Piêkny dzieù w Alabastii prowadzi do dobrego humoru, a dobry humor oznacza ciacha, albo jak kto woli... nie... jednak nic innego nie da siê wymyœliÌ do tak niedorzecznego tekstu. Niektóre sprawy trzeba przemilczeÌ, miêdzy innymi w³aœnie takie. Wracaj¹c jednak do tematu, a raczej twojej dziwnej historii. Piêkny dzieù spowodowa³ piêkn¹ pobudkê przez piêkne promienie s³oneczne, które piêknie zaczê³y ciê paliÌ z zamkniête twe oczy. S³oùce by³o doœÌ wysoko, wiêc to oznacza, ¿e nie masz co liczyÌ na œniadanie. Trudno... trzeba prze¿yÌ jak¹œ godzinê do obiadu. No wiêc, mi³o wsta³eœ, przeci¹gn¹³eœ siê, zamuli³eœ i przez dobre 5 minut siedzia³eœ na ³ó¿ku, no i podziwia³eœ piêkno pod³ogi. Zamkniête oczy w tym Ci nie pomog³y, wiêc przetar³eœ je ospa³ymi ruchami i jakoœ tak zacz¹³eœ widzieÌ. PóŸniej, dziwnymi ruchami godnymi zombie ruszy³eœ do szafy, sk¹d wzi¹³eœ ubrania i siê ubra³eœ. Nastêpnie poszed³eœ do ³azienki, a potem po ludzku wróci³eœ do pokoju. Usiad³eœ na ³ó¿ku i zamuli³eœ znowu na jakieœ 5 minut, ale tym razem po³o¿y³eœ siê i podziwiaj¹c sufit pozwoli³eœ na to, by s³oùce razi³o Ciê w twoje przemêczone oczy.
- PATRYK! SCHODÂŹ NO! - UsÂłyszaÂłeÂś i twĂłj spokojny dzieĂą zmieniÂł siĂŞ w trochĂŞ bardziej ciekawy, a to jeszcze nie koniec... niedÂługo miaÂło siĂŞ to jeszcze bardziej rozkrĂŞciĂŚ. - RAZ! RAZ! SZYBCIUTKO! - PoganiaÂła, a ty swoimi ospaÂłymi ruchami wcale nie pomagaÂłeÂś jej, by siĂŞ uciszyÂła. WrĂŞcz przeciwnie, krzyczaÂła jeszcze gÂłoÂśniej do momentu, aÂż zobaczyÂła CiĂŞ w wejÂściu do salonu.
- No jesteÂś, usiÂądÂź - ZaczĂŞÂła, co z jej miÂłym tonem poprawiÂło Ci jeszcze bardziej humorek. ZwaÂżajÂąc jeszcze na to, Âże pokazaÂła Ci krzesÂło majÂąc na celu zaproponowanie wygodnego siedzenia swojemu synkowi. - No, chcesz zostaĂŚ koordynatorem, prawda? Nie odpowiadaj, wiem, Âże tak. No wiĂŞc, pomyÂślaÂłam, Âże sprawiĂŞ Ci prezent i TADAM! - MĂłwiÂła i wskazaÂła, jak jakaÂś stewardesa, pakunek, ktĂłry leÂżaÂł na stole. OtworzyÂła go i wyjĂŞÂła jakiÂś dziwny pokrowiec na pokeball, kilka dziwnych naklejek i pudeÂłko.
- To sprzĂŞt do bycia koordynatorem... pomyÂślaÂłam, Âże przyda Ci siĂŞ nowy... - PowiedziaÂła uradowana, z uÂśmiechem na twarzy.
-----
Rzeczy i inne rzeczy na PW, nie bĂŞdĂŞ psuĂŚ tutaj ;P

[Afil]

Piêkny dzieù w Alabastii prowadzi do dobrego humoru, a dobry humor oznacza ciacha, albo jak kto woli... nie... jednak nic innego nie da siê wymyœliÌ do tak niedorzecznego tekstu. Niektóre sprawy trzeba przemilczeÌ, miêdzy innymi w³aœnie takie. Wracaj¹c jednak do tematu, a raczej twojej dziwnej historii. Piêkny dzieù spowodowa³ piêkn¹ pobudkê przez piêkne promienie s³oneczne, które piêknie zaczê³y ciê paliÌ z zamkniête twe oczy. S³oùce by³o doœÌ wysoko, wiêc to oznacza, ¿e nie masz co liczyÌ na œniadanie. Trudno... trzeba prze¿yÌ jak¹œ godzinê do obiadu. No wiêc, mi³o wsta³eœ, przeci¹gn¹³eœ siê, zamuli³eœ i przez dobre 5 minut siedzia³eœ na ³ó¿ku, no i podziwia³eœ piêkno pod³ogi. Zamkniête oczy w tym Ci nie pomog³y, wiêc przetar³eœ je ospa³ymi ruchami i jakoœ tak zacz¹³eœ widzieÌ. PóŸniej, dziwnymi ruchami godnymi zombie ruszy³eœ do szafy, sk¹d wzi¹³eœ ubrania i siê ubra³eœ. Nastêpnie poszed³eœ do ³azienki, a potem po ludzku wróci³eœ do pokoju. Usiad³eœ na ³ó¿ku i zamuli³eœ znowu na jakieœ 5 minut, ale tym razem po³o¿y³eœ siê i podziwiaj¹c sufit pozwoli³eœ na to, by s³oùce razi³o Ciê w twoje przemêczone oczy.
- PATRYK! SCHODÂŹ NO! - UsÂłyszaÂłeÂś i twĂłj spokojny dzieĂą zmieniÂł siĂŞ w trochĂŞ bardziej ciekawy, a to jeszcze nie koniec... niedÂługo miaÂło siĂŞ to jeszcze bardziej rozkrĂŞciĂŚ. - RAZ! RAZ! SZYBCIUTKO! - PoganiaÂła, a ty swoimi ospaÂłymi ruchami wcale nie pomagaÂłeÂś jej, by siĂŞ uciszyÂła. WrĂŞcz przeciwnie, krzyczaÂła jeszcze gÂłoÂśniej do momentu, aÂż zobaczyÂła CiĂŞ w wejÂściu do salonu.
- No jesteÂś, usiÂądÂź - ZaczĂŞÂła, co z jej miÂłym tonem poprawiÂło Ci jeszcze bardziej humorek. ZwaÂżajÂąc jeszcze na to, Âże pokazaÂła Ci krzesÂło majÂąc na celu zaproponowanie wygodnego siedzenia swojemu synkowi. - No, chcesz zostaĂŚ koordynatorem, prawda? Nie odpowiadaj, wiem, Âże tak. No wiĂŞc, pomyÂślaÂłam, Âże sprawiĂŞ Ci prezent i TADAM! - MĂłwiÂła i wskazaÂła, jak jakaÂś stewardesa, pakunek, ktĂłry leÂżaÂł na stole. OtworzyÂła go i wyjĂŞÂła jakiÂś dziwny pokrowiec na pokeball, kilka dziwnych naklejek i pudeÂłko.
- To sprzĂŞt do bycia koordynatorem... pomyÂślaÂłam, Âże przyda Ci siĂŞ nowy... - PowiedziaÂła uradowana, z uÂśmiechem na twarzy.
-----
Rzeczy i inne rzeczy na PW, nie bĂŞdĂŞ psuĂŚ tutaj ;P

Nigdy nie lubi³em ra¿¹cego s³oùca, które zmusza³o do pobudki. Sprawia ono ból moim oczom, ale zmêczenie, jakiego dozna³em po ostatnich porz¹dkach w domu, nie pozwala³o mi na ruszenie siê ze œwi¹tyni snu. Wci¹¿ przygnieciony do ³ó¿ka, rozmyœlam nad urokami dzisiejszego dnia.
- Ju¿ siê zaczê³o... To w³aœnie dziœ wyruszê w sw¹ podró¿, która otworzy przede mn¹ nowe mo¿liwoœci. Piêkna pogoda, mi³a atmosfera w moim sercu... Nie mogê zliczyÌ uroków tej chwili. Jedyne, co muszê zrobiÌ, to wstaÌ. To pierwszy krok, do celu, jakim jest zdobycie tytu³u Super Koordynatora.
Moje wewnêtrzne postanowienia mówi¹ "Rusz siê! Nie czekaj!", ale ³ó¿ko mia³o równie przyci¹gaj¹ce wezwanie do dalszego snu. Na moje szczêœcie chêÌ przygód przezwyciê¿a lenistwo, dziêki czemu za³atwiam wszystkie sprawy zwi¹zane z porann¹ toalet¹.
SÂłyszÂąc gÂłos mamy, na mojej jeszcze zaspanej twarzy pokazuje siĂŞ szeroki uÂśmiech, ÂświadczÂący o uczuciu, jakim paÂłam do rodzicielki. Jej ciepÂły ton od dziecka podnosiÂł mnie na duchu, przez co moje mÂłodsze lata przeminĂŞÂły w przyjemnej atmosferze.
- JuÂż idĂŞ mamciu! Daj mi chwilkĂŞ!
Pomimo tego, ¿e te s³owa wydaj¹ mi siê wrzaskiem, to porównuj¹c do energii, jak¹ emanuje mój rodzic, s¹ dla niego zbyt ciche. Pewnie dlatego wci¹¿ s³yszê zawo³ania o zejœcie na dó³.
Widok mamy i wspomnienie o prezencie od razu mnie budzi. Nie mogĂŞ siĂŞ doczekaĂŚ niespodzianki, jakÂą dla mnie przygotowaÂła. Kiedy pokazuje mi jakieÂś gadÂżety, ze zdziwieniem na nie patrzĂŞ i oczekujĂŞ jakiegoÂś sensownego wyjaÂśnienia w postaci instrukcji obsÂługi.
- Mog³abyœ mi powiedzieÌ, jak to wszystko dzia³a? - pytam, by zapoznaÌ siê z kolejnymi tajnikami wiedzy koordynatorskiej. Moje zniecierpliwienie podró¿¹ nie daje mi spokoju, a na dodatek muszê jeszcze odebraÌ Pokemona, pierwszego Pokemona od profesora, a zanim tam dojdê, zanim co... Ka¿dy mój nerw pulsuje, czekaj¹c a¿ siê wreszcie spakujê i wyjdê z domu.

[lugia1942]

Nigdy nie lubi³em ra¿¹cego s³oùca, które zmusza³o do pobudki. Sprawia ono ból moim oczom, ale zmêczenie, jakiego dozna³em po ostatnich porz¹dkach w domu, nie pozwala³o mi na ruszenie siê ze œwi¹tyni snu. Wci¹¿ przygnieciony do ³ó¿ka, rozmyœlam nad urokami dzisiejszego dnia.
- Ju¿ siê zaczê³o... To w³aœnie dziœ wyruszê w sw¹ podró¿, która otworzy przede mn¹ nowe mo¿liwoœci. Piêkna pogoda, mi³a atmosfera w moim sercu... Nie mogê zliczyÌ uroków tej chwili. Jedyne, co muszê zrobiÌ, to wstaÌ. To pierwszy krok, do celu, jakim jest zdobycie tytu³u Super Koordynatora.
Moje wewnêtrzne postanowienia mówi¹ "Rusz siê! Nie czekaj!", ale ³ó¿ko mia³o równie przyci¹gaj¹ce wezwanie do dalszego snu. Na moje szczêœcie chêÌ przygód przezwyciê¿a lenistwo, dziêki czemu za³atwiam wszystkie sprawy zwi¹zane z porann¹ toalet¹.
SÂłyszÂąc gÂłos mamy, na mojej jeszcze zaspanej twarzy pokazuje siĂŞ szeroki uÂśmiech, ÂświadczÂący o uczuciu, jakim paÂłam do rodzicielki. Jej ciepÂły ton od dziecka podnosiÂł mnie na duchu, przez co moje mÂłodsze lata przeminĂŞÂły w przyjemnej atmosferze.
- JuÂż idĂŞ mamciu! Daj mi chwilkĂŞ!
Pomimo tego, ¿e te s³owa wydaj¹ mi siê wrzaskiem, to porównuj¹c do energii, jak¹ emanuje mój rodzic, s¹ dla niego zbyt ciche. Pewnie dlatego wci¹¿ s³yszê zawo³ania o zejœcie na dó³.
Widok mamy i wspomnienie o prezencie od razu mnie budzi. Nie mogĂŞ siĂŞ doczekaĂŚ niespodzianki, jakÂą dla mnie przygotowaÂła. Kiedy pokazuje mi jakieÂś gadÂżety, ze zdziwieniem na nie patrzĂŞ i oczekujĂŞ jakiegoÂś sensownego wyjaÂśnienia w postaci instrukcji obsÂługi.
- Mog³abyœ mi powiedzieÌ, jak to wszystko dzia³a? - pytam, by zapoznaÌ siê z kolejnymi tajnikami wiedzy koordynatorskiej. Moje zniecierpliwienie podró¿¹ nie daje mi spokoju, a na dodatek muszê jeszcze odebraÌ Pokemona, pierwszego Pokemona od profesora, a zanim tam dojdê, zanim co... Ka¿dy mój nerw pulsuje, czekaj¹c a¿ siê wreszcie spakujê i wyjdê z domu.