Czy kiedykolwiek zastanawialiœcie siê, jak musi siê czuÌ osoba, która straci³a pamiêÌ w wyniku strasznego wypadku b¹dŸ nie oczekiwanego przypadku? Nie... no có¿, ja te¿ nie, ale czasami zdarza siê to w najmniej oczekiwanym momencie. I tu w³aœnie przechodzimy do Ciebie m³odzieùcze.

StaÂłeÂś przy wodzie, prĂłbowaÂłeÂś siĂŞ orzeÂźwiĂŚ, poniewaÂż, dopiero co wstaÂłeÂś. Nagle usÂłyszaÂłeÂś gÂłos, o ktĂłrym juÂż dawno zdoÂłaÂłeÂś zapomnieĂŚ.
-Adrianie, zapomniaÂłeÂś mnie.
-Nie, nie mĂłgÂłbym - Szybko odpowiedziaÂłeÂś zarzutom gÂłosu.
-Zapomnia³eœ, kim jesteœ, wiêc zapomnia³eœ mnie. Spójrz w g³¹b siebie Adrianie. Nie zapomnij, kim naprawdê jesteœ. Musisz zaj¹Ì nale¿ne Ci miejsce synu.
-Jak mogĂŞ tam wrĂłciĂŚ? Jestem inny, niÂż byÂłem! - staraÂłeÂś siĂŞ wypytaĂŚ.
-PamiĂŞtaj kim jesteÂś. JesteÂś moim synem. PamiĂŞtaj, kim jesteÂś
-Nie... nie opuszczaj mnie. Ojcze. Nie zostawiaj mnie, Ojcze! - zacz¹³eœ krzyczeÌ w bardzo g³êbokiej rozpaczy.
-PamiĂŞtaj...

Wtedy siê obudzi³eœ. Nie wiedzia³eœ, gdzie jesteœ, poniewa¿ po otworzeniu oczu zobaczy³eœ tylko go³e bia³e jak œnieg œciany. Zauwa¿y³eœ, ¿e jesteœ w ma³ym pomieszczeniu, przypominaj¹cym wiêzienne cele, aczkolwiek nigdzie nie widzia³eœ krat w oknach, wiêc od razu skierowa³eœ swoje myœli w inn¹ stronê. Zastanawia³eœ siê, co mia³ znaczyÌ twój wczeœniejszy sen. Nie mia³eœ jednak zbyt d³ugiej chwili do namys³u, poniewa¿ us³ysza³eœ zbli¿aj¹ce siê w twoim kierunku kroki. Do pomieszczenia wesz³a piêkna niczym grecka bogini kobieta, która od razu uruchomi³a twoj¹ wybuja³¹ wyobraŸnie. Wyobrazi³eœ j¹ sobie w ró¿nych kontekstach i pozycjach, ale o tym mo¿e po godzinie 22 i nie w tym miejscu. Mogê jedynie powiedzieÌ, ¿e pani doktor, bo na taki zawód wskazywa³ jej lekarski kitel, by³a dobrze obdarzona przez naturê, a jej piêkne blond w³osy siêga³y jej do pasa. Podesz³a do twoje ³ó¿ka i schyli³a siê po twoj¹ kartê pacjenta, przy okazji uchylaj¹c trochê r¹bka tajemnicy na temat swojego dekoltu.
-Oj panie Adrianie Newway, co mu tu z panem mamy za cyrki. ByÂł pan nie przytomny przez tydzieĂą i tak naprawdĂŞ, to nic o panu nie wiemy. Czy mĂłgÂłbym pan uchyliĂŚ rÂąbka tajemnicy i powiedzieĂŚ mi coÂś o sobie? - zapytaÂła Pani doktor, caÂły czas bĂŞdÂąca schylona nad tobÂą. Ty, prĂłbujÂąc siĂŞ opanowaĂŚ, staraÂłeÂś siĂŞ coÂś powiedzieĂŚ, ale tak naprawdĂŞ, to w gÂłowie miaÂłeÂś kompletnÂą pustkĂŞ. StaraÂłeÂś siĂŞ sobie coÂś przypomnieĂŚ, ale jedyne, co pamiĂŞtaÂłeÂś, to sen sprzed godziny, ktĂłry takÂże za duÂżo Ci nie powiedziaÂł na temat twojej wÂłasnej osoby. Nie mogÂłeÂś tak jednak zostawiĂŚ panny bez odpowiedzi i chociaÂż po gÂłowie chodziÂło Ci peÂłno nieprzyzwoitych myÂśli, zwaÂżywszy na twoje dobrze zbudowane ciaÂło, to jednak zdoÂłaÂłeÂś tylko z siebie wydukaĂŚ, Âże nic nie pamiĂŞtasz.
-Ah, gdzie moje maniery. Powinnam teÂż przedstawiĂŚ siebie, poniewaÂż nastaÂła miĂŞdzy nami dziwna sytuacja, gdy ja znam twoje dane, a ty moich nie. Nazywam siĂŞ Pamela Monroe i jak zapewne zauwaÂżyÂłeÂś jestem tutaj lekarkÂą. Jak juÂż wspomniaÂłam, leÂżysz tutaj juÂż tydzieĂą i zostaÂłeÂś tutaj podrzucony przez parĂŞ starszych ludzi. Nie chcieli nic powiedzieĂŚ o tym, co siĂŞ z tobÂą staÂło, ale kazali siĂŞ tobÂą zaj¹Ì. ZrobiliÂśmy, co siĂŞ daÂło, ale blizny na twojej twarzy, no có¿… niektĂłrzy mĂłwiÂą, Âże dodajÂą trochĂŞ uroku. - po tym zdaniu skoĂączyÂła i spojrzaÂła na twojÂą zaczerwienionÂą twarz. -Co do twojej amnezji… miejmy nadzieje, Âże kiedyÂś odzyskasz pamiĂŞĂŚ, ale powinieneÂś siĂŞ cieszyĂŚ. Nie kaÂżdy ma moÂżliwoœÌ zaczĂŞcia swojego Âżycia od nowa. JakbyÂś miaÂł jakieÂś pytania, albo jakieÂś inne proÂśby… znajdziesz mnie w moim gabinecie. PokĂłj 69, pamiĂŞtaj. - dokoĂączyÂła. Ciekawe, o jakie proÂśby jej chodziÂło.

[Byakurai]

Czy kiedykolwiek zastanawialiœcie siê, jak musi siê czuÌ osoba, która straci³a pamiêÌ w wyniku strasznego wypadku b¹dŸ nie oczekiwanego przypadku? Nie... no có¿, ja te¿ nie, ale czasami zdarza siê to w najmniej oczekiwanym momencie. I tu w³aœnie przechodzimy do Ciebie m³odzieùcze.

StaÂłeÂś przy wodzie, prĂłbowaÂłeÂś siĂŞ orzeÂźwiĂŚ, poniewaÂż, dopiero co wstaÂłeÂś. Nagle usÂłyszaÂłeÂś gÂłos, o ktĂłrym juÂż dawno zdoÂłaÂłeÂś zapomnieĂŚ.
-Adrianie, zapomniaÂłeÂś mnie.
-Nie, nie mĂłgÂłbym - Szybko odpowiedziaÂłeÂś zarzutom gÂłosu.
-Zapomnia³eœ, kim jesteœ, wiêc zapomnia³eœ mnie. Spójrz w g³¹b siebie Adrianie. Nie zapomnij, kim naprawdê jesteœ. Musisz zaj¹Ì nale¿ne Ci miejsce synu.
-Jak mogĂŞ tam wrĂłciĂŚ? Jestem inny, niÂż byÂłem! - staraÂłeÂś siĂŞ wypytaĂŚ.
-PamiĂŞtaj kim jesteÂś. JesteÂś moim synem. PamiĂŞtaj, kim jesteÂś
-Nie... nie opuszczaj mnie. Ojcze. Nie zostawiaj mnie, Ojcze! - zacz¹³eœ krzyczeÌ w bardzo g³êbokiej rozpaczy.
-PamiĂŞtaj...

Wtedy siê obudzi³eœ. Nie wiedzia³eœ, gdzie jesteœ, poniewa¿ po otworzeniu oczu zobaczy³eœ tylko go³e bia³e jak œnieg œciany. Zauwa¿y³eœ, ¿e jesteœ w ma³ym pomieszczeniu, przypominaj¹cym wiêzienne cele, aczkolwiek nigdzie nie widzia³eœ krat w oknach, wiêc od razu skierowa³eœ swoje myœli w inn¹ stronê. Zastanawia³eœ siê, co mia³ znaczyÌ twój wczeœniejszy sen. Nie mia³eœ jednak zbyt d³ugiej chwili do namys³u, poniewa¿ us³ysza³eœ zbli¿aj¹ce siê w twoim kierunku kroki. Do pomieszczenia wesz³a piêkna niczym grecka bogini kobieta, która od razu uruchomi³a twoj¹ wybuja³¹ wyobraŸnie. Wyobrazi³eœ j¹ sobie w ró¿nych kontekstach i pozycjach, ale o tym mo¿e po godzinie 22 i nie w tym miejscu. Mogê jedynie powiedzieÌ, ¿e pani doktor, bo na taki zawód wskazywa³ jej lekarski kitel, by³a dobrze obdarzona przez naturê, a jej piêkne blond w³osy siêga³y jej do pasa. Podesz³a do twoje ³ó¿ka i schyli³a siê po twoj¹ kartê pacjenta, przy okazji uchylaj¹c trochê r¹bka tajemnicy na temat swojego dekoltu.
-Oj panie Adrianie Newway, co mu tu z panem mamy za cyrki. ByÂł pan nie przytomny przez tydzieĂą i tak naprawdĂŞ, to nic o panu nie wiemy. Czy mĂłgÂłbym pan uchyliĂŚ rÂąbka tajemnicy i powiedzieĂŚ mi coÂś o sobie? - zapytaÂła Pani doktor, caÂły czas bĂŞdÂąca schylona nad tobÂą. Ty, prĂłbujÂąc siĂŞ opanowaĂŚ, staraÂłeÂś siĂŞ coÂś powiedzieĂŚ, ale tak naprawdĂŞ, to w gÂłowie miaÂłeÂś kompletnÂą pustkĂŞ. StaraÂłeÂś siĂŞ sobie coÂś przypomnieĂŚ, ale jedyne, co pamiĂŞtaÂłeÂś, to sen sprzed godziny, ktĂłry takÂże za duÂżo Ci nie powiedziaÂł na temat twojej wÂłasnej osoby. Nie mogÂłeÂś tak jednak zostawiĂŚ panny bez odpowiedzi i chociaÂż po gÂłowie chodziÂło Ci peÂłno nieprzyzwoitych myÂśli, zwaÂżywszy na twoje dobrze zbudowane ciaÂło, to jednak zdoÂłaÂłeÂś tylko z siebie wydukaĂŚ, Âże nic nie pamiĂŞtasz.
-Ah, gdzie moje maniery. Powinnam teÂż przedstawiĂŚ siebie, poniewaÂż nastaÂła miĂŞdzy nami dziwna sytuacja, gdy ja znam twoje dane, a ty moich nie. Nazywam siĂŞ Pamela Monroe i jak zapewne zauwaÂżyÂłeÂś jestem tutaj lekarkÂą. Jak juÂż wspomniaÂłam, leÂżysz tutaj juÂż tydzieĂą i zostaÂłeÂś tutaj podrzucony przez parĂŞ starszych ludzi. Nie chcieli nic powiedzieĂŚ o tym, co siĂŞ z tobÂą staÂło, ale kazali siĂŞ tobÂą zaj¹Ì. ZrobiliÂśmy, co siĂŞ daÂło, ale blizny na twojej twarzy, no có¿… niektĂłrzy mĂłwiÂą, Âże dodajÂą trochĂŞ uroku. - po tym zdaniu skoĂączyÂła i spojrzaÂła na twojÂą zaczerwienionÂą twarz. -Co do twojej amnezji… miejmy nadzieje, Âże kiedyÂś odzyskasz pamiĂŞĂŚ, ale powinieneÂś siĂŞ cieszyĂŚ. Nie kaÂżdy ma moÂżliwoœÌ zaczĂŞcia swojego Âżycia od nowa. JakbyÂś miaÂł jakieÂś pytania, albo jakieÂś inne proÂśby… znajdziesz mnie w moim gabinecie. PokĂłj 69, pamiĂŞtaj. - dokoĂączyÂła. Ciekawe, o jakie proÂśby jej chodziÂło.

Po spotkaniu z t¹ "Venus z Milo" trudno mi siê skupiÌ na czymœ konkretnym. Przez chwilê staram sobie jeszcze coœ przypomnieÌ, ale przerasta mnie to wyzwanie. Po kolejnym spojrzeniu wokó³ siebie robi mi siê s³abo. Klaustrofobia robi swoje. Czym prêdzej zrzucam szpitaln¹ pi¿amê i zak³adam jedyne ubranie jakie mi siê osta³o. Po wyjœciu z sali czujê ulgê. Czas poszukaÌ gabinetu Pani Pameli Monroe. Mam przecie¿ kilka próœb... Podczas swego eksploracyjnego spaceru spaceru po szpitalnym korytarzu nieœmia³o zagl¹dam do pokoi, których drzwi s¹ uchylone. A nó¿ zobaczê coœ ciekawego? Chwilê zastanawiam siê kogo móg³bym spytaÌ, gdzie znajduje siê gabinet p. dr Pameli Monroe, ale rezygnujê z tego zamiaru - przecie¿ w koùcu go znajdê, a samodzielne przemierzanie labiryntu korytarzy szpitala w Lavender Town nie jest tak nudne, jak mog³oby siê wydawaÌ jakiemuœ pieprzonemu ekstrawertykowi. Dos³ownie po przejœciu kilku kroków moje piêkne oczy widz¹ drzwi ze z³otym numerem - nomen omen - 69 oraz wywieszk¹ z nazwiskiem lekarki, pod której nadzorem jestem. Nawet nie myœlê o tym ¿eby zapukaÌ. Naciskam klamkê.

[Conquest]

Po spotkaniu z t¹ "Venus z Milo" trudno mi siê skupiÌ na czymœ konkretnym. Przez chwilê staram sobie jeszcze coœ przypomnieÌ, ale przerasta mnie to wyzwanie. Po kolejnym spojrzeniu wokó³ siebie robi mi siê s³abo. Klaustrofobia robi swoje. Czym prêdzej zrzucam szpitaln¹ pi¿amê i zak³adam jedyne ubranie jakie mi siê osta³o. Po wyjœciu z sali czujê ulgê. Czas poszukaÌ gabinetu Pani Pameli Monroe. Mam przecie¿ kilka próœb... Podczas swego eksploracyjnego spaceru spaceru po szpitalnym korytarzu nieœmia³o zagl¹dam do pokoi, których drzwi s¹ uchylone. A nó¿ zobaczê coœ ciekawego? Chwilê zastanawiam siê kogo móg³bym spytaÌ, gdzie znajduje siê gabinet p. dr Pameli Monroe, ale rezygnujê z tego zamiaru - przecie¿ w koùcu go znajdê, a samodzielne przemierzanie labiryntu korytarzy szpitala w Lavender Town nie jest tak nudne, jak mog³oby siê wydawaÌ jakiemuœ pieprzonemu ekstrawertykowi. Dos³ownie po przejœciu kilku kroków moje piêkne oczy widz¹ drzwi ze z³otym numerem - nomen omen - 69 oraz wywieszk¹ z nazwiskiem lekarki, pod której nadzorem jestem. Nawet nie myœlê o tym ¿eby zapukaÌ. Naciskam klamkê.