We wstêpie chcia³bym powiedzieÌ, ¿e odesz... Odszed... ¯e nie po³¹czy³em steampunku z pokemonami. Mam nadziejê, ¿e opowiadanie spodoba Wam siê i ¿e w razie jakichkolwiek b³êdów bêdziecie mnie poprawiaÌ ;) Od razu mówiê, ¿e Domin mnie zainspirowa³ swoim oddzia³em PPD.

Prolog

Ma³y, ciasny pokoik, w którym jedynym Ÿród³em œwiat³a by³o piêÌ monitorów, ustawionych w kszta³t pó³kola. Na ka¿dym z nich mo¿na by³o dostrzec od kilku do kilkunastu otworzonych folderów z maniakalnie wielk¹ iloœci¹ plików. Ekran na samym œrodku wyró¿nia³ siê tylko jedn¹ rzecz¹. W uruchomionym programie do edycji tekstu, przez ca³y czas, pojawia³y siê nowe, niezrozumia³e znaki z przeró¿nych alfabetów. Wzglêdn¹ ciszê niszczy³ dŸwiêk szybkiego pisania i ostrego eksploatowania myszki. W lewym górnym rogu monitora coœ b³ysnê³o. By³o to œwiat³o odbite od okularów. Czyich? W tej chwili sam Bóg nie wiedzia³ czyje to by³y szk³a. Nagle b³ogi spokój przerwa³ gwa³towny zgrzyt zawiasów w drzwiach. W jednej chwili ciemnoœÌ znik³a, a osoba, która by³a zajêta wpisywaniem znaków spad³a z krzes³a, pod wp³ywem ogromnej fali œwiat³a.
- Malcolm! – RozlegÂł siĂŞ krzyk. – MiaÂłeÂś juÂż spaĂŚ!
- Wiem mamo... – Chudy, niewysoki chÂłopiec odpowiedziaÂł, prĂłbujÂąc jednoczeÂśnie wstaĂŚ. - Ale mam waÂżnÂą sprawĂŞ do zaÂłatwienia.
- Dobrze... – Kobiecy gÂłos siĂŞ uspokoiÂł. – Ale jak jutro spóŸnisz siĂŞ do szkoÂły, to masz szlaban na komputer!
- Tak, tak... – WycedziÂł obojĂŞtnie i wrĂłciÂł do pracy.

Wiem, Âże na razie maÂło Wam to mĂłwi, ale nie bĂłjcie siĂŞ. Na wiele pytaĂą znajdziecie odpowiedÂź w pierwszym rozdziale.

[Xillor]

We wstêpie chcia³bym powiedzieÌ, ¿e odesz... Odszed... ¯e nie po³¹czy³em steampunku z pokemonami. Mam nadziejê, ¿e opowiadanie spodoba Wam siê i ¿e w razie jakichkolwiek b³êdów bêdziecie mnie poprawiaÌ ;) Od razu mówiê, ¿e Domin mnie zainspirowa³ swoim oddzia³em PPD.

Prolog

Ma³y, ciasny pokoik, w którym jedynym Ÿród³em œwiat³a by³o piêÌ monitorów, ustawionych w kszta³t pó³kola. Na ka¿dym z nich mo¿na by³o dostrzec od kilku do kilkunastu otworzonych folderów z maniakalnie wielk¹ iloœci¹ plików. Ekran na samym œrodku wyró¿nia³ siê tylko jedn¹ rzecz¹. W uruchomionym programie do edycji tekstu, przez ca³y czas, pojawia³y siê nowe, niezrozumia³e znaki z przeró¿nych alfabetów. Wzglêdn¹ ciszê niszczy³ dŸwiêk szybkiego pisania i ostrego eksploatowania myszki. W lewym górnym rogu monitora coœ b³ysnê³o. By³o to œwiat³o odbite od okularów. Czyich? W tej chwili sam Bóg nie wiedzia³ czyje to by³y szk³a. Nagle b³ogi spokój przerwa³ gwa³towny zgrzyt zawiasów w drzwiach. W jednej chwili ciemnoœÌ znik³a, a osoba, która by³a zajêta wpisywaniem znaków spad³a z krzes³a, pod wp³ywem ogromnej fali œwiat³a.
- Malcolm! – RozlegÂł siĂŞ krzyk. – MiaÂłeÂś juÂż spaĂŚ!
- Wiem mamo... – Chudy, niewysoki chÂłopiec odpowiedziaÂł, prĂłbujÂąc jednoczeÂśnie wstaĂŚ. - Ale mam waÂżnÂą sprawĂŞ do zaÂłatwienia.
- Dobrze... – Kobiecy gÂłos siĂŞ uspokoiÂł. – Ale jak jutro spóŸnisz siĂŞ do szkoÂły, to masz szlaban na komputer!
- Tak, tak... – WycedziÂł obojĂŞtnie i wrĂłciÂł do pracy.

Wiem, Âże na razie maÂło Wam to mĂłwi, ale nie bĂłjcie siĂŞ. Na wiele pytaĂą znajdziecie odpowiedÂź w pierwszym rozdziale.

Mam pisaĂŚ testament?! KupiĂŚ broĂą na najazd kosmitĂłw? Nie! Mam czytaĂŚ twĂłj FF! Mi siĂŞ podoba i pisz dalej! Tylko czemu wydaje mi siĂŞ, Âże prolog nie jest zbytnio prologowy >.< :>

[Afil]

Mam pisaĂŚ testament?! KupiĂŚ broĂą na najazd kosmitĂłw? Nie! Mam czytaĂŚ twĂłj FF! Mi siĂŞ podoba i pisz dalej! Tylko czemu wydaje mi siĂŞ, Âże prolog nie jest zbytnio prologowy >.< :>

Wiesz, nie umiem pisaĂŚ prologĂłw
A testament i tak bĂŞdziesz musiaÂł napisaĂŚ. BroĂą teÂż siĂŞ przyda, bo w moim FF'ie moÂże staĂŚ siĂŞ wszystko :P
Jako, Âże miaÂłem chĂŞĂŚ do pisania, proszĂŞ:

RozdziaÂł I

W pokoju, wczesne promienie s³oneczne przeciska³y siê leniwie przez ¿aluzje. Odg³osy z minionego wieczoru zosta³y zast¹pione g³oœnym chrapaniem. Malcolm, co chwila przekrêca³ siê z boku na bok, gniot¹c przy tym ko³drê. Nagle, jak grom z jasnego nieba, w³¹czy³ siê budzik. W rezultacie ch³opak zerwa³ siê na równe nogi, ale zapomnia³ o swoich okularach, co spowodowa³o bolesne spotkanie z pod³og¹. M³odzieniec, podniós³szy siê, zacz¹³ szukaÌ swoich szkie³, zrzucaj¹c wszystko, co ich nie przypomina³o na parkiet. Wreszcie, gdy ju¿ mia³ je na nosie i wy³¹czy³ Ÿród³o nieznoœnego dŸwiêku, spojrza³ na zegarek.
- Aaaa!- Krzykn¹³. – Nie! Nie! Nie! Jak mogÂłem zaspaĂŚ!? – ZnalazÂł szybko jakieÂś ubrania, zaÂłoÂżyÂł je na siebie, co byÂło nie maÂłym wyzwaniem, gdyÂż nerwy, jakie go wtedy opanowaÂły ledwo pozwalaÂły na trafienie stopÂą do skarpetki, nie mĂłwiÂąc juÂż o zapiĂŞciu guzikĂłw od koszuli. Po szybkiej garderobie przyszedÂł czas na Âśniadanie. Niestety nie miaÂł czasu na nic bardziej zÂłoÂżonego niÂż pÂłatki. WsypaÂł jak najwiĂŞcej chrupkĂłw do swej jamy ustnej, niestarannie przeÂżuÂł, po czym resztki zalaÂł mlekiem. Ledwo przeÂłykajÂąc to wszystko, biegÂł do Âłazienki, by umyĂŚ zĂŞby, zamiast tego wcisn¹³ prawie ca³¹ pastĂŞ do buzi, dolaÂł wody i pakujÂąc ksi¹¿ki, mieszaÂł to wszystko. Kiedy juÂż byÂł na zewnÂątrz wypluÂł pÂłyn pod najbliÂższy krzak. Teraz czekaÂło go najtrudniejsze wyzwanie, musiaÂł przebiec kilometr do szkoÂły. Normalny nastolatek potraktowaÂłby to, jako trening, ale z jego kondycjÂą byÂłby to prawdziwy wyczyn.
- Nie poddam siĂŞ! – PowiedziaÂł sobie w duchu i zacz¹³ biec. Niestety po jakichÂś piĂŞĂŚdziesiĂŞciu metrach poddaÂł siĂŞ. Na jego szczĂŞÂście poddaÂł siĂŞ akurat przy przystanku autobusowym, przy ktĂłrym staÂł autobus, jadÂący prosto do jego szkoÂły. WszedÂł do niego, rzuciÂł siĂŞ na wolne krzesÂło i poprzysiÂągÂł, Âże nie odda go Âżadnej staruszce.
- Skoro mam teraz trochĂŞ wolnego czasu, to moÂże sprĂłbujĂŞ odrobiĂŚ lekcje. – PomyÂślaÂł i spojrzaÂł do wnĂŞtrza tornistra.
– Ku*wa! Ja pie**olĂŞ! – Krzykn¹³. Tak krzykn¹³, wszystkie babcie spojrzaÂły na niego jak na szatana. ZaczerwieniÂł siĂŞ i jeszcze raz zajrzaÂł do tornistra. Zamiast podrĂŞcznikĂłw miaÂł tam „NiezbĂŞdnik domowy”, „Sinnoh – Atlas drogowy” i „XXIII wiek”.
- Na technikĂŞ, geografiĂŞ i historiĂŞ moÂże starczy. – UspokoiÂł siĂŞ lekko i siedziaÂł gapiÂąc siĂŞ na lewitujÂące samochody, holoreklamy, ruchome chodniki i ludzi, ktĂłrzy uwaÂżali to za codziennoœÌ. On tak nie miaÂł, mieszkaÂł w „Âżywym” muzeum, ktĂłre rzÂąd zaÂłoÂżyÂł, by ludzkoœÌ nie zapomniaÂła o przeszÂłoÂści. Autobus zatrzymaÂł siĂŞ. To byÂł jego przystanek. Gdy wysiadÂł ujrzaÂł gmach SzkoÂły WyÂższej w Hearthome. Przypomniawszy sobie o poÂśpiechu, ruszyÂł z kopyta. WbiegÂł do budynku i usÂłyszaÂł dzwonek, spojrzaÂł na zegarek.
- CoÂś mi siĂŞ tu nie zgadza. – ZamyÂśliÂł siĂŞ. ZnalazÂł szybko zegar szkolny. – No ja chyba zwariujĂŞ! Wzi¹³em nie ten cho**rny zegarek! BĂŞdĂŞ siedziaÂł tu jak¹œ godzinĂŞ zanim zacznĂŞ lekcje! – Wszyscy uczniowie, ktĂłrzy go do tej pory otaczali, odsunĂŞli siĂŞ o jakieÂś dwa kroki do tyÂłu, szepczÂąc miĂŞdzy sobÂą. Malcolmowi byÂło juÂż wszystko jedno, co prawda bywaÂły gorsze dni, na przykÂład ten, w ktĂłrym pogryzÂła go Poochyena, albo inny, w ktĂłrym Swablu podziobaÂł mu tyÂłek. Nie chciaÂło mu siĂŞ wracaĂŚ do domu, ani siedzieĂŚ w tej budzie.
- Wiem, co zrobiĂŞ! – W jego gÂłowie rodziÂł siĂŞ plan. - PĂłjdĂŞ do kafejki. – UwielbiaÂł tam siedzieĂŚ, odkÂąd skoĂączyÂł szesnaÂście lat, wtedy straciÂł przyjació³. Jego paczka rozpierzchÂła siĂŞ po Âświecie, a on zostaÂł sam w Hearthome. Wszyscy wybrali lepsze szkoÂły, lepsze miasta, a on zostaÂł. Na szczĂŞÂście kafejka byÂła tuÂż obok szkoÂły, jakieÂś piĂŞĂŚ minut drogi. DotarÂł tam, wykupiÂł godzinĂŞ i usiadÂł przy komputerze. Maszyna bardzo ró¿niÂła siĂŞ od tej, ktĂłrÂą miaÂł w domu, nie miaÂła klawiatury, byÂła pod³¹czana prosto pod uÂżytkownika, ktĂłry sterowaÂł niÂą umysÂłem. Malcolm zaÂłoÂżyÂł na gÂłowĂŞ dziwny heÂłm.
- ImiĂŞ i nazwisko. – W jego gÂłowie zabrzmiaÂł kobiecy gÂłos.
- Malcolm Farlow. – OdpowiedziaÂł.
- Wiek.
- SzesnaÂście lat i cztery miesiÂące.
- HasÂło.
- *************
- HasÂło poprawne. Witam. Panie Farlow.
- ProszĂŞ po³¹czyĂŚ siĂŞ z moim domowym komputerem. – W mgnieniu oka przeniĂłsÂł siĂŞ na swĂłj komputer. W jego pokoju Âśrodkowy ekran w³¹czyÂł siĂŞ, znowu pokazywaÂł edytor tekstu, tym razem znaki pojawiaÂły siĂŞ jeszcze szybciej.
Czas zalogowania siĂŞ Malcolma do siecie.Miejsce nieznane.
- Panie oficerze! Mamy go jest w kafejce outernetowej, o nazwie „QuickLink”.
- Dobrze, teraz musimy go dorwaĂŚ!
CzterdzieÂści minut póŸniej. Kafejka „QuickLink”.
Dokument urós³ o kilkanaœcie stron. Malcolm nie spieszy³ siê, spokojnie kontynuowa³ swoj¹ pracê. Do kafejki wesz³o dwóch mê¿czyzn, ubranych w czarne mundury. Jakby nigdy nic podeszli do m³odzieùca, wbili mu ig³ê w kark i wstrzyknêli fioletowy p³yn. Po czym od³¹czyli go od komputera i wynieœli bez przeszkód.

[Xillor]

Wiesz, nie umiem pisaĂŚ prologĂłw
A testament i tak bĂŞdziesz musiaÂł napisaĂŚ. BroĂą teÂż siĂŞ przyda, bo w moim FF'ie moÂże staĂŚ siĂŞ wszystko :P
Jako, Âże miaÂłem chĂŞĂŚ do pisania, proszĂŞ:

RozdziaÂł I

W pokoju, wczesne promienie s³oneczne przeciska³y siê leniwie przez ¿aluzje. Odg³osy z minionego wieczoru zosta³y zast¹pione g³oœnym chrapaniem. Malcolm, co chwila przekrêca³ siê z boku na bok, gniot¹c przy tym ko³drê. Nagle, jak grom z jasnego nieba, w³¹czy³ siê budzik. W rezultacie ch³opak zerwa³ siê na równe nogi, ale zapomnia³ o swoich okularach, co spowodowa³o bolesne spotkanie z pod³og¹. M³odzieniec, podniós³szy siê, zacz¹³ szukaÌ swoich szkie³, zrzucaj¹c wszystko, co ich nie przypomina³o na parkiet. Wreszcie, gdy ju¿ mia³ je na nosie i wy³¹czy³ Ÿród³o nieznoœnego dŸwiêku, spojrza³ na zegarek.
- Aaaa!- Krzykn¹³. – Nie! Nie! Nie! Jak mogÂłem zaspaĂŚ!? – ZnalazÂł szybko jakieÂś ubrania, zaÂłoÂżyÂł je na siebie, co byÂło nie maÂłym wyzwaniem, gdyÂż nerwy, jakie go wtedy opanowaÂły ledwo pozwalaÂły na trafienie stopÂą do skarpetki, nie mĂłwiÂąc juÂż o zapiĂŞciu guzikĂłw od koszuli. Po szybkiej garderobie przyszedÂł czas na Âśniadanie. Niestety nie miaÂł czasu na nic bardziej zÂłoÂżonego niÂż pÂłatki. WsypaÂł jak najwiĂŞcej chrupkĂłw do swej jamy ustnej, niestarannie przeÂżuÂł, po czym resztki zalaÂł mlekiem. Ledwo przeÂłykajÂąc to wszystko, biegÂł do Âłazienki, by umyĂŚ zĂŞby, zamiast tego wcisn¹³ prawie ca³¹ pastĂŞ do buzi, dolaÂł wody i pakujÂąc ksi¹¿ki, mieszaÂł to wszystko. Kiedy juÂż byÂł na zewnÂątrz wypluÂł pÂłyn pod najbliÂższy krzak. Teraz czekaÂło go najtrudniejsze wyzwanie, musiaÂł przebiec kilometr do szkoÂły. Normalny nastolatek potraktowaÂłby to, jako trening, ale z jego kondycjÂą byÂłby to prawdziwy wyczyn.
- Nie poddam siĂŞ! – PowiedziaÂł sobie w duchu i zacz¹³ biec. Niestety po jakichÂś piĂŞĂŚdziesiĂŞciu metrach poddaÂł siĂŞ. Na jego szczĂŞÂście poddaÂł siĂŞ akurat przy przystanku autobusowym, przy ktĂłrym staÂł autobus, jadÂący prosto do jego szkoÂły. WszedÂł do niego, rzuciÂł siĂŞ na wolne krzesÂło i poprzysiÂągÂł, Âże nie odda go Âżadnej staruszce.
- Skoro mam teraz trochĂŞ wolnego czasu, to moÂże sprĂłbujĂŞ odrobiĂŚ lekcje. – PomyÂślaÂł i spojrzaÂł do wnĂŞtrza tornistra.
– Ku*wa! Ja pie**olĂŞ! – Krzykn¹³. Tak krzykn¹³, wszystkie babcie spojrzaÂły na niego jak na szatana. ZaczerwieniÂł siĂŞ i jeszcze raz zajrzaÂł do tornistra. Zamiast podrĂŞcznikĂłw miaÂł tam „NiezbĂŞdnik domowy”, „Sinnoh – Atlas drogowy” i „XXIII wiek”.
- Na technikĂŞ, geografiĂŞ i historiĂŞ moÂże starczy. – UspokoiÂł siĂŞ lekko i siedziaÂł gapiÂąc siĂŞ na lewitujÂące samochody, holoreklamy, ruchome chodniki i ludzi, ktĂłrzy uwaÂżali to za codziennoœÌ. On tak nie miaÂł, mieszkaÂł w „Âżywym” muzeum, ktĂłre rzÂąd zaÂłoÂżyÂł, by ludzkoœÌ nie zapomniaÂła o przeszÂłoÂści. Autobus zatrzymaÂł siĂŞ. To byÂł jego przystanek. Gdy wysiadÂł ujrzaÂł gmach SzkoÂły WyÂższej w Hearthome. Przypomniawszy sobie o poÂśpiechu, ruszyÂł z kopyta. WbiegÂł do budynku i usÂłyszaÂł dzwonek, spojrzaÂł na zegarek.
- CoÂś mi siĂŞ tu nie zgadza. – ZamyÂśliÂł siĂŞ. ZnalazÂł szybko zegar szkolny. – No ja chyba zwariujĂŞ! Wzi¹³em nie ten cho**rny zegarek! BĂŞdĂŞ siedziaÂł tu jak¹œ godzinĂŞ zanim zacznĂŞ lekcje! – Wszyscy uczniowie, ktĂłrzy go do tej pory otaczali, odsunĂŞli siĂŞ o jakieÂś dwa kroki do tyÂłu, szepczÂąc miĂŞdzy sobÂą. Malcolmowi byÂło juÂż wszystko jedno, co prawda bywaÂły gorsze dni, na przykÂład ten, w ktĂłrym pogryzÂła go Poochyena, albo inny, w ktĂłrym Swablu podziobaÂł mu tyÂłek. Nie chciaÂło mu siĂŞ wracaĂŚ do domu, ani siedzieĂŚ w tej budzie.
- Wiem, co zrobiĂŞ! – W jego gÂłowie rodziÂł siĂŞ plan. - PĂłjdĂŞ do kafejki. – UwielbiaÂł tam siedzieĂŚ, odkÂąd skoĂączyÂł szesnaÂście lat, wtedy straciÂł przyjació³. Jego paczka rozpierzchÂła siĂŞ po Âświecie, a on zostaÂł sam w Hearthome. Wszyscy wybrali lepsze szkoÂły, lepsze miasta, a on zostaÂł. Na szczĂŞÂście kafejka byÂła tuÂż obok szkoÂły, jakieÂś piĂŞĂŚ minut drogi. DotarÂł tam, wykupiÂł godzinĂŞ i usiadÂł przy komputerze. Maszyna bardzo ró¿niÂła siĂŞ od tej, ktĂłrÂą miaÂł w domu, nie miaÂła klawiatury, byÂła pod³¹czana prosto pod uÂżytkownika, ktĂłry sterowaÂł niÂą umysÂłem. Malcolm zaÂłoÂżyÂł na gÂłowĂŞ dziwny heÂłm.
- ImiĂŞ i nazwisko. – W jego gÂłowie zabrzmiaÂł kobiecy gÂłos.
- Malcolm Farlow. – OdpowiedziaÂł.
- Wiek.
- SzesnaÂście lat i cztery miesiÂące.
- HasÂło.
- *************
- HasÂło poprawne. Witam. Panie Farlow.
- ProszĂŞ po³¹czyĂŚ siĂŞ z moim domowym komputerem. – W mgnieniu oka przeniĂłsÂł siĂŞ na swĂłj komputer. W jego pokoju Âśrodkowy ekran w³¹czyÂł siĂŞ, znowu pokazywaÂł edytor tekstu, tym razem znaki pojawiaÂły siĂŞ jeszcze szybciej.
Czas zalogowania siĂŞ Malcolma do siecie.Miejsce nieznane.
- Panie oficerze! Mamy go jest w kafejce outernetowej, o nazwie „QuickLink”.
- Dobrze, teraz musimy go dorwaĂŚ!
CzterdzieÂści minut póŸniej. Kafejka „QuickLink”.
Dokument urós³ o kilkanaœcie stron. Malcolm nie spieszy³ siê, spokojnie kontynuowa³ swoj¹ pracê. Do kafejki wesz³o dwóch mê¿czyzn, ubranych w czarne mundury. Jakby nigdy nic podeszli do m³odzieùca, wbili mu ig³ê w kark i wstrzyknêli fioletowy p³yn. Po czym od³¹czyli go od komputera i wynieœli bez przeszkód.

No nieÂźle coÂś siĂŞ bĂŞdzie dziaĂŚ !

[Titiz]

No nieÂźle coÂś siĂŞ bĂŞdzie dziaĂŚ !

MATRIX?! Transformers?! Terminator?! O,o
Dawaj stary! Piszesz dalej

[Afil]

MATRIX?! Transformers?! Terminator?! O,o
Dawaj stary! Piszesz dalej

Matrix? A... Te znaki.
Transformers? WTF?
Terminator? FTW? O.o

Nawet nie myœla³em, ¿e podœwiadomie mogê zrzynaÌ z ró¿nych filmów o.O
MuszĂŞ siĂŞ opanowaĂŚ
Ale w kolejnym rozdziale, ktĂłry pojawi siĂŞ niedÂługo, bĂŞdzie w koĂącu kilka pokĂłw i wreszcie pojawi siĂŞ opis Malcolma!

[Xillor]

Matrix? A... Te znaki.
Transformers? WTF?
Terminator? FTW? O.o

Nawet nie myœla³em, ¿e podœwiadomie mogê zrzynaÌ z ró¿nych filmów o.O
MuszĂŞ siĂŞ opanowaĂŚ
Ale w kolejnym rozdziale, ktĂłry pojawi siĂŞ niedÂługo, bĂŞdzie w koĂącu kilka pokĂłw i wreszcie pojawi siĂŞ opis Malcolma!