Ach, mia³em na myœli Orebougha. Teraz zauwa¿y³em, ze zrobi³em ten sam b³¹d w rêkopisie. Dziêki.


RozdziaÂł 3: Transfer.

Trzy godziny wczeÂśniej. (No, 7 lat i trzy godziny wczeÂśniej.)
Od naszego spotkania min¹³ ju¿ chyba miesi¹c, przez ten czas maszyna zosta³a zbudowana w 100%. Plany przys³ane nam z przysz³oœci przewidywa³y, ¿e bêdziemy potrzebowaÌ gigantycznych iloœci pr¹du, dlatego kapsu³a zosta³a zbudowana w samym sercu Kantowskiego Power Planta. I tak wydawa³o mi siê, ¿e taka iloœÌ energii nie wystarczy. W ka¿dym razie, pewnego s³onecznego dnia ja, wraz z Redem i Blue postawiliœmy siê przed Power Plantem w Kanto.
- Zaczekaj, Gold! – ZawoÂłaÂł zziajany Blue. BiegliÂśmy tak z poÂłowĂŞ drogi z Celurean. ZresztÂą, mi teÂż nogi wymiĂŞkaÂły. OdpoczĂŞliÂśmy chwilĂŞ, po czym zdarzyÂło siĂŞ coÂś dziwnego. Blue podszedÂł do Reda, spojrzaÂł na niego i szepn¹³: - Przepraszam.
W tym momencie ja i Red zastygliÂśmy w bezruchu. ÂŻe co?
- Przepraszam za cztery lata nienawiÂści. Nie mogÂłem sobie wybaczyĂŚ tego, Âże przegraÂłem z tobÂą. ProszĂŞ, nie gniewaj siĂŞ. – Wybuchn¹³em Âśmiechem. I chyba w tym momencie oboje zachcieli, abym wybuchÂł, ale nie Âśmiechem. Blue wolno wyciÂągn¹³ rĂŞkĂŞ.
- Dlaczego… - WyszeptaÂł Red.
- Bo w ciÂągu nastĂŞpnych kilku godzin moÂżemy zgin¹Ì. Wtedy chciaÂłbym, abyÂś wiedziaÂł, Âże wcale ciĂŞ nie nienawidzĂŞ. – Po chwili milczenia Red zÂłapaÂł Blue za rĂŞkĂŞ. MachnĂŞli tymi rĂŞkoma kilka razy i puÂścili siĂŞ. Oboje siĂŞ do siebie uÂśmiechnĂŞli. ÂŻYYYG… Tak wiĂŞc, chwilĂŞ póŸniej weszliÂśmy do Âśrodka budynku. Gdy przyszedÂłem tu kiedyÂś, Âżeby zÂłapaĂŚ Zapdosa (a tu nic!) CaÂły Power Plant wyglÂądaÂł zupeÂłnie inaczej. Wszystkie te transformatory, czy jak to siĂŞ mĂłwi, byÂły w pajĂŞczynach SpinarakĂłw i AriadosĂłw. Huk byÂł niesamowity. ZauwaÂżyÂłem profesora Oaka, ktĂłry machn¹³ rĂŞkÂą w kierunku jakiegoÂś pomieszczonka.
- CHÂŁOPAKI! – WydarÂłem siĂŞ. I tak nie usÂłyszeli. PodbiegÂłem do nich i wrzasn¹³em ponownie. – IDZIEMY DO TEGO POKOJU! – Zrozumieli za pierwszym razem. Pokoik byÂł chyba jedynym cichym (bo byÂł cichy) miejscem w caÂłym Power Plancie. UsiedliÂśmy naprzeciw czwĂłrki ludzi. ByÂł tam Profesor Oak i Elm, a takÂże jakiÂś inny facet w wieku Oaka i mÂłodziutka kobieta, powiedziaÂłbym, z 18 lat? ZarumieniÂła siĂŞ.
- Magister Juniper, studiujĂŞ dziaÂłanie Time Machine. – WyrecytowaÂła szybciutko. ByÂła nawet sÂłodka. Rozmowa bardzo siĂŞ nie kleiÂła, ba, zakoĂączyÂła siĂŞ na jej jednym zdaniu z przedstawieniem. Nagle Blue przemĂłwiÂł:
- Drodzy Profesorowie, czy moÂżecie podzieliĂŚ siĂŞ jakimiÂś detalami na temat szczepu Pokerusa, ktĂłrego zaraz doÂświadczymy? – Profesor Elm niemalÂże wybuchn¹³ Âśmiechem. PotrzÂąsn¹³ gÂłowÂą przeczÂąco.
- Podczas kilku kolejnych wymian dostaliÂśmy parĂŞ informacji. – RzekÂł ten nowy. – Szczep Pokerusa jest zaraÂźliwy. W momencie fizycznego kontaktu z zaraÂżonym, jest 100% szansa zaraÂżenia. Kolejne etapy wdraÂżajÂą siĂŞ cyklicznie, co 8 godzin. Pierwszy etap aktywuje siĂŞ 5 godzin po zaraÂżeniu, to nieprzyjemne myÂśli, dokÂładniej mĂłwiÂąc, samobĂłjcze. JesteÂście jeszcze dzieĂŚmi, dlatego stosujĂŞ takie… zdrobnienia. Na granicy etapu pierwszego i drugiego czÂłowiek mdleje. Etap drugi to chĂŞĂŚ zadania innym bĂłlu, by poczuli to, co ty czujesz. Narasta z kaÂżdÂą godzinÂą. Trzecim etapem jest chĂŞĂŚ pozbawienia Âżycia wszystkich dookoÂła, w³¹cznie ze sobÂą. Nie ma czwartego etapu, dlatego etap trzeci trwa aÂż do momentu odebrania sobie Âżycia. Z relacji „Cynthii z przyszÂłoÂści” dowiedzieliÂśmy siĂŞ, Âże ludzie majÂący silnÂą psychikĂŞ sÂą w stanie wytrwaĂŚ… - PodrapaÂł siĂŞ po szyi, a potem zamkn¹³ oczy. – Do 30 dni. – Dziwna cisza wypeÂłniÂła pokoik. ByÂło tak cicho, Âże nawet sÂłychaĂŚ byÂło wytÂłumione dÂźwiĂŞki generatorĂłw energii. Red pochyliÂł gÂłowĂŞ, jakby wiedziaÂł, Âże jest skazany na ÂśmierĂŚ. Oczy Juniper zrobiÂły siĂŞ nagle wilgotniejsze. Od naszej trĂłjki zale¿¹ losy przyszÂłoÂści. Drzwi pokoiku uchyliÂły siĂŞ. Terkot maszyn podraÂżniÂł wszystkim uszy. DostrzegÂłem sylwetkĂŞ nastolatki…
- CzeœÌ! Jestem Lyra! MogĂŞ uratowaĂŚ Âświat z wami? – RadoÂśnie siĂŞ uÂśmiechnĂŞÂła.
------------------------------------------------------------------------
Automatyczne drzwi Pokemon Center w Oreboughu otworzyÂły siĂŞ bezszelestnie. WszedÂłem przez nie do duÂżej Sali, w ktĂłrej na Âśrodku staÂła wielka, Âżelazna maszyna.
- Profesor Rowan! – ZawoÂłaÂł jakiÂś naukowiec zza maszyny. – MiÂło mi pana widzieĂŚ! Rozpoczynamy eksperyment za 20 minut.
- Dobrze… - OdparÂłem i usiadÂłem na krzeseÂłku za ladÂą urzĂŞdowania siostry Joey. Chyba szybko nie wrĂłci do pracy. Maszyna na pierwszy rzut oka miaÂła jakieÂś dwa metry wysokoÂści i metr szerokoÂści. WyglÂądaÂła doœÌ energochÂłonnie, mimo, Âże miaÂła bardzo maÂły pobĂłr energii. Trzeba byÂło napisaĂŚ taki schemat, by udaÂło siĂŞ im po³¹czyĂŚ maszynĂŞ w przeszÂłoÂści. Do potwora byÂła przypiĂŞta klawiatura i miaturowy ekranik. Przy wejÂściu widziaÂłem, Âże od strony wejÂścia zamontowany byÂł gigantyczny zegarek LCD, wskazujÂący godzinĂŞ 12:39. By maszyna mogÂła przetransportowaĂŚ czÂłowieka, inny czÂłowiek musi zostaĂŚ przesÂłany w wymianĂŞ. UmĂłwiliÂśmy siĂŞ wczoraj, Âże tÂą trĂłjkÂą bĂŞdzie Volkner, ktĂłry pierwszy siĂŞ paliÂł, Bebe i Dawn. By transfer udaÂł siĂŞ w stu procentach, odstĂŞp pomiĂŞdzy wciÂśniĂŞciem guzika w teraÂźniejszoÂści i siedem lat temu moÂże wynosiĂŚ tylko jednÂą sekundĂŞ. Gdyby coÂś siĂŞ nie udaÂło… WolĂŞ nawet o tym nie myÂśleĂŚ.
- Chwalony! – ZawoÂłaÂł wchodzÂący do budynku Volkner. TuÂż za nim przyszÂły Dawn i Bebe. – JuÂż 12:57?!
------------------------------------------------------------------------
- Kto idzie pierwszy? – ZapytaÂł Profesor Oak czwĂłrkĂŞ dzieciakĂłw. Blue podniĂłsÂł rĂŞkĂŞ. WyraÂźnie mu drÂżaÂła. – Boisz siĂŞ? Nie martw siĂŞ, jesteÂśmy perfekcyjnie zgrani. No, to, jako drugi pĂłjdzie… Red, potem Gold, a na koniec Lyra. Okej? – W tym momencie zaburczaÂło mi w brzuchu. CoÂś siĂŞ nie uda, czujĂŞ to. – Gold, przekaÂżesz wiadomoœÌ, Âże idealnie o 13.30:00 ma zostaĂŚ aktywowany guzik. Oni myÂślÂą, Âże zostanie przetransportowane trzy osoby, a zostanÂą cztery. PamiĂŞtajcie, guzik ma byĂŚ klikniĂŞty co dziesiĂŞĂŚ minut. Inaczej zginiecie.
- Motywujesz, dziadku… - Blue przeÂłkn¹³ ÂślinĂŞ. CaÂła piÂątka podeszÂła pod maszynĂŞ. Toporne drzwi zaskrzypiaÂły i otworzyÂły siĂŞ. Na wielkim zegarze LCD widniaÂła godzina 12:58. Blue wolnymi krokami wszedÂł do wnĂŞtrza maszyny. – Zaraz… siĂŞ spotkamy, prawda…? – Z wielkim hukiem drzwi maszyny zamknĂŞÂły siĂŞ. AktywowaÂły siĂŞ niebieskie ÂżarĂłweczki, a zegarek zwĂŞziÂł siĂŞ dwukrotnie, na drugiej czĂŞÂści pojawiÂł siĂŞ pasek postĂŞpu. ZostaÂło dziesiĂŞĂŚ sekund… Pasek doszedÂł do 100%. Cztery… Trzy… Dwa… Jeden…
- TERAZ! – Wrzasn¹³ naukowiec wciskajÂący guzik.
---------------------------------------------------------------------------
- TERAZ! – Wrzasn¹³ naukowiec z Sinnoh uderzajÂąc guzik na klawiaturze. Maszyna caÂła zabÂłysnĂŞÂła niebieskimi diodami, a pasek postĂŞpu zmieniÂł wartoœÌ ze stu do zeru procent. WartoœÌ stopniowo rosÂła, i po czterech minutach osiÂągnĂŞÂła sto procent. Diody stopniowo gasÂły, drzwi siĂŞ otworzyÂły.
- …Gdzie ja jestem…? – WyszeptaÂł chÂłopak wychodzÂąc z maszyny.
- UDAÂŁO SIÊ! MAMY BLUE OAKA!– WrzasnĂŞli naukowcy razem ze mnÂą. Przez kilka sekund przybijaliÂśmy sobie piÂątki, aÂż w koĂącu zawoÂłaÂłem: - PrzygotowaĂŚ siĂŞ do odbioru drugiego czÂłowieka!
- GDZIE JESTEM! – Wrzasn¹³ chÂłopak wybiegajÂąc na ulicĂŞ. Znaaajdzie siĂŞ.
------------------------------------------------------------------------------
- UDAÂŁO SIÊ! – WrzasnĂŞliÂśmy (caÂła nasza szĂłstka; ja, Lyra i Red, i trzej profesorowie) przybijajÂąc sobie piÂątki.
- Gratulacje! – Wrzasn¹³em i poklepaÂłem Reda po plecach. Przed nami ukazywaÂł siĂŞ jakiÂś facet z nastroszonymi blond wÂłosami, miaÂł na oko dwadzieÂścia parĂŞ lat.
- Rok 2000, Kanto? – ZapytaÂł odwaÂżnie przybysz z przyszÂłoÂści. – Jestem Volkner. Mam nadziejĂŞ, Âże siĂŞ zaprzyjaÂźnimy! – PowiedziaÂł mierzwiÂąc mi i Redowi wÂłosy. Teraz przynajmniej wiem, Âże nic zÂłego siĂŞ staĂŚ nie moÂże. Zegarek wskazywaÂł 13:07, trzeba siĂŞ spieszyĂŚ!
- Red! Twoja kolej! – ZawoÂłaÂłem. Red szybko wszedÂł do maszyny, pasek postĂŞpu osiÂągn¹³ sto procent…
--------------------------------------------------------------------------------
- Twierdzisz, Âże jesteÂś chÂłopakiem z przeszÂłoÂści… I Âże przeniosÂła ciĂŞ jakaÂś maszyna… Masz jakiÂś dowĂłd? – ZapytaÂłam drapiÂąc siĂŞ w szyjĂŞ.
- Tam! W budynku wyglÂądajÂącym jak Pokemon Center! To jeszcze nie koniec, jeszcze trzy osoby siĂŞ przeniosÂą! ChodÂź ze mnÂą! – PowiedziaÂł gapiÂąc mi siĂŞ na oczy. Na OCZY, nie cycki. Jaki dziwny chÂłopaczek. LubiĂŞ takich.
- Dobra, idĂŞ z tobÂą. Zwij mnie… Mars. – „Blue” zÂłapaÂł mnie za rĂŞkĂŞ i pociÂągn¹³ w kierunku Pokemon Center. RzeczywiÂście, wyglÂądaÂło dziwnie, na Âśrodku staÂła jakaÂś maszyna ÂświecÂąca na niebiesko. DostrzegÂłam jakiÂś pasek wskazujÂący 50% i zegarek z godzinÂą 13:12. Przy maszynie ze zÂłoÂżonymi rĂŞkami jak do modlitwy stali Profesor Rowan, Dawn i kilku naukowcĂłw. – Ma ktoÂś jakieÂś pojĂŞcie, kim jest ten dzieciak?
- MARS?! – Spojrzeli na mnie zdziwieni… wszyscy. – To jest Blue Oak. – Wyrecytowali wszyscy jednoczeÂśnie.
- Dobra, teraz pytam siĂŞ konkretnie. Co wy tu robicie? – ZapytaÂłam obchodzÂąc maszynĂŞ dookoÂła. Nawet Âładnie wyglÂądaÂła.
- Przenosimy ludzi w czasie. – PowiedziaÂł spokojnym gÂłosem Rowan. WybuchÂłam Âśmiechem. ZauwaÂżyÂłam, Âże nikt siĂŞ nie Âśmieje. – Serio. – Wszyscy na mnie patrzyli grobowym wzrokiem. W tym momencie niebieskie diody zgasÂły i drzwi maszyny otworzyÂły siĂŞ. WyszedÂł z niej chÂłopaczek podobny do tego Blue Oaka, ale byÂł ubrany na czerwono.
- UDAÂŁO SIÊ PO RAZ DRUGI! – Wrzasn¹³ Rowan. – Dobra, Dawn. PrzechodÂź. Drzwi siĂŞ zamknĂŞÂły i pasek zacz¹³ siĂŞ wypeÂłniaĂŚ. – Dobrze, Mars. Teraz ci wszystko wytÂłumaczĂŞ…
TÂłumaczyÂł mi wszystkie bzdury przez kilka kolejnych minut. Gdy pasek siĂŞ wypeÂłniÂł, zasÂłuchany naukowiec nacisn¹³ przycisk. Zaraz zobaczymy, czy to prawda…
- Hej. A dlaczego klikn¹³eœ ten guzik o 13:20:03?
----------------------------------------------------------------------------------
- Nie! - Wrzasn¹³ Profesor Oak. – TRZY SEKUNDY! CZY WIECIE JAKIE TO MOÂŻE MIEÆ SKUTKI?! IMBEC… – W tym momencie przestaÂłem cokolwiek sÂłyszeĂŚ. Przed moimi oczami pojawiÂły siĂŞ obrazy przedstawiajÂące ró¿ne miejsca w Kanto i Johto, w ró¿nych porach roku. WidziaÂłem przed swoimi oczami Pokemony, ktĂłre dotÂąd widziaÂłem tylko w tym dziwnym Pokedexie. ZastanowiÂłem siĂŞ: Trzy sekundy… Czy przez nie zginĂŞ? Obrazy zaczĂŞÂły siĂŞ rozmazywaĂŚ, aÂż znikÂły. OtworzyÂły siĂŞ drzwi.
- UFFFFFF… - Wrzasn¹³ jakiÂś inny naukowiec. – Na szczĂŞÂście nic ci siĂŞ nie staÂło…
- Ej! Ludzie! – Krzykn¹³em. – Jeszcze jedna osoba musi byĂŚ przetransportowana. MUSI byĂŚ. Rozkaz Profesora Oaka w przeszÂłoÂści. – Wszyscy zamilkli. ZauwaÂżyÂłem Reda, Blue i jak¹œ dziwnÂą ÂładnÂą czerwonowÂłosÂą dziewczynĂŞ. Wszyscy byli tak samo osÂłupiali. – NO SZYBKO! Musi byĂŚ przetransportowana o 13:30!
ChwilĂŞ milczenia przerwaÂł Profesor Rowan.
- Ja pĂłjdĂŞ. – JĂŞki oburzenia wypeÂłniÂły salĂŞ. Profesor nie zwracajÂąc uwagi na komentarze, wszedÂł do kapsuÂły. Drzwi maszyny zamknĂŞÂły siĂŞ. Transfer zostaÂł rozpoczĂŞty.
- JeÂśli zasada sekundy byÂła faÂłszywa, jest tylko jeden sposĂłb, by zgin¹Ì. Spotk…
W tym momencie drzwi siĂŞ otworzyÂły. ByÂła w nich blada dziewczynka. Lyra. SpojrzaÂła na nas i krzyknĂŞÂła:
- Dziewczyna nie Âżyje.
-------------------------------------------------------------------------------------------
Drzwi maszyny otworzyÂły siĂŞ. ZastaÂłem widok martwej dziewczynki trzymanej przez czworo ludzi. WyszedÂłem z maszyny i podbiegÂłem do niej. RozpoznaÂłem wÂśrĂłd ludzi Profesora Oaka, Elma i… mnie.
Maszyna eksplodowaÂła tuÂż za moimi plecami odrzucajÂąc szeœÌ bezwÂładnych ciaÂł na przeciwleg³¹ ÂścianĂŞ…

[Szymb]

Ach, mia³em na myœli Orebougha. Teraz zauwa¿y³em, ze zrobi³em ten sam b³¹d w rêkopisie. Dziêki.


RozdziaÂł 3: Transfer.

Trzy godziny wczeÂśniej. (No, 7 lat i trzy godziny wczeÂśniej.)
Od naszego spotkania min¹³ ju¿ chyba miesi¹c, przez ten czas maszyna zosta³a zbudowana w 100%. Plany przys³ane nam z przysz³oœci przewidywa³y, ¿e bêdziemy potrzebowaÌ gigantycznych iloœci pr¹du, dlatego kapsu³a zosta³a zbudowana w samym sercu Kantowskiego Power Planta. I tak wydawa³o mi siê, ¿e taka iloœÌ energii nie wystarczy. W ka¿dym razie, pewnego s³onecznego dnia ja, wraz z Redem i Blue postawiliœmy siê przed Power Plantem w Kanto.
- Zaczekaj, Gold! – ZawoÂłaÂł zziajany Blue. BiegliÂśmy tak z poÂłowĂŞ drogi z Celurean. ZresztÂą, mi teÂż nogi wymiĂŞkaÂły. OdpoczĂŞliÂśmy chwilĂŞ, po czym zdarzyÂło siĂŞ coÂś dziwnego. Blue podszedÂł do Reda, spojrzaÂł na niego i szepn¹³: - Przepraszam.
W tym momencie ja i Red zastygliÂśmy w bezruchu. ÂŻe co?
- Przepraszam za cztery lata nienawiÂści. Nie mogÂłem sobie wybaczyĂŚ tego, Âże przegraÂłem z tobÂą. ProszĂŞ, nie gniewaj siĂŞ. – Wybuchn¹³em Âśmiechem. I chyba w tym momencie oboje zachcieli, abym wybuchÂł, ale nie Âśmiechem. Blue wolno wyciÂągn¹³ rĂŞkĂŞ.
- Dlaczego… - WyszeptaÂł Red.
- Bo w ciÂągu nastĂŞpnych kilku godzin moÂżemy zgin¹Ì. Wtedy chciaÂłbym, abyÂś wiedziaÂł, Âże wcale ciĂŞ nie nienawidzĂŞ. – Po chwili milczenia Red zÂłapaÂł Blue za rĂŞkĂŞ. MachnĂŞli tymi rĂŞkoma kilka razy i puÂścili siĂŞ. Oboje siĂŞ do siebie uÂśmiechnĂŞli. ÂŻYYYG… Tak wiĂŞc, chwilĂŞ póŸniej weszliÂśmy do Âśrodka budynku. Gdy przyszedÂłem tu kiedyÂś, Âżeby zÂłapaĂŚ Zapdosa (a tu nic!) CaÂły Power Plant wyglÂądaÂł zupeÂłnie inaczej. Wszystkie te transformatory, czy jak to siĂŞ mĂłwi, byÂły w pajĂŞczynach SpinarakĂłw i AriadosĂłw. Huk byÂł niesamowity. ZauwaÂżyÂłem profesora Oaka, ktĂłry machn¹³ rĂŞkÂą w kierunku jakiegoÂś pomieszczonka.
- CHÂŁOPAKI! – WydarÂłem siĂŞ. I tak nie usÂłyszeli. PodbiegÂłem do nich i wrzasn¹³em ponownie. – IDZIEMY DO TEGO POKOJU! – Zrozumieli za pierwszym razem. Pokoik byÂł chyba jedynym cichym (bo byÂł cichy) miejscem w caÂłym Power Plancie. UsiedliÂśmy naprzeciw czwĂłrki ludzi. ByÂł tam Profesor Oak i Elm, a takÂże jakiÂś inny facet w wieku Oaka i mÂłodziutka kobieta, powiedziaÂłbym, z 18 lat? ZarumieniÂła siĂŞ.
- Magister Juniper, studiujĂŞ dziaÂłanie Time Machine. – WyrecytowaÂła szybciutko. ByÂła nawet sÂłodka. Rozmowa bardzo siĂŞ nie kleiÂła, ba, zakoĂączyÂła siĂŞ na jej jednym zdaniu z przedstawieniem. Nagle Blue przemĂłwiÂł:
- Drodzy Profesorowie, czy moÂżecie podzieliĂŚ siĂŞ jakimiÂś detalami na temat szczepu Pokerusa, ktĂłrego zaraz doÂświadczymy? – Profesor Elm niemalÂże wybuchn¹³ Âśmiechem. PotrzÂąsn¹³ gÂłowÂą przeczÂąco.
- Podczas kilku kolejnych wymian dostaliÂśmy parĂŞ informacji. – RzekÂł ten nowy. – Szczep Pokerusa jest zaraÂźliwy. W momencie fizycznego kontaktu z zaraÂżonym, jest 100% szansa zaraÂżenia. Kolejne etapy wdraÂżajÂą siĂŞ cyklicznie, co 8 godzin. Pierwszy etap aktywuje siĂŞ 5 godzin po zaraÂżeniu, to nieprzyjemne myÂśli, dokÂładniej mĂłwiÂąc, samobĂłjcze. JesteÂście jeszcze dzieĂŚmi, dlatego stosujĂŞ takie… zdrobnienia. Na granicy etapu pierwszego i drugiego czÂłowiek mdleje. Etap drugi to chĂŞĂŚ zadania innym bĂłlu, by poczuli to, co ty czujesz. Narasta z kaÂżdÂą godzinÂą. Trzecim etapem jest chĂŞĂŚ pozbawienia Âżycia wszystkich dookoÂła, w³¹cznie ze sobÂą. Nie ma czwartego etapu, dlatego etap trzeci trwa aÂż do momentu odebrania sobie Âżycia. Z relacji „Cynthii z przyszÂłoÂści” dowiedzieliÂśmy siĂŞ, Âże ludzie majÂący silnÂą psychikĂŞ sÂą w stanie wytrwaĂŚ… - PodrapaÂł siĂŞ po szyi, a potem zamkn¹³ oczy. – Do 30 dni. – Dziwna cisza wypeÂłniÂła pokoik. ByÂło tak cicho, Âże nawet sÂłychaĂŚ byÂło wytÂłumione dÂźwiĂŞki generatorĂłw energii. Red pochyliÂł gÂłowĂŞ, jakby wiedziaÂł, Âże jest skazany na ÂśmierĂŚ. Oczy Juniper zrobiÂły siĂŞ nagle wilgotniejsze. Od naszej trĂłjki zale¿¹ losy przyszÂłoÂści. Drzwi pokoiku uchyliÂły siĂŞ. Terkot maszyn podraÂżniÂł wszystkim uszy. DostrzegÂłem sylwetkĂŞ nastolatki…
- CzeœÌ! Jestem Lyra! MogĂŞ uratowaĂŚ Âświat z wami? – RadoÂśnie siĂŞ uÂśmiechnĂŞÂła.
------------------------------------------------------------------------
Automatyczne drzwi Pokemon Center w Oreboughu otworzyÂły siĂŞ bezszelestnie. WszedÂłem przez nie do duÂżej Sali, w ktĂłrej na Âśrodku staÂła wielka, Âżelazna maszyna.
- Profesor Rowan! – ZawoÂłaÂł jakiÂś naukowiec zza maszyny. – MiÂło mi pana widzieĂŚ! Rozpoczynamy eksperyment za 20 minut.
- Dobrze… - OdparÂłem i usiadÂłem na krzeseÂłku za ladÂą urzĂŞdowania siostry Joey. Chyba szybko nie wrĂłci do pracy. Maszyna na pierwszy rzut oka miaÂła jakieÂś dwa metry wysokoÂści i metr szerokoÂści. WyglÂądaÂła doœÌ energochÂłonnie, mimo, Âże miaÂła bardzo maÂły pobĂłr energii. Trzeba byÂło napisaĂŚ taki schemat, by udaÂło siĂŞ im po³¹czyĂŚ maszynĂŞ w przeszÂłoÂści. Do potwora byÂła przypiĂŞta klawiatura i miaturowy ekranik. Przy wejÂściu widziaÂłem, Âże od strony wejÂścia zamontowany byÂł gigantyczny zegarek LCD, wskazujÂący godzinĂŞ 12:39. By maszyna mogÂła przetransportowaĂŚ czÂłowieka, inny czÂłowiek musi zostaĂŚ przesÂłany w wymianĂŞ. UmĂłwiliÂśmy siĂŞ wczoraj, Âże tÂą trĂłjkÂą bĂŞdzie Volkner, ktĂłry pierwszy siĂŞ paliÂł, Bebe i Dawn. By transfer udaÂł siĂŞ w stu procentach, odstĂŞp pomiĂŞdzy wciÂśniĂŞciem guzika w teraÂźniejszoÂści i siedem lat temu moÂże wynosiĂŚ tylko jednÂą sekundĂŞ. Gdyby coÂś siĂŞ nie udaÂło… WolĂŞ nawet o tym nie myÂśleĂŚ.
- Chwalony! – ZawoÂłaÂł wchodzÂący do budynku Volkner. TuÂż za nim przyszÂły Dawn i Bebe. – JuÂż 12:57?!
------------------------------------------------------------------------
- Kto idzie pierwszy? – ZapytaÂł Profesor Oak czwĂłrkĂŞ dzieciakĂłw. Blue podniĂłsÂł rĂŞkĂŞ. WyraÂźnie mu drÂżaÂła. – Boisz siĂŞ? Nie martw siĂŞ, jesteÂśmy perfekcyjnie zgrani. No, to, jako drugi pĂłjdzie… Red, potem Gold, a na koniec Lyra. Okej? – W tym momencie zaburczaÂło mi w brzuchu. CoÂś siĂŞ nie uda, czujĂŞ to. – Gold, przekaÂżesz wiadomoœÌ, Âże idealnie o 13.30:00 ma zostaĂŚ aktywowany guzik. Oni myÂślÂą, Âże zostanie przetransportowane trzy osoby, a zostanÂą cztery. PamiĂŞtajcie, guzik ma byĂŚ klikniĂŞty co dziesiĂŞĂŚ minut. Inaczej zginiecie.
- Motywujesz, dziadku… - Blue przeÂłkn¹³ ÂślinĂŞ. CaÂła piÂątka podeszÂła pod maszynĂŞ. Toporne drzwi zaskrzypiaÂły i otworzyÂły siĂŞ. Na wielkim zegarze LCD widniaÂła godzina 12:58. Blue wolnymi krokami wszedÂł do wnĂŞtrza maszyny. – Zaraz… siĂŞ spotkamy, prawda…? – Z wielkim hukiem drzwi maszyny zamknĂŞÂły siĂŞ. AktywowaÂły siĂŞ niebieskie ÂżarĂłweczki, a zegarek zwĂŞziÂł siĂŞ dwukrotnie, na drugiej czĂŞÂści pojawiÂł siĂŞ pasek postĂŞpu. ZostaÂło dziesiĂŞĂŚ sekund… Pasek doszedÂł do 100%. Cztery… Trzy… Dwa… Jeden…
- TERAZ! – Wrzasn¹³ naukowiec wciskajÂący guzik.
---------------------------------------------------------------------------
- TERAZ! – Wrzasn¹³ naukowiec z Sinnoh uderzajÂąc guzik na klawiaturze. Maszyna caÂła zabÂłysnĂŞÂła niebieskimi diodami, a pasek postĂŞpu zmieniÂł wartoœÌ ze stu do zeru procent. WartoœÌ stopniowo rosÂła, i po czterech minutach osiÂągnĂŞÂła sto procent. Diody stopniowo gasÂły, drzwi siĂŞ otworzyÂły.
- …Gdzie ja jestem…? – WyszeptaÂł chÂłopak wychodzÂąc z maszyny.
- UDAÂŁO SIÊ! MAMY BLUE OAKA!– WrzasnĂŞli naukowcy razem ze mnÂą. Przez kilka sekund przybijaliÂśmy sobie piÂątki, aÂż w koĂącu zawoÂłaÂłem: - PrzygotowaĂŚ siĂŞ do odbioru drugiego czÂłowieka!
- GDZIE JESTEM! – Wrzasn¹³ chÂłopak wybiegajÂąc na ulicĂŞ. Znaaajdzie siĂŞ.
------------------------------------------------------------------------------
- UDAÂŁO SIÊ! – WrzasnĂŞliÂśmy (caÂła nasza szĂłstka; ja, Lyra i Red, i trzej profesorowie) przybijajÂąc sobie piÂątki.
- Gratulacje! – Wrzasn¹³em i poklepaÂłem Reda po plecach. Przed nami ukazywaÂł siĂŞ jakiÂś facet z nastroszonymi blond wÂłosami, miaÂł na oko dwadzieÂścia parĂŞ lat.
- Rok 2000, Kanto? – ZapytaÂł odwaÂżnie przybysz z przyszÂłoÂści. – Jestem Volkner. Mam nadziejĂŞ, Âże siĂŞ zaprzyjaÂźnimy! – PowiedziaÂł mierzwiÂąc mi i Redowi wÂłosy. Teraz przynajmniej wiem, Âże nic zÂłego siĂŞ staĂŚ nie moÂże. Zegarek wskazywaÂł 13:07, trzeba siĂŞ spieszyĂŚ!
- Red! Twoja kolej! – ZawoÂłaÂłem. Red szybko wszedÂł do maszyny, pasek postĂŞpu osiÂągn¹³ sto procent…
--------------------------------------------------------------------------------
- Twierdzisz, Âże jesteÂś chÂłopakiem z przeszÂłoÂści… I Âże przeniosÂła ciĂŞ jakaÂś maszyna… Masz jakiÂś dowĂłd? – ZapytaÂłam drapiÂąc siĂŞ w szyjĂŞ.
- Tam! W budynku wyglÂądajÂącym jak Pokemon Center! To jeszcze nie koniec, jeszcze trzy osoby siĂŞ przeniosÂą! ChodÂź ze mnÂą! – PowiedziaÂł gapiÂąc mi siĂŞ na oczy. Na OCZY, nie cycki. Jaki dziwny chÂłopaczek. LubiĂŞ takich.
- Dobra, idĂŞ z tobÂą. Zwij mnie… Mars. – „Blue” zÂłapaÂł mnie za rĂŞkĂŞ i pociÂągn¹³ w kierunku Pokemon Center. RzeczywiÂście, wyglÂądaÂło dziwnie, na Âśrodku staÂła jakaÂś maszyna ÂświecÂąca na niebiesko. DostrzegÂłam jakiÂś pasek wskazujÂący 50% i zegarek z godzinÂą 13:12. Przy maszynie ze zÂłoÂżonymi rĂŞkami jak do modlitwy stali Profesor Rowan, Dawn i kilku naukowcĂłw. – Ma ktoÂś jakieÂś pojĂŞcie, kim jest ten dzieciak?
- MARS?! – Spojrzeli na mnie zdziwieni… wszyscy. – To jest Blue Oak. – Wyrecytowali wszyscy jednoczeÂśnie.
- Dobra, teraz pytam siĂŞ konkretnie. Co wy tu robicie? – ZapytaÂłam obchodzÂąc maszynĂŞ dookoÂła. Nawet Âładnie wyglÂądaÂła.
- Przenosimy ludzi w czasie. – PowiedziaÂł spokojnym gÂłosem Rowan. WybuchÂłam Âśmiechem. ZauwaÂżyÂłam, Âże nikt siĂŞ nie Âśmieje. – Serio. – Wszyscy na mnie patrzyli grobowym wzrokiem. W tym momencie niebieskie diody zgasÂły i drzwi maszyny otworzyÂły siĂŞ. WyszedÂł z niej chÂłopaczek podobny do tego Blue Oaka, ale byÂł ubrany na czerwono.
- UDAÂŁO SIÊ PO RAZ DRUGI! – Wrzasn¹³ Rowan. – Dobra, Dawn. PrzechodÂź. Drzwi siĂŞ zamknĂŞÂły i pasek zacz¹³ siĂŞ wypeÂłniaĂŚ. – Dobrze, Mars. Teraz ci wszystko wytÂłumaczĂŞ…
TÂłumaczyÂł mi wszystkie bzdury przez kilka kolejnych minut. Gdy pasek siĂŞ wypeÂłniÂł, zasÂłuchany naukowiec nacisn¹³ przycisk. Zaraz zobaczymy, czy to prawda…
- Hej. A dlaczego klikn¹³eœ ten guzik o 13:20:03?
----------------------------------------------------------------------------------
- Nie! - Wrzasn¹³ Profesor Oak. – TRZY SEKUNDY! CZY WIECIE JAKIE TO MOÂŻE MIEÆ SKUTKI?! IMBEC… – W tym momencie przestaÂłem cokolwiek sÂłyszeĂŚ. Przed moimi oczami pojawiÂły siĂŞ obrazy przedstawiajÂące ró¿ne miejsca w Kanto i Johto, w ró¿nych porach roku. WidziaÂłem przed swoimi oczami Pokemony, ktĂłre dotÂąd widziaÂłem tylko w tym dziwnym Pokedexie. ZastanowiÂłem siĂŞ: Trzy sekundy… Czy przez nie zginĂŞ? Obrazy zaczĂŞÂły siĂŞ rozmazywaĂŚ, aÂż znikÂły. OtworzyÂły siĂŞ drzwi.
- UFFFFFF… - Wrzasn¹³ jakiÂś inny naukowiec. – Na szczĂŞÂście nic ci siĂŞ nie staÂło…
- Ej! Ludzie! – Krzykn¹³em. – Jeszcze jedna osoba musi byĂŚ przetransportowana. MUSI byĂŚ. Rozkaz Profesora Oaka w przeszÂłoÂści. – Wszyscy zamilkli. ZauwaÂżyÂłem Reda, Blue i jak¹œ dziwnÂą ÂładnÂą czerwonowÂłosÂą dziewczynĂŞ. Wszyscy byli tak samo osÂłupiali. – NO SZYBKO! Musi byĂŚ przetransportowana o 13:30!
ChwilĂŞ milczenia przerwaÂł Profesor Rowan.
- Ja pĂłjdĂŞ. – JĂŞki oburzenia wypeÂłniÂły salĂŞ. Profesor nie zwracajÂąc uwagi na komentarze, wszedÂł do kapsuÂły. Drzwi maszyny zamknĂŞÂły siĂŞ. Transfer zostaÂł rozpoczĂŞty.
- JeÂśli zasada sekundy byÂła faÂłszywa, jest tylko jeden sposĂłb, by zgin¹Ì. Spotk…
W tym momencie drzwi siĂŞ otworzyÂły. ByÂła w nich blada dziewczynka. Lyra. SpojrzaÂła na nas i krzyknĂŞÂła:
- Dziewczyna nie Âżyje.
-------------------------------------------------------------------------------------------
Drzwi maszyny otworzyÂły siĂŞ. ZastaÂłem widok martwej dziewczynki trzymanej przez czworo ludzi. WyszedÂłem z maszyny i podbiegÂłem do niej. RozpoznaÂłem wÂśrĂłd ludzi Profesora Oaka, Elma i… mnie.
Maszyna eksplodowaÂła tuÂż za moimi plecami odrzucajÂąc szeœÌ bezwÂładnych ciaÂł na przeciwleg³¹ ÂścianĂŞ…

MĂłj mĂłzg mi eksplodowaÂł niczym Time Machine.

[PokeSkate]

MĂłj mĂłzg mi eksplodowaÂł niczym Time Machine.

ChĂŞtnie powiedziaÂłabym coÂś innego, ale nie tutaj
AÂż mi jej szkoda.

[Inaka]

ChĂŞtnie powiedziaÂłabym coÂś innego, ale nie tutaj
AÂż mi jej szkoda.

Sorka, Âże dziÂś nic nie napisaÂłem, ale dostaÂłem jednodniowy szlaban. Czy moglibyÂście "obiektywnie" oceniĂŚ ten rozdziaÂł? Bo zastanawiam siĂŞ, jak mi poszÂło takie brutalne pisanie. Od tego zaleÂży w jakim kierunku fabuÂła siĂŞ potoczy. (Epidemia lub konspiracja)

4: BĂłl.


Cisza zalegÂła w pomieszczeniu. Nikt z nas nie ruszyÂł nawet palcami od momentu tego charakterystycznego pisku. Facet obsÂługujÂący maszynĂŞ odsun¹³ siĂŞ od klawiatury. W tym wÂłaÂśnie momencie na wyÂświetlaczu LED pojawiÂła siĂŞ informacja „Brak SygnaÂłu!!!”. Mechanik pochyliÂł gÂłowĂŞ i otworzyÂł usta. Przez kilka sekund nic siĂŞ z nich nie wydobywaÂło, aÂż w koĂącu jĂŞkn¹³ ciche „Kur*a…” Potem podniĂłsÂł gÂłowĂŞ i spojrzaÂł mi w oczy. PowtĂłrzyÂł pewniej i gÂłoÂśniej wulgaryzm, a potem obrĂłciÂł siĂŞ w kierunku walcowatej maszyny i uderzyÂł wyÂświetlacz piĂŞÂściÂą wrzeszczÂąc przekleĂąstwo. Maszynie nic siĂŞ nie staÂło, wyÂświetlacz delikatnie siĂŞ odgi¹³. ZapadÂła cisza przerywana jedynie dÂźwiĂŞkami kropli deszczu uderzajÂącymi w szkÂło okien. PoczuÂłam zimne mrowienie, po czym obrĂłciÂłam siĂŞ w kierunku okien. Niebo zachwycaÂło swojÂą szaroÂściÂą, mniej wiĂŞcej ciemnÂą jak Âślad o³ówka. WyciÂągnĂŞÂłam rĂŞkĂŞ i poÂłoÂżyÂłam dÂłoĂą na szybie. ZmroziÂło mnie. Kropelki byÂły coraz drobniejsze, ale byÂło ich coraz wiĂŞcej.
- ZabiÂłam ich… - WyszeptaÂłam i cicho przeÂłknĂŞÂłam ÂślinĂŞ. Przeze mnie Ăłsemka ludzi juÂż nigdy nie wrĂłci do naszych czasĂłw. ObrĂłciÂłam gÂłowĂŞ w kierunku tej dziewczyny, co przyszÂła ostatnio. Jej wzrok byÂł przybity, nie obrĂłciÂła gÂłowy. Reszta ludzi w pokoju miaÂła szklane oczy. KtoÂś zaszlochaÂł. – Idziemy. – WyburczaÂłam, podchodzÂąc do chÂłopcĂłw. PopchnĂŞÂłam trzech w kierunku drzwi i burknĂŞÂłam na LyrĂŞ. Mechaniczne drzwi otworzyÂły siĂŞ cichym sykiem. StaliÂśmy chwilĂŞ w nich. DoszÂły nas dÂźwiĂŞki ruchliwego miasta i pewnie maszyn gĂłrniczych. Deszcz przybraÂł na intensywnoÂści.
- ZaprowadzĂŞ was… Do domku. – OdpowiedziaÂł mechanik. UstaÂł przede mnÂą i wyciÂągn¹³ do mnie dÂłoĂą. OdrzuciÂłam jÂą. Operator maszyny zrobiÂł krok i zaczekaÂł, aÂż my zrobimy swoje kroki. RuszyliÂśmy szarymi uliczkami miasta w sam Âśrodek chmury deszczowej. WÂłosy zaczĂŞÂły mi przylegaĂŚ do skĂłry, ale to dobrze. ByÂły chÂłodne, pozwoliÂły mi siĂŞ odprĂŞÂżyĂŚ. KaÂżda kropla obijajÂąca siĂŞ o mojÂą twarz zabieraÂła mi czêœÌ biaÂłego, oldskulowego makijaÂżu. MijaliÂśmy wiele przecznic, wielu ludzi z parasolami nie bĂŞdÂącymi Âświadomi, co siĂŞ wÂłaÂśnie staÂło. Na skraju miasta staÂła dwupiĂŞtrowa drewniana chaÂłupka, pobudowana w stylu gĂłralskim. ÂŚciany nie byÂły robione z desek, a z po³ówek drzew. WyglÂądaÂłby na staroÂświecki, ale na piĂŞtrze zainstalowana byÂła antena satelitarna. MiaÂł z 10 metrĂłw wysokoÂści. PrzeszliÂśmy przez prĂłg, a widok zniszczonego cywilizacjÂą miasta zmieniÂł siĂŞ w wnĂŞtrze przytulnej chatki oÂświetlanej niezbyt jasnym pomaraĂączowym ÂświateÂłkiem. Nawet klimatycznie. WnĂŞtrze wyglÂądaÂło podobnie do Âścian, belki piĂŞÂły siĂŞ pionowo i byÂły po³¹czone drewnianymi listewkami. Na Âścianach widniaÂło kilka skĂłr PokemonĂłw, chyba UrsaringĂłw. Lyra zatrzymaÂła siĂŞ i pogÂładziÂła skĂłrĂŞ rĂŞkÂą. UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ. Mechanik podszedÂł do drewnianej lady, za ktĂłrÂą staÂła Chansey. – Dwa pokoje. Na jednÂą noc. JuÂż. – Chansey przestaÂła zwyczajowo siĂŞ uÂśmiechaĂŚ, wypisaÂła kilka kartek dziwnymi literkami i podaÂła dwa klucze. Chyba mieliÂśmy pokoje na piĂŞtrze, bo miaÂły numer 203 i 204. Operator spojrzaÂł mi smutno na oczy i jĂŞkn¹³ – Opiekuj siĂŞ chÂłopcami. I LyrÂą. – I wyszedÂł na deszcz.
---------------------
ZajĂŞliÂśmy pokoje, jeden dla dziewczyn, a w drugi wepchnĂŞli mnie razem z Redem i Blue. W oczach miaÂłem Âłzy, poÂłoÂżyÂłem siĂŞ na ³ó¿ku i zdj¹³em ubrania. Nawet nie wiem, kiedy dopadÂł mnie sen. ByÂłem na polanie, w zasiĂŞgu wzroku nie byÂło nawet jednej gĂłrki ani drzewa. DostrzegÂłem rzekĂŞ, jakieÂś piĂŞĂŚ stĂłp od… skulonego czÂłowieka siedzÂącego przy mnie. Kucn¹³em. Przez burzĂŞ jasnorubinowych wÂłosĂłw zauwaÂżyÂłem delikatnie rozchylone ÂścierpÂłe wargi. Delikatny wiatr odwiaÂł wÂłosy z jej gÂłowy. ZauwaÂżyÂłem piĂŞkne, ró¿owe oczy i delikatnie zaokrÂąglony nosek. Dziewczyna marszczyÂła czoÂło i chciaÂła coÂś cichutko powiedzieĂŚ, ale sÂłyszaÂłem tylko jej oddech. PrzytuliÂłem jÂą. SpojrzaÂła na mnie penetrujÂącym wzrokiem peÂłnym goryczy, smutku i rozpaczy. WyciÂągnĂŞÂła w moim kierunku rĂŞkĂŞ i chwyciÂła mnie za dÂłoĂą. Przy okazji, poplamiÂła mi dÂłoĂą krwiÂą. ZauwaÂżyÂłem, Âże ciĂŞÂła siĂŞ. Przez chwilĂŞ trwaliÂśmy w milczeniu. Serce biÂło jej wolno, czas akcji wynosiÂł sporo wiĂŞcej niÂż sekunda. Klatka piersiowa uniosÂła siĂŞ na chwilĂŞ, by wrĂłciĂŚ w stare miejsce po chwili. SprĂłbowaÂłem jÂą pocaÂłowaĂŚ, nie odchyliÂła siĂŞ. Za to rĂŞkÂą zdjĂŞÂła mi czarno-pomaraĂączowÂą czapkĂŞ, trochĂŞ wiĂŞkszÂą niÂż miaÂłem. Moje wargi po³¹czyÂły siĂŞ z jej policzkiem wydajÂąc cichy odgÂłos. UsÂłyszaÂłem szum dochodzÂący z jej ust. PrzybliÂżyÂłem uszy. Dziewczyna cicho szeptaÂła: „MogliÂśmy zwyciĂŞÂżyĂŚ”. SzepnĂŞÂła jeszcze trzy razy. Potem spojrzaÂła mi na oczy ponownie. OdchyliÂłem gÂłowĂŞ by mĂłc zobaczyĂŚ jej twarz w caÂłej okazaÂłoÂści. PatrzyliÂśmy na siebie przez kilka minut, nie mogÂłem dostrzec ani cienia makijaÂżu na niej, ale i tak nie miaÂła Âżadnych niedoskonaÂłoÂści. PoczuÂłem jej smutek, ale byÂłem szczĂŞÂśliwy, Âże moÂżemy patrzeĂŚ na siebie i nie zwracaĂŚ uwagi na resztĂŞ Âświata. Wiatr zawiaÂł jeszcze spokojniej przynoszÂąc szum rzeczki do naszych uszu. „Nie zapomnij” szepnĂŞÂła i krajobraz zacz¹³ siĂŞ rozmazywaĂŚ. W koĂącu zostaliÂśmy tylko my w ciemnoÂści. Jej ciaÂło zniknĂŞÂło, a ja siĂŞ obudziÂłem. W drzwi ktoÂś pukaÂł. Red podszedÂł i otworzyÂł te drzwi. W nich staÂła odmÂłodzona kopia kobiety znad rzeki.
- Nie bĂŞdĂŞ w pokoju z niÂą. Nie ÂżartujĂŞ. Mam swoje powody. – PowiedziaÂła z opanowaniem. CaÂły makijaÂż zd¹¿yÂł siĂŞ zmyĂŚ, ale wÂłosy jeszcze nie wrĂłciÂły do Âładu.
- Mars… Co siĂŞ staÂło? – ZapytaÂłem powstajÂąc z ³ó¿ka jak oparzony. Z powodu podobieĂąstwa.
- Mam 99% przeczucie, Âże Lyra jest chora.
- Kto ci powiedziaÂł takie bzdury? – Krzykn¹³ Blue. – Profesor nam mĂłwiÂł, Âże jest tylko naukowcem i robi projekt…
- Nie, kur*a! – WrzasnĂŞÂła. – UdowodniĂŞ wam. – WybiegÂła z pokoju machajÂąc rĂŞkÂą. W czwĂłrkĂŞ pobiegliÂśmy do pokoju dziewczyn. Przed drzwiami Mars nacisnĂŞÂła na drewnianÂą klamkĂŞ i ÂłamiÂącym siĂŞ gÂłosem powiedziaÂła: - Jeszcze zostaÂło jej 45 minut. JeÂśli nie zemdleje, nie jest zaraÂżona. – OtworzyÂła drzwi. Lyra siedziaÂła na ³ó¿ku i malowaÂła paznokcie. W tym momencie straciÂłem przytomnoœÌ.


Gdy siĂŞ leÂży w szpitalu, jakoÂś tak jest +6364387638764827351907 do weny.

[Szymb]

Sorka, Âże dziÂś nic nie napisaÂłem, ale dostaÂłem jednodniowy szlaban. Czy moglibyÂście "obiektywnie" oceniĂŚ ten rozdziaÂł? Bo zastanawiam siĂŞ, jak mi poszÂło takie brutalne pisanie. Od tego zaleÂży w jakim kierunku fabuÂła siĂŞ potoczy. (Epidemia lub konspiracja)

4: BĂłl.


Cisza zalegÂła w pomieszczeniu. Nikt z nas nie ruszyÂł nawet palcami od momentu tego charakterystycznego pisku. Facet obsÂługujÂący maszynĂŞ odsun¹³ siĂŞ od klawiatury. W tym wÂłaÂśnie momencie na wyÂświetlaczu LED pojawiÂła siĂŞ informacja „Brak SygnaÂłu!!!”. Mechanik pochyliÂł gÂłowĂŞ i otworzyÂł usta. Przez kilka sekund nic siĂŞ z nich nie wydobywaÂło, aÂż w koĂącu jĂŞkn¹³ ciche „Kur*a…” Potem podniĂłsÂł gÂłowĂŞ i spojrzaÂł mi w oczy. PowtĂłrzyÂł pewniej i gÂłoÂśniej wulgaryzm, a potem obrĂłciÂł siĂŞ w kierunku walcowatej maszyny i uderzyÂł wyÂświetlacz piĂŞÂściÂą wrzeszczÂąc przekleĂąstwo. Maszynie nic siĂŞ nie staÂło, wyÂświetlacz delikatnie siĂŞ odgi¹³. ZapadÂła cisza przerywana jedynie dÂźwiĂŞkami kropli deszczu uderzajÂącymi w szkÂło okien. PoczuÂłam zimne mrowienie, po czym obrĂłciÂłam siĂŞ w kierunku okien. Niebo zachwycaÂło swojÂą szaroÂściÂą, mniej wiĂŞcej ciemnÂą jak Âślad o³ówka. WyciÂągnĂŞÂłam rĂŞkĂŞ i poÂłoÂżyÂłam dÂłoĂą na szybie. ZmroziÂło mnie. Kropelki byÂły coraz drobniejsze, ale byÂło ich coraz wiĂŞcej.
- ZabiÂłam ich… - WyszeptaÂłam i cicho przeÂłknĂŞÂłam ÂślinĂŞ. Przeze mnie Ăłsemka ludzi juÂż nigdy nie wrĂłci do naszych czasĂłw. ObrĂłciÂłam gÂłowĂŞ w kierunku tej dziewczyny, co przyszÂła ostatnio. Jej wzrok byÂł przybity, nie obrĂłciÂła gÂłowy. Reszta ludzi w pokoju miaÂła szklane oczy. KtoÂś zaszlochaÂł. – Idziemy. – WyburczaÂłam, podchodzÂąc do chÂłopcĂłw. PopchnĂŞÂłam trzech w kierunku drzwi i burknĂŞÂłam na LyrĂŞ. Mechaniczne drzwi otworzyÂły siĂŞ cichym sykiem. StaliÂśmy chwilĂŞ w nich. DoszÂły nas dÂźwiĂŞki ruchliwego miasta i pewnie maszyn gĂłrniczych. Deszcz przybraÂł na intensywnoÂści.
- ZaprowadzĂŞ was… Do domku. – OdpowiedziaÂł mechanik. UstaÂł przede mnÂą i wyciÂągn¹³ do mnie dÂłoĂą. OdrzuciÂłam jÂą. Operator maszyny zrobiÂł krok i zaczekaÂł, aÂż my zrobimy swoje kroki. RuszyliÂśmy szarymi uliczkami miasta w sam Âśrodek chmury deszczowej. WÂłosy zaczĂŞÂły mi przylegaĂŚ do skĂłry, ale to dobrze. ByÂły chÂłodne, pozwoliÂły mi siĂŞ odprĂŞÂżyĂŚ. KaÂżda kropla obijajÂąca siĂŞ o mojÂą twarz zabieraÂła mi czêœÌ biaÂłego, oldskulowego makijaÂżu. MijaliÂśmy wiele przecznic, wielu ludzi z parasolami nie bĂŞdÂącymi Âświadomi, co siĂŞ wÂłaÂśnie staÂło. Na skraju miasta staÂła dwupiĂŞtrowa drewniana chaÂłupka, pobudowana w stylu gĂłralskim. ÂŚciany nie byÂły robione z desek, a z po³ówek drzew. WyglÂądaÂłby na staroÂświecki, ale na piĂŞtrze zainstalowana byÂła antena satelitarna. MiaÂł z 10 metrĂłw wysokoÂści. PrzeszliÂśmy przez prĂłg, a widok zniszczonego cywilizacjÂą miasta zmieniÂł siĂŞ w wnĂŞtrze przytulnej chatki oÂświetlanej niezbyt jasnym pomaraĂączowym ÂświateÂłkiem. Nawet klimatycznie. WnĂŞtrze wyglÂądaÂło podobnie do Âścian, belki piĂŞÂły siĂŞ pionowo i byÂły po³¹czone drewnianymi listewkami. Na Âścianach widniaÂło kilka skĂłr PokemonĂłw, chyba UrsaringĂłw. Lyra zatrzymaÂła siĂŞ i pogÂładziÂła skĂłrĂŞ rĂŞkÂą. UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ. Mechanik podszedÂł do drewnianej lady, za ktĂłrÂą staÂła Chansey. – Dwa pokoje. Na jednÂą noc. JuÂż. – Chansey przestaÂła zwyczajowo siĂŞ uÂśmiechaĂŚ, wypisaÂła kilka kartek dziwnymi literkami i podaÂła dwa klucze. Chyba mieliÂśmy pokoje na piĂŞtrze, bo miaÂły numer 203 i 204. Operator spojrzaÂł mi smutno na oczy i jĂŞkn¹³ – Opiekuj siĂŞ chÂłopcami. I LyrÂą. – I wyszedÂł na deszcz.
---------------------
ZajĂŞliÂśmy pokoje, jeden dla dziewczyn, a w drugi wepchnĂŞli mnie razem z Redem i Blue. W oczach miaÂłem Âłzy, poÂłoÂżyÂłem siĂŞ na ³ó¿ku i zdj¹³em ubrania. Nawet nie wiem, kiedy dopadÂł mnie sen. ByÂłem na polanie, w zasiĂŞgu wzroku nie byÂło nawet jednej gĂłrki ani drzewa. DostrzegÂłem rzekĂŞ, jakieÂś piĂŞĂŚ stĂłp od… skulonego czÂłowieka siedzÂącego przy mnie. Kucn¹³em. Przez burzĂŞ jasnorubinowych wÂłosĂłw zauwaÂżyÂłem delikatnie rozchylone ÂścierpÂłe wargi. Delikatny wiatr odwiaÂł wÂłosy z jej gÂłowy. ZauwaÂżyÂłem piĂŞkne, ró¿owe oczy i delikatnie zaokrÂąglony nosek. Dziewczyna marszczyÂła czoÂło i chciaÂła coÂś cichutko powiedzieĂŚ, ale sÂłyszaÂłem tylko jej oddech. PrzytuliÂłem jÂą. SpojrzaÂła na mnie penetrujÂącym wzrokiem peÂłnym goryczy, smutku i rozpaczy. WyciÂągnĂŞÂła w moim kierunku rĂŞkĂŞ i chwyciÂła mnie za dÂłoĂą. Przy okazji, poplamiÂła mi dÂłoĂą krwiÂą. ZauwaÂżyÂłem, Âże ciĂŞÂła siĂŞ. Przez chwilĂŞ trwaliÂśmy w milczeniu. Serce biÂło jej wolno, czas akcji wynosiÂł sporo wiĂŞcej niÂż sekunda. Klatka piersiowa uniosÂła siĂŞ na chwilĂŞ, by wrĂłciĂŚ w stare miejsce po chwili. SprĂłbowaÂłem jÂą pocaÂłowaĂŚ, nie odchyliÂła siĂŞ. Za to rĂŞkÂą zdjĂŞÂła mi czarno-pomaraĂączowÂą czapkĂŞ, trochĂŞ wiĂŞkszÂą niÂż miaÂłem. Moje wargi po³¹czyÂły siĂŞ z jej policzkiem wydajÂąc cichy odgÂłos. UsÂłyszaÂłem szum dochodzÂący z jej ust. PrzybliÂżyÂłem uszy. Dziewczyna cicho szeptaÂła: „MogliÂśmy zwyciĂŞÂżyĂŚ”. SzepnĂŞÂła jeszcze trzy razy. Potem spojrzaÂła mi na oczy ponownie. OdchyliÂłem gÂłowĂŞ by mĂłc zobaczyĂŚ jej twarz w caÂłej okazaÂłoÂści. PatrzyliÂśmy na siebie przez kilka minut, nie mogÂłem dostrzec ani cienia makijaÂżu na niej, ale i tak nie miaÂła Âżadnych niedoskonaÂłoÂści. PoczuÂłem jej smutek, ale byÂłem szczĂŞÂśliwy, Âże moÂżemy patrzeĂŚ na siebie i nie zwracaĂŚ uwagi na resztĂŞ Âświata. Wiatr zawiaÂł jeszcze spokojniej przynoszÂąc szum rzeczki do naszych uszu. „Nie zapomnij” szepnĂŞÂła i krajobraz zacz¹³ siĂŞ rozmazywaĂŚ. W koĂącu zostaliÂśmy tylko my w ciemnoÂści. Jej ciaÂło zniknĂŞÂło, a ja siĂŞ obudziÂłem. W drzwi ktoÂś pukaÂł. Red podszedÂł i otworzyÂł te drzwi. W nich staÂła odmÂłodzona kopia kobiety znad rzeki.
- Nie bĂŞdĂŞ w pokoju z niÂą. Nie ÂżartujĂŞ. Mam swoje powody. – PowiedziaÂła z opanowaniem. CaÂły makijaÂż zd¹¿yÂł siĂŞ zmyĂŚ, ale wÂłosy jeszcze nie wrĂłciÂły do Âładu.
- Mars… Co siĂŞ staÂło? – ZapytaÂłem powstajÂąc z ³ó¿ka jak oparzony. Z powodu podobieĂąstwa.
- Mam 99% przeczucie, Âże Lyra jest chora.
- Kto ci powiedziaÂł takie bzdury? – Krzykn¹³ Blue. – Profesor nam mĂłwiÂł, Âże jest tylko naukowcem i robi projekt…
- Nie, kur*a! – WrzasnĂŞÂła. – UdowodniĂŞ wam. – WybiegÂła z pokoju machajÂąc rĂŞkÂą. W czwĂłrkĂŞ pobiegliÂśmy do pokoju dziewczyn. Przed drzwiami Mars nacisnĂŞÂła na drewnianÂą klamkĂŞ i ÂłamiÂącym siĂŞ gÂłosem powiedziaÂła: - Jeszcze zostaÂło jej 45 minut. JeÂśli nie zemdleje, nie jest zaraÂżona. – OtworzyÂła drzwi. Lyra siedziaÂła na ³ó¿ku i malowaÂła paznokcie. W tym momencie straciÂłem przytomnoœÌ.


Gdy siĂŞ leÂży w szpitalu, jakoÂś tak jest +6364387638764827351907 do weny.

Uœmiechn¹³em siê na fragment "poplami³a krwi¹ moje rêce". Almost a masterpiece. 8,5/10

[PokeSkate]

Uœmiechn¹³em siê na fragment "poplami³a krwi¹ moje rêce". Almost a masterpiece. 8,5/10

5: Zebranie.


Od tego niefortunnego zdarzenia min¹³ juÂż tydzieĂą. DziÂś mieliÂśmy obradowaĂŚ na temat planu awaryjnego powrotu (po zaburzeniu kontinuum czasoprzestrzennego przez mojÂą gÂłupotĂŞ). Tak w skrĂłcie opiszĂŞ co siĂŞ wydarzyÂło przez ten monotonny czas; Nie pogrzebaliÂśmy Dawn, gdyÂż Âświadomie zostaÂła wysÂłana w przeszÂłoœÌ by zgin¹Ì, prĂŞdzej czy póŸniej, bo byÂła zaraÂżona. Z jej Âśliny udaÂło siĂŞ odizolowaĂŚ wiele zwiÂązkĂłw chemicznych, w tym kilka podobnych zwiÂązkĂłw do naszego wirusa. Podobnych zwiÂązkĂłw – czyÂżby wirus siĂŞ znowu zmutowaÂł? Volkner opatrzyÂł wszystkich poobijanych, Bebe obijaÂła siĂŞ o Âściany, ale chyba i podrywaÂła Volknera. Tak zauwaÂżyÂłem, Âże ÂłapiÂą siĂŞ za rÂączki… ÂŻe Bebe prawi mu komple… Brudne myÂśli. Mam szeœÌdziesiÂąt lat, rok temu to nawet nie byÂłem w stanie rozró¿niĂŚ Lucasa od Dawn. Za moich czasĂłw to siĂŞ podrywaÂło na Pokemony, ot co. Kto miaÂł silniejszego Onixa, docieraÂł do Cloystera… Dobra, nic nie mĂłwiÂłem. WiĂŞc zebraliÂśmy siĂŞ w takiej prostopadÂłoÂściennej Sali w Kanto Power Plant, usiedliÂśmy przy mahoniowym (Zgadnijcie, gdzie byÂł zrobiony) okrÂągÂłym stole i… zaczĂŞliÂśmy siĂŞ rozglÂądaĂŚ. Obok mnie w pokoiku siedzieli takÂże Profesor Oak, Elm, mÂłodsza wersja mnie, Bebe i Volkner. Na bladoniebieskich Âścianach wisiaÂły maksymy: „PIÊÆSET PROCENT MOCY!”; „Od dodatkowego gigawata jeszcze nikt nie zgin¹³”; „Potrafisz wycisn¹Ì wiĂŞcej pracy!”; „DÂżule ponad wszystko!” i jeszcze kilka maleĂąkimi literkami. Z sufitu zwisaÂł Âżyrandol w ksztaÂłcie Electrode-a dajÂący doœÌ lipne ÂświateÂłko. Chyba na serio oszczĂŞdzajÂą na kaÂżdym calu. W kaÂżdym rogu staÂła komĂłdka, naprzeciwko mnie bladoszmaragdowa na ktĂłrej staÂł kwiatek. Za mnÂą staÂła drewniana niekolorowana, a po prawej stronie srebrna. Ta po lewej (W lewym gĂłrnym rogu) byÂła… No, w kaÂżdym razie teraz byÂła caÂła osmalona. Na niej staÂło jakieÂś prowizoryczne cegÂłowate radio, pamiĂŞtaÂłem je, g³ównie dlatego, Âże wszystkie fakty w mojej gÂłowie rejestrowane byÂły podwĂłjnie. Jako kilka lat temu, i obecnie. Oj, gÂłowa od tego pĂŞka. Volkner zajrzaÂł do swojej kieszeni i wyj¹³ z niej buteleczkĂŞ ze sÂłomkÂą. Na buteleczce byÂło nadrukowane radosne zdjĂŞcie Miltanka i napis: „Moo Moo Milk Original”. UÂśmiechn¹³em siĂŞ pod nosem. Milczenie zak³óciÂło siorbanie mleka przez sÂłomkĂŞ, co pobudziÂło Bebe do dziaÂłania.
- Macie tu jakiÂś… Pokenet? Cokolwiek? – ZapytaÂła pielĂŞgnujÂąc sobie paznokietki. Profesor Oak po chwili milczenia wstaÂł z krzeseÂłka, wyszedÂł z Sali i przyniĂłsÂł sporÂą ceg³ê do ktĂłrej podpiĂŞty byÂł kabel. Bardzo ostroÂżnie poÂłoÂżyÂł ceg³ê przed dziewczynÂą i odetchn¹³. UsiadÂł na swoim miejscu, a Bebe bez ostroÂżnoÂści w poÂłowie cegÂły podzieliÂła jÂą na dwie czĂŞÂści nachylone pod kÂątem 90 stopni.
- UWAÂŻAJ! Ten laptop kosztowaÂł 25 tysiĂŞcy PokedollarĂłw! – Dziewczyna zmruÂżyÂła oczy i spojrzaÂła na wyÂświetlacz. Po chwili trzasnĂŞÂła ekranem i odsunĂŞÂła na prawÂą stronĂŞ. Profesor Oak zaskomlaÂł.
- MĂłj kosztowaÂł tylko tysiÂąc. – WyjĂŞÂła coÂś niewiele grubszego od teczki, ktĂłrej uÂżywaÂłem w Sinnoh. Bebe nie miaÂła najmniejszych problemĂłw z podniesieniem ekranu, przepiĂŞÂła kabel podpiĂŞty do cegÂły i kliknĂŞÂła guzik „W³¹cz”. Profesor Oak otworzyÂł szeroko oczy i coÂś wyszeptaÂł pod nosem. – WidaĂŚ, bardzo szybki macie Internet. Nawet Goolurk Âładuje siĂŞ wiecznoœÌ. – WestchnĂŞÂła i spojrzaÂła Volknerowi w oczy. UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ. Po chwili zaczĂŞÂła klepaĂŚ palcami z niesamowitÂą szybkoÂściÂą po klawiaturze. – Celebi zjawiÂł siĂŞ w okolicach Olivine. Czy wy wiecie, co to oznacza?
MÂłodsza wersja mnie po raz pierwszy przemĂłwiÂła. MiaÂła prawie identyczny gÂłos!
- ÂŻe zmieniliÂśmy przyszÂłoœÌ. Zgodnie z mojÂą teoriÂą jeÂśli zajdzie jakieÂś zaburzenie przyszÂłoÂści, przynajmniej 99% ludzi tego nie zauwaÂży. Za to ciekawszym faktem jest lokalizacja. Elm, proszĂŞ ciĂŞ. – Wszyscy spojrzeli na bujajÂącego siĂŞ Elma robiÂącego zapasy kciukĂłw. – MoÂże masz jak¹œ teoriĂŞ, dlaczego w Olivine?
- Eeee… No to bĂŞdzie pewnie dlatego, Âże tam znajduje siĂŞ baza chorĂłb. Ale kto mĂłgÂłby cokolwiek zrobiĂŚ z tÂą bazÂą? ZarejestrowaĂŚ zarazĂŞ z przyszÂłoÂści? – Bebe przyspieszyÂła klikanie w przyciski po czym uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ. Volkner wysiorbaÂł caÂłe mleko. – Co roku przeprowadzany jest backup wszystkich danych, z czego ostatni byÂł dziesiĂŞĂŚ miesiĂŞcy temu…
- NiewaÂżne. – Cicho powiedziaÂła Bebe klepiÂąc w przyciski. – Daj mi go. – Elm chwilĂŞ zawahaÂł siĂŞ, po czym wyszedÂł z Sali i przyniĂłsÂł trochĂŞ pomniejszonÂą ceg³ê z kablem wyglÂądajÂącym na PUSB. – JakÂą to ma pojemnoœÌ?! – Bebe zeskoczyÂła z krzesÂła i rzuciÂła siĂŞ na pudÂło.
- Eeee… O ile pamiĂŞtam to 32MB… - W tym momencie rĂŞka dziewczyny szybko powĂŞdrowaÂła w kierunku jej twarzy, uderzajÂąc nadgarstkiem w swoje czoÂło. WydaÂła ciche westchnienie i siĂŞgnĂŞÂła po pustaka. WidaĂŚ byÂło, Âże byÂł ciĂŞÂżki. PodpiĂŞÂła go do laptopa. „Dysk” wydaÂł gÂłoÂśne skrzypniĂŞcie.
- UdaÂło mi siĂŞ shackowaĂŚ do bazy. Nie trwaÂło to dÂługo. Login admin hasÂło admin1. Teraz trzeba bĂŞdzie porĂłwnaĂŚ oba pliki. Poczekajcie, wolny dysk ma transfer. – Wolno klepaÂła te same kombinacje klawiszy. – Jest jedna niezgodnoœÌ. W bazie jest wpis sprzed 7 lat, a na dysku go nie ma. A powinien byĂŚ. Choroba nazywa siĂŞ „1992 Z ÂŚ”. Jest tu takÂże baza zakaÂżonych. Nie wiem czy chcecie wiedzieĂŚ, kto na to choruje.
Cisza wypeÂłniÂła pomieszczenie. Bebe zastukaÂła paznokciami w blat stoÂłu.
- Red Aka. ZaraÂżony w 1992 roku. Wyleczony w 1992 roku. Gold Kiniro. ZaraÂżony w 2000 roku. O, wczoraj. Nie wyleczony.
- ToÂż to bujdy! – PoderwaÂłem siĂŞ z krzesÂła. – Wczoraj byÂł zdrowy! DotykaÂłem jego plecĂłw i nic mi siĂŞ nie staÂło!
- MoÂże to dlatego, Âże to nie jest choroba zakaÂźna. – Spokojnie odpowiedziaÂła Âłagodniejsza wersja mnie.
- NiemoÂżliwe! Dawn niemalÂże zaraziÂła nas wszystkich w Sinnoh! Tyle brakowaÂło od epidemii! MĂłj OB. wyniĂłsÂł 9! Gdyby nie zastrzyk neutralizujÂący juÂż byÂłbym martwy!
- Zapominasz o tym, jak choroba siĂŞ objawia. Mdlenie, a potem przez miesiÂąc chĂŞĂŚ zabicia innych i siebie. To nie ma najmniejszego wpÂływu na OB.! – 7 lat temu uderzyÂłem rĂŞkami w blat okrÂągÂłego stoÂłu.
- On ma racjĂŞ. Dawn nie byÂła zakaÂżona Pokerusem. – StwierdziÂł Volkner wygodnie operajÂąc siĂŞ na krzeÂśle. – Inne ofiary prĂłbowaÂły zabijaĂŚ siebie i innych, a ona nie. Badania moczu Dawn daÂły skrajnie inne wyniki. Czy kroiÂł jÂą ktoÂś? – ZapytaÂł gestykulujÂąc zachĂŞcajÂąco rĂŞkami. - Moim zdaniem ona byÂła… ChodzÂącÂą bombÂą i to cud, Âże zginĂŞÂła. – Krew siĂŞ we mnie zagotowaÂła.
- To dlaczego niemalÂże mnie zaraziÂła?!
- Bo bomba mogÂła byĂŚ wirusem. Gdy wirus ³¹czyÂł siĂŞ z jakimÂś organem wewnĂŞtrznym, rozkÂładaÂł siĂŞ w nim powodujÂąc zwiĂŞkszenie pH. Gdy pH zostaje zwiĂŞkszone, OB. maleje. Gdy OB. maleje, temperatura ciaÂła roÂśnie. Gdy temperatura wewnÂątrz ciaÂła przekracza 50 stopni, co byÂłoby poprzedzone potwornym gorÂączkowaniem, ale nie Âśmiertelnym, w ciele czÂłowieka dochodzi do auto-zapÂłonu. Tyle mojego. – UdawaÂł, Âże ziewa.
- A niby skÂąd to wszystko wiesz? – ZapytaÂłem szeroko otwierajÂąc oczy.
- Stoisz przed ordynatorem generalnego szpitala w Sunnyshore.



6: NieistniejÂący


- Kolejna waÂżna kwestia. – Lider Sunnyshore wolno wymĂłwiÂł kaÂżde sÂłowo osobno. – JeÂśli wirus po raz pierwszy pojawiÂł siĂŞ w 2007 roku, na Pokemonach w 1999 roku, dlaczego wirus nazywa siĂŞ „1992 Z ÂŚ”. Mam doœÌ ciekawÂą teoriĂŞ. Bebe, czy moÂżesz sprawdziĂŚ, czy w 2000 juÂż istnieje strona „SlowbroLeaks”? – Bebe zarumieniÂła siĂŞ i wpisaÂła kilka znakĂłw na klawiaturze.
- Tak. Ma staroÂświecki Layout i maÂło stron, ale istnieje. – Volkner podszedÂł do laptopa i zÂłapaÂł Bebe za rĂŞkĂŞ. UÂśmiechnĂŞli siĂŞ do siebie. Szybko przeÂślizgn¹³ siĂŞ na stare miejsce.
- Czy moÂżecie w³¹czyĂŚ to… radio? – ZapytaÂł. ObrĂłciÂł siĂŞ w kierunku dziewczyny. – Portal informacyjny. Jakiekolwiek informacje. Szukaj. – Bebe postukaÂła w klawiaturĂŞ.
- Bunt przeciwko rozmnaÂżaniu siĂŞ DittĂłw… Nowy region „Hoenn” inwestuje w urbanizacjĂŞ i deforestacjĂŞ… Skandal na S.S. Anne… ZaginiĂŞcie trĂłjki trenerĂłw wszech czasĂłw…
- Czekaj czekaj. WchodÂź w skandal na S.S. Anne. – ZawoÂłaÂł i przybiegÂł do laptopa. Zacz¹³ czytaĂŚ. – Od 1990 roku w Kanto regularnie znikajÂą turyÂści kursujÂący pomiĂŞdzy kilkoma wyspami i Vermilion City. NiektĂłrzy turyÂści zamieniajÂą siĂŞ w innych, a w rok temu wszyscy turyÂści zmienili siĂŞ w innych. Faktem jest to, Âże wszyscy, ktĂłrzy przybyli statkiem wsiedli na pokÂład w tym roku. Za to z zaÂświatĂłw wrĂłcili turyÂści opuszczajÂący Kanto w tamtym roku… WchodÂź na SlowbroLeaks. Wpisuj S.S. Anne. – Wszyscy w Sali zamarli. Jedynymi odgÂłosami byÂły nasze pÂłytkie oddechy i klepanie w klawiaturĂŞ.
- Statek od zeszÂłego roku do portu wpÂływa tyÂłem. Znany jest mit o tym, Âże statek pÂłynie przez dokÂładnie 365 dni i 6 godzin. Nie wiadomo, skÂąd sÂą takie dokÂładne pomiary. – W radiu skoĂączyÂła siĂŞ piosenka, spiker zacz¹³ nawijaĂŚ.
- NadszedÂł czas na wiaaaaadomoÂści! – RozlegÂła siĂŞ krĂłtka metaliczna muzyczka. – Dochodzenie w sprawie S.S. Anne nie przynosi Âżadnych efektĂłw. Ludzie, ktĂłrzy znikli na rok twierdzÂą, Âże rejs trwaÂł tylko kilka dni. SÂą zdziwieni, Âże przez ten czas technologia tak bardzo poszÂła do przodu. Osoby wsiadajÂące na pokÂład S.S. Anne w tym roku, tak, ci ktĂłrzy wrĂłcili rok temu, nie wrĂłcili w tym roku. Statek zostaÂł dokÂładnie przeszukany przez siÂły specjalne Tohjo. Nie byÂło na nim nic, co by siĂŞ rzucaÂło w oczy. NastĂŞpne wiadomoÂści za godzinĂŞ, tylko w Alakazaaam! Czas na Buena’s Password!
Z radia posz³y iskry i g³oœnik przesta³ dzia³aÌ. W Sali wybuch³a ma³a eksplozja, powoduj¹c dodatkowe osmalenie pó³eczki z radiem. Bebe zaczê³a czytaÌ.
- Wszyscy turyœci S.S. Anne twierdz¹, ¿e podró¿ trwa kilka dni. Ludzie s¹ dok³adnie sprawdzani przed i po wyjœciem ze statku w poszukiwaniu niebezpiecznych przedmiotów. Od roku 1991 do 1995, piêÌ lat z rzêdu statek wp³ywaj¹c do portu mia³ jedn¹ osobê, która ani razu nie wsiad³a na statek, piêÌ razy ta sama osoba. Jest ni¹ kobieta, aczkolwiek nasza strona nie by³a w stanie przeciekn¹Ì informacji o jej imieniu ani nazwisku.
- I to ona miesza. – OdpowiedziaÂł Volkner spokojnym tonem, siadajÂąc na stoim krzeseÂłku. – Osoba widziaÂła Sinnoh w roku 2007. Inaczej Time Machine nie mĂłgÂłby powstaĂŚ. Jest jeszcze inna koncepcja.
- Time Machine nie mĂłgÂł powstaĂŚ na statku. MusiaÂłby zuÂżywaĂŚ ca³¹ energiĂŞ z Kanto w roku 1990. – PowiedziaÂł wolno profesor Oak. – Fakt drugi, maszyna musiaÂłaby istnieĂŚ i na lÂądzie. Inaczej, jak mogÂłaby siĂŞ pojawiaĂŚ przy wyjÂściu, a nie byĂŚ jej przy wejÂściu piĂŞĂŚ lat z rzĂŞdu?
- I tu przychodzi koncepcja druga. Osoba ta mogÂła widzieĂŚ Sinnoh w roku 2007, ale nie musiaÂła przenieœÌ siĂŞ z roku 2007. MogÂła na przykÂład przenieœÌ siĂŞ uÂżywajÂąc technologii z roku 2010. Nie mam pojĂŞcia, co mogÂłoby dojœÌ. – Profesor Elm zacz¹³ intensywnie myÂśleĂŚ.
- Maszyna czasu dziaÂłaÂła inaczej… - StwierdziÂł. – MusiaÂło dojœÌ do wymiany. PomiĂŞdzy dwoma maszynami.
- Fakt pierwszy. W 1990 roku odnotowano znikniĂŞcia, jednakÂże pojawili siĂŞ nowi ludzie. D o d a t k o w a kobieta zaczĂŞÂła kursowaĂŚ rok póŸniej. – Ordynator podkreÂśliÂł sÂłowo dodatkowa, jakby miaÂł jakiÂś przebÂłysk geniuszu. – I za kaÂżdym razem ta sama. Co wiĂŞcej, wirus nazywa siĂŞ „1992”, co oznacza, Âże zostaÂł zarejestrowany w 1992 roku. Wtedy juÂż ta kobieta juÂż byÂła. Statek wypÂływa w 1989 roku, osoby siĂŞ zmieniajÂą, wraca w 1990 roku. Statek wypÂływa w 1990 roku, pojawia siĂŞ Ona, osoby siĂŞ zmieniajÂą i wraca w 1991 roku. I dalej. W 1999 roku osoby wchodzÂą na pokÂład. WracajÂą w 2000. W 1999 statek wracajÂąc do portu tyÂłem przywozi osoby wchodzÂące na statek w 2000 roku. Na S.S. Anne znajduje siĂŞ technologia z Sinnoh. Jest tylko jeden sposĂłb, by to sprawdziĂŚ. Profesorze Oak.
- Tak? – ZapytaÂł siĂŞ przeraÂżony Profesor Oak. MaÂło, ja teÂż w obu wersjach byÂłem przeraÂżony. Elm ĂŚwiczyÂł kciukozapasy, wiĂŞc siĂŞ nie przej¹³. – Co chciaÂłeÂś mi powiedzieĂŚ?
- Zakoduj sobie w gÂłowie. DokÂładnie za 7 lat polecisz samolotem do Sinnoh. Pojawisz siĂŞ w mieÂście zwanym Orebough. PĂłjdziesz do drewnianej chaty i poprosisz o rozmowĂŞ z Mars. Jestem pewny, Âże ci pomoÂże. Ma wpÂływy, jest komandorem zÂłowrogiej organizacji Team Galactic. Od jej wypadku na szczycie gĂłry siĂŞ nawrĂłciÂła. Chyba. PamiĂŞtaj, by nie dotykaĂŚ Golda. JeÂśli cokolwiek siĂŞ zmieni, pewnie tego nie zauwaÂżymy, ale jeÂśli Pana misja siĂŞ powiedzie, to juÂż bĂŞdÂą widoczne tego skutki. Teoria spiskowa przestanie istnieĂŚ na naszych oczach. To by byÂło na tyle, dziĂŞkujĂŞ, rozejdÂźcie siĂŞ. Ty, Bebe… - ObrĂłciÂł siĂŞ w kierunku dziewczyny. – ZostaĂą. Pogadamy.
Bardzo zaciekawi³o mnie o czym chcieli pogadaÌ. Gdy w Sali zostali tylko oni, podszed³em do drzwi i pods³ucha³em kilka informacji. Pierwsza, Bebe jest zakochana w Volknerze. Oczywista oczywistoœÌ. Druga to taka, ¿e kocha j¹ Volkner. A trzecia? ¯e to ona zatru³a Dawn w Sinnoh.

[Szymb]

5: Zebranie.


Od tego niefortunnego zdarzenia min¹³ juÂż tydzieĂą. DziÂś mieliÂśmy obradowaĂŚ na temat planu awaryjnego powrotu (po zaburzeniu kontinuum czasoprzestrzennego przez mojÂą gÂłupotĂŞ). Tak w skrĂłcie opiszĂŞ co siĂŞ wydarzyÂło przez ten monotonny czas; Nie pogrzebaliÂśmy Dawn, gdyÂż Âświadomie zostaÂła wysÂłana w przeszÂłoœÌ by zgin¹Ì, prĂŞdzej czy póŸniej, bo byÂła zaraÂżona. Z jej Âśliny udaÂło siĂŞ odizolowaĂŚ wiele zwiÂązkĂłw chemicznych, w tym kilka podobnych zwiÂązkĂłw do naszego wirusa. Podobnych zwiÂązkĂłw – czyÂżby wirus siĂŞ znowu zmutowaÂł? Volkner opatrzyÂł wszystkich poobijanych, Bebe obijaÂła siĂŞ o Âściany, ale chyba i podrywaÂła Volknera. Tak zauwaÂżyÂłem, Âże ÂłapiÂą siĂŞ za rÂączki… ÂŻe Bebe prawi mu komple… Brudne myÂśli. Mam szeœÌdziesiÂąt lat, rok temu to nawet nie byÂłem w stanie rozró¿niĂŚ Lucasa od Dawn. Za moich czasĂłw to siĂŞ podrywaÂło na Pokemony, ot co. Kto miaÂł silniejszego Onixa, docieraÂł do Cloystera… Dobra, nic nie mĂłwiÂłem. WiĂŞc zebraliÂśmy siĂŞ w takiej prostopadÂłoÂściennej Sali w Kanto Power Plant, usiedliÂśmy przy mahoniowym (Zgadnijcie, gdzie byÂł zrobiony) okrÂągÂłym stole i… zaczĂŞliÂśmy siĂŞ rozglÂądaĂŚ. Obok mnie w pokoiku siedzieli takÂże Profesor Oak, Elm, mÂłodsza wersja mnie, Bebe i Volkner. Na bladoniebieskich Âścianach wisiaÂły maksymy: „PIÊÆSET PROCENT MOCY!”; „Od dodatkowego gigawata jeszcze nikt nie zgin¹³”; „Potrafisz wycisn¹Ì wiĂŞcej pracy!”; „DÂżule ponad wszystko!” i jeszcze kilka maleĂąkimi literkami. Z sufitu zwisaÂł Âżyrandol w ksztaÂłcie Electrode-a dajÂący doœÌ lipne ÂświateÂłko. Chyba na serio oszczĂŞdzajÂą na kaÂżdym calu. W kaÂżdym rogu staÂła komĂłdka, naprzeciwko mnie bladoszmaragdowa na ktĂłrej staÂł kwiatek. Za mnÂą staÂła drewniana niekolorowana, a po prawej stronie srebrna. Ta po lewej (W lewym gĂłrnym rogu) byÂła… No, w kaÂżdym razie teraz byÂła caÂła osmalona. Na niej staÂło jakieÂś prowizoryczne cegÂłowate radio, pamiĂŞtaÂłem je, g³ównie dlatego, Âże wszystkie fakty w mojej gÂłowie rejestrowane byÂły podwĂłjnie. Jako kilka lat temu, i obecnie. Oj, gÂłowa od tego pĂŞka. Volkner zajrzaÂł do swojej kieszeni i wyj¹³ z niej buteleczkĂŞ ze sÂłomkÂą. Na buteleczce byÂło nadrukowane radosne zdjĂŞcie Miltanka i napis: „Moo Moo Milk Original”. UÂśmiechn¹³em siĂŞ pod nosem. Milczenie zak³óciÂło siorbanie mleka przez sÂłomkĂŞ, co pobudziÂło Bebe do dziaÂłania.
- Macie tu jakiÂś… Pokenet? Cokolwiek? – ZapytaÂła pielĂŞgnujÂąc sobie paznokietki. Profesor Oak po chwili milczenia wstaÂł z krzeseÂłka, wyszedÂł z Sali i przyniĂłsÂł sporÂą ceg³ê do ktĂłrej podpiĂŞty byÂł kabel. Bardzo ostroÂżnie poÂłoÂżyÂł ceg³ê przed dziewczynÂą i odetchn¹³. UsiadÂł na swoim miejscu, a Bebe bez ostroÂżnoÂści w poÂłowie cegÂły podzieliÂła jÂą na dwie czĂŞÂści nachylone pod kÂątem 90 stopni.
- UWAÂŻAJ! Ten laptop kosztowaÂł 25 tysiĂŞcy PokedollarĂłw! – Dziewczyna zmruÂżyÂła oczy i spojrzaÂła na wyÂświetlacz. Po chwili trzasnĂŞÂła ekranem i odsunĂŞÂła na prawÂą stronĂŞ. Profesor Oak zaskomlaÂł.
- MĂłj kosztowaÂł tylko tysiÂąc. – WyjĂŞÂła coÂś niewiele grubszego od teczki, ktĂłrej uÂżywaÂłem w Sinnoh. Bebe nie miaÂła najmniejszych problemĂłw z podniesieniem ekranu, przepiĂŞÂła kabel podpiĂŞty do cegÂły i kliknĂŞÂła guzik „W³¹cz”. Profesor Oak otworzyÂł szeroko oczy i coÂś wyszeptaÂł pod nosem. – WidaĂŚ, bardzo szybki macie Internet. Nawet Goolurk Âładuje siĂŞ wiecznoœÌ. – WestchnĂŞÂła i spojrzaÂła Volknerowi w oczy. UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ. Po chwili zaczĂŞÂła klepaĂŚ palcami z niesamowitÂą szybkoÂściÂą po klawiaturze. – Celebi zjawiÂł siĂŞ w okolicach Olivine. Czy wy wiecie, co to oznacza?
MÂłodsza wersja mnie po raz pierwszy przemĂłwiÂła. MiaÂła prawie identyczny gÂłos!
- ÂŻe zmieniliÂśmy przyszÂłoœÌ. Zgodnie z mojÂą teoriÂą jeÂśli zajdzie jakieÂś zaburzenie przyszÂłoÂści, przynajmniej 99% ludzi tego nie zauwaÂży. Za to ciekawszym faktem jest lokalizacja. Elm, proszĂŞ ciĂŞ. – Wszyscy spojrzeli na bujajÂącego siĂŞ Elma robiÂącego zapasy kciukĂłw. – MoÂże masz jak¹œ teoriĂŞ, dlaczego w Olivine?
- Eeee… No to bĂŞdzie pewnie dlatego, Âże tam znajduje siĂŞ baza chorĂłb. Ale kto mĂłgÂłby cokolwiek zrobiĂŚ z tÂą bazÂą? ZarejestrowaĂŚ zarazĂŞ z przyszÂłoÂści? – Bebe przyspieszyÂła klikanie w przyciski po czym uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ. Volkner wysiorbaÂł caÂłe mleko. – Co roku przeprowadzany jest backup wszystkich danych, z czego ostatni byÂł dziesiĂŞĂŚ miesiĂŞcy temu…
- NiewaÂżne. – Cicho powiedziaÂła Bebe klepiÂąc w przyciski. – Daj mi go. – Elm chwilĂŞ zawahaÂł siĂŞ, po czym wyszedÂł z Sali i przyniĂłsÂł trochĂŞ pomniejszonÂą ceg³ê z kablem wyglÂądajÂącym na PUSB. – JakÂą to ma pojemnoœÌ?! – Bebe zeskoczyÂła z krzesÂła i rzuciÂła siĂŞ na pudÂło.
- Eeee… O ile pamiĂŞtam to 32MB… - W tym momencie rĂŞka dziewczyny szybko powĂŞdrowaÂła w kierunku jej twarzy, uderzajÂąc nadgarstkiem w swoje czoÂło. WydaÂła ciche westchnienie i siĂŞgnĂŞÂła po pustaka. WidaĂŚ byÂło, Âże byÂł ciĂŞÂżki. PodpiĂŞÂła go do laptopa. „Dysk” wydaÂł gÂłoÂśne skrzypniĂŞcie.
- UdaÂło mi siĂŞ shackowaĂŚ do bazy. Nie trwaÂło to dÂługo. Login admin hasÂło admin1. Teraz trzeba bĂŞdzie porĂłwnaĂŚ oba pliki. Poczekajcie, wolny dysk ma transfer. – Wolno klepaÂła te same kombinacje klawiszy. – Jest jedna niezgodnoœÌ. W bazie jest wpis sprzed 7 lat, a na dysku go nie ma. A powinien byĂŚ. Choroba nazywa siĂŞ „1992 Z ÂŚ”. Jest tu takÂże baza zakaÂżonych. Nie wiem czy chcecie wiedzieĂŚ, kto na to choruje.
Cisza wypeÂłniÂła pomieszczenie. Bebe zastukaÂła paznokciami w blat stoÂłu.
- Red Aka. ZaraÂżony w 1992 roku. Wyleczony w 1992 roku. Gold Kiniro. ZaraÂżony w 2000 roku. O, wczoraj. Nie wyleczony.
- ToÂż to bujdy! – PoderwaÂłem siĂŞ z krzesÂła. – Wczoraj byÂł zdrowy! DotykaÂłem jego plecĂłw i nic mi siĂŞ nie staÂło!
- MoÂże to dlatego, Âże to nie jest choroba zakaÂźna. – Spokojnie odpowiedziaÂła Âłagodniejsza wersja mnie.
- NiemoÂżliwe! Dawn niemalÂże zaraziÂła nas wszystkich w Sinnoh! Tyle brakowaÂło od epidemii! MĂłj OB. wyniĂłsÂł 9! Gdyby nie zastrzyk neutralizujÂący juÂż byÂłbym martwy!
- Zapominasz o tym, jak choroba siĂŞ objawia. Mdlenie, a potem przez miesiÂąc chĂŞĂŚ zabicia innych i siebie. To nie ma najmniejszego wpÂływu na OB.! – 7 lat temu uderzyÂłem rĂŞkami w blat okrÂągÂłego stoÂłu.
- On ma racjĂŞ. Dawn nie byÂła zakaÂżona Pokerusem. – StwierdziÂł Volkner wygodnie operajÂąc siĂŞ na krzeÂśle. – Inne ofiary prĂłbowaÂły zabijaĂŚ siebie i innych, a ona nie. Badania moczu Dawn daÂły skrajnie inne wyniki. Czy kroiÂł jÂą ktoÂś? – ZapytaÂł gestykulujÂąc zachĂŞcajÂąco rĂŞkami. - Moim zdaniem ona byÂła… ChodzÂącÂą bombÂą i to cud, Âże zginĂŞÂła. – Krew siĂŞ we mnie zagotowaÂła.
- To dlaczego niemalÂże mnie zaraziÂła?!
- Bo bomba mogÂła byĂŚ wirusem. Gdy wirus ³¹czyÂł siĂŞ z jakimÂś organem wewnĂŞtrznym, rozkÂładaÂł siĂŞ w nim powodujÂąc zwiĂŞkszenie pH. Gdy pH zostaje zwiĂŞkszone, OB. maleje. Gdy OB. maleje, temperatura ciaÂła roÂśnie. Gdy temperatura wewnÂątrz ciaÂła przekracza 50 stopni, co byÂłoby poprzedzone potwornym gorÂączkowaniem, ale nie Âśmiertelnym, w ciele czÂłowieka dochodzi do auto-zapÂłonu. Tyle mojego. – UdawaÂł, Âże ziewa.
- A niby skÂąd to wszystko wiesz? – ZapytaÂłem szeroko otwierajÂąc oczy.
- Stoisz przed ordynatorem generalnego szpitala w Sunnyshore.



6: NieistniejÂący


- Kolejna waÂżna kwestia. – Lider Sunnyshore wolno wymĂłwiÂł kaÂżde sÂłowo osobno. – JeÂśli wirus po raz pierwszy pojawiÂł siĂŞ w 2007 roku, na Pokemonach w 1999 roku, dlaczego wirus nazywa siĂŞ „1992 Z ÂŚ”. Mam doœÌ ciekawÂą teoriĂŞ. Bebe, czy moÂżesz sprawdziĂŚ, czy w 2000 juÂż istnieje strona „SlowbroLeaks”? – Bebe zarumieniÂła siĂŞ i wpisaÂła kilka znakĂłw na klawiaturze.
- Tak. Ma staroÂświecki Layout i maÂło stron, ale istnieje. – Volkner podszedÂł do laptopa i zÂłapaÂł Bebe za rĂŞkĂŞ. UÂśmiechnĂŞli siĂŞ do siebie. Szybko przeÂślizgn¹³ siĂŞ na stare miejsce.
- Czy moÂżecie w³¹czyĂŚ to… radio? – ZapytaÂł. ObrĂłciÂł siĂŞ w kierunku dziewczyny. – Portal informacyjny. Jakiekolwiek informacje. Szukaj. – Bebe postukaÂła w klawiaturĂŞ.
- Bunt przeciwko rozmnaÂżaniu siĂŞ DittĂłw… Nowy region „Hoenn” inwestuje w urbanizacjĂŞ i deforestacjĂŞ… Skandal na S.S. Anne… ZaginiĂŞcie trĂłjki trenerĂłw wszech czasĂłw…
- Czekaj czekaj. WchodÂź w skandal na S.S. Anne. – ZawoÂłaÂł i przybiegÂł do laptopa. Zacz¹³ czytaĂŚ. – Od 1990 roku w Kanto regularnie znikajÂą turyÂści kursujÂący pomiĂŞdzy kilkoma wyspami i Vermilion City. NiektĂłrzy turyÂści zamieniajÂą siĂŞ w innych, a w rok temu wszyscy turyÂści zmienili siĂŞ w innych. Faktem jest to, Âże wszyscy, ktĂłrzy przybyli statkiem wsiedli na pokÂład w tym roku. Za to z zaÂświatĂłw wrĂłcili turyÂści opuszczajÂący Kanto w tamtym roku… WchodÂź na SlowbroLeaks. Wpisuj S.S. Anne. – Wszyscy w Sali zamarli. Jedynymi odgÂłosami byÂły nasze pÂłytkie oddechy i klepanie w klawiaturĂŞ.
- Statek od zeszÂłego roku do portu wpÂływa tyÂłem. Znany jest mit o tym, Âże statek pÂłynie przez dokÂładnie 365 dni i 6 godzin. Nie wiadomo, skÂąd sÂą takie dokÂładne pomiary. – W radiu skoĂączyÂła siĂŞ piosenka, spiker zacz¹³ nawijaĂŚ.
- NadszedÂł czas na wiaaaaadomoÂści! – RozlegÂła siĂŞ krĂłtka metaliczna muzyczka. – Dochodzenie w sprawie S.S. Anne nie przynosi Âżadnych efektĂłw. Ludzie, ktĂłrzy znikli na rok twierdzÂą, Âże rejs trwaÂł tylko kilka dni. SÂą zdziwieni, Âże przez ten czas technologia tak bardzo poszÂła do przodu. Osoby wsiadajÂące na pokÂład S.S. Anne w tym roku, tak, ci ktĂłrzy wrĂłcili rok temu, nie wrĂłcili w tym roku. Statek zostaÂł dokÂładnie przeszukany przez siÂły specjalne Tohjo. Nie byÂło na nim nic, co by siĂŞ rzucaÂło w oczy. NastĂŞpne wiadomoÂści za godzinĂŞ, tylko w Alakazaaam! Czas na Buena’s Password!
Z radia posz³y iskry i g³oœnik przesta³ dzia³aÌ. W Sali wybuch³a ma³a eksplozja, powoduj¹c dodatkowe osmalenie pó³eczki z radiem. Bebe zaczê³a czytaÌ.
- Wszyscy turyœci S.S. Anne twierdz¹, ¿e podró¿ trwa kilka dni. Ludzie s¹ dok³adnie sprawdzani przed i po wyjœciem ze statku w poszukiwaniu niebezpiecznych przedmiotów. Od roku 1991 do 1995, piêÌ lat z rzêdu statek wp³ywaj¹c do portu mia³ jedn¹ osobê, która ani razu nie wsiad³a na statek, piêÌ razy ta sama osoba. Jest ni¹ kobieta, aczkolwiek nasza strona nie by³a w stanie przeciekn¹Ì informacji o jej imieniu ani nazwisku.
- I to ona miesza. – OdpowiedziaÂł Volkner spokojnym tonem, siadajÂąc na stoim krzeseÂłku. – Osoba widziaÂła Sinnoh w roku 2007. Inaczej Time Machine nie mĂłgÂłby powstaĂŚ. Jest jeszcze inna koncepcja.
- Time Machine nie mĂłgÂł powstaĂŚ na statku. MusiaÂłby zuÂżywaĂŚ ca³¹ energiĂŞ z Kanto w roku 1990. – PowiedziaÂł wolno profesor Oak. – Fakt drugi, maszyna musiaÂłaby istnieĂŚ i na lÂądzie. Inaczej, jak mogÂłaby siĂŞ pojawiaĂŚ przy wyjÂściu, a nie byĂŚ jej przy wejÂściu piĂŞĂŚ lat z rzĂŞdu?
- I tu przychodzi koncepcja druga. Osoba ta mogÂła widzieĂŚ Sinnoh w roku 2007, ale nie musiaÂła przenieœÌ siĂŞ z roku 2007. MogÂła na przykÂład przenieœÌ siĂŞ uÂżywajÂąc technologii z roku 2010. Nie mam pojĂŞcia, co mogÂłoby dojœÌ. – Profesor Elm zacz¹³ intensywnie myÂśleĂŚ.
- Maszyna czasu dziaÂłaÂła inaczej… - StwierdziÂł. – MusiaÂło dojœÌ do wymiany. PomiĂŞdzy dwoma maszynami.
- Fakt pierwszy. W 1990 roku odnotowano znikniĂŞcia, jednakÂże pojawili siĂŞ nowi ludzie. D o d a t k o w a kobieta zaczĂŞÂła kursowaĂŚ rok póŸniej. – Ordynator podkreÂśliÂł sÂłowo dodatkowa, jakby miaÂł jakiÂś przebÂłysk geniuszu. – I za kaÂżdym razem ta sama. Co wiĂŞcej, wirus nazywa siĂŞ „1992”, co oznacza, Âże zostaÂł zarejestrowany w 1992 roku. Wtedy juÂż ta kobieta juÂż byÂła. Statek wypÂływa w 1989 roku, osoby siĂŞ zmieniajÂą, wraca w 1990 roku. Statek wypÂływa w 1990 roku, pojawia siĂŞ Ona, osoby siĂŞ zmieniajÂą i wraca w 1991 roku. I dalej. W 1999 roku osoby wchodzÂą na pokÂład. WracajÂą w 2000. W 1999 statek wracajÂąc do portu tyÂłem przywozi osoby wchodzÂące na statek w 2000 roku. Na S.S. Anne znajduje siĂŞ technologia z Sinnoh. Jest tylko jeden sposĂłb, by to sprawdziĂŚ. Profesorze Oak.
- Tak? – ZapytaÂł siĂŞ przeraÂżony Profesor Oak. MaÂło, ja teÂż w obu wersjach byÂłem przeraÂżony. Elm ĂŚwiczyÂł kciukozapasy, wiĂŞc siĂŞ nie przej¹³. – Co chciaÂłeÂś mi powiedzieĂŚ?
- Zakoduj sobie w gÂłowie. DokÂładnie za 7 lat polecisz samolotem do Sinnoh. Pojawisz siĂŞ w mieÂście zwanym Orebough. PĂłjdziesz do drewnianej chaty i poprosisz o rozmowĂŞ z Mars. Jestem pewny, Âże ci pomoÂże. Ma wpÂływy, jest komandorem zÂłowrogiej organizacji Team Galactic. Od jej wypadku na szczycie gĂłry siĂŞ nawrĂłciÂła. Chyba. PamiĂŞtaj, by nie dotykaĂŚ Golda. JeÂśli cokolwiek siĂŞ zmieni, pewnie tego nie zauwaÂżymy, ale jeÂśli Pana misja siĂŞ powiedzie, to juÂż bĂŞdÂą widoczne tego skutki. Teoria spiskowa przestanie istnieĂŚ na naszych oczach. To by byÂło na tyle, dziĂŞkujĂŞ, rozejdÂźcie siĂŞ. Ty, Bebe… - ObrĂłciÂł siĂŞ w kierunku dziewczyny. – ZostaĂą. Pogadamy.
Bardzo zaciekawi³o mnie o czym chcieli pogadaÌ. Gdy w Sali zostali tylko oni, podszed³em do drzwi i pods³ucha³em kilka informacji. Pierwsza, Bebe jest zakochana w Volknerze. Oczywista oczywistoœÌ. Druga to taka, ¿e kocha j¹ Volkner. A trzecia? ¯e to ona zatru³a Dawn w Sinnoh.

KoĂącĂłwka jest tak ÂżaÂłosna, jak nie mogĂŞ sobie tego bardziej wyobraziĂŚ...
Rozumiem, Âże chciaÂłeÂś zrobiĂŚ coÂś ,,fajnego'', ale pomysÂł z przekraczaniem temperatury czÂłowieka do 50 C*?! Przy 44*C czÂłowiek umiera... ale mniejsza o to... twĂłj czÂłowiek potrafi przeÂżyĂŚ nawet 50*C i ÂżyĂŚ! For the win?! o.O
A druga sprawa, mĂłwiÂąc auto-zapÂłon chyba nie miaÂłeÂś na myÂśli samozapÂłonu, nie?

[Afil]

KoĂącĂłwka jest tak ÂżaÂłosna, jak nie mogĂŞ sobie tego bardziej wyobraziĂŚ...
Rozumiem, Âże chciaÂłeÂś zrobiĂŚ coÂś ,,fajnego'', ale pomysÂł z przekraczaniem temperatury czÂłowieka do 50 C*?! Przy 44*C czÂłowiek umiera... ale mniejsza o to... twĂłj czÂłowiek potrafi przeÂżyĂŚ nawet 50*C i ÂżyĂŚ! For the win?! o.O
A druga sprawa, mĂłwiÂąc auto-zapÂłon chyba nie miaÂłeÂś na myÂśli samozapÂłonu, nie?

Nie. Auto zapÂłon to Auto zapÂłon. SamozapÂłon jest wtedy, gdy siĂŞ kiedyÂś zapalasz, a autozapÂłon jest zaplanowany.

Co do temperatury: Tak, gdy temperatura wewn¹trz cia³a ludzkiego przekracza okreœlon¹ barierê, cia³o eksploduje. Nie wszystkie organy wewnêtrzne musz¹ osi¹gn¹Ì tej temperatury. ród³o: Tunele, Spirala.

DziĂŞki za recenzjĂŞ! :>

7: Wspomnienia.


- Heh. Mamy pewnego Âże tak powiem, „dostawcĂŞ” technologii. – PrzemĂłwiÂł Cyrus patrzÂąc spokojnym wzrokiem w moje oczy peÂłne nienawiÂści. Nadal znajdowaliÂśmy siĂŞ w drewnianym pokoiku. Pode mnÂą leÂżaÂło ciaÂło Golda, a po prawej stronie siedzieli Blue, Red i Lyra. Lyra miaÂła skrĂŞpowane rĂŞce i zasÂłoniĂŞte usta jak¹œ na pewno nie papierowÂą chusteczkÂą z logiem Team Galactic. ZaczĂŞÂło siĂŞ trzy minuty temu. Gdy Gold zemdlaÂł, warknĂŞÂłam na resztĂŞ dzieciakĂłw, bo ta choroba jest zakaÂźna. Lyra wyszÂła zawoÂłaĂŚ pomoc, ale po chwili jej gÂłoÂśne kroki umilkÂły, otworzyÂły siĂŞ drzwi, a w wejÂściu pojawiÂł siĂŞ Cyrus trzymajÂący pó³przytomnÂą LyrĂŞ. OpowiedziaÂł o nowych planach na przyszÂłoœÌ i poprosiÂł mnie o kooperacjĂŞ, prezentujÂąc maszynĂŞ do kontrolowania Dialgi. – I jestem absolutnie pewien, Âże zadziaÂła. Testowane kilkukrotnie.
- ZOSTAW NAS! – WrzasnĂŞÂłam uderzajÂąc piĂŞÂściÂą Cyrusa w twarz ca³¹ si³¹ nienawiÂści, na jakÂą byÂło mnie staĂŚ. – POTWORZE! – Z nosa pociekÂła mu krew, ale nawet siĂŞ nie skrzywiÂł. UÂśmiechn¹³ siĂŞ.
- WÂłaÂśnie z powodu takich twoich gwaÂłtownych reakcji zostaÂłaÂś komandorem. MogĂŞ was zostawiĂŚ, ale… - Prychn¹³. – Nie wiem, czy tego chcecie. OdebraÂłem pewien przedmiot mÂłodej damie. Przedmiot ten jest powodem, dla ktĂłrego zostaÂła przetransportowana jako czwarta. NadobowiÂązkowa. – PrzygryzÂłam wargi. Bicie serca przyspieszyÂło. – Niepotrzebna. – Lyra podkurczyÂła pó³przytomnÂą gÂłowĂŞ. RĂŞce zaczĂŞÂły mnie ÂświerzbiĂŚ.
- ChciaÂłeÂś mnie zabiĂŚ…
- Jasne, a ty w to uwierzyÂłaÂś. Masz podstawy. CzêœÌ tej historii to prawda. – Cyrus nigdy nie kÂłamaÂł. JeÂśli ta teoria potwierdziÂła siĂŞ i w tym przypadku, to Cynthia prĂłbowaÂła mnie oszukaĂŚ. Dlaczego? ByĂŚ moÂże ma jakieÂś powiÂązanie z tÂą sprawÂą. Inaczej byÂłaby obecna przy transferze. – Wiem, Âże teraz siĂŞ nad tym zastanawiasz. Albo pĂłjdziesz ze mnÂą, albo nie uda wam siĂŞ uratowaĂŚ trzech regionĂłw. A moÂże i Hoenn? A moÂże nie uda siĂŞ zagospodarowaĂŚ Unovy? – Prychn¹³. Nie miaÂłam wyboru, ale odpowiedÂź nie chciaÂła mi przejœÌ przez gardÂło. SpojrzaÂłam na trzy pary przeraÂżonych oczu. Nogi siĂŞ pode mnÂą zarwaÂły. Nie upadÂłam na Golda, gdyÂż wiedziaÂłam, czym to siĂŞ skoĂączy. W torebce Pokeballe radoÂśnie zatrzĂŞsÂły siĂŞ. To byÂła chyba jedyna opcja.
- ProszĂŞ ciĂŞ… - WyszeptaÂłam. W gÂłowie myÂśli nie dawaÂły mi siĂŞ skupiĂŚ. – PozwĂłl mi z tobÂą zawalczyĂŚ… O cenĂŞ tego przedmiotu… - PrzymknĂŞÂłam oczy.
- Heh. Jestem zÂły, ale bez przesady. KaÂżda zÂłoœÌ ma swoje granice. ZakÂład przyjĂŞty. Lecz jeÂśli ty przegrasz… A zresztÂą, i tak oddam ci po walce ten przedmiot. Ale wyjawiĂŞ wszystkim tutaj twĂłj sekret. Wspomnienie, ktĂłrego pewnie nie pamiĂŞtasz, ale ono oczyÂści ci umysÂł.
- Dlaczego zachowujesz siĂŞ tak, jakbyÂś juÂż wygraÂł? – ZapytaÂłam chwiejÂącym siĂŞ gÂłosem.
- Crobat. Wybieram ciĂŞ. PozwolĂŞ ci zaatakowaĂŚ jako pierwszej. – ZignorowaÂł moje pytanie i rzuciÂł kulkÂą na podÂłogĂŞ, ktĂłra zmieniÂła siĂŞ w pole walki. SiĂŞgnĂŞÂłam do torby. RzuciÂłam pierwszÂą lepszÂą kulkĂŞ.
- Purugly… - Furia we mnie osiÂągnĂŞÂła poziom maksymalny. – ZAHIPNOTYZUJ GO! – ZacisnĂŞÂłam rĂŞce w piĂŞÂści i spojrzaÂłam na przedziwny spokĂłj Cyrusa.
- Unik. – Crobat bez najmniejszych problemĂłw odskoczyÂł od fali kota. – Air Slash. – Crobat bez zastanowienia przeci¹³ powietrze. Zanim zd¹¿yÂłam cokolwiek powiedzieĂŚ, Purugly juÂż leÂżaÂł.
- ProszĂŞ ciĂŞ… WSTAÑ! – Przez chwilĂŞ Purguly siÂłowaÂł siĂŞ sam ze sobÂą, po czym powstaÂł i ledwo trzymajÂąc siĂŞ na nogach podszedÂł do mnie. – Nie padaj! Zahipnotyzuj go! PROSZÊ CIÊ!
- Unik. – Crobat unikn¹³ ponownie. Atak hipnozy trafiÂł LyrĂŞ, straciÂła przytomnoœÌ.
- LYRA! LYRA! WSTAWAJ! – Wrzasn¹³ Blue siedzÂący tuÂż obok jej. ZÂłapaÂł jÂą tuÂż przed jej upadkiem na ziemiĂŞ. – Ty…
- CiĂŞcie powietrza. – Cyrus uÂśmiechn¹³ siĂŞ szyderczo i spojrzaÂł na pole walki. Purugly oberwaÂł ciĂŞciem i jego oczy zmieniÂły siĂŞ w hipnotyczne spirale. PrzegraÂł. – Czy chcesz, abym ciĂŞ zniszczyÂł, czy wystarczy? – Moje oczy zapÂłonĂŞÂły nienawiÂściÂą. Gdyby Cynthia nie wyjĂŞÂła mi NOÂŻA, ktĂłry spakowaÂłam w Veilstone, Cyrus byÂłby juÂż martwy. Nie byÂłam zdolna by powiedzieĂŚ cokolwiek. PodniosÂłam rĂŞce i czekaÂłam na odpowiedÂź. – W takim razie… ÂŁap. – RzuciÂł w moim kierunku pakunek. OdwinĂŞÂłam szmatkĂŞ. W szmatce zaplÂątane byÂła szklana probĂłwka, a na niej naklejone kilka znakĂłw: „1992 Z ÂŚ”. Nic mi to nie mĂłwiÂło, ale nie mogÂłam zniszczyĂŚ tego pojemniczka. CoÂś mnie powstrzymywaÂło. SpojrzaÂłam na twarze ludzi w tym pomieszczeniu. Cyrus byÂł gÂłupkowato zadowolony, miaÂł dokÂładnie takÂą samÂą minĂŞ jak jego Crobat. Blue byÂł przeraÂżony, a Red obojĂŞtny. PoczuÂłam oddech za moimi plecami. Gold wstaÂł. PatrzyÂł siĂŞ w przestrzeĂą bez wyrazu twarzy. MiaÂł szklane oczy.
- MuszĂŞ ci przyznaĂŚ, Âże jesteÂś Âśliczna bez makijaÂżu. Serio. – PowiedziaÂł radoÂśnie Cyrus. – Czas chyba poznaĂŚ twĂłj sekrecik. Wszyscy sÂłuchacie? – SyknĂŞÂłam. Gold prĂłbowaÂł mnie dotkn¹Ì, wiĂŞc odskoczyÂłam od niego. – Uciekasz. Czyli wiesz. MyÂślaÂłem, Âże wszystko zapomniaÂłaÂś. A czy juÂż przypomniaÂłaÂś sobie fakt, dla ktĂłrego dzieciaki trzeba byÂło przenosiĂŚ z przeszÂłoÂści, a nie moÂżna byÂło wynaj¹Ì samolotu? Wszyscy duzi sÂą martwi. – UÂśmiechn¹³ siĂŞ. Gold odzyskaÂł przytomnoœÌ i spojrzaÂł nienawistnym wzrokiem na Cyrusa. – Gold. TwĂłj statek zaton¹³ w 2003 roku podró¿ujÂąc do Hoenn. Red. PopeÂłniÂłeÂś samobĂłjstwo rzucajÂąc siĂŞ pod Magnet Train w 2004 roku. PowĂłd: Nie mogÂłeÂś znieœÌ cierpienia. Wiesz jakiego. A ty… Blue… W 2005 roku zostaÂłeÂś zabity. ZabiÂł… zabiÂła ciĂŞ Mars. – I chyba w tym momencie to on chciaÂł zabiĂŚ mnie.

[Szymb]

Nie. Auto zapÂłon to Auto zapÂłon. SamozapÂłon jest wtedy, gdy siĂŞ kiedyÂś zapalasz, a autozapÂłon jest zaplanowany.

Co do temperatury: Tak, gdy temperatura wewn¹trz cia³a ludzkiego przekracza okreœlon¹ barierê, cia³o eksploduje. Nie wszystkie organy wewnêtrzne musz¹ osi¹gn¹Ì tej temperatury. ród³o: Tunele, Spirala.

DziĂŞki za recenzjĂŞ! :>

7: Wspomnienia.


- Heh. Mamy pewnego Âże tak powiem, „dostawcĂŞ” technologii. – PrzemĂłwiÂł Cyrus patrzÂąc spokojnym wzrokiem w moje oczy peÂłne nienawiÂści. Nadal znajdowaliÂśmy siĂŞ w drewnianym pokoiku. Pode mnÂą leÂżaÂło ciaÂło Golda, a po prawej stronie siedzieli Blue, Red i Lyra. Lyra miaÂła skrĂŞpowane rĂŞce i zasÂłoniĂŞte usta jak¹œ na pewno nie papierowÂą chusteczkÂą z logiem Team Galactic. ZaczĂŞÂło siĂŞ trzy minuty temu. Gdy Gold zemdlaÂł, warknĂŞÂłam na resztĂŞ dzieciakĂłw, bo ta choroba jest zakaÂźna. Lyra wyszÂła zawoÂłaĂŚ pomoc, ale po chwili jej gÂłoÂśne kroki umilkÂły, otworzyÂły siĂŞ drzwi, a w wejÂściu pojawiÂł siĂŞ Cyrus trzymajÂący pó³przytomnÂą LyrĂŞ. OpowiedziaÂł o nowych planach na przyszÂłoœÌ i poprosiÂł mnie o kooperacjĂŞ, prezentujÂąc maszynĂŞ do kontrolowania Dialgi. – I jestem absolutnie pewien, Âże zadziaÂła. Testowane kilkukrotnie.
- ZOSTAW NAS! – WrzasnĂŞÂłam uderzajÂąc piĂŞÂściÂą Cyrusa w twarz ca³¹ si³¹ nienawiÂści, na jakÂą byÂło mnie staĂŚ. – POTWORZE! – Z nosa pociekÂła mu krew, ale nawet siĂŞ nie skrzywiÂł. UÂśmiechn¹³ siĂŞ.
- WÂłaÂśnie z powodu takich twoich gwaÂłtownych reakcji zostaÂłaÂś komandorem. MogĂŞ was zostawiĂŚ, ale… - Prychn¹³. – Nie wiem, czy tego chcecie. OdebraÂłem pewien przedmiot mÂłodej damie. Przedmiot ten jest powodem, dla ktĂłrego zostaÂła przetransportowana jako czwarta. NadobowiÂązkowa. – PrzygryzÂłam wargi. Bicie serca przyspieszyÂło. – Niepotrzebna. – Lyra podkurczyÂła pó³przytomnÂą gÂłowĂŞ. RĂŞce zaczĂŞÂły mnie ÂświerzbiĂŚ.
- ChciaÂłeÂś mnie zabiĂŚ…
- Jasne, a ty w to uwierzyÂłaÂś. Masz podstawy. CzêœÌ tej historii to prawda. – Cyrus nigdy nie kÂłamaÂł. JeÂśli ta teoria potwierdziÂła siĂŞ i w tym przypadku, to Cynthia prĂłbowaÂła mnie oszukaĂŚ. Dlaczego? ByĂŚ moÂże ma jakieÂś powiÂązanie z tÂą sprawÂą. Inaczej byÂłaby obecna przy transferze. – Wiem, Âże teraz siĂŞ nad tym zastanawiasz. Albo pĂłjdziesz ze mnÂą, albo nie uda wam siĂŞ uratowaĂŚ trzech regionĂłw. A moÂże i Hoenn? A moÂże nie uda siĂŞ zagospodarowaĂŚ Unovy? – Prychn¹³. Nie miaÂłam wyboru, ale odpowiedÂź nie chciaÂła mi przejœÌ przez gardÂło. SpojrzaÂłam na trzy pary przeraÂżonych oczu. Nogi siĂŞ pode mnÂą zarwaÂły. Nie upadÂłam na Golda, gdyÂż wiedziaÂłam, czym to siĂŞ skoĂączy. W torebce Pokeballe radoÂśnie zatrzĂŞsÂły siĂŞ. To byÂła chyba jedyna opcja.
- ProszĂŞ ciĂŞ… - WyszeptaÂłam. W gÂłowie myÂśli nie dawaÂły mi siĂŞ skupiĂŚ. – PozwĂłl mi z tobÂą zawalczyĂŚ… O cenĂŞ tego przedmiotu… - PrzymknĂŞÂłam oczy.
- Heh. Jestem zÂły, ale bez przesady. KaÂżda zÂłoœÌ ma swoje granice. ZakÂład przyjĂŞty. Lecz jeÂśli ty przegrasz… A zresztÂą, i tak oddam ci po walce ten przedmiot. Ale wyjawiĂŞ wszystkim tutaj twĂłj sekret. Wspomnienie, ktĂłrego pewnie nie pamiĂŞtasz, ale ono oczyÂści ci umysÂł.
- Dlaczego zachowujesz siĂŞ tak, jakbyÂś juÂż wygraÂł? – ZapytaÂłam chwiejÂącym siĂŞ gÂłosem.
- Crobat. Wybieram ciĂŞ. PozwolĂŞ ci zaatakowaĂŚ jako pierwszej. – ZignorowaÂł moje pytanie i rzuciÂł kulkÂą na podÂłogĂŞ, ktĂłra zmieniÂła siĂŞ w pole walki. SiĂŞgnĂŞÂłam do torby. RzuciÂłam pierwszÂą lepszÂą kulkĂŞ.
- Purugly… - Furia we mnie osiÂągnĂŞÂła poziom maksymalny. – ZAHIPNOTYZUJ GO! – ZacisnĂŞÂłam rĂŞce w piĂŞÂści i spojrzaÂłam na przedziwny spokĂłj Cyrusa.
- Unik. – Crobat bez najmniejszych problemĂłw odskoczyÂł od fali kota. – Air Slash. – Crobat bez zastanowienia przeci¹³ powietrze. Zanim zd¹¿yÂłam cokolwiek powiedzieĂŚ, Purugly juÂż leÂżaÂł.
- ProszĂŞ ciĂŞ… WSTAÑ! – Przez chwilĂŞ Purguly siÂłowaÂł siĂŞ sam ze sobÂą, po czym powstaÂł i ledwo trzymajÂąc siĂŞ na nogach podszedÂł do mnie. – Nie padaj! Zahipnotyzuj go! PROSZÊ CIÊ!
- Unik. – Crobat unikn¹³ ponownie. Atak hipnozy trafiÂł LyrĂŞ, straciÂła przytomnoœÌ.
- LYRA! LYRA! WSTAWAJ! – Wrzasn¹³ Blue siedzÂący tuÂż obok jej. ZÂłapaÂł jÂą tuÂż przed jej upadkiem na ziemiĂŞ. – Ty…
- CiĂŞcie powietrza. – Cyrus uÂśmiechn¹³ siĂŞ szyderczo i spojrzaÂł na pole walki. Purugly oberwaÂł ciĂŞciem i jego oczy zmieniÂły siĂŞ w hipnotyczne spirale. PrzegraÂł. – Czy chcesz, abym ciĂŞ zniszczyÂł, czy wystarczy? – Moje oczy zapÂłonĂŞÂły nienawiÂściÂą. Gdyby Cynthia nie wyjĂŞÂła mi NOÂŻA, ktĂłry spakowaÂłam w Veilstone, Cyrus byÂłby juÂż martwy. Nie byÂłam zdolna by powiedzieĂŚ cokolwiek. PodniosÂłam rĂŞce i czekaÂłam na odpowiedÂź. – W takim razie… ÂŁap. – RzuciÂł w moim kierunku pakunek. OdwinĂŞÂłam szmatkĂŞ. W szmatce zaplÂątane byÂła szklana probĂłwka, a na niej naklejone kilka znakĂłw: „1992 Z ÂŚ”. Nic mi to nie mĂłwiÂło, ale nie mogÂłam zniszczyĂŚ tego pojemniczka. CoÂś mnie powstrzymywaÂło. SpojrzaÂłam na twarze ludzi w tym pomieszczeniu. Cyrus byÂł gÂłupkowato zadowolony, miaÂł dokÂładnie takÂą samÂą minĂŞ jak jego Crobat. Blue byÂł przeraÂżony, a Red obojĂŞtny. PoczuÂłam oddech za moimi plecami. Gold wstaÂł. PatrzyÂł siĂŞ w przestrzeĂą bez wyrazu twarzy. MiaÂł szklane oczy.
- MuszĂŞ ci przyznaĂŚ, Âże jesteÂś Âśliczna bez makijaÂżu. Serio. – PowiedziaÂł radoÂśnie Cyrus. – Czas chyba poznaĂŚ twĂłj sekrecik. Wszyscy sÂłuchacie? – SyknĂŞÂłam. Gold prĂłbowaÂł mnie dotkn¹Ì, wiĂŞc odskoczyÂłam od niego. – Uciekasz. Czyli wiesz. MyÂślaÂłem, Âże wszystko zapomniaÂłaÂś. A czy juÂż przypomniaÂłaÂś sobie fakt, dla ktĂłrego dzieciaki trzeba byÂło przenosiĂŚ z przeszÂłoÂści, a nie moÂżna byÂło wynaj¹Ì samolotu? Wszyscy duzi sÂą martwi. – UÂśmiechn¹³ siĂŞ. Gold odzyskaÂł przytomnoœÌ i spojrzaÂł nienawistnym wzrokiem na Cyrusa. – Gold. TwĂłj statek zaton¹³ w 2003 roku podró¿ujÂąc do Hoenn. Red. PopeÂłniÂłeÂś samobĂłjstwo rzucajÂąc siĂŞ pod Magnet Train w 2004 roku. PowĂłd: Nie mogÂłeÂś znieœÌ cierpienia. Wiesz jakiego. A ty… Blue… W 2005 roku zostaÂłeÂś zabity. ZabiÂł… zabiÂła ciĂŞ Mars. – I chyba w tym momencie to on chciaÂł zabiĂŚ mnie.

[Afil]

WHAT
THE
F*CK

[PokeSkate]

WHAT
THE
F*CK