Pokemon - Forum PokeCollect :: Zobacz temat

Afil

Pluski waszych krokĂłw dodawaÂły wam troszkĂŞ otuchy... choĂŚ, nie do koĂąca. Uczucie tego, Âże byliÂście co raz dalej od tego zÂła troszkĂŞ CiĂŞ pocieszaÂła. Jednak... tak na prawdĂŞ juÂż raczej nie ujrzycie wiĂŞcej domu, ojca, obojĂŞtnie jakiego, ale zawsze ojca. ByÂł strasznym czÂłowiekiem, ale teraz dopiero przez myÂśl Ci przeszÂło, Âże byÂł biedny, piÂł by zapomnieĂŚ, ale przez to teÂż zapomniaÂł, jak byĂŚ czÂłowiekiem. Teraz jedynym miejsce gdzie moÂżliwym bĂŞdzie zobaczenie waszych wspomnieĂą z dzieciĂąstwa, to "wiadomoÂści", kiedy ogÂłoszÂą brutalnÂą zbrodniĂŞ na tym... chorym czÂłowieku. Niestety, dowody na to, Âże zabĂłjcÂą byÂłeÂś ty sÂą wrĂŞcz oczywiste. Twoje dÂłonie skÂąpane w szkarÂłatnym kolorze krwi, ubrania, ktĂłre nabraÂły zÂłowieszczego koloru czerwieni i twarz, ktĂłra gdzieniegdzie zostaÂła upiĂŞkszona czerwonÂą smugÂą. Te czynniki tworzÂą z Ciebie gÂłĂłwnego podejrzanego, a dodatkowo, odciski piĂŞÂści pozostawione na twarzy twego, do niedawna, Âżywego ojca, idealnie pasujÂą do twoich, ktĂłre aktualnie zaciskasz. No wÂłaÂśnie, piĂŞÂści sÂą tak samo znakiem identyfikacyjnym jak odciski palcĂłw, jedyne, niepowtarzalne... wystarczy, Âże was dogoniÂą.
- Remek... - ZaczĂŞÂła niepewnie twoja siostra - ...a co jeÂśli... jeÂśli on nadal ÂżyÂł? - ZamarÂłeÂś. Nie przemyÂślaÂłeÂś tego, bo co jeÂśli on nadal Âżyje? ChoĂŚ to niemoÂżliwe, bo przecieÂż siĂŞ nie ruszaÂł, w dodatku zmasakrowaÂłeÂś mu twarz. To przecie nie byÂło moÂżliwe, nawet w 10%. Z pewnoÂściÂą, Âże sÂłowa twojej siostry to tylko objaw strachu, znĂłw ruszyÂłeÂś do przodu i juÂż siĂŞ nie cofniesz.
Po niedÂługim czasie doszliÂście do laboratorium. Nie zajĂŞÂło to wam wiele, mieliÂście oboje bardzo dobre przyspieszenie, zwaÂżywszy na to, Âże wszystko robicie pod presjÂą czasu. Przed laboratorium staÂł wujek Sam i zapisywaÂł coÂś w notatniku.

Mhrok

- Ruth nie martw siĂŞ. - powiedziaÂłem do siostry - On na pewno... na pewno...
ChciaÂłem dokoĂączyĂŚ zdanie, ale z moich ust nie potrafiÂło wydostaĂŚ siĂŞ sÂłowo "umarÂł", wiĂŞc po prostu zamilkÂłem. Ujrzawszy wujka Sama, przystanÂąÂłem na chwilĂŞ.
- Co jeÂśli zadzwoni na policjĂŞ? - zaczÂąÂłem myÂśleĂŚ - Ruth trafi do domu dziecka, a ja do wiĂŞzienia. JednakÂże on jest naszÂą jedynÂą rodzinÂą. Nie ma juÂż odwrotu.
PodchodzĂŞ do wujka i zaczynaÂł do niego mĂłwiĂŚ:
- Potrzebujemy pomocy. Tylko ty moÂżesz nam pomĂłc.

Afil

Wujek Sam spojrzaÂł siĂŞ na Ciebie zaciekawionym wzrokiem, ale kiedy tylko spostrzegÂł twĂłj wyraz twarzy zrozumiaÂł, Âże sprawa jest powaÂżana. Nie przeciÂągaÂł, poklepaÂł CiĂŞ po ramieniu i wprowadziÂł do laboratorium. WidaĂŚ nie zauwaÂżyÂł krwi, byÂł zbytnio przejĂŞty twoim spojrzeniem, przeraÂżonym, a zarazem tak pewnym tego, co siĂŞ staÂło. SpojrzaÂł na Ciebie ponownie, dziwnie siĂŞ skrzywiÂł i zaczÂąÂł coÂś zapisywaĂŚ w notatniku. Ze swoim nowo nabranym grymasem spojrzaÂł siĂŞ ponownie na Ciebie, schowaÂł dÂługopis i notatnik, po czym usiadÂł przy biurku i zaczÂąÂł siĂŞ... krĂŞciĂŚ.
- Nie zwracaj na to uwagi, tak lepiej myÂślĂŞ. - PowiedziaÂł i najprawdopodobniej chodziÂło mu o to obracanie siĂŞ na krzeÂśle obrotowym - No, a teraz mĂłw co siĂŞ dzieje, widzĂŞ, Âże to coÂś powaÂżnego... chwila... czy to krew? - I na tym skoĂączyÂłoby siĂŞ twoje szczĂŞÂście. Wujek zaczÂąÂł analizowaĂŚ to, co wÂłaÂśnie zobaczyÂł, widaĂŚ na jego twarzy pojawiÂło siĂŞ wielkie zakÂłopotanie, ale nie na dÂługo. Znowu przypatrzyÂł siĂŞ twojej twarzy, znalazÂł w niej ukojenie dla swoich myÂśli. Po tym czynie powiedziaÂł:
- WidzĂŞ, Âże postÂąpiÂłeÂś Âźle... wiedz, Âże nic CiĂŞ nie usprawiedliwi, ale... jako, Âże jesteÂś mojÂą rodzinÂą, pomogĂŞ Ci. - Po tych sÂłowach wskazaÂł szafkĂŞ naprzeciwko siebie i szepnÂąÂł. Nie zrozumiaÂłeÂś co powiedziaÂł, ale twoja siostra podeszÂła do szafki i wyciÂągnĂŞÂła dwa pokeballe. - MyÂślĂŞ, Âże wiĂŞcej siĂŞ nie zobaczymy... wiĂŞc zatrzymaj przynajmniej to i pamiĂŞtaj o tym jak genialnego masz wujka. - Na jego twarzy pojawiÂł siĂŞ niepewny, faÂłszywy uÂśmiech... nie moÂżna go za to winiĂŚ.

Mhrok

OglÂądaÂłem Supernatural?
=====================

- Rozumiem wujku. - powiedziaÂłem, po zauwaÂżeniu jego niepewnego uÂśmiechu - Daj mi jedynie siĂŞ wykÂąpaĂŚ i zmieniĂŚ ubrania. ChciaÂłbym teÂż ciebie prosiĂŚ jedynie o jakieÂś zapasy chociaÂż do Viridian City.
Po powiedzeniu prĂłÂśb przyglÂądam siĂŞ siostrze i szepcze do niej:
- OtwĂłrz je. Zobaczmy co w nich jest.
NastĂŞpnie podchodzĂŞ do wuja Sama i kÂładĂŞ mu rĂŞkĂŞ na ramieniu.
- JesteÂś najlepszym wujkiem, jakiego kiedykolwiek mieliÂśmy. DziĂŞkujĂŞ ci za to wszystko, co uczyniÂłeÂś. NaprawdĂŞ bardzo ci dziĂŞkujĂŞ.

Afil

Nie, nie oglÂądaÂłeÂś i wÂątpiĂŞ byÂś odpowiedziaÂł jeszcze w tej grze. Wybacz, miaÂłem ponad miesiĂŞcznÂą przerwĂŞ z powodu komputera, ale... nikt siĂŞ tego nie spodziewaÂł w sumie, a ja najbardziej. Najbardziej mnie wkurza to, Âże oddali mi go z serwisu z uszkodzonym gÂłoÂśnikiem D: GOD DAMMIT!
----

Wujek skinÂąÂł, oczywiÂście zgodziÂł siĂŞ na wszystkie twoje proÂśby, wiĂŞc otrzymaÂłeÂś od niego nowe ubranie, byÂł to sweter, biaÂła koszula z koÂłnierzem i doÂśĂŚ dobre dÂżinsy, buty, lakierki i kapelusz. No tak, moda jego mÂłodoÂści, wszyscy bowiem mieli wyglÂądaĂŚ jak zadbani, mÂłodzi i inteligentni chÂłopcy. W rzeczywistoÂści byÂło to nie do koĂąca prawdÂą, ale czasy byÂły fajne. Po wyjÂściu ponownie z laboratorium, zobaczyÂłeÂś wujka, siostrĂŞ i dwa pokemony, jednym z nich byÂł Drowzee, a drugi to jakiÂś dziwna roÂślinka, zwÂą jÂą Oddish, sama zresztÂą tak mĂłwiÂła. SpojrzaÂłeÂś siĂŞ na nie, chwilĂŞ potem wujek klepnÂąÂł CiĂŞ po ramieniu.
- SÂłuchaj, masz jeszcze to, ale pamiĂŞtaj, twoje spalone ubrania nie pozostawiajÂą Âśladu, ty teÂż nie zostawiaj. T taka moja uwaga, a teraz juÂż idĂŞ. - Po tych sÂłowach w twojej rĂŞce zostaÂł juÂż tylko tak zwany PokeDex. Wujek jednak wie jak wyjÂśĂŚ z klasÂą. Teraz wszystko zaleÂży od Ciebie.