A wiêc witam tych, którzy mnie nie znaj¹. Nazywam siê Kleszczu i w teorii nie znam siê na niczym, gdy¿ fach studenta nic nie znaczy. Poza tym nie mam oœmiu ³apek, a tak¿e mam dziwne zami³owaniu w tworzeniu spontanicznych dzie³, które œmiesz¹ g³ównie mnie. Nie zmienia to faktu, ¿e dla tych, którzy lubi¹ klimaty lekko szalone proponujê z prób¹ zapoznania siê z tym "dzie³em"...

1) Pierwszy sezon - niespodzianka - wrzucony na Google Drive, gdyÂż nie chcĂŞ zabiĂŚ potencjalnego czytelnika tl ; dr na forum. KLIK

2) PoniÂżej znajdziecie prolog oraz pierwszy odcinek "Na najprawdziwszego Mordoru! 2!" - oczywiÂście nie sÂą one zbyt mocno powiÂązane z pierwowzorem i w teorii da siĂŞ czytaĂŚ bez znajomoÂści poprzednika. Nie zmienia to faktu, iÂż warto poznaĂŚ siĂŞ z czĂŞÂściÂą pierwszÂą, by imersja byÂła jak najwiĂŞksza.

3) OczywiÂście bĂŞdĂŞ wdziĂŞczny za kaÂżde sÂłowo opinii - nawet zÂłe, gdyÂż kaÂżda recenzja jest dla mnie ÂźrĂłdÂłem przydatnej wiedzy, ktĂłra przyda mi siĂŞ z pewnoÂściÂą w przyszÂłoÂści.

4) Ostatnie, bardziej jako og³oszenie: Wraz z Drowkerem (warto go znaleŸÌ, epicka przygoda zwana "Story from Zhery") planujemy doœÌ oryginaln¹ akcjê, do której potrzeba nam wiêcej osób. Lubisz wyzwania? Umiesz pisaÌ i to ca³kiem nie najgorzej? Jesteœ gotowy/a na zmieniaj¹c¹ siê sytuacjê, by w ci¹gu kilku dni elastycznie wpasowaÌ siê w konwencjê i sytuacjê (bynajmniej nie mowa o pornolu)? Zapraszam na moje GG: 4065862.

Na najprawdziwszy Mordor! 2!

Prolog, a zarazem epilog czĂŞÂści pierwszej.

Narrator spojrza³ na siebie. "Jak ¿yÌ?", westchn¹³, po czym spróbowa³ po raz kolejny ukoiÌ swe myœli, które zachowywa³y siê, cytuj¹c jego niepoprawne s³ownictwo "jak g³upie". Tu referendum, które nie mia³o siê udaÌ, tam Polska znowu pokaza³a, ¿e jest Winkelriedem pi³ki no¿nej i ka¿dego oprócz Mo³dawii czy San Marino nie przepuœci, a jeszcze gdzieœ indziej w g³owie ma chaos od Internetu, studiów, ludzi... tego wszystkiego.

Pisz.

"Nie, nie bĂŞdĂŞ wracaÂł do tego", pomyÂślaÂł (bo gadanie na gÂłos o pierwszej w nocy grozi przynajmniej niezrozumieniem spoÂłeczeĂąstwa, przy czym to tylko Âładne okreÂślenie potencjalnej choroby psychicznej. "Za duÂżo minĂŞÂło czasu, nikt nie bĂŞdzie pamiĂŞtaÂł, a poza tym... czy podoÂłam? Za dawno nie pisaÂłem..."

Pisz.

Spójrz na to wszystko. Polska siê wali, albo cudownie powstanie. Ze¿r¹ nas d³ugi, b¹dŸ bêdziemy bogaci. Nie dostaniesz emerytury, a mo¿e zaraz bêdziesz bogatszy od Niemca. Z³o¿y³eœ papiery i to w³aœnie pewne zale¿noœci maj¹ wp³yw na to, czy znowu wyjdziesz na prost¹, a nie znowu bêdziesz gadaÌ ludziom o "hajsie matki". Zale¿noœci nie posiadaj¹ce ze sob¹ pozornego powi¹zania, a jednak sk³adaj¹ce siê w jedn¹, ca³kiem logiczn¹ ca³oœÌ.

JesteÂś porÂąbany, drogi Narratorze, ale starajÂąc siĂŞ to wyprostowaĂŚ tylko zaszkodzisz samemu sobie. A raczej na pewno zabijesz wewnĂŞtrzne "ja", ktĂłre nie potrafi ÂżyĂŚ bez chaosu, problemĂłw z ogarnianiem, Âżyciem na bogato, czy teÂż innymi absurdami Âżycia. BÂądÂź sobÂą, jakkolwiek nieprzyzwoicie to brzmi. PamiĂŞtaj, Âże wÂłaÂśnie to dzieÂło momentami wyraÂżaÂło ciebie. Nie ckliwe historie, do ktĂłrych byĂŚ moÂże jesteÂś stworzony, lecz wÂłaÂśnie owy absurd, ktĂłrego nikt nie rozumiaÂł... oprĂłcz ciebie.

Pisz. I otwĂłrz bramĂŞ do wÂłasnego umysÂłu. Wielu nie wejdzie, gdyÂż bĂŞdzie siĂŞ baÂło, a ty... poczujesz siĂŞ jak w domu.

Narrator spojrza³ na swe d³onie, westchn¹³, po czym przeci¹gn¹³ siê i zastanowi³, czy Wa³êsa jest godny udzia³u w dziele prowadz¹cym do ostatecznego starcia w krainie zwanej... Mordor.

*

A wiêc... tak wygl¹da koniec Wszechœwiata. Nie wiadomo, jak to siê sta³o, a z pewnoœci¹ nie wiedzia³ tego Stefan, który tu¿ przed jak¿e spontaniczn¹ chwil¹ usi³owa³ siê teleportowaÌ w celu zniszczenia z³a gro¿¹cemu ca³emu Mordorowi, jednak sta³o siê. U³amek sekundy po teleportacji "wybraùca" w ca³ym wymiarze obudzi³a siê si³a zwana Wielkim Resetem, która mia³a w zwyczaju zadawaÌ jedno pytanie:
- Kto mi zabroni?
Nikt jej nie zabroniÂł, dlatego wiĂŞc spiĂŞÂła siĂŞ i zrobiÂła swoje. A Âże nie bez powodu zwaÂła siĂŞ Wielkim Resetem, to efekt jej dziaÂłania byÂł zaskakujÂąco... resetujÂący.

Wszelkie polany, góry, lasy, doliny, ³¹ki, komitety wyborcze, sale tronowe, komnaty, gdzie król sam chodzi³ piechot¹ i inne - to wszystko w owym u³amku sekundy sta³o siê niczym, albowiem zosta³o po prostu zresetowane, a wiêc zjedzone przez czas, przestrzeù i ogarniêtoœÌ. Nie pozosta³o nic, tylko mrok, pustka i b³oga cisza... no i Stefan, który jeszcze nie wiedzia³, co go spotka za parê chwil, gdy koryta czasoprzestrzeni wypluj¹ go ku nicoœci i wiecznej ciemnoœci. Zreszt¹, nawet gdyby wiedzia³, to po prostu by nie zrozumia³ tego wszystkiego. I tak Ÿle, i tak niedobrze.

Niestety a mo¿e stety, Stefanowi nie przysz³o zgin¹Ì w takowy sposób. Po prostu nigdy nie pojawi³ siê w tym miejscu oraz czasie. Czy¿by to szczêœcie, a mo¿e przypadek? Czy mo¿na za³o¿yÌ, ¿e zlot szczêœliwych okolicznoœci sprowadzi³ go do kochanego i wytêsknionego domu? Czy mo¿e w³aœnie wci¹ga pierwsz¹ od dawna wodzionkê? Ka¿dy chcia³by, by jego historia tak siê w³aœnie zakoùczy³a, jednak... los, tak jak zwyk³ to czyniÌ, w³aœnie szykowa³ mu kolejn¹ niespodziankê.

*


-... A wiêc w ten sposób mo¿na zadaÌ k³am jedynce trygonometrycznej... - Stefan ci¹gn¹³ swe wywody korzystaj¹c z daru wiedzy, gdy nagle poczu³ przyp³yw g³upoty, a wraz z ni¹ migrenê wywo³an¹ przeci¹¿eniem pracy mózgu. - Bo¿esz ty mój! Co siê dzieje?!
Nadal podró¿owa³ w têczowej rynnie próbuj¹c dostaÌ siê do statku Groedera, lecz nagle... wszystko siê zmieni³o. Skoùczy³a siê têcza, czy te¿ m¹droœÌ oraz ogarniêtoœÌ. Wszystko siê skoùczy³o, a Stefan poczu³ b³ogi stan, za którym nieœwiadomie têskni³ - ponownie nie rozumia³ wszystkiego, co siê dooko³a niego dzieje. Oczywiœcie ten stan nie móg³ staÌ w miejscu, a musia³ siê pog³êbiaÌ, gdy tunel nagle sta³ siê czerwony niczym p³achta na byka, zaœ lektor rodem z Ivony poinformowa³, ¿e dosz³o do awarii systemu.
- Wat... - rzek³ widz¹c ca³¹ t¹ sytuacjê. - Jednak cieszê siê, ¿e jestem g³upi i niekumaty, bo od tej m¹droœci pewnie wymyœli³bym, a nastêpnie opatentowa³bym kolejn¹ g³upi¹ teoriê, he... - nie dokoùczy³ mówiÌ, gdy jego g³owa nagle poczu³a kontakt z czymœ wystarczaj¹co twardym, by obezw³adniÌ, ale nie zabiÌ.
Tak, Stefan ponownie zostaÂł przez coÂś zaatakowany, i to z pozytywnym dla najeÂźdÂźcy rezultatem.

*

Stefan obudzi³ siê. Pierwsze, co zauwa¿y³, to bezchmurne, idealnie b³êkitne i przeœliczne niebo, na którym niepodzielnie panowa³o pra¿¹ce i wrêcz¿e pal¹ce s³oùce. By³o mu tak dobrze, ¿e móg³by przez d³u¿szy czas tak wylegiwaÌ siê i nie ruszaÌ (gdy¿ ³eb nadal mu nawala³ niemi³osiernie), gdy tu nagle...
- Ej, ty! Tak, ty! Wstawaj mi tu migiem! - gÂłos peÂłen doÂświadczenia i przeÂżytych lat niespodziewanie przerwaÂł krĂłtkÂą idyllĂŞ Stefana.
Bohater sprĂłbowaÂł powstaĂŚ, co udaÂło mu siĂŞ nadzwyczaj gÂładko... po czym ponownie popadÂł w zachwyt, widzÂąc niekoĂączÂące siĂŞ laguny wypeÂłnione bielutkim piaskiem, czy wielkimi palmami wraz z olbrzymimi kokosami. Najdziwniejsze jednak byÂło, Âże ÂźrĂłdÂła gÂłosu ani widu, ani sÂłychu...
- Gdzie ty mnie szukasz, spĂłjrz tam, gdzie masz te swoje nogi!
Stefan rozejrza³ siê jeszcze raz, by upewniÌ siê, czy na pewno nikogo nie widzi w normalnej pozycji ¿yciowej, by nastêpnie ujrzeÌ przed sob¹ le¿¹c¹ kotwicê, która na spojrzenie "wybraùca" odrzek³a:
- Witaj w moim Âświecie. Nazywam siĂŞ Kotwica i... nie mdlej mi tu!

Bo kto umarÂł, ten nie Âżyje. A kto widzi gadajÂącÂą kotwicĂŞ, ten mdleje.

RozdziaÂł pierwszy
"Kokosy"

Ponownie to samo - sen peÂłen pochmurnego nieba, gdzie chmury wypeÂłnione sÂą pamiÂątkami wydalanymi przez okoliczne huty i elektrownie cieplne, jak i wypeÂłniony ÂślÂąskim zapachem ÂświeÂżo ugotowanej wodzionki, ÂśpiewajÂącÂą i przecudnie wystrojonÂą orkiestrÂą w dniu BarbĂłrki, czy teÂż gadaniem w gwarze znanej od pokoleĂą, Âże jacy to gĂłrole sÂą Âźli i dlaczego to mieszkaĂący Tatr muszÂą mieĂŚ pierwsze miejsce w nienawiÂści narodu hanysĂłw...
Wszystko to by³o tak prawdziwe... a jednak ponownie sen urwa³ siê w po³owie, z chwil¹, gdy nadmiar s³oùca zacz¹³ prowadziÌ do opieczenia omdla³ej twarzy Stefana. Wtedy te¿ nast¹pi³ powrót do rzeczywistoœci, jak¿e brutalnej i nieokie³znanej. Tym razem obudzi³a go œwiadomoœÌ nieogarniêtoœci, có¿ w tej chwili czyniÌ. A wszystko siê zaczê³o od tego, co zakoùczy³o jego ostatni epizod wzglêdnej przytomnoœci.
- JakÂże miÂło, Âże nareszcie pan wstaÂł! Nie mogÂłem siĂŞ doczekaĂŚ, aÂż siĂŞ obudzisz i zejdziesz z mego ciĂŞÂżkiego ciaÂła - nie byÂły to sÂłowa peÂłne radoÂści i entuzjazmu, lecz na pewno byÂły one czymÂś wiĂŞcej niÂż ciszÂą.
Stefan wystrzeli³ niczym strza³a, gdy us³ysza³ ten g³os, po czym spojrza³ na swego rozmówcê. Przypomina³ on kotwicê, jak¹ widzia³ w filmach o piratach - p³ask¹, wykoùczon¹ hakami po lewej i prawej, lecz brakowa³o jej otworów s³u¿¹cych do komunikowania siê. Ot mówi³a sama z siebie.
- Co tak milczysz? ZabraÂło ci mowĂŞ? Wiem, Âże zapewne pierwszy raz widzisz gadajÂącÂą kotwicĂŞ, lecz rĂłwnie dobrze i ja mĂłgÂłbym zemdleĂŚ na widok czegoÂś takiego... czÂłonkowatego. Brrr! - po czym Kotwica wydaÂł dÂźwiĂŞk przypominajÂący obruszenie siĂŞ na widok czegoÂś obrzydliwego.
- Stefan, miÂło mi... co tu robisz?! I co ja tu robiĂŞ?! Czemu niczego nie wiem?! - w gÂłosie "wybraĂąca" panowaÂła bÂłoga niewiedza i panika w sytuacji, ktĂłra wymagaÂła odpowiedzi na niezliczone pytania.
- No có¿... nie uwierzysz, lecz trafi³em tu z tego samego powodu co ty? Laura, co nie? - Kotwica "spojrza³" na Stefana z pewn¹ doz¹ nadziei, lecz w oczach odbiorcy nie by³o widaÌ nic oprócz otêpienia. - No có¿, za³ó¿my, ¿e tak jest. A wiêc le¿ê tu od kilkuset lat z nadziej¹, ¿e wreszcie opuszczê ten œwiat i powrócê do Kotwicowa, lecz wczeœniej ta droga mia³a mieÌ t¹ sam¹ d³ugoœÌ, co do Mordoru...
- Mordor?! Te¿ tam mia³em iœÌ i...
- Niech zgadnê, mia³eœ tam wróciÌ? Do domu, co? No widzisz, to tak nie dzia³a. Otó¿ w trakcie przygody pojawia siê wielka si³a, która kasuje wszystko i wywala w tropiki. Nie jesteœ pierwszy i ostatni - wielu tu przysz³o, popad³o w otêpienie, a nastêpnie wys³ucha³o mnie, pomyœla³o i wyruszy³o poza t¹ lagunê... nikt nie wróci³, wiêc w sumie nie wiem, czy jest st¹d wyjœcie. Aczkolwiek raz na jakiœ czas zabijam nudê rozmowami z takimi jak ty. Fajnie, co nie?
- Fajnie... w sumie kolejna przygoda... - po czym zabrudzona ¿arówka zwana ide± za¶wieci³a nad g³ow± Stefana. - NIEEEEEE! ZNOWU! MAM! CO¦! UCZYNIÆ! BY! WRÓCIÆ! DO! DOMU?!
- Nie krzycz tak, bo one siê obudz¹! - sykn¹³ Kotwica.
-... Eeee... wat? - mem w wykonaniu Stefana wyszedÂł sÂłabo, jednak kontekst zostaÂł ogĂłlnie pojĂŞty.
Kotwica rozejrzaÂł siĂŞ, czy nadal panuje bezpieczna sytuacja na lagunie, po czym kontynuowaÂł szepczÂąc:
- Wiele jest niejasnych spraw, lecz jedno jest pewne - musisz jak najszybciej opuÂściĂŚ tÂą lagunĂŞ. One ciebie zeÂżrÂą nocÂą. Tak zrobiÂły z paroma, co zaplanowali sobie wyruszyĂŚ nastĂŞpnego dnia po pojawieniu siĂŞ tutaj. To byÂło straszne... Tak, nie zjadÂły mnie bo jak widzisz, jestem Âśrednio jadalny - dodaÂł, gdy poczuÂł sugestywne spojrzenie Stefana.
- SzanujĂŞ twojÂą opiniĂŞ... Kotwico, lecz powiedz, kim sÂą ci "oni"?
- Kokosy...
W tym momencie Stefan nie wytrzyma³. Pad³ na plecy, zaœ d³onie wspiera³y brzuch, który niemal¿e mu pêka³ ze œmiechu. Wszystko to by³o na tyle naturalne i donoœne, ¿e Kotwica zacz¹³ panikowaÌ, co by³o dalekie u Stefana, który po prostu œmia³ siê do rozpuku...

Wtedy to nastÂąpiÂło. Cisza laguny nagle staÂła siĂŞ szmerem. Palmy zaszumiaÂły, lecz powodem nie byÂł nagÂły wicher. Wszystko zdawaÂło siĂŞ mieĂŚ innÂą genezĂŞ...
- A nie mówi³em? - sykn¹³ Kotwica. - Obudzi³eœ je zbyt wczeœnie, teraz ciebie ze¿r¹.
- Hahahaha... ajĂŚ - ogarniĂŞcie dosiĂŞgnĂŞÂło Stefana, co prowadziÂło do zaprzestania Âśmiechu. - To jest dziwne, fakt, ale czy one... nie zostajÂą na palmach?
- A czy palmy tylko raz wydajÂą owoce? BÂłagam ciebie, jeÂśli tobie Âżycie miÂłe to gnaj pĂłki jeszcze moÂżesz! - Kotwica byÂł coraz bardziej zniecierpliwiony, gdyÂż sÂłyszaÂł juÂż pierwsze sÂłowa wypowiadane przez kokosy...
"Zjemy ci wÂłosy"
- Co to byÂło? - humor umarÂł w Stefanie, zaÂś w sercu pojawiÂła siĂŞ trwoga.
"Bêdziemy gryŸÌ wszystkie kostki"
- To one... PosÂłuchaj, mnie nie zjedzÂą, ale ciebie to i owszem! Gnaj!
"Ale smaczny czÂłowiek, juÂż czujemy jego smak... ommmomom"
- Dobra... ale nie! Nie mogĂŞ!
"Skoro cz³owiek je kokosy, to czemu kokos nie mo¿e zjeœÌ cz³owieka?"
- O co tym razem chodzi? Uciekaj! - Kotwicy rĂłwnieÂż zaczĂŞÂła siĂŞ udzielaĂŚ panika.
"Ciekawe, jak smakuje w sosie sÂłodko-kwaÂśnym?"
- Wiesz co? Bez ciebie nie idĂŞ.
"A wÂątrĂłbkĂŞ zamrozimy, na zimĂŞ"
- Poje... popier... Boga w sercu nie masz?! Na co ci Kotwica, co wyglÂąda jak kotwica?! Tu mi dobrze!
"KoÂści czÂłowieka nadal w cenie, zrobimy z nich klawisze do fortepianu, dla JĂłzefa"
- Pos³uchaj, ty wiesz jak tu prze¿yÌ, a ja nie! Pomó¿! - Stefan b³aga³ wrêcz kotwicê o pomoc.
"A potem zataĂączymy taniec radoÂści nad jego szczÂątkami"
- Kto widziaÂł czÂłowieka niosÂącego kotwicĂŞ? Jaki bĂŞdzie wstyd w okolicy! Co ludzie powiedzÂą...
"Oj bêdzie g³oœno, bêdzie radoœnie, znów przetaùczymy razem ca³¹ noc"
- A zreszt¹ co ty masz do gadania! - po czym Stefan poci¹gn¹³ za ¿elastwo, które o dziwo nie okaza³o siê takie ciê¿kie.
"Rozbiegany, to i chude miĂŞsko"
RuszyÂł, a gdy mijaÂł kolejne palmy sÂłyszaÂł za sobÂą odgÂłos odpadajÂących owocĂłw tego drzewa...
"Polowanie czas zacz¹Ì"
Toczenie. OdgÂłos toczenia dookoÂła. Coraz gÂłoÂśniej i gÂłoÂśniej... Jak uciekaĂŚ? Palm coraz wiĂŞcej...
"Daj kamienia, to go ubijemy"
- BoÂże, jeÂśli mnie sÂłyszysz to przepraszam za wszystko co zrobiÂłem, lecz ratuj mnie! - krzyk Stefana na chwilĂŞ zagÂłuszyÂł szum gonitwy.
"Stefanowy chamie, klĂŞkaj przed kokosowym panem"
- BoÂże, jeÂśli mnie sÂłyszysz to przepraszam za wszystko co zrobiÂłem, lecz spraw, by ten czÂłowiek mnie wypuÂściÂł! - ...A towarzysz wspieraÂł uciekajÂącego w ucieczce.
"Kokokoko kokos spoko..."
ByÂły coraz bliÂżej, ratunek siĂŞ oddalaÂł, zaÂś ÂśmierĂŚ witaÂła z kokosowÂą kosÂą...
"Prawie jak Wigilia i mordowanie Karpia"

Wtedy sta³ siê cud. Stefan straci³ kontakt z pod³o¿em, lecz nie by³o to spowodowane oderwaniem nogi przez krwio¿erczego kokosa, lecz po prostu sam siê... uniós³. To by³o dziwne i na tyle niespodziewane, ¿e reakcj¹ "wybraùca" by³ krzyk paniki (Kotwicy równie¿), lecz z ka¿d¹ chwil¹ dwójka uciekinierów unosi³a siê coraz wy¿ej i wy¿ej, by nastêpnie opaœÌ i wyl¹dowaÌ w ciemnym i ponurym lesie iglastym, gdzie kokosy ju¿ nie rosn¹.
- CO TO MA BYÆ? - Kotwica wyda³ krzyk pe³en niezrozumienia dla zaistnia³ej sytuacji.
- Pomoc w zaistniaÂłej sprawie - odparÂł gÂłos peÂłen charyzmy i odwagi, jak i olbrzymiej pewnoÂści siebie. MoÂżna by powiedzieĂŚ - gÂłos bohatera.
- Zacznijmy od tego, ¿e nie wiemy, czy nie jesteœ kokosem, który chce nas zjeœÌ - Stefan dr¹¿y³ temat. -Jak masz na imiê? Kim jesteœ? Jaki masz stosunek do autonomii œl¹skiej?!
- Odpowiem odwrotnie. Nie znam autonomii ÂślÂąskiej, jestem bohaterem i czÂłowiekiem, jakim jak ty, zaÂś co mogĂŞ powiedzieĂŚ o sobie? - spojrzaÂł patetycznie w ukrywajÂący siĂŞ za drzewami ksiĂŞÂżyc. - A Âżycie me - trud trudĂłw, a tytuÂł mĂłj - lud ludĂłw; z matki obcej, krew jego dawne bohatery, a imiĂŞ jego...
- Pi razy drzwi czyli szeœÌ! Pamiêtam!

W lesie zapanowaÂła cisza. A pewien wieszcz pewnego narodu w grobie siĂŞ przewrĂłciÂł.

*

- Nie chcem, ale muszem!
- Na pewno? Nie chcê siê myliÌ, lecz nie wiem, czy kolejny rozbitek ma a¿ tak wielk¹ wartoœÌ...
- Nie chcem, ale muszem!
- To ryzykowna decyzja, byĂŚ moÂże decydujÂąca o losach caÂłej naszej gromady...
- Nie chcem, ale muszem!
- Na pewno? Nie bĂŞdzie odwrotu...
Jeden z rozmĂłwcĂłw poprawiÂł swe przysadziste wÂąsy.
- Nie chcem, ale muszem!
- No dobra, niech ci bĂŞdzie... WÂąsaczu.

[Kleszczu]

A wiêc witam tych, którzy mnie nie znaj¹. Nazywam siê Kleszczu i w teorii nie znam siê na niczym, gdy¿ fach studenta nic nie znaczy. Poza tym nie mam oœmiu ³apek, a tak¿e mam dziwne zami³owaniu w tworzeniu spontanicznych dzie³, które œmiesz¹ g³ównie mnie. Nie zmienia to faktu, ¿e dla tych, którzy lubi¹ klimaty lekko szalone proponujê z prób¹ zapoznania siê z tym "dzie³em"...

1) Pierwszy sezon - niespodzianka - wrzucony na Google Drive, gdyÂż nie chcĂŞ zabiĂŚ potencjalnego czytelnika tl ; dr na forum. KLIK

2) PoniÂżej znajdziecie prolog oraz pierwszy odcinek "Na najprawdziwszego Mordoru! 2!" - oczywiÂście nie sÂą one zbyt mocno powiÂązane z pierwowzorem i w teorii da siĂŞ czytaĂŚ bez znajomoÂści poprzednika. Nie zmienia to faktu, iÂż warto poznaĂŚ siĂŞ z czĂŞÂściÂą pierwszÂą, by imersja byÂła jak najwiĂŞksza.

3) OczywiÂście bĂŞdĂŞ wdziĂŞczny za kaÂżde sÂłowo opinii - nawet zÂłe, gdyÂż kaÂżda recenzja jest dla mnie ÂźrĂłdÂłem przydatnej wiedzy, ktĂłra przyda mi siĂŞ z pewnoÂściÂą w przyszÂłoÂści.

4) Ostatnie, bardziej jako og³oszenie: Wraz z Drowkerem (warto go znaleŸÌ, epicka przygoda zwana "Story from Zhery") planujemy doœÌ oryginaln¹ akcjê, do której potrzeba nam wiêcej osób. Lubisz wyzwania? Umiesz pisaÌ i to ca³kiem nie najgorzej? Jesteœ gotowy/a na zmieniaj¹c¹ siê sytuacjê, by w ci¹gu kilku dni elastycznie wpasowaÌ siê w konwencjê i sytuacjê (bynajmniej nie mowa o pornolu)? Zapraszam na moje GG: 4065862.

Na najprawdziwszy Mordor! 2!

Prolog, a zarazem epilog czĂŞÂści pierwszej.

Narrator spojrza³ na siebie. "Jak ¿yÌ?", westchn¹³, po czym spróbowa³ po raz kolejny ukoiÌ swe myœli, które zachowywa³y siê, cytuj¹c jego niepoprawne s³ownictwo "jak g³upie". Tu referendum, które nie mia³o siê udaÌ, tam Polska znowu pokaza³a, ¿e jest Winkelriedem pi³ki no¿nej i ka¿dego oprócz Mo³dawii czy San Marino nie przepuœci, a jeszcze gdzieœ indziej w g³owie ma chaos od Internetu, studiów, ludzi... tego wszystkiego.

Pisz.

"Nie, nie bĂŞdĂŞ wracaÂł do tego", pomyÂślaÂł (bo gadanie na gÂłos o pierwszej w nocy grozi przynajmniej niezrozumieniem spoÂłeczeĂąstwa, przy czym to tylko Âładne okreÂślenie potencjalnej choroby psychicznej. "Za duÂżo minĂŞÂło czasu, nikt nie bĂŞdzie pamiĂŞtaÂł, a poza tym... czy podoÂłam? Za dawno nie pisaÂłem..."

Pisz.

Spójrz na to wszystko. Polska siê wali, albo cudownie powstanie. Ze¿r¹ nas d³ugi, b¹dŸ bêdziemy bogaci. Nie dostaniesz emerytury, a mo¿e zaraz bêdziesz bogatszy od Niemca. Z³o¿y³eœ papiery i to w³aœnie pewne zale¿noœci maj¹ wp³yw na to, czy znowu wyjdziesz na prost¹, a nie znowu bêdziesz gadaÌ ludziom o "hajsie matki". Zale¿noœci nie posiadaj¹ce ze sob¹ pozornego powi¹zania, a jednak sk³adaj¹ce siê w jedn¹, ca³kiem logiczn¹ ca³oœÌ.

JesteÂś porÂąbany, drogi Narratorze, ale starajÂąc siĂŞ to wyprostowaĂŚ tylko zaszkodzisz samemu sobie. A raczej na pewno zabijesz wewnĂŞtrzne "ja", ktĂłre nie potrafi ÂżyĂŚ bez chaosu, problemĂłw z ogarnianiem, Âżyciem na bogato, czy teÂż innymi absurdami Âżycia. BÂądÂź sobÂą, jakkolwiek nieprzyzwoicie to brzmi. PamiĂŞtaj, Âże wÂłaÂśnie to dzieÂło momentami wyraÂżaÂło ciebie. Nie ckliwe historie, do ktĂłrych byĂŚ moÂże jesteÂś stworzony, lecz wÂłaÂśnie owy absurd, ktĂłrego nikt nie rozumiaÂł... oprĂłcz ciebie.

Pisz. I otwĂłrz bramĂŞ do wÂłasnego umysÂłu. Wielu nie wejdzie, gdyÂż bĂŞdzie siĂŞ baÂło, a ty... poczujesz siĂŞ jak w domu.

Narrator spojrza³ na swe d³onie, westchn¹³, po czym przeci¹gn¹³ siê i zastanowi³, czy Wa³êsa jest godny udzia³u w dziele prowadz¹cym do ostatecznego starcia w krainie zwanej... Mordor.

*

A wiêc... tak wygl¹da koniec Wszechœwiata. Nie wiadomo, jak to siê sta³o, a z pewnoœci¹ nie wiedzia³ tego Stefan, który tu¿ przed jak¿e spontaniczn¹ chwil¹ usi³owa³ siê teleportowaÌ w celu zniszczenia z³a gro¿¹cemu ca³emu Mordorowi, jednak sta³o siê. U³amek sekundy po teleportacji "wybraùca" w ca³ym wymiarze obudzi³a siê si³a zwana Wielkim Resetem, która mia³a w zwyczaju zadawaÌ jedno pytanie:
- Kto mi zabroni?
Nikt jej nie zabroniÂł, dlatego wiĂŞc spiĂŞÂła siĂŞ i zrobiÂła swoje. A Âże nie bez powodu zwaÂła siĂŞ Wielkim Resetem, to efekt jej dziaÂłania byÂł zaskakujÂąco... resetujÂący.

Wszelkie polany, góry, lasy, doliny, ³¹ki, komitety wyborcze, sale tronowe, komnaty, gdzie król sam chodzi³ piechot¹ i inne - to wszystko w owym u³amku sekundy sta³o siê niczym, albowiem zosta³o po prostu zresetowane, a wiêc zjedzone przez czas, przestrzeù i ogarniêtoœÌ. Nie pozosta³o nic, tylko mrok, pustka i b³oga cisza... no i Stefan, który jeszcze nie wiedzia³, co go spotka za parê chwil, gdy koryta czasoprzestrzeni wypluj¹ go ku nicoœci i wiecznej ciemnoœci. Zreszt¹, nawet gdyby wiedzia³, to po prostu by nie zrozumia³ tego wszystkiego. I tak Ÿle, i tak niedobrze.

Niestety a mo¿e stety, Stefanowi nie przysz³o zgin¹Ì w takowy sposób. Po prostu nigdy nie pojawi³ siê w tym miejscu oraz czasie. Czy¿by to szczêœcie, a mo¿e przypadek? Czy mo¿na za³o¿yÌ, ¿e zlot szczêœliwych okolicznoœci sprowadzi³ go do kochanego i wytêsknionego domu? Czy mo¿e w³aœnie wci¹ga pierwsz¹ od dawna wodzionkê? Ka¿dy chcia³by, by jego historia tak siê w³aœnie zakoùczy³a, jednak... los, tak jak zwyk³ to czyniÌ, w³aœnie szykowa³ mu kolejn¹ niespodziankê.

*


-... A wiêc w ten sposób mo¿na zadaÌ k³am jedynce trygonometrycznej... - Stefan ci¹gn¹³ swe wywody korzystaj¹c z daru wiedzy, gdy nagle poczu³ przyp³yw g³upoty, a wraz z ni¹ migrenê wywo³an¹ przeci¹¿eniem pracy mózgu. - Bo¿esz ty mój! Co siê dzieje?!
Nadal podró¿owa³ w têczowej rynnie próbuj¹c dostaÌ siê do statku Groedera, lecz nagle... wszystko siê zmieni³o. Skoùczy³a siê têcza, czy te¿ m¹droœÌ oraz ogarniêtoœÌ. Wszystko siê skoùczy³o, a Stefan poczu³ b³ogi stan, za którym nieœwiadomie têskni³ - ponownie nie rozumia³ wszystkiego, co siê dooko³a niego dzieje. Oczywiœcie ten stan nie móg³ staÌ w miejscu, a musia³ siê pog³êbiaÌ, gdy tunel nagle sta³ siê czerwony niczym p³achta na byka, zaœ lektor rodem z Ivony poinformowa³, ¿e dosz³o do awarii systemu.
- Wat... - rzek³ widz¹c ca³¹ t¹ sytuacjê. - Jednak cieszê siê, ¿e jestem g³upi i niekumaty, bo od tej m¹droœci pewnie wymyœli³bym, a nastêpnie opatentowa³bym kolejn¹ g³upi¹ teoriê, he... - nie dokoùczy³ mówiÌ, gdy jego g³owa nagle poczu³a kontakt z czymœ wystarczaj¹co twardym, by obezw³adniÌ, ale nie zabiÌ.
Tak, Stefan ponownie zostaÂł przez coÂś zaatakowany, i to z pozytywnym dla najeÂźdÂźcy rezultatem.

*

Stefan obudzi³ siê. Pierwsze, co zauwa¿y³, to bezchmurne, idealnie b³êkitne i przeœliczne niebo, na którym niepodzielnie panowa³o pra¿¹ce i wrêcz¿e pal¹ce s³oùce. By³o mu tak dobrze, ¿e móg³by przez d³u¿szy czas tak wylegiwaÌ siê i nie ruszaÌ (gdy¿ ³eb nadal mu nawala³ niemi³osiernie), gdy tu nagle...
- Ej, ty! Tak, ty! Wstawaj mi tu migiem! - gÂłos peÂłen doÂświadczenia i przeÂżytych lat niespodziewanie przerwaÂł krĂłtkÂą idyllĂŞ Stefana.
Bohater sprĂłbowaÂł powstaĂŚ, co udaÂło mu siĂŞ nadzwyczaj gÂładko... po czym ponownie popadÂł w zachwyt, widzÂąc niekoĂączÂące siĂŞ laguny wypeÂłnione bielutkim piaskiem, czy wielkimi palmami wraz z olbrzymimi kokosami. Najdziwniejsze jednak byÂło, Âże ÂźrĂłdÂła gÂłosu ani widu, ani sÂłychu...
- Gdzie ty mnie szukasz, spĂłjrz tam, gdzie masz te swoje nogi!
Stefan rozejrza³ siê jeszcze raz, by upewniÌ siê, czy na pewno nikogo nie widzi w normalnej pozycji ¿yciowej, by nastêpnie ujrzeÌ przed sob¹ le¿¹c¹ kotwicê, która na spojrzenie "wybraùca" odrzek³a:
- Witaj w moim Âświecie. Nazywam siĂŞ Kotwica i... nie mdlej mi tu!

Bo kto umarÂł, ten nie Âżyje. A kto widzi gadajÂącÂą kotwicĂŞ, ten mdleje.

RozdziaÂł pierwszy
"Kokosy"

Ponownie to samo - sen peÂłen pochmurnego nieba, gdzie chmury wypeÂłnione sÂą pamiÂątkami wydalanymi przez okoliczne huty i elektrownie cieplne, jak i wypeÂłniony ÂślÂąskim zapachem ÂświeÂżo ugotowanej wodzionki, ÂśpiewajÂącÂą i przecudnie wystrojonÂą orkiestrÂą w dniu BarbĂłrki, czy teÂż gadaniem w gwarze znanej od pokoleĂą, Âże jacy to gĂłrole sÂą Âźli i dlaczego to mieszkaĂący Tatr muszÂą mieĂŚ pierwsze miejsce w nienawiÂści narodu hanysĂłw...
Wszystko to by³o tak prawdziwe... a jednak ponownie sen urwa³ siê w po³owie, z chwil¹, gdy nadmiar s³oùca zacz¹³ prowadziÌ do opieczenia omdla³ej twarzy Stefana. Wtedy te¿ nast¹pi³ powrót do rzeczywistoœci, jak¿e brutalnej i nieokie³znanej. Tym razem obudzi³a go œwiadomoœÌ nieogarniêtoœci, có¿ w tej chwili czyniÌ. A wszystko siê zaczê³o od tego, co zakoùczy³o jego ostatni epizod wzglêdnej przytomnoœci.
- JakÂże miÂło, Âże nareszcie pan wstaÂł! Nie mogÂłem siĂŞ doczekaĂŚ, aÂż siĂŞ obudzisz i zejdziesz z mego ciĂŞÂżkiego ciaÂła - nie byÂły to sÂłowa peÂłne radoÂści i entuzjazmu, lecz na pewno byÂły one czymÂś wiĂŞcej niÂż ciszÂą.
Stefan wystrzeli³ niczym strza³a, gdy us³ysza³ ten g³os, po czym spojrza³ na swego rozmówcê. Przypomina³ on kotwicê, jak¹ widzia³ w filmach o piratach - p³ask¹, wykoùczon¹ hakami po lewej i prawej, lecz brakowa³o jej otworów s³u¿¹cych do komunikowania siê. Ot mówi³a sama z siebie.
- Co tak milczysz? ZabraÂło ci mowĂŞ? Wiem, Âże zapewne pierwszy raz widzisz gadajÂącÂą kotwicĂŞ, lecz rĂłwnie dobrze i ja mĂłgÂłbym zemdleĂŚ na widok czegoÂś takiego... czÂłonkowatego. Brrr! - po czym Kotwica wydaÂł dÂźwiĂŞk przypominajÂący obruszenie siĂŞ na widok czegoÂś obrzydliwego.
- Stefan, miÂło mi... co tu robisz?! I co ja tu robiĂŞ?! Czemu niczego nie wiem?! - w gÂłosie "wybraĂąca" panowaÂła bÂłoga niewiedza i panika w sytuacji, ktĂłra wymagaÂła odpowiedzi na niezliczone pytania.
- No có¿... nie uwierzysz, lecz trafi³em tu z tego samego powodu co ty? Laura, co nie? - Kotwica "spojrza³" na Stefana z pewn¹ doz¹ nadziei, lecz w oczach odbiorcy nie by³o widaÌ nic oprócz otêpienia. - No có¿, za³ó¿my, ¿e tak jest. A wiêc le¿ê tu od kilkuset lat z nadziej¹, ¿e wreszcie opuszczê ten œwiat i powrócê do Kotwicowa, lecz wczeœniej ta droga mia³a mieÌ t¹ sam¹ d³ugoœÌ, co do Mordoru...
- Mordor?! Te¿ tam mia³em iœÌ i...
- Niech zgadnê, mia³eœ tam wróciÌ? Do domu, co? No widzisz, to tak nie dzia³a. Otó¿ w trakcie przygody pojawia siê wielka si³a, która kasuje wszystko i wywala w tropiki. Nie jesteœ pierwszy i ostatni - wielu tu przysz³o, popad³o w otêpienie, a nastêpnie wys³ucha³o mnie, pomyœla³o i wyruszy³o poza t¹ lagunê... nikt nie wróci³, wiêc w sumie nie wiem, czy jest st¹d wyjœcie. Aczkolwiek raz na jakiœ czas zabijam nudê rozmowami z takimi jak ty. Fajnie, co nie?
- Fajnie... w sumie kolejna przygoda... - po czym zabrudzona ¿arówka zwana ide± za¶wieci³a nad g³ow± Stefana. - NIEEEEEE! ZNOWU! MAM! CO¦! UCZYNIÆ! BY! WRÓCIÆ! DO! DOMU?!
- Nie krzycz tak, bo one siê obudz¹! - sykn¹³ Kotwica.
-... Eeee... wat? - mem w wykonaniu Stefana wyszedÂł sÂłabo, jednak kontekst zostaÂł ogĂłlnie pojĂŞty.
Kotwica rozejrzaÂł siĂŞ, czy nadal panuje bezpieczna sytuacja na lagunie, po czym kontynuowaÂł szepczÂąc:
- Wiele jest niejasnych spraw, lecz jedno jest pewne - musisz jak najszybciej opuÂściĂŚ tÂą lagunĂŞ. One ciebie zeÂżrÂą nocÂą. Tak zrobiÂły z paroma, co zaplanowali sobie wyruszyĂŚ nastĂŞpnego dnia po pojawieniu siĂŞ tutaj. To byÂło straszne... Tak, nie zjadÂły mnie bo jak widzisz, jestem Âśrednio jadalny - dodaÂł, gdy poczuÂł sugestywne spojrzenie Stefana.
- SzanujĂŞ twojÂą opiniĂŞ... Kotwico, lecz powiedz, kim sÂą ci "oni"?
- Kokosy...
W tym momencie Stefan nie wytrzyma³. Pad³ na plecy, zaœ d³onie wspiera³y brzuch, który niemal¿e mu pêka³ ze œmiechu. Wszystko to by³o na tyle naturalne i donoœne, ¿e Kotwica zacz¹³ panikowaÌ, co by³o dalekie u Stefana, który po prostu œmia³ siê do rozpuku...

Wtedy to nastÂąpiÂło. Cisza laguny nagle staÂła siĂŞ szmerem. Palmy zaszumiaÂły, lecz powodem nie byÂł nagÂły wicher. Wszystko zdawaÂło siĂŞ mieĂŚ innÂą genezĂŞ...
- A nie mówi³em? - sykn¹³ Kotwica. - Obudzi³eœ je zbyt wczeœnie, teraz ciebie ze¿r¹.
- Hahahaha... ajĂŚ - ogarniĂŞcie dosiĂŞgnĂŞÂło Stefana, co prowadziÂło do zaprzestania Âśmiechu. - To jest dziwne, fakt, ale czy one... nie zostajÂą na palmach?
- A czy palmy tylko raz wydajÂą owoce? BÂłagam ciebie, jeÂśli tobie Âżycie miÂłe to gnaj pĂłki jeszcze moÂżesz! - Kotwica byÂł coraz bardziej zniecierpliwiony, gdyÂż sÂłyszaÂł juÂż pierwsze sÂłowa wypowiadane przez kokosy...
"Zjemy ci wÂłosy"
- Co to byÂło? - humor umarÂł w Stefanie, zaÂś w sercu pojawiÂła siĂŞ trwoga.
"Bêdziemy gryŸÌ wszystkie kostki"
- To one... PosÂłuchaj, mnie nie zjedzÂą, ale ciebie to i owszem! Gnaj!
"Ale smaczny czÂłowiek, juÂż czujemy jego smak... ommmomom"
- Dobra... ale nie! Nie mogĂŞ!
"Skoro cz³owiek je kokosy, to czemu kokos nie mo¿e zjeœÌ cz³owieka?"
- O co tym razem chodzi? Uciekaj! - Kotwicy rĂłwnieÂż zaczĂŞÂła siĂŞ udzielaĂŚ panika.
"Ciekawe, jak smakuje w sosie sÂłodko-kwaÂśnym?"
- Wiesz co? Bez ciebie nie idĂŞ.
"A wÂątrĂłbkĂŞ zamrozimy, na zimĂŞ"
- Poje... popier... Boga w sercu nie masz?! Na co ci Kotwica, co wyglÂąda jak kotwica?! Tu mi dobrze!
"KoÂści czÂłowieka nadal w cenie, zrobimy z nich klawisze do fortepianu, dla JĂłzefa"
- Pos³uchaj, ty wiesz jak tu prze¿yÌ, a ja nie! Pomó¿! - Stefan b³aga³ wrêcz kotwicê o pomoc.
"A potem zataĂączymy taniec radoÂści nad jego szczÂątkami"
- Kto widziaÂł czÂłowieka niosÂącego kotwicĂŞ? Jaki bĂŞdzie wstyd w okolicy! Co ludzie powiedzÂą...
"Oj bêdzie g³oœno, bêdzie radoœnie, znów przetaùczymy razem ca³¹ noc"
- A zreszt¹ co ty masz do gadania! - po czym Stefan poci¹gn¹³ za ¿elastwo, które o dziwo nie okaza³o siê takie ciê¿kie.
"Rozbiegany, to i chude miĂŞsko"
RuszyÂł, a gdy mijaÂł kolejne palmy sÂłyszaÂł za sobÂą odgÂłos odpadajÂących owocĂłw tego drzewa...
"Polowanie czas zacz¹Ì"
Toczenie. OdgÂłos toczenia dookoÂła. Coraz gÂłoÂśniej i gÂłoÂśniej... Jak uciekaĂŚ? Palm coraz wiĂŞcej...
"Daj kamienia, to go ubijemy"
- BoÂże, jeÂśli mnie sÂłyszysz to przepraszam za wszystko co zrobiÂłem, lecz ratuj mnie! - krzyk Stefana na chwilĂŞ zagÂłuszyÂł szum gonitwy.
"Stefanowy chamie, klĂŞkaj przed kokosowym panem"
- BoÂże, jeÂśli mnie sÂłyszysz to przepraszam za wszystko co zrobiÂłem, lecz spraw, by ten czÂłowiek mnie wypuÂściÂł! - ...A towarzysz wspieraÂł uciekajÂącego w ucieczce.
"Kokokoko kokos spoko..."
ByÂły coraz bliÂżej, ratunek siĂŞ oddalaÂł, zaÂś ÂśmierĂŚ witaÂła z kokosowÂą kosÂą...
"Prawie jak Wigilia i mordowanie Karpia"

Wtedy sta³ siê cud. Stefan straci³ kontakt z pod³o¿em, lecz nie by³o to spowodowane oderwaniem nogi przez krwio¿erczego kokosa, lecz po prostu sam siê... uniós³. To by³o dziwne i na tyle niespodziewane, ¿e reakcj¹ "wybraùca" by³ krzyk paniki (Kotwicy równie¿), lecz z ka¿d¹ chwil¹ dwójka uciekinierów unosi³a siê coraz wy¿ej i wy¿ej, by nastêpnie opaœÌ i wyl¹dowaÌ w ciemnym i ponurym lesie iglastym, gdzie kokosy ju¿ nie rosn¹.
- CO TO MA BYÆ? - Kotwica wyda³ krzyk pe³en niezrozumienia dla zaistnia³ej sytuacji.
- Pomoc w zaistniaÂłej sprawie - odparÂł gÂłos peÂłen charyzmy i odwagi, jak i olbrzymiej pewnoÂści siebie. MoÂżna by powiedzieĂŚ - gÂłos bohatera.
- Zacznijmy od tego, ¿e nie wiemy, czy nie jesteœ kokosem, który chce nas zjeœÌ - Stefan dr¹¿y³ temat. -Jak masz na imiê? Kim jesteœ? Jaki masz stosunek do autonomii œl¹skiej?!
- Odpowiem odwrotnie. Nie znam autonomii ÂślÂąskiej, jestem bohaterem i czÂłowiekiem, jakim jak ty, zaÂś co mogĂŞ powiedzieĂŚ o sobie? - spojrzaÂł patetycznie w ukrywajÂący siĂŞ za drzewami ksiĂŞÂżyc. - A Âżycie me - trud trudĂłw, a tytuÂł mĂłj - lud ludĂłw; z matki obcej, krew jego dawne bohatery, a imiĂŞ jego...
- Pi razy drzwi czyli szeœÌ! Pamiêtam!

W lesie zapanowaÂła cisza. A pewien wieszcz pewnego narodu w grobie siĂŞ przewrĂłciÂł.

*

- Nie chcem, ale muszem!
- Na pewno? Nie chcê siê myliÌ, lecz nie wiem, czy kolejny rozbitek ma a¿ tak wielk¹ wartoœÌ...
- Nie chcem, ale muszem!
- To ryzykowna decyzja, byĂŚ moÂże decydujÂąca o losach caÂłej naszej gromady...
- Nie chcem, ale muszem!
- Na pewno? Nie bĂŞdzie odwrotu...
Jeden z rozmĂłwcĂłw poprawiÂł swe przysadziste wÂąsy.
- Nie chcem, ale muszem!
- No dobra, niech ci bĂŞdzie... WÂąsaczu.

Genialne

[Afil]

Genialne

Tradycyjnie - bĂŞdĂŞ wdziĂŞczny za komentarze, a na kaÂżdy postaram siĂŞ odpowiedzieĂŚ...

RozdziaÂł drugi
"Radom"

Zamknij oczy. Jeœli jesteœ œlepy i korzystasz z syntezatora mowy - i tak je zamknij. Otwórz swój umys³. Pozwól wyzwoliÌ pok³ady wyobraŸni blokowanej przez myœli, troski, zamartwienia i inne ró¿ne pierdó³kowate sprawy. Po prostu - wy³¹cz to. Pozwól pracowaÌ abstrakcji wyzwolonej od œwiata, w którym ¿yjesz. Pozwól na to. WejdŸ na nowy rytm. Ujrzyj to.
Miasto, które jest idealne. Ulice pe³ne ludzi, nastawionych pozytywnie do ¿ycia, witaj¹cych ciebie "witaj drogi przyjacielu Wszechœwiata!", czy sklepy, w których witrynach ustawione s¹ piêkne œwiecide³ka czy dzie³a stworzone przy pomocy piêkna. Oddychasz powietrzem i czujesz œwie¿oœÌ i wyzwolenie - nie wyczuwasz w nim zapachu spalin czy te¿ smrodu twego œwiata. Im d³u¿ej stoisz, tym coraz bardziej ci siê zdaje, ¿e to wszystko jest snem, czy te¿ jaw¹, lecz ten dŸwiêk... to nie ptaki, a melodia nostalgii. Muzyka niesie ze sob¹ historiê twoich marzeù, zarówno przesz³ych jak i przysz³ych. Spogl¹dasz w niebo. Jest bezchmurne, zaœ b³êkit siêga granic horyzontu. I te wie¿owce... to jest twój raj. To jest twój nowy dom. Zapomnij o przesz³oœci, czy szarym œwiecie. Witaj w utopii.

Witaj w Radomiu.

*

Pierwsze promienie wschodz¹cego s³oùca wdziera³y siê w mroczn¹ puszczê, w której g³êbi znajdowa³ siê skromny obóz za³o¿ony przez dwójkê ludzi oraz kotwicê. Lecz nie by³ to przyjemny poranek - dooko³a panowa³a g³ucha cisza, zaœ blady blask nie sk³ania³ do optymizmu. Jednak Stefan nadal by³ sob¹, o czym œwiadczy³y mod³y do WIWu...
- Oj WIWie, spraw by gĂłrnicy od Âświtu po nocy tylko smak wungla, a nie metanu czuli... Niech kolumny trzymajÂące strop niczym rĂŞka boÂża twarde bĂŞdÂą... ommmm.
- Co ty odwalasz? Wiem, ¿e mo¿e jestem kotwic¹... - tak, nie muszê wspominaÌ, kto zak³óci³ mod³y. - Ale jednak wygl¹da to na jakieœ mahometanizmy czy inne buddy. A to jest co najmniej awangardowe, b¹dŸ szalone. Co to zreszt¹ jesto... owe WIW?
- WIW to WIW drogi przyjacielu z Âżelaza... nie musisz wszystkiego rozumieĂŚ.
- No tak, w koñcu to ty mnie wyci±gn±³e¶ z laguny, GDZIE BY£O MI BARDZO DOBRZE, a tak¿e to ty SPROWADZASZ NA MNIE WSTYD I HAÑBÊ. KTO BY POMY¦LA£, ¯E KOTWICA MO¯E BYÆ TOWARZYSZEM CZ£OWIEKA!
- DziĂŞki Âże mnie obudziliÂście - znajomy gÂłos przerwaÂł tÂą krĂłtkÂą dyskusjĂŞ.
- O, witaj 44 - Stefan nie ukrywaÂł swego entuzjazmu, tym bardziej Âże miaÂł okazjĂŞ przerwaĂŚ prĂłby Kotwicy poznania tajemnicy WIWu.
- Ehh... zanim bêdziemy siê tuliÌ i cieszyÌ, ¿e kokosy nie z¿ar³y kolejnego wyrzuconego z czasu i przestrzeni - wepchn¹³ siê Kotwica. - Mo¿e ustalmy parê faktów? Kij z przesz³oœci¹, jakie mamy plany i jakie jest nasze przeznaczenie?
44 zastanowiÂł siĂŞ, lecz po chwili odpowiedziaÂł na pytanie:
- Kotwico, twoje przeznaczenie jest jedno - kiedyÂś zerdzewiejesz. I tyle. Lecz dopĂłki czas jest twoim sojusznikiem, radzĂŞ ci nie opuszczaĂŚ tego... ekhem... bohatera.
- A to dlaczego? On budzi we mnie poczucie zagroÂżenia utraty honoru i wizjÂą wiecznego potĂŞpienia!
- Ej no, bez przesady - przerwa³ Stefan. - Czy ktoœ kiedykolwiek narzeka³ z mego towarzystwa? I czy fakt nieposiadania przyjació³ w tamtym œwiecie s³u¿y jako plus czy minus dla ca³ej sytuacji?
44 mia³ ju¿ tego doœÌ. Nie o takich bohaterów walczono. Mia³ byÌ stworzony do celów wielkich, a pierwszy poranek to utarczki miêdzy miejscowym g³upkiem a gadaj¹cym ¿elastwem. A jak wyt³umaczyÌ ty ca³y plan...
- Ehhh... o bogowie. Pos³uchajcie mnie choÌ chwilkê - rzek³ do towarzyszy... no dobra, towarzyszy podró¿y. - Otó¿ nie jesteœcie tu z przypadku. Nie bez powodu trafiliœcie na lagunê, spotkaliœcie siê i próbowaliœcie stamt¹d uciec razem. Nic nie dzieje siê przypadkowo, tak samo jak spotkanie ze mn¹ w tym ponurym lesie...
- STAHP! Koniec, znowu historie z duchami i przeznaczeniem! Basta! IdÂźcie bawiĂŚ siĂŞ w gwiezdne wojny sami! - wrzask Stefana zaskoczyÂł nawet ciszĂŞ w puszczy. Wszystko byÂło nagÂłe i spontaniczne.
"Wybraniec" siêgn¹³ po swoj¹ bluzê, narzuci³ j¹, po czym ruszy³ w losowym kierunku.
- Gdzie idziesz? - krzykn¹³ Kotwica.
- Gdzieœ w œwiat, szukaÌ kurka przygód kurka! - odpar³ Stefan po czym potkn¹³ siê o kurkê, wyglebi³ siê, powsta³ i ruszy³ dalej.

Sylwetka siĂŞ oddalaÂła. W obozowisku zapanowaÂła gÂłucha cisza. Po chwili wyÂłamaÂł siĂŞ Kotwica:
- A wiĂŞc... co robimy?
- To, co czas i przestrzeù wska¿¹ - odpar³ 44. - Wszystko to zosta³o zaplanowane... pomimo tego, ¿e wcale tego nie rozumiemy w tej chwili. To w³aœnie mia³o siê zdarzyÌ, choÌ i tak zd¹¿y³em go znienawidziÌ w parê chwil... ale to wszystko ma nadal sens. Tak przynajmniej mówi³y s³owa 5W.
- 5W? Co oznacza owy skrĂłt?
- KiedyÂś siĂŞ przekonasz...

*

Stefan biegÂł przed siebie przedzierajÂąc siĂŞ przez kolejne fragmenty niekoĂączÂącej siĂŞ puszczy. Jednak aby jego ucieczka z obozowiska miaÂła choĂŚ odrobinĂŞ szaleĂąstwa, to sam uciekinier notorycznie przeklinaÂł "kurkami", a z kaÂżdym wulgaryzmem niespodziewanie przed jego drogÂą wyrastaÂły kolejne grzyby o podobnej nazwie, ktĂłre instynktownie omijaÂł. Tradycyjnie nie rozumiaÂł tego ewenementu, a zarazem bluzgaÂł czĂŞÂściej, zaÂś grzybowa spirala nienawiÂści nakrĂŞcaÂła siĂŞ coraz bardziej... aÂż do pewnej chwili, gdy uÂżyÂł "kurki" o jeden raz za duÂżo. UsÂłyszaÂł ryk, a nastĂŞpnie odgÂłos poÂżerania, bynajmniej nie kogoÂś z okolicy. ÂŚwiatÂło nagle zgasÂło, zaÂś dookoÂła zrobiÂło siĂŞ duÂżo... cieplej.

ObudziÂł siĂŞ... w sumie nie wiadomo kiedy. WszĂŞdzie panowaÂł mrok i odgÂłos funkcjonujÂącego organizmu, a takÂże... w ktĂłrego Âśrodku siĂŞ znajdowaÂł? Ponadto przez Âściany przenikaÂł dÂźwiĂŞk niczym mantra powtarzany, a byÂło gdakanie mÂłodych kur (nie znane sÂą powody, skÂąd Stefan miaÂłby znaĂŚ ten dÂźwiĂŞk). Nie wiedziaÂł, co siĂŞ dookoÂła niego dzieje, lecz tak naprawdĂŞ miaÂł pewne podejrzenia.
- Kurka, kurka, kurka...

StaÂł siĂŞ jednoÂściÂą. ByÂł elementem grzyba. Fragment kurki.

*

Wszystko to pisa³em bez wiêkszej logiki i jakiegokolwiek sk³adu. Fabularnie równie¿ wygl¹da to co najmniej dziwnie i chorobliwie strasznie, zaœ sam obawiam siê, czy to ma rêce i nogi: Stefan uwiêziony w wielkiej kurce, która najwyraŸniej postanowi³a go ze¿reÌ, a wczeœniej torturowaÌ mantr¹; pozostawiony na pastwê losu, gdy¿ zarówno Kotwica jak i 44 nawet nie wiedzieli, co siê z nim dzieje spokojnie siedz¹c w obozowisku. Brak ci¹gu przyczynowo-skutkowego, lecz obecnoœÌ przypadkowo-spontanicznego pozwala³a mi na ró¿ne cudowne rzeczy. Z pewnoœci¹ nie jest to szczyt mej inwencji, jednak w tej chwili mam czyst¹ kartê. Nie, pozosta³o mi jedno. Tylko i a¿.

5W.

Symbol budzÂący strach, lecz i respekt. Znak wywoÂłujÂący potrzebĂŞ bycia bohaterem. Element przyszÂłoÂści, w ktĂłrej tylko najwiĂŞksi stanÂą siĂŞ zwyciĂŞzcami.

Albo po prostu kolejny przejaw jawnej spontanicznoÂści.

*

Mieszkaùcy utopijnego Radomia ujrzeli nagle znak na niebie. Ciemna barwa kontrastowa³a siê z idealnie b³êkitnym niebem. Wzbudzi³o to szok, strach oraz niedowierzanie, a z pewnoœci¹ uczucie spotkania czegoœ nowego, niezwyk³ego i... innego. A by³ to symbol, który okreœliÌ naj³atwiej by³o dwoma znakami - jedn¹ liter¹ oraz cyfr¹. Jasiu zapyta³ mamy:
- Mamo, to koniec Âświata?
- Nie synku, to nie wiadomo co...
I tak Jasiu do koĂąca Âżycia nazywaÂł to "nie wiadomo czym", a w jego Âżyciu nieraz ten znak byÂł obecny w jego Âżyciu. Podobnie byÂło w wiĂŞkszoÂści przypadkĂłw, gdyÂż dla kogoÂś to tylko dwa znaki, litera i cyfra, czy teÂż nie wiadomo co. Prawda byÂła taka iÂż rzeczywiÂście - dla wielu owy element nie miaÂł pozornego znaczenia ani teÂż wpÂływu na Âżycie. W koĂącu... to tylko dwa znaki na niebie.

5W. Litera i cyfra. Nie wiadomo co.

5W - PiÂąta Wojna.

WszĂŞdzie byÂł on widoczny, zaÂś odgÂłos trÂąb dudniÂł po wszelkich dÂługoÂściach i szerokoÂściach geograficznych. UsÂłyszeli go wszyscy: WÂąsacz, Kotwica, 44, Wielka Kurka... ale nie Stefan, ktĂłry nadal wypoczywaÂł podczas kolejnych prĂłb trawienia go przez olbrzymiego grzyba. Jednak wszystko miaÂło siĂŞ wkrĂłtce zmieniĂŚ.

[ Dodano: 1 Listopad 13, 22:02 ]
[ Dodano: 1 Listopad 13, 22:00 ]

RozdziaÂł trzeci
"Arena"

Czy œwiat³o ma prawo wp³yn¹Ì na odczuwanie przep³ywu czasoprzestrzeni? Dziwne to pytanie, lecz doœwiadczyÌ mia³ go nie kto inny jak Stefan. NajwyraŸniej kurki nie wykreowa³y systemu trawiennego, co by³y uargumentowane faktem, i¿ owy nieszczêœnik nadal oczekiwa³ na... cokolwiek?
- Fakt, jest tu ciep³o i przyjemnie, ale... czemu gadam do siebie?! - weschn¹³ ponuro, po czym zmieni³ pozycjê wewn¹trz przeroœniêtego grzyba z "le¿enie A" na "le¿enie C", a nastêpnie zacz¹³ œpiewaÌ liczne piosenki zwane kibolskimi. Doprawdy by³y one piêkne, zaœ w s³owach kry³y siê wspomnienia meczów prze³omowych na Œl¹sku, czy te¿ o powi¹zaniu niejakiej Legii z kurczakiem.
Czas p³yn¹³ nieub³aganie, zaœ kolejne chwile spêdzone w tym miejscu sprawia³y, ¿e biologiczny zegar umar³, zaœ dzieù sta³ siê noc¹ i vice versa. Ca³a patologia wewn¹trz grzyba zaczê³a wzbudzaÌ w g³owie wybraùca ponure myœli, i¿ sam sta³ siê organizmem grzybowym, zaœ jego obecnoœÌ we wnêtrzu "nowego przyjaciela" trwa ju¿ co najmniej dziesi¹tki lat. Lecz co gorsza, owa sytuacja nie ulega³a jakimœ znacz¹cym zmianom - nic tylko g³oœniejsze i cichsze mruczenie... Z czasem zacz¹³ siê zastanawiaÌ, czemu nadal ¿yje zamiast zostaÌ strawionym, czy mo¿e znowu to jakiœ wiêkszy plan siêgaj¹cy tajemnic czasu, przestrzeni i matematyki? Niestety - milczenie w g³owie nie u³atwia³o niczego.

Do czasu.

*

Czy to by³a noc? A mo¿e dzieù? Nagle w komorze zrobi³o siê niemi³osiernie gor¹co, zaœ œciany swym dr¿eniem zbudzi³y Stefana bêd¹cego w zadumie, by po chwili si³a organizmu gigantycznej kurki wypchnê³a go w to samo miejsce, z którego trafi³ do œrodka. Wszystko sta³o siê tak szybko i gwa³townie... ¿e Stefan nie ogarn¹³ co i jak, a nagle pojawi³ siê na obsypanej piachem posadzce, a mo¿e jednak ziemi? Tylko tyle by³ w stanie odczuÌ, gdy¿ odzwyczajone od œwiat³a oczy nie przyjê³y kontaktu z blaskiem s³onecznym zbyt przychylnie, zaœ ciep³o dnia by³o mroŸnie w stosunku do ciep³ego grzybowego cia³ka.
- Gdzie ja jestem? - zapyta³ nieœwiadom tego, czy ktoœ mu odpowie, zaœ przy pomocy swych koùczyn spróbowa³ osi¹gn¹Ì pion. Nie uda³o siê.
- JesteÂś tam, gdzie twoje miejsce, o WybraĂącze! - odparÂł gÂłos donoÂśny, peÂłen mÂądroÂści i dojrzaÂłoÂści opartej na niezliczonych doÂświadczeniach. - PowstaĂą i ujrzyj oblicze pana wszystkich FungusĂłw!
- Fungusów? Co to jest? - westchn¹³ Stefan, po czym przetar³ oczy. Wzrok zacz¹³ powracaÌ, lecz nie móg³ powstaÌ - tym razem nie zabrak³o si³, lecz po prostu... za du¿e wra¿enie zrobi³ na nim widok, który przed nim siê pojawi³.
Przed sob¹ ujrza³ olbrzymi¹ trybunê, wykonan¹ z litego kamienia, na której szczycie znajdowa³ siê olbrzymi baldachim z licznymi ozdobieniami i œwiecide³kami. W samym œrodku, w cieniu os³ony znajdowa³ siê... gigantyczny muchomor sromotnikowy? Z koron¹ na g³owie? Jednak to i tak by³o niczym, co znajdowa³o siê na lewo i prawo od owej trybuny: olbrzymie podwy¿szenia, które rozci¹gaj¹c siê tworzy³y idealny okr¹g, zaœ na siedzeniach o niezliczonej liczbie znajdowa³y siê wszelakie grzyby: kurki, maœlaki, kanie, pieczarki, borowiki, muchomory, podgrzybki... Tak, to by³a arena, na której pierwszy raz by³ w roli innej ni¿ kibica (jeœli liczymy derby Œl¹ska w ga³ê kopan¹). Ryk trybun wzbudza³ dreszcze, szczególnie gdy odg³osy wydawa³y grzyby...
- Na ÂświĂŞtÂą wodzionkĂŞ i wĂŞgiel z kopalni! Co ja tutaj robiĂŞ?!
- Otó¿... zosta³eœ wybrany. Nieraz i nie dwa u¿ywa³eœ s³ów "kurkami" zwanymi, co niejako rzadkie spotykane s¹ na naszych œwiêtych ziemiach. Wed³ug legend tylko Wybraniec móg³ ¿yÌ z tak¹ œmia³oœci¹ jak ty... dlatego wiêc nie mogliœmy pozwoliÌ Tobie uciec, gdy¿ oznacza³oby to utratê tak znamienitej osoby w tych skromnych leœnych progach! - odpar³ muchomor sromotnikowy z koron¹.
- I co? Brawo, macie mnie! A teraz mnie wypuœÌcie! W ogóle... - Stefan siê zastanowi³ i uleg³ pó³godzinnej zadumie, co nie przeszkadza³o grzybom. - Jak to mo¿liwe, ¿e postawiliœcie ca³y ten wielki obiekt?
Na trybunach zapadÂła niezrĂŞczna cisza. Od tych chwil wszystko miaÂło zaleÂżeĂŚ, czy igrzyska bĂŞdÂą, czy teÂż nie.
- Otó¿ drogi Wybraùcze... Nie wypuœcimy ciebie, dopóki nie wygrasz ca³ych igrzysk! Zaœ arenê kupiliœmy w Ikei i sami j¹ skrêciliœmy!
- A to zwracam honor co do Ikei... zaraz, mam wygraÌ igrzyska? Niby jak?! - wybuchn¹³ Stefan.
- Proste, pokonujÂąc naszych najpotĂŞÂżniejszych gladiatorĂłw... - odpowiedziaÂł z bÂłogim spokojem KrĂłl. - A teraz wprowadÂźcie pierwszego przeciwnika naszego WybraĂąca! Humus Hubas!

Arena rozdar³a siê niekontrolowanym okrzykiem, zaœ z jednego z wejœÌ na p³ytê areny s³yszalny by³ dŸwiêk otwieranych wrót. Wraz z owym g³osem Stefan odwróci³ siê, by ujrzeÌ zbli¿aj¹c¹ siê kaniê, która na koronie posiada³a Ìwieki oraz ma³e ostrze, którym najwyraŸniej mia³a walczyÌ. Kolejnymi malutkimi skokami zbli¿a³a siê do Stefana, aby po chwili staÌ naprzeciwko niego.
- Humus Hubas jako pierwszy zmierzy siê z Wybraùcem! Szykujcie siê na wielkie widowisko, z którego niekoniecznie nasz goœÌ musi wyjœÌ ¿ywcem! Igrzyska czas zacz¹Ì! - tym oto okrzykiem Król rozpocz¹³ ca³¹ wielk¹ imprezê.
Kania zaczê³a siê powoli zbli¿aÌ do Stefana, który kompletnie nie wiedzia³, czy œmiaÌ siê, czy udawaÌ przera¿enie. Ostatecznie wybra³ wariant najbardziej oczywisty - stopa plus grzyb oznacza œmierÌ. Tak, to mia³o sens i wbrew pozorom zabi³o Humus Hubasa. Nag³y ryk trybun urwa³ siê, jakby ktoœ strzeli³ biczem na wyraŸny rozkaz. Na ca³ej arenie zapad³a ponura cisza... by po chwili Stefan poczu³ dr¿enie, które pochodzi³o z podskakuj¹cych nó¿ek grzybów. Tak, trybuny szala³y, niektórzy wrêcz p³akali ze wzruszenia ¿e oto Wybraniec tak szybko pokona³ pierwszego przeciwnika. Zwyciêzca kompletnie nie ogarnia³ fenomenu rozdeptania, lecz pozwoli³ porwaÌ siê emocjom i skacz¹c z radoœci nakrêca³ trybuny, myœl¹c, ¿e "skoro tacy maj¹ byÌ rywale, to i prêdzej czy póŸniej wygram swoj¹ zdolnoœÌ. Specjalnie dla nich pobawiê siê w tego Stefana Wybraùca..."
Kolejne godziny to niezliczone starcia, na przyk³ad z Funghi Brothers (rozdeptani), Wybuchow¹ Kurk¹ (zgnieciona), Pieczarkami Harakiri (same siê zaciapa³y na œmierÌ), czy z Muchormaxem Aureliuszem Hiacyntem Pierwszym (zasypany ¿ywcem przez piasek wykopany przez d³onie Wybraùca). Trybuny szala³y, grzyby rozkwita³y i pyli³y z radoœci automatycznie rodz¹c swe potomstwo, Król wy³ ze wzruszenia, zaœ Stefan... powoli zacz¹³ zasypiaÌ, gdy¿ ca³a ta zabawa zaczê³a siê d³u¿yÌ, a zachodz¹ce s³oùce powoli wita³o nadchodz¹c¹ noc.
- Dobra, grzyby! DawaĂŚ mi tu najsilniejszego i opuszczam tÂą arenĂŞ!
Na te sÂłowa wrzask trybun ulegÂł spotĂŞgowaniu, zaÂś KrĂłlowi nie pozostaÂło nic innego, jak wezwaĂŚ do ostatecznego starcia:
- Dobra, dawaĂŚ go tu!
Trybuny zaczê³y skandowaÌ jego imiê. Najpotê¿niejszy przeciwnik w³aœnie nadchodzi³. Stefan próbowa³ us³yszeÌ jego imiê, lecz odg³osy z ró¿nych stron areny skutecznie to zag³usza³y... a¿ sta³o siê to. Pojawi³ siê on. Br¹zowa sierœÌ, spore zêby, potê¿ny ogon. I ten wzrok, pe³en ognia, nienawiœci, jadu... po prostu pe³en wszystkiego, co z³e. Wtedy te¿ Stefan us³ysza³ jego tytu³, wprost z "ust" Króla:
- Oto przed paĂąstwem obecny mistrz areny: KlnÂący BĂłbr Dyslektyk!

Tego Stefan nie móg³ wytrzymaÌ - pad³ na ziemiê, po czym turlaj¹c siê ry³ ze œmiechu widz¹c i rozumiej¹c, z kim ma mieÌ do czynienia w walce o swoj¹ wolnoœÌ. T³umy tego nie rozumia³y, jak i przeciwnik, który przesta³ siê pieœciÌ i po chwili rzuci³ siê k¹saj¹c Stefana w lew¹ d³où. Œmiech nagle przerodzi³ siê w ryk bólu, zaœ pok¹sany wrzasn¹³ z wyrzutem:
- Za co?!
- Sa do, rze to k***y n***y pieszcisz siem ze mnom, jagbysz fykrau calom falkeÂł, k***a! JesteÂź ch**em dragtujonc dak te drybuny, knido pier****na w d**ĂŞ...
- Ej no przestaù, na jasn¹ anielkê. Po prostu wystarczy³o powiedzieÌ ¿e zaczynamy - jêkn¹³ Stefan, nadal lekko zdumiony osobowoœci¹ swego rywala.
- Zabijajcie siê! Ju¿! Taœ taœ! - rykn¹³ Król, zaœ trybuny wraz z nim zaczê³y swój ryk u¿ywaj¹c zwrotu "taœ taœ".
- K***a ja ciem saras zapier**lê dylgo stuj spogojnie... - rykn¹³ bóbr, po czym skoczy³ w kierunku aorty szyjnej swego oponenta.
Tym razem Stefan nie zlekcewa¿y³ i jednym ciosem odepchn¹³ przeciwnika unikaj¹c œmiertelnego ataku. Zamiast mówiÌ skontrowa³ nadeptuj¹c na ogon ssaka o solidnym uzêbieniu.
- Osz ty skur****nie je**ny! Saras ciem upier**lĂŞ! - po czym bĂłbr wyrwaÂł siĂŞ spod gniotÂącej nogi, a nastĂŞpnie skoczyÂł w celu ugryzienia klatki piersiowej.
Stefan jednak nie byÂł juÂż tym samym trollujÂącym czÂłowiekiem. StaÂł siĂŞ WybraĂącem. Jeden cios ÂŚSW (ÂŚlÂąska Sztuka Walki) i jego klnÂący przeciwnik padÂł nieprzytomny.
- Niech ginie - westchn¹³, po czym spojrza³ w stronê trybun. Te milcza³y oczekuj¹c decyzji Króla.
- No có¿... zwyciê¿y³, wiêc jest mistrzem! Proroctwa siê spe³niaj¹! Nie do wiary!
- No dobra, dobra... - Stefan prĂłbowaÂł przekrzyczeĂŚ tÂłum, lecz w ogĂłle to siĂŞ nie udawaÂło do chwili, aÂż siĂŞ wkurzyÂł - CISZA!
ZapadÂła cisza.
- Dobra, jestem mistrzem areny, wypuœÌcie mnie zatem, bo inaczej poka¿ê temu muchomorowi, co robi¹ z nim rodziny, gdy myl¹ go z kani¹!

*

- A gdybym tak na samym poczÂątku powiedziaÂł o smaÂżeniu, to ciekawe, czy by wtedy mnie wypuÂścili? - powiedziaÂł do samego siebie Stefan, z kaÂżdym krokiem oddalajÂąc siĂŞ od nadal oÂświetlonej i huczÂącej areny (akurat uznali, Âże hasÂło Stefana "niech ginie" idealnie pasuje do imprezy koĂączÂącej igrzyska).
Na niebie panowa³a spokojna noc, lecz im dalej brn¹³ w kierunku mrocznej puszczy, tym bardziej czu³ niepokój i dziwn¹ grozê. Czu³ siê zagro¿ony... lecz te¿ i senny, dlatego te¿ daleko nie uszed³, by paœÌ na pierwsz¹ lepsz¹ kêpê mchu, by odpocz¹Ì chwilê... a w konsekwencji przespaÌ ca³¹ noc. W œnie widzia³ ponownie wielkie ha³dy, olbrzymie i ponure chmury wype³nione siark¹ i innymi truciznami tego œwiata, a tak¿e sadzê na jego rowerze, dziurawym jak zwykle. By³y te¿ i kotki, czarne jak wêgiel... tak, bo jad³y wêgiel.
Huk. NagÂłe wyrwanie ze snu. Szybko powstaÂł, by ujrzeĂŚ co siĂŞ dzieje. Nic nie widziaÂł, gdyÂż wszĂŞdzie panowaÂła niepodzielnie biel. RuszyÂł do przodu, by odkryĂŚ, co siĂŞ dzieje, lecz pierwsze co spotkaÂł to kory kolejnych drzew. Brzozy. PoczuÂł grozĂŞ w sercu - jakby gdzieÂś to juÂż widziaÂł. Blask sÂłoĂąca zasÂłaniaÂła... mgÂła. Wtedy teÂż usÂłyszaÂł strzaÂły...

*

Komentarze mile widziane.

[Kleszczu]

Tradycyjnie - bĂŞdĂŞ wdziĂŞczny za komentarze, a na kaÂżdy postaram siĂŞ odpowiedzieĂŚ...

RozdziaÂł drugi
"Radom"

Zamknij oczy. Jeœli jesteœ œlepy i korzystasz z syntezatora mowy - i tak je zamknij. Otwórz swój umys³. Pozwól wyzwoliÌ pok³ady wyobraŸni blokowanej przez myœli, troski, zamartwienia i inne ró¿ne pierdó³kowate sprawy. Po prostu - wy³¹cz to. Pozwól pracowaÌ abstrakcji wyzwolonej od œwiata, w którym ¿yjesz. Pozwól na to. WejdŸ na nowy rytm. Ujrzyj to.
Miasto, które jest idealne. Ulice pe³ne ludzi, nastawionych pozytywnie do ¿ycia, witaj¹cych ciebie "witaj drogi przyjacielu Wszechœwiata!", czy sklepy, w których witrynach ustawione s¹ piêkne œwiecide³ka czy dzie³a stworzone przy pomocy piêkna. Oddychasz powietrzem i czujesz œwie¿oœÌ i wyzwolenie - nie wyczuwasz w nim zapachu spalin czy te¿ smrodu twego œwiata. Im d³u¿ej stoisz, tym coraz bardziej ci siê zdaje, ¿e to wszystko jest snem, czy te¿ jaw¹, lecz ten dŸwiêk... to nie ptaki, a melodia nostalgii. Muzyka niesie ze sob¹ historiê twoich marzeù, zarówno przesz³ych jak i przysz³ych. Spogl¹dasz w niebo. Jest bezchmurne, zaœ b³êkit siêga granic horyzontu. I te wie¿owce... to jest twój raj. To jest twój nowy dom. Zapomnij o przesz³oœci, czy szarym œwiecie. Witaj w utopii.

Witaj w Radomiu.

*

Pierwsze promienie wschodz¹cego s³oùca wdziera³y siê w mroczn¹ puszczê, w której g³êbi znajdowa³ siê skromny obóz za³o¿ony przez dwójkê ludzi oraz kotwicê. Lecz nie by³ to przyjemny poranek - dooko³a panowa³a g³ucha cisza, zaœ blady blask nie sk³ania³ do optymizmu. Jednak Stefan nadal by³ sob¹, o czym œwiadczy³y mod³y do WIWu...
- Oj WIWie, spraw by gĂłrnicy od Âświtu po nocy tylko smak wungla, a nie metanu czuli... Niech kolumny trzymajÂące strop niczym rĂŞka boÂża twarde bĂŞdÂą... ommmm.
- Co ty odwalasz? Wiem, ¿e mo¿e jestem kotwic¹... - tak, nie muszê wspominaÌ, kto zak³óci³ mod³y. - Ale jednak wygl¹da to na jakieœ mahometanizmy czy inne buddy. A to jest co najmniej awangardowe, b¹dŸ szalone. Co to zreszt¹ jesto... owe WIW?
- WIW to WIW drogi przyjacielu z Âżelaza... nie musisz wszystkiego rozumieĂŚ.
- No tak, w koñcu to ty mnie wyci±gn±³e¶ z laguny, GDZIE BY£O MI BARDZO DOBRZE, a tak¿e to ty SPROWADZASZ NA MNIE WSTYD I HAÑBÊ. KTO BY POMY¦LA£, ¯E KOTWICA MO¯E BYÆ TOWARZYSZEM CZ£OWIEKA!
- DziĂŞki Âże mnie obudziliÂście - znajomy gÂłos przerwaÂł tÂą krĂłtkÂą dyskusjĂŞ.
- O, witaj 44 - Stefan nie ukrywaÂł swego entuzjazmu, tym bardziej Âże miaÂł okazjĂŞ przerwaĂŚ prĂłby Kotwicy poznania tajemnicy WIWu.
- Ehh... zanim bêdziemy siê tuliÌ i cieszyÌ, ¿e kokosy nie z¿ar³y kolejnego wyrzuconego z czasu i przestrzeni - wepchn¹³ siê Kotwica. - Mo¿e ustalmy parê faktów? Kij z przesz³oœci¹, jakie mamy plany i jakie jest nasze przeznaczenie?
44 zastanowiÂł siĂŞ, lecz po chwili odpowiedziaÂł na pytanie:
- Kotwico, twoje przeznaczenie jest jedno - kiedyÂś zerdzewiejesz. I tyle. Lecz dopĂłki czas jest twoim sojusznikiem, radzĂŞ ci nie opuszczaĂŚ tego... ekhem... bohatera.
- A to dlaczego? On budzi we mnie poczucie zagroÂżenia utraty honoru i wizjÂą wiecznego potĂŞpienia!
- Ej no, bez przesady - przerwa³ Stefan. - Czy ktoœ kiedykolwiek narzeka³ z mego towarzystwa? I czy fakt nieposiadania przyjació³ w tamtym œwiecie s³u¿y jako plus czy minus dla ca³ej sytuacji?
44 mia³ ju¿ tego doœÌ. Nie o takich bohaterów walczono. Mia³ byÌ stworzony do celów wielkich, a pierwszy poranek to utarczki miêdzy miejscowym g³upkiem a gadaj¹cym ¿elastwem. A jak wyt³umaczyÌ ty ca³y plan...
- Ehhh... o bogowie. Pos³uchajcie mnie choÌ chwilkê - rzek³ do towarzyszy... no dobra, towarzyszy podró¿y. - Otó¿ nie jesteœcie tu z przypadku. Nie bez powodu trafiliœcie na lagunê, spotkaliœcie siê i próbowaliœcie stamt¹d uciec razem. Nic nie dzieje siê przypadkowo, tak samo jak spotkanie ze mn¹ w tym ponurym lesie...
- STAHP! Koniec, znowu historie z duchami i przeznaczeniem! Basta! IdÂźcie bawiĂŚ siĂŞ w gwiezdne wojny sami! - wrzask Stefana zaskoczyÂł nawet ciszĂŞ w puszczy. Wszystko byÂło nagÂłe i spontaniczne.
"Wybraniec" siêgn¹³ po swoj¹ bluzê, narzuci³ j¹, po czym ruszy³ w losowym kierunku.
- Gdzie idziesz? - krzykn¹³ Kotwica.
- Gdzieœ w œwiat, szukaÌ kurka przygód kurka! - odpar³ Stefan po czym potkn¹³ siê o kurkê, wyglebi³ siê, powsta³ i ruszy³ dalej.

Sylwetka siĂŞ oddalaÂła. W obozowisku zapanowaÂła gÂłucha cisza. Po chwili wyÂłamaÂł siĂŞ Kotwica:
- A wiĂŞc... co robimy?
- To, co czas i przestrzeù wska¿¹ - odpar³ 44. - Wszystko to zosta³o zaplanowane... pomimo tego, ¿e wcale tego nie rozumiemy w tej chwili. To w³aœnie mia³o siê zdarzyÌ, choÌ i tak zd¹¿y³em go znienawidziÌ w parê chwil... ale to wszystko ma nadal sens. Tak przynajmniej mówi³y s³owa 5W.
- 5W? Co oznacza owy skrĂłt?
- KiedyÂś siĂŞ przekonasz...

*

Stefan biegÂł przed siebie przedzierajÂąc siĂŞ przez kolejne fragmenty niekoĂączÂącej siĂŞ puszczy. Jednak aby jego ucieczka z obozowiska miaÂła choĂŚ odrobinĂŞ szaleĂąstwa, to sam uciekinier notorycznie przeklinaÂł "kurkami", a z kaÂżdym wulgaryzmem niespodziewanie przed jego drogÂą wyrastaÂły kolejne grzyby o podobnej nazwie, ktĂłre instynktownie omijaÂł. Tradycyjnie nie rozumiaÂł tego ewenementu, a zarazem bluzgaÂł czĂŞÂściej, zaÂś grzybowa spirala nienawiÂści nakrĂŞcaÂła siĂŞ coraz bardziej... aÂż do pewnej chwili, gdy uÂżyÂł "kurki" o jeden raz za duÂżo. UsÂłyszaÂł ryk, a nastĂŞpnie odgÂłos poÂżerania, bynajmniej nie kogoÂś z okolicy. ÂŚwiatÂło nagle zgasÂło, zaÂś dookoÂła zrobiÂło siĂŞ duÂżo... cieplej.

ObudziÂł siĂŞ... w sumie nie wiadomo kiedy. WszĂŞdzie panowaÂł mrok i odgÂłos funkcjonujÂącego organizmu, a takÂże... w ktĂłrego Âśrodku siĂŞ znajdowaÂł? Ponadto przez Âściany przenikaÂł dÂźwiĂŞk niczym mantra powtarzany, a byÂło gdakanie mÂłodych kur (nie znane sÂą powody, skÂąd Stefan miaÂłby znaĂŚ ten dÂźwiĂŞk). Nie wiedziaÂł, co siĂŞ dookoÂła niego dzieje, lecz tak naprawdĂŞ miaÂł pewne podejrzenia.
- Kurka, kurka, kurka...

StaÂł siĂŞ jednoÂściÂą. ByÂł elementem grzyba. Fragment kurki.

*

Wszystko to pisa³em bez wiêkszej logiki i jakiegokolwiek sk³adu. Fabularnie równie¿ wygl¹da to co najmniej dziwnie i chorobliwie strasznie, zaœ sam obawiam siê, czy to ma rêce i nogi: Stefan uwiêziony w wielkiej kurce, która najwyraŸniej postanowi³a go ze¿reÌ, a wczeœniej torturowaÌ mantr¹; pozostawiony na pastwê losu, gdy¿ zarówno Kotwica jak i 44 nawet nie wiedzieli, co siê z nim dzieje spokojnie siedz¹c w obozowisku. Brak ci¹gu przyczynowo-skutkowego, lecz obecnoœÌ przypadkowo-spontanicznego pozwala³a mi na ró¿ne cudowne rzeczy. Z pewnoœci¹ nie jest to szczyt mej inwencji, jednak w tej chwili mam czyst¹ kartê. Nie, pozosta³o mi jedno. Tylko i a¿.

5W.

Symbol budzÂący strach, lecz i respekt. Znak wywoÂłujÂący potrzebĂŞ bycia bohaterem. Element przyszÂłoÂści, w ktĂłrej tylko najwiĂŞksi stanÂą siĂŞ zwyciĂŞzcami.

Albo po prostu kolejny przejaw jawnej spontanicznoÂści.

*

Mieszkaùcy utopijnego Radomia ujrzeli nagle znak na niebie. Ciemna barwa kontrastowa³a siê z idealnie b³êkitnym niebem. Wzbudzi³o to szok, strach oraz niedowierzanie, a z pewnoœci¹ uczucie spotkania czegoœ nowego, niezwyk³ego i... innego. A by³ to symbol, który okreœliÌ naj³atwiej by³o dwoma znakami - jedn¹ liter¹ oraz cyfr¹. Jasiu zapyta³ mamy:
- Mamo, to koniec Âświata?
- Nie synku, to nie wiadomo co...
I tak Jasiu do koĂąca Âżycia nazywaÂł to "nie wiadomo czym", a w jego Âżyciu nieraz ten znak byÂł obecny w jego Âżyciu. Podobnie byÂło w wiĂŞkszoÂści przypadkĂłw, gdyÂż dla kogoÂś to tylko dwa znaki, litera i cyfra, czy teÂż nie wiadomo co. Prawda byÂła taka iÂż rzeczywiÂście - dla wielu owy element nie miaÂł pozornego znaczenia ani teÂż wpÂływu na Âżycie. W koĂącu... to tylko dwa znaki na niebie.

5W. Litera i cyfra. Nie wiadomo co.

5W - PiÂąta Wojna.

WszĂŞdzie byÂł on widoczny, zaÂś odgÂłos trÂąb dudniÂł po wszelkich dÂługoÂściach i szerokoÂściach geograficznych. UsÂłyszeli go wszyscy: WÂąsacz, Kotwica, 44, Wielka Kurka... ale nie Stefan, ktĂłry nadal wypoczywaÂł podczas kolejnych prĂłb trawienia go przez olbrzymiego grzyba. Jednak wszystko miaÂło siĂŞ wkrĂłtce zmieniĂŚ.

[ Dodano: 1 Listopad 13, 22:02 ]
[ Dodano: 1 Listopad 13, 22:00 ]

RozdziaÂł trzeci
"Arena"

Czy œwiat³o ma prawo wp³yn¹Ì na odczuwanie przep³ywu czasoprzestrzeni? Dziwne to pytanie, lecz doœwiadczyÌ mia³ go nie kto inny jak Stefan. NajwyraŸniej kurki nie wykreowa³y systemu trawiennego, co by³y uargumentowane faktem, i¿ owy nieszczêœnik nadal oczekiwa³ na... cokolwiek?
- Fakt, jest tu ciep³o i przyjemnie, ale... czemu gadam do siebie?! - weschn¹³ ponuro, po czym zmieni³ pozycjê wewn¹trz przeroœniêtego grzyba z "le¿enie A" na "le¿enie C", a nastêpnie zacz¹³ œpiewaÌ liczne piosenki zwane kibolskimi. Doprawdy by³y one piêkne, zaœ w s³owach kry³y siê wspomnienia meczów prze³omowych na Œl¹sku, czy te¿ o powi¹zaniu niejakiej Legii z kurczakiem.
Czas p³yn¹³ nieub³aganie, zaœ kolejne chwile spêdzone w tym miejscu sprawia³y, ¿e biologiczny zegar umar³, zaœ dzieù sta³ siê noc¹ i vice versa. Ca³a patologia wewn¹trz grzyba zaczê³a wzbudzaÌ w g³owie wybraùca ponure myœli, i¿ sam sta³ siê organizmem grzybowym, zaœ jego obecnoœÌ we wnêtrzu "nowego przyjaciela" trwa ju¿ co najmniej dziesi¹tki lat. Lecz co gorsza, owa sytuacja nie ulega³a jakimœ znacz¹cym zmianom - nic tylko g³oœniejsze i cichsze mruczenie... Z czasem zacz¹³ siê zastanawiaÌ, czemu nadal ¿yje zamiast zostaÌ strawionym, czy mo¿e znowu to jakiœ wiêkszy plan siêgaj¹cy tajemnic czasu, przestrzeni i matematyki? Niestety - milczenie w g³owie nie u³atwia³o niczego.

Do czasu.

*

Czy to by³a noc? A mo¿e dzieù? Nagle w komorze zrobi³o siê niemi³osiernie gor¹co, zaœ œciany swym dr¿eniem zbudzi³y Stefana bêd¹cego w zadumie, by po chwili si³a organizmu gigantycznej kurki wypchnê³a go w to samo miejsce, z którego trafi³ do œrodka. Wszystko sta³o siê tak szybko i gwa³townie... ¿e Stefan nie ogarn¹³ co i jak, a nagle pojawi³ siê na obsypanej piachem posadzce, a mo¿e jednak ziemi? Tylko tyle by³ w stanie odczuÌ, gdy¿ odzwyczajone od œwiat³a oczy nie przyjê³y kontaktu z blaskiem s³onecznym zbyt przychylnie, zaœ ciep³o dnia by³o mroŸnie w stosunku do ciep³ego grzybowego cia³ka.
- Gdzie ja jestem? - zapyta³ nieœwiadom tego, czy ktoœ mu odpowie, zaœ przy pomocy swych koùczyn spróbowa³ osi¹gn¹Ì pion. Nie uda³o siê.
- JesteÂś tam, gdzie twoje miejsce, o WybraĂącze! - odparÂł gÂłos donoÂśny, peÂłen mÂądroÂści i dojrzaÂłoÂści opartej na niezliczonych doÂświadczeniach. - PowstaĂą i ujrzyj oblicze pana wszystkich FungusĂłw!
- Fungusów? Co to jest? - westchn¹³ Stefan, po czym przetar³ oczy. Wzrok zacz¹³ powracaÌ, lecz nie móg³ powstaÌ - tym razem nie zabrak³o si³, lecz po prostu... za du¿e wra¿enie zrobi³ na nim widok, który przed nim siê pojawi³.
Przed sob¹ ujrza³ olbrzymi¹ trybunê, wykonan¹ z litego kamienia, na której szczycie znajdowa³ siê olbrzymi baldachim z licznymi ozdobieniami i œwiecide³kami. W samym œrodku, w cieniu os³ony znajdowa³ siê... gigantyczny muchomor sromotnikowy? Z koron¹ na g³owie? Jednak to i tak by³o niczym, co znajdowa³o siê na lewo i prawo od owej trybuny: olbrzymie podwy¿szenia, które rozci¹gaj¹c siê tworzy³y idealny okr¹g, zaœ na siedzeniach o niezliczonej liczbie znajdowa³y siê wszelakie grzyby: kurki, maœlaki, kanie, pieczarki, borowiki, muchomory, podgrzybki... Tak, to by³a arena, na której pierwszy raz by³ w roli innej ni¿ kibica (jeœli liczymy derby Œl¹ska w ga³ê kopan¹). Ryk trybun wzbudza³ dreszcze, szczególnie gdy odg³osy wydawa³y grzyby...
- Na ÂświĂŞtÂą wodzionkĂŞ i wĂŞgiel z kopalni! Co ja tutaj robiĂŞ?!
- Otó¿... zosta³eœ wybrany. Nieraz i nie dwa u¿ywa³eœ s³ów "kurkami" zwanymi, co niejako rzadkie spotykane s¹ na naszych œwiêtych ziemiach. Wed³ug legend tylko Wybraniec móg³ ¿yÌ z tak¹ œmia³oœci¹ jak ty... dlatego wiêc nie mogliœmy pozwoliÌ Tobie uciec, gdy¿ oznacza³oby to utratê tak znamienitej osoby w tych skromnych leœnych progach! - odpar³ muchomor sromotnikowy z koron¹.
- I co? Brawo, macie mnie! A teraz mnie wypuœÌcie! W ogóle... - Stefan siê zastanowi³ i uleg³ pó³godzinnej zadumie, co nie przeszkadza³o grzybom. - Jak to mo¿liwe, ¿e postawiliœcie ca³y ten wielki obiekt?
Na trybunach zapadÂła niezrĂŞczna cisza. Od tych chwil wszystko miaÂło zaleÂżeĂŚ, czy igrzyska bĂŞdÂą, czy teÂż nie.
- Otó¿ drogi Wybraùcze... Nie wypuœcimy ciebie, dopóki nie wygrasz ca³ych igrzysk! Zaœ arenê kupiliœmy w Ikei i sami j¹ skrêciliœmy!
- A to zwracam honor co do Ikei... zaraz, mam wygraÌ igrzyska? Niby jak?! - wybuchn¹³ Stefan.
- Proste, pokonujÂąc naszych najpotĂŞÂżniejszych gladiatorĂłw... - odpowiedziaÂł z bÂłogim spokojem KrĂłl. - A teraz wprowadÂźcie pierwszego przeciwnika naszego WybraĂąca! Humus Hubas!

Arena rozdar³a siê niekontrolowanym okrzykiem, zaœ z jednego z wejœÌ na p³ytê areny s³yszalny by³ dŸwiêk otwieranych wrót. Wraz z owym g³osem Stefan odwróci³ siê, by ujrzeÌ zbli¿aj¹c¹ siê kaniê, która na koronie posiada³a Ìwieki oraz ma³e ostrze, którym najwyraŸniej mia³a walczyÌ. Kolejnymi malutkimi skokami zbli¿a³a siê do Stefana, aby po chwili staÌ naprzeciwko niego.
- Humus Hubas jako pierwszy zmierzy siê z Wybraùcem! Szykujcie siê na wielkie widowisko, z którego niekoniecznie nasz goœÌ musi wyjœÌ ¿ywcem! Igrzyska czas zacz¹Ì! - tym oto okrzykiem Król rozpocz¹³ ca³¹ wielk¹ imprezê.
Kania zaczê³a siê powoli zbli¿aÌ do Stefana, który kompletnie nie wiedzia³, czy œmiaÌ siê, czy udawaÌ przera¿enie. Ostatecznie wybra³ wariant najbardziej oczywisty - stopa plus grzyb oznacza œmierÌ. Tak, to mia³o sens i wbrew pozorom zabi³o Humus Hubasa. Nag³y ryk trybun urwa³ siê, jakby ktoœ strzeli³ biczem na wyraŸny rozkaz. Na ca³ej arenie zapad³a ponura cisza... by po chwili Stefan poczu³ dr¿enie, które pochodzi³o z podskakuj¹cych nó¿ek grzybów. Tak, trybuny szala³y, niektórzy wrêcz p³akali ze wzruszenia ¿e oto Wybraniec tak szybko pokona³ pierwszego przeciwnika. Zwyciêzca kompletnie nie ogarnia³ fenomenu rozdeptania, lecz pozwoli³ porwaÌ siê emocjom i skacz¹c z radoœci nakrêca³ trybuny, myœl¹c, ¿e "skoro tacy maj¹ byÌ rywale, to i prêdzej czy póŸniej wygram swoj¹ zdolnoœÌ. Specjalnie dla nich pobawiê siê w tego Stefana Wybraùca..."
Kolejne godziny to niezliczone starcia, na przyk³ad z Funghi Brothers (rozdeptani), Wybuchow¹ Kurk¹ (zgnieciona), Pieczarkami Harakiri (same siê zaciapa³y na œmierÌ), czy z Muchormaxem Aureliuszem Hiacyntem Pierwszym (zasypany ¿ywcem przez piasek wykopany przez d³onie Wybraùca). Trybuny szala³y, grzyby rozkwita³y i pyli³y z radoœci automatycznie rodz¹c swe potomstwo, Król wy³ ze wzruszenia, zaœ Stefan... powoli zacz¹³ zasypiaÌ, gdy¿ ca³a ta zabawa zaczê³a siê d³u¿yÌ, a zachodz¹ce s³oùce powoli wita³o nadchodz¹c¹ noc.
- Dobra, grzyby! DawaĂŚ mi tu najsilniejszego i opuszczam tÂą arenĂŞ!
Na te sÂłowa wrzask trybun ulegÂł spotĂŞgowaniu, zaÂś KrĂłlowi nie pozostaÂło nic innego, jak wezwaĂŚ do ostatecznego starcia:
- Dobra, dawaĂŚ go tu!
Trybuny zaczê³y skandowaÌ jego imiê. Najpotê¿niejszy przeciwnik w³aœnie nadchodzi³. Stefan próbowa³ us³yszeÌ jego imiê, lecz odg³osy z ró¿nych stron areny skutecznie to zag³usza³y... a¿ sta³o siê to. Pojawi³ siê on. Br¹zowa sierœÌ, spore zêby, potê¿ny ogon. I ten wzrok, pe³en ognia, nienawiœci, jadu... po prostu pe³en wszystkiego, co z³e. Wtedy te¿ Stefan us³ysza³ jego tytu³, wprost z "ust" Króla:
- Oto przed paĂąstwem obecny mistrz areny: KlnÂący BĂłbr Dyslektyk!

Tego Stefan nie móg³ wytrzymaÌ - pad³ na ziemiê, po czym turlaj¹c siê ry³ ze œmiechu widz¹c i rozumiej¹c, z kim ma mieÌ do czynienia w walce o swoj¹ wolnoœÌ. T³umy tego nie rozumia³y, jak i przeciwnik, który przesta³ siê pieœciÌ i po chwili rzuci³ siê k¹saj¹c Stefana w lew¹ d³où. Œmiech nagle przerodzi³ siê w ryk bólu, zaœ pok¹sany wrzasn¹³ z wyrzutem:
- Za co?!
- Sa do, rze to k***y n***y pieszcisz siem ze mnom, jagbysz fykrau calom falkeÂł, k***a! JesteÂź ch**em dragtujonc dak te drybuny, knido pier****na w d**ĂŞ...
- Ej no przestaù, na jasn¹ anielkê. Po prostu wystarczy³o powiedzieÌ ¿e zaczynamy - jêkn¹³ Stefan, nadal lekko zdumiony osobowoœci¹ swego rywala.
- Zabijajcie siê! Ju¿! Taœ taœ! - rykn¹³ Król, zaœ trybuny wraz z nim zaczê³y swój ryk u¿ywaj¹c zwrotu "taœ taœ".
- K***a ja ciem saras zapier**lê dylgo stuj spogojnie... - rykn¹³ bóbr, po czym skoczy³ w kierunku aorty szyjnej swego oponenta.
Tym razem Stefan nie zlekcewa¿y³ i jednym ciosem odepchn¹³ przeciwnika unikaj¹c œmiertelnego ataku. Zamiast mówiÌ skontrowa³ nadeptuj¹c na ogon ssaka o solidnym uzêbieniu.
- Osz ty skur****nie je**ny! Saras ciem upier**lĂŞ! - po czym bĂłbr wyrwaÂł siĂŞ spod gniotÂącej nogi, a nastĂŞpnie skoczyÂł w celu ugryzienia klatki piersiowej.
Stefan jednak nie byÂł juÂż tym samym trollujÂącym czÂłowiekiem. StaÂł siĂŞ WybraĂącem. Jeden cios ÂŚSW (ÂŚlÂąska Sztuka Walki) i jego klnÂący przeciwnik padÂł nieprzytomny.
- Niech ginie - westchn¹³, po czym spojrza³ w stronê trybun. Te milcza³y oczekuj¹c decyzji Króla.
- No có¿... zwyciê¿y³, wiêc jest mistrzem! Proroctwa siê spe³niaj¹! Nie do wiary!
- No dobra, dobra... - Stefan prĂłbowaÂł przekrzyczeĂŚ tÂłum, lecz w ogĂłle to siĂŞ nie udawaÂło do chwili, aÂż siĂŞ wkurzyÂł - CISZA!
ZapadÂła cisza.
- Dobra, jestem mistrzem areny, wypuœÌcie mnie zatem, bo inaczej poka¿ê temu muchomorowi, co robi¹ z nim rodziny, gdy myl¹ go z kani¹!

*

- A gdybym tak na samym poczÂątku powiedziaÂł o smaÂżeniu, to ciekawe, czy by wtedy mnie wypuÂścili? - powiedziaÂł do samego siebie Stefan, z kaÂżdym krokiem oddalajÂąc siĂŞ od nadal oÂświetlonej i huczÂącej areny (akurat uznali, Âże hasÂło Stefana "niech ginie" idealnie pasuje do imprezy koĂączÂącej igrzyska).
Na niebie panowa³a spokojna noc, lecz im dalej brn¹³ w kierunku mrocznej puszczy, tym bardziej czu³ niepokój i dziwn¹ grozê. Czu³ siê zagro¿ony... lecz te¿ i senny, dlatego te¿ daleko nie uszed³, by paœÌ na pierwsz¹ lepsz¹ kêpê mchu, by odpocz¹Ì chwilê... a w konsekwencji przespaÌ ca³¹ noc. W œnie widzia³ ponownie wielkie ha³dy, olbrzymie i ponure chmury wype³nione siark¹ i innymi truciznami tego œwiata, a tak¿e sadzê na jego rowerze, dziurawym jak zwykle. By³y te¿ i kotki, czarne jak wêgiel... tak, bo jad³y wêgiel.
Huk. NagÂłe wyrwanie ze snu. Szybko powstaÂł, by ujrzeĂŚ co siĂŞ dzieje. Nic nie widziaÂł, gdyÂż wszĂŞdzie panowaÂła niepodzielnie biel. RuszyÂł do przodu, by odkryĂŚ, co siĂŞ dzieje, lecz pierwsze co spotkaÂł to kory kolejnych drzew. Brzozy. PoczuÂł grozĂŞ w sercu - jakby gdzieÂś to juÂż widziaÂł. Blask sÂłoĂąca zasÂłaniaÂła... mgÂła. Wtedy teÂż usÂłyszaÂł strzaÂły...

*

Komentarze mile widziane.