Super! WyÂśmienite! Bardzo mi sie podoba.
10/10

[Szron]

Super! WyÂśmienite! Bardzo mi sie podoba.
10/10

Wow... Od mojego ostatniego postu, minĂŞÂły ponad dwa lata, dacie wiarĂŞ?
Ten czas leci za szybko, dajĂŞ sÂłowo.
Widzê, ¿e mój FanFick, jednak przypad³ komuœ do gustu, dlatego og³aszam wszem i wobec, ¿e powracam. Tak jest. Czwarty rozdzia³ pojawi siê dzisiaj, najpóŸniej jutro.
Nie bĂŞdzie miaÂł nic wspĂłlnego z tym czwartym rozdziaÂłem, ktĂłry znajduje siĂŞ na forum strony Pokemon Valhalla. MoÂżna powiedzieĂŚ, Âże zaczynam od zera, no prawie.

[Dominick]

Wow... Od mojego ostatniego postu, minĂŞÂły ponad dwa lata, dacie wiarĂŞ?
Ten czas leci za szybko, dajĂŞ sÂłowo.
Widzê, ¿e mój FanFick, jednak przypad³ komuœ do gustu, dlatego og³aszam wszem i wobec, ¿e powracam. Tak jest. Czwarty rozdzia³ pojawi siê dzisiaj, najpóŸniej jutro.
Nie bĂŞdzie miaÂł nic wspĂłlnego z tym czwartym rozdziaÂłem, ktĂłry znajduje siĂŞ na forum strony Pokemon Valhalla. MoÂżna powiedzieĂŚ, Âże zaczynam od zera, no prawie.

pisz dalej zanosi sie ciekawie a ocena bardzo dobra z +

[koziolek15xd]

pisz dalej zanosi sie ciekawie a ocena bardzo dobra z +

OD AUTORA:

Chcia³oby siê zakrzykn¹Ì: "Nareszcie"!
Ale poniewaÂż nie wypada krzyczeĂŚ w towarzystwie, powiem tylko: "Oto czwarty rozdziaÂł, trochĂŞ zmieniony, ale jest. ÂŻyczĂŞ wszystkim miÂłego czytania".

Tekst WÂłaÂściwy:

ROZDZIAÂŁ CZWARTY
BARDZO NIETYPOWY TYP

Dominick siedziaÂł po turecku na Âławce. ÂŻuÂł gumĂŞ i wpatrywaÂł siĂŞ w wyÂświetlacz PokeDexa, ktĂłry, nawiasem mĂłwiÂąc, byÂł zielony. ChÂłopak doszedÂł do wniosku, Âże to z powodu typu jego Pokemona startowego. SzukaÂł informacji o Turtwigu, ktĂłry leÂżaÂł obok niego. Aipom bawiÂł siĂŞ z dzieciakami w fontannie, znajdujÂącej siĂŞ kilka krokĂłw dalej.
Ch³opak oderwa³ na chwilê wzrok od listy ataków, jakie zna i jakie mo¿e przyswoiÌ Turtwig, i rozejrza³ siê po placyku. Rachel i Heather nadal nie by³o widaÌ. Jakieœ pó³ godziny temu, dziewczyny posz³y w miasto, obiecuj¹c, ¿e wróc¹ za piêtnaœcie minut.
ChÂłopak westchn¹³ i spojrzaÂł na swĂłj nowy PokeTech, rĂłwnieÂż zielony. DochodziÂło poÂłudnie, a juÂż tyle siĂŞ wydarzyÂło. Po dotarciu do Jubilife, odnieÂśli rannego Starly’ego do Centrum Pokemon. Tam zostawili go, nakazujÂąc siostrze Joy wypuÂściĂŚ go, kiedy bĂŞdzie juÂż zdrowy.
- Gdzie one polazÂły? – zastanowiÂł siĂŞ gÂłoÂśno.
StrzeliÂł balonem z gumy, po czym wrĂłciÂł Turtwiga do PokeBalla.
- Aipom, idziemy! – zawoÂłaÂł do Pokemona.
Ma³pka z niezbyt zachwycon¹ min¹ wyskoczy³a z fontanny i podbieg³a do niego. Ruszyli razem w dó³ ulicy. S³oùce œwieci³o jasno i mocno grza³o, lecz wia³ te¿ lekki wiatr. Dzieù by³ bardzo przyjemny. Ludzie na ulicy wydawali siê beztroscy i pozbawieni problemów. Ch³opak kroczy³ powoli, rozgl¹daj¹c siê na wszystkie strony i podziwiaj¹c architekturê, zagl¹da³ przez witryny do wnêtrz sklepów, wszed³ nawet do w³oskiej restauracji.
- Witamy Monsignore! – powitaÂła go niewysoka dziewczyna.
ByÂła bardzo opalona, miaÂła kasztanowe wÂłosy i piwne oczy. WrĂŞczyÂła mu kartĂŞ i wskazaÂła stolik.
- Witaj, dziewczĂŞ powitalne – odpowiedziaÂł chÂłopak, trzeba przyznaĂŚ lekko zaskoczony.
UsiadÂł i otworzyÂł kartĂŞ, a naprzeciw niego usadowiÂł siĂŞ Aipom.
- Nawet PizzĂŞ majÂą… WezmĂŞ ci ma³¹ HawajskÂą, ale bÂłagam nie rzucaj szynkÂą w kaÂżdego kto przejdzie obok naszego stolika – powiedziaÂł chÂłopak.
Aipom zaÂśmiaÂł siĂŞ cicho, ale obiecaÂł Âże bĂŞdzie grzeczny. Dominick zamĂłwiÂł Lasagne.
Jedzenie byÂło wyÂśmienite, a obsÂługa miÂła. Kiedy byli w poÂłowie obiadu, z kuchni dobiegÂł ich brzĂŞk upadajÂących rondli i krzyk. Po chwili wypadÂł z niej maÂły, wÂłochaty stwĂłr, chyba jakiÂś Pokemon.
- Mamma Mia! Znowu to samo! – zawoÂłaÂł kucharz, w wielkiej biaÂłej czapie, ktĂłry wybiegÂł z kuchni.
Dominick patrzy³ na tê scenê z zaciekawieniem. Kierownik restauracji k³óci³ siê z kucharzem.
- KtoÂś musi go zÂłapaĂŚ albo uÂśpiĂŚ! Inaczej nie bĂŞdĂŞ mĂłgÂł pracowaĂŚ! – woÂłaÂł szef kuchni.
ChÂłopak odÂłoÂżyÂł widelec. WstaÂł i podszedÂł do nich.
- ZgÂłaszam siĂŞ na ochotnika. Znaczy do zÂłapania, usypiaĂŚ nie bĂŞdĂŞ – oznajmiÂł.
- A ty to kto, Âże tak zapytam? – zwrĂłciÂł siĂŞ do niego kierownik.
- Mam na imiĂŞ Dominick. Przez C i K na koĂącu – przedstawiÂł siĂŞ chÂłopak.
- Aha… JesteÂś z jakiejÂś agencji, czy coÂś?
- Nie, po prostu chcĂŞ pomĂłc. Czy wiedzÂą panowie gdzie teraz mĂłgÂł siĂŞ udaĂŚ ten Pokemon?
- Pewnie w dó³ ulicy, jest tam park. Zawsze kiedy siĂŞ naje idzie spaĂŚ. PrĂłbowaliÂśmy go zÂłapaĂŚ kilka razy… Jest cwany i szybki, choĂŚ nie wyglÂąda – powiedziaÂł kucharz, po czym wrĂłciÂł do kuchni.
- Mnie siĂŞ uda. MoÂże nie wyglÂądam, ale teÂż jestem caÂłkiem szybki i cwany – pochwaliÂł siĂŞ chÂłopak.
- Tak, nie widaĂŚ tego – przyznaÂł kierownik, po czym odwrĂłciÂł siĂŞ i odszedÂł.

- No i gdzie on jest!? – zawoÂłaÂła Rachel.
Razem z Heather staÂły na placu, w miejscu w ktĂłrym miaÂły siĂŞ spotkaĂŚ z Dominickiem i Aipomem. Heather westchnĂŞÂła i oparÂła siĂŞ o fontannĂŞ. SpojrzaÂła w niebo i przymruÂżyÂła oczy. ByÂło piĂŞĂŚ minut po dwunastej, sÂłoĂące byÂło w zenicie i dawaÂło z siebie wszystko. Dawno nie byÂło tak gorÂąco.
- Wiesz, miaÂłyÂśmy siĂŞ spotkaĂŚ z nim ze dwadzieÂścia minut temu – powiedziaÂła Heather, wkÂładajÂąc dÂłonie do wody.
- Oj, po czyjej jesteÂś stronie? – warknĂŞÂła Rachel i usiadÂła obok koleÂżanki.
Heather ponownie westchnĂŞÂła i poprawiÂła kapelusz na gÂłowie. Rachel wychyliÂła siĂŞ do tyÂłu i z pluskiem wpadÂła do fontanny. Heather odwrĂłciÂła gÂłowĂŞ, aby ukryĂŚ uÂśmiech.

Dominick i Aipom szli powoli przez park.
- Kretyn… - warkn¹³ chÂłopak, wspominajÂąc przemÂądrzaÂłego kierownika restauracji.
- Aipom… - mrukn¹³ Pokemon, przewracajÂąc oczyma.
Dominick uœmiechn¹³ siê. Po tak d³ugim czasie zna³ swojego Pokemona na wylot i rozumia³ go bez problemów.
- Masz racjĂŞ, jeszcze siĂŞ zdziwi – przyznaÂł Dominick.
Nagle z krzakĂłw wyskoczyÂł wÂłochaty Pokemon, ktĂłrego widzieli w restauracji.
- To Munchlax! – zawoÂłaÂł chÂłopak.
- Munch! – odkrzykn¹³ Pokemon, po czym znikn¹³ w krzakach po drugiej strony ÂścieÂżki.
- Ai-pom! – zawoÂłaÂła maÂłpka, po czym rzuciÂła siĂŞ za uciekinierem.
- Czekaj! – krzykn¹³ Dominick.
Munchlax faktycznie byÂł szybki. PrzedzieraÂł siĂŞ przez krzaki z szybkoÂściÂą wyÂścigowego bolidu.
- NiezÂły jest – sapn¹³ chÂłopak, kiedy po piĂŞtnastu minutach pogoni padÂł zmĂŞczony nad brzegiem parkowego jeziora. WyciÂągn¹³ kanapkĂŞ dla siebie i banana dla Aipoma. RozÂłoÂżyÂł siĂŞ na trawie i zapatrzyÂł w niebo. ByÂł zbyt zmĂŞczony, Âżeby siĂŞ ruszyĂŚ, nie mĂłwiÂąc juÂż o jedzeniu.
Nagle poczuÂł, Âże kanapka wyÂślizguje mu siĂŞ z dÂłoni, a po chwili zaciskaÂł juÂż palce w pustej przestrzeni.
- Hej! – zawoÂłaÂł, siadajÂąc na ziemi.
Kilka krokĂłw dalej, Munchlax siedziaÂł pod drzewem i wcinaÂł jego kanapkĂŞ.
- Bezczelny! – wrzasn¹³, zrywajÂąc siĂŞ na nogi.
Munchlax czmychn¹³ pomiêdzy krzaki. Dominik jêkn¹³ i z powrotem usiad³ na ziemi.
- NaprawdĂŞ myÂślisz, Âże coÂś zÂłapiesz? – usÂłyszaÂł za sobÂą dziewczĂŞcy gÂłos.
OdwrĂłciÂł gÂłowĂŞ. ÂŚrodkiem ÂścieÂżki szÂło dwoje dzieci, dziewczynka i chÂłopiec, oboje okoÂło dziesiĂŞciu lat. MÂłody miaÂł ze sobÂą sporej wielkoÂści siatkĂŞ na motyle.
- Tak! ZÂłapiĂŞ Beautifly’a albo Dustoxa! – zawoÂłaÂł chÂłopiec peÂłen zapaÂłu.
Dominick westchn¹³ i zwróci³ g³owê w stronê jeziora. Nagle oœwieci³o go.
- Hej! MaÂły poczekaj! – zawoÂłaÂł wstajÂąc z ziemi.
Dzieci zatrzymaÂły siĂŞ, patrzÂąc na niego ze zdziwieniem.

- Bardzo Âśmieszne, naprawdĂŞ – powiedziaÂła Rachel, wylewajÂąc wodĂŞ z czapki.
- Ja siĂŞ nie Âśmieje – odpowiedziaÂła Heather.
W rzeczywistoÂści od kilku minut powstrzymywaÂła siĂŞ od Âśmiechu.
- Ta, jasne… - mruknĂŞÂła Rachel.
ZwiÂązaÂła wÂłosy i naÂłoÂżyÂła na gÂłowĂŞ czapkĂŞ.
- To co, pĂłjdziemy go poszukaĂŚ? – zaproponowaÂła Heather.
- Kogo? – zdziwiÂła siĂŞ Rachel.
- Dominicka?
- A, jego! Tak, czemu nie. Lepsze to, niÂż siedzenie i oglÂądanie ludzi, ktĂłrzy naÂśmiewajÂą siĂŞ ze mnie…
- Nie jest tak Âźle – powiedziaÂła Heather, pokazujÂąc ukradkiem Âśrodkowy palec ÂśmiejÂącemu siĂŞ chÂłopakowi.

Dominick od kilku minut wypatrywaÂł w krzakach Munchlaxa. WyglÂądaÂł przy tym co najmniej komicznie, z siatkÂą na motyle uniesionÂą nad gÂłowÂą i Aipomem na plecach. Nagle po prawej stronie zauwaÂżyÂł jakiÂś ruch. Nie czekajÂąc dÂługo, rzuciÂł siĂŞ do przodu. Przez chwilĂŞ leÂżaÂł na brzuchu, z rĂŞkami wyciÂągniĂŞtymi do przodu. ZÂłapaÂł Munchlaxa. Pokemon siedziaÂł ze zdziwionÂą minÂą i wpatrywaÂł siĂŞ w niego uwaÂżnie. Po chwili odwrĂłciÂł siĂŞ i wybiegÂł z krzakĂłw, ciÂągnÂąc Dominicka za sobÂą.
- Aaa-ipom! – zawoÂłaÂł chÂłopak, szorujÂąc kolanami po ziemi. – Zaatakuj go! Czymkolwiek!
MaÂłpka puÂściÂła trenera, podskoczyÂła i zaatakowaÂła BÂłyskawicznym Atakiem.
Munchlax jednak zrobiÂł unik, a gwiazdki pĂŞdzÂące w jego stronĂŞ uderzyÂły w taflĂŞ jeziora.
- Tak, Âświetnie Aipom… - mrukn¹³ Dominick.
Puœci³ jedn¹ rêk¹ siatkê i wyci¹gn¹³ z kieszeni PokeBall. Wycelowa³ i rzuci³ nim w Munchlaxa.
Tego Pokemon siê nie spodziewa³. Znikn¹³ we wnêtrzu urz¹dzenia, które zaczê³o kiwaÌ siê na boki.
- Nareszcie. Przynajmniej przestaÂł biegaĂŚ – warkn¹³ chÂłopak, podnoszÂąc siĂŞ z ziemi.
PokeBall koÂłysaÂł siĂŞ na boki, a Dominick podniĂłsÂł siatkĂŞ i byÂł przygotowany.

- To znaczy, Âże byÂł tutaj tak? – upewniÂła siĂŞ Rachel.
- Tak, tak. Wysoki, brÂązowe wÂłosy i brÂązowe oczy. WszĂŞdzie Âłazi z Aipomem – powiedziaÂł kierownik wÂłoskiej restauracji. OdebraÂł telefon, powiedziaÂł kilka s³ów po wÂłosku, po czym roz³¹czyÂł siĂŞ.
- A nie wie pan, gdzie moÂże teraz byĂŚ? – zapytaÂła Heather.
- Prawdopodobnie w parku. MiaÂł zÂłapaĂŚ…
- I zÂłapaÂłem! – dobiegÂł ich od strony drzwi gÂłos Dominicka.
Odwrócili siê. Ch³opak by³ ca³y ubabrany ziemi¹, a we w³osach mia³ liœcie i ma³e ga³¹zki. Na ramieniu siedzia³ mu Aipom, wcale nie w lepszym stanie, a obok prawej nogi sta³ uœmiechaj¹c siê, œrednich rozmiarów Munchlax. Kierownik obdarzy³ go przera¿onym spojrzeniem, po czym znikn¹³ na zapleczu. Po chwili wróci³, razem z kucharzem. Mê¿czyzna w bia³ej czapie tak siê ucieszy³, ¿e a¿ uœciska³ ch³opaka i pochwali³ go kilkanaœcie razy, po czym przygotowa³ obiad dla niego, jego przyjació³ek i wszystkich ich Pokemonów.

- No, Dominick, trzeba przyznaĂŚ. To byÂło coÂś – powiedziaÂła Rachel, kiedy szli powoli przez miasto.
Dochodzi³a czwarta, ludzie zaczynali powoli rozchodziÌ siê do domów. Przy fontannie sta³o kilka osób w ich wieku. Niektórzy siê pojedynkowali, jacyœ ch³opacy grali na handheldach, a dziewczyny robi³y sobie zdjêcia. WiêkszoœÌ mia³a swoje Pokemony.
- Dlaczego oni nie wyruszyli z Pokemonami w Âświat? – zapytaÂła Rachel.
- MoÂże niektĂłrzy juÂż wrĂłcili? – zastanowiÂła siĂŞ Heather.
- Albo nie mieli aÂż takich aspiracji? No spĂłjrz na przykÂład na niÂą – powiedziaÂł Dominik.
WskazaÂł na niewysokÂą blondynkĂŞ w rybaczkach, czerwonych trampkach i baseballĂłwce. WygÂłupiaÂła siĂŞ razem ze swojÂą TeddiursÂą. Inne dziewczyny robiÂły im zdjĂŞcia.
- WyglÂąda na takÂą, ktĂłra mogÂłaby wiele zdziaÂłaĂŚ, ale moÂże musiaÂła z jakiegoÂś powodu to odÂłoÂżyĂŚ.
- A moÂże po prostu nie chciaÂła siĂŞ ruszaĂŚ z domu – podsumowaÂła Heather.
Dominick odwrĂłciÂł siĂŞ. Kilka krokĂłw za nimi zatrzymaÂł siĂŞ wysoki, rudy mĂŞÂżczyzna. ByÂł ubrany w czarny garnitur, a pod szyjÂą miaÂł zawiÂązany czerwony krawat. MiaÂł dÂługie wÂłosy i zielone oczy.
- Witam – powiedziaÂł tubalnym gÂłosem.
Za mê¿czyzn¹ sta³ potê¿ny Charizard, uœmiechaj¹cy siê kpi¹co. Aipom odruchowo schowa³ siê za swojego trenera. Dominick wzi¹³ go na rêce i spojrza³ nieznajomemu prosto w oczy.
- D-dzieĂą dobry – wyjÂąkaÂł powoli.
Dziewczyny nie odzywaÂły siĂŞ. WpatrywaÂły siĂŞ to w mĂŞÂżczyznĂŞ, to w jego Charizarda. Heather cofnĂŞÂła siĂŞ o krok do tyÂłu.
- Nie ma siĂŞ czego baĂŚ. On nie gryzie, bez pozwolenia – wyjaÂśniÂł nieznajomy z chytrym uÂśmiechem.
Charizard rykn¹³ i zion¹³ ogniem. Grupka dzieciaków ko³o fontanny zwróci³a oczy w ich kierunku.
- ChciaÂłbym z wami porozmawiaĂŚ. Wiecie, nie bardzo lubiĂŞ, jak mi ktoÂś odmawia – powiedziaÂł, zanim Rachel zd¹¿yÂła siĂŞ odezwaĂŚ. PrzeÂłknĂŞÂła ÂślinĂŞ i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ blado.
- Pewnie, nie ma sprawy. Tutaj? – zapytaÂła.

- Jak… Od kogo… SkÂąd… SkÂąd pan to wszystko wie? – zapytaÂł Dominick.
Siedzieli w maÂłej, przytulnej kawiarni. Ignis, bo tak siĂŞ im przedstawiÂł, siedziaÂł w wygodnym fotelu, a oni, ramiĂŞ przy ramieniu, na szerokiej kanapie.
- Co? PrzecieÂż to oczywiste. I mĂłwiÂłem ci, ÂżebyÂś zwracaÂł siĂŞ do mnie po imieniu.
- CaÂłe moje Âżycie jest oczywiste!? Wiesz wszystko, kiedy mam urodziny, jak nazywa siĂŞ kaÂżdy czÂłonek mojej rodziny, Âże wyjechaÂłem z kraju, nawet to, kiedy zgin¹³ mĂłj ojciec! – zawoÂłaÂł chÂłopak wstajÂąc.
- Po pierwsze, uspokĂłj siĂŞ. Po drugie, wiem Âże to bĂŞdzie wstrzÂąs, ale… On nie zgin¹³, Âżyje nadal. Nie jestem pewny gdzie przebywa, ale wiem na pewno, Âże Âżyje – wyjaÂśniÂł Ignis, rĂłwnieÂż wstajÂąc.
Dominick uniĂłsÂł brwi ze zdziwienia, po czym padÂł zszokowany na krzesÂło. ZapanowaÂła niezrĂŞczna cisza. Dziewczyny sÂączyÂły powoli Cappuccino. Heather wpatrywaÂła siĂŞ w Dominicka z uwagÂą.
- SÂłyszaÂłem teÂż, Âże nieÂźle fotografujesz – mrukn¹³ Ignis.
- SkÂąd? – zapytaÂł chÂłopak, gÂłaszczÂąc Aipoma po gÂłowie.
- Od twojej matki…
Dominik ponownie uniĂłsÂł brwi.
- RozmawiaÂłeÂś z mojÂą matkÂą?
- Nie tylko z ni¹. Z twoim rodzeùstwem te¿. Masz bardzo mi³¹ siostrê i bardzo podejrzliwego brata.
Dominick zaÂśmiaÂł siĂŞ krĂłtko. Tak to prawda, jego starszy brat Chris byÂł chyba najbardziej nieufnym czÂłowiekiem jaki chodziÂł po ziemi.
- Dobra, mniejsza. Umiem fotografowaĂŚ i co z tego? – zapytaÂł.
- WeÂź to, i rĂłb wszystko dokÂładnie tak jak jest napisane. Spotkamy siĂŞ wkrĂłtce. Gdyby co, bĂŞdĂŞ przesyÂłaÂł wiadomoÂści przez Charizarda.
Ignis poÂłoÂżyÂł na stole sporej wielkoÂści paczkĂŞ, skÂłoniÂł siĂŞ i odwrĂłciÂł, po czym wyszedÂł z kawiarni. WsiadÂł na Charizarda i po chwili juÂż go nie byÂło.

- „Fotografuj miejsca niezwykÂłe i ludzi zachowujÂących siĂŞ nietypowo. Fotografuj co uwaÂżasz, a zdjĂŞcia przesyÂłaj do mnie” - przeczytaÂł Dominick.
- Bardzo to wszystko dziwne – mruknĂŞÂła Rachel.
- Tak, masz racjĂŞ. Przynajmniej bĂŞdĂŞ miaÂł co robiĂŚ, poza zdobywaniem kolejnych odznak – zauwaÂżyÂł chÂłopak.
Postanowili, Âże dzisiejszÂą noc spĂŞdzÂą w Centrum Pokemon, a do Oreburgha wyruszÂą z samego rana.

[Dominick]

OD AUTORA:

Chcia³oby siê zakrzykn¹Ì: "Nareszcie"!
Ale poniewaÂż nie wypada krzyczeĂŚ w towarzystwie, powiem tylko: "Oto czwarty rozdziaÂł, trochĂŞ zmieniony, ale jest. ÂŻyczĂŞ wszystkim miÂłego czytania".

Tekst WÂłaÂściwy:

ROZDZIAÂŁ CZWARTY
BARDZO NIETYPOWY TYP

Dominick siedziaÂł po turecku na Âławce. ÂŻuÂł gumĂŞ i wpatrywaÂł siĂŞ w wyÂświetlacz PokeDexa, ktĂłry, nawiasem mĂłwiÂąc, byÂł zielony. ChÂłopak doszedÂł do wniosku, Âże to z powodu typu jego Pokemona startowego. SzukaÂł informacji o Turtwigu, ktĂłry leÂżaÂł obok niego. Aipom bawiÂł siĂŞ z dzieciakami w fontannie, znajdujÂącej siĂŞ kilka krokĂłw dalej.
Ch³opak oderwa³ na chwilê wzrok od listy ataków, jakie zna i jakie mo¿e przyswoiÌ Turtwig, i rozejrza³ siê po placyku. Rachel i Heather nadal nie by³o widaÌ. Jakieœ pó³ godziny temu, dziewczyny posz³y w miasto, obiecuj¹c, ¿e wróc¹ za piêtnaœcie minut.
ChÂłopak westchn¹³ i spojrzaÂł na swĂłj nowy PokeTech, rĂłwnieÂż zielony. DochodziÂło poÂłudnie, a juÂż tyle siĂŞ wydarzyÂło. Po dotarciu do Jubilife, odnieÂśli rannego Starly’ego do Centrum Pokemon. Tam zostawili go, nakazujÂąc siostrze Joy wypuÂściĂŚ go, kiedy bĂŞdzie juÂż zdrowy.
- Gdzie one polazÂły? – zastanowiÂł siĂŞ gÂłoÂśno.
StrzeliÂł balonem z gumy, po czym wrĂłciÂł Turtwiga do PokeBalla.
- Aipom, idziemy! – zawoÂłaÂł do Pokemona.
Ma³pka z niezbyt zachwycon¹ min¹ wyskoczy³a z fontanny i podbieg³a do niego. Ruszyli razem w dó³ ulicy. S³oùce œwieci³o jasno i mocno grza³o, lecz wia³ te¿ lekki wiatr. Dzieù by³ bardzo przyjemny. Ludzie na ulicy wydawali siê beztroscy i pozbawieni problemów. Ch³opak kroczy³ powoli, rozgl¹daj¹c siê na wszystkie strony i podziwiaj¹c architekturê, zagl¹da³ przez witryny do wnêtrz sklepów, wszed³ nawet do w³oskiej restauracji.
- Witamy Monsignore! – powitaÂła go niewysoka dziewczyna.
ByÂła bardzo opalona, miaÂła kasztanowe wÂłosy i piwne oczy. WrĂŞczyÂła mu kartĂŞ i wskazaÂła stolik.
- Witaj, dziewczĂŞ powitalne – odpowiedziaÂł chÂłopak, trzeba przyznaĂŚ lekko zaskoczony.
UsiadÂł i otworzyÂł kartĂŞ, a naprzeciw niego usadowiÂł siĂŞ Aipom.
- Nawet PizzĂŞ majÂą… WezmĂŞ ci ma³¹ HawajskÂą, ale bÂłagam nie rzucaj szynkÂą w kaÂżdego kto przejdzie obok naszego stolika – powiedziaÂł chÂłopak.
Aipom zaÂśmiaÂł siĂŞ cicho, ale obiecaÂł Âże bĂŞdzie grzeczny. Dominick zamĂłwiÂł Lasagne.
Jedzenie byÂło wyÂśmienite, a obsÂługa miÂła. Kiedy byli w poÂłowie obiadu, z kuchni dobiegÂł ich brzĂŞk upadajÂących rondli i krzyk. Po chwili wypadÂł z niej maÂły, wÂłochaty stwĂłr, chyba jakiÂś Pokemon.
- Mamma Mia! Znowu to samo! – zawoÂłaÂł kucharz, w wielkiej biaÂłej czapie, ktĂłry wybiegÂł z kuchni.
Dominick patrzy³ na tê scenê z zaciekawieniem. Kierownik restauracji k³óci³ siê z kucharzem.
- KtoÂś musi go zÂłapaĂŚ albo uÂśpiĂŚ! Inaczej nie bĂŞdĂŞ mĂłgÂł pracowaĂŚ! – woÂłaÂł szef kuchni.
ChÂłopak odÂłoÂżyÂł widelec. WstaÂł i podszedÂł do nich.
- ZgÂłaszam siĂŞ na ochotnika. Znaczy do zÂłapania, usypiaĂŚ nie bĂŞdĂŞ – oznajmiÂł.
- A ty to kto, Âże tak zapytam? – zwrĂłciÂł siĂŞ do niego kierownik.
- Mam na imiĂŞ Dominick. Przez C i K na koĂącu – przedstawiÂł siĂŞ chÂłopak.
- Aha… JesteÂś z jakiejÂś agencji, czy coÂś?
- Nie, po prostu chcĂŞ pomĂłc. Czy wiedzÂą panowie gdzie teraz mĂłgÂł siĂŞ udaĂŚ ten Pokemon?
- Pewnie w dó³ ulicy, jest tam park. Zawsze kiedy siĂŞ naje idzie spaĂŚ. PrĂłbowaliÂśmy go zÂłapaĂŚ kilka razy… Jest cwany i szybki, choĂŚ nie wyglÂąda – powiedziaÂł kucharz, po czym wrĂłciÂł do kuchni.
- Mnie siĂŞ uda. MoÂże nie wyglÂądam, ale teÂż jestem caÂłkiem szybki i cwany – pochwaliÂł siĂŞ chÂłopak.
- Tak, nie widaĂŚ tego – przyznaÂł kierownik, po czym odwrĂłciÂł siĂŞ i odszedÂł.

- No i gdzie on jest!? – zawoÂłaÂła Rachel.
Razem z Heather staÂły na placu, w miejscu w ktĂłrym miaÂły siĂŞ spotkaĂŚ z Dominickiem i Aipomem. Heather westchnĂŞÂła i oparÂła siĂŞ o fontannĂŞ. SpojrzaÂła w niebo i przymruÂżyÂła oczy. ByÂło piĂŞĂŚ minut po dwunastej, sÂłoĂące byÂło w zenicie i dawaÂło z siebie wszystko. Dawno nie byÂło tak gorÂąco.
- Wiesz, miaÂłyÂśmy siĂŞ spotkaĂŚ z nim ze dwadzieÂścia minut temu – powiedziaÂła Heather, wkÂładajÂąc dÂłonie do wody.
- Oj, po czyjej jesteÂś stronie? – warknĂŞÂła Rachel i usiadÂła obok koleÂżanki.
Heather ponownie westchnĂŞÂła i poprawiÂła kapelusz na gÂłowie. Rachel wychyliÂła siĂŞ do tyÂłu i z pluskiem wpadÂła do fontanny. Heather odwrĂłciÂła gÂłowĂŞ, aby ukryĂŚ uÂśmiech.

Dominick i Aipom szli powoli przez park.
- Kretyn… - warkn¹³ chÂłopak, wspominajÂąc przemÂądrzaÂłego kierownika restauracji.
- Aipom… - mrukn¹³ Pokemon, przewracajÂąc oczyma.
Dominick uœmiechn¹³ siê. Po tak d³ugim czasie zna³ swojego Pokemona na wylot i rozumia³ go bez problemów.
- Masz racjĂŞ, jeszcze siĂŞ zdziwi – przyznaÂł Dominick.
Nagle z krzakĂłw wyskoczyÂł wÂłochaty Pokemon, ktĂłrego widzieli w restauracji.
- To Munchlax! – zawoÂłaÂł chÂłopak.
- Munch! – odkrzykn¹³ Pokemon, po czym znikn¹³ w krzakach po drugiej strony ÂścieÂżki.
- Ai-pom! – zawoÂłaÂła maÂłpka, po czym rzuciÂła siĂŞ za uciekinierem.
- Czekaj! – krzykn¹³ Dominick.
Munchlax faktycznie byÂł szybki. PrzedzieraÂł siĂŞ przez krzaki z szybkoÂściÂą wyÂścigowego bolidu.
- NiezÂły jest – sapn¹³ chÂłopak, kiedy po piĂŞtnastu minutach pogoni padÂł zmĂŞczony nad brzegiem parkowego jeziora. WyciÂągn¹³ kanapkĂŞ dla siebie i banana dla Aipoma. RozÂłoÂżyÂł siĂŞ na trawie i zapatrzyÂł w niebo. ByÂł zbyt zmĂŞczony, Âżeby siĂŞ ruszyĂŚ, nie mĂłwiÂąc juÂż o jedzeniu.
Nagle poczuÂł, Âże kanapka wyÂślizguje mu siĂŞ z dÂłoni, a po chwili zaciskaÂł juÂż palce w pustej przestrzeni.
- Hej! – zawoÂłaÂł, siadajÂąc na ziemi.
Kilka krokĂłw dalej, Munchlax siedziaÂł pod drzewem i wcinaÂł jego kanapkĂŞ.
- Bezczelny! – wrzasn¹³, zrywajÂąc siĂŞ na nogi.
Munchlax czmychn¹³ pomiêdzy krzaki. Dominik jêkn¹³ i z powrotem usiad³ na ziemi.
- NaprawdĂŞ myÂślisz, Âże coÂś zÂłapiesz? – usÂłyszaÂł za sobÂą dziewczĂŞcy gÂłos.
OdwrĂłciÂł gÂłowĂŞ. ÂŚrodkiem ÂścieÂżki szÂło dwoje dzieci, dziewczynka i chÂłopiec, oboje okoÂło dziesiĂŞciu lat. MÂłody miaÂł ze sobÂą sporej wielkoÂści siatkĂŞ na motyle.
- Tak! ZÂłapiĂŞ Beautifly’a albo Dustoxa! – zawoÂłaÂł chÂłopiec peÂłen zapaÂłu.
Dominick westchn¹³ i zwróci³ g³owê w stronê jeziora. Nagle oœwieci³o go.
- Hej! MaÂły poczekaj! – zawoÂłaÂł wstajÂąc z ziemi.
Dzieci zatrzymaÂły siĂŞ, patrzÂąc na niego ze zdziwieniem.

- Bardzo Âśmieszne, naprawdĂŞ – powiedziaÂła Rachel, wylewajÂąc wodĂŞ z czapki.
- Ja siĂŞ nie Âśmieje – odpowiedziaÂła Heather.
W rzeczywistoÂści od kilku minut powstrzymywaÂła siĂŞ od Âśmiechu.
- Ta, jasne… - mruknĂŞÂła Rachel.
ZwiÂązaÂła wÂłosy i naÂłoÂżyÂła na gÂłowĂŞ czapkĂŞ.
- To co, pĂłjdziemy go poszukaĂŚ? – zaproponowaÂła Heather.
- Kogo? – zdziwiÂła siĂŞ Rachel.
- Dominicka?
- A, jego! Tak, czemu nie. Lepsze to, niÂż siedzenie i oglÂądanie ludzi, ktĂłrzy naÂśmiewajÂą siĂŞ ze mnie…
- Nie jest tak Âźle – powiedziaÂła Heather, pokazujÂąc ukradkiem Âśrodkowy palec ÂśmiejÂącemu siĂŞ chÂłopakowi.

Dominick od kilku minut wypatrywaÂł w krzakach Munchlaxa. WyglÂądaÂł przy tym co najmniej komicznie, z siatkÂą na motyle uniesionÂą nad gÂłowÂą i Aipomem na plecach. Nagle po prawej stronie zauwaÂżyÂł jakiÂś ruch. Nie czekajÂąc dÂługo, rzuciÂł siĂŞ do przodu. Przez chwilĂŞ leÂżaÂł na brzuchu, z rĂŞkami wyciÂągniĂŞtymi do przodu. ZÂłapaÂł Munchlaxa. Pokemon siedziaÂł ze zdziwionÂą minÂą i wpatrywaÂł siĂŞ w niego uwaÂżnie. Po chwili odwrĂłciÂł siĂŞ i wybiegÂł z krzakĂłw, ciÂągnÂąc Dominicka za sobÂą.
- Aaa-ipom! – zawoÂłaÂł chÂłopak, szorujÂąc kolanami po ziemi. – Zaatakuj go! Czymkolwiek!
MaÂłpka puÂściÂła trenera, podskoczyÂła i zaatakowaÂła BÂłyskawicznym Atakiem.
Munchlax jednak zrobiÂł unik, a gwiazdki pĂŞdzÂące w jego stronĂŞ uderzyÂły w taflĂŞ jeziora.
- Tak, Âświetnie Aipom… - mrukn¹³ Dominick.
Puœci³ jedn¹ rêk¹ siatkê i wyci¹gn¹³ z kieszeni PokeBall. Wycelowa³ i rzuci³ nim w Munchlaxa.
Tego Pokemon siê nie spodziewa³. Znikn¹³ we wnêtrzu urz¹dzenia, które zaczê³o kiwaÌ siê na boki.
- Nareszcie. Przynajmniej przestaÂł biegaĂŚ – warkn¹³ chÂłopak, podnoszÂąc siĂŞ z ziemi.
PokeBall koÂłysaÂł siĂŞ na boki, a Dominick podniĂłsÂł siatkĂŞ i byÂł przygotowany.

- To znaczy, Âże byÂł tutaj tak? – upewniÂła siĂŞ Rachel.
- Tak, tak. Wysoki, brÂązowe wÂłosy i brÂązowe oczy. WszĂŞdzie Âłazi z Aipomem – powiedziaÂł kierownik wÂłoskiej restauracji. OdebraÂł telefon, powiedziaÂł kilka s³ów po wÂłosku, po czym roz³¹czyÂł siĂŞ.
- A nie wie pan, gdzie moÂże teraz byĂŚ? – zapytaÂła Heather.
- Prawdopodobnie w parku. MiaÂł zÂłapaĂŚ…
- I zÂłapaÂłem! – dobiegÂł ich od strony drzwi gÂłos Dominicka.
Odwrócili siê. Ch³opak by³ ca³y ubabrany ziemi¹, a we w³osach mia³ liœcie i ma³e ga³¹zki. Na ramieniu siedzia³ mu Aipom, wcale nie w lepszym stanie, a obok prawej nogi sta³ uœmiechaj¹c siê, œrednich rozmiarów Munchlax. Kierownik obdarzy³ go przera¿onym spojrzeniem, po czym znikn¹³ na zapleczu. Po chwili wróci³, razem z kucharzem. Mê¿czyzna w bia³ej czapie tak siê ucieszy³, ¿e a¿ uœciska³ ch³opaka i pochwali³ go kilkanaœcie razy, po czym przygotowa³ obiad dla niego, jego przyjació³ek i wszystkich ich Pokemonów.

- No, Dominick, trzeba przyznaĂŚ. To byÂło coÂś – powiedziaÂła Rachel, kiedy szli powoli przez miasto.
Dochodzi³a czwarta, ludzie zaczynali powoli rozchodziÌ siê do domów. Przy fontannie sta³o kilka osób w ich wieku. Niektórzy siê pojedynkowali, jacyœ ch³opacy grali na handheldach, a dziewczyny robi³y sobie zdjêcia. WiêkszoœÌ mia³a swoje Pokemony.
- Dlaczego oni nie wyruszyli z Pokemonami w Âświat? – zapytaÂła Rachel.
- MoÂże niektĂłrzy juÂż wrĂłcili? – zastanowiÂła siĂŞ Heather.
- Albo nie mieli aÂż takich aspiracji? No spĂłjrz na przykÂład na niÂą – powiedziaÂł Dominik.
WskazaÂł na niewysokÂą blondynkĂŞ w rybaczkach, czerwonych trampkach i baseballĂłwce. WygÂłupiaÂła siĂŞ razem ze swojÂą TeddiursÂą. Inne dziewczyny robiÂły im zdjĂŞcia.
- WyglÂąda na takÂą, ktĂłra mogÂłaby wiele zdziaÂłaĂŚ, ale moÂże musiaÂła z jakiegoÂś powodu to odÂłoÂżyĂŚ.
- A moÂże po prostu nie chciaÂła siĂŞ ruszaĂŚ z domu – podsumowaÂła Heather.
Dominick odwrĂłciÂł siĂŞ. Kilka krokĂłw za nimi zatrzymaÂł siĂŞ wysoki, rudy mĂŞÂżczyzna. ByÂł ubrany w czarny garnitur, a pod szyjÂą miaÂł zawiÂązany czerwony krawat. MiaÂł dÂługie wÂłosy i zielone oczy.
- Witam – powiedziaÂł tubalnym gÂłosem.
Za mê¿czyzn¹ sta³ potê¿ny Charizard, uœmiechaj¹cy siê kpi¹co. Aipom odruchowo schowa³ siê za swojego trenera. Dominick wzi¹³ go na rêce i spojrza³ nieznajomemu prosto w oczy.
- D-dzieĂą dobry – wyjÂąkaÂł powoli.
Dziewczyny nie odzywaÂły siĂŞ. WpatrywaÂły siĂŞ to w mĂŞÂżczyznĂŞ, to w jego Charizarda. Heather cofnĂŞÂła siĂŞ o krok do tyÂłu.
- Nie ma siĂŞ czego baĂŚ. On nie gryzie, bez pozwolenia – wyjaÂśniÂł nieznajomy z chytrym uÂśmiechem.
Charizard rykn¹³ i zion¹³ ogniem. Grupka dzieciaków ko³o fontanny zwróci³a oczy w ich kierunku.
- ChciaÂłbym z wami porozmawiaĂŚ. Wiecie, nie bardzo lubiĂŞ, jak mi ktoÂś odmawia – powiedziaÂł, zanim Rachel zd¹¿yÂła siĂŞ odezwaĂŚ. PrzeÂłknĂŞÂła ÂślinĂŞ i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ blado.
- Pewnie, nie ma sprawy. Tutaj? – zapytaÂła.

- Jak… Od kogo… SkÂąd… SkÂąd pan to wszystko wie? – zapytaÂł Dominick.
Siedzieli w maÂłej, przytulnej kawiarni. Ignis, bo tak siĂŞ im przedstawiÂł, siedziaÂł w wygodnym fotelu, a oni, ramiĂŞ przy ramieniu, na szerokiej kanapie.
- Co? PrzecieÂż to oczywiste. I mĂłwiÂłem ci, ÂżebyÂś zwracaÂł siĂŞ do mnie po imieniu.
- CaÂłe moje Âżycie jest oczywiste!? Wiesz wszystko, kiedy mam urodziny, jak nazywa siĂŞ kaÂżdy czÂłonek mojej rodziny, Âże wyjechaÂłem z kraju, nawet to, kiedy zgin¹³ mĂłj ojciec! – zawoÂłaÂł chÂłopak wstajÂąc.
- Po pierwsze, uspokĂłj siĂŞ. Po drugie, wiem Âże to bĂŞdzie wstrzÂąs, ale… On nie zgin¹³, Âżyje nadal. Nie jestem pewny gdzie przebywa, ale wiem na pewno, Âże Âżyje – wyjaÂśniÂł Ignis, rĂłwnieÂż wstajÂąc.
Dominick uniĂłsÂł brwi ze zdziwienia, po czym padÂł zszokowany na krzesÂło. ZapanowaÂła niezrĂŞczna cisza. Dziewczyny sÂączyÂły powoli Cappuccino. Heather wpatrywaÂła siĂŞ w Dominicka z uwagÂą.
- SÂłyszaÂłem teÂż, Âże nieÂźle fotografujesz – mrukn¹³ Ignis.
- SkÂąd? – zapytaÂł chÂłopak, gÂłaszczÂąc Aipoma po gÂłowie.
- Od twojej matki…
Dominik ponownie uniĂłsÂł brwi.
- RozmawiaÂłeÂś z mojÂą matkÂą?
- Nie tylko z ni¹. Z twoim rodzeùstwem te¿. Masz bardzo mi³¹ siostrê i bardzo podejrzliwego brata.
Dominick zaÂśmiaÂł siĂŞ krĂłtko. Tak to prawda, jego starszy brat Chris byÂł chyba najbardziej nieufnym czÂłowiekiem jaki chodziÂł po ziemi.
- Dobra, mniejsza. Umiem fotografowaĂŚ i co z tego? – zapytaÂł.
- WeÂź to, i rĂłb wszystko dokÂładnie tak jak jest napisane. Spotkamy siĂŞ wkrĂłtce. Gdyby co, bĂŞdĂŞ przesyÂłaÂł wiadomoÂści przez Charizarda.
Ignis poÂłoÂżyÂł na stole sporej wielkoÂści paczkĂŞ, skÂłoniÂł siĂŞ i odwrĂłciÂł, po czym wyszedÂł z kawiarni. WsiadÂł na Charizarda i po chwili juÂż go nie byÂło.

- „Fotografuj miejsca niezwykÂłe i ludzi zachowujÂących siĂŞ nietypowo. Fotografuj co uwaÂżasz, a zdjĂŞcia przesyÂłaj do mnie” - przeczytaÂł Dominick.
- Bardzo to wszystko dziwne – mruknĂŞÂła Rachel.
- Tak, masz racjĂŞ. Przynajmniej bĂŞdĂŞ miaÂł co robiĂŚ, poza zdobywaniem kolejnych odznak – zauwaÂżyÂł chÂłopak.
Postanowili, Âże dzisiejszÂą noc spĂŞdzÂą w Centrum Pokemon, a do Oreburgha wyruszÂą z samego rana.

Bardzo ciekawy pomys³. G³ówny bohater jest trenerem i fotografem. Tego jeszcze nie by³o Zanosi siê ciekawie i jestem ciekaw te¿ czy ten Dominick zostawi³ Munchlaxa gdzieœ czy go wzi¹³ ze sob¹ :P Czekam na kolejny rozdzia³ i ciesze siê te¿ ¿e wróci³eœ

[Nothing For Money]

Bardzo ciekawy pomys³. G³ówny bohater jest trenerem i fotografem. Tego jeszcze nie by³o Zanosi siê ciekawie i jestem ciekaw te¿ czy ten Dominick zostawi³ Munchlaxa gdzieœ czy go wzi¹³ ze sob¹ :P Czekam na kolejny rozdzia³ i ciesze siê te¿ ¿e wróci³eœ