Pokemon - Forum PokeCollect :: Zobacz temat

Inaka

Snowpoint. To byÂł twĂłj cel, a dokÂładniej mĂłwiÂąc, okolice tego miasta.
Las... Ciemny, gĂŞsty las. GubiÂłeÂś siĂŞ w nim. Po raz kolejny, ale to typowe, jeÂśli o ciebie chodzi. A nietypowe, jeÂśli o to coÂś z gwiazdkÂą na ogonie - wciÂąÂż za tobÂą chodziÂło, a jak juÂż zgubiÂłeÂś, to szybko ciĂŞ doganiaÂło, jakbyÂś miaÂł w sobie GPS'a. No, nieÂźle...
Obydwoje doszliÂście do jakiejÂś polany, ktĂłrÂą przedzielaÂła rzeczka... Czysta woda... Takiej nie widziaÂłeÂś nigdy, praktycznie wszystkie rzeki jakie widziaÂłeÂś, byÂły zanieczyszczone od ÂżrĂłdÂła do ujÂścia.
UsiadÂłeÂś, a Pokemon zrobiÂł to samo. PatrzyÂł siĂŞ na ciebie z zainteresowaniem, jakbyÂś byÂł czymÂś niezwykÂłym...
MoÂże to sprawka tego imienia?
Uki. Uki... Dziwnie to brzmiaÂło, ale jak ma siĂŞ lekko zwariowanych rodzicĂłw, ktĂłrzy postanowili ciĂŞ tak nazwaĂŚ... A niech im bĂŞdzie, przynajmniej nadali jakiÂś sens twemu marnemu Âżyciu.
ZnaleÂźĂŚ informacje na temat Uxiego...
ZainteresowaÂło ciĂŞ to. Uxie byÂł jednym z wielu Legendarnych PokemonĂłw, straÂżnikiem jeziora znajdujÂącego siĂŞ niedaleko Snowpoint. WÂłaÂśnie dlatego to miasto byÂło celem twej wyprawy...
A teraz... No, byÂłeÂś na jakiejÂś polanie, w jakimÂś lesie nie wiadomo, gdzie... Na dodatek przyczepiÂło siĂŞ to Pokemoniaste coÂś... Ale zaraz nie bĂŞdzie "tym czymÂś"! W koĂącu dostaÂłeÂś od rodzicĂłw Pokedex, szeÂśĂŚ Pokeballi... Ale to po kolei...
Pokedex. WziÂąÂłeÂś urzÂądzenie do rĂŞki i nacisnÂąÂłeÂś przycisk "informacje". Na ekranie pojawiÂła siĂŞ fotografia przedstawiajÂąca twego gwiazdkowego towarzysza:

Cytat:

#403 - Shinx

PÂłeĂŚ: Dziewczyna
ZdolnoÂśĂŚ: Rivalry
Ataki: Tackle, Leer
Atak Specjalny: Roar

Nom, nom... Czyli przynajmniej wiesz, co prĂłbujesz zgubiĂŚ... WyciÂągnÂąÂłeÂś kanapkĂŞ i zaczÂąÂłeÂś jÂą poÂłykaĂŚ. Shinx uwaÂżnie ciĂŞ obserwowaÂł. CzyÂżby miaÂł taki sam cel jak ty wobec Uxiego? No, nie wiadomo...
A moÂże warto siĂŞ zastanowiĂŚ?
----------
Gomen, Âże takie... no takie na gie.

Afil

Sorry, Âże tak zwlekaÂłem... tak jakoÂś weny nie miaÂłem :P
Poza tym... bardzo fajnie siĂŞ zaczyna :3
----------

Kanapka... pyszna kanapka.. pewnie smakowaÂłaby o 100% lepiej, gdyby nie uczucie splÂątania przez niewidzialne sznurki, ktĂłre trzymaÂł... znaczy.. trzymaÂła tak cholerna niebieska kulka z gwiazdkÂą. SwojÂą drogÂą.. chwila! Mam plan!
DaĂŚ jej kawaÂłek kanapki, malutki, potem trochĂŞ wiĂŞkszy, a nastĂŞpnie? ZostawiĂŚ caÂłÂą kanapkĂŞ, a jak pokemonik bĂŞdzie jadÂł, to siĂŞ zwieje i po krzyku. Tak! Plan genialny! MoÂże bĂŞdĂŞ wolny od... od... od ilu to siĂŞ za mnÂą krĂŞci? TydzieĂą? Nie... chyba nie tyle siedzĂŞ w tym przeklĂŞtym lesie... chyba. Ale czas dziaÂłaĂŚ, wiĂŞc czas do roboty i czyny swoje trzeba w Âżycie wprowadzaĂŚ.
- Hej.. maÂła kulko... chcesz trochĂŞ kanapki?

Inaka

MaÂła kulka przechyliÂła gÂłĂłwkĂŞ, w jej oczach czaiÂło siĂŞ lekkie zdziwienie. KiwnĂŞÂła pewnym ruchem i powolutku zaczĂŞÂła siĂŞ do ciebie zbliÂżaĂŚ...
OdwinÂąÂłeÂś papier Âśniadaniowy zakrywajÂący apetycznÂą kanapkĂŞ z papryczkÂą chili. Pokemon obwÂąchaÂł jÂą i...
OdskoczyÂł do tyÂłu, warczÂąc na jedzenie. No nieÂźle, chyba ostre poÂżywienie go draÂżni, ale warto wiedzieĂŚ...
No, ale pomysÂł z kanapkÂą juÂż nie wypali - wszystkie kanapki byÂły z tym przepiĂŞknym warzywem... BĂŞdzie trzeba wykombinowaĂŚ inny plan, tylko jaki? Albo moÂże... DaĂŚ sobie spokĂłj i ignorowaĂŚ kulkĂŞ?
Albo...
JĂŞknĂŞÂła cicho. PatrzyÂła na coÂś, co znajdowaÂło siĂŞ za twymi plecami. OdwrĂłciÂłeÂś siĂŞ. Na twoje oblicze wkroczyÂły objawy lĂŞku i strachu...
GroÂźnie wyglÂądajÂący Timburr, a za nim reszta stada. A dookoÂła nikogo do pomocy, no chyba, Âże bĂŞdziesz wspĂłÂłpracowaÂł z kulkÂą...

Afil

ÂŻycie mnie nie kocha... nawet nie mam natchnienia, a tutaj nagle takie coÂś? To nie fer, dlatego od razu rzucam siĂŞ do ucieczki ÂłapiÂąc kuleczkĂŞ i wpychajÂąc jÂą pod koszule, by jej nie zgubiĂŚ.
- WIEJEEEMY! WSKAZUJ DROGĂ! - KrzyczĂŞ do pokemona.. chwila.. czy wÂłaÂśnie mianowaÂłem maÂłÂą, niebieskÂą, gwiazdkowÂą kulkĂŞ jako swojego nawigatora? To nie jest dobry znak, moÂże stres zrobiÂł mi dziurĂŞ w gÂłowie? Nie-e.. pomimo wieku i wyglÂądu... jestem doÂśĂŚ silny psychicznie, a wiĂŞc.. ja zeÂświrowaÂłem!
- Dobra.. niewaÂżne... po prostu wskazuj, w ktĂłrÂą stronĂŞ mamy biec! - MĂłwiĂŞ dalej biegnÂąc... ah... ten mĂłj bieg przez te wszystkie krzaki... przez te drzewa.. chwila, drzewa? NiewaÂżne... ja po ludzku uciekam

Inaka

Heheheh, niebieska kulka zrĂŞcznie biegÂła przez wszystkie krzaki, drzewa, trawy, a ty za niÂą. Kilka razy zdawaÂło ci siĂŞ, Âże juÂż jÂą zgubiÂłeÂś, ale nie, nadal biegÂła kilka metrĂłw przed tobÂą, zatrzymujÂąc siĂŞ kilkanaÂście razy, by coÂś wywÂąchaĂŚ...
Stadko TimburrĂłw na poczÂątku ruszyÂło za wami, ale w miarĂŞ upÂływu czasu ich gÂłosy cichÂły... ByliÂście bezpieczni.
Kulka wydaÂła z siebie dziwny dÂźwiĂŞk (czyÂżby westchniĂŞcie), stajÂąc przy jakimÂś wiĂŞkszym drzewie. Hm, gdzie wy w koĂącu jesteÂście, co?
W twojej kieszeni coÂś zapiszczaÂło... Ach, Poketch! Nie lubiÂłeÂś nosiĂŚ go na nadgarstku, wiĂŞc wciÂąÂż znajdowaÂł siĂŞ w kieszeni i, o ile dobrze pamiĂŞtaÂłeÂś, miaÂł aplikacjĂŞ z mapÂą!
Klik, klik, klik... SzukaĂŚ, szukaĂŚ, bo inaczej okaÂże siĂŞ, Âże wpadliÂście jak kamieĂą w wodĂŞ...
O, jest! MrugajÂąca kropka wskazywaÂła okolice Floaromy... Ano, racja! RozejrzaÂłeÂś siĂŞ po otoczeniu... MnĂłstwo kwiatĂłw, a kulka zasnĂŞÂła wÂśrĂłd nich... MoÂże jÂą zostawiĂŚ?
No, ale w koĂącu tyle razem przetrwaliÂście... To byÂłby grzech...

Afil

Siadam na polu peÂłnym kwiatĂłw i zaczynam myÂśleĂŚ, bo i cĂłÂż innego mi zostaÂło. Same smutne myÂśli, a moÂże nie tak smutne... w sumie moje przemyÂślenia sÂą na granicy smutku i jego odwrotnoÂści. W sumie... znowu... tak tutaj miÂło, moÂże zostaĂŚ tutaj na noc... w sumie... jeszcze raz... muszĂŞ tak zrobiĂŚ. Shinx jest gdzieÂś w pobliÂżu, wÂłaÂściwie, czemu za mnÂą Âłazi? Czy czymÂś go uraziÂłem? Jestem mu winien kasĂŞ? Nie wydaje mi siĂŞ... a moÂże... TO MĂJ PRZODEK W POSTACI REINKARNACJI! Nie... tak gÂłupie pomysÂły tylko w mojej gÂłowie, a teraz byÂło ich jeszcze wiĂŞcej, niÂż zwykle. Smutne, prawda? Tak, bardzo. Takie przemyÂślenia, tylko w szalonej gÂłowie ÂżÂądnego weny artysty.
- Shinx... dziĂŞki za pomoc... tak jakby, ale wiesz co... dalej chyba pĂłjdĂŞ sam. To nie to, Âże nie jesteÂś fajny, ale nie jestem trenerem i wiesz... moje cele sÂą inne niÂż... sÂądzisz. Tak mi siĂŞ przynajmniej wydaje. Nie sÂądzisz? - MĂłwiĂŞ do pokemona, choĂŚ i tak mam mieszane uczucia... bo wydaje mi siĂŞ, Âże on tak szybko nie odpuÂści.

Inaka

Pokemon obserwowaÂł ciĂŞ uwaÂżnie w czasie wygÂłaszania jakÂże pasjonujÂącego monologu stworzonego przez ciebie (bo przez kogo innego, hym?), a po wysÂłuchaniu gorÂącego apelu z proÂśbÂą o nietowarzyszenie ci w dalszej podrĂłÂży...
TAK! Kulka rzuciÂła siĂŞ na ciebie (czyli chyba zignorowaÂła twe sÂłowa), zwalajÂąc ciĂŞ z nĂłg. WylÂądowaÂłeÂś wÂśrĂłd kwiatĂłw, natomiast twoja gÂłowa...
*BAM*
ZamrugaÂłeÂś niespokojnie oczyma. Nadal byÂłeÂś na ÂłÂące, jednak sÂłoĂące byÂło w zupeÂłnym punkcie nieba... pewnie jakaÂś nieprzytomnoÂśĂŚ. CzuÂłeÂś siĂŞ tak, jakbyÂś miaÂł zaraz zwymiotowaĂŚ, gÂłowa ÂłupaÂła ciĂŞ niemiÂłosiernie, a Shinx...
Nadal byÂł i lizaÂł ciĂŞ po twarzy...
No cĂłÂż, sÂłoĂące powoli zachodzi, a ty prawdopodobnie masz rozbitÂą gÂłowĂŞ. W takim stanie raczej nigdzie nie pĂłjdziesz. No chyba, Âże z czyjÂąÂś pomocÂą.

?
W oddali majaczÂą jakieÂś domki, pewnie te, ktĂłre wchodzÂą w skÂład Floaromy. Aktualnie jest to chyba najbliÂższe miejsce, w ktĂłrym moÂżesz uzyskaĂŚ pomoc.

Co zatem, uczynisz, czÂłowieku?

Afil

Powoli i starannie, bo i nie chcĂŞ dostaĂŚ czegoÂś w stylu wstrzÂąÂśniĂŞcia mĂłzgu, choĂŚ i pewnie juÂż do tego doszÂło, czoÂłgam siĂŞ. Zaczynam dochodziĂŚ do wniosku, Âże zaraz stracĂŞ przytomnoÂśĂŚ, ale moÂże jest to coÂś w stylu psychicznego urazu, Âże teraz sobie sam bĂŞdĂŞ dopowiadaĂŚ to, co jest mi... z punktu widzenia zdrowotnego. ChoĂŚ logicznie myÂśleĂŚ teraz nie jest mi dane, czoÂłgam siĂŞ i staram siĂŞ jak najmniej ruszaĂŚ gÂłowÂą, w koĂącu... no cĂłÂż... mam coÂś z niÂą, a wiĂŞc zwiĂŞkszona aktywnoÂśĂŚ moÂże doprowadziĂŚ do gorszego urazu, jak mam teraz. Smutna opowieÂśĂŚ mÂłodego chÂłopaka.
- HAAAAAAAAAAALO! - Wydzieram siĂŞ, bo moÂże nikt mnie nie zobaczy, a zemdlejĂŞ za chwilĂŞ, nic nie wiadomo... w sumie... nawet nie wiadomo, Âże... a co wiadomo? - POMOCY! JESTEM W KWIATACH! POMOCY! - I teraz nadszedÂł czas na kryzys w tej sytuacji, gdzie objawia siĂŞ mĂłj lekki przesadyzm. Nie wiadomo co mi jest, sam nie wiem, moÂże nic mi strasznego nie jest, ale czujĂŞ siĂŞ jak zombie, wiĂŞc nie ukrywam tego i krzyczĂŞ jak opĂŞtany o pomoc... moÂże nawet zrobiĂŞ to jeszcze kilka razy, ale... kto to wie.

Inaka

Gomen, miaÂłam totalny przestĂłj wenowy
---------------------------------------
Mimo Âże gÂłowa nie dawaÂła o sobie zapomnieĂŚ, nie byÂłeÂś aÂż takim pechowcem, bowiem nagle usÂłyszaÂłeÂś czyjÂąÂś odpowiedÂź. DosyĂŚ cicho, czyli zapewne twĂłj potencjalny wybawca znajduje siĂŞ w sporej odlegÂłoÂści od ciebie.
- HEEEEJ! WOKĂÂŁ JAKIEGO GATUNKU LEÂŻYSZ?! - wrzasnÂąÂł ten osobnik. Taaaaa, i co masz juÂż jeszcze podaĂŚ, rozmiar buta?
Na szczĂŞÂście jednak odkrzykiwanie informacji okazaÂło siĂŞ zbĂŞdne, gdyÂż po chwili nad gÂłowÂą przeskoczyÂł ci Absol. Nie minĂŞÂła nawet minuta, a tajemnicza osoba juÂż nachylaÂła siĂŞ przy tobie, sprawdzajÂąc, czy nic ci nie jest. ByÂła to... dziewczyna.
- To ty woÂłaÂłeÂś o pomoc, prawda? - zapytaÂła cicho, otwierajÂąc torebkĂŞ, ktĂłrÂą miaÂła przy sobie. WyciÂągnĂŞÂła z niej apteczkĂŞ, a ciebie przewrĂłciÂła na bok. - PamiĂŞtasz jak doszÂło do tej sytuacji?
Dziewczyna zaczĂŞÂła opatrywaĂŚ ranĂŞ. No, moÂżna powiedzieĂŚ, Âże trafiÂłeÂś na kogoÂś miÂłego... chyba... BĂŞdzie siĂŞ trzeba przekonaĂŚ - moÂże przy pomocy rozmowy?

Afil

ChoĂŚ gÂłowa pĂŞka i nie czujĂŞ siĂŞ na siÂłach do rozmowy, prĂłbujĂŞ wykrzesaĂŚ z siebie resztki sÂłĂłw by skleiĂŚ jakieÂś... zdanie. Tak, to wydaje siĂŞ teraz istnym szaleĂąstwem, ale... miÂło, nawet miÂło siĂŞ znaleÂźĂŚ w takiej sytuacji... ignorujÂąc piekielny bĂłl gÂłowy. MoÂże to opatrznoÂśĂŚ BoÂża, a moÂże gÂłupi Âżart, ale teraz czujĂŞ siĂŞ nawet fajnie...
- J-jak... - Zaczynam mĂłwiĂŚ jakieÂś dziwne lekko niezrozumiaÂłe coÂś, co chyba jest odbierane jako sÂłowo, ale wiĂŞcej z siebie nie wymuszĂŞ, Âżeby coÂś powiedzieĂŚ. GÂłupi losie, wiĂŞc jednak ze mnie Âżartujesz... prĂłbujesz mi "pomĂłc", ale potem mi to zabierasz... o okrutny Ty.
- Chyba nic wiĂŞcej nie powiem... ale myÂśleĂŚ jeszcze mogĂŞ... wiĂŞc... jestem ciekaw... jak ona ma na imiĂŞ... jestem... ciekaw... - I leciutko odpadam, ale gÂłĂłwnie przez moje chore urojenia, Âże jest ze mnÂą gorzej, niÂż jest w Âżyciu prawdziwym.