Taka proÂśba: dodaj do sygnatury (w temacie) ataki poznane czĂŞÂściowo przez Houndoura (Bite 25% Fire Fang 30%)

-----------------------------------------------------------------------------

Koleœ widz¹c Twoje rozwa¿ania na temat stra¿y PO i przed po¿arnej umilk³ co zreszt¹ by³¹ m¹dr¹ rzecz¹ gdy¿ nie ma ju¿ o czym nawijaÌ, machn¹³ Ci tylko rêk¹ i rzuci³ zdawkowe "Do widzenia". Po chwili poszed³ w stronê centrum, widaÌ nie jest zbyt rozmowny. Ty zaœ zajê³aœ siê skrzynk¹, skoro nikt siê po ni¹ nie zg³asza to ma tam tak le¿eÌ? Tym bardziej ¿e w pewien sposób masz do niej prawo, jakoœ nie us³ysza³aœ choÌby prostego "dziêkujê" od stra¿aków którzy przecie¿ powinni doceniÌ ryzyko jakie podjê³aœ by zrobiÌ to co przecie¿ nale¿a³o do ich roboty, skrzynkê mo¿na wiêc potraktowaÌ jako nagrodê za ugaszenie ognia. No i przecie¿ znalaz³aœ j¹ chocia¿ mog³a tam le¿eÌ jeszcze dowolnie d³ugo czekaj¹c na kogoœ kto móg³ nigdy nie nadejœÌ. No i lepiej jeœli trafi w rêce kogoœ uczciwego ni¿ jakiegoœ z³odzieja czy coœ w tym stylu. Szybkim krokiem ruszy³aœ w kierunku skrzynki, praktycznie nikt nie zwróci³ na Ciebie uwagi, z ³atwoœci¹ zapakowa³aœ co trzeba do kieszeni a co siê nie zmieœci³o trafi³o na plecy. Pokemon by³ wyraŸnie uradowany perspektyw¹ podró¿y u Twojego boku, drepta³ radoœnie rozgl¹daj¹c siê woko³o. Dotarliœcie bez przeszkód do Centrum Pokemon, na miejscu mieli ju¿ œwiat³o, jednak prawdopodobnie pochodzi³o ono z generatora pr¹du czy coœ w tym stylu. Zauwa¿y³aœ coœ przez okno, w jasno oœwietlonym wczeœniej domu nie by³o teraz ani jednego rozœwietlonego okna, no w ka¿dym razie od strony Centrum bo po drugiej to nie wiadomo. Ludzi praktycznie tutaj nie by³o, prawie wszyscy ogl¹dali pozosta³oœci po¿aru. Przy najodleglejszym stoliku, w samym rogu tej sali siedzia³ twój pomocnik od gaszenia po¿aru i czyta³ ksi¹¿kê, oczywiœcie chodzi tu o ludzkiego pomocnika a nie o Houndoura ani Sneasela. Nagle podbieg³a do Ciebie Myu krzycz¹c g³oœno jakieœ niezrozumia³e wyrazy, widaÌ jednak ¿e siê cieszy.

[valen]

Taka proÂśba: dodaj do sygnatury (w temacie) ataki poznane czĂŞÂściowo przez Houndoura (Bite 25% Fire Fang 30%)

-----------------------------------------------------------------------------

Koleœ widz¹c Twoje rozwa¿ania na temat stra¿y PO i przed po¿arnej umilk³ co zreszt¹ by³¹ m¹dr¹ rzecz¹ gdy¿ nie ma ju¿ o czym nawijaÌ, machn¹³ Ci tylko rêk¹ i rzuci³ zdawkowe "Do widzenia". Po chwili poszed³ w stronê centrum, widaÌ nie jest zbyt rozmowny. Ty zaœ zajê³aœ siê skrzynk¹, skoro nikt siê po ni¹ nie zg³asza to ma tam tak le¿eÌ? Tym bardziej ¿e w pewien sposób masz do niej prawo, jakoœ nie us³ysza³aœ choÌby prostego "dziêkujê" od stra¿aków którzy przecie¿ powinni doceniÌ ryzyko jakie podjê³aœ by zrobiÌ to co przecie¿ nale¿a³o do ich roboty, skrzynkê mo¿na wiêc potraktowaÌ jako nagrodê za ugaszenie ognia. No i przecie¿ znalaz³aœ j¹ chocia¿ mog³a tam le¿eÌ jeszcze dowolnie d³ugo czekaj¹c na kogoœ kto móg³ nigdy nie nadejœÌ. No i lepiej jeœli trafi w rêce kogoœ uczciwego ni¿ jakiegoœ z³odzieja czy coœ w tym stylu. Szybkim krokiem ruszy³aœ w kierunku skrzynki, praktycznie nikt nie zwróci³ na Ciebie uwagi, z ³atwoœci¹ zapakowa³aœ co trzeba do kieszeni a co siê nie zmieœci³o trafi³o na plecy. Pokemon by³ wyraŸnie uradowany perspektyw¹ podró¿y u Twojego boku, drepta³ radoœnie rozgl¹daj¹c siê woko³o. Dotarliœcie bez przeszkód do Centrum Pokemon, na miejscu mieli ju¿ œwiat³o, jednak prawdopodobnie pochodzi³o ono z generatora pr¹du czy coœ w tym stylu. Zauwa¿y³aœ coœ przez okno, w jasno oœwietlonym wczeœniej domu nie by³o teraz ani jednego rozœwietlonego okna, no w ka¿dym razie od strony Centrum bo po drugiej to nie wiadomo. Ludzi praktycznie tutaj nie by³o, prawie wszyscy ogl¹dali pozosta³oœci po¿aru. Przy najodleglejszym stoliku, w samym rogu tej sali siedzia³ twój pomocnik od gaszenia po¿aru i czyta³ ksi¹¿kê, oczywiœcie chodzi tu o ludzkiego pomocnika a nie o Houndoura ani Sneasela. Nagle podbieg³a do Ciebie Myu krzycz¹c g³oœno jakieœ niezrozumia³e wyrazy, widaÌ jednak ¿e siê cieszy.

StraÂż popoÂżarna nie wie chyba co do dobre maniery. ZresztÂą, oni w ogĂłle widzieli, Âże pomagaÂłam? Kto ich tam wie... ÂŚlepi, gÂłusi, a przed wszystkim wolni.
PatrzĂŞ przez chwilĂŞ na chÂłopaka, bĂŞdÂąc juÂż w Âśrodku budynku Centrum Pokemon. Hm. Taki maÂłomĂłwny i zamkniĂŞty w sobie, a pomĂłgÂł? MoÂżliwe, Âże chciaÂł siĂŞ ratowaĂŚ, czyli coÂś jak u mnie.
Mrurzê oczy, niezbyt zadowolona, widz¹c Myu. Uciek³a Seviperowi? Czy on j¹ puœci³? Rozgl¹dam siê w poszukiwaniu wspomnianego wê¿a. Je¿eli go tu nie ma... to có¿. Zajmê siê nim póŸniej. Gdyby jednak przyszed³ chwilê po m³odej, patrzê na niego przez chwilê karc¹co. Wskazujê dziewczynkê, jakby siê pytaj¹c co ona tu robi. Niezale¿nie od reakcji ¿mii, chowam j¹ do Pokeballa.
- Zamilcz - mruczĂŞ chÂłodno do przybranej siostry. - ÂŁeb mi pĂŞka od szumu pÂłomieni, a ty mi tu jeszcze nawijasz - dodajĂŞ, teatralnie masujÂąc sobie skronie. - Do pokoju i spaĂŚ, albo coÂś takiego.
I ruszam do naszego pokoju, zerkajÂąc jeszcze raz na wspaniaÂłomyÂślnego chÂłopaka, ktĂłry prĂłbowaÂł ugasiĂŚ poÂżar.

[Mini]

StraÂż popoÂżarna nie wie chyba co do dobre maniery. ZresztÂą, oni w ogĂłle widzieli, Âże pomagaÂłam? Kto ich tam wie... ÂŚlepi, gÂłusi, a przed wszystkim wolni.
PatrzĂŞ przez chwilĂŞ na chÂłopaka, bĂŞdÂąc juÂż w Âśrodku budynku Centrum Pokemon. Hm. Taki maÂłomĂłwny i zamkniĂŞty w sobie, a pomĂłgÂł? MoÂżliwe, Âże chciaÂł siĂŞ ratowaĂŚ, czyli coÂś jak u mnie.
Mrurzê oczy, niezbyt zadowolona, widz¹c Myu. Uciek³a Seviperowi? Czy on j¹ puœci³? Rozgl¹dam siê w poszukiwaniu wspomnianego wê¿a. Je¿eli go tu nie ma... to có¿. Zajmê siê nim póŸniej. Gdyby jednak przyszed³ chwilê po m³odej, patrzê na niego przez chwilê karc¹co. Wskazujê dziewczynkê, jakby siê pytaj¹c co ona tu robi. Niezale¿nie od reakcji ¿mii, chowam j¹ do Pokeballa.
- Zamilcz - mruczĂŞ chÂłodno do przybranej siostry. - ÂŁeb mi pĂŞka od szumu pÂłomieni, a ty mi tu jeszcze nawijasz - dodajĂŞ, teatralnie masujÂąc sobie skronie. - Do pokoju i spaĂŚ, albo coÂś takiego.
I ruszam do naszego pokoju, zerkajÂąc jeszcze raz na wspaniaÂłomyÂślnego chÂłopaka, ktĂłry prĂłbowaÂł ugasiĂŚ poÂżar.

Sorry Âże wczoraj nie byÂło odpisu ale to wina siÂł wyÂższych tj. brak prÂądu.

-----------------------------------------------------------------------------

Spojrza³aœ na ch³opaka, ten nawet nie podniós³ na Ciebie oczu a co dopiero zwróci³ uwagê na to ¿e mu siê przypatrujesz, zauwa¿y³aœ tytu³ czytanej przez niego ksi¹¿ki, nie brzmia³ on zbyt przyjemnie chocia¿ bardzo adekwatnie do sytuacji sprzed kilku chwil, brzmia³ on "Po¿oga" napisana przez kogoœ o inicja³ach SS. Wiêcej nie zobaczy³aœ bo zas³ania³ resztê nazwiska rêk¹. Z obserwacji tej nie dowiedzia³aœ siê co prawda dlaczego pomóg³ czy co nim kierowa³o. Szczerze mówi¹c nic siê nie dowiedzia³aœ.
Na widok rozkrzyczanej siostry zmru¿y³aœ oczy, ta widz¹c Twoje groŸne spojrzenie natychmiast siê uspokoi³a. Nie mog³a jednak powstrzymaÌ siê od nerwowego podskakiwania i rozgl¹dania siê, widaÌ ¿e jest przejêta ponad miarê. Nagle us³ysza³aœ dziwny dŸwiêk dobiegaj¹cy ze schodów. Po chwili sta³o siê jasne ¿e to dŸwiêk wê¿a zsuwaj¹cego siê z nich, widaÌ by³ zdyszany ci¹g³ym œlizgiem w dó³ bo kiedy ju¿ znalaz³ siê na dole dysza³ niczym miech, szczerze mówi¹c dysz¹cy w¹¿ to ciekawy widok. Ten pod groŸnym spojrzeniem równie¿ siê zawstydzi³ i chyba nie wiedzia³ co odpowiedzieÌ, widocznie jednak ucieszy³ siê z cofniêcia do balla. Myu us³yszawszy polecenie zasmuci³a siê ale nie w g³owie jej by³y sprzeciwy, z min¹ jakby sz³a na œciêcie ruszy³a na górê. Ty posz³aœ za ni¹, wchodz¹c na schody zerknê³aœ na ch³opaka, ten widaÌ by³ bardzo wci¹gniêty lektur¹ i nawet zmi¹³ kartki wpatruj¹c siê zawziêci w ksi¹¿kê. WidaÌ czyta³ jakiœ bardzo emocjonuj¹cy moment, kiedy by³aœ prawie na szczycie schodów us³ysza³aœ jego g³oœne westchnienie ulgi. W pokoju Myu w³aœnie przebiera³a siê w to co mia³a przeznaczone do spania.

[valen]

Sorry Âże wczoraj nie byÂło odpisu ale to wina siÂł wyÂższych tj. brak prÂądu.

-----------------------------------------------------------------------------

Spojrza³aœ na ch³opaka, ten nawet nie podniós³ na Ciebie oczu a co dopiero zwróci³ uwagê na to ¿e mu siê przypatrujesz, zauwa¿y³aœ tytu³ czytanej przez niego ksi¹¿ki, nie brzmia³ on zbyt przyjemnie chocia¿ bardzo adekwatnie do sytuacji sprzed kilku chwil, brzmia³ on "Po¿oga" napisana przez kogoœ o inicja³ach SS. Wiêcej nie zobaczy³aœ bo zas³ania³ resztê nazwiska rêk¹. Z obserwacji tej nie dowiedzia³aœ siê co prawda dlaczego pomóg³ czy co nim kierowa³o. Szczerze mówi¹c nic siê nie dowiedzia³aœ.
Na widok rozkrzyczanej siostry zmru¿y³aœ oczy, ta widz¹c Twoje groŸne spojrzenie natychmiast siê uspokoi³a. Nie mog³a jednak powstrzymaÌ siê od nerwowego podskakiwania i rozgl¹dania siê, widaÌ ¿e jest przejêta ponad miarê. Nagle us³ysza³aœ dziwny dŸwiêk dobiegaj¹cy ze schodów. Po chwili sta³o siê jasne ¿e to dŸwiêk wê¿a zsuwaj¹cego siê z nich, widaÌ by³ zdyszany ci¹g³ym œlizgiem w dó³ bo kiedy ju¿ znalaz³ siê na dole dysza³ niczym miech, szczerze mówi¹c dysz¹cy w¹¿ to ciekawy widok. Ten pod groŸnym spojrzeniem równie¿ siê zawstydzi³ i chyba nie wiedzia³ co odpowiedzieÌ, widocznie jednak ucieszy³ siê z cofniêcia do balla. Myu us³yszawszy polecenie zasmuci³a siê ale nie w g³owie jej by³y sprzeciwy, z min¹ jakby sz³a na œciêcie ruszy³a na górê. Ty posz³aœ za ni¹, wchodz¹c na schody zerknê³aœ na ch³opaka, ten widaÌ by³ bardzo wci¹gniêty lektur¹ i nawet zmi¹³ kartki wpatruj¹c siê zawziêci w ksi¹¿kê. WidaÌ czyta³ jakiœ bardzo emocjonuj¹cy moment, kiedy by³aœ prawie na szczycie schodów us³ysza³aœ jego g³oœne westchnienie ulgi. W pokoju Myu w³aœnie przebiera³a siê w to co mia³a przeznaczone do spania.

- Hm - mruczĂŞ pod nosem. AÂż tak bardzo wciÂągnĂŞÂła go ta lektura? BĂŞdĂŞ musiaÂła zapytaĂŚ siĂŞ o czym to jest...
Potrz¹sam lekko g³ow¹, która b¹dŸ co b¹dŸ zaczyna mi ci¹¿yÌ na szyi. Zmêczenie... eh, pomyœleÌ, ¿e ju¿ dawno tak bardzo Ÿle siê nie czu³am.
Po chwili na moj¹ twarz wp³ywa wyraz szoku, mieszany z niezadowoleniem. Hondour...! Jak ja mog³am zapomnieÌ! Ca³¹ akcja na pewno siê jakoœ na nim odbi³a, trzeba siê nim zaj¹Ì.
StajĂŞ na progu pokoju, zatrzymujÂąc siĂŞ.
- IdÂź spaĂŚ - mĂłwiĂŞ do Myu. - NiedÂługo przyjdĂŞ - dodajĂŞ.
Rozgl¹dam siê za Sneaselem, który powinien gdzieœ tutaj byÌ, skoro go nie schowa³am do Pokeballa. Wskazujê dziewczynkê i mówiê mu, ¿e ma jej przypilnowaÌ. Potem zamykam drzwi i schodzê z powrotem na dó³. W jakimœ odosobnionym miejscu wypuszczam ognistego pieska, maj¹c nadziejê, ¿e bêdzie przytomny. Chyba a¿ tak Ÿle z nim nie jest?

[Mini]

- Hm - mruczĂŞ pod nosem. AÂż tak bardzo wciÂągnĂŞÂła go ta lektura? BĂŞdĂŞ musiaÂła zapytaĂŚ siĂŞ o czym to jest...
Potrz¹sam lekko g³ow¹, która b¹dŸ co b¹dŸ zaczyna mi ci¹¿yÌ na szyi. Zmêczenie... eh, pomyœleÌ, ¿e ju¿ dawno tak bardzo Ÿle siê nie czu³am.
Po chwili na moj¹ twarz wp³ywa wyraz szoku, mieszany z niezadowoleniem. Hondour...! Jak ja mog³am zapomnieÌ! Ca³¹ akcja na pewno siê jakoœ na nim odbi³a, trzeba siê nim zaj¹Ì.
StajĂŞ na progu pokoju, zatrzymujÂąc siĂŞ.
- IdÂź spaĂŚ - mĂłwiĂŞ do Myu. - NiedÂługo przyjdĂŞ - dodajĂŞ.
Rozgl¹dam siê za Sneaselem, który powinien gdzieœ tutaj byÌ, skoro go nie schowa³am do Pokeballa. Wskazujê dziewczynkê i mówiê mu, ¿e ma jej przypilnowaÌ. Potem zamykam drzwi i schodzê z powrotem na dó³. W jakimœ odosobnionym miejscu wypuszczam ognistego pieska, maj¹c nadziejê, ¿e bêdzie przytomny. Chyba a¿ tak Ÿle z nim nie jest?

Co do zmĂŞczenia to rzeczywiÂście byÂło kiepsko, akcja ratownicza zmĂŞczyÂła CiĂŞ ponad miarĂŞ a i trudy caÂłego dnia rĂłwnieÂż dawaÂły siĂŞ mocno we znaki, ogĂłlnie powiedziawszy najchĂŞtniej poÂłoÂżyÂłabyÂś siĂŞ spaĂŚ i nie wstawaÂła do rana. Kiedy pomyÂślaÂłaÂś o Houndourze caÂłe zmĂŞczenie uleciaÂło z Ciebie, wydaÂłaÂś Myu stosowne polecenia, ta spojrzaÂła na Ciebie z przestrachem.
- Ale zaraz przyjdziesz? - dopytywa³a kiedy Ty szuka³aœ Sneasela. WidaÌ ¿e boi siê, szczerze mówi¹c nie jest to dziwne, przecie¿ dopiero co widzia³a coœ czego nie chce siê ogl¹daÌ nawet w najgorszym koszmarze - Musisz przyjœÌ bo inaczej nie zasnê. I nie zostawiaj mnie z tym potworem - wskaza³a w bli¿ej nieokreœlonym kierunku, widaÌ by³o jednak ¿e chodzi jej o Sevipera.
Sneasela znalaz³aœ na korytarzu, schowany za rogiem wsuwa³ bli¿ej niezidentyfikowany kawa³ek jedzenia, coœ pomiêdzy chlebem a bu³k¹ oraz d¿emem a ketchupem ale widaÌ bardzo mu to smakowa³o, z radoœci¹ usiad³ w przejœciu gdzie dalej zajada³ swój przysmak... ciekawe sk¹d on to wzi¹³? W ka¿dym razie Myu znacznie siê rozpogodzi³a widz¹c kto ma jej pilnowaÌ. Sneasel spogl¹da³ na ni¹ znacznie przyjaŸniej od Sevipera, mia³aœ nadziejê ¿e bêdzie jednak bardziej od niego stanowczy. Szybkim krokiem pokona³aœ schody w dó³. Ch³opak dalej siedzia³ na swoim miejscu i wci¹¿ czyta³ ksi¹¿kê wpatruj¹c siê w ni¹ jakby zobaczy³ UFO, ogólnie powiedziawszy by³ ni¹ tak zafascynowany ¿e nawet nie zauwa¿y³ ¿e jego Geodue szarpie go za nogawkê. Usiad³aœ w rogu pomieszczenia i wypuœci³aœ z kulki ognistego psa, ten od zewn¹trz wygl¹da³ zupe³nie dobrze, jednak jego rany prawdopodobnie kry³y siê wewn¹trz. Houndour le¿a³ spokojnie jednak pojêkiwa³ cichutko, nagle us³ysza³aœ za sob¹ kroki, obróci³aœ siê i zauwa¿y³aœ siostrê Joy.
- MogĂŞ go zbadaĂŚ, wyglÂąda na to Âże jest poparzony od Âśrodka - powiedziaÂła.
Zauwa¿y³aœ ¿e ch³opak podniós³ wzrok znad ksi¹¿ki i obserwowa³ was.

[valen]

Co do zmĂŞczenia to rzeczywiÂście byÂło kiepsko, akcja ratownicza zmĂŞczyÂła CiĂŞ ponad miarĂŞ a i trudy caÂłego dnia rĂłwnieÂż dawaÂły siĂŞ mocno we znaki, ogĂłlnie powiedziawszy najchĂŞtniej poÂłoÂżyÂłabyÂś siĂŞ spaĂŚ i nie wstawaÂła do rana. Kiedy pomyÂślaÂłaÂś o Houndourze caÂłe zmĂŞczenie uleciaÂło z Ciebie, wydaÂłaÂś Myu stosowne polecenia, ta spojrzaÂła na Ciebie z przestrachem.
- Ale zaraz przyjdziesz? - dopytywa³a kiedy Ty szuka³aœ Sneasela. WidaÌ ¿e boi siê, szczerze mówi¹c nie jest to dziwne, przecie¿ dopiero co widzia³a coœ czego nie chce siê ogl¹daÌ nawet w najgorszym koszmarze - Musisz przyjœÌ bo inaczej nie zasnê. I nie zostawiaj mnie z tym potworem - wskaza³a w bli¿ej nieokreœlonym kierunku, widaÌ by³o jednak ¿e chodzi jej o Sevipera.
Sneasela znalaz³aœ na korytarzu, schowany za rogiem wsuwa³ bli¿ej niezidentyfikowany kawa³ek jedzenia, coœ pomiêdzy chlebem a bu³k¹ oraz d¿emem a ketchupem ale widaÌ bardzo mu to smakowa³o, z radoœci¹ usiad³ w przejœciu gdzie dalej zajada³ swój przysmak... ciekawe sk¹d on to wzi¹³? W ka¿dym razie Myu znacznie siê rozpogodzi³a widz¹c kto ma jej pilnowaÌ. Sneasel spogl¹da³ na ni¹ znacznie przyjaŸniej od Sevipera, mia³aœ nadziejê ¿e bêdzie jednak bardziej od niego stanowczy. Szybkim krokiem pokona³aœ schody w dó³. Ch³opak dalej siedzia³ na swoim miejscu i wci¹¿ czyta³ ksi¹¿kê wpatruj¹c siê w ni¹ jakby zobaczy³ UFO, ogólnie powiedziawszy by³ ni¹ tak zafascynowany ¿e nawet nie zauwa¿y³ ¿e jego Geodue szarpie go za nogawkê. Usiad³aœ w rogu pomieszczenia i wypuœci³aœ z kulki ognistego psa, ten od zewn¹trz wygl¹da³ zupe³nie dobrze, jednak jego rany prawdopodobnie kry³y siê wewn¹trz. Houndour le¿a³ spokojnie jednak pojêkiwa³ cichutko, nagle us³ysza³aœ za sob¹ kroki, obróci³aœ siê i zauwa¿y³aœ siostrê Joy.
- MogĂŞ go zbadaĂŚ, wyglÂąda na to Âże jest poparzony od Âśrodka - powiedziaÂła.
Zauwa¿y³aœ ¿e ch³opak podniós³ wzrok znad ksi¹¿ki i obserwowa³ was.

Nie odpowiadam Myu. Poczeka chwilê i nic jej siê nie stanie. Jakbym siê jeszcze wda³a w gadkê szmatkê, to by to jeszcze wiêcej czasu zajê³o. Na widok bu³kopodobnej rzeczy trzymanej przez Sneasela, krzywiê siê lekko, unosz¹c jedn¹ brew do góry. Sk¹d on to wzi¹³? Mam nadziejê, ¿e nie ze œmietnika... ju¿ chyba lepiej by³o by gdyby j¹ komuœ ukrad³. To te¿ moja wina, nie pomyœla³am, ¿eby mu coœ do jedzenia daÌ. G³odny na pewno musia³ byÌ, a b¹dŸ co b¹dŸ zas³u¿y³ na nagrodê.
Na ognistego psa patrzê ze wspó³czuciem i niepokojem. Nic dziwnego, w koùcu na¿ar³ siê tyle tych p³omieni... Mam nadziejê, ¿e to nic powa¿nego.
Ujrzawszy siostrĂŞ Joy, na mojÂą twarz wyskakuje ulga, ktĂłra po chwili zostaje zakryta powaÂżnÂą i jakby obojĂŞtnÂą minÂą. PodnoszĂŞ siĂŞ i chowam Pokemona do Âśrodka. Pokeball podajĂŞ pielĂŞgniarce.
- Proszê siê nim zaj¹Ì - mówiê z proœb¹ w g³osie.
Niby mogÂłaby go tutaj zbadaĂŚ, ale chyba lepiej bĂŞdzie gdzieÂś gdzie jest jaÂśniej i ma ten caÂły sprzĂŞt do wykorzystania...
Potem siadam na najbliÂższym krzeÂśle, ewentualnie moÂże teÂż byĂŚ podÂłoga, wyraÂźnie wszystkim zmĂŞczona. ZaczekaĂŚ na Houndoura? Nie wiem jak dÂługo to potrwa...
Wzdycham cicho.

[Mini]

Nie odpowiadam Myu. Poczeka chwilê i nic jej siê nie stanie. Jakbym siê jeszcze wda³a w gadkê szmatkê, to by to jeszcze wiêcej czasu zajê³o. Na widok bu³kopodobnej rzeczy trzymanej przez Sneasela, krzywiê siê lekko, unosz¹c jedn¹ brew do góry. Sk¹d on to wzi¹³? Mam nadziejê, ¿e nie ze œmietnika... ju¿ chyba lepiej by³o by gdyby j¹ komuœ ukrad³. To te¿ moja wina, nie pomyœla³am, ¿eby mu coœ do jedzenia daÌ. G³odny na pewno musia³ byÌ, a b¹dŸ co b¹dŸ zas³u¿y³ na nagrodê.
Na ognistego psa patrzê ze wspó³czuciem i niepokojem. Nic dziwnego, w koùcu na¿ar³ siê tyle tych p³omieni... Mam nadziejê, ¿e to nic powa¿nego.
Ujrzawszy siostrĂŞ Joy, na mojÂą twarz wyskakuje ulga, ktĂłra po chwili zostaje zakryta powaÂżnÂą i jakby obojĂŞtnÂą minÂą. PodnoszĂŞ siĂŞ i chowam Pokemona do Âśrodka. Pokeball podajĂŞ pielĂŞgniarce.
- Proszê siê nim zaj¹Ì - mówiê z proœb¹ w g³osie.
Niby mogÂłaby go tutaj zbadaĂŚ, ale chyba lepiej bĂŞdzie gdzieÂś gdzie jest jaÂśniej i ma ten caÂły sprzĂŞt do wykorzystania...
Potem siadam na najbliÂższym krzeÂśle, ewentualnie moÂże teÂż byĂŚ podÂłoga, wyraÂźnie wszystkim zmĂŞczona. ZaczekaĂŚ na Houndoura? Nie wiem jak dÂługo to potrwa...
Wzdycham cicho.

Brak odpowiedzi lekko rozwœcieczy³ Myu, sta³a siê jeszcze bardziej czepliwa i nachalna, zakoùczy³aœ jej fochy wychodz¹c z pokoju, Sneasel doskonale wype³ni³ swoj¹ rolê tj. skutecznie udaremni³ jej wyjœcie z pokoju, widaÌ ¿e mimo i¿ nie wzbudza w niej takiego strachu jak Seviper to potrafi zapanowaÌ nad "lekko" wnerwion¹ i podekscytowan¹ dziewczynk¹. Poprosi³aœ siostrê Joy o pomoc przy Houndourze. Ta pokiwa³a g³ow¹ i szybko pobieg³a do jakiejœ innej sali, po chwili wróci³a z ³ó¿kiem na kó³kach i kilkoma Chensey do pomocy, szybko uwinê³y siê z po³o¿eniem pokemona na wy¿ej wymienionym pojeŸdzie i jeszcze szybciej ruszy³y w kierunku pokoju w którym mia³o siê odbyÌ leczenie oraz badania, z nadziej¹ na szybkie odzyskanie pokemona który móg³ przecie¿ byÌ powa¿nie ranny usiad³aœ na niewielkim fotelu z lekko zniszczonym oparciem, po oparciu siê o nie przechyla³o siê dosyÌ daleko do ty³u przez co znalaz³aœ siê w pozycji le¿no-siadnej. Powinno Ci to pomóc siê zrelaksowaÌ ale niestety zamartwienie siê o Houndoura nie pozwoli³o Ci na to, nawet gdybyœ bardzo tego chcia³a. Czeka³aœ d³ugie dwadzieœcia minut, wydaje siê ¿e ten czas jest niczym, jednak dla osoby czekaj¹cej na coœ mo¿e on byÌ nie kilkoma minutami a kilkoma godzinami, czas p³yn¹³ znacznie wolniej, nawet wydawa³o siê ¿e nie sta³ym, wolnym tempem a coraz wolniej, jakby s³ab³. W sali poza Tob¹ by³ tylko ten ch³opak od po¿aru, wci¹¿ wpatrywa³ siê w litery, teraz jednak czyta³ spokojnie, jakby nie musia³ siê niczym przejmowaÌ. Nagle zauwa¿y³aœ ¿e od d³u¿szego czasu nie przewraca³ kartki, logiczne ¿e nikt w tym wieku nie czyta tak wolno a nawet jeœli to wtedy nie czyta wcale, ten tutaj wczeœniej przewraca³ kartkê praktycznie co chwilê, widaÌ ¿e bardzo szybko czyta³. Zauwa¿y³aœ ¿e jego wzrok b³¹dzi nad ksi¹¿k¹ obserwuj¹c salê, czêsto zatrzymywa³ siê na Tobie i zostawa³ tam d³u¿ej. Jego twarz nie wyra¿a³a niczego. Na wszelki wypadek sprawdzi³aœ czy nie jesteœ gdzieœ ubrudzona czy coœ w tym stylu, okaza³o siê ¿e nie wiêc musia³ patrzeÌ z jakiegoœ innego powodu. Zamknê³aœ oczy by nie zwracaÌ na niego uwagi...



... pik, pik, pik. Ten dŸwiêk wyrwa³ Ciê z zamyœlenia. Spojrza³aœ odruchowo na zegar na œcianie... przespa³aœ ponad trzy godziny! DŸwiêk oznacza³ otwarcie siê drzwi prowadz¹cych do sali operacyjnej i zakoùczenie badania. W drzwiach pojawi³a siê siostra Joy pokazuj¹c rêk¹ byœ wesz³a, by³a uœmiechniêta co wskazywa³o na pomyœlne zakoùczenie badaù. Nagle zauwa¿y³aœ coœ. W fotelu zaledwie pó³ metra od Twojego siedzia³ ch³opak czytaj¹cy wczeœniej ksi¹¿kê i patrzy³ na Ciebie. Dziwne by³o to ¿e wszystkie inne fotele s¹ puste, no i wczeœniej siedzia³ na przeciwleg³ym kraùcu sali.

[valen]

Brak odpowiedzi lekko rozwœcieczy³ Myu, sta³a siê jeszcze bardziej czepliwa i nachalna, zakoùczy³aœ jej fochy wychodz¹c z pokoju, Sneasel doskonale wype³ni³ swoj¹ rolê tj. skutecznie udaremni³ jej wyjœcie z pokoju, widaÌ ¿e mimo i¿ nie wzbudza w niej takiego strachu jak Seviper to potrafi zapanowaÌ nad "lekko" wnerwion¹ i podekscytowan¹ dziewczynk¹. Poprosi³aœ siostrê Joy o pomoc przy Houndourze. Ta pokiwa³a g³ow¹ i szybko pobieg³a do jakiejœ innej sali, po chwili wróci³a z ³ó¿kiem na kó³kach i kilkoma Chensey do pomocy, szybko uwinê³y siê z po³o¿eniem pokemona na wy¿ej wymienionym pojeŸdzie i jeszcze szybciej ruszy³y w kierunku pokoju w którym mia³o siê odbyÌ leczenie oraz badania, z nadziej¹ na szybkie odzyskanie pokemona który móg³ przecie¿ byÌ powa¿nie ranny usiad³aœ na niewielkim fotelu z lekko zniszczonym oparciem, po oparciu siê o nie przechyla³o siê dosyÌ daleko do ty³u przez co znalaz³aœ siê w pozycji le¿no-siadnej. Powinno Ci to pomóc siê zrelaksowaÌ ale niestety zamartwienie siê o Houndoura nie pozwoli³o Ci na to, nawet gdybyœ bardzo tego chcia³a. Czeka³aœ d³ugie dwadzieœcia minut, wydaje siê ¿e ten czas jest niczym, jednak dla osoby czekaj¹cej na coœ mo¿e on byÌ nie kilkoma minutami a kilkoma godzinami, czas p³yn¹³ znacznie wolniej, nawet wydawa³o siê ¿e nie sta³ym, wolnym tempem a coraz wolniej, jakby s³ab³. W sali poza Tob¹ by³ tylko ten ch³opak od po¿aru, wci¹¿ wpatrywa³ siê w litery, teraz jednak czyta³ spokojnie, jakby nie musia³ siê niczym przejmowaÌ. Nagle zauwa¿y³aœ ¿e od d³u¿szego czasu nie przewraca³ kartki, logiczne ¿e nikt w tym wieku nie czyta tak wolno a nawet jeœli to wtedy nie czyta wcale, ten tutaj wczeœniej przewraca³ kartkê praktycznie co chwilê, widaÌ ¿e bardzo szybko czyta³. Zauwa¿y³aœ ¿e jego wzrok b³¹dzi nad ksi¹¿k¹ obserwuj¹c salê, czêsto zatrzymywa³ siê na Tobie i zostawa³ tam d³u¿ej. Jego twarz nie wyra¿a³a niczego. Na wszelki wypadek sprawdzi³aœ czy nie jesteœ gdzieœ ubrudzona czy coœ w tym stylu, okaza³o siê ¿e nie wiêc musia³ patrzeÌ z jakiegoœ innego powodu. Zamknê³aœ oczy by nie zwracaÌ na niego uwagi...



... pik, pik, pik. Ten dŸwiêk wyrwa³ Ciê z zamyœlenia. Spojrza³aœ odruchowo na zegar na œcianie... przespa³aœ ponad trzy godziny! DŸwiêk oznacza³ otwarcie siê drzwi prowadz¹cych do sali operacyjnej i zakoùczenie badania. W drzwiach pojawi³a siê siostra Joy pokazuj¹c rêk¹ byœ wesz³a, by³a uœmiechniêta co wskazywa³o na pomyœlne zakoùczenie badaù. Nagle zauwa¿y³aœ coœ. W fotelu zaledwie pó³ metra od Twojego siedzia³ ch³opak czytaj¹cy wczeœniej ksi¹¿kê i patrzy³ na Ciebie. Dziwne by³o to ¿e wszystkie inne fotele s¹ puste, no i wczeœniej siedzia³ na przeciwleg³ym kraùcu sali.

Oj tak, czas, przez który musisz na coœ czekaÌ, strasznie siê d³u¿y. Sekundy zmieniaj¹ siê w minuty, a minuty w godziny, a same godziny w doby. Nie doœÌ, ¿e jest to nudne, to jeszcze mêcz¹ce. Wiêc by umiliÌ sobie t¹ 'chwilê' rozgl¹dam siê po pomieszczeniu, próbuj¹c nie myœleÌ o ognistym psie. Przecie¿ wszystko bêdzie dobrze... bo bêdzie, prawda?
Mój wrodzony pesymizm przeradza siê w takich chwilach w wrêcz szaleùczy optymizm. Przecie¿ nic nie mo¿e pójœÌ Ÿle. Jest on pod opiek¹ siostry Joy, a jak wiadomo ona zrobi wszystko, byleby uzdrowiÌ pacjenta...
Kiwam przy tych przemyÂśleniach gÂłowÂą - lekko bo lekko, ale zawsze. Po to, by przekonaĂŚ siĂŞ do tego pozytywnego myÂślenia. Skoro nie ma kogoÂś kto by mnie wsparÂł, trzeba radziĂŚ sobie samemu.
Hm, a temu ch³opakowi znudzi³a siê ksi¹¿ka? A mo¿e a¿ tak bardzo mu siê spodoba³am, ¿e nie mo¿e siê na niej skupiÌ?
Przy tym drugim, uÂśmiecham siĂŞ ironicznie. Dobre sobie! Same takie myÂśli sÂą Âśmiechu warte.

PodskakujĂŞ lekko, sÂłyszÂąc pikanie. Przez mojÂą gÂłowĂŞ przebiega, iÂż jest to alarm przeciwpoÂżarowy...
Ale na szczĂŞÂście nie.
PodnoszĂŞ siĂŞ z zamiarem pĂłjÂścia do podopiecznego. Jednak zauwaÂżam, Âże Ăłw nieznajomy osobnik zmieniÂł swoje poÂłoÂżenie... ciekawe. Tamto miejsce zrobiÂło siĂŞ za twarde... czy mnie obserwowaÂł kiedy spaÂłam?
KrzywiĂŞ siĂŞ lekko, zerkajÂąc w jego stronĂŞ. ObmacujĂŞ kieszenie, upewniajÂąc siĂŞ Âże wszystko przy sobie mam. Potem idĂŞ do siostry Joy.

[Mini]

Oj tak, czas, przez który musisz na coœ czekaÌ, strasznie siê d³u¿y. Sekundy zmieniaj¹ siê w minuty, a minuty w godziny, a same godziny w doby. Nie doœÌ, ¿e jest to nudne, to jeszcze mêcz¹ce. Wiêc by umiliÌ sobie t¹ 'chwilê' rozgl¹dam siê po pomieszczeniu, próbuj¹c nie myœleÌ o ognistym psie. Przecie¿ wszystko bêdzie dobrze... bo bêdzie, prawda?
Mój wrodzony pesymizm przeradza siê w takich chwilach w wrêcz szaleùczy optymizm. Przecie¿ nic nie mo¿e pójœÌ Ÿle. Jest on pod opiek¹ siostry Joy, a jak wiadomo ona zrobi wszystko, byleby uzdrowiÌ pacjenta...
Kiwam przy tych przemyÂśleniach gÂłowÂą - lekko bo lekko, ale zawsze. Po to, by przekonaĂŚ siĂŞ do tego pozytywnego myÂślenia. Skoro nie ma kogoÂś kto by mnie wsparÂł, trzeba radziĂŚ sobie samemu.
Hm, a temu ch³opakowi znudzi³a siê ksi¹¿ka? A mo¿e a¿ tak bardzo mu siê spodoba³am, ¿e nie mo¿e siê na niej skupiÌ?
Przy tym drugim, uÂśmiecham siĂŞ ironicznie. Dobre sobie! Same takie myÂśli sÂą Âśmiechu warte.

PodskakujĂŞ lekko, sÂłyszÂąc pikanie. Przez mojÂą gÂłowĂŞ przebiega, iÂż jest to alarm przeciwpoÂżarowy...
Ale na szczĂŞÂście nie.
PodnoszĂŞ siĂŞ z zamiarem pĂłjÂścia do podopiecznego. Jednak zauwaÂżam, Âże Ăłw nieznajomy osobnik zmieniÂł swoje poÂłoÂżenie... ciekawe. Tamto miejsce zrobiÂło siĂŞ za twarde... czy mnie obserwowaÂł kiedy spaÂłam?
KrzywiĂŞ siĂŞ lekko, zerkajÂąc w jego stronĂŞ. ObmacujĂŞ kieszenie, upewniajÂąc siĂŞ Âże wszystko przy sobie mam. Potem idĂŞ do siostry Joy.