Pokemon - Forum PokeCollect :: Zobacz temat

Afil

:> To byÂło przypadkowe :>
--------

Idziesz cicho, bezszelestnie, prawie jak zabĂłjca, albo jakiÂś ninja. Przedzierasz siĂŞ przez krzaczory by uratowaĂŚ twojÂą towarzyszkĂŞ i nic ciĂŞ nie moÂże. No a przynajmniej tak ci siĂŞ wydaje...
- Jak myÂślisz.... daleko jeszcze ? - UsÂłyszaÂłeÂś cicho gÂłos za sobÂą i przeraÂżony(PoniewaÂż to ciĂŞ dotknĂŞÂło.. tak nagle) odskoczyÂłeÂś w pozie obronnej. SpojrzaÂłeÂś za siebie... i to co zauwaÂżyÂłeÂś wprawiÂło ciĂŞ w osÂłupienie i lekki doÂłek. OtĂłÂż staÂł tam ten twĂłj agent Tomek, ale nie byÂł juÂż ubrany jak zwykÂły staruszek, a jak komandos. SwojÂą drogÂą ciekawe kiedy to zrobiÂł. Ale teraz skup siĂŞ i wyobraÂź sobie staruszka z nadwagÂą, przepranego za komandosa, nawet z makijaÂżem... oj nie wyglÂąda to dobrze. A wrĂŞcz komicznie.... ale dla ciebie jest to ÂżenujÂące.... Âże siĂŞ tego przestraszyÂłeÂś.... oj niedobrze.
- Jestem byÂłym komandosem... jak widzisz mĂłj mundur nadal na mnie pasuje. - Jakby pominÂąĂŚ wystajÂące faÂłdki, rĂłÂżowe gacie i guzik od spodni, ktĂłry wÂłaÂśnie przed chwilÂą mignÂąÂł obok ciebie jak kula... to tak, jest idealny.

Jabba

To dobrze... BĂŞdziemy mieli dziĂŞki temu wiĂŞksze szanse.- mĂłwiĂŞ z sarkastycznym uÂśmiechem. - WedÂług mnie juÂż nie daleko. Nie spotykamy Âżadnego pokemona. CoÂś moÂże je odstraszyÂło? MoÂże to oni? Dlatego uwaÂżam, Âże siĂŞ zbliÂżamy.- objaÂśniam staruszkowi-agentowi swojÂą teoriĂŞ.
-Teraz cicho, w kaÂżdej chwili moÂżemy ich napotkaĂŚ, a tego byÂśmy nie chcieli. ÂŻeby mieĂŚ szanse musimy ich zaskoczyĂŚ.-przestrzegam go i zaczynam ruszaĂŚ dalej w stylu ninja, szybko a zarazem bezszelestnie, starajÂąc siĂŞ nie obudziĂŚ niczego niepoÂżÂądanego. Staram siĂŞ znaleÂźĂŚ jakieÂś Âślady ich pobytu, odciski stĂłp lub coÂś innego, co mogÂło zdradziĂŚ, w ktĂłrÂą stronĂŞ siĂŞ przemieszczajÂą.

Afil

Sorry, za jakoÂś tamtego odpisu... ale chyba byÂłem wtedy juÂż nieprzytomny x)
---------------

- Khym... khym... - ZakrztusiÂł siĂŞ staruszek, pokazujÂąc ci, Âże to on powinien byĂŚ na przodach. W koĂącu to on jest byÂłym komandosem, a ty nie. Tobie wiĂŞc nie pozostaÂło nic innego jak przepuszczenie go. Na twoje szczĂŞÂście! Gdy staruszek tylko ruszyÂł siĂŞ do przodu, poÂślizgnÂąÂł siĂŞ na bÂłocie i teÂż w nie wpadÂł. Wpierw cieszyÂłeÂś siĂŞ, Âże to nie ty, ale po kilku chwilach, cieszyÂłeÂś siĂŞ teÂż z odcisku klatki i kilku ÂśladĂłw butĂłw na ziemi. Pewnie jeden z ,,sweet'' kumpli teÂż poÂślizgnÂąÂł siĂŞ na bÂłocie i podparÂł siĂŞ klatkÂą, aby wstaĂŚ. Ach! TwĂłj pechowy dzieĂą staje siĂŞ powoli szczĂŞÂśliwy, pomijajÂąc oczywiÂście fakt, Âże porwali ci pokemona i nie wiesz, czy go odzyskasz.
- Dzietrzaku.... pomo*** mi wstp? Wy**** my siem, cze mua trzasz i kalo szaszaly siem w bociek.. - PowiedziaÂł niezrozumiale dziadek, oczywiÂście majÂąc gÂłowĂŞ w bÂłocie. A wiĂŞc sÂłowa wypÂływaÂły wprost spod bÂłota. Pewnie ma go peÂłne usta. BLE!

Jabba

-ÂŻe co? Pomocy? PrzecieÂż komandosi... byli komandosi nie potrzebujÂą pomocy.- mĂłwiĂŞ ironicznie, w tym samym czasie podajÂąc mu rĂŞkĂŞ.
ProwadÂź miszczu! Tylko nie wywrĂłĂŚ siĂŞ znowu.- pozwalam mu iÂśĂŚ przodem, bo on zna siĂŞ "lepiej" na chodzeniu za odciskami butĂłw.
-No dobra, a teraz na powaÂżnie. Widzi pan? Oni pewnie teÂż byli tak zaradni.- wymawiam przez Âśmiech wskazujÂąc na Âślady w bÂłocie.-Musimy iÂśĂŚ za nimi. Pewnie oni je zostawili. PrĂŞdzej, czy pĂłÂźniej ich dogonimy. Tylko powstaje problem. Czym odbierzemy nasze pokemony? Ja wiĂŞcej PokemonĂłw nie mam, a pan?- pytam siĂŞ goÂścia.

Afil

- Mam Wingull'a - PowiedziaÂł szybko i wyraÂźnie, jak na wojskowego przystaÂło. - A ty masz jakiegoÂś pokemona? - Pewnie ciĂŞ nie sÂłuchaÂł i usÂłyszaÂł koĂącĂłwkĂŞ zdania. ChoĂŚ odpowiedÂź na nie brzmi doÂśĂŚ... prosto. A moÂże to tylko takie wraÂżenie, bo staruszek w bÂłocie z widocznymi rĂłÂżowymi gaciami i strzelajÂącym guzikiem, tym razem od koszuli, ktĂłry to znĂłw mignÂąÂł obok ciebie jak kula z pistoletu. Ah... prawdziwi komandosi... ty teÂż pewnie chciaÂłbyÂś byĂŚ jednym z nich.
- Dzieciaku.... pomĂłÂż.... - powiedziaÂł juÂż wyraÂźniej, bo poÂśliznÂąÂł siĂŞ patrzÂąc w twojÂą stronĂŞ, a wiĂŞc nie wpadÂł brzuchem, a plecami. Ale jedno siĂŞ nie zmieniÂło... znowu siĂŞ zassaÂł.

Jabba

Pomagam mu wstaĂŚ, czujÂąc jednoczeÂśnie poÂżaÂłowanie do czÂłowieka, ktĂłry myÂśli, Âże jest wciÂąÂż sprawy tak jak parĂŞnaÂście/parĂŞdziesiÂąt lat temu.
Nie... Oni ukradli mi jedynego pokemona. Dlatego muszĂŞ go odzyskaĂŚ.-mĂłwiĂŞ do niego.
*Nie mogĂŞ tu tak tkwiĂŚ!* Jak bĂŞdziemy siĂŞ tak wlec, nigdy ich nie dogonimy. I co wtedy? Wtedy nic mi juÂż nie zostanie. Bez mojego pokemona nie rozwiÂąÂżĂŞ tych wszystkich zagadek, ktĂłre tak mnie nurtujÂą.*
Nie czekam, aÂż komando zacznie iÂśĂŚ tylko sam ruszam wypatrujÂąc coraz to nowych ÂśladĂłw, rozglÂądajÂąc siĂŞ z ostroÂżnoÂści.

Afil

A u ciebie nie ma co poprawiaĂŚ :<
--------------------

OstroÂżnoÂśĂŚ nie pomogÂła, sam wpadÂłeÂś w bÂłoto, niestety, tylko tyÂłkiem. Khym... to znaczy niestety, bo, no... a wiĂŞc: WpadÂłeÂś tyÂłkiem w bÂłoto i jak siĂŞ niefart trafiÂł pojawiÂł siĂŞ pierwszy pokemon, byÂł to maÂły chrzÂąszcz. ByÂł szaro-zielono-brÂązowy i.... dziwny. WyglÂądaÂł prawie jak cykada poÂłÂączona z pasikonikiem, ale ty wiedziaÂłeÂś co to jest. To znaczy, nie znaÂłeÂś do koĂąca nazwy, ale znaÂłeÂś jej ataki i skutecznoÂśĂŚ.
- Niiiiii.... - PowiedziaÂł chrzÂąszcz... cĂłÂż, chyba jest samcem alfa, a ty jesteÂś na jego terytorium. CzuÂłeÂś na sobie jego spojrzenie, takie przenikliwe z jego czarno-zielonych oczek. CzyÂżby znaÂł Leer, nie, to nie moÂżliwe, dobrze wiedziaÂłeÂś, Âże on nie poznaje tego ataku, czyli co to jest?

Jabba

PoprawiaĂŚ? Co poprawiaĂŚ :O? Dajesz mi zagadki pokemonowe lol ;D Nie mam zielnego pojĂŞcia o jakiego Poka ci chodzi

Bym go przeskanowaÂł jakbym miaÂł PokeDexa ;o. Ten atak, ktĂłry podajĂŞ to totalny strzaÂł. Nigdy nie byÂłem dobry w zagadkach ;o.
--------------------------------------------------------------------------
No Âżesz kurka wodna (lol).- syczĂŞ i staram siĂŞ powoli wycofaĂŚ.-CzyÂżby to Scary Face? Zawsze mam pecha, gdy przychodzi krytyczny moment.- zadajĂŞ sobie pytanie.
-E... Panie komandos... pomĂłÂż mi pan, bo zaraz zostanie ze mnie plama, albo coÂś gorszego. Ten robak nie wyglÂąda przyjaÂźnie, a zresztÂą bije od niego takie nieprzyjemne uczucie.- zwracam siĂŞ do dziadka-komandosa, nie spuszczajÂąc z oczu robaka. Staram siĂŞ tak wymanewrowaĂŚ, Âżeby nie zrobiĂŚ gwaÂłtownego ruchu, ale teÂż wydostaĂŚ siĂŞ stamtÂąd jak najszybciej, aby nie byÂł pod wpÂływem ataku na mojÂą psychikĂŞ.
-MiÂły brzydal, miÂły...- powtarzam.- BoÂże, jak ja nie lubiĂŞ robali.

Afil

Brzydal, jak to ujÂąÂłeÂś, zwiaÂł jak tylko zobaczyÂł afrokomadosa... ym...tak dobrze usÂłyszaÂłeÂś. AFROKOMANDOSA. Czemu Afro? Bo teraz na jego gÂłowie widniaÂła bujna fryzura Afro, on za to czesaÂł jÂą grzebieniem.
- KiedyÂś miaÂłem takÂą fryzurĂŞ... - PowiedziaÂł z dumÂą jak tylko spojrzaÂłeÂś siĂŞ w jego stronĂŞ. - Pewnie mi zazdroÂścisz, co? - ZapytaÂł i maÂło co nie spowodawaÂł u ciebie reakcji chemicznej.
Ale wracajÂąc do Pokemona, to jedyne co po nim zostaÂło, to okrzyk z serii ,,Jeszcze wrĂłcĂŞ'', ktĂłry brzmiaÂł tak: NIN!. I zniknÂąÂł.
----------
Zero weny, piszĂŞ na wyrost, bo mnie Titiz zmusiÂł....

Jabba

:/ MaÂło pola do odpisu, wiĂŞc teÂż nie miaem co napisaĂŚ. Jak nie masz weny to nie pisz ja poczekam, aÂż bĂŞdziesz miaÂł

BTW. W mojej grze mĂłgÂłbyÂś zawszeĂŚ poki z V generacji? Jak Ci to nie odpowiada to nie musisz, ale gdybyÂś mĂłgÂł byÂłbym tobie bardzo wdziĂŞczny, bo chciaÂłbym zÂłapaĂŚ Pokabu, pĂłÂźniej w historii

.
------------------------
Nie... Nie zazdroszczĂŞ. Szczerze mĂłwiÂąc nigdy nie byÂłem fanem afro.- odpowiadam mu z sarkastycznym uÂśmieszkiem.
*WyglÂąda jak bÂłazen albo klaun. Nie chcĂŞ tak zdziadzieĂŚ na staroÂśĂŚ. Mam nadziejĂŞ, Âże nie bĂŞdĂŞ siĂŞ tak wtedy zachowywaĂŚ.*- rozmyÂślam, wypatrujÂąc czy nie ma w pobliÂżu juÂż tego pokemona. NastĂŞpnie powoli ruszam za dalszymi Âśladami MagmusĂłw.
- Ten pokemon jeszcze wrĂłci. MoÂżliwe, Âże nie sam tylko z kolegami.- ostrzegam dziadka.-Musimy siĂŞ mieĂŚ na bacznoÂści.