Bez zbĂŞdnego ociÂągania, START! Wszystko jest w Przedmowie.

Endor Tales

Przedmowa

Endor Tales opowiada o wydarzeniach po opuszczeniu Œródziemia przez Króla Aragorna, a nawet póŸniejszych czasach. Jest pisany czêœciowo w Quenyi, jêzyku Elfów. Na koùcu rozdzia³u zamieszczone s¹ t³umaczenia. Oczywiœcie, moja znajomoœÌ Quenyi nie jest wystarczaj¹co du¿a, aby wszystkie wypowiedzi by³y w tym jêzyku. Wystêpuje on w ka¿dym rozdziale; stara³em siê, aby by³ on poprawny, jednak mog¹ zdarzyÌ siê b³êdy, za co serdecznie przepraszam.
Bogiem ElfĂłw jest IlĂşvatar, tak jak np. Allach. Jednak wymienne z tym jest uÂżywane sÂłowo Eru, co oznacza bĂłg, np. Atena.

Prolog

...............PiÂąta Era
..............Rok 4928
Thoron zbli¿a³ siê do Dol Amroth. By³o s³onecznie. W mieœcie mia³ spotkaÌ siê z Aglarem, jednym z najwiêkszych mêdrców tamtych czasów. Gdy otworzono bramy, widok miasta go zadziwi³. Bia³y kamieù, br¹zowe drewno i niebieski metal. Kompozycja tych kolorów wygl¹da³a imponuj¹co. Wci¹¿ oszo³omiony piêknem wyci¹gn¹³ pergamin i odczyta³ dok³adne miejsce spotkania:
„Wypatruj mnie w jedynej drewnianej chacie w mieÂście.”
-Hmmm... To powinno byÌ ³atwe.- pomyœla³, gdy zerkn¹³ na mapê miasta.
Dom Aglara byÂł zaznaczony lekko wyblakÂłym krzyÂżykiem. ChÂłopak przyspieszyÂł kroku i po chwili byÂł juÂż na miejscu.
-Nai Eru lye mĂĄnata, seldo!- przywitaÂł siĂŞ Aglar.
-Nai...- odburkn¹³ Thoron, gdy¿ nie by³ takim ch³opcem.
MĂŞdrzec zwiesiÂł gÂłowĂŞ, ale juÂż po chwili ponagliÂł mÂłodzieĂąca, aby wszedÂł do Âśrodka.
-Thoronie! To, co chcĂŞ ci przekazaĂŚ musi zostaĂŚ tajne.
-Zgoda.
-Otó¿, gdy Król Aragorn toczy³ ostatni¹ bitwê na Polach Pelennoru, ró¿d¿ka Gandalfa Bia³ego zosta³a z³amana przez Króla- Czarnoksiê¿nika z Angmaru. Nikt nie zna³ jej dalszych losów. Lecz gdy jecha³em do biblioteki w Minas Tirith, mój wzrok przyci¹gn¹³ jakiœ b³yszcz¹cy przedmiot. Podnios³em go. To by³ kryszta³. Potem zobaczy³em kilka kolejnych. I okaza³o siê, ¿e to s¹ resztki ró¿d¿ki Gandalfa!- wrzuci³ ciê¿ko wygl¹daj¹cy worek na stó³.
-ZebraÂłem je wszystkie. MoÂżesz je zabraĂŚ.
-S³ucham?!- rykn¹³ Thoron, poniewa¿ nie by³ przygotowany na taki cios psychiczny.
-Jestem ju¿ stary, Thoronie. Istnieje legenda, ¿e ten, kto odgadnie ich zagadkê, posi¹dzie moc wszystkich czterech ¿ywio³ów. Ja nie zdo³a³bym tego zrobiÌ. Ty jesteœ m³ody, masz jeszcze szansê.- powiedzia³ Aglar.
-DziĂŞkujĂŞ, Finca.- poÂżegnaÂł siĂŞ Thoron.
WyszedÂł z domu mĂŞdrca.
-KoleÂś widzi mnie pierwszy raz. I daje mi kamienie o tak potĂŞÂżnej mocy. O co tu chodzi?- zapytaÂł sam siebie.
Jednak Thoron, jak ka¿dy cz³owiek, pragn¹³ takiej w³adzy. Dotar³ do lasu. Tak, w zacisznym miejscu otworzy³ worek i wysypa³ kamienie. Pomyœla³ chwilê, a potem wyszepta³ jedyn¹ inkantacjê jak¹ zna³:
„Nai vaiwa ĂĄ hweste!“
RozlegÂł siĂŞ szum drzew. ZaklĂŞcie zadziaÂłaÂło. Ale nic nie daÂło. Szept Thorona tylko zwabiÂł tutaj zbĂłjnikĂłw. Zaatakowali Thorona i zabili go. MyÂśleli, Âże prezent od Aglara to cenny skarb. Mylili siĂŞ. Zabity Thoron padÂł na kamienie. Jego krew wypÂłynĂŞÂła na ten prezent. I wtedy siĂŞ zaczĂŞÂło. Zielone krysztaÂły zostaÂły pochÂłoniĂŞte przez ziemiĂŞ razem z ciaÂłem czÂłowieka. Czerwone zabraÂł ogieĂą, niebieskie- woda, a szare zabraÂł wiatr. Wszyscy zginĂŞli, a kamienie przepadÂły. Tylko jeden czÂłowiek opisaÂł to wydarzenie. W swej ksiĂŞdze nazwaÂł krysztaÂły Valsarn- kamienie mocy.
I teraz zaczyna siĂŞ caÂła historia...

SÂłowniczek:
Aglar- chwaÂła, blask
Thoron- orzeÂł
Seldo- chÂłopiec
Nai Eru lye mĂĄnata- niech BĂłg ciĂŞ bÂłogosÂławi
Finca- mÂądry
Nai vaiwa ĂĄ hweste- niech wiatr wieje

[Nenloth]

Bez zbĂŞdnego ociÂągania, START! Wszystko jest w Przedmowie.

Endor Tales

Przedmowa

Endor Tales opowiada o wydarzeniach po opuszczeniu Œródziemia przez Króla Aragorna, a nawet póŸniejszych czasach. Jest pisany czêœciowo w Quenyi, jêzyku Elfów. Na koùcu rozdzia³u zamieszczone s¹ t³umaczenia. Oczywiœcie, moja znajomoœÌ Quenyi nie jest wystarczaj¹co du¿a, aby wszystkie wypowiedzi by³y w tym jêzyku. Wystêpuje on w ka¿dym rozdziale; stara³em siê, aby by³ on poprawny, jednak mog¹ zdarzyÌ siê b³êdy, za co serdecznie przepraszam.
Bogiem ElfĂłw jest IlĂşvatar, tak jak np. Allach. Jednak wymienne z tym jest uÂżywane sÂłowo Eru, co oznacza bĂłg, np. Atena.

Prolog

...............PiÂąta Era
..............Rok 4928
Thoron zbli¿a³ siê do Dol Amroth. By³o s³onecznie. W mieœcie mia³ spotkaÌ siê z Aglarem, jednym z najwiêkszych mêdrców tamtych czasów. Gdy otworzono bramy, widok miasta go zadziwi³. Bia³y kamieù, br¹zowe drewno i niebieski metal. Kompozycja tych kolorów wygl¹da³a imponuj¹co. Wci¹¿ oszo³omiony piêknem wyci¹gn¹³ pergamin i odczyta³ dok³adne miejsce spotkania:
„Wypatruj mnie w jedynej drewnianej chacie w mieÂście.”
-Hmmm... To powinno byÌ ³atwe.- pomyœla³, gdy zerkn¹³ na mapê miasta.
Dom Aglara byÂł zaznaczony lekko wyblakÂłym krzyÂżykiem. ChÂłopak przyspieszyÂł kroku i po chwili byÂł juÂż na miejscu.
-Nai Eru lye mĂĄnata, seldo!- przywitaÂł siĂŞ Aglar.
-Nai...- odburkn¹³ Thoron, gdy¿ nie by³ takim ch³opcem.
MĂŞdrzec zwiesiÂł gÂłowĂŞ, ale juÂż po chwili ponagliÂł mÂłodzieĂąca, aby wszedÂł do Âśrodka.
-Thoronie! To, co chcĂŞ ci przekazaĂŚ musi zostaĂŚ tajne.
-Zgoda.
-Otó¿, gdy Król Aragorn toczy³ ostatni¹ bitwê na Polach Pelennoru, ró¿d¿ka Gandalfa Bia³ego zosta³a z³amana przez Króla- Czarnoksiê¿nika z Angmaru. Nikt nie zna³ jej dalszych losów. Lecz gdy jecha³em do biblioteki w Minas Tirith, mój wzrok przyci¹gn¹³ jakiœ b³yszcz¹cy przedmiot. Podnios³em go. To by³ kryszta³. Potem zobaczy³em kilka kolejnych. I okaza³o siê, ¿e to s¹ resztki ró¿d¿ki Gandalfa!- wrzuci³ ciê¿ko wygl¹daj¹cy worek na stó³.
-ZebraÂłem je wszystkie. MoÂżesz je zabraĂŚ.
-S³ucham?!- rykn¹³ Thoron, poniewa¿ nie by³ przygotowany na taki cios psychiczny.
-Jestem ju¿ stary, Thoronie. Istnieje legenda, ¿e ten, kto odgadnie ich zagadkê, posi¹dzie moc wszystkich czterech ¿ywio³ów. Ja nie zdo³a³bym tego zrobiÌ. Ty jesteœ m³ody, masz jeszcze szansê.- powiedzia³ Aglar.
-DziĂŞkujĂŞ, Finca.- poÂżegnaÂł siĂŞ Thoron.
WyszedÂł z domu mĂŞdrca.
-KoleÂś widzi mnie pierwszy raz. I daje mi kamienie o tak potĂŞÂżnej mocy. O co tu chodzi?- zapytaÂł sam siebie.
Jednak Thoron, jak ka¿dy cz³owiek, pragn¹³ takiej w³adzy. Dotar³ do lasu. Tak, w zacisznym miejscu otworzy³ worek i wysypa³ kamienie. Pomyœla³ chwilê, a potem wyszepta³ jedyn¹ inkantacjê jak¹ zna³:
„Nai vaiwa ĂĄ hweste!“
RozlegÂł siĂŞ szum drzew. ZaklĂŞcie zadziaÂłaÂło. Ale nic nie daÂło. Szept Thorona tylko zwabiÂł tutaj zbĂłjnikĂłw. Zaatakowali Thorona i zabili go. MyÂśleli, Âże prezent od Aglara to cenny skarb. Mylili siĂŞ. Zabity Thoron padÂł na kamienie. Jego krew wypÂłynĂŞÂła na ten prezent. I wtedy siĂŞ zaczĂŞÂło. Zielone krysztaÂły zostaÂły pochÂłoniĂŞte przez ziemiĂŞ razem z ciaÂłem czÂłowieka. Czerwone zabraÂł ogieĂą, niebieskie- woda, a szare zabraÂł wiatr. Wszyscy zginĂŞli, a kamienie przepadÂły. Tylko jeden czÂłowiek opisaÂł to wydarzenie. W swej ksiĂŞdze nazwaÂł krysztaÂły Valsarn- kamienie mocy.
I teraz zaczyna siĂŞ caÂła historia...

SÂłowniczek:
Aglar- chwaÂła, blask
Thoron- orzeÂł
Seldo- chÂłopiec
Nai Eru lye mĂĄnata- niech BĂłg ciĂŞ bÂłogosÂławi
Finca- mÂądry
Nai vaiwa ĂĄ hweste- niech wiatr wieje

Dobre, mimo, Âże nie lubiĂŞ WÂładcy PierÂścieni...
10/10!

[Szymb]

Dobre, mimo, Âże nie lubiĂŞ WÂładcy PierÂścieni...
10/10!

OMG! Nareszcie! Moja ulubiona lektura!! 9.5/10!!!

[Blue]

OMG! Nareszcie! Moja ulubiona lektura!! 9.5/10!!!

No super, super. Nawet lubiĂŞ wÂładcy pierÂścieni, ale widziaÂłem tylko film
10/10

[Byakurai]

No super, super. Nawet lubiĂŞ wÂładcy pierÂścieni, ale widziaÂłem tylko film
10/10

BÂądÂź moim mistrzem.... 10/10

[Afil]

BÂądÂź moim mistrzem.... 10/10

Mimo ÂżaÂłobnego nastroju zdecydowaÂłem siĂŞ zamieÂściĂŚ kolejny rozdziaÂł Endor Tales.

RozdziaÂł I

.................PiÂąta Era
................Rok 5154
Malwena siedzia³a w karczmie w Dol Guldur. W zasadzie knajpka ju¿ opustosza³a. Zosta³a tylko ona. Malwena by³a wysok¹ dziewczyn¹, a co najwa¿niejsze, by³a elfem. Mia³a blond w³osy i niebieskie oczy. Zawsze przywdziana by³a w szary p³aszcz z kapturem. Nie lubi³a siê wyró¿niaÌ. Uwielbia³a przygody. Dlatego w³aœnie uda³a siê do karczmy. To tam przychodzi³y jej najlepsze pomys³y.
-Eh... Chyba nic ju¿ dzisiaj nie wymyœlê.- dopi³a wodê i ju¿ chcia³a wyjœÌ, kiedy z kieszeni wypad³a jej paczuszka.
Nie pamiĂŞtaÂła, Âżeby wkÂładaÂła coÂś takiego do schowka pÂłaszcza. SchyliÂła siĂŞ wiĂŞc po tajemniczy przedmiot. RozwinĂŞÂła papier. W Âśrodku byÂła kartka i kamyczek. Tekst brzmiaÂł:
„To jest Valsarn. Podobno ten, kto odnajdzie je wszystkie, zdobĂŞdzie wÂładzĂŞ nad wszystkimi ÂżywioÂłami: wodÂą, ogniem, ziemiÂą i powietrzem”
WyjĂŞÂła Valsarna. ByÂł on czerwony.
-To chyba oznacza ogieĂą...- pomyÂślaÂła.
Malwena byÂła bystra. GapiÂła siĂŞ na niego przez chwilĂŞ, a potem stwierdziÂła:
-WiĂŞc chyba mamy zajĂŞcie. I to nie na dzisiaj, i nie na jutro. Prawdopodobnie na caÂły najbliÂższy rok... ÂŚwietnie!
WybiegÂła z budynku i wpadÂła do domu. SpakowaÂła trochĂŞ wody, poÂżywienia, przepasaÂła siĂŞ szarfÂą, na ktĂłrej zaczepiÂła sztylet i miecz. WziĂŞÂła teÂż mapĂŞ, Âżeby siĂŞ nie zgubiĂŚ.
-Eru! ÂŻycz mi szczĂŞÂścia!- krzyknĂŞÂła, gdy byÂła juÂż poza domem.
Ruszy³a œcie¿k¹. Ale po chwili siê zatrzyma³a. Nie wiedzia³a przecie¿, gdzie zacz¹Ì poszukiwania. Jedynym sposobem by³o wybranie siê do Rivendell, do elfickich mêdrców. Obra³a wiêc tê œcie¿kê.

* * *

Po kilku dniach wĂŞdrĂłwki dotarÂła do Miasta ElfĂłw. UzupeÂłniÂła tam zapasy poÂżywienia. NastĂŞpnie udaÂła siĂŞ na rozmowĂŞ.
W Rivendell panowaÂła akurat wiosna. Wszystkie zÂłote domy byÂły oplecione zielonymi bluszczami, a w powietrzu roznosiÂł siĂŞ piĂŞkny zapach kwiatĂłw.

* * *

-Czyli mówisz, ¿e znalaz³aœ Valsarna?- zapyta³ Thilelen, mêdrzec, gdy pokaza³a mu ju¿ zawartoœÌ paczki.
-W sumie tak... Ale tej paczuszki nie znalazÂłam. Najprawdopodobniej ktoÂś mi jÂą podrzuciÂł.- wyjaÂśniÂła.
-Czyta³em niedawno, ¿e cz³owiek, zwany Leuca, znalaz³ ogromn¹ iloœÌ Valsarnów. Ale nie umia³ sobie z nimi poradziÌ, wiêc wierzy siê, ¿e nie znalaz³ ich wszystkich. Teraz mamy potwierdzenie. Myœlê, ¿e jedynym sposobem na znalezienie ich wszystkich i odkrycie mocy, to pokonanie Leuci (czyt. Leuki) i zabranie wszystkich kryszta³ów. Widzê, ¿e jesteœ ju¿ wyposa¿ona!- powiedzia³.
-WÂłaÂściwie, to brakuje mi jeszcze jakiejÂś ochrony. To chyba nie wystarczy.- powiedziaÂła naciÂągajÂąc pÂłaszcz.
-Mam kolczugĂŞ z mithrilu. Powinna ciĂŞ chroniĂŚ przed ranami.
Malwena zaÂłoÂżyÂła zbrojĂŞ pod pÂłaszcz. LeÂżaÂła Âświetnie.
-Dziêkujê bardzo. Ale wci¹¿ nie wiem, gdzie mam zacz¹Ì poszukiwania.
-Z tego co wiem, to Leuca obraÂł siedzibĂŞ na Anfalasie.
-TrochĂŞ daleko...- jĂŞknĂŞÂła.
-Malweno! JesteÂś dzielnÂą dziewczynÂą. Dasz radĂŞ tam dotrzeĂŚ i pokonaĂŚ LeucĂŞ, tego tyrana.
-Tyrana? Czy posiadanie ValsarnĂłw to coÂś zÂłego? Czy to wyzwala jakieÂś cienie?
-OczywiÂście, Âże nie! ChociaÂż moÂże spowodowaĂŚ chĂŞĂŚ wÂładzy. A Leuca taki siĂŞ wÂłaÂśnie staÂł. ZamordowaÂł wielu ludzi, ktĂłrzy chcieli go powstrzymaĂŚ.- wyjaÂśniÂł Thilelen.
-A to wredna Âświnia! UtnĂŞ mu ten jego obmierzÂły Âłeb!- krzyknĂŞÂła.
-Spokojnie. Na pewno da siĂŞ to zaÂłatwiĂŚ uczciwie.
-Ale ja tak nie chcê! Wyruszy³am tutaj szukaÌ przygody! Thilelenie, dziêkujê ci za wszystkie rady i za ochronê. Mam zamiar odnaleŸÌ wszystkie Valsarny i nawet jakiœ Leuca mnie nie powstrzyma!- krzyknê³a i wybieg³a.
Zacz¹³ delikatnie padaÌ deszcz. Dziewczyna cicho westchnê³a i ruszy³a na po³udnie, ku Eregionowi.

SÂłowniczek:
Malwena- ZÂłota dziewczyna
Thilelen- PoÂświata gwiazdy
Leuca- w¹¿
Anfalas, Eregion- krainy ÂŚrĂłdziemia



[*]

[Nenloth]

Mimo ÂżaÂłobnego nastroju zdecydowaÂłem siĂŞ zamieÂściĂŚ kolejny rozdziaÂł Endor Tales.

RozdziaÂł I

.................PiÂąta Era
................Rok 5154
Malwena siedzia³a w karczmie w Dol Guldur. W zasadzie knajpka ju¿ opustosza³a. Zosta³a tylko ona. Malwena by³a wysok¹ dziewczyn¹, a co najwa¿niejsze, by³a elfem. Mia³a blond w³osy i niebieskie oczy. Zawsze przywdziana by³a w szary p³aszcz z kapturem. Nie lubi³a siê wyró¿niaÌ. Uwielbia³a przygody. Dlatego w³aœnie uda³a siê do karczmy. To tam przychodzi³y jej najlepsze pomys³y.
-Eh... Chyba nic ju¿ dzisiaj nie wymyœlê.- dopi³a wodê i ju¿ chcia³a wyjœÌ, kiedy z kieszeni wypad³a jej paczuszka.
Nie pamiĂŞtaÂła, Âżeby wkÂładaÂła coÂś takiego do schowka pÂłaszcza. SchyliÂła siĂŞ wiĂŞc po tajemniczy przedmiot. RozwinĂŞÂła papier. W Âśrodku byÂła kartka i kamyczek. Tekst brzmiaÂł:
„To jest Valsarn. Podobno ten, kto odnajdzie je wszystkie, zdobĂŞdzie wÂładzĂŞ nad wszystkimi ÂżywioÂłami: wodÂą, ogniem, ziemiÂą i powietrzem”
WyjĂŞÂła Valsarna. ByÂł on czerwony.
-To chyba oznacza ogieĂą...- pomyÂślaÂła.
Malwena byÂła bystra. GapiÂła siĂŞ na niego przez chwilĂŞ, a potem stwierdziÂła:
-WiĂŞc chyba mamy zajĂŞcie. I to nie na dzisiaj, i nie na jutro. Prawdopodobnie na caÂły najbliÂższy rok... ÂŚwietnie!
WybiegÂła z budynku i wpadÂła do domu. SpakowaÂła trochĂŞ wody, poÂżywienia, przepasaÂła siĂŞ szarfÂą, na ktĂłrej zaczepiÂła sztylet i miecz. WziĂŞÂła teÂż mapĂŞ, Âżeby siĂŞ nie zgubiĂŚ.
-Eru! ÂŻycz mi szczĂŞÂścia!- krzyknĂŞÂła, gdy byÂła juÂż poza domem.
Ruszy³a œcie¿k¹. Ale po chwili siê zatrzyma³a. Nie wiedzia³a przecie¿, gdzie zacz¹Ì poszukiwania. Jedynym sposobem by³o wybranie siê do Rivendell, do elfickich mêdrców. Obra³a wiêc tê œcie¿kê.

* * *

Po kilku dniach wĂŞdrĂłwki dotarÂła do Miasta ElfĂłw. UzupeÂłniÂła tam zapasy poÂżywienia. NastĂŞpnie udaÂła siĂŞ na rozmowĂŞ.
W Rivendell panowaÂła akurat wiosna. Wszystkie zÂłote domy byÂły oplecione zielonymi bluszczami, a w powietrzu roznosiÂł siĂŞ piĂŞkny zapach kwiatĂłw.

* * *

-Czyli mówisz, ¿e znalaz³aœ Valsarna?- zapyta³ Thilelen, mêdrzec, gdy pokaza³a mu ju¿ zawartoœÌ paczki.
-W sumie tak... Ale tej paczuszki nie znalazÂłam. Najprawdopodobniej ktoÂś mi jÂą podrzuciÂł.- wyjaÂśniÂła.
-Czyta³em niedawno, ¿e cz³owiek, zwany Leuca, znalaz³ ogromn¹ iloœÌ Valsarnów. Ale nie umia³ sobie z nimi poradziÌ, wiêc wierzy siê, ¿e nie znalaz³ ich wszystkich. Teraz mamy potwierdzenie. Myœlê, ¿e jedynym sposobem na znalezienie ich wszystkich i odkrycie mocy, to pokonanie Leuci (czyt. Leuki) i zabranie wszystkich kryszta³ów. Widzê, ¿e jesteœ ju¿ wyposa¿ona!- powiedzia³.
-WÂłaÂściwie, to brakuje mi jeszcze jakiejÂś ochrony. To chyba nie wystarczy.- powiedziaÂła naciÂągajÂąc pÂłaszcz.
-Mam kolczugĂŞ z mithrilu. Powinna ciĂŞ chroniĂŚ przed ranami.
Malwena zaÂłoÂżyÂła zbrojĂŞ pod pÂłaszcz. LeÂżaÂła Âświetnie.
-Dziêkujê bardzo. Ale wci¹¿ nie wiem, gdzie mam zacz¹Ì poszukiwania.
-Z tego co wiem, to Leuca obraÂł siedzibĂŞ na Anfalasie.
-TrochĂŞ daleko...- jĂŞknĂŞÂła.
-Malweno! JesteÂś dzielnÂą dziewczynÂą. Dasz radĂŞ tam dotrzeĂŚ i pokonaĂŚ LeucĂŞ, tego tyrana.
-Tyrana? Czy posiadanie ValsarnĂłw to coÂś zÂłego? Czy to wyzwala jakieÂś cienie?
-OczywiÂście, Âże nie! ChociaÂż moÂże spowodowaĂŚ chĂŞĂŚ wÂładzy. A Leuca taki siĂŞ wÂłaÂśnie staÂł. ZamordowaÂł wielu ludzi, ktĂłrzy chcieli go powstrzymaĂŚ.- wyjaÂśniÂł Thilelen.
-A to wredna Âświnia! UtnĂŞ mu ten jego obmierzÂły Âłeb!- krzyknĂŞÂła.
-Spokojnie. Na pewno da siĂŞ to zaÂłatwiĂŚ uczciwie.
-Ale ja tak nie chcê! Wyruszy³am tutaj szukaÌ przygody! Thilelenie, dziêkujê ci za wszystkie rady i za ochronê. Mam zamiar odnaleŸÌ wszystkie Valsarny i nawet jakiœ Leuca mnie nie powstrzyma!- krzyknê³a i wybieg³a.
Zacz¹³ delikatnie padaÌ deszcz. Dziewczyna cicho westchnê³a i ruszy³a na po³udnie, ku Eregionowi.

SÂłowniczek:
Malwena- ZÂłota dziewczyna
Thilelen- PoÂświata gwiazdy
Leuca- w¹¿
Anfalas, Eregion- krainy ÂŚrĂłdziemia



[*]

Hmm... Nawet Âładnie!
Kolorki kojarzÂą mi siĂŞ z MtG (tylko inne kolory xd).
Razi trochê szybkoœÌ zdarzeù.
I jeszcze jedno: SPACJE! Po myÂślnikach i przed! SPACJE!
Na dziœ mimo ¿e nie znam siê ani trochê na WP, dam siódemkê i pó³ :o.

[Legends]

Hmm... Nawet Âładnie!
Kolorki kojarzÂą mi siĂŞ z MtG (tylko inne kolory xd).
Razi trochê szybkoœÌ zdarzeù.
I jeszcze jedno: SPACJE! Po myÂślnikach i przed! SPACJE!
Na dziœ mimo ¿e nie znam siê ani trochê na WP, dam siódemkê i pó³ :o.

MoÂże byĂŚ, chociaÂż nie cierpiĂŞ Tolkienowskich klimatĂłw
9,5/10

[Inaka]

MoÂże byĂŚ, chociaÂż nie cierpiĂŞ Tolkienowskich klimatĂłw
9,5/10

Cytat:

MoÂże byĂŚ, chociaÂż nie cierpiĂŞ Tolkienowskich klimatĂłw 9,5/10

Przepadnij...

Przeczyta³em to ze wzglêdu na to ¿e ca³a akcja jest osadzona w Œródziemiu. Btw. Co do tego Eregionu, ja bym tu u¿y³ nazwy Hollin, jest to nazwa aktualniejsza. G³ównie Elfy znali t¹ nazwê, jednak¿e to jest to tylko moje doczepianie siê. Druga sprawa

Cytat:

Malwena siedziaÂła w karczmie w Dol Guldur

, Dol Guldur by³o przez pewien okres siedzib¹ Saurona. Wiêc po jego upadku Dol Guldur zosta³o zniszczone przez Celeborna i Galadriel. Nie mia³o by sensu wznoszenie tej fortecy kolejny raz, wiêc to dosyÌ spory b³¹d.
Nie podobaj¹ mi siê przeskoki w pewnej chwili jest w Dol Guldur (nie istnieje), a po paru dniach w Rivendell. Fajnie jakbyœ opisa³ t¹ podró¿.

Cytat:

-Mam kolczugĂŞ z mithrilu. Powinna ciĂŞ chroniĂŚ przed ranami.

Nastêpnie kolczuga z Mithrilu, kto odda³ by tak¹ kolczuge. W trzeciej erze mia³a ogromn¹ wartoœÌ, a co dopiero w 5. No, ale dobra.
Tak, wiĂŞc dam 6.5/10

Co do pierwszego to nie podoba mi siĂŞ jedna rzecz

Cytat:

-Otó¿, gdy Król Aragorn toczy³ ostatni¹ bitwê na Polach Pelennoru, ró¿d¿ka Gandalfa Bia³ego zosta³a z³amana przez Króla- Czarnoksiê¿nika z Angmaru. Nikt nie zna³ jej dalszych losów. Lecz gdy jecha³em do biblioteki w Minas Tirith, mój wzrok przyci¹gn¹³ jakiœ b³yszcz¹cy przedmiot. Podnios³em go. To by³ kryszta³. Potem zobaczy³em kilka kolejnych. I okaza³o siê, ¿e to s¹ resztki ró¿d¿ki Gandalfa!-

Jest tu parê b³êdów. Po pierwsze Gandalf i Czarnoksiê¿nik, nie toczyli ¿adnej epickiej bitwy. Po drugie Gandalf powinien sobie poradziÌ z nim bez wiêkszych problemów (jest Majarem). Po trzecie jeœli by walczy³ i z³ama³a mu siê ró¿d¿ka, to klêska by³a by nieunikniona. Po czwarte to raczej nie ma sensu, piszesz o tym jak £azik walczy³ na Polach Pellenoru, a w pewnej chwili piszesz o z³amaniu ró¿d¿ki. Po pi¹te, przez 2 ery, napewno ktoœ znalaz³by ró¿d¿kê Gandalfa. I raczej zosta³a by znaleziona przez samego Gandalfa po walce.
Za drugie daje 5

[plutonio]

Cytat:

MoÂże byĂŚ, chociaÂż nie cierpiĂŞ Tolkienowskich klimatĂłw 9,5/10

Przepadnij...

Przeczyta³em to ze wzglêdu na to ¿e ca³a akcja jest osadzona w Œródziemiu. Btw. Co do tego Eregionu, ja bym tu u¿y³ nazwy Hollin, jest to nazwa aktualniejsza. G³ównie Elfy znali t¹ nazwê, jednak¿e to jest to tylko moje doczepianie siê. Druga sprawa

Cytat:

Malwena siedziaÂła w karczmie w Dol Guldur

, Dol Guldur by³o przez pewien okres siedzib¹ Saurona. Wiêc po jego upadku Dol Guldur zosta³o zniszczone przez Celeborna i Galadriel. Nie mia³o by sensu wznoszenie tej fortecy kolejny raz, wiêc to dosyÌ spory b³¹d.
Nie podobaj¹ mi siê przeskoki w pewnej chwili jest w Dol Guldur (nie istnieje), a po paru dniach w Rivendell. Fajnie jakbyœ opisa³ t¹ podró¿.

Cytat:

-Mam kolczugĂŞ z mithrilu. Powinna ciĂŞ chroniĂŚ przed ranami.

Nastêpnie kolczuga z Mithrilu, kto odda³ by tak¹ kolczuge. W trzeciej erze mia³a ogromn¹ wartoœÌ, a co dopiero w 5. No, ale dobra.
Tak, wiĂŞc dam 6.5/10

Co do pierwszego to nie podoba mi siĂŞ jedna rzecz

Cytat:

-Otó¿, gdy Król Aragorn toczy³ ostatni¹ bitwê na Polach Pelennoru, ró¿d¿ka Gandalfa Bia³ego zosta³a z³amana przez Króla- Czarnoksiê¿nika z Angmaru. Nikt nie zna³ jej dalszych losów. Lecz gdy jecha³em do biblioteki w Minas Tirith, mój wzrok przyci¹gn¹³ jakiœ b³yszcz¹cy przedmiot. Podnios³em go. To by³ kryszta³. Potem zobaczy³em kilka kolejnych. I okaza³o siê, ¿e to s¹ resztki ró¿d¿ki Gandalfa!-

Jest tu parê b³êdów. Po pierwsze Gandalf i Czarnoksiê¿nik, nie toczyli ¿adnej epickiej bitwy. Po drugie Gandalf powinien sobie poradziÌ z nim bez wiêkszych problemów (jest Majarem). Po trzecie jeœli by walczy³ i z³ama³a mu siê ró¿d¿ka, to klêska by³a by nieunikniona. Po czwarte to raczej nie ma sensu, piszesz o tym jak £azik walczy³ na Polach Pellenoru, a w pewnej chwili piszesz o z³amaniu ró¿d¿ki. Po pi¹te, przez 2 ery, napewno ktoœ znalaz³by ró¿d¿kê Gandalfa. I raczej zosta³a by znaleziona przez samego Gandalfa po walce.
Za drugie daje 5

Zgadzam siĂŞ z Plutoniem, za jedynkĂŞ 7/10

[Szymb]

Zgadzam siĂŞ z Plutoniem, za jedynkĂŞ 7/10