwoÂści uniku, gdyÂż dziaÂłanie ataku Helioliska rozciÂągaÂło siĂŞ na caÂłe jego pole manewru. Ptak jĂŞknÂąÂł potwornie, a czĂŞÂśĂŚ swojej energii odzyskaÂł podopieczny Logana.
- CĂłÂż za obrĂłt spraw! WyglÂąda Na to, Âże Heliolisk nie zamierza siĂŞ tak Âłatwo poddawaĂŚ! - krzyczaÂł komentator, a jeszcze gÂłoÂśniej klaskaÂła publicznoÂśĂŚ.
Talonflame nie zamierzaÂł jednak oddawaĂŚ tej bitwy rywalowi. Gdy tylko otrzÂąsnÂąÂł siĂŞ po poprzedniej szarÂży ze strony oponenta, natychmiast otoczyÂł siĂŞ buchajÂącymi na wszystkie strony pÂłomieniami i ruszyÂł w kierunku jaszczura. Podopieczny Logana tym razem sprĂłbowaÂł wykonaĂŚ unik, aczkolwiek ten nie naleÂżaÂł do udanych. Po chwili, na ziemi leÂżaÂł juÂż Heliolisk, ktĂłry tylko kÂątem oka obserwowaÂł dalsze poczynania rywala. Logan zgrzytnÂąÂł zĂŞbami i spojrzaÂł na konajÂącego stworka. Niestety, po chwili nie byÂło juÂż czego ratowaĂŚ. Heliolisk dostaÂł potĂŞÂżnym Aerial Acem, wykonaÂł kilka kozioÂłkĂłw w tyÂł i uderzyÂł o bandĂŞ. Arbiter machnÂąÂł chorÂągiewkÂą, co oznaczaÂło przegranÂą jaszczura. Talonflame triumfowaÂł.
- Niesamowity obrĂłt spraw! Loganowi zostaÂł juÂż tylko jeden Pokemon! Amelia jest gÂłĂłwnÂą faworytkÂą w tej bitwie i nie jestem do koĂąca przekonany, czy jej rywal da sobie radĂŞ! - podkreÂśliÂł komentator siedzÂący na szczycie aren za szklanÂą szybÂą.
Logan jednak nie wyglÂądaÂł na wystraszonego - wrĂŞcz przeciwnie. SÂądziÂł, Âże moÂże spokojnie wygraĂŚ caÂłÂą bitwĂŞ swoim ostatnim stworem, ktĂłrego uwaÂżaÂł za najsilniejszego.
- Goodra! Idziemy po finaÂł! - krzyknÂąÂł Logan, po czym wyrzuciÂł w powietrze czerwono-biaÂłÂą kulĂŞ.
Niebawem na arenie staÂł juÂż potĂŞÂżny i ociĂŞÂżaÂły smok, ktĂłry gotowy byÂł do przeprowadzenia pierwszego ataku. Gdy tylko arbiter machnÂąÂł chorÂągiewkÂą, stwĂłr ruszyÂł ku oponentowi. Talonflame jednak nie daÂł zaskoczyĂŚ siĂŞ Aqua Tailem i szybko wzleciaÂł w gĂłrĂŞ, co pozwoliÂło mu na skuteczny unik. JastrzÂąb chciaÂł natychmiast szybko odpowiedzieĂŚ, wiĂŞc w tym celu rozpĂŞdziÂł siĂŞ i poczÂąÂł gnaĂŚ w kierunku oponenta. Goodra jednak nie zamierzaÂła siĂŞ broniĂŚ i posÂłaÂła w stronĂŞ ptaka seriĂŞ Dragon Pulse'Ăłw. Niestety Âżadna kula nie zdoÂłaÂła trafiĂŚ w podopiecznego Amelii, a ten znajdowaÂł siĂŞ coraz bliÂżej celu.
- Zastosuj Aqua Tail!
Po komendzie trenera, smok kiwnÂąÂł gÂłowÂą, a jego ogon otoczyÂły wodne pierÂścienie. PotwĂłr wziÂąÂł niesamowity zamach i gdy tylko Talonflame zbliÂżyÂł siĂŞ na odpowiedniÂą odlegÂłoÂśĂŚ, podopieczna Logana uderzyÂła go swoim potĂŞÂżnie umiĂŞÂśnionym ogonem. Ognisty ptak straciÂł na chwilĂŞ rĂłwnowagĂŞ i natychmiast padÂł na ziemiĂŞ wzniecajÂąc ogromnÂą chmurĂŞ pyÂłu. Googra zyskaÂła czas, aby dobiĂŚ przeciwnika. Najpierw, posÂłaÂła w jego kierunku seriĂŞ Dragon Pulse'Ăłw, a nastĂŞpnie dobiÂła jastrzĂŞbia Body Slamem.
- Nie bez powodu Logan nazywa tego Pokemona swoim najwiĂŞkszym atutem! Ten stwĂłr ma ogromny potencjaÂł i niezwykÂłe pole raÂżenia. Na miejscu jego przeciwnika baÂłbym siĂŞ podchodziĂŚ! - skwitowaÂł jedne z komentatorĂłw.
Logan uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ na chwilĂŞ i zerknÂąÂł na swojÂą podopiecznÂą. Goodra miaÂła siĂŞ Âświetnie i byÂła w wyÂśmienitej formie. DziĂŞki ostremu treningowi byÂła prawdziwÂą ''armatÂą'' w druÂżynie chÂłopaka. Logan jednak wiedziaÂł, Âże nie moÂże cieszyĂŚ siĂŞ przedwczeÂśnie. Przed jego Pokemonem bowiem staÂło trudne wyzwanie, gdyÂż musiaÂł jeszcze rozprawiĂŚ siĂŞ z w peÂłni wypoczĂŞtym oponentem.
- Furfrou, do boju! - powiedziaÂła Amelia, rzucajÂąc Pokeballem.
Logan zgrzytnÂąÂł zĂŞbami. Nie wiedziaÂł do koĂąca czego moÂże siĂŞ spodziewaĂŚ po stworze rywala, wiĂŞc najpierw zaplanowaÂł sprawdziĂŚ umiejĂŞtnoÂści przeciwnika poprzez najzwyklejszÂą ostroÂżnoÂśĂŚ. ChÂłopak czĂŞsto stosowaÂł takie zagrania, poniewaÂż wolaÂł siĂŞ niepotrzebnie nie naraÂżaĂŚ.
- Goodra, Dragon Pulse - odrzekÂł spokojnie i uwaÂżnie patrzyÂł na ruchy oponenta.
Pies zdoÂłaÂł przeskoczyĂŚ nad jednÂą z kul, aczkolwiek przed kolejnÂą nie zdoÂłaÂł siĂŞ juÂż wybroniĂŚ. Nie przeszkodziÂło mu to jednak w szybkiej odpowiedzi na atak przeciwnika. Pudel warknÂąÂł gÂłoÂśno, po czym zaczÂąÂł pĂŞdziĂŚ w kierunku wroga. Goodra zdÂąÂżyÂła uchroniĂŚ siĂŞ przed zderzeniem z Furofrou, lecz ten wgryzÂł siĂŞ chwilĂŞ potem w ogon masywnego smoka. Podopieczny Logana zaryczaÂł potwornie i za wszelkÂą cenĂŞ prĂłbowaÂł pozbyĂŚ siĂŞ agresywnego przeciwnika.
- Uderzaj ogonem o ziemiĂŞ, aÂż do skutku! - krzyczaÂł trener smoka, zdajÂąc sobie sprawĂŞ jak powaÂżna jest sytuacja jego Pokemona.
Smok poczÂąÂł chaotycznie waliĂŚ o grunt czĂŞÂściÂą ciaÂła, do ktĂłrej ''przyczepiÂł siĂŞ'' jego rywal. WysiÂłek na szczĂŞÂście opÂłaciÂł siĂŞ, poniewaÂż po chwili, Furofrou zrezygnowaÂł z dalszego oblegania ogona Goodry. Smok warknÂąÂł przeraÂźliwie i natychmiast ruszyÂł do ataku. Na poczÂątek wytoczyÂł swoje najciĂŞÂższe dziaÂło, czyli seriĂŞ potĂŞÂżnych Dragon Pulse'Ăłw, ktĂłrych pudel nie byÂł w stanie uniknÂąĂŚ. NastĂŞpnie, podopieczna Logana zbliÂżyÂła siĂŞ do oponenta i swoim umiĂŞÂśnionym ogonem powaliÂła przeciwnika na ziemiĂŞ.
Furofrou prĂłbowaÂł wstaĂŚ, aczkolwiek nieskutecznie, poniewaÂż Goodra stosujÂąc Body Slam, pozbawiÂła pudla jakichkolwiek szans na powrĂłcenie do dalszej walki. Logan odetchnÂąÂł z ulgÂą i zerknÂąÂł na AmeliĂŞ, ktĂłra uroniÂła ÂłzĂŞ, widzÂąc, Âże jej szanse na tytuÂł Mistrza Kalos legÂły wÂłaÂśnie w gruzach. ChwilĂŞ pĂłÂźniej, sĂŞdzia wskazaÂł czerwonÂą chorÂągiewkÂą w kierunku przegranego Furofrou, co oznaczaÂło, Âże Logan dostaÂł siĂŞ do finaÂłu Ligi Kalos.
ChÂłopak otarÂł pot z czoÂła i chwilĂŞ potem wÂśrĂłd gromkich braw i gwizdĂłw podszedÂł do rywalki pogratulowaĂŚ jej udanej bitwy. NastĂŞpnie ruszyÂł ku wyjÂściu z areny i natychmiast zostaÂł otoczony przez tÂłumy dziennikarzy, ktĂłrzy chcieli dowiedzieĂŚ siĂŞ czegoÂś od finalisty. Logan jednak prĂłbowaÂł ignorowaĂŚ flesze aparatĂłw i mikrofony reporterĂłw, gdyÂż nie miaÂł czasu ani chĂŞci na jakikolwiek kontakt z nimi. Jedynym o czym teraz marzyÂł to wrĂłciĂŚ do hotelu i zaczÂąĂŚ przygotowywaĂŚ siĂŞ do jutrzejszego starcia.
Logan minÂąÂł kilka budynkĂłw i po chwili znajdowaÂł siĂŞ juÂż przed gmachem swojej kwatery. ChÂłopak ochoczo wszedÂł do Âśrodka i znalazÂł siĂŞ na ogromnym holu, gdzie akurat przebywaÂł tÂłum ludzi oglÂądajÂących drugi pĂłÂłfinaÂł. Logan przystanÂąÂł na chwilĂŞ i rĂłwnieÂż zaczÂąÂł wpatrywaĂŚ siĂŞ w ekran zawieszony nad sufitem. W normalnych okolicznoÂściach prawdopodobnie nawet nie zwrĂłciÂłby uwagi na zgromadzonych, aczkolwiek teraz pragnÂąÂł dowiedzieĂŚ siĂŞ, z kim zmierzy siĂŞ w finale. Walka, ktĂłra widoczna byÂła na sporych rozmiarĂłw telewizorze, chyliÂła siĂŞ ku koĂącowi. Logan, zbliÂżyÂł siĂŞ do wyÂświetlacza i juÂż po chwili poznaÂł swojego przyszÂłego rywala. Gdy tylko zobaczyÂł jego nazwisko widniejÂące na tablicy wynikĂłw, przetarÂł z niedowierzaniem oczy. Drugim finalistÂą zostaÂł niejaki Adam Lee. Przez wielu uwaÂżany byÂł za odkrycie Ligii, bowiem nigdy nie byÂł zmuszony zastosowaĂŚ swojego czwartego Pokemona. Ze wszystkimi przeciwnikami rozprawiaÂł siĂŞ wrĂŞcz bÂłyskawicznie i nie napotkaÂł Âżadnej przeszkody na swojej drodze. Logan od poczÂątku obawiaÂł siĂŞ, Âże bĂŞdzie musiaÂł zmierzyĂŚ siĂŞ z nim na pewnym etapie rozgrywek, aczkolwiek nie sÂądziÂł, Âże bĂŞdzie to wielki finaÂł.
ChÂłopiec nie chciaÂł dÂłuÂżej sÂłuchaĂŚ komentatorĂłw, ktĂłrzy wychwalajÂą Adama. MÂłodzieniec sapnÂąÂł gÂłoÂśno i odszedÂł w kierunku swojego pokoju. Nigdy nie lubiÂł sÂłuchaĂŚ czegokolwiek na temat swojego oponenta, bowiem opowieÂści o rywalu rozpraszaÂły go podczas bitwy. Teraz tym bardziej najchĂŞtniej zatkaÂł by czymÂś swoje uszy, bowiem "ryk" telewizora docieraÂł nawet do jego kwatery. Logan, gdy tylko wszedÂł do pokoju, poÂłoÂżyÂł siĂŞ na ÂłĂłÂżko i przykryÂł gÂłowĂŞ poduszkÂą. Na szczĂŞÂście jego obrona przed niechcianymi dÂźwiĂŞkami nie musiaÂła trwaĂŚ dÂługo, poniewaÂż za chwilĂŞ, transmisja z bitwy zakoĂączyÂła siĂŞ. ChÂłopak odetchnÂąÂł z ulgÂą i zgrzytnÂąwszy nerwowo zĂŞbami wstaÂł i zerknÂąÂł przez okno. Na dziedziĂącu przed hotelem znĂłw zaroiÂło siĂŞ od dziennikarzy rĂłÂżnych stacji radiowych i telewizyjnych, ktĂłrzy tym razem oblegali Adama. ChÂłopak jednak zachowywaÂł siĂŞ zupeÂłnie inaczej niÂż Logan i nawet udzieliÂł reporterom wywiadu na temat swojego zwyciĂŞstwa. Trener Helioliska pokiwaÂł jedynie gÂłowÂą na widok przyszÂłego rywala i ruszyÂł do przyrzÂądzenia sobie ciepÂłego napoju.
Wtem do pokoju wpadÂł wspĂłÂłlokator Logana. Mike, bo tak miaÂł na imiĂŞ z uÂśmiechem na twarzy rzuciÂł siĂŞ pod swoje ÂłĂłÂżko i wyjÂąÂł stamtÂąd plecak. MÂłodzieniec zaczÂąÂł ochoczo pakowaĂŚ swoje rzeczy do torby, nie zwracajÂąc nawet uwagi na swojego wspĂłÂłlokatora.
- Dlaczego jesteÂś taki szczĂŞÂśliwy - rzekÂł po chwili milczenia Logan - PrzecieÂż przegraÂłeÂś.
- PrzegraÂłem, ale nie ma tego zÂłego, co by na dobre nie wyszÂło. NabraÂłem tyle doÂświadczenie, Âże teraz czujĂŞ siĂŞ jak bym mĂłgÂł pokonaĂŚ nawet samego Stevena Stone'a! - krzyknÂąÂł entuzjastycznie Mike. - A ty mĂłgÂłbyÂś siĂŞ juÂż rozchmurzyĂŚ, bo jak na ciebie patrzĂŞ to automatycznie psuje mi siĂŞ humor. Niby jesteÂś starszy ode mnie, lecz niestety wcale nie mÂądrzejszy - skwitowaÂł mÂłodzieniec i spakowawszy siĂŞ, ruszyÂł do wyjÂścia.
- Nie zauwaÂżyÂłeÂś jeszcze, Âże rĂłÂżnimy siĂŞ charakterami? - powiedziaÂł Logan, zalewajÂąc herbatĂŞ gorÂącÂą wodÂą.
- Tak, zauwaÂżyÂłem. Ty jesteÂś tym zÂłym - odparÂł Mike, po czym wyszedÂł z pokoju.
Logan pokiwaÂł gÂłowÂą. Nie mĂłgÂł zrozumieĂŚ tego chÂłopaka, ktĂłry mimo Âże odpadÂł z tak prestiÂżowego turnieju, nadal uÂśmiechniĂŞty byÂł od ucha do ucha. Nie byÂł w stanie pojÂąĂŚ, dlaczego ludzie mimo trudnoÂści nadal siĂŞ ÂśmiejÂą. W pewnym momencie do jego gÂłowy wpadÂła myÂśl, gdzie uwaÂżaÂł, Âże to z nim jest coÂś nie tak. Niestety szybko tĂŞ myÂśl wyrzuciÂł ze swojej gÂłowy.

1. ''TrochĂŞ o wojnie z NobunagÂą - wspomnienia Hideyoshi'ego''

Biesiada trwaÂła nadal. Po zwyciĂŞskiej bitwie, Hideyoshi po raz kolejny prĂłbowaÂł zabawiaĂŚ tÂłum.
-Jak zapewne dobrze wiecie, Ignis to gĂłrzysty i lesisty region o niebezpiecznych urwiskach i majestatycznych wÂąwozach. – zaczÂąÂł mĂłwiĂŚ lord ognia. – SÂłynie teÂż z najgrubszych murĂłw obronnych w caÂłym Ransei.
-PrzestaĂą zachwalaĂŚ to swoje miasteczko i przejdÂź do rzeczy. – odparÂł pewnie Motochika, zerkajÂąc jednym okiem na Ayagozen.
Hideyoshi zignorowaÂł zaczepkĂŞ rywala w grze na sÂłowa i ciÂągnÂąÂł dalej.
-Pewnej nocy, jak to zawsze, przechadzaÂłem siĂŞ wÂłaÂśnie tamtĂŞdy i nadzorowaÂłem pracĂŞ wartownikĂłw. Nie zdziwiÂłem siĂŞ widzÂąc, Âże sÂą na miejscach i wypatrujÂą potencjalnego zagroÂżenia. Jednak niebawem, od strony pĂłÂłnocnego skrzydÂła zobaczyÂłem podejrzane ÂświatÂła. – powiedziaÂł nieco niÂższym tonem Hideyoshi. – Razem ze swoim Infernape’em udaÂłem siĂŞ tam natychmiastowo, jednak Âświetliki szybko znikÂły. Z zaniepokojenia podrapaÂłem siĂŞ w gÂłowĂŞ i wychyliÂłem ponad mur.
-Bez takich szczegĂłÂłĂłw proszĂŞ. –zadrwiÂł z kolegi Motochika, a wszyscy zebrani wybuchli Âśmiechem.
Jednak, Hideyoshi nie zareagowaÂł na zaczepkĂŞ wodnego lorda i kontynuowaÂł opowiadanie.
-Tajemnicze ÂświatÂła zabÂłysÂły ponownie. W ciemnoÂści zdoÂłaÂłem ujrzeĂŚ zarysy ludzkich sylwetek, ktĂłrzy w rĂŞkach nieÂśli ÂżarzÂące siĂŞ pochodnie. –wÂładca Ignis pragnÂąÂł zbudowaĂŚ napiĂŞcie wokĂłÂł swojego opowiadania. – Od razu wiedziaÂłem co siĂŞ ÂświĂŞci. NabraÂłem powietrza w swe pÂłuca i z caÂłych siÂł krzyknÂąÂłem jedno, znane wszystkim sÂłowo: ‘’Nobunaga!’’. Na gÂłĂłwnym placu natychmiast zebraÂły siĂŞ wszystkie odziaÂły wojska i gotowe byÂły broniĂŚ swojego wÂładcy i miasta.
-Ty siĂŞ nazywasz wÂładcÂą?! To, Âże odziedziczyÂłeÂś tron po ojcu, nie znaczy, Âże byÂłeÂś krĂłlem idealnym!- zaÂśmiaÂł siĂŞ Motochika, ktĂłry walczyÂł jak tylko mĂłgÂł o wzglĂŞdy Ayagozen.
Naburmuszony Hideyoshi nie odezwaÂł siĂŞ ani sÂłowem, aczkolwiek wiedziaÂł, Âże rozchodzi siĂŞ tutaj o kobietĂŞ, wiĂŞc obmyÂślaÂł plan, by w koĂącu przegadaĂŚ przeroÂśniĂŞtego lorda wody.
-Wojownicy ustawili siĂŞ i czekali na rozkazy. – gestykulowaÂł Hideyoshi. – Gdy tylko dÂąÂłem w rĂłg, bramy miasta otworzyÂły siĂŞ i wszyscy wiedzieli juÂż, co majÂą robiĂŚ. ChwilĂŞ po tym sÂłyszeĂŚ byÂło moÂżna ryk rozwÂścieczonych PokemonĂłw i Âświst strzaÂł, ktĂłre lataÂły nad gÂłowami wroga. BrzĂŞczaÂły miecze stykajÂące siĂŞ ze sobÂą, a ziemia drÂżaÂła od galopu Rapidashy. Na murach rozstawiÂłem najlepszych kusznikĂłw, a bramy strzeÂżone byÂły przez uzbrojonych do czubka gÂłowy halabardnikĂłw. Moje wojska miaÂły przewagĂŞ liczebnÂą, aczkolwiek ja, wiedziaÂłem, Âże Nobunaga nigdy nie odpuszcza i ma w rĂŞkawie jakiegoÂś potĂŞÂżnego asa.
-MĂłw, dalej jesteÂśmy ciekawi jak szybko polegÂłeÂś! – po raz kolejny Motochika zadrwiÂł z kolegi.
-Na pewno pĂłÂźniej niÂż ty, tchĂłrzu. – skontrowaÂł, zadowolony z siebie lord ognia. – ZresztÂą, nie myliÂłem siĂŞ. Na Ignis spadÂł wkrĂłtce gniew Zekroma. Co z tego, Âże moi ÂżoÂłnierze rozprawili siĂŞ z wrogÂą armiÂą, skoro miasto stanĂŞÂło w pÂłomieniach! PaÂłac krĂłlewski spÂłonÂąÂł w zaledwie kilka godzin, a koszary i stajnie ÂżarzyÂły siĂŞ aÂż do nastĂŞpnego ranka! Na pomoc przybyÂł nam na szczĂŞÂście nasz szlachetny krĂłl i z pomocÂą Rayquazy rozprawiÂł siĂŞ z czarnym smokiem! To uratowaÂło nas od zagÂłady, jednak co po tym, skoro miasto legÂło w gruzach. StraciÂłem poÂłowĂŞ poddanych, a reszta wyemigrowaÂła do Aurory.
-Nic dziwnego, skoro byli zmuszeni oglÂądaĂŚ twojÂą twarz codziennie! – Motochika wytoczyÂł najciĂŞÂższe dziaÂło przeciw swojemu rywalowi.
Ayagozen niestety nie zareagowaÂła na zaczepkĂŞ wodnego lorda, gdyÂż ten Âżart wydawaÂł siĂŞ jej nie na miejscu. Motochika zaniepokoiÂł siĂŞ i przysunÂąÂł nieco do lodowej pani. Ta jednak nie zwrĂłciÂła na to uwagi, a jedynie dalej, z zaciekawieniem sÂłuchaÂła opowiadania Hideyoshi’ego.
-Nie pozostaÂło mi nic innego, jak razem z resztÂą moich wojownikĂłw wycofaĂŚ siĂŞ wÂłaÂśnie do Aurory i wzmocniĂŚ pozycjĂŞ naszej obecnej stolicy. – skoĂączyÂł mĂłwiĂŚ. – Ech, to byÂła pechowa noc dla Ignis i na pewno o niej nie zapomnĂŞ. – posmutniaÂł Hideyoshi, po czym z niezadowolonÂą minÂą usiadÂł na pieĂąku i rozmyÂślaÂł nad tym, gdzie popeÂłniÂł bÂłÂąd w walce z NobunagÂą…

Prolog

Kilka lat po pokonaniu Nobunagi i zjednoczeniu przez AurorĂŞ wszystkich nacji, w Ransei zapanowaÂł spokĂłj. Wszyscy jednak zmuszeni zostali do odbudowywania caÂłych miast po ciĂŞÂżkiej wojnie z mrocznym lordem i jego wszechmocnym Zekromem. Ich gniew spowodowaÂł mnĂłstwo zniszczeĂą, a co gorsza sprowadziÂł plagi na caÂły region. W Ignis wylaÂły caÂłe rzeki, gdzieÂś w Fontaine wybuchaÂły poÂżary rozprzestrzeniajÂące siĂŞ na pobliskie uprawy zbĂłÂż, Nixtorm nawiedziÂły upaÂły, zaÂś Avia nie mogÂła uchroniĂŚ siĂŞ od siejÂących grozĂŞ wichur. Niestety nie tylko mieszkaĂący mieli problemy. Ich wÂładcy borykali siĂŞ z buntujÂącym siĂŞ wojskiem i wymierajÂącymi Pokemonami, ktĂłrych na wskutek nieszczĂŞÂśĂŚ byÂło coraz mniej. Wiernych wojownikĂłw zostaÂła jedynie garstka, przez co caÂłe Ransei zostaÂło jeszcze bardziej osÂłabione. Region staÂł siĂŞ niemalÂże bezbronny i straciÂł odpornoÂśĂŚ na ataki wrogich frakcji zza morza, ktĂłre tylko czyhaÂły na Âłatwy Âłup w postaci poÂłaci rĂłÂżnorodnych terenĂłw. W Valorii niebawem po wygranej wojnie powstaÂł bunt, ktĂłry Tadakatsu – lord tegoÂż Âże zamku ledwo stÂłamsiÂł. Ogromne oddziaÂły wojska, ktĂłrych gÂłĂłwnÂą ostojÂą w Ransei byÂło wÂłaÂśnie to miasto wyniosÂły siĂŞ gdzieÂś za wielkÂą wodĂŞ, szukajÂąc nowego wÂładcy i lepszych warunkĂłw. Aurora, bĂŞdÂąc stolicÂą Ransei, nie radziÂła sobie z utrzymaniem wojska i wkrĂłtce rĂłwnieÂż jej oddziaÂły wyniosÂły siĂŞ na wschĂłd. ZostaÂła garstka ludzi, ktĂłra gotowa byÂła chroniĂŚ krĂłlestwo i stawiaĂŚ czoÂła najeÂźdÂźcÂą . Garstka najodwaÂżniejszych i najbardziej zasÂłuÂżonych wojownikĂłw w caÂłym Ransei…

Plac, przy zamku, Aurora.

Huczny dzieĂą. Obchody rocznicy zwyciĂŞstwa na NobunagÂą. Wybrukowany rynek udekorowany zostaÂł kolorowymi wstÂąÂżkami i barwnymi kwiatami. ByÂła to jedyna impreza, kiedy mieszkaĂący byli zadowoleni i na targu mogli znaleÂźĂŚ produkty o poÂłowĂŞ taĂąsze. Zaopatrywali siĂŞ w najpotrzebniejsze przedmioty, po czym ruszali na wesoÂłe taĂące i Âśpiewy organizowane w centrum miasta, na zatÂłoczonym placu.
GdzieÂś na obrzeÂżu caÂłej biesiady, na grubych pniach drzew, siedziaÂł oddziaÂł wojownikĂłw zÂłoÂżony z trzydziestu osĂłb. Byli to najbardziej zasÂłuÂżeni weterani, ktĂłrzy odznaczyli siĂŞ niezwykÂłÂą odwagÂą podczas wielkiej wojny. KaÂżdy z nich trzymaÂł schÂłodzony napĂłj prosto z pobliskiej gorzelni. Ubrani byli jak na co dzieĂą w mosiĂŞÂżne kamizelki zwane kamishimo, spodnie do kostki, i zdobnicze heÂłmy, ktĂłre tym razem leÂżaÂły na ziemi, obok pnia na czas ÂświĂŞta. NajwaÂżniejszym elementem stroju byÂł miecz, ktĂłrego kaÂżdy wojownik miaÂł przy swoim pasie. NiemalÂże na kaÂżdym weteranie uwieszony byÂł jego Pokemon, ktĂłry pÂłataÂł figle i Âżarty, lecz tak naprawdĂŞ byÂł w duchu mocno zÂżyty ze swoim wÂłaÂścicielem.
Na kraĂącu drewnianej bali siedziaÂł mÂłody, dwudziestoletni, rosÂły chÂłopak. Nie wÂłÂączaÂł siĂŞ w rozmowĂŞ ze swoimi towarzyszami, a jedynie zerkaÂł na nich jednym okiem, po czym ponownie walczyÂł z myÂślami. NiegdyÂś, jeszcze przed wojnÂą byÂł radosnym i peÂłnym Âżycia mÂłodzieĂącem. Niestety, woja zebraÂła Âżniwa w postaci jego rodzicĂłw. Nie mĂłgÂł pogodziĂŚ siĂŞ ze ÂśmierciÂą swoich opiekunĂłw, ktĂłrzy wychowywali go w honorze i w wierze w swĂłj narĂłd. Przez kilka nastĂŞpnych lat, nie braÂł udziaÂłu w Âżyciu spoÂłeczeĂąstwa, tylko siedziaÂł w swoim Dojo i czekaÂł na cud, ktĂłry pozwoliÂłby zwrĂłciĂŚ mu rodzicĂłw.
Jego partnerem byÂła rezolutna Aipom, prĂłbujÂąca wywoÂłaĂŚ u opiekuna jakikolwiek, nawet najmniejszy uÂśmiech. Jednak nawet najbardziej zabawne sposoby nie dziaÂłaÂły na zamkniĂŞtego w sobie Koichi’ego.
W gronie nieustraszonych wojownikĂłw znalazÂł siĂŞ rĂłwnieÂż byÂły lord Ignis – Hideyoshi, ktĂłry byÂł jak zawsze w centrum uwagi. OpowiadaÂł Âżarty wyprawiaÂł figle i prezentowaÂł siÂłĂŞ swojego Infernape’a. Nie brakowaÂło rĂłwnieÂż piĂŞknej Ayagozen, ktĂłra ze swoim Bearticiem uwaÂżnie sÂłuchaÂła opowiadaĂą innych. Znacznie rĂłÂżniÂła siĂŞ ubiorem od swoich kolegĂłw z mieczami. MiaÂła na sobie dÂługÂą, ÂśnieÂżnobiaÂłÂą szatĂŞ ciÂągnÂącÂą siĂŞ po ziemi, a na gÂłowie cienki kaptur, ktĂłry przykrywaÂł jej brÂązowe, rozpuszczone wÂłosy.
GdzieÂś nieopodal niej siedziaÂł jak zawsze wstydliwy Motonari, obok ktĂłrego wiÂł siĂŞ Serperior. Przy nim spoczywaÂł skryty i maÂłomĂłwny Kotaro, ktĂłry raz na jakiÂś czas uÂśmiechaÂł siĂŞ zÂłowieszczo i spoglÂądaÂł tajemniczo na swoich kompanĂłw. Na dachu pobliskiego budynku znajdowaÂł siĂŞ jego Zoroark lustrujÂąc caÂły plac z bezpiecznej odlegÂłoÂści. GdzieÂś po Âśrodku siedziaÂł Motochika – solidnie zbudowany mĂŞÂżczyzna z wielkimi przygodami na karku. Za wszelkÂą cenĂŞ prĂłbowaÂł przegadaĂŚ w jakiÂś sposĂłb Hideyoshi’ego, jednak nie udawaÂło mu siĂŞ to i wkrĂłtce doszÂło do bitwy pomiĂŞdzy Infernape’em a jego nieustraszonym Samurottem. ResztÂą wojownikĂłw byÂła garstka zwykÂłych rekrutĂłw, ktĂłrych ranga znacznie wzrosÂła podczas wojny. PrzysÂłuchiwali siĂŞ opowiadaniom lordĂłw i z zaciekawieniem spoglÂądali na bitwĂŞ dwĂłch z nich.
ByÂła noc, biesiada miaÂł siĂŞ dobrze. Na caÂłÂą imprezĂŞ z niepokojem spoglÂądaÂł wÂładca Ransei patrzÂąc na swoich poddanych. WidzÂąc jednak, Âże sÂą zadowoleni, jego obawy rozwiaÂły siĂŞ i w spokoju mĂłgÂł usiÂąÂśĂŚ do pĂłÂźnej wieczerzy...

MyÂślĂŞ, Âże postawiĂŞ na anime. WychowaÂłem siĂŞ na nim i nie zamierzam przestaĂŚ go oglÂądaĂŚ. Mimo, Âże zaczÂąÂłem czytaĂŚ bardzo interesujÂącÂą MangĂŞ, wybieram anime nie tylko ze wzglĂŞdu na sentyment, ale i teÂż za nawet ciekawÂą akcjĂŞ i trochĂŞ wiĂŞkszÂą dostĂŞpnoÂśĂŚ.

MĂłj obecny nick: Wojtwom
PowĂłd zmiany: Ten nick wydaje mi siĂŞ jakiÂś twardy, ciĂŞÂżki i trudny w wymowie
KtĂłra to zmiana nicku: Pierwsza
Nowy nick: Chaqui

Zrobione. ~PokeMan

DziĂŞkujĂŞ

.

RozdziaÂł 8

''Bitwa w basenie!''

Cerulean City byÂło piĂŞknym miejscem, otoczonym licznymi stawami i rozlewiskami. Niedaleko znajdowaÂło siĂŞ rĂłwnieÂż morze, do ktĂłrego wpadaÂła zawiÂła rzeka, przepÂływajÂąca wÂłaÂśnie przez to miasto. Dzisiejszy dzieĂą byÂł bardzo sÂłoneczny, a promienie sÂłoĂąca odbijaÂły siĂŞ od zbiornikĂłw wodnych i rzucaÂły blask na pobliskie budynki. MiejscowoÂśĂŚ moÂże nie byÂła metropoliÂą, lecz nie byÂła teÂż maÂła. ZnajdowaÂł siĂŞ tutaj rozsÂławiony na caÂłe Kanto sklep z rowerami.
Nie zabrakÂło rĂłwnieÂż Sali, ktĂłra zbudowana byÂła w centrum miasta. Jimmy z LisÂą, nie czekali na nic tylko Âżwawym krokiem ruszyli w stronĂŞ tego miejsca.
Budynek nie byÂł duÂży, lecz Âśrednich rozmiarĂłw. Na czubku dachu widniaÂł szyld, po ktĂłrym moÂżna byÂło siĂŞ domyÂśliĂŚ, Âże sala ta jest rĂłwnieÂż oÂśrodkiem pÂływackim.
Po milionach myÂśli jakie Jimmiemu przeszÂły przez gÂłowĂŞ, chÂłopiec postanowiÂł wejÂśĂŚ i wygraĂŚ.
- Nie jestem pewna, czy to na pewno to miejsce.- zamyÂśliÂła siĂŞ Lisa.
- Niby dlaczego?
- Bardziej wyglÂąda mi to na basen, niÂż na salĂŞ.
- Nie zaszkodzi wejÂśĂŚ.- odparÂł Jimmy.
W Âśrodku nie znajdowaÂło siĂŞ nic, prĂłcz ogromnego basenu i trybun po bokach. W akwenie wodnym byÂło mnĂłstwo ludzi. WyglÂądali jakby trenowali do jakiegoÂś, waÂżnego konkursu.
- Koniec na dziÂś moi drodzy! Widzimy siĂŞ jutro o tej samej porze.- powiedziaÂł jakiÂś kobiecy gÂłos.
Ludzie zaczĂŞli wychodziĂŚ do pomieszczenia obok, nie zwracajÂąc uwagi na Jimmiego i LisĂŞ, ktĂłrzy wpatrywali siĂŞ w taflĂŞ wody.
- Czego tu szukacie. Zapisy na trening dopiero jutro.- powiedziaÂła dziewczyna, rozwiÂązujÂąc swoje rude wÂłosy.
- Ale my nie chcemy siĂŞ zapisaĂŚ.- jĂŞknÂąÂł chÂłopiec.- Szukam liderki, ale chyba Âźle trafiÂłem.- dodaÂł po chwili.
- Ech, trafiÂłeÂś dobrze. Wybacz, ale nie mam czasu. PrzyszÂło do mnie dziÂś tyle dzieciakĂłw, ktĂłrzy Âłudzili siĂŞ, Âże wygrajÂą swojÂą pierwszÂą odznakĂŞ.- kiwaÂła gÂłowÂą.
- Ale ja nie jestem taki. Jestem doÂświadczonym trenerem.- powiedziaÂł oburzony chÂłopiec.
- KaÂżdy tak mĂłwiÂł, a koĂączyÂło siĂŞ na tym, Âże mĂłj Starmie pokonaÂł ich jednym ruchem.
- Daj mu szansĂŞ!- krzyknĂŞÂła nagle Lisa.
- Dobrze, ale masz siĂŞ staraĂŚ, bo mam juÂż doÂśĂŚ wygranych na dziÂś.- zaÂśmiaÂła siĂŞ liderka.- Nie przedstawiÂłam siĂŞ. Mam na imiĂŞ Misty.
- Jestem Jimmy, a to mĂłj Quilava oraz Jolteon.- uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ.
- Nazywam siĂŞ Lisa. Oto mĂłj Bulbasaur.
- MiÂło mi was poznaĂŚ. Jimmy zapraszam ciĂŞ.- rzekÂła liderka, wskazujÂąc palcem miejsce dla chÂłopca.- Ja muszĂŞ jeszcze coÂś zrobiĂŚ.
Misty podeszÂła do bocznej Âściany i wcisnĂŞÂła znajdujÂący siĂŞ na niej maÂły guziczek, ktĂłry spowodowaÂł, Âże na basen wypÂłynĂŞÂło piĂŞĂŚ kier.
- PomogÂą one w poruszaniu siĂŞ twoich pokemonĂłw po wodzie.- odparÂła liderka, ktĂłra byÂła juÂż przygotowana do bitwy.- ObjaÂśniĂŞ zasady.- dodaÂła.- Bitwa odbĂŞdzie siĂŞ w systemie trzy na trzy. Tylko ty, jako pretendent do odznaki moÂżesz zmieniaĂŚ pokemony.
- Rozumiem.
- W takim razie moÂżemy zaczynaĂŚ! Goldeen!
- Ja wybieram ciebie Pidgey!
Lecz ptak zamiast walczyĂŚ, rzuciÂł siĂŞ na stojÂącego obok Jolteona i zaczÂąÂł go dziobaĂŚ.
- PrzestaĂą Pidgey! Daj spokĂłj! Ustaw siĂŞ do walki!
Zdenerwowany ptak wskoczyÂł na jednÂą z kier i byÂł gotowy do bitwy. OberwaÂł od razu Water Gun, wystrzelonÂą przez rybĂŞ, ktĂłra po ataku schowaÂła siĂŞ pod wodĂŞ. Pidgey nie wiedziaÂł co ma robiĂŚ. ZakÂłopotany oglÂądaÂł siĂŞ tu i tam i czekaÂł na ruch Goldeen.
- Wyskocz teraz! Horn Attack!
Ryba trafiÂła bezbronnego ptaka, po czym znĂłw schowaÂła siĂŞ pod taflĂŞ wody.
- Spokojnie Pidgey. WzleĂŚ do gĂłry i uÂżyj Gust!
Podmuch byÂł na tyle silny, Âże Goldeen uderzyÂła aÂż o ÂścianĂŞ basenu.
- To nasz sposĂłb Pidgey! Gust!
Atak znĂłw zdmuchnÂąÂł rybĂŞ, a ptak zakoĂączyÂł bitwĂŞ, uÂżywajÂąc Aerial Ace.
- Sprytnie, muszĂŞ przyznaĂŚ, Nie sÂądziÂłam, Âże zdoÂłasz pokonaĂŚ mojego pierwszego pokemona w tak krĂłtkim czasie.- odparÂł Misty.- Lecz wÂątpiĂŞ byÂś pokonaÂł drugiego! Horsea wybieram ciĂŞ!
- Pidgey to teÂż wygramy! Skup siĂŞ i czekaj na ruch przeciwnika.
- Najpierw SmokeScreen!
Czarna mgÂła pokryÂła caÂłe pomieszczenie. Nikt nic nie widziaÂł, a pokemon Misty miaÂł pole do popisu.
- To co ĂŚwiczyliÂśmy Horsea! Water Gun i obroty!
Konik morski zaczÂąÂł obracaĂŚ siĂŞ wokĂłÂł wÂłasnej osi, przy tym uÂżywajÂąc wodnego ruchu, ktĂłry nie mĂłgÂł chybiĂŚ. Gdy zasÂłona dymna opadÂł, wszyscy spostrzegli, Âże ptak ledwo trzyma siĂŞ na Âłapach.
- ZakoĂącz to Sludge!
Pidgey caÂły w toksycznym bÂłocie padÂł z wycieczenia.
- To byÂła dobra bitwa. Teraz odpocznij sobie w Pokeballu.- rzekÂł chÂłopiec.- Quilava twoja kolej. PokaÂż na co ciĂŞ staĂŚ!
ÂŁasica aÂż paliÂła siĂŞ do bitwy. Niestety to Horsea miaÂła nad niÂą przewagĂŞ, dziĂŞki wodnemu typowi. Szybko uÂżyÂła BubbleBeam, ktĂłre znacznie osÂłabiÂło ognistego pokemona. Ten jednak nie prĂłÂżnowaÂł, tylko uÂżyÂł Flamethrower, zmuszajÂąc konika morskiego do ucieczki pod wodĂŞ.
- Teraz Sludge!
Pokemon znajdujÂący siĂŞ pod krÂą, na ktĂłrej staÂł Quilava uÂżyÂł trujÂącego ataku. Ruch nie zrobiÂł krzywdy Âłasicy, ale o maÂło co nie wpadÂł do wody.
- Co teraz planujesz?- powiedziaÂła pewna siebie Misty.
- Ja? Zamierzam ciĂŞ pokonaĂŚ! Flame Wheel!
ÂŁasica zdoÂłaÂła trafiĂŚ konika, lecz sama wpadÂła do wody, przez co obydwa pokemony zostaÂły pokonane.
- Horsea nie martw siĂŞ. Odpocznij sobie, a ja do bitwy wyÂślĂŞ Starmie!
- Quilava, dobrze siĂŞ spisaÂłeÂś. Jolteon twoja kolej. PokaÂż swojÂą siÂłĂŞ!.
Rozgwiazda zaatakowaÂła jako pierwsza. Water Gun w jej wykonaniu aÂż ugiÂąÂł psa, lecz ten wystrzeliÂł Thunderbolt. Niestety w sufit. Ruch nie przyniĂłsÂł skutkĂłw, a wodny pokemon zaatakowaÂł jeszcze raz, przez co Jolteon o maÂło co nie wpadÂł do basenu.
-Jolteon bÂądÂź czujny! Thunder Fang!
Pies wskoczyÂł na krĂŞ obok, lecz niestety nie zdoÂłaÂł dosiĂŞgnÂąĂŚ rozgwiazdy.
- Water Gun! Nie daj siĂŞ!
Tym razem elektryczny pokemon zdoÂłaÂł wykonaĂŚ unik i zaatakowaĂŚ Quick Attackiem, ktĂłry okazaÂł siĂŞ byĂŚ maÂło efektywny.
- Jolteon Thunderbolt!
Piorun przeleciaÂł obok przeciwnika i trafiÂł w ÂścianĂŞ. Kolejny rĂłwnieÂż okazaÂł siĂŞ byĂŚ niecelny.
- Rapid Spin! StrÂąĂŚ go!
- Thunderbolt!
Rozgwiazda byÂła szybsza. Jolteon wpadÂł do wody, gdzie wykonaÂł elektryczny ruch. Ku zdziwieniu wszystkich, piorun okazaÂł siĂŞ byĂŚ krytycznym ciosem i powaliÂł potĂŞÂżnÂą Starmie.
Pies wyszedÂł z chÂłodnej wody caÂły mokry i otrzepaÂł siĂŞ przy swoim trenerze.
- Jolteon nie na mnie!- zaÂśmiaÂł siĂŞ chÂłopiec.- WygraliÂśmy! WygraliÂśmy dziĂŞki tobie!
- GratulujĂŞ Jimmy. Nie sÂądziÂłam, Âże okaÂżesz siĂŞ byĂŚ trenerem godnym uwagi. Jako wynagrodzenie za wspaniaÂłÂą walkĂŞ, przyjmij tĂŞ oto odznakĂŞ Kaskady.- powiedziaÂła Misty, wrĂŞczajÂąc chÂłopcu wyrĂłÂżnienie.
- DziĂŞkujĂŞ ci.- uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ.- Wspaniale! ZdobyÂłem pierwszÂą odznakĂŞ z Kanto!
- Jimmy to byÂła piĂŞkna walka!- Lisa rzuciÂła siĂŞ na chÂłopca. Ten trochĂŞ siĂŞ zawstydziÂł, lecz potem myÂślaÂł juÂż tylko o kolejnej Sali i kolejnych wraÂżeniach!
Jak pĂłjdzie naszemu bohaterowi? Czy uda mu siĂŞ zdobyĂŚ kolejnÂą odznakĂŞ? Jakie przygody czekaĂŚ bĂŞdÂą na Jimmiego i LisĂŞ? Tego dowiecie siĂŞ, czytajÂąc nastĂŞpne rozdziaÂły!

DziĂŞkujĂŞ Wam za komentarze. Co do tej litery... nie mogĂŞ siĂŞ zdecydowaĂŚ :P.
Do rozdziaÂłu mniej wiĂŞcej 15 bĂŞdÂą maÂłe, a potem pomyÂślĂŞ ;).

RozdziaÂł 7

''Nie moÂżna igraĂŚ z elektrycznoÂściÂą!''

W czasie drogi naszych bohaterĂłw do Cerulean, zaczÂąÂł padaĂŚ ulewny deszcz. Wielkie krople spadaÂły na ziemiĂŞ, nawilÂżajÂąc jÂą i powodujÂąc, Âże pokemony powychodziÂły ze swoich nor, by napiĂŚ siĂŞ ÂświeÂżej i czystej wody.
Jimmy i Lisa, nie zastanawiajÂąc siĂŞ weszli do pierwszego napotkanego Centrum pokemon, by ogrzaĂŚ siĂŞ i osuszyĂŚ.
Gdy przestaÂło laĂŚ, bohaterowie udali siĂŞ na dalszÂą wĂŞdrĂłwkĂŞ.
- Daleko jeszcze do miasta?- zapytaÂł chÂłopiec.
- Jeszcze chwila drogi.- odparÂła dziewczyna.
- Ale Âściemnia siĂŞ. MoÂżemy nie zdÂąÂżyĂŚ.- powiedziaÂł zaniepokojony Jimmy.
- Fakt. Centrum jest zbyt daleko, by siĂŞ do niego wracaĂŚ.- zamyÂśliÂła siĂŞ Lisa.- Ale wiem, gdzie moÂżemy przenocowaĂŚ!- krzyknĂŞÂła.
- Gdzie? Ja tu nic nie widzĂŞ. Tylko drzewa.- odparÂł zachwianym gÂłosem chÂłopak.
- Tam jest elektrownia.- wskazaÂła palcem dziewczyna.- Szybko tam dojdziemy i przenocujemy. SÂą tam naprawdĂŞ mili ludzie, ktĂłrzy zawsze sÂłuÂżÂą pomocÂą.
- SkÂąd to wiesz?
- MĂłj tata kiedyÂś tam pracowaÂł. CzĂŞsto do niego chodziÂłam i bawiÂłam siĂŞ przy wodzie.
- Wodzie?
- Tak, w pobliÂżu pÂłynie majestatyczna rzeka. Jeszcze kilka lat temu trzeba byÂło siĂŞ przez niÂą przeprawiĂŚ tratwÂą lub ÂłodziÂą. Teraz jednak istnieje most, przez ktĂłry moÂżna przejÂśĂŚ bez szwanku.- orzekÂła Lisa.
- W takim razie, nie widzĂŞ przeszkĂłd!
Bohaterowie dotarli do budynku w niecaÂłÂą godzinĂŞ.
ByÂł on wprost ogromny. CaÂły zbudowany z metalu. Po jego bokach staÂły pojemniki, a raczej wielkie pudÂła, w ktĂłrych przechowywana byÂła energia, ktĂłrÂą wykorzystywano do zasilenia caÂłego Kanto.
Lisa otworzyÂła ogromne wrota, znajdujÂące siĂŞ na Âśrodku gÂłĂłwnej Âściany, i razem z Jimmim weszÂła do Âśrodka.
PaliÂło siĂŞ tam mnĂłstwo ÂświateÂł. W przeciwieĂąstwie do innych miejsc pracy, te tĂŞtniÂło teÂż Âżyciem w nocy. KaÂżdy robotnik miaÂł przydzielone swoje zadanie. Jedni siedzieli w biurach i spisywali papiery, drudzy pracowali przy ogromnych maszynach, a inni nadzorowali caÂłÂą robotÂą.
- Ach, witaj Liso! Dawno ciĂŞ nie widziaÂłem! Ale podrosÂłaÂś!- powiedziaÂł mĂŞÂżczyzna, ktĂłry podszedÂł do dziewczyny.- A ty jak siĂŞ nazywasz?- spojrzaÂł siĂŞ na chÂłopca.
- Mam na imiĂŞ Jimmy. Jestem trenerem. To mĂłj Quilava, a to jest Jolteon.- odparÂł.
- Wspaniale! Co was tu sprowadza?
- Razem idziemy do Cerulean City, niestety w wĂŞdrĂłwce przeszkodziÂł nam deszcz. Gdy przestaÂło padaĂŚ, poszliÂśmy dalej, lecz woleliÂśmy nie ryzykowaĂŚ, poniewaÂż robiÂło siĂŞ coraz ciemniej.- wygadaÂła siĂŞ Lisa.
- Zapewne chcecie tu przenocowaĂŚ? Nie ma problemu. Mam dla was osobne pokoje. Akurat dwĂłch pracownikĂłw poszÂło na urlop, wiĂŞc mogĂŞ was przyjÂąĂŚ.- uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ mĂŞÂżczyzna.- ChodÂźcie, zaprowadzĂŞ was.
Pokoiki byÂły dosyĂŚ ubogie. ÂŁĂłÂżko w rogu pomieszczenia, obok niego obdrapana szafka nocna, a na drugiej Âścianie wieszak, ktĂłry ledwo siĂŞ trzymaÂł.
ZapadÂła gÂłĂŞboka noc. Jimmy po mĂŞczÂącym dniu szybko zasnÂąÂł i nie mĂłgÂł doczekaĂŚ siĂŞ swojej walki.
W mgnieniu oka zrobiÂło siĂŞ jasno. NastaÂł sÂłoneczny dzieĂą. ChÂłopiec przebudziÂł siĂŞ wczeÂśnie rano. Jednak nie byÂł za bardzo radosny, poniewaÂż zauwaÂżyÂł coÂś dziwnego.
Od jego Jolteona aÂż buchaÂła elektryczna energia, byÂł caÂły rozpalony. Jimmy zaniepokoiÂł siĂŞ i pobiegÂł szybko po mĂŞÂżczyznĂŞ, z ktĂłrym wczoraj rozmawiaÂł.
- ProszĂŞ pana!
- Tak? SÂłucham ciĂŞ?
- MĂłj Jolteon jest caÂły gorÂący! Nie wiem co siĂŞ mogÂło staĂŚ!- powiedziaÂł przestraszony chÂłopiec.
- ZapomniaÂłem ci powiedzieĂŚ najwaÂżniejszej rzeczy!- przypomniaÂł sobie mĂŞÂżczyzna.- Tutaj zawsze elektryczny pokemon musi byĂŚ w pokeballu.
- Dlaczego?
- W nocy mieliÂśmy awariĂŞ i najwidoczniej caÂła energia z jednego z akumulatorĂłw przeszÂła na twojego Jolteona!- zÂłapaÂł siĂŞ za gÂłowĂŞ.
- Co teraz bĂŞdzie?
- Nic mu siĂŞ nie stanie. Jedynie co musi zrobiĂŚ to wyzwoliĂŚ z siebie tĂŞ energiĂŞ jak najszybciej. Podam mu lekarstwo, by poczuÂł siĂŞ lepiej.
MĂŞÂżczyzna razem z Jimmim udali siĂŞ na gĂłrĂŞ, by podaĂŚ stworkowi lek, dziĂŞki ktĂłremu poczuÂł siĂŞ lepiej. Na miejscu zdarzeniu byÂła juÂż Lisa.
- Teraz powinien byĂŚ juÂż peÂłen siÂł. Musi tylko pozbyĂŚ siĂŞ nadmiaru energii.
- Ale w jaki sposĂłb?- zapytaÂł chÂłopiec.
- Najlepiej w postaci bitwy dwĂłch elektrycznych pokemonĂłw.- rzekÂł mĂŞÂżczyzna.
- Tyle, Âże ja mam tylko Jolteona!
- Ja teÂż nie posiadam Âżadnego stworka tego typu.- dodaÂła Lisa.
- Ale ja mam!- zbystrzaÂł mĂŞÂżczyzna.
- W takim razie moÂżemy walczyĂŚ! Jolteon!
Wszyscy udali siĂŞ na zewnÂątrz, gdzie miaÂła odbywaĂŚ siĂŞ bitwa.
- Najlepiej, by twĂłj pokemon atakowaÂł elektrycznymi atakami.
- Nie ma sprawy. MoÂżemy zaczynaĂŚ!
- Elekid do boju!
- Jolteon przygotuj siĂŞ!
Bitwa rozpoczĂŞÂła siĂŞ. Pierwszy ruch wykonaÂł pies. ZaatakowaÂł Thunderboltem, ktĂłry nieznacznie zraniÂł przeciwnika. Elekid uÂżyÂł zaÂś ThunderPunch, po czym okazaÂło siĂŞ, Âże zdolnoÂściÂą Jolteona byÂło Volt Absorb.
- Ta zdolnoÂśĂŚ utrudni nam nieco bitwĂŞ, ale postaram siĂŞ. Brick Break!- krzyknÂąÂł mĂŞÂżczyzna.
Pokemon zgodnie z komendÂą wykonaÂł ruch, ktĂłry jednak nie zdoÂłaÂł trafiĂŚ w cel. Jolteon wykorzystaÂł nieuwagĂŞ przeciwnika i ugryzÂł go Thunder Fangiem.
- Teraz Thunderbolt!- oznajmiÂł Jimmy.
Pies wystrzeliÂł wiÂązkĂŞ energii w stronĂŞ bezbronnego Elekida, ktĂłry mimo swojej szybkoÂści, nie zdoÂłaÂł uciec przed atakiem. Jednak nie poddaÂł siĂŞ i w odwecie uÂżyÂł Iron Tail. OsÂłabiÂło ono trochĂŞ psa, lecz nie na tyle, by ten przegraÂł.
- Jolteon zakoĂącz to Thunderboltem!
Jednak tym razem, pokemon w paski okazaÂł siĂŞ szybszy. ZrĂŞcznie ominÂąÂł potĂŞÂżny piorun i ruszyÂł ze zÂłoÂściÂą w stronĂŞ psa, ktĂłry siĂŞ nieco przestraszyÂł i nie celnie uderzyÂł po raz kolejny Thunderboltem.
- TwĂłj pokemon ma juÂż optymalnÂą iloÂśĂŚ energii.- odparÂł mĂŞÂżczyzna.
- To super! Zaatakujemy Quick Attackiem!
Dla zmĂŞczonego Elekida byÂł to krytyczny cios. Po ciĂŞÂżkiej bitwie przegraÂł.
- Fantastyczna walka! TwĂłj Jolteon jest naprawdĂŞ silnym pokemonem!
- Ale dlaczego tak Âładnie walczyÂł?- walnĂŞÂła nagle Lisa.- PrzecieÂż w Sali w Pewter walczyÂł zupeÂłnie inaczej.
- To ta elektrycznoÂśĂŚ go pozytywnie nastawiÂła!- zaÂśmiaÂł siĂŞ mĂŞÂżczyzna.
- Pewnie tak.- dodaÂł Jimmy, gÂłaszczÂąc swojego stworka.
Po przygodzie w elektrowni, bohaterowie postanowili udaĂŚ siĂŞ w dalszÂą podrĂłÂż. Cerulean byÂło juÂż niedaleko! Czy chÂłopiec zdobĂŞdzie tam swojÂą pierwszÂą odznakĂŞ? Tego dowiecie siĂŞ, czytajÂąc nastĂŞpne rozdziaÂły!

RozdziaÂł 6

''KsiĂŞÂżycowa tajemnica''

JedynÂą przeszkodÂą w dotarciu do miasta byÂła ogromna Mt. Moon. NajwyÂższy punkt w Kanto, nie byÂł czĂŞsto odwiedzany przez kogokolwiek. Czasami moÂżna byÂło tu jedynie spotkaĂŚ naukowcĂłw, ktĂłrzy badali tajemnice tej wielkiej gĂłry. Z uwagi na to, Âże w pewnym miejscu byÂł wyÂżÂłobiony tunel, nasi bohaterowie postanowili przejÂśĂŚ przez skaÂłĂŞ, majÂąc nadziejĂŞ, Âże zrobiÂą to szybko i bez szwanku.
- To te wejÂście?- zapytaÂł zachwianym gÂłosem Jimmy.
- Tak. Co prawda byÂłam tu tylko jeden raz, ale jestem pewna, Âże to tu.- odparÂła Lisa.
- Tak, wiĂŞc wchodzimy!
W jaskini byÂło potwornie ciemno, jednak dziĂŞki pÂłomieniowi Quilavy widocznoÂśĂŚ trochĂŞ wzrosÂła, a bohaterowie mogli swobodnie iÂśĂŚ, nie obawiajÂąc siĂŞ, Âże uderzÂą w skaÂłĂŞ.
NaokoÂło sÂłychaĂŚ byÂło jedynie wysokie, prawie w ogĂłle nie sÂłyszalne dÂźwiĂŞki wydawane przez Zubaty zamieszkujÂące tunel. Po za tym panowaÂła cisza.
- JesteÂś pewna, Âże idziemy w dobrÂą stronĂŞ?- szepnÂąÂł Jimmy.
- Tak.- zajÂąknĂŞÂła siĂŞ Lisa.- PrzecieÂż byÂłam tutaj.
Nagle w odmĂŞtach jaskini bohaterowie zauwaÂżyli ÂżarzÂące siĂŞ ognisko, obok ktĂłrego siedziaÂł jakiÂś mĂŞÂżczyzna i rĂłÂżowy pokemon.
PostaĂŚ ubrana byÂła caÂła na biaÂło, nosiÂła wielkie, okrÂągÂłe okulary, oraz miaÂła rozczochrane, na wszystkie strony wÂłosy.
- Halo!- wydarÂł siĂŞ.- Kim jesteÂście?
- T-t-t-to nie istotne.- przestraszyÂł siĂŞ Jimmy.
- Jestem Lisa.- walnĂŞÂła dziewczyna.
- Co ty wyprawiasz? Nie wiemy nawet kto to jest!- wykrzyknÂąÂł zdenerwowany chÂłopiec.
MĂŞÂżczyzna podszedÂł do naszych bohaterĂłw.
- Jestem profesor Charles i prowadzĂŞ badania nad tÂą majestatycznÂą gĂłrÂą.- powiedziaÂł cienkim gÂłosem.- PokaÂżĂŞ wam coÂś. ChodÂźcie.
Naukowiec zaprowadziÂł Jimmiego i LisĂŞ do naprawdĂŞ piĂŞknego miejsca.
W jednej ze Âścian tunelu znajdowaÂła siĂŞ dziura, a w niej przepiĂŞkne, bÂłyszczÂące kamienie.
- Clefable, weÂź proszĂŞ jednego i pokaÂż go naszym goÂściom.- rzekÂł profesor.
MineraÂł byÂł naprawdĂŞ zachwycajÂący, jednak dziaÂło siĂŞ z nim coÂś dziwnego.
- Dlaczego tak dziwnie promieniuje na fioletowo?- zapytaÂł zdziwiony chÂłopiec.
- WÂłaÂśnie? WidziaÂłam kiedyÂś skaÂły tego typu, ale nigdy nie byÂły one takie jasne.- odparÂła Lisa.
- Nie mam pojĂŞcia. Nad tym wÂłaÂśnie pracujĂŞ. PragnĂŞ dowiedzieĂŚ siĂŞ dlaczego tak siĂŞ dzieje.- orzekÂł mĂŞÂżczyzna.- ZresztÂą caÂła ta gĂłra od niedawna wyzwala jakÂąÂś dziwnÂą energiĂŞ, nie wiadomo dlaczego.- zaczÂąÂł drapaĂŚ siĂŞ po brodzie.
- MoÂże pokemony jÂą wytwarzajÂą?- rzuciÂł Jimmy.
- Nie, to niemoÂżliwe.- zamyÂśliÂł siĂŞ Charles.- Jedynie mogÂą to robiĂŚ psychiczne pokemony, ale Âżaden stworek tego typu nie wytwarza takiej iloÂści energii.
- MoÂże nie jeden pokemon jÂą wytwarza, a kilka lub wiĂŞcej?- powiedziaÂł zaciekawiony caÂłÂą sytuacjÂą chÂłopiec.
- Nie. Nawet jeÂśli psychicznych stworkĂłw byÂłoby milion w jednym miejscu, to ich moc nie poÂłÂączyÂłaby siĂŞ w jednÂą caÂłoÂśĂŚ. To musi byĂŚ coÂś powaÂżniejszego, coÂś co wymaga do gÂłĂŞbszego badania.- rzekÂł profesor.
- W takim razie nie mam pojĂŞcia co mogÂło siĂŞ staĂŚ.- odparÂł Jimmy, drapiÂąc siĂŞ po gÂłowie.
- A moÂże ktoÂś wyssaÂł caÂłÂą energiĂŞ z pokemonĂłw i skupia jÂą w jakimÂś, jednym czymÂś?- walnĂŞÂła nagle Lisa.
- Nie opowiadaj gÂłupot.- dodaÂł chÂłopiec.
- To jest raczej niemoÂżliwe. ÂŻeby rzeczywiÂście skupiĂŚ psychicznÂą moc w jednym miejscu, potrzeba by byÂł zebraĂŚ mnĂłstwo energii elektrycznej i zbudowaĂŚ urzÂądzenie, ktĂłre mogÂłoby przechowywaĂŚ tĂŞ moc.- powiedziaÂł profesor.
- Nikt raczej nie podjÂąÂł by siĂŞ takiego zadania.- mruknÂąÂł chÂłopiec.
- Masz racjĂŞ. ZostanĂŞ tu i bĂŞdĂŞ badaÂł te tajemnicze promieniowanie.- odrzekÂł naukowiec.- Wy pewnie zmierzacie w stronĂŞ Cerulean City?- zapytaÂł bohaterĂłw Charles.
- Tak.- odpowiedzieli razem.
- ZaprowadzĂŞ was do wyjÂścia. Sami moÂżecie siĂŞ zgubiĂŚ, a ja znam tĂŞ jaskiniĂŞ jak wÂłasnÂą kieszeĂą.
Wszyscy udali siĂŞ ku wyjÂściu z zawiÂłego tunelu, ktĂłry okazaÂł siĂŞ nie tak straszny jak opowiadali mieszkaĂący pobliskich miast.
- Cerulean jest za tym wzgĂłrzem.- wskazaÂł palcem naukowiec.- JeÂśli siĂŞ pospieszycie to zdÂąÂżycie dotrzeĂŚ tam jeszcze przed zmrokiem.- oznajmiÂł.- ÂŻyczĂŞ wam powodzenia w dalszej wĂŞdrĂłwce!
- Bardzo panu dziĂŞkujemy!- krzyknÂąÂł Jimmy.
Nasi bohaterowie byli juÂż coraz bliÂżej celu. Czy chÂłopiec zdobĂŞdzie swojÂą nastĂŞpnÂą odznakĂŞ w wodnej Sali? Tego dowiecie siĂŞ, czytajÂąc nastĂŞpne rozdziaÂły!

DziĂŞkujĂŞ Wam za komentarze

.