Ohayo :3 Tak jakoÂś wpadÂłam ma pomysÂł na drugiego ficka... Wiem, Âże to gÂłupie, ale na razie nie mogĂŞ swobodnie przepisywaĂŚ "Requiem..." na komputer, wiĂŞc zajmujĂŞ siĂŞ czymÂś innym.
Aha, wyjaÂśnienie. UÂżywam japoĂąskich imion postaci. Tak z powodu mojego widzi mi siĂŞ.
----------------------------
Prolog - Tam, gdzie zachodzi krwawe sÂłoĂące.

Kagome kagome, kago no naka no tori wa
Itsu itsu deyaru? Yoake no ban ni
Tsuru to kame to subetta.
Ushiro no shoumen daare?
Kagome, kagome, ptaszku...
Patrzysz znowu poprzez kratki?
Kiedy wyjdziesz ze swej klatki?
Kiedy rankiem wstawaÂł Âświt
¯ó³w siê wymkn¹³, ¿uraw znik³
Czy ukryje siĂŞ przed nami, kto ci stoi za plecami?(1)

Kobieta staÂła w promieniach zachodzÂącego sÂłoĂąca, uÂśmiechajÂąc siĂŞ lekko. ByÂł bezwietrzny, lipcowy dzieĂą. Temperatura w Sinnoh pobiÂła Âświatowy rekord, a ta istota ludzka z szarymi oczami ubraÂła siĂŞ w czarny pÂłaszcz zakoĂączony futrem.
- Hm, juÂż czas - szepnĂŞÂła tajemniczo, wchodzÂąc do budynku postawionego nad sÂłonÂą wodÂą oceanu.
Nikt nie wiedziaÂł, co siĂŞ stanie.



- Ech, dlaczego przeziĂŞbienie tak osÂłabia czÂłowieka?
Ch³opak, który wypowiedzia³ te s³owa, ziewn¹³ przeraŸliwie g³oœno. Kolejna ksi¹¿ka wyl¹dowa³a z hukiem na zakurzonym biurku, a wazon z czarn¹ ró¿¹ rozbi³ siê na kilka czêœci, gdy zlecia³ na pod³ogê.
Kolejny wazon. Goyō Kobayashi nie wiedziaÂł nawet, ktĂłry z kolei.
- Znowu? - Do pokoju wkroczyÂła starsza kobieta. Jej siwa fryzura na pierwszy rzut oka wydawaÂła siĂŞ byĂŚ efektem kilkugodzinnej pracy, chociaÂż poplamiony fartuch nie wskazywaÂł, by byÂła osobÂą pilnujÂącÂą porzÂądku - to byÂła raczej charakterystyczna cecha mÂłodego Kobayashiego.
Kolejne kichniêcie. Ch³opak kolejny raz nie zd¹¿y³ w porê z³apaÌ chusteczki higienicznej. Na jednym siê nie skoùczy³o - w pokoju rozleg³a siê seria, jakby ktoœ strzela³ z karabinu.
- Przepraszam... - jĂŞkn¹³, przecierajÂąc oczy koloru Âżywego srebra. Tylko one ÂświadczyÂły o tym, Âże Goyō nie byÂł jeszcze trupem.
Kobieta nie zwrĂłciÂła na to uwagi, tylko po prostu podeszÂła do niego z tacÂą, na ktĂłrej staÂła miska rosoÂłu.
- Kompletnie o siebie nie dbasz... - powiedzia³a, rozpoczynaj¹c swój codzienny wyk³ad o tym, ¿e m³odzie¿ w dzisiejszych czasach kompletnie nie dba o siebie, bo dla nich najwa¿niejsza jest ta subkultura w stylu "emo". Ch³opak westchn¹³ cicho, przerywaj¹c to przeklête, nu¿¹ce kazanie.
- Kikuno-san, wiem o tym, ale to i tak nie ma sensu - mrukn¹³, bior¹c do r¹k naczynie. Gor¹ce, zapewne dopiero skoùczy³a przygotowywaÌ.
Uœmiechn¹³ siê lekko i chwyci³ ksi¹¿kê, le¿¹c¹ na szafce przy ³ó¿ku. Mia³a nieco dziwny tytu³.
"Poradnik dla poczÂątkujÂących esperĂłw"

Kagome wspinaÂła siĂŞ po cichu, obserwujÂąc uwaÂżnie budynek. Z zewnÂątrz przypominaÂł katedrĂŞ albo zamek - trudno byÂło siĂŞ zdecydowaĂŚ, jednak na pewno byÂł ogromny...
I bez Âżadnej ochrony. Ten fakt kobieta stwierdziÂła z nieukrywanÂą satysfakcjÂą, bo w koĂącu siedziba Mistrzyni Ligi Shinou powinna byĂŚ pod nadzorem jakiejÂś firmy specjalizujÂącej siĂŞ w tym fachu...
OtworzyÂła wÂłaÂściwe drzwi, jednak jej celu nie byÂło w Âśrodku.
"Mhm, musi byĂŚ gdzieÂś niedaleko..." - pomyÂślaÂła. Aura byÂła zbyt wyraÂźna, wiĂŞc Kuribayashi nie odeszÂła zbyt daleko. WytĂŞÂżyÂła sÂłuch.
Kto w pokoju obok coÂś jadÂł. Z miski. ÂŁyÂżkÂą.
Kagome wyraÂźnie sÂłyszaÂła rytmiczne stukanie sztuĂŚca o tworzywo sztuczne.
- DziĂŞkujĂŞ, Kikuno-san - usÂłyszaÂła pogodny gÂłos jakiegoÂś chÂłopaka... Dziwnie znajomy. - Chyba pozbieram to, co zostaÂło z wazonu...
- W koĂącu jakaÂś pozytywna reakcja z twojej strony, Goyōmatsu.
Kobieta poruszyÂła siĂŞ niespokojnie. W koĂącu namierzyÂła swĂłj cel. Bezszelestnie opuÂściÂła pomieszczenie i stanĂŞÂła przed nastĂŞpnymi drzwiami, naciskajÂąc klamkĂŞ.
WkroczyÂła do pokoju, wyciÂągajÂąc swojÂą ulubionÂą broĂą...
- Glacier... - szepnĂŞÂła, naciskajÂąc spust. Nie musiaÂła celowaĂŚ we wÂłaÂściwÂą osobĂŞ, gdyÂż ta upadÂła martwa po strzale.
Glacier nigdy jej nie zawodziÂł... Idealny do cichego zabijania, ulubionego stylu esperki, ktĂłrÂą byÂła Kagome.
Automatycznie zwróci³a g³owê w kierunku ch³opaka siedz¹cego na ³ó¿ku. Na oko mia³ jakieœ dwadzieœcia lat... Lawendowe w³osy z prawie bia³ymi odrostami by³y rozczochrane, a koszula, któr¹ mia³ na sobie, strasznie pognieciona. Wpatrywa³ siê w ni¹ z szeroko otwartymi oczami, natomiast jego usta stanowi³y idealny okr¹g³y otwór.
- Goyōmatsu... Wybacz mi - powiedziaÂła i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ smutno, zamykajÂąc oczy.
Ciszê przeszy³ jego wrzask oraz brzdêk pêkaj¹cego szk³a. Kobieta wziê³a g³êboki wdech i wyskoczy³a przez uszkodzone okno... Z pierwszego piêtra prosto w g³êbiny morza.

Dwudziestoletnia Shirona Kobayashi siedziaÂła w swoim pokoju i czytaÂła ksi¹¿kĂŞ poÂżyczonÂą od brata. OdkÂąd ten polegÂł w czasie bitwy z chorobÂą, nie miaÂła niczego ciekawego do roboty - nie musiaÂła wystĂŞpowaĂŚ w roli Mistrzyni, gdyÂż choroba Goyōmatsu skutecznie zahamowaÂła przypÂływ trenerĂłw upowaÂżnionych do stoczenia z niÂą pojedynkĂłw... Przynajmniej w koĂącu mogÂła znaleŸÌ czas na coÂś poÂżytecznego.
Ksi¹¿ka opowiada³a o dziewczynie, która by³a córk¹ pó³anio³ów zajmuj¹cych siê œciganiem demonów...
- Jak na chÂłopaka ma Âświetny gust - skomentowaÂła gÂłoÂśno propozycjĂŞ swojego brata, chociaÂż znajdowaÂła siĂŞ sama w pomieszczeniu...
RozmyÂślania przerwaÂł jej znajomy wrzask i dÂźwiĂŞk tÂłuczonego szkÂła. Nie byÂły to rzadkie odgÂłosy, gdyÂż co chwila jej uwielbiajÂący porzÂądek braciszek coÂś tÂłukÂł.
"Ciekawe, co znowu narobi³..." - pomyœla³a, podnosz¹c siê z krzes³a. Od³o¿y³a ksi¹¿kê na blat zawalony ró¿nymi ksiêgami, notatkami oraz tabelami. Wszystkie dotyczy³y tego samego zagadnienia - mitologii regionu.
Swoje zainteresowania odziedziczyÂła po ojcu, ktĂłry urodziÂł siĂŞ w Kannagi. ByÂło to malutkie miasteczko na wschĂłd od gĂłry Tengan i jednoczeÂśnie najstarszÂą osadÂą ludzkÂą w Shinou.
Szybkim krokiem przesz³a przez ca³¹ d³ugoœÌ korytarza. Zapewne ka¿dy, kto jej nie zna³, szczerze by siê zdziwi³, ¿e nie potknê³a siê o swoje d³ugie blond w³osy i nie zaliczy³a niez³ej gleby na tych obcasach, ale... Wiadomo, lata praktyki.
Gdy tylko zobaczyÂła stan pokoju Goyōmatsu, natychmiast wziĂŞÂła g³êboki wdech.
Rozbita szyba na pod³odze. Martwa Kikuno Kuribayashi. I jej brat le¿¹cy bezw³adnie na ziemi z szeroko otwartymi oczami.
Nie potrafiÂła powstrzymaĂŚ siĂŞ od krzyku i upadku na podÂłogĂŞ.

Nie wiedziaÂł, ile dni byÂł nieprzytomny. MoÂże jeden? MoÂże caÂły tydzieĂą?
Byli przy nim, gdy odzyska³ przytomnoœÌ.
Shirona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ pocieszajÂąco.
- Spokojnie - szepnĂŞÂła cicho. - Jak siĂŞ czujesz?
Goyōmatsu spojrzaÂł na niÂą pó³przytomnie. Czy ona zadaÂła mu wÂłaÂśnie pytanie o jego samopoczucie?
- Chyba... dobrze... - wychrypia³, próbuj¹c siê podnieœÌ. - Co... Co siê sta³o?
NastaÂła cisza. Przez minutĂŞ nikt nic nie mĂłwiÂł.
- Shiro-chan znalazÂła ciĂŞ nieprzytomnego w pokoju - odezwaÂł siĂŞ w koĂącu Ōba. - Obok ciebie leÂżaÂła martwa Kikuno.
------------------------------
(1) - Kagome, kagome... - japoùska rymowanka dzieciêca, u¿ywana w czasie gry, gdzie jedno z dzieci wciela siê w oni (demona). Zas³ania ono oczy, a reszta dzieci robi kó³ko wokó³ niego. Oni musi zgadn¹Ì, kto kryje siê za jego plecami. Czasami ptak wspomniany w wierszyku jest uwa¿any za prostytutkê "uwiêzion¹" w klatce swojego zawodu.
TÂłumaczenie zapoÂżyczone z mangi "Yami no Matsuei" - tomu 9-go.
--------------
Jak dam radĂŞ, to w tym tygodniu wrzucĂŞ pierwszy rozdziaÂł.

[Inaka]

Ohayo :3 Tak jakoÂś wpadÂłam ma pomysÂł na drugiego ficka... Wiem, Âże to gÂłupie, ale na razie nie mogĂŞ swobodnie przepisywaĂŚ "Requiem..." na komputer, wiĂŞc zajmujĂŞ siĂŞ czymÂś innym.
Aha, wyjaÂśnienie. UÂżywam japoĂąskich imion postaci. Tak z powodu mojego widzi mi siĂŞ.
----------------------------
Prolog - Tam, gdzie zachodzi krwawe sÂłoĂące.

Kagome kagome, kago no naka no tori wa
Itsu itsu deyaru? Yoake no ban ni
Tsuru to kame to subetta.
Ushiro no shoumen daare?
Kagome, kagome, ptaszku...
Patrzysz znowu poprzez kratki?
Kiedy wyjdziesz ze swej klatki?
Kiedy rankiem wstawaÂł Âświt
¯ó³w siê wymkn¹³, ¿uraw znik³
Czy ukryje siĂŞ przed nami, kto ci stoi za plecami?(1)

Kobieta staÂła w promieniach zachodzÂącego sÂłoĂąca, uÂśmiechajÂąc siĂŞ lekko. ByÂł bezwietrzny, lipcowy dzieĂą. Temperatura w Sinnoh pobiÂła Âświatowy rekord, a ta istota ludzka z szarymi oczami ubraÂła siĂŞ w czarny pÂłaszcz zakoĂączony futrem.
- Hm, juÂż czas - szepnĂŞÂła tajemniczo, wchodzÂąc do budynku postawionego nad sÂłonÂą wodÂą oceanu.
Nikt nie wiedziaÂł, co siĂŞ stanie.



- Ech, dlaczego przeziĂŞbienie tak osÂłabia czÂłowieka?
Ch³opak, który wypowiedzia³ te s³owa, ziewn¹³ przeraŸliwie g³oœno. Kolejna ksi¹¿ka wyl¹dowa³a z hukiem na zakurzonym biurku, a wazon z czarn¹ ró¿¹ rozbi³ siê na kilka czêœci, gdy zlecia³ na pod³ogê.
Kolejny wazon. Goyō Kobayashi nie wiedziaÂł nawet, ktĂłry z kolei.
- Znowu? - Do pokoju wkroczyÂła starsza kobieta. Jej siwa fryzura na pierwszy rzut oka wydawaÂła siĂŞ byĂŚ efektem kilkugodzinnej pracy, chociaÂż poplamiony fartuch nie wskazywaÂł, by byÂła osobÂą pilnujÂącÂą porzÂądku - to byÂła raczej charakterystyczna cecha mÂłodego Kobayashiego.
Kolejne kichniêcie. Ch³opak kolejny raz nie zd¹¿y³ w porê z³apaÌ chusteczki higienicznej. Na jednym siê nie skoùczy³o - w pokoju rozleg³a siê seria, jakby ktoœ strzela³ z karabinu.
- Przepraszam... - jĂŞkn¹³, przecierajÂąc oczy koloru Âżywego srebra. Tylko one ÂświadczyÂły o tym, Âże Goyō nie byÂł jeszcze trupem.
Kobieta nie zwrĂłciÂła na to uwagi, tylko po prostu podeszÂła do niego z tacÂą, na ktĂłrej staÂła miska rosoÂłu.
- Kompletnie o siebie nie dbasz... - powiedzia³a, rozpoczynaj¹c swój codzienny wyk³ad o tym, ¿e m³odzie¿ w dzisiejszych czasach kompletnie nie dba o siebie, bo dla nich najwa¿niejsza jest ta subkultura w stylu "emo". Ch³opak westchn¹³ cicho, przerywaj¹c to przeklête, nu¿¹ce kazanie.
- Kikuno-san, wiem o tym, ale to i tak nie ma sensu - mrukn¹³, bior¹c do r¹k naczynie. Gor¹ce, zapewne dopiero skoùczy³a przygotowywaÌ.
Uœmiechn¹³ siê lekko i chwyci³ ksi¹¿kê, le¿¹c¹ na szafce przy ³ó¿ku. Mia³a nieco dziwny tytu³.
"Poradnik dla poczÂątkujÂących esperĂłw"

Kagome wspinaÂła siĂŞ po cichu, obserwujÂąc uwaÂżnie budynek. Z zewnÂątrz przypominaÂł katedrĂŞ albo zamek - trudno byÂło siĂŞ zdecydowaĂŚ, jednak na pewno byÂł ogromny...
I bez Âżadnej ochrony. Ten fakt kobieta stwierdziÂła z nieukrywanÂą satysfakcjÂą, bo w koĂącu siedziba Mistrzyni Ligi Shinou powinna byĂŚ pod nadzorem jakiejÂś firmy specjalizujÂącej siĂŞ w tym fachu...
OtworzyÂła wÂłaÂściwe drzwi, jednak jej celu nie byÂło w Âśrodku.
"Mhm, musi byĂŚ gdzieÂś niedaleko..." - pomyÂślaÂła. Aura byÂła zbyt wyraÂźna, wiĂŞc Kuribayashi nie odeszÂła zbyt daleko. WytĂŞÂżyÂła sÂłuch.
Kto w pokoju obok coÂś jadÂł. Z miski. ÂŁyÂżkÂą.
Kagome wyraÂźnie sÂłyszaÂła rytmiczne stukanie sztuĂŚca o tworzywo sztuczne.
- DziĂŞkujĂŞ, Kikuno-san - usÂłyszaÂła pogodny gÂłos jakiegoÂś chÂłopaka... Dziwnie znajomy. - Chyba pozbieram to, co zostaÂło z wazonu...
- W koĂącu jakaÂś pozytywna reakcja z twojej strony, Goyōmatsu.
Kobieta poruszyÂła siĂŞ niespokojnie. W koĂącu namierzyÂła swĂłj cel. Bezszelestnie opuÂściÂła pomieszczenie i stanĂŞÂła przed nastĂŞpnymi drzwiami, naciskajÂąc klamkĂŞ.
WkroczyÂła do pokoju, wyciÂągajÂąc swojÂą ulubionÂą broĂą...
- Glacier... - szepnĂŞÂła, naciskajÂąc spust. Nie musiaÂła celowaĂŚ we wÂłaÂściwÂą osobĂŞ, gdyÂż ta upadÂła martwa po strzale.
Glacier nigdy jej nie zawodziÂł... Idealny do cichego zabijania, ulubionego stylu esperki, ktĂłrÂą byÂła Kagome.
Automatycznie zwróci³a g³owê w kierunku ch³opaka siedz¹cego na ³ó¿ku. Na oko mia³ jakieœ dwadzieœcia lat... Lawendowe w³osy z prawie bia³ymi odrostami by³y rozczochrane, a koszula, któr¹ mia³ na sobie, strasznie pognieciona. Wpatrywa³ siê w ni¹ z szeroko otwartymi oczami, natomiast jego usta stanowi³y idealny okr¹g³y otwór.
- Goyōmatsu... Wybacz mi - powiedziaÂła i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ smutno, zamykajÂąc oczy.
Ciszê przeszy³ jego wrzask oraz brzdêk pêkaj¹cego szk³a. Kobieta wziê³a g³êboki wdech i wyskoczy³a przez uszkodzone okno... Z pierwszego piêtra prosto w g³êbiny morza.

Dwudziestoletnia Shirona Kobayashi siedziaÂła w swoim pokoju i czytaÂła ksi¹¿kĂŞ poÂżyczonÂą od brata. OdkÂąd ten polegÂł w czasie bitwy z chorobÂą, nie miaÂła niczego ciekawego do roboty - nie musiaÂła wystĂŞpowaĂŚ w roli Mistrzyni, gdyÂż choroba Goyōmatsu skutecznie zahamowaÂła przypÂływ trenerĂłw upowaÂżnionych do stoczenia z niÂą pojedynkĂłw... Przynajmniej w koĂącu mogÂła znaleŸÌ czas na coÂś poÂżytecznego.
Ksi¹¿ka opowiada³a o dziewczynie, która by³a córk¹ pó³anio³ów zajmuj¹cych siê œciganiem demonów...
- Jak na chÂłopaka ma Âświetny gust - skomentowaÂła gÂłoÂśno propozycjĂŞ swojego brata, chociaÂż znajdowaÂła siĂŞ sama w pomieszczeniu...
RozmyÂślania przerwaÂł jej znajomy wrzask i dÂźwiĂŞk tÂłuczonego szkÂła. Nie byÂły to rzadkie odgÂłosy, gdyÂż co chwila jej uwielbiajÂący porzÂądek braciszek coÂś tÂłukÂł.
"Ciekawe, co znowu narobi³..." - pomyœla³a, podnosz¹c siê z krzes³a. Od³o¿y³a ksi¹¿kê na blat zawalony ró¿nymi ksiêgami, notatkami oraz tabelami. Wszystkie dotyczy³y tego samego zagadnienia - mitologii regionu.
Swoje zainteresowania odziedziczyÂła po ojcu, ktĂłry urodziÂł siĂŞ w Kannagi. ByÂło to malutkie miasteczko na wschĂłd od gĂłry Tengan i jednoczeÂśnie najstarszÂą osadÂą ludzkÂą w Shinou.
Szybkim krokiem przesz³a przez ca³¹ d³ugoœÌ korytarza. Zapewne ka¿dy, kto jej nie zna³, szczerze by siê zdziwi³, ¿e nie potknê³a siê o swoje d³ugie blond w³osy i nie zaliczy³a niez³ej gleby na tych obcasach, ale... Wiadomo, lata praktyki.
Gdy tylko zobaczyÂła stan pokoju Goyōmatsu, natychmiast wziĂŞÂła g³êboki wdech.
Rozbita szyba na pod³odze. Martwa Kikuno Kuribayashi. I jej brat le¿¹cy bezw³adnie na ziemi z szeroko otwartymi oczami.
Nie potrafiÂła powstrzymaĂŚ siĂŞ od krzyku i upadku na podÂłogĂŞ.

Nie wiedziaÂł, ile dni byÂł nieprzytomny. MoÂże jeden? MoÂże caÂły tydzieĂą?
Byli przy nim, gdy odzyska³ przytomnoœÌ.
Shirona uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ pocieszajÂąco.
- Spokojnie - szepnĂŞÂła cicho. - Jak siĂŞ czujesz?
Goyōmatsu spojrzaÂł na niÂą pó³przytomnie. Czy ona zadaÂła mu wÂłaÂśnie pytanie o jego samopoczucie?
- Chyba... dobrze... - wychrypia³, próbuj¹c siê podnieœÌ. - Co... Co siê sta³o?
NastaÂła cisza. Przez minutĂŞ nikt nic nie mĂłwiÂł.
- Shiro-chan znalazÂła ciĂŞ nieprzytomnego w pokoju - odezwaÂł siĂŞ w koĂącu Ōba. - Obok ciebie leÂżaÂła martwa Kikuno.
------------------------------
(1) - Kagome, kagome... - japoùska rymowanka dzieciêca, u¿ywana w czasie gry, gdzie jedno z dzieci wciela siê w oni (demona). Zas³ania ono oczy, a reszta dzieci robi kó³ko wokó³ niego. Oni musi zgadn¹Ì, kto kryje siê za jego plecami. Czasami ptak wspomniany w wierszyku jest uwa¿any za prostytutkê "uwiêzion¹" w klatce swojego zawodu.
TÂłumaczenie zapoÂżyczone z mangi "Yami no Matsuei" - tomu 9-go.
--------------
Jak dam radĂŞ, to w tym tygodniu wrzucĂŞ pierwszy rozdziaÂł.

WOW, po prostu WOW. JeÂśli to jest twoja nagÂła wena to muszĂŞ ciĂŞ zmartwiĂŚ... potrzebujesz jej wiĂŞcej. PONIEWAÂŻ NIE CZYTAÂŁEM NIGDY CZEGOÂŚ LEPSZEGO!
10/10 Amen.

[PokeSkate]

WOW, po prostu WOW. JeÂśli to jest twoja nagÂła wena to muszĂŞ ciĂŞ zmartwiĂŚ... potrzebujesz jej wiĂŞcej. PONIEWAÂŻ NIE CZYTAÂŁEM NIGDY CZEGOÂŚ LEPSZEGO!
10/10 Amen.

przeczytaÂłem, jestem zachwycony.
ale jak porĂłwnaÂłem to z moim...wypadam jak przedszkolak.

jako przyjaciel cieszĂŞ siĂŞ, ale jako rywal, jestem lekko zdoÂłowany.

dobra robota

[DominLoL]

przeczytaÂłem, jestem zachwycony.
ale jak porĂłwnaÂłem to z moim...wypadam jak przedszkolak.

jako przyjaciel cieszĂŞ siĂŞ, ale jako rywal, jestem lekko zdoÂłowany.

dobra robota

1. PrzypomniaÂłaÂś mi, Âże ja teÂż tutaj si w FF'y bawiÂłem.. kurna, trzeba coÂś napisaĂŚ.
2. ZaczaiÂłem juÂż, czemu siĂŞ o esperĂłw pytaÂłaÂś... ty jedna przebiegÂła x3
3. PoczÂątek troszkĂŞ niemrawy, ale to chyba tylko dlatego, Âże taki styl pisania mi nie pasuje... choĂŚ moÂże to ta dziura w podniebieniu... no nie wiem...
4. Jako doœwiadczony u¿ytkownik wielokropka muszê ciê poinformowaÌ, ¿e chyba masz b³¹d, ale to tylko zale¿y od sytuacji. Mi siê wydaje jednak, ¿e jest b³¹d. Jak coœ to zapraszam na GG.
5. Bardzo udany pomysÂł! Prolog z kilku perspektyw to majstersztyk! Nie zdziw siĂŞ, jak ktoÂś zapoÂżyczy sobie twĂłj pomysÂł w niedÂługim czasie! Spoko! Ja tego nie zrobiĂŞ.
6. Jeœli chodzi o ca³okszta³t to mi baaaaardzo pasuje, ale bojê siê, ¿e pod presj¹ tego prologu rozdzia³y bêd¹ wychodziÌ marnie. Dlatego proszê ciê! Nic na si³ê, a rozdzia³y wstawiaj jak bêdziesz mia³a 100% pewnoœÌ, ¿e wszystko tam jest w porz¹dku!

P.s.
ROZGROMIÂŁAÂŚ DOMINLOL'A! Na serio... przy tym, jego Fick to makulatura x3

[Afil]

1. PrzypomniaÂłaÂś mi, Âże ja teÂż tutaj si w FF'y bawiÂłem.. kurna, trzeba coÂś napisaĂŚ.
2. ZaczaiÂłem juÂż, czemu siĂŞ o esperĂłw pytaÂłaÂś... ty jedna przebiegÂła x3
3. PoczÂątek troszkĂŞ niemrawy, ale to chyba tylko dlatego, Âże taki styl pisania mi nie pasuje... choĂŚ moÂże to ta dziura w podniebieniu... no nie wiem...
4. Jako doœwiadczony u¿ytkownik wielokropka muszê ciê poinformowaÌ, ¿e chyba masz b³¹d, ale to tylko zale¿y od sytuacji. Mi siê wydaje jednak, ¿e jest b³¹d. Jak coœ to zapraszam na GG.
5. Bardzo udany pomysÂł! Prolog z kilku perspektyw to majstersztyk! Nie zdziw siĂŞ, jak ktoÂś zapoÂżyczy sobie twĂłj pomysÂł w niedÂługim czasie! Spoko! Ja tego nie zrobiĂŞ.
6. Jeœli chodzi o ca³okszta³t to mi baaaaardzo pasuje, ale bojê siê, ¿e pod presj¹ tego prologu rozdzia³y bêd¹ wychodziÌ marnie. Dlatego proszê ciê! Nic na si³ê, a rozdzia³y wstawiaj jak bêdziesz mia³a 100% pewnoœÌ, ¿e wszystko tam jest w porz¹dku!

P.s.
ROZGROMIÂŁAÂŚ DOMINLOL'A! Na serio... przy tym, jego Fick to makulatura x3

@up
dziĂŞki afil, naprawdĂŞ, dziĂŞkujĂŞ

[DominLoL]

@up
dziĂŞki afil, naprawdĂŞ, dziĂŞkujĂŞ

Skejt, dziĂŞki, ale to tylko natchnienie wakacyjne. Lepiej nie pytaj siĂŞ, jakie mam pomysÂły do "Requiem..."
Domin... Tu nie ma czasu na doÂłowanie, tylko wnioski trzeba wyciÂągaĂŚ i tyle.
Afil. Dla ciebie szykujĂŞ obszerniejszÂą odpowiedÂź.

[Inaka]

Skejt, dziĂŞki, ale to tylko natchnienie wakacyjne. Lepiej nie pytaj siĂŞ, jakie mam pomysÂły do "Requiem..."
Domin... Tu nie ma czasu na doÂłowanie, tylko wnioski trzeba wyciÂągaĂŚ i tyle.
Afil. Dla ciebie szykujĂŞ obszerniejszÂą odpowiedÂź.

[Afil]

Okej, miœki, nie k³óciÌ siê
-------------------
Rozdzia³ pierwszy - Tam, gdzie spotykaj¹ siê smutek i radoœÌ.

Kouki po raz kolejny ziewn¹³. Nocna obserwacja Pokemonów zawsze go wykaùcza³a, a ta by³a dodatkowo nudna.
Ch³opak podniós³ swe cztery litery i spojrza³ na profesora. Staruszek po³o¿y³ siê na swoim obszernym p³aszczu i zasn¹³, gdy jego dwunastoletni asystent ju¿ dawno œni³.
Tak przynajmniej rozumowaÂł Kouki.
- Um... Profesorze? - szepn¹³, nachylaj¹c siê nad mê¿czyzn¹. Spod czerwonego beretu wystawa³y rozczochrane, czarne jak smo³a w³osy.
¯adnej reakcji. Nadal spa³ jak zabity. Ch³opak zacisn¹³ zêby Profesor zawsze sypia³ najd³u¿ej, jak siê da³o, ale to ju¿ by³a kompletna przesada.
Nagle po caÂłej okolicy rozlegÂł siĂŞ wrzask. Nie brzmiaÂł za wesoÂło, bliÂżej byÂło mu do okrzyku przeraÂżenia... A tuÂż za nim plusk wody. Dopiero te odgÂłosy wyrwaÂły starego czÂłowieka z objĂŞĂŚ Morfeusza.
- Sosiêsieje? - zapyta³ ospa³ym tonem. Kouki westchn¹³, zamykaj¹c oczy. Starsi czasami bywali dziwni. Dotychczas za najdziwniejszego doros³ego uwa¿a³ swojego dziadka, który w m³odoœci zabi³... eee... niewa¿ne, kogo, jednak profesor przebi³ go w g³upocie.
- Niby skÂąd mam wiedzieĂŚ, Nanakamado-hakase, skoro przez caÂły czas spaÂłem tutaj? - odpowiedziaÂł pytaniem. W jego gÂłosie moÂżna byÂło wychwyciĂŚ pretensje o BĂłg wie co.
Mê¿czyzna natychmiast oprzytomnia³ i z zadziwiaj¹c¹ prêdkoœci¹ podniós³ siê z p³aszcza, a nastêpnie z³apa³ ubranie. Mimo, i¿ mia³ ju¿ te szeœÌdziesi¹t lat, nadal by³ potê¿ny i straszny... Tak przynajmniej g³osi³a plotka wœród dzieciaków, które rozpoczyna³y swoj¹ podró¿ z Pokemonem.
Obydwaj zaczĂŞli biec w stronĂŞ jeziora, przedzierajÂąc siĂŞ przez wysokÂą trawĂŞ i krzaki aÂż w koĂącu zatrzymali siĂŞ tuÂż nad taflÂą czystej wody zbiornika nazywanego Jeziorem Shinji.
Niczego podejrzanego nie zauwa¿yli, chocia¿ w pewnym momencie profesor zmru¿y³ oczy i zacz¹³ przedzieraÌ siê przez dzikie krzewy jakby coœ zauwa¿y³. Po chwili wróci³, trzymaj¹c praw¹ rêk¹ ma³y plecak na laptopa.
Kouki rzuciÂł pytajÂące spojrzenie.
- Wygl¹da na to, ¿e ktoœ musia³ przed chwil¹ wpaœÌ do wody... Z du¿ej wysokoœci - odpowiedzia³. Jego asystent tylko kiwn¹³ g³ow¹ na znak, ¿e zrozumia³. Siêgn¹³ do kieszeni i wyci¹gn¹³ z niej ma³¹, czerwono-bia³¹ kulkê, która powiêkszy³a siê, gdy przycisn¹³ przycisk znajduj¹cy siê na samym œrodku.
- Mizu, chodŸ - szepn¹³ i wyrzuci³ przedmiot do góry. Gdy tylko znalaz³ siê na odpowiedniej wysokoœci, otworzy³a siê i wypad³ czerwony promieù, który uderzy³ w wodê, burz¹c idealn¹ taflê.
Profesor i jego uczeĂą patrzyli, jak resztki czerwieni znikajÂą, ustĂŞpujÂąc miejsca niebieskim piĂłrkom maÂłego pingwina, pluskajÂącego siĂŞ w wodzie.
- Mizu-chan, mog³abyœ przeszukaÌ jezioro? - zapyta³ Kouki, uœmiechaj¹c siê delikatnie. - Jeœli znajdziesz jak¹œ osobê, wyp³yù z ni¹ na powierzchniê i doholuj do brzegu, dobrze?
Pokemon kiwn¹³ opierzonym ³ebkiem i zanurkowa³.
Powoli mija³ czas, a Nanakamado-hakase i jego m³ody asystent wypatrywali Mizu i osoby, która prawdopodobnie wpad³a w g³êbiny Jeziora Shinji. Minê³o ju¿ piêÌ minut. Obydwaj doskonale wiedzieli, ¿e cz³owiek nie wytrzyma tyle bez oddychania.
Profesor pomaca³ przez chwilê plecak, dopóki nie znalaz³ odpowiedniego kszta³tu. Otworzy³ w³aœciw¹ kieszeù i wyj¹³ to, co chcia³ sprawdziÌ - dokumenty. Jakaœ stara legitymacja szkolna, karta rowerowa i najwa¿niejsze. Ju¿ na samym pocz¹tku by³ pewny, ¿e j¹ znajdzie. Karta trenerska.
Uœmiechn¹³ siê lekko na widok zdjêcia. Przestawia³o ono nastolatka z chmar¹ blond w³osów, które by³y tak jasne, ¿e prawie bia³e. Rzuci³ okiem na nazwisko. Pamiêta³ wielu nastolatków, którym dawa³ pierwszego Pokemona, wiêc kto wie, mo¿e on by³ jednym z nich?

Znowu nie wiedziaÂł, ile czasu byÂł nieprzytomny.
ParaliÂżowaÂł go bĂłl nie do zniesienia. A najgorsze w tym wszystkim byÂło to, Âże jedynÂą rzeczÂą, jakÂą pamiĂŞtaÂł z lotu, to moment, gdy Gabilas wbiÂła swoje pazury w ramiĂŞ uciekajÂącego trenera.
TchĂłrza, nie trenera. ChÂłopak zdawaÂł sobie sprawĂŞ z tego, co zrobiÂł. UciekÂł, bo baÂł siĂŞ prawdy. Dopiero w szpitalu dowiedziaÂł siĂŞ wszystkiego.
Policja podejrzewaÂła go o zabicie Kikuno-san, gdyÂż to wÂłaÂśnie jego znaleÂźli obok jego ciaÂła. W stanie Âśmierci klinicznej, ale to byÂł tylko drobny szczegó³, ktĂłrego nikt nie uwzglĂŞdniÂł – bo niby w jaki sposĂłb prawie zdrowy dwudziestolatek mĂłgÂł zabiĂŚ osobĂŞ, ktĂłra pomagaÂła mu jakoÂś przetrwaĂŚ przeziĂŞbienie, a potem nagle jego serce stanĂŞÂło? ByÂło to nierealne i kaÂżdy mÂądry zdawaÂł sobie z tego sprawĂŞ.
W mediach wybuchÂło zamieszanie – ÂśmierĂŚ jednego z czÂłonkĂłw Elitarnej CzwĂłrki to nie przelewki. W g³ównym wydaniu Shinou News powiedzieli, Âże byÂło to morderstwo, ale o tym, Âże policja podejrzewa mÂłodego Kobayashiego, niewinnego i w stu procentach spokojnego chÂłopaka – cisza.
Otworzy³ oczy i natychmiast je zmru¿y³. Za du¿o œwiat³a s³onecznego, podczas ucieczki przyzwyczai³ siê do ciemnoœci. Specjalnie zrobi³ to w nocy, kiedy wszyscy spali - wtedy móg³ spokojnie wykraœÌ Pokemona swojej siostry, a nastêpnie wybiÌ cicho wstawione niedawno okno i wyskoczyÌ z budynku, by po chwili wyl¹dowaÌ na grzbiecie Gabilas.
UsÂłyszaÂł, jak ktoÂś wspina siĂŞ po schodach. Ledwo, ale sÂłyszalne, kroki mogÂły naleÂżeĂŚ tylko do kogoÂś delikatnego - na przykÂład, do wraÂżliwej przedstawicielki pÂłci ÂżeĂąskiej.
Rzadko spotykaÂł osoby, ktĂłre nie stÂąpaÂły mocno po ziemi. ZarĂłwno Shirona, jak i ich matka byÂły niezaleÂżnymi od facetĂłw kobietami... No, chyba, Âże o pieniÂądze chodziÂło, przy nich kaÂżda kobieta robiÂła maÂślane oczka.
OtworzyÂł powoli oczy. ÂŚwiatÂło nie raziÂło juÂż go tak mocno.
Znajdowa³ siê na jakimœ poddaszu urz¹dzonym jako pokój goœcinny. £ó¿ko znajdowa³o siê tu¿ obok otwartego okna. Koronkowa firanka porusza³a siê lekko pod wp³ywem wiatru, a ciche kroki ju¿ nie by³y takie ciche.
Nie bez trudnoÂści zlokalizowaÂł drzwi. W tym samym momencie zaskrzypiaÂły dawno nienaprawiane zawiasy, a do pomieszczenia wkroczyÂła kobieta.
ByÂła to niewysoka osĂłbka obdarzona dÂługimi wÂłosami o piaskowej barwie. Jej niebieskie oczy migotaÂły wesoÂło, a na twarzy pojawiÂł siĂŞ miÂły i szczery uÂśmiech.
- MiÂło, Âże w koĂącu odzyskaÂłeÂś przytomnoœÌ - szepnĂŞÂła cicho, podchodzÂąc bliÂżej. Goyōmatsu wpatrywaÂł siĂŞ w niÂą zdumiony. Gdyby nie ledwo widoczne zmarszczki na jej anielskim obliczu i obrÂączka, pomyÂślaÂłby, Âże trafiÂł do nieba.
Ale to by³a rzeczywistoœÌ, niestety. Odczu³ to, gdy spróbowa³ siê podnieœÌ. Jego ramiê przeszy³ ból nie do zniesienia, gorszy od tego pierwszego. Przed oczami zamigota³y mu ciemne plamy.
- Cholera... - jêkn¹³, powracaj¹c do poprzedniej decyzji. Kobieta-anio³ zaœmia³a siê cicho i usiad³a na krzeœle, które sta³o tu¿ pod oknem. Jej cudowne w³osy rozwiewa³ wiatr, ale nic sobie z tego nie robi³a.
- I tak jest dobrze, bior¹c pod uwagê to, co siê sta³o. - Odgarnê³a do ty³u w³osy, które zakrywa³y jej twarz. - Na szczêœcie by³y to zwyczajne zadrapania, a nie g³êbokie rany. Gabilasy czasami nadu¿ywaj¹ si³y wobec ludzi, a gdy tak siê stanie, to cz³owiek zazwyczaj musi przejœÌ parê zabiegów chirurgicznych.
Goyōmatsu uÂśmiechn¹³ siĂŞ lekko, sÂłyszÂąc te sÂłowa. Wiele razy obserwowaÂł walki stoczone przez podopiecznÂą Shirony, wiĂŞc miaÂł du¿¹ wiedzĂŞ na temat tego, co taki Pokemon moÂże zrobiĂŚ.
Nie wiedziaÂł, co powiedzieĂŚ, wiĂŞc w koĂącu wypaliÂł:
- Przepraszam, Âże tak naduÂżywam pani goÂścinnoÂści.
Kobieta znowu siĂŞ zaÂśmiaÂła, ale tym razem nie patrzyÂła na niego. OdwrĂłciÂła siĂŞ do okna i obserwowaÂła czyste, letnie niebo, na ktĂłrym nie byÂło ani jednej chmurki.
- W zasadzie robiĂŞ to z powodu Nanakamado-hakase - powiedziaÂła. - MoÂżna powiedzieĂŚ, Âże nasza rodzina wiele mu zawdziĂŞcza.

- Hej, heeeej, Shiro-chan... WybralibyÂśmy siĂŞ moÂże nad morze, co?
Dziewczyna obrzuciÂła ŌbĂŞ ponurym spojrzeniem. Nie rozumiaÂł. Nie rozumiaÂł.
- Ile razy trzeba ci powtarzaÌ, ¿e nie mam ochoty, co, Suzuki? - warknê³a cicho, zag³êbiaj¹c ponownie ³y¿kê w lodach czekoladowych. Lubi³a zatapiaÌ w nich smutki. By³y orzeŸwiaj¹ce, znakomicie zastêpowa³y dro¿ej¹c¹ czekoladê, a poza tym by³y zimne. Dok³adnie tak samo jak jej matka.
Nie widziaÂły siĂŞ od piĂŞciu lat - wtedy Kagome Kobayashi zaginĂŞÂła w niewyjaÂśnionych do dzisiaj okolicznoÂściach. Shirona wspominaÂła jÂą bardzo dobrze - to wÂłaÂśnie ona namĂłwiÂła jÂą do zÂłapania i trenowania Fukumaru, a dziewczyna do dzisiaj uwaÂżaÂła tÂą radĂŞ za najlepszÂą, jakÂą usÂłyszaÂła w caÂłym swoim dwudziestoletnim Âżyciu.
LewÂą rĂŞkÂą chwyciÂła kolejny zeszyt zapeÂłniony jej Âładnym charakterem pisma. KaÂżda litera, ktĂłrÂą postawiÂła, uÂżywajÂąc swojego oryginalnego piĂłra wyrwanego z ogona Mukuhawka, byÂła rĂłwna, Âśredniej wielkoÂści i - co najwaÂżniejsze - prosta od odczytania.
Mistrzyni po raz kolejny zapragnĂŞÂła przeczytaĂŚ te notatki z powodu tego jednego czÂłowieka.

Zaledwie wczoraj wróci³a ze swojej wycieczki do rodzinnego miasteczka. Po raz kolejny Kannagi przywita³o j¹ niezwyk³¹ cisz¹. Za ka¿dym razem, gdy przebywa³a w okolicy, odwiedza³a staro¿ytne ruiny. Jako maleùka dziewczynka bawi³a siê w nich, wiêc ca³¹ trasê zna³a na pamiêÌ.
Jednak gdy zjawiÂła siĂŞ w jaskini, w ktĂłrej znajdowaÂły siĂŞ naskalne rysunki pradawnych PokemonĂłw, zauwaÂżyÂła Âże nie tylko ona postanowiÂła zajrzeĂŚ do opuszczonego miejsca.
Nieznajomy wyglÂądaÂł na osobĂŞ, ktĂłra ma ponad trzydzieÂści lat. Takie wraÂżenie sprawiaÂły zapadÂłe policzki. Dodatkowo jego wÂłosy byÂły pofarbowane na dziwny, jasnoniebieski kolor, a rĂŞka spoczywaÂła w kieszeni, co chwilĂŞ wyjmujÂąc Monster Balla.
"No i mam, to co chciaÂłam!" - pomyÂślaÂła dziewczyna, wzdychajÂąc cicho. Tyle wystarczyÂło, by zwrĂłciĂŚ na siebie uwagĂŞ tego dziwaka.
Szare oczy, wyprane ze wszelkich emocji, obserwowa³y dziewczynê, która coraz bardziej czu³a siê jakby nie by³a mile widziana. Nie by³a pewna, co zrobi tajemniczy goœÌ, wiêc wola³a staÌ w bezruchu, dopóki ten siê nie odezwie. Nie czeka³a d³ugo.
- Nie spodziewaÂłem siĂŞ ciebie w takim miejscu - odezwaÂł siĂŞ powaÂżnym gÂłosem. - Wiesz... Zazwyczaj grzeczne dziewczynki siedzÂą w domu i nie przeszkadzajÂą starszym w zaÂłatwianiu waÂżnych spraw.
- Och, weÂź siĂŞ wypchaj, facet... - jĂŞknĂŞÂła znudzona trenerka, wyciÂągajÂąc swojego Monster Balla. ZnajdowaÂła siĂŞ w nim jej ulubiona partnerka, Gabilas o pasujÂącym do niej imieniu Surudoi(1).
- Widzê, ¿e chcesz u¿yÌ si³y. - Mê¿czyzna po raz kolejny wyj¹³ rêkê z kieszeni, jednak tym razem nie w³o¿y³ jej tam ponownie. Uœmiechn¹³ siê szeroko jak szaleniec.
Shirona cofnĂŞÂła siĂŞ przeraÂżona. Nigdy wczeÂśniej nie widziaÂła trenera, ktĂłry zachowywaÂłby siĂŞ tak w stosunku do innej osoby. Zazwyczaj byli opanowani, mili... No, czasami uÂżywali wulgaryzmĂłw, ale u pÂłci mĂŞskiej to typowe...
StanĂŞÂła oko oko z diabÂłem.

Z tego spotkania zapamiĂŞtaÂła tylko jedno - tajemniczy trener recytowaÂł jakieÂś stare proroctwo, ale byÂła pewna tylko jednej linijki.
"Gdy jedno istnienie spotka drugie, coÂś wkrĂłtce powstanie..."
W koĂącu znalazÂła to zdanie w swoich notatkach. WedÂług tego, co kiedyÂś napisaÂła, byÂł to napis znajdujÂący siĂŞ w ruinach Zui.

Kagome siedzia³a na ³ó¿ku i przegl¹da³a album. Uœmiechnê³a siê nieœmia³o na widok Kei'a - uwiecznionego na ich œlubnym zdjêciu, na wieki m³odego, uœmiechniêtego dwudziestolatka, który wtedy dopiero rozpoczyna³ pracê w Miêdzynarodowej Policji.
Nie zareagowaÂła na ciche i delikatne pukanie do drzwi. Dopiero wtedy, gdy przerodziÂło siĂŞ ono w huk niczym z jakiejÂś armaty, krzyknĂŞÂła:
- ProszĂŞ!
Do œrodka wkroczy³a nastolatka z czerwon¹ fryzur¹ upodabniaj¹c¹ j¹ do punka. Wpatrywa³a siê uwa¿nie w Kagome swoimi krwistymi oczami, a na jej twarzy goœci³ grymas, który prawdopodobnie mia³ byÌ serdecznym uœmiechem. Kagome wyczuwa³a jej nieczyste zamiary - fioletowa aura wokó³ dziewczyny mówi³a wszystko.
- JesteÂś na przegranej pozycji, Kagome - szepnĂŞÂła cicho, wyciÂągajÂąc pistolet. - Akagi rozkazaÂł mi, bym ciĂŞ zabiÂła.
Kobieta wybuchnĂŞÂła szyderczym Âśmiechem. Nie wierzyÂła w to, co usÂłyszaÂła. Zwyczajna nastolatka miaÂła jÂą zabiĂŚ?
- Mars, wybacz, ale uniemoÂżliwiĂŞ ci wykonanie tego zadania. - Szarooka zbliÂżyÂła siĂŞ do dziewczyny i delikatnie dotknĂŞÂła jej czoÂła. Efekt byÂł natychmiastowy - dziewczyna osunĂŞÂła siĂŞ na ziemiĂŞ z szeroko otwartymi oczami.
Kagome nie lubiÂła momentĂłw, gdy musiaÂła naduÂżywaĂŚ swoich zdolnoÂści, ale nawet ona przyznawaÂła, Âże sÂą one bardzo przydatne, a zwÂłaszcza przy ucieczce.

Kouki wracaÂł z laboratorium w lekko podnieconym stanie. Nadal nie mĂłgÂł uwierzyĂŚ w to, co oznajmiÂł mu Nanakamado-hakase. WedÂług s³ów starego czÂłowieka, w domu chÂłopaka przebywaÂł ten sÂłynny mistrz typu psychicznego, ten sÂłynny Goyō z Elitarnej CzwĂłrki.
Zatrzyma³ siê przed Centrum Pokemon. Wokó³ by³o pusto, ale nie dziwi³o go to - by³ lipiec i prawie wszyscy mieszkaùcy miasteczka Masago znajdowali siê na pla¿y, ciesz¹c siê z upa³u, jaki nawiedzi³ Shinou.
Tylko laboratorium Nanakamado-hakase pracowa³o jak w dni powszednie. Nie lubi³ tego przymusu pracowania w wakacje, ale musia³ s³uchaÌ ojca, który tak¿e pomaga³ profesorowi przy badaniach i tworzeniu Pokedexu - urz¹dzenia, które s³u¿y³o ludziom jako encyklopedia o Pokemonach, atakach, zdolnoœciach i innych podobnych terminach. Ch³opak dosta³ takie elektroniczne coœ na dziesi¹te urodziny i od czasu do czasu podró¿owa³ po Shinou, by zbieraÌ ró¿ne informacje na temat dzikich stworzeù. Oprócz dwutygodniowych "prac w terenie" bywa³ na nocnych obserwacjach razem z profesorem albo ojcem - to, z kim wype³nia³ swoje obowi¹zki, zale¿a³o od wolnego czasu badaczy.
- Heeeeej! Ty, w tym obrzydliwym berecie!!
ChÂłopak odwrĂłciÂł siĂŞ z wÂściekÂłym wyrazem twarzy, by spojrzeĂŚ na osobĂŞ, ktĂłra go woÂłaÂła. NienawidziÂł osĂłb, ktĂłrym nie podobaÂł siĂŞ jego ukochany czerwony beret z prostym rysunkiem, ktĂłry prawdopodobnie miaÂł przedstawiaĂŚ Monster Ball. No, moÂże i berety byÂły lekko przestarzaÂłe, ale Kouki za dobrze siĂŞ w nich czuÂł, by rezygnowaĂŚ z takiego nakrycia gÂłowy.
- Ej! Ty! Gdzie tu jest laboratorium takiego brodatego i w¹siastego starucha?! - wrzasn¹³ mu prosto w twarz jakiœ blondyn. Niewiele m³odszy od m³odego badacza ch³opak obserwowa³ go zmru¿onymi z wœciek³oœci pomaraùczowymi oczami. Mia³ na sobie sweter i szare rurki, a py³, który osadzi³ siê na jego ubraniach, wskazywa³, ¿e niedawno przebieg³ spory dystans.
- Nanakamado-hakase? - zapyta³ cicho Koki. Nieznajomy kiwn¹³ zamaszyœcie g³ow¹. - Um... Jakby ci to powiedzieÌ... Tu, na lewo od Centrum Pokemon.
Blondyn zrobi³ wielkie oczy i spojrza³ na wspomniany budynek. Nastêpnie odwróci³ siê ponownie w stronê Koukiego i wrzasn¹³:
- DziĂŞki, Âślimak! - I pobiegÂł w kierunku laboratorium, by za chwilĂŞ zderzyĂŚ siĂŞ z drzwiami. Brunet z trudem stÂłumiÂł Âśmiech i ruszyÂł w dalszÂą drogĂŞ.
Dotarcie do domu nie zajĂŞÂło mu zbyt duÂżo czasu. JuÂż miaÂł zÂłapaĂŚ klamkĂŞ od drzwi wejÂściowych, gdy zauwaÂżyÂł dziewczynĂŞ, ktĂłra sprawiaÂła wraÂżenie zagubionej wÂśrĂłd zabudowaĂą Masago.
Nieznajoma mia³a d³ugie, czarne w³osy spiête trzema ¿ó³tymi spinkami. Ubrana by³a w krótk¹ czarn¹ sukienkê z ró¿owym zakoùczeniem i ciasne legginsy. Sta³a w samym œrodku miasteczka, trzymaj¹c bia³¹ czapeczkê, która wygl¹da³a jak skarpeta.
Kouki zbliÂżyÂł siĂŞ do niej i wystawiÂł rĂŞkĂŞ w powitalnym geÂście.
- konnichi wa, witamy w miasteczku Masago. - Uœmiechn¹³ siê szeroko, staj¹c tu¿ przed dziewczyn¹. - Widzê, ¿e siê zgubi³aœ, wiêc... Um... Mo¿na ci jakoœ pomóc?
Dziewczyna obrzuciÂła chÂłopaka zalotnym spojrzeniem. Jej niebieskie oczy wyglÂądaÂły jak u anioÂła, ktĂłry nagle zleciaÂł na ziemiĂŞ... Pod tym wzglĂŞdem przypominaÂła nieco matkĂŞ chÂłopaka, ktĂłra mimo swojego niemÂłodego juÂż wieku, zawsze byÂła pogodna i uÂśmiechniĂŞta, a to, co robiÂła, nigdy nie byÂło zrobione byle jak.
- Tak, oczywiœcie - odpowiedzia³a tajemnicza nieznajoma, rumieni¹c siê lekko. - Zgubi³am siê i... Nie widzia³eœ mo¿e przypadkiem ch³opaka, mniej wiêcej w moim wieku? Ma blond w³osy, o, takie - oznajmi³a, zanurzaj¹c swe d³onie w gêstych w³osach i formuj¹c fryzurkê na kszta³t kocich uszu. - Poza tym mieliœmy obydwoje iœÌ do laboratorium Nanakamado-hakase, a on... No wiesz, niecierpliwy jest i pobieg³ - dokoùczy³a sw¹ wypowiedŸ z nieœmia³ym uœmiechem.
- Taaaa, chyba go widzia³em - odpar³ Kouki, dotykaj¹c rêk¹ ty³u swojej g³owy. - Jeœli chodzi o takiego cudaka, co lubi siê drzeÌ i zawsze siê œpieszy... Jakieœ piêÌ minut temu wyr¿n¹³ g³ow¹ w drzwi laboratorium. Mogê ciê tam zaprowadziÌ, to naprawdê nie jest daleko... Ogólnie ca³e Masago nie jest du¿e...
- OdpuœÌ sobie, Futaba jest gorsz¹ wioch¹... - mruknê³a dziewczyna. - To jak, zaprowadzisz mnie do Nanakamado-hakase?
Ch³opak kiwn¹³ g³ow¹ i nakaza³ dziewczynie, aby sz³a za nim.

Goyōmatsu przerwaÂł czytanie ksi¹¿ki. Lektura byÂła wciÂągajÂąca, jednak musiaÂł uwaÂżaĂŚ przy coraz wiĂŞkszej wadzie wzroku spowodowanej czytaniem pod koÂłdrÂą. SÂłoĂące powoli zachodziÂło, a poniewaÂż dowiedziaÂł siĂŞ od kobieciny, w ktĂłrej domu siĂŞ znajdowaÂł, Âże na poddaszu nie ma ÂświatÂła... PostanowiÂł dokoĂączyĂŚ ksi¹¿kĂŞ nastĂŞpnego dnia.
OpasÂłe tomisko zostaÂło wrzucone do fioletowego plecaka. OprĂłcz pasjonujÂących historii przelanych na papier, zawieraÂł on najpotrzebniejsze rzeczy dla trenera takie jak Monster Balle i tym podobne - oprĂłcz jednego.
Tym brakujÂącym ogniwem byÂł Pokemon. Goyōmatsu zostawiÂł swoje w siedzibie Elitarnej CzwĂłrki.
MusiaÂł koniecznie dostaĂŚ siĂŞ do Nanakamado-hakase.
PamiĂŞtaÂł moment, gdy miÂła kobiecina zwana MariyÂą oznajmiÂła mu, Âże znajduje siĂŞ w Masago. Zawsze kojarzyÂł miÂło to miasteczko. To tutaj dostaÂł swojego pierwszego towarzysza, ktĂłry parĂŞ miesiĂŞcy temu zdechÂł ze staroÂści - Pokemony nie ÂżyÂły tak dÂługo jak ludzie...
Z zabanda¿owanym ramieniem trudno bêdzie siê wymkn¹Ì przez okno. To wiedzia³ na pewno.
MusiaÂł zastosowaĂŚ innÂą metodĂŞ.
PodniĂłsÂł swoje cztery litery i zacz¹³ iœÌ w kierunku drzwi. PrĂłbowaÂł nie ruszaĂŚ za bardzo lewym ramieniem, ale, jak to zawsze bywa, nic nie wychodzi idealnie, wiĂŞc co chwila Goyōmatsu wydawaÂł z siebie ciche jĂŞki i syki. W koĂącu dotkn¹³ klamki i opuÂściÂł pomieszczenie.
Na korytarzu byÂło przeraÂźliwie ciemno, ale nie zdziwiÂło go to - w koĂącu wiedziaÂł juÂż, Âże na gĂłrze nie byÂło ÂświatÂła, a jak juÂż byÂło to ze Âświecy lub latarki. Po omacku zszedÂł po schodach i znalazÂł siĂŞ w kolejnym korytarzu, na szczĂŞÂście bardziej jasnym.
Dziwny, znajomy zapach. Dopiero po kilkunastu sekundach zaÂłapaÂł, co siĂŞ dzieje.
Sernik. MiaÂł dokÂładnie taki sam zapach jak ten, ktĂłry dawno temu robiÂła jego matka. Powoli kierowaÂł siĂŞ w stronĂŞ kuchni, jednak gdy byÂł juÂż tuÂż tuÂż, zatrzymaÂł siĂŞ. Nie byÂł pewien, czy moÂże.
W koĂącu postanowiÂł siĂŞ odwaÂżyĂŚ i zapukaÂł w zamkniĂŞte drzwi. UsÂłyszaÂł gÂłoÂśne "ProszĂŞ!", wiĂŞc uznaÂł, Âże moÂże wkroczyĂŚ do pomieszczenia. I zrobiÂł to.

Profesor uœmiecha³ siê, gdy razem z Koukim zamykali drzwi laboratorium. Tego dnia przez budynek przewinê³a siê dwójka rozpoczynaj¹cych przygodê trenerów - ch³opiec o imieniu Jun i jego kole¿anka, Hikari. Zastanawia³ siê, jak potoczy siê ich przysz³oœÌ. Czy dotr¹ do siedziby Elitarnej Czwórki? Czy mo¿e jednak bêd¹ brali udzia³ w pokazach?
ÂŻadne z nich nie wyglÂądaÂło na typ koordynatorski, wiĂŞc Nanakamado-hakase zaÂłoÂżyÂł, Âże prawdopodobnie za jakiÂś czas usÂłyszy, Âże ktĂłreÂś z nich pokonaÂło ShironĂŞ Kobayashi.
- Um... Profesorze? - us³ysza³ niepewny g³os swojego asystenta. Kiwn¹³ wiêc g³ow¹ na znak, ¿e s³yszy, a ch³opak kontynuowa³. - Wie pan... Mama pewnie zrobi³a dzisiaj sernik na zimno, wiêc mo¿e chcia³by pan trochê zjeœÌ?
Mê¿czyzna zamkn¹³ oczy. Mariya Namakura przygotowywa³a najlepsze desery w mieœcie, a jej sernik mo¿na by okreœliÌ i milionem epitetów - ¿aden nie oddawa³ rzeczywistego smaku tego s³odkiego dania.
- Chyba nic siĂŞ nie stanie, jeÂśli poddam siĂŞ przyjemnoÂści - odpowiedziaÂł dziarskim tonem. - ProwadÂź, mÂłody czÂłowieku!
Kouki zaÂśmiaÂł siĂŞ cicho i ruszyÂł w kierunku domu. Staruszkowi nie pozostaÂło nic innego do roboty, wiĂŞc ruszyÂł za nim.
A jednoczeÂśnie wspominaÂł pewien dzieĂą sprzed dziesiĂŞciu lat.

MĂŞÂżczyzna miaÂł bardzo jasne wÂłosy. Mimo iÂż Nanakamado-hakase nadal miaÂł doskonaÂły wzrok, nie mĂłgÂł okreÂśliĂŚ, jaki byÂł ich kolor - bardzo jasny blond? A moÂże zupeÂłnie biaÂłe?
Jedyna rzecz by³a pewna - nie przyszed³ on sam. Towarzyszy³a mu dwójka dzieci, obydwoje w tym samym wieku. Zapewne rodzeùstwo, bliŸniaki. Dziewczynka k³óci³a siê o coœ z ch³opakiem, ¿ywo gestykuluj¹c, natomiast on zwyczajnie j¹ olewa³, czytaj¹c ksi¹¿kê.
Profesor ponownie skierowaÂł swĂłj wzrok na ojca tej niezwykÂłej dwĂłjki. WydawaÂł siĂŞ byĂŚ lekko zakÂłopotany, jakby nie wiedziaÂł, co ma uczyniĂŚ...
I wtedy go olÂśniÂło. PrzypomniaÂł sobie moment sprzed piĂŞtnastu, moÂże dwudziestu lat, gdy do tego samego budynku wszedÂł dziesiĂŞciolatek z Kannagi i powiedziaÂł, Âże chciaÂłby dostaĂŚ Pokemona. Gdy wypowiadaÂł te sÂłowa, miaÂł dokÂładnie takÂą samÂą minĂŞ jak ten mĂŞÂżczyzna.
- Kei Kobayashi... - szepn¹³ cicho Nanakamado-hakase, podnosz¹c siê z krzes³a. - Domyœlam siê, ¿e ta dwójka nale¿y do ciebie, hm?
Na oko mia³ jakieœ trzydzieœci lat. Wygl¹da³ tak, jak typowy pracownik Miêdzynarodowej Policji - czysta, b³êkitna koszula, czarne jeansy, pistolet w kaburze... Nawet poza prac¹ by³ przygotowany na wszystko.
Jego dzieciaki wygl¹da³y zupe³nie inaczej, wiêc na starcu wywar³y inne wra¿enie. Dziewczynka mia³a na sobie czarn¹ sukieneczkê z ¿ó³tym paskiem, a do tego ciemne buty z wysokimi cholewkami. D³ugie blond w³osy, nie tak jasne jak u jej ojca, spiê³a w kitkê. Ogólnie uœmiecha³a siê lekko, ale sprawia³a wra¿enie egoistki, której nie obchodzi nic, co znajduje siê oko³o centymetr od niej.
Jej bliŸniak nie przypomina³ jej ani zachowaniem ani wygl¹dem. Sta³ spokojnie obok siostry i czyta³ ksi¹¿kê, trzymaj¹c j¹ lew¹ rêk¹. Ubrany by³ w podobnym stylu jak ojciec, nawet mia³ takie same popl¹tane prawie bia³e w³osy. Neutralny wyraz twarzy i znudzone spojrzenie zza okularów do korekcji wzroku - Nanakamado-hakase by³ w stu procentach pewien, ¿e z tego ch³opaka wyroœnie powa¿ny cz³owiek, który bêdzie podejmowa³ przemyœlane decyzje.
- A tak. - Kei uœmiechn¹³ siê szeroko, czochraj¹c sobie w³osy. Jak zawsze lekko wstydliwy, ale tak¿e uczciwy ch³opak. - Trochê ju¿ podroœli, a ¿e stali siê nieznoœni, to wie pan, pomyœla³em, ¿e wyprawiê ich w niez³¹ podró¿.
- A wiĂŞc dlatego...? - Profesor zbliÂżyÂł siĂŞ do bliÂźniakĂłw i spojrzaÂł na nich z gĂłry swoim "groÂźnym" spojrzeniem. Dziewczyna odsunĂŞÂła siĂŞ do tyÂłu, upadajÂąc, natomiast chÂłopak nie zwrĂłciÂł na niego uwagi - jedynÂą jego reakcjÂą byÂło przeraÂźliwie dÂługie ziewniĂŞcie.
- Nie mo¿e pan przejœÌ do konkretnych spraw, tylko musi pan przed³u¿aÌ te g³upie szopki? - jêkn¹³, zamykaj¹c g³oœno ksi¹¿kê. Zas³oni³ rêk¹ oczy, jakby mê¿czyzna go irytowa³. - Nie przyszliœmy tu na jakieœ pogaduszki, tylko z powa¿nymi zamiarami.
Nanakamado-hakase sta³ zdumiony. Po raz pierwszy znajdowa³ siê w sytuacji, gdy jakiœ dzieciak zacz¹³ do niego pyskowaÌ, no ale trudno.
"MoÂże tak to juÂż jest z dzisiejszym pokoleniem?" - pomyÂślaÂł, wzdychajÂąc cicho. Trudno, musiaÂł jakoÂś rozwiÂązaĂŚ ten problem.

Profesor uœmiechn¹³ siê, wspominaj¹c tamten dzieù. Pozna³ dwójkê dzieciaków, która na pierwszy rzut oka by³a zwyczajnym rodzeùstwem, które... Wiadomo, k³ótnie, sprzeczki i tak dalej...
Jedno byÂło pewne - jako dwĂłjka najsilniejszych i najlepszych trenerĂłw w caÂłym Shinou potrafili prawie wszystko.

£y¿eczka trzymana przez Kobayashiego po raz kolejny zatopi³a siê w przepysznym serniku na zimno wykonanym przez Mariyê Namakurê. Kobieta bardzo przypomina³a mu jego matkê, jednak by³o kilka ró¿nic - chocia¿by kolor w³osów i aktualny wiek.
- Namakura-san, mieszka tu pani sama? - zapyta³ cicho, czytaj¹c kolejn¹ ksi¹¿kê o pasjonuj¹cym tytule "Legendy i mity Shinou".
- Nieee... - Kobieta zaœmia³a siê g³oœno, po raz kolejny mieszaj¹c drewnian¹ ³y¿k¹ w garnku. - Moi ch³opcy jeszcze nie wrócili z pracy... Jak zawsze zajêci badaniami i pomaganiem Nanakamado-hakase... PóŸno wracaj¹... - Spojrza³a na zegarek. - Nawiasem mówi¹c, powinni ju¿ tu byÌ.
Goyōmatsu pozwoliÂł sobie na lekki uÂśmiech, jednak ta wesoÂła chwila nie trwaÂła dÂługo.
DÂźwiĂŞk tÂłuczonej szyby powrĂłciÂł tak szybko jak bĂłl gÂłowy.
-----------------
(1) Surudoi (jap.) - ostry

[Inaka]

Okej, miœki, nie k³óciÌ siê
-------------------
Rozdzia³ pierwszy - Tam, gdzie spotykaj¹ siê smutek i radoœÌ.

Kouki po raz kolejny ziewn¹³. Nocna obserwacja Pokemonów zawsze go wykaùcza³a, a ta by³a dodatkowo nudna.
Ch³opak podniós³ swe cztery litery i spojrza³ na profesora. Staruszek po³o¿y³ siê na swoim obszernym p³aszczu i zasn¹³, gdy jego dwunastoletni asystent ju¿ dawno œni³.
Tak przynajmniej rozumowaÂł Kouki.
- Um... Profesorze? - szepn¹³, nachylaj¹c siê nad mê¿czyzn¹. Spod czerwonego beretu wystawa³y rozczochrane, czarne jak smo³a w³osy.
¯adnej reakcji. Nadal spa³ jak zabity. Ch³opak zacisn¹³ zêby Profesor zawsze sypia³ najd³u¿ej, jak siê da³o, ale to ju¿ by³a kompletna przesada.
Nagle po caÂłej okolicy rozlegÂł siĂŞ wrzask. Nie brzmiaÂł za wesoÂło, bliÂżej byÂło mu do okrzyku przeraÂżenia... A tuÂż za nim plusk wody. Dopiero te odgÂłosy wyrwaÂły starego czÂłowieka z objĂŞĂŚ Morfeusza.
- Sosiêsieje? - zapyta³ ospa³ym tonem. Kouki westchn¹³, zamykaj¹c oczy. Starsi czasami bywali dziwni. Dotychczas za najdziwniejszego doros³ego uwa¿a³ swojego dziadka, który w m³odoœci zabi³... eee... niewa¿ne, kogo, jednak profesor przebi³ go w g³upocie.
- Niby skÂąd mam wiedzieĂŚ, Nanakamado-hakase, skoro przez caÂły czas spaÂłem tutaj? - odpowiedziaÂł pytaniem. W jego gÂłosie moÂżna byÂło wychwyciĂŚ pretensje o BĂłg wie co.
Mê¿czyzna natychmiast oprzytomnia³ i z zadziwiaj¹c¹ prêdkoœci¹ podniós³ siê z p³aszcza, a nastêpnie z³apa³ ubranie. Mimo, i¿ mia³ ju¿ te szeœÌdziesi¹t lat, nadal by³ potê¿ny i straszny... Tak przynajmniej g³osi³a plotka wœród dzieciaków, które rozpoczyna³y swoj¹ podró¿ z Pokemonem.
Obydwaj zaczĂŞli biec w stronĂŞ jeziora, przedzierajÂąc siĂŞ przez wysokÂą trawĂŞ i krzaki aÂż w koĂącu zatrzymali siĂŞ tuÂż nad taflÂą czystej wody zbiornika nazywanego Jeziorem Shinji.
Niczego podejrzanego nie zauwa¿yli, chocia¿ w pewnym momencie profesor zmru¿y³ oczy i zacz¹³ przedzieraÌ siê przez dzikie krzewy jakby coœ zauwa¿y³. Po chwili wróci³, trzymaj¹c praw¹ rêk¹ ma³y plecak na laptopa.
Kouki rzuciÂł pytajÂące spojrzenie.
- Wygl¹da na to, ¿e ktoœ musia³ przed chwil¹ wpaœÌ do wody... Z du¿ej wysokoœci - odpowiedzia³. Jego asystent tylko kiwn¹³ g³ow¹ na znak, ¿e zrozumia³. Siêgn¹³ do kieszeni i wyci¹gn¹³ z niej ma³¹, czerwono-bia³¹ kulkê, która powiêkszy³a siê, gdy przycisn¹³ przycisk znajduj¹cy siê na samym œrodku.
- Mizu, chodŸ - szepn¹³ i wyrzuci³ przedmiot do góry. Gdy tylko znalaz³ siê na odpowiedniej wysokoœci, otworzy³a siê i wypad³ czerwony promieù, który uderzy³ w wodê, burz¹c idealn¹ taflê.
Profesor i jego uczeĂą patrzyli, jak resztki czerwieni znikajÂą, ustĂŞpujÂąc miejsca niebieskim piĂłrkom maÂłego pingwina, pluskajÂącego siĂŞ w wodzie.
- Mizu-chan, mog³abyœ przeszukaÌ jezioro? - zapyta³ Kouki, uœmiechaj¹c siê delikatnie. - Jeœli znajdziesz jak¹œ osobê, wyp³yù z ni¹ na powierzchniê i doholuj do brzegu, dobrze?
Pokemon kiwn¹³ opierzonym ³ebkiem i zanurkowa³.
Powoli mija³ czas, a Nanakamado-hakase i jego m³ody asystent wypatrywali Mizu i osoby, która prawdopodobnie wpad³a w g³êbiny Jeziora Shinji. Minê³o ju¿ piêÌ minut. Obydwaj doskonale wiedzieli, ¿e cz³owiek nie wytrzyma tyle bez oddychania.
Profesor pomaca³ przez chwilê plecak, dopóki nie znalaz³ odpowiedniego kszta³tu. Otworzy³ w³aœciw¹ kieszeù i wyj¹³ to, co chcia³ sprawdziÌ - dokumenty. Jakaœ stara legitymacja szkolna, karta rowerowa i najwa¿niejsze. Ju¿ na samym pocz¹tku by³ pewny, ¿e j¹ znajdzie. Karta trenerska.
Uœmiechn¹³ siê lekko na widok zdjêcia. Przestawia³o ono nastolatka z chmar¹ blond w³osów, które by³y tak jasne, ¿e prawie bia³e. Rzuci³ okiem na nazwisko. Pamiêta³ wielu nastolatków, którym dawa³ pierwszego Pokemona, wiêc kto wie, mo¿e on by³ jednym z nich?

Znowu nie wiedziaÂł, ile czasu byÂł nieprzytomny.
ParaliÂżowaÂł go bĂłl nie do zniesienia. A najgorsze w tym wszystkim byÂło to, Âże jedynÂą rzeczÂą, jakÂą pamiĂŞtaÂł z lotu, to moment, gdy Gabilas wbiÂła swoje pazury w ramiĂŞ uciekajÂącego trenera.
TchĂłrza, nie trenera. ChÂłopak zdawaÂł sobie sprawĂŞ z tego, co zrobiÂł. UciekÂł, bo baÂł siĂŞ prawdy. Dopiero w szpitalu dowiedziaÂł siĂŞ wszystkiego.
Policja podejrzewaÂła go o zabicie Kikuno-san, gdyÂż to wÂłaÂśnie jego znaleÂźli obok jego ciaÂła. W stanie Âśmierci klinicznej, ale to byÂł tylko drobny szczegó³, ktĂłrego nikt nie uwzglĂŞdniÂł – bo niby w jaki sposĂłb prawie zdrowy dwudziestolatek mĂłgÂł zabiĂŚ osobĂŞ, ktĂłra pomagaÂła mu jakoÂś przetrwaĂŚ przeziĂŞbienie, a potem nagle jego serce stanĂŞÂło? ByÂło to nierealne i kaÂżdy mÂądry zdawaÂł sobie z tego sprawĂŞ.
W mediach wybuchÂło zamieszanie – ÂśmierĂŚ jednego z czÂłonkĂłw Elitarnej CzwĂłrki to nie przelewki. W g³ównym wydaniu Shinou News powiedzieli, Âże byÂło to morderstwo, ale o tym, Âże policja podejrzewa mÂłodego Kobayashiego, niewinnego i w stu procentach spokojnego chÂłopaka – cisza.
Otworzy³ oczy i natychmiast je zmru¿y³. Za du¿o œwiat³a s³onecznego, podczas ucieczki przyzwyczai³ siê do ciemnoœci. Specjalnie zrobi³ to w nocy, kiedy wszyscy spali - wtedy móg³ spokojnie wykraœÌ Pokemona swojej siostry, a nastêpnie wybiÌ cicho wstawione niedawno okno i wyskoczyÌ z budynku, by po chwili wyl¹dowaÌ na grzbiecie Gabilas.
UsÂłyszaÂł, jak ktoÂś wspina siĂŞ po schodach. Ledwo, ale sÂłyszalne, kroki mogÂły naleÂżeĂŚ tylko do kogoÂś delikatnego - na przykÂład, do wraÂżliwej przedstawicielki pÂłci ÂżeĂąskiej.
Rzadko spotykaÂł osoby, ktĂłre nie stÂąpaÂły mocno po ziemi. ZarĂłwno Shirona, jak i ich matka byÂły niezaleÂżnymi od facetĂłw kobietami... No, chyba, Âże o pieniÂądze chodziÂło, przy nich kaÂżda kobieta robiÂła maÂślane oczka.
OtworzyÂł powoli oczy. ÂŚwiatÂło nie raziÂło juÂż go tak mocno.
Znajdowa³ siê na jakimœ poddaszu urz¹dzonym jako pokój goœcinny. £ó¿ko znajdowa³o siê tu¿ obok otwartego okna. Koronkowa firanka porusza³a siê lekko pod wp³ywem wiatru, a ciche kroki ju¿ nie by³y takie ciche.
Nie bez trudnoÂści zlokalizowaÂł drzwi. W tym samym momencie zaskrzypiaÂły dawno nienaprawiane zawiasy, a do pomieszczenia wkroczyÂła kobieta.
ByÂła to niewysoka osĂłbka obdarzona dÂługimi wÂłosami o piaskowej barwie. Jej niebieskie oczy migotaÂły wesoÂło, a na twarzy pojawiÂł siĂŞ miÂły i szczery uÂśmiech.
- MiÂło, Âże w koĂącu odzyskaÂłeÂś przytomnoœÌ - szepnĂŞÂła cicho, podchodzÂąc bliÂżej. Goyōmatsu wpatrywaÂł siĂŞ w niÂą zdumiony. Gdyby nie ledwo widoczne zmarszczki na jej anielskim obliczu i obrÂączka, pomyÂślaÂłby, Âże trafiÂł do nieba.
Ale to by³a rzeczywistoœÌ, niestety. Odczu³ to, gdy spróbowa³ siê podnieœÌ. Jego ramiê przeszy³ ból nie do zniesienia, gorszy od tego pierwszego. Przed oczami zamigota³y mu ciemne plamy.
- Cholera... - jêkn¹³, powracaj¹c do poprzedniej decyzji. Kobieta-anio³ zaœmia³a siê cicho i usiad³a na krzeœle, które sta³o tu¿ pod oknem. Jej cudowne w³osy rozwiewa³ wiatr, ale nic sobie z tego nie robi³a.
- I tak jest dobrze, bior¹c pod uwagê to, co siê sta³o. - Odgarnê³a do ty³u w³osy, które zakrywa³y jej twarz. - Na szczêœcie by³y to zwyczajne zadrapania, a nie g³êbokie rany. Gabilasy czasami nadu¿ywaj¹ si³y wobec ludzi, a gdy tak siê stanie, to cz³owiek zazwyczaj musi przejœÌ parê zabiegów chirurgicznych.
Goyōmatsu uÂśmiechn¹³ siĂŞ lekko, sÂłyszÂąc te sÂłowa. Wiele razy obserwowaÂł walki stoczone przez podopiecznÂą Shirony, wiĂŞc miaÂł du¿¹ wiedzĂŞ na temat tego, co taki Pokemon moÂże zrobiĂŚ.
Nie wiedziaÂł, co powiedzieĂŚ, wiĂŞc w koĂącu wypaliÂł:
- Przepraszam, Âże tak naduÂżywam pani goÂścinnoÂści.
Kobieta znowu siĂŞ zaÂśmiaÂła, ale tym razem nie patrzyÂła na niego. OdwrĂłciÂła siĂŞ do okna i obserwowaÂła czyste, letnie niebo, na ktĂłrym nie byÂło ani jednej chmurki.
- W zasadzie robiĂŞ to z powodu Nanakamado-hakase - powiedziaÂła. - MoÂżna powiedzieĂŚ, Âże nasza rodzina wiele mu zawdziĂŞcza.

- Hej, heeeej, Shiro-chan... WybralibyÂśmy siĂŞ moÂże nad morze, co?
Dziewczyna obrzuciÂła ŌbĂŞ ponurym spojrzeniem. Nie rozumiaÂł. Nie rozumiaÂł.
- Ile razy trzeba ci powtarzaÌ, ¿e nie mam ochoty, co, Suzuki? - warknê³a cicho, zag³êbiaj¹c ponownie ³y¿kê w lodach czekoladowych. Lubi³a zatapiaÌ w nich smutki. By³y orzeŸwiaj¹ce, znakomicie zastêpowa³y dro¿ej¹c¹ czekoladê, a poza tym by³y zimne. Dok³adnie tak samo jak jej matka.
Nie widziaÂły siĂŞ od piĂŞciu lat - wtedy Kagome Kobayashi zaginĂŞÂła w niewyjaÂśnionych do dzisiaj okolicznoÂściach. Shirona wspominaÂła jÂą bardzo dobrze - to wÂłaÂśnie ona namĂłwiÂła jÂą do zÂłapania i trenowania Fukumaru, a dziewczyna do dzisiaj uwaÂżaÂła tÂą radĂŞ za najlepszÂą, jakÂą usÂłyszaÂła w caÂłym swoim dwudziestoletnim Âżyciu.
LewÂą rĂŞkÂą chwyciÂła kolejny zeszyt zapeÂłniony jej Âładnym charakterem pisma. KaÂżda litera, ktĂłrÂą postawiÂła, uÂżywajÂąc swojego oryginalnego piĂłra wyrwanego z ogona Mukuhawka, byÂła rĂłwna, Âśredniej wielkoÂści i - co najwaÂżniejsze - prosta od odczytania.
Mistrzyni po raz kolejny zapragnĂŞÂła przeczytaĂŚ te notatki z powodu tego jednego czÂłowieka.

Zaledwie wczoraj wróci³a ze swojej wycieczki do rodzinnego miasteczka. Po raz kolejny Kannagi przywita³o j¹ niezwyk³¹ cisz¹. Za ka¿dym razem, gdy przebywa³a w okolicy, odwiedza³a staro¿ytne ruiny. Jako maleùka dziewczynka bawi³a siê w nich, wiêc ca³¹ trasê zna³a na pamiêÌ.
Jednak gdy zjawiÂła siĂŞ w jaskini, w ktĂłrej znajdowaÂły siĂŞ naskalne rysunki pradawnych PokemonĂłw, zauwaÂżyÂła Âże nie tylko ona postanowiÂła zajrzeĂŚ do opuszczonego miejsca.
Nieznajomy wyglÂądaÂł na osobĂŞ, ktĂłra ma ponad trzydzieÂści lat. Takie wraÂżenie sprawiaÂły zapadÂłe policzki. Dodatkowo jego wÂłosy byÂły pofarbowane na dziwny, jasnoniebieski kolor, a rĂŞka spoczywaÂła w kieszeni, co chwilĂŞ wyjmujÂąc Monster Balla.
"No i mam, to co chciaÂłam!" - pomyÂślaÂła dziewczyna, wzdychajÂąc cicho. Tyle wystarczyÂło, by zwrĂłciĂŚ na siebie uwagĂŞ tego dziwaka.
Szare oczy, wyprane ze wszelkich emocji, obserwowa³y dziewczynê, która coraz bardziej czu³a siê jakby nie by³a mile widziana. Nie by³a pewna, co zrobi tajemniczy goœÌ, wiêc wola³a staÌ w bezruchu, dopóki ten siê nie odezwie. Nie czeka³a d³ugo.
- Nie spodziewaÂłem siĂŞ ciebie w takim miejscu - odezwaÂł siĂŞ powaÂżnym gÂłosem. - Wiesz... Zazwyczaj grzeczne dziewczynki siedzÂą w domu i nie przeszkadzajÂą starszym w zaÂłatwianiu waÂżnych spraw.
- Och, weÂź siĂŞ wypchaj, facet... - jĂŞknĂŞÂła znudzona trenerka, wyciÂągajÂąc swojego Monster Balla. ZnajdowaÂła siĂŞ w nim jej ulubiona partnerka, Gabilas o pasujÂącym do niej imieniu Surudoi(1).
- Widzê, ¿e chcesz u¿yÌ si³y. - Mê¿czyzna po raz kolejny wyj¹³ rêkê z kieszeni, jednak tym razem nie w³o¿y³ jej tam ponownie. Uœmiechn¹³ siê szeroko jak szaleniec.
Shirona cofnĂŞÂła siĂŞ przeraÂżona. Nigdy wczeÂśniej nie widziaÂła trenera, ktĂłry zachowywaÂłby siĂŞ tak w stosunku do innej osoby. Zazwyczaj byli opanowani, mili... No, czasami uÂżywali wulgaryzmĂłw, ale u pÂłci mĂŞskiej to typowe...
StanĂŞÂła oko oko z diabÂłem.

Z tego spotkania zapamiĂŞtaÂła tylko jedno - tajemniczy trener recytowaÂł jakieÂś stare proroctwo, ale byÂła pewna tylko jednej linijki.
"Gdy jedno istnienie spotka drugie, coÂś wkrĂłtce powstanie..."
W koĂącu znalazÂła to zdanie w swoich notatkach. WedÂług tego, co kiedyÂś napisaÂła, byÂł to napis znajdujÂący siĂŞ w ruinach Zui.

Kagome siedzia³a na ³ó¿ku i przegl¹da³a album. Uœmiechnê³a siê nieœmia³o na widok Kei'a - uwiecznionego na ich œlubnym zdjêciu, na wieki m³odego, uœmiechniêtego dwudziestolatka, który wtedy dopiero rozpoczyna³ pracê w Miêdzynarodowej Policji.
Nie zareagowaÂła na ciche i delikatne pukanie do drzwi. Dopiero wtedy, gdy przerodziÂło siĂŞ ono w huk niczym z jakiejÂś armaty, krzyknĂŞÂła:
- ProszĂŞ!
Do œrodka wkroczy³a nastolatka z czerwon¹ fryzur¹ upodabniaj¹c¹ j¹ do punka. Wpatrywa³a siê uwa¿nie w Kagome swoimi krwistymi oczami, a na jej twarzy goœci³ grymas, który prawdopodobnie mia³ byÌ serdecznym uœmiechem. Kagome wyczuwa³a jej nieczyste zamiary - fioletowa aura wokó³ dziewczyny mówi³a wszystko.
- JesteÂś na przegranej pozycji, Kagome - szepnĂŞÂła cicho, wyciÂągajÂąc pistolet. - Akagi rozkazaÂł mi, bym ciĂŞ zabiÂła.
Kobieta wybuchnĂŞÂła szyderczym Âśmiechem. Nie wierzyÂła w to, co usÂłyszaÂła. Zwyczajna nastolatka miaÂła jÂą zabiĂŚ?
- Mars, wybacz, ale uniemoÂżliwiĂŞ ci wykonanie tego zadania. - Szarooka zbliÂżyÂła siĂŞ do dziewczyny i delikatnie dotknĂŞÂła jej czoÂła. Efekt byÂł natychmiastowy - dziewczyna osunĂŞÂła siĂŞ na ziemiĂŞ z szeroko otwartymi oczami.
Kagome nie lubiÂła momentĂłw, gdy musiaÂła naduÂżywaĂŚ swoich zdolnoÂści, ale nawet ona przyznawaÂła, Âże sÂą one bardzo przydatne, a zwÂłaszcza przy ucieczce.

Kouki wracaÂł z laboratorium w lekko podnieconym stanie. Nadal nie mĂłgÂł uwierzyĂŚ w to, co oznajmiÂł mu Nanakamado-hakase. WedÂług s³ów starego czÂłowieka, w domu chÂłopaka przebywaÂł ten sÂłynny mistrz typu psychicznego, ten sÂłynny Goyō z Elitarnej CzwĂłrki.
Zatrzyma³ siê przed Centrum Pokemon. Wokó³ by³o pusto, ale nie dziwi³o go to - by³ lipiec i prawie wszyscy mieszkaùcy miasteczka Masago znajdowali siê na pla¿y, ciesz¹c siê z upa³u, jaki nawiedzi³ Shinou.
Tylko laboratorium Nanakamado-hakase pracowa³o jak w dni powszednie. Nie lubi³ tego przymusu pracowania w wakacje, ale musia³ s³uchaÌ ojca, który tak¿e pomaga³ profesorowi przy badaniach i tworzeniu Pokedexu - urz¹dzenia, które s³u¿y³o ludziom jako encyklopedia o Pokemonach, atakach, zdolnoœciach i innych podobnych terminach. Ch³opak dosta³ takie elektroniczne coœ na dziesi¹te urodziny i od czasu do czasu podró¿owa³ po Shinou, by zbieraÌ ró¿ne informacje na temat dzikich stworzeù. Oprócz dwutygodniowych "prac w terenie" bywa³ na nocnych obserwacjach razem z profesorem albo ojcem - to, z kim wype³nia³ swoje obowi¹zki, zale¿a³o od wolnego czasu badaczy.
- Heeeeej! Ty, w tym obrzydliwym berecie!!
ChÂłopak odwrĂłciÂł siĂŞ z wÂściekÂłym wyrazem twarzy, by spojrzeĂŚ na osobĂŞ, ktĂłra go woÂłaÂła. NienawidziÂł osĂłb, ktĂłrym nie podobaÂł siĂŞ jego ukochany czerwony beret z prostym rysunkiem, ktĂłry prawdopodobnie miaÂł przedstawiaĂŚ Monster Ball. No, moÂże i berety byÂły lekko przestarzaÂłe, ale Kouki za dobrze siĂŞ w nich czuÂł, by rezygnowaĂŚ z takiego nakrycia gÂłowy.
- Ej! Ty! Gdzie tu jest laboratorium takiego brodatego i w¹siastego starucha?! - wrzasn¹³ mu prosto w twarz jakiœ blondyn. Niewiele m³odszy od m³odego badacza ch³opak obserwowa³ go zmru¿onymi z wœciek³oœci pomaraùczowymi oczami. Mia³ na sobie sweter i szare rurki, a py³, który osadzi³ siê na jego ubraniach, wskazywa³, ¿e niedawno przebieg³ spory dystans.
- Nanakamado-hakase? - zapyta³ cicho Koki. Nieznajomy kiwn¹³ zamaszyœcie g³ow¹. - Um... Jakby ci to powiedzieÌ... Tu, na lewo od Centrum Pokemon.
Blondyn zrobi³ wielkie oczy i spojrza³ na wspomniany budynek. Nastêpnie odwróci³ siê ponownie w stronê Koukiego i wrzasn¹³:
- DziĂŞki, Âślimak! - I pobiegÂł w kierunku laboratorium, by za chwilĂŞ zderzyĂŚ siĂŞ z drzwiami. Brunet z trudem stÂłumiÂł Âśmiech i ruszyÂł w dalszÂą drogĂŞ.
Dotarcie do domu nie zajĂŞÂło mu zbyt duÂżo czasu. JuÂż miaÂł zÂłapaĂŚ klamkĂŞ od drzwi wejÂściowych, gdy zauwaÂżyÂł dziewczynĂŞ, ktĂłra sprawiaÂła wraÂżenie zagubionej wÂśrĂłd zabudowaĂą Masago.
Nieznajoma mia³a d³ugie, czarne w³osy spiête trzema ¿ó³tymi spinkami. Ubrana by³a w krótk¹ czarn¹ sukienkê z ró¿owym zakoùczeniem i ciasne legginsy. Sta³a w samym œrodku miasteczka, trzymaj¹c bia³¹ czapeczkê, która wygl¹da³a jak skarpeta.
Kouki zbliÂżyÂł siĂŞ do niej i wystawiÂł rĂŞkĂŞ w powitalnym geÂście.
- konnichi wa, witamy w miasteczku Masago. - Uœmiechn¹³ siê szeroko, staj¹c tu¿ przed dziewczyn¹. - Widzê, ¿e siê zgubi³aœ, wiêc... Um... Mo¿na ci jakoœ pomóc?
Dziewczyna obrzuciÂła chÂłopaka zalotnym spojrzeniem. Jej niebieskie oczy wyglÂądaÂły jak u anioÂła, ktĂłry nagle zleciaÂł na ziemiĂŞ... Pod tym wzglĂŞdem przypominaÂła nieco matkĂŞ chÂłopaka, ktĂłra mimo swojego niemÂłodego juÂż wieku, zawsze byÂła pogodna i uÂśmiechniĂŞta, a to, co robiÂła, nigdy nie byÂło zrobione byle jak.
- Tak, oczywiœcie - odpowiedzia³a tajemnicza nieznajoma, rumieni¹c siê lekko. - Zgubi³am siê i... Nie widzia³eœ mo¿e przypadkiem ch³opaka, mniej wiêcej w moim wieku? Ma blond w³osy, o, takie - oznajmi³a, zanurzaj¹c swe d³onie w gêstych w³osach i formuj¹c fryzurkê na kszta³t kocich uszu. - Poza tym mieliœmy obydwoje iœÌ do laboratorium Nanakamado-hakase, a on... No wiesz, niecierpliwy jest i pobieg³ - dokoùczy³a sw¹ wypowiedŸ z nieœmia³ym uœmiechem.
- Taaaa, chyba go widzia³em - odpar³ Kouki, dotykaj¹c rêk¹ ty³u swojej g³owy. - Jeœli chodzi o takiego cudaka, co lubi siê drzeÌ i zawsze siê œpieszy... Jakieœ piêÌ minut temu wyr¿n¹³ g³ow¹ w drzwi laboratorium. Mogê ciê tam zaprowadziÌ, to naprawdê nie jest daleko... Ogólnie ca³e Masago nie jest du¿e...
- OdpuœÌ sobie, Futaba jest gorsz¹ wioch¹... - mruknê³a dziewczyna. - To jak, zaprowadzisz mnie do Nanakamado-hakase?
Ch³opak kiwn¹³ g³ow¹ i nakaza³ dziewczynie, aby sz³a za nim.

Goyōmatsu przerwaÂł czytanie ksi¹¿ki. Lektura byÂła wciÂągajÂąca, jednak musiaÂł uwaÂżaĂŚ przy coraz wiĂŞkszej wadzie wzroku spowodowanej czytaniem pod koÂłdrÂą. SÂłoĂące powoli zachodziÂło, a poniewaÂż dowiedziaÂł siĂŞ od kobieciny, w ktĂłrej domu siĂŞ znajdowaÂł, Âże na poddaszu nie ma ÂświatÂła... PostanowiÂł dokoĂączyĂŚ ksi¹¿kĂŞ nastĂŞpnego dnia.
OpasÂłe tomisko zostaÂło wrzucone do fioletowego plecaka. OprĂłcz pasjonujÂących historii przelanych na papier, zawieraÂł on najpotrzebniejsze rzeczy dla trenera takie jak Monster Balle i tym podobne - oprĂłcz jednego.
Tym brakujÂącym ogniwem byÂł Pokemon. Goyōmatsu zostawiÂł swoje w siedzibie Elitarnej CzwĂłrki.
MusiaÂł koniecznie dostaĂŚ siĂŞ do Nanakamado-hakase.
PamiĂŞtaÂł moment, gdy miÂła kobiecina zwana MariyÂą oznajmiÂła mu, Âże znajduje siĂŞ w Masago. Zawsze kojarzyÂł miÂło to miasteczko. To tutaj dostaÂł swojego pierwszego towarzysza, ktĂłry parĂŞ miesiĂŞcy temu zdechÂł ze staroÂści - Pokemony nie ÂżyÂły tak dÂługo jak ludzie...
Z zabanda¿owanym ramieniem trudno bêdzie siê wymkn¹Ì przez okno. To wiedzia³ na pewno.
MusiaÂł zastosowaĂŚ innÂą metodĂŞ.
PodniĂłsÂł swoje cztery litery i zacz¹³ iœÌ w kierunku drzwi. PrĂłbowaÂł nie ruszaĂŚ za bardzo lewym ramieniem, ale, jak to zawsze bywa, nic nie wychodzi idealnie, wiĂŞc co chwila Goyōmatsu wydawaÂł z siebie ciche jĂŞki i syki. W koĂącu dotkn¹³ klamki i opuÂściÂł pomieszczenie.
Na korytarzu byÂło przeraÂźliwie ciemno, ale nie zdziwiÂło go to - w koĂącu wiedziaÂł juÂż, Âże na gĂłrze nie byÂło ÂświatÂła, a jak juÂż byÂło to ze Âświecy lub latarki. Po omacku zszedÂł po schodach i znalazÂł siĂŞ w kolejnym korytarzu, na szczĂŞÂście bardziej jasnym.
Dziwny, znajomy zapach. Dopiero po kilkunastu sekundach zaÂłapaÂł, co siĂŞ dzieje.
Sernik. MiaÂł dokÂładnie taki sam zapach jak ten, ktĂłry dawno temu robiÂła jego matka. Powoli kierowaÂł siĂŞ w stronĂŞ kuchni, jednak gdy byÂł juÂż tuÂż tuÂż, zatrzymaÂł siĂŞ. Nie byÂł pewien, czy moÂże.
W koĂącu postanowiÂł siĂŞ odwaÂżyĂŚ i zapukaÂł w zamkniĂŞte drzwi. UsÂłyszaÂł gÂłoÂśne "ProszĂŞ!", wiĂŞc uznaÂł, Âże moÂże wkroczyĂŚ do pomieszczenia. I zrobiÂł to.

Profesor uœmiecha³ siê, gdy razem z Koukim zamykali drzwi laboratorium. Tego dnia przez budynek przewinê³a siê dwójka rozpoczynaj¹cych przygodê trenerów - ch³opiec o imieniu Jun i jego kole¿anka, Hikari. Zastanawia³ siê, jak potoczy siê ich przysz³oœÌ. Czy dotr¹ do siedziby Elitarnej Czwórki? Czy mo¿e jednak bêd¹ brali udzia³ w pokazach?
ÂŻadne z nich nie wyglÂądaÂło na typ koordynatorski, wiĂŞc Nanakamado-hakase zaÂłoÂżyÂł, Âże prawdopodobnie za jakiÂś czas usÂłyszy, Âże ktĂłreÂś z nich pokonaÂło ShironĂŞ Kobayashi.
- Um... Profesorze? - us³ysza³ niepewny g³os swojego asystenta. Kiwn¹³ wiêc g³ow¹ na znak, ¿e s³yszy, a ch³opak kontynuowa³. - Wie pan... Mama pewnie zrobi³a dzisiaj sernik na zimno, wiêc mo¿e chcia³by pan trochê zjeœÌ?
Mê¿czyzna zamkn¹³ oczy. Mariya Namakura przygotowywa³a najlepsze desery w mieœcie, a jej sernik mo¿na by okreœliÌ i milionem epitetów - ¿aden nie oddawa³ rzeczywistego smaku tego s³odkiego dania.
- Chyba nic siĂŞ nie stanie, jeÂśli poddam siĂŞ przyjemnoÂści - odpowiedziaÂł dziarskim tonem. - ProwadÂź, mÂłody czÂłowieku!
Kouki zaÂśmiaÂł siĂŞ cicho i ruszyÂł w kierunku domu. Staruszkowi nie pozostaÂło nic innego do roboty, wiĂŞc ruszyÂł za nim.
A jednoczeÂśnie wspominaÂł pewien dzieĂą sprzed dziesiĂŞciu lat.

MĂŞÂżczyzna miaÂł bardzo jasne wÂłosy. Mimo iÂż Nanakamado-hakase nadal miaÂł doskonaÂły wzrok, nie mĂłgÂł okreÂśliĂŚ, jaki byÂł ich kolor - bardzo jasny blond? A moÂże zupeÂłnie biaÂłe?
Jedyna rzecz by³a pewna - nie przyszed³ on sam. Towarzyszy³a mu dwójka dzieci, obydwoje w tym samym wieku. Zapewne rodzeùstwo, bliŸniaki. Dziewczynka k³óci³a siê o coœ z ch³opakiem, ¿ywo gestykuluj¹c, natomiast on zwyczajnie j¹ olewa³, czytaj¹c ksi¹¿kê.
Profesor ponownie skierowaÂł swĂłj wzrok na ojca tej niezwykÂłej dwĂłjki. WydawaÂł siĂŞ byĂŚ lekko zakÂłopotany, jakby nie wiedziaÂł, co ma uczyniĂŚ...
I wtedy go olÂśniÂło. PrzypomniaÂł sobie moment sprzed piĂŞtnastu, moÂże dwudziestu lat, gdy do tego samego budynku wszedÂł dziesiĂŞciolatek z Kannagi i powiedziaÂł, Âże chciaÂłby dostaĂŚ Pokemona. Gdy wypowiadaÂł te sÂłowa, miaÂł dokÂładnie takÂą samÂą minĂŞ jak ten mĂŞÂżczyzna.
- Kei Kobayashi... - szepn¹³ cicho Nanakamado-hakase, podnosz¹c siê z krzes³a. - Domyœlam siê, ¿e ta dwójka nale¿y do ciebie, hm?
Na oko mia³ jakieœ trzydzieœci lat. Wygl¹da³ tak, jak typowy pracownik Miêdzynarodowej Policji - czysta, b³êkitna koszula, czarne jeansy, pistolet w kaburze... Nawet poza prac¹ by³ przygotowany na wszystko.
Jego dzieciaki wygl¹da³y zupe³nie inaczej, wiêc na starcu wywar³y inne wra¿enie. Dziewczynka mia³a na sobie czarn¹ sukieneczkê z ¿ó³tym paskiem, a do tego ciemne buty z wysokimi cholewkami. D³ugie blond w³osy, nie tak jasne jak u jej ojca, spiê³a w kitkê. Ogólnie uœmiecha³a siê lekko, ale sprawia³a wra¿enie egoistki, której nie obchodzi nic, co znajduje siê oko³o centymetr od niej.
Jej bliŸniak nie przypomina³ jej ani zachowaniem ani wygl¹dem. Sta³ spokojnie obok siostry i czyta³ ksi¹¿kê, trzymaj¹c j¹ lew¹ rêk¹. Ubrany by³ w podobnym stylu jak ojciec, nawet mia³ takie same popl¹tane prawie bia³e w³osy. Neutralny wyraz twarzy i znudzone spojrzenie zza okularów do korekcji wzroku - Nanakamado-hakase by³ w stu procentach pewien, ¿e z tego ch³opaka wyroœnie powa¿ny cz³owiek, który bêdzie podejmowa³ przemyœlane decyzje.
- A tak. - Kei uœmiechn¹³ siê szeroko, czochraj¹c sobie w³osy. Jak zawsze lekko wstydliwy, ale tak¿e uczciwy ch³opak. - Trochê ju¿ podroœli, a ¿e stali siê nieznoœni, to wie pan, pomyœla³em, ¿e wyprawiê ich w niez³¹ podró¿.
- A wiĂŞc dlatego...? - Profesor zbliÂżyÂł siĂŞ do bliÂźniakĂłw i spojrzaÂł na nich z gĂłry swoim "groÂźnym" spojrzeniem. Dziewczyna odsunĂŞÂła siĂŞ do tyÂłu, upadajÂąc, natomiast chÂłopak nie zwrĂłciÂł na niego uwagi - jedynÂą jego reakcjÂą byÂło przeraÂźliwie dÂługie ziewniĂŞcie.
- Nie mo¿e pan przejœÌ do konkretnych spraw, tylko musi pan przed³u¿aÌ te g³upie szopki? - jêkn¹³, zamykaj¹c g³oœno ksi¹¿kê. Zas³oni³ rêk¹ oczy, jakby mê¿czyzna go irytowa³. - Nie przyszliœmy tu na jakieœ pogaduszki, tylko z powa¿nymi zamiarami.
Nanakamado-hakase sta³ zdumiony. Po raz pierwszy znajdowa³ siê w sytuacji, gdy jakiœ dzieciak zacz¹³ do niego pyskowaÌ, no ale trudno.
"MoÂże tak to juÂż jest z dzisiejszym pokoleniem?" - pomyÂślaÂł, wzdychajÂąc cicho. Trudno, musiaÂł jakoÂś rozwiÂązaĂŚ ten problem.

Profesor uœmiechn¹³ siê, wspominaj¹c tamten dzieù. Pozna³ dwójkê dzieciaków, która na pierwszy rzut oka by³a zwyczajnym rodzeùstwem, które... Wiadomo, k³ótnie, sprzeczki i tak dalej...
Jedno byÂło pewne - jako dwĂłjka najsilniejszych i najlepszych trenerĂłw w caÂłym Shinou potrafili prawie wszystko.

£y¿eczka trzymana przez Kobayashiego po raz kolejny zatopi³a siê w przepysznym serniku na zimno wykonanym przez Mariyê Namakurê. Kobieta bardzo przypomina³a mu jego matkê, jednak by³o kilka ró¿nic - chocia¿by kolor w³osów i aktualny wiek.
- Namakura-san, mieszka tu pani sama? - zapyta³ cicho, czytaj¹c kolejn¹ ksi¹¿kê o pasjonuj¹cym tytule "Legendy i mity Shinou".
- Nieee... - Kobieta zaœmia³a siê g³oœno, po raz kolejny mieszaj¹c drewnian¹ ³y¿k¹ w garnku. - Moi ch³opcy jeszcze nie wrócili z pracy... Jak zawsze zajêci badaniami i pomaganiem Nanakamado-hakase... PóŸno wracaj¹... - Spojrza³a na zegarek. - Nawiasem mówi¹c, powinni ju¿ tu byÌ.
Goyōmatsu pozwoliÂł sobie na lekki uÂśmiech, jednak ta wesoÂła chwila nie trwaÂła dÂługo.
DÂźwiĂŞk tÂłuczonej szyby powrĂłciÂł tak szybko jak bĂłl gÂłowy.
-----------------
(1) Surudoi (jap.) - ostry

Co ja mogĂŞ powiedzieĂŚ? Cud? BÂłogosÂławieĂąstwo? CIACHA OREO? Nie, to ty! x3
Ale jest super i pisz dalej! :3

[Afil]

Co ja mogĂŞ powiedzieĂŚ? Cud? BÂłogosÂławieĂąstwo? CIACHA OREO? Nie, to ty! x3
Ale jest super i pisz dalej! :3