ROZDZIAÂŁ PIERWSZY
ZACZYNAMY Z TWINLEAF TOWN!

Dominick mia³ pó³d³ugie br¹zowe w³osy i tego samego koloru oczy. Ubrany w niebieskie d¿insy, bia³y T-shirt i czarn¹ bluzê z kapturem, zawi¹zywa³ sznurówki swoich trampków. Wyprostowa³ siê i uœmiechn¹³. Poprawi³ czarn¹ czapkê na g³owie, oraz tego samego koloru szalik zawi¹zany wokó³ szyi. Wyj¹³ spod biurka ¿ó³ty plecak, zakupiony specjalnie na tê okazjê, i zarzuci³ go na plecy, po czym stan¹³ przed lustrem. Przyjrza³ siê sobie dok³adnie i kiwn¹³ g³ow¹.
- Jest idealnie. MoÂżemy ruszaĂŚ. Gotowy Aipom? – zapytaÂł Pokemona siedzÂącego na ³ó¿ku.
Niewielka maÂłpka, o fioletowym futrze i ogonie zakoĂączonym dÂłoniÂą, podskoczyÂła wesoÂło. WidzÂąc to Dominick zaÂśmiaÂł siĂŞ krĂłtko, po czym wskazaÂł Aipomowi swoje lewe ramiĂŞ. Stworek wskoczyÂł na nie, a chÂłopak wyszedÂł z pokoju. Na korytarzu spotkaÂł mÂłodszÂą siostrĂŞ.
- CzeœÌ mÂłoda, co jest? – zapytaÂł wesoÂło i poklepaÂł jÂą po gÂłowie.
Dziewczynka uœmiechnê³a siê, z³apa³a go za rêkê i zaczê³a ci¹gn¹Ì w stronê swojego pokoju.
- ChodÂź! MuszĂŞ ci coÂś pokazaĂŚ! Mam coÂś dla ciebie! – zawoÂłaÂła bardzo z siebie zadowolona.
ChÂłopak zachĂŞcony przez siostrĂŞ, nie stawiaÂł oporu i pozwoliÂł maÂłej dalej szarpaĂŚ go za rĂŞkĂŞ. Gdy weszli do jej pokoju, usiadÂł na ³ó¿ku i czekaÂł, natomiast Beth otwieraÂła po kolei kaÂżdÂą szufladĂŞ i szafkĂŞ, po czym przetrzÂąsaÂła jej zawartoœÌ, mruczÂąc coÂś niewyraÂźnie pod nosem. Dominick westchn¹³ i oparÂł gÂłowĂŞ o ÂścianĂŞ. Jego siostra zawsze miaÂła tego typu problemy – schowaÂła gdzieÂś jak¹œ rzecz, a póŸniej nie mogÂła jej znaleŸÌ. Nie miaÂł o to do niej pretensji. W koĂącu miaÂła dopiero szeœÌ lat, jeszcze wszystkiego zd¹¿y siĂŞ nauczyĂŚ. Oby tylko szybko przyswajaÂła wiedzĂŞ, poniewaÂż do rozpoczĂŞcia podró¿y Pokemon zostaÂło jej cztery lata.
- Mam! – zawoÂłaÂła wesoÂło, dumna z siebie szeÂściolatka, co wybiÂło jej brata z rozmyÂślaĂą.
SpojrzaÂł na niÂą. PodskakiwaÂła wesoÂło w miejscu, ÂściskajÂąc coÂś w rĂŞku. Chyba tego szukaÂła.
- Co to? – zapytaÂł Dominick wskazujÂąc na jej zaciÂśniĂŞtÂą dÂłoĂą.
- To wÂłaÂśnie dla ciebie. Sama zrobiÂła, na zajĂŞciach w szkole. Pani specjalnie sprowadziÂła to z miasta Veilstone. Mam nadziejĂŞ, Âże ci siĂŞ spodoba braciszku – powiedziaÂła uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
PodeszÂła do niego i zawiesiÂła mu na szyi wisiorek. ChÂłopak spojrzaÂł na niego. Na brÂązowy rzemyk, naciÂągniĂŞtych byÂło kilka koralikĂłw. Fioletowy, na ktĂłrym wyryty byÂł Aipom, na zielonym byÂł Turtwig, na niebieskim Piplup, a na czerwonym Chimchar.
- A tu masz jeszcze kilka koralikĂłw i zapasowe rzemyki. JeÂżeli zÂłapiesz jakiegoÂś nowego Pokemona, naciÂągniesz na rzemyk koralik z jego podobiznÂą. Wiem, Âże to nic wielkiego… - powiedziaÂła wrĂŞczajÂąc mu skĂłrzany woreczek, w ktĂłrym postukiwaÂły drewniane koraliki.
- To jest najlepszy prezent, jaki mogÂłem sobie wymarzyĂŚ. DziĂŞki siostra – odpowiedziaÂł chÂłopak, po czym wstaÂł, mocno jÂą uÂścisn¹³ i pocaÂłowaÂł w czoÂło. Beth zaÂśmiaÂła siĂŞ i odwzajemniÂła uÂścisk.
- No dobra, chodÂźmy na dó³. Zjemy coÂś a potem wyruszam – powiedziaÂł Dominick.
Dziewczynka kiwnĂŞÂła gÂłowÂą i wymaszerowaÂła za bratem z pokoju.
- Ale bĂŞdziesz do nas dzwoniÂł, prawda? – zapytaÂła.
Dominick tylko zaÂśmiaÂł siĂŞ serdecznie i poklepaÂł siostrzyczkĂŞ po gÂłowie.

GodzinĂŞ póŸniej wyszedÂł z domu i Âżwawo maszerowaÂł przed siebie. Podekscytowany Aipom biegÂł kilka krokĂłw przed nim. W pewnym momencie, chÂłopak wyj¹³ z najmniejszej kieszeni plecaka pocztĂłwkĂŞ, ktĂłrÂą dostaÂł od profesora Rowana. WidniaÂły na niej zdjĂŞcia trzech PokemonĂłw – Turtwiga, Piplupa i Chimchara. ChÂłopak bardzo chciaÂł tego ostatniego i miaÂł nadziejĂŞ, Âże go dostanie. WiedziaÂł jednak, Âże moÂże znaleŸÌ siĂŞ trener, ktĂłry zjawi siĂŞ w laboratorium przed nim i zabierze Pokemona. Ta myÂśl zmotywowaÂła go do dziaÂłania – postanowiÂł, Âże zjawi siĂŞ u profesora Rowana jeszcze przed wieczorem. Zacz¹³ biec i po chwili zrĂłwnaÂł siĂŞ z Aipomem. Kilka minut póŸniej, miasteczko Twinleaf zostawili za sobÂą, a w oddali malowaÂł siĂŞ ich cel – miasto Sandgem. Dominick biegÂł przy drodze, a Aipom skakaÂł z drzewa na drzewo i tak, robiÂąc krok za krokiem byli coraz bardziej pewni swego. ChÂłopak bardzo mocno wierzyÂł, Âże jego startowym Pokemonem moÂże byĂŚ Chimchar. Ta myÂśl, spowodowaÂła lawinĂŞ planĂłw, domys³ów i marzeĂą. WidziaÂł siebie, zdobywajÂącego odznakĂŞ po odznace, pokonujÂącego rywali i triumfujÂącego w Lidze Pokemon. Nie przewidywaÂł poraÂżek, czy poddawania siĂŞ. W tej chwili nie widziaÂł takiej opcji. Nie wiedziaÂł jednak, Âże los potrafi byĂŚ zÂłoÂśliwy, a jego droga do zwyciĂŞstwa, moÂże byĂŚ dÂługa i wyboista. Jednak czy bĂŞdÂą to tylko drobne nierĂłwnoÂści, czy porzÂądne koleiny? Czas pokaÂże.

OD AUTORA:

Ok. Pierwszy rozdziaÂł moÂże i jest krĂłtki, ale ma tylko „wprowadziĂŚ was” do opowiadania. Przedstawiam wam najwaÂżniejszego bohatera – Dominicka. Ma on piĂŞtnaÂście lat. Jego historiĂŞ, bĂŞdziecie poznawaĂŚ w trakcie czytania FF’a (o ile ktoÂś to bĂŞdzie czytaÂł), ktĂłry moÂże wam siĂŞ wydaĂŚ prosty i schematyczny, nie zaprzeczĂŞ chwilami taki bĂŞdzie, wybaczcie.

MiÂłego czytania, nastĂŞpny rozdziaÂł juÂż wkrĂłtce.

[Dominick]

ROZDZIAÂŁ PIERWSZY
ZACZYNAMY Z TWINLEAF TOWN!

Dominick mia³ pó³d³ugie br¹zowe w³osy i tego samego koloru oczy. Ubrany w niebieskie d¿insy, bia³y T-shirt i czarn¹ bluzê z kapturem, zawi¹zywa³ sznurówki swoich trampków. Wyprostowa³ siê i uœmiechn¹³. Poprawi³ czarn¹ czapkê na g³owie, oraz tego samego koloru szalik zawi¹zany wokó³ szyi. Wyj¹³ spod biurka ¿ó³ty plecak, zakupiony specjalnie na tê okazjê, i zarzuci³ go na plecy, po czym stan¹³ przed lustrem. Przyjrza³ siê sobie dok³adnie i kiwn¹³ g³ow¹.
- Jest idealnie. MoÂżemy ruszaĂŚ. Gotowy Aipom? – zapytaÂł Pokemona siedzÂącego na ³ó¿ku.
Niewielka maÂłpka, o fioletowym futrze i ogonie zakoĂączonym dÂłoniÂą, podskoczyÂła wesoÂło. WidzÂąc to Dominick zaÂśmiaÂł siĂŞ krĂłtko, po czym wskazaÂł Aipomowi swoje lewe ramiĂŞ. Stworek wskoczyÂł na nie, a chÂłopak wyszedÂł z pokoju. Na korytarzu spotkaÂł mÂłodszÂą siostrĂŞ.
- CzeœÌ mÂłoda, co jest? – zapytaÂł wesoÂło i poklepaÂł jÂą po gÂłowie.
Dziewczynka uœmiechnê³a siê, z³apa³a go za rêkê i zaczê³a ci¹gn¹Ì w stronê swojego pokoju.
- ChodÂź! MuszĂŞ ci coÂś pokazaĂŚ! Mam coÂś dla ciebie! – zawoÂłaÂła bardzo z siebie zadowolona.
ChÂłopak zachĂŞcony przez siostrĂŞ, nie stawiaÂł oporu i pozwoliÂł maÂłej dalej szarpaĂŚ go za rĂŞkĂŞ. Gdy weszli do jej pokoju, usiadÂł na ³ó¿ku i czekaÂł, natomiast Beth otwieraÂła po kolei kaÂżdÂą szufladĂŞ i szafkĂŞ, po czym przetrzÂąsaÂła jej zawartoœÌ, mruczÂąc coÂś niewyraÂźnie pod nosem. Dominick westchn¹³ i oparÂł gÂłowĂŞ o ÂścianĂŞ. Jego siostra zawsze miaÂła tego typu problemy – schowaÂła gdzieÂś jak¹œ rzecz, a póŸniej nie mogÂła jej znaleŸÌ. Nie miaÂł o to do niej pretensji. W koĂącu miaÂła dopiero szeœÌ lat, jeszcze wszystkiego zd¹¿y siĂŞ nauczyĂŚ. Oby tylko szybko przyswajaÂła wiedzĂŞ, poniewaÂż do rozpoczĂŞcia podró¿y Pokemon zostaÂło jej cztery lata.
- Mam! – zawoÂłaÂła wesoÂło, dumna z siebie szeÂściolatka, co wybiÂło jej brata z rozmyÂślaĂą.
SpojrzaÂł na niÂą. PodskakiwaÂła wesoÂło w miejscu, ÂściskajÂąc coÂś w rĂŞku. Chyba tego szukaÂła.
- Co to? – zapytaÂł Dominick wskazujÂąc na jej zaciÂśniĂŞtÂą dÂłoĂą.
- To wÂłaÂśnie dla ciebie. Sama zrobiÂła, na zajĂŞciach w szkole. Pani specjalnie sprowadziÂła to z miasta Veilstone. Mam nadziejĂŞ, Âże ci siĂŞ spodoba braciszku – powiedziaÂła uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
PodeszÂła do niego i zawiesiÂła mu na szyi wisiorek. ChÂłopak spojrzaÂł na niego. Na brÂązowy rzemyk, naciÂągniĂŞtych byÂło kilka koralikĂłw. Fioletowy, na ktĂłrym wyryty byÂł Aipom, na zielonym byÂł Turtwig, na niebieskim Piplup, a na czerwonym Chimchar.
- A tu masz jeszcze kilka koralikĂłw i zapasowe rzemyki. JeÂżeli zÂłapiesz jakiegoÂś nowego Pokemona, naciÂągniesz na rzemyk koralik z jego podobiznÂą. Wiem, Âże to nic wielkiego… - powiedziaÂła wrĂŞczajÂąc mu skĂłrzany woreczek, w ktĂłrym postukiwaÂły drewniane koraliki.
- To jest najlepszy prezent, jaki mogÂłem sobie wymarzyĂŚ. DziĂŞki siostra – odpowiedziaÂł chÂłopak, po czym wstaÂł, mocno jÂą uÂścisn¹³ i pocaÂłowaÂł w czoÂło. Beth zaÂśmiaÂła siĂŞ i odwzajemniÂła uÂścisk.
- No dobra, chodÂźmy na dó³. Zjemy coÂś a potem wyruszam – powiedziaÂł Dominick.
Dziewczynka kiwnĂŞÂła gÂłowÂą i wymaszerowaÂła za bratem z pokoju.
- Ale bĂŞdziesz do nas dzwoniÂł, prawda? – zapytaÂła.
Dominick tylko zaÂśmiaÂł siĂŞ serdecznie i poklepaÂł siostrzyczkĂŞ po gÂłowie.

GodzinĂŞ póŸniej wyszedÂł z domu i Âżwawo maszerowaÂł przed siebie. Podekscytowany Aipom biegÂł kilka krokĂłw przed nim. W pewnym momencie, chÂłopak wyj¹³ z najmniejszej kieszeni plecaka pocztĂłwkĂŞ, ktĂłrÂą dostaÂł od profesora Rowana. WidniaÂły na niej zdjĂŞcia trzech PokemonĂłw – Turtwiga, Piplupa i Chimchara. ChÂłopak bardzo chciaÂł tego ostatniego i miaÂł nadziejĂŞ, Âże go dostanie. WiedziaÂł jednak, Âże moÂże znaleŸÌ siĂŞ trener, ktĂłry zjawi siĂŞ w laboratorium przed nim i zabierze Pokemona. Ta myÂśl zmotywowaÂła go do dziaÂłania – postanowiÂł, Âże zjawi siĂŞ u profesora Rowana jeszcze przed wieczorem. Zacz¹³ biec i po chwili zrĂłwnaÂł siĂŞ z Aipomem. Kilka minut póŸniej, miasteczko Twinleaf zostawili za sobÂą, a w oddali malowaÂł siĂŞ ich cel – miasto Sandgem. Dominick biegÂł przy drodze, a Aipom skakaÂł z drzewa na drzewo i tak, robiÂąc krok za krokiem byli coraz bardziej pewni swego. ChÂłopak bardzo mocno wierzyÂł, Âże jego startowym Pokemonem moÂże byĂŚ Chimchar. Ta myÂśl, spowodowaÂła lawinĂŞ planĂłw, domys³ów i marzeĂą. WidziaÂł siebie, zdobywajÂącego odznakĂŞ po odznace, pokonujÂącego rywali i triumfujÂącego w Lidze Pokemon. Nie przewidywaÂł poraÂżek, czy poddawania siĂŞ. W tej chwili nie widziaÂł takiej opcji. Nie wiedziaÂł jednak, Âże los potrafi byĂŚ zÂłoÂśliwy, a jego droga do zwyciĂŞstwa, moÂże byĂŚ dÂługa i wyboista. Jednak czy bĂŞdÂą to tylko drobne nierĂłwnoÂści, czy porzÂądne koleiny? Czas pokaÂże.

OD AUTORA:

Ok. Pierwszy rozdziaÂł moÂże i jest krĂłtki, ale ma tylko „wprowadziĂŚ was” do opowiadania. Przedstawiam wam najwaÂżniejszego bohatera – Dominicka. Ma on piĂŞtnaÂście lat. Jego historiĂŞ, bĂŞdziecie poznawaĂŚ w trakcie czytania FF’a (o ile ktoÂś to bĂŞdzie czytaÂł), ktĂłry moÂże wam siĂŞ wydaĂŚ prosty i schematyczny, nie zaprzeczĂŞ chwilami taki bĂŞdzie, wybaczcie.

MiÂłego czytania, nastĂŞpny rozdziaÂł juÂż wkrĂłtce.

Czytelnie i uporzÂądkowanie, napisane, good point.

[PokeMan]

Czytelnie i uporzÂądkowanie, napisane, good point.

Przepraszam, za tak d³ug¹ nieobecnoœÌ...

ROZDZIAÂŁ DRUGI
CHIMCHAR, PIPLUP CZY TURTWIG?

Dominick i Aipom ju¿ od kilku minut ³azili bez celu po obrze¿ach miasta Sandgem i szukali laboratorium Rowana. By³a dopiero druga po po³udniu, a wiêc i tak wczeœnie, bior¹c pod uwagê fakt, ¿e podró¿owali pieszo. W tej chwili obaj stali ko³o czyjegoœ ogródka i w ciszy wpatrywali siê w ma³¹ mapkê rozrysowan¹ na pocztówce, któr¹ Dominick dosta³ od Rowana.
- Uch… Ja i moja orientacja w terenie – warkn¹³ chÂłopak wÂściekÂły na siebie.
- Aipom – Pokemon sprĂłbowaÂł go pocieszyĂŚ, dajÂąc do zrozumienia, Âże on teÂż nie wie gdzie sÂą.
- Ech… A moÂże to trzeba odwrĂłciĂŚ? - powiedziaÂł chÂłopak i zacz¹³ patrzeĂŚ na mapkĂŞ pod ró¿nymi kÂątami i od ró¿nej strony, jednak na niewiele siĂŞ to zdaÂło. Nadal nie miaÂł pojĂŞcia gdzie znajduje siĂŞ laboratorium. Westchn¹³ g³êboko i oparÂł siĂŞ o pÂłot. StaÂł tak dobrych kilka minut, aÂż zobaczyÂł dziewczynĂŞ jadÂącÂą na rowerze. Spod czarnej czapki z daszkiem, wystawaÂła blond grzywka, opadajÂąca na niebieskie oczy. Kiedy go mijaÂła, coÂś wypadÂło jej z kieszeni.
- Hej, poczekaj! – zawoÂłaÂł, a ona zatrzymaÂła siĂŞ kilka krokĂłw dalej.
- Hm? O co chodzi? – zapytaÂła odwracajÂąc siĂŞ, jednak nie zsiadaÂła z roweru.
Dominick podszed³ do miejsca, w którym le¿a³a zguba. By³a to pocztówka od profesora Rowana, taka sama jak¹ mia³ on. Uœmiechn¹³ siê i podbieg³ do dziewczyny.
- WypadÂło ci to – oznajmiÂł i pokazaÂł pocztĂłwkĂŞ.
- Ojej! DziĂŞki wielkie! Bez tego nie dostaÂłabym Pokemona – zawoÂłaÂła uradowana i wziĂŞÂła pocztĂłwkĂŞ.
- SÂłuchaj, ja teÂż idĂŞ po Pokemona, ale… PrawdĂŞ mĂłwiÂąc… WiĂŞc – Dominick zacz¹³ siĂŞ jÂąkaĂŚ.
- Tak? – zapytaÂła dziewczyna, wkÂładajÂąc pocztĂłwkĂŞ do kieszeni.
- No nie za bardzo wiem, w ktĂłrÂą stronĂŞ iœÌ. MoÂżna by powiedzieĂŚ, Âże…
- SiĂŞ zgubiÂłeÂś? – dokoĂączyÂła za niego dziewczyna i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ.
- No tak. WiĂŞc, moÂże mĂłgÂłbym iœÌ z tobÂą? –zapytaÂł chÂłopak, coraz bardziej zaÂżenowany.
- Tak, nie ma sprawy – powiedziaÂła i zeszÂła z roweru. – Jestem Rachel.
- Ja jestem Dominick. Przez C i K na koĂącu – przedstawiÂł siĂŞ chÂłopak.
- No dobra, to chodÂźmy – powiedziaÂła i ruszyÂła przed siebie.
Dominick kiwn¹³ g³ow¹ i ruszy³ za ni¹. Aipom siedzia³ na jego ramieniu i wpatrywa³ siê z uwag¹ w niebo. Szli w kompletnej ciszy, tylko Aipom od czasu do czasu coœ powiedzia³, pokazuj¹c na jak¹œ chmurê. W koùcu Rachel powiedzia³a:
- Zaraz bĂŞdziemy, a ja mam do ciebie pytanie.
- Strzelaj – powiedziaÂł chÂłopak, dziĂŞkujÂąc Bogu, Âże nie muszÂą dÂłuÂżej milczeĂŚ.
- Ile ty masz wÂłaÂściwie lat? Bo na dziesiĂŞĂŚ nie wyglÂądasz.
- No bo nie mam dziesiĂŞciu. Mam piĂŞtnaÂście. ZresztÂą, ty chyba teÂż dziesiĂŞciolatkÂą nie jesteÂś.
- Nie, teÂż mam piĂŞtnaÂście. A dlaczego dopiero teraz odbierasz Pokemona?
- A… DÂługa historia – oznajmiÂł i machnÂą rĂŞkÂą. Nie lubiÂł siĂŞ zwierzaĂŚ.
- Opowiedz, mamy jeszcze chwilĂŞ – nalegaÂła Rachel.
- No dobra. Kiedy miaÂła dziewiĂŞĂŚ lat, mam wysÂłaÂła mnie do szkoÂły z internatem w Hoenn. Tam uczyÂłem siĂŞ trzy lata, a za dobre wyniki w nauce, wysÂłali mnie do Johto. Tam poznaÂłem i zaprzyjaÂźniÂłem siĂŞ z Aipomem – wyrecytowaÂł chÂłopak, pokazujÂąc na Pokemona.
- Wow. CaÂłkiem ciekawe miaÂłeÂś Âżycie – powiedziaÂła z uÂśmiechem Rachel.
- A ty? – zapytaÂł Dominick.
- Co ja? –odpowiedziaÂła pytaniem na pytanie.
- Dlaczego dopiero teraz odbierasz Pokemona?
- Na poczÂątku mieszkaÂłam w Kanto, póŸniej przeprowadziliÂśmy siĂŞ tutaj, poniewaÂż mĂłj tata jest powaÂżnie chory. W Twinleaf mieszka jeden bardzo dobry lekarz, u ktĂłrego miaÂł siĂŞ leczyĂŚ. I wiesz, on nie moÂże pracowaĂŚ, a mama haruje na dwa etaty, dlatego trochĂŞ im pomagaÂłam. Jednak teraz tata jest juÂż po operacji i czuje siĂŞ coraz lepiej, dlatego mogÂłam wyruszyĂŚ – powiedziaÂła wesoÂło i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ. Wychodzili wÂłaÂśnie na obrzeÂża miasta a w oddali malowaÂł siĂŞ las i…
- Wow! Nie mĂłw! To jest laboratorium profesora Rowana!? – zawoÂłaÂł z zachwytem chÂłopak
Z niedowierzaniem patrzy³ na nowoczesny budynek, wyposa¿ony w wielkie okna i dziwn¹ aparaturê na dachu. Wygl¹da³o to trochê jak panele s³oneczne, czy coœ w tym stylu. A to nie by³ koniec. By³ on po³¹czony z innym, starszym budynkiem, zbudowanym z ceg³y, u szczytu którego krêci³ siê gigantyczny wiatrak. Wszystko to po³o¿one wœród pól i ³¹k, piêknych lasów i majestatycznych gór. W oddali by³o równie¿ widaÌ b³yszcz¹c¹ tafle Jeziora Prawdy (ang. Lake Verity). Dominick oczu nie móg³ od tego oderwaÌ. Rachel te¿ uœmiecha³a siê lekko.
- No dobra, pogapisz siĂŞ kiedy indziej. Kto ostatni ten Slugma! – zawoÂłaÂła Rachel i pognaÂła przed siebie, jednak po chwili, rower ktĂłry prowadziÂła wyÂślizgn¹³ jej siĂŞ z rĂŞki i poleciaÂł z zawrotnÂą prĂŞdkoÂściÂą w dó³ ÂścieÂżki.
- No nieÂźle – mrukn¹³ Dominick i popĂŞdziÂł za „uciekinierem”.
- MĂłj rower! – wrzasnĂŞÂła dziewczyna i uczyniÂła to samo.

- Ok… Przyznam, Âże to nie byÂł najlepszy pomysÂł – mruknĂŞÂła dziesiĂŞĂŚ minut póŸniej, prowadzÂąc coÂś co jeszcze niedawno byÂło caÂłkiem dobrym, czerwonym rowerem.
- Nie najlepszy, to maÂło powiedziane. Mam tylko nadziejĂŞ, Âże moÂże przyjmÂą to na zÂłom – zaÂżartowaÂł Dominick, a Aipom zachichotaÂł cicho.
Rachel nie odpowiedzia³a tylko zatrzyma³a siê i rzuci³a rower na ziemiê. Kopnê³a go kilka razy, po czym ruszy³a dalej, mrucz¹c coœ niewyraŸnie pod nosem. Dominick westchn¹³ i wcisn¹³ rêce do kieszeni spodni. On i Aipom rozkoszowali siê cisz¹, podczas gdy Rachel zatrzyma³a siê i ze zdziwieniem wpatrywa³a siê w wejœcie do lasu, znajduj¹ce siê po jej prawej stronie.
- Co jest? Idziesz czy nie? – zapytaÂł Dominick.
- Tam coÂś siĂŞ dzieje. ChodÂź zobaczymy! – zawoÂłaÂła i pobiegÂła w wymienione wyÂżej miejsce. Dominick ruszyÂł za niÂą bez sÂłowa. Po chwili zobaczyli dwĂłch mĂŞÂżczyzn w biaÂłych fartuchach, jak¹œ dziewczynĂŞ i…
- Profesor Rowan?! – zawoÂłaÂła gÂłoÂśno Rachel i podeszÂła do caÂłej czwĂłrki, a Dominick jak cieĂą ruszyÂł za niÂą.
- Tak sÂłucham? – odezwaÂł siĂŞ profesor, ktĂłry chyba usÂłyszaÂł okrzyk Rachel.
- My przyszliÂśmy po Pokemony – powiedziaÂł Dominick.
- No to was zmartwiĂŞ. Wszystkie trzy Pokemony startowe zniknĂŞÂły dziÂś okoÂło poÂłudnia. Chyba sÂą gdzieÂś w lesie – powiedziaÂł jeden z mĂŞÂżczyzn.
- MoÂżemy ich poszukaĂŚ! – zawoÂłaÂł Rachel ochoczo.
- No nie wiem… - zastanowiÂł siĂŞ Rowan. SpojrzaÂł na dziewczynĂŞ, póŸniej na Dominicka i wtedy zauwaÂżyÂł Aipoma. – Czy to twĂłj Aipom? – zapytaÂł chÂłopaka.
- No, tak… - powiedziaÂł zmieszany. – PoznaÂłem go gdy byÂłem w szkole, w Johto i tak jakoÂś zostaÂł ze mnÂą od tamtego czasu – wyjaÂśniÂł przepraszajÂącym tonem.
- Ale wci¹¿ chcesz ode mnie Pokemona, tak? – zapytaÂł ponownie.
- Tak. Bardzo chcia³bym dostaÌ jednego z tych Pokemonów. Poza tym, bêdê mia³ wtedy PokeDex, a to spore u³atwienie w podró¿y. Czy to jakiœ problem?
- Nie, nie ma sprawy. WidzĂŞ, Âże jesteÂś bardzo rozwaÂżny i zaradny. – powiedziaÂł mĂŞÂżczyzna.
Dominick uœmiechn¹³ siê lekko, a Rachel kaszlnê³a ostentacyjnie i uœmiechnê³a siê lekko.
- Nie chciaÂłabym przerywaĂŚ, tej sentymentalnej rozmowy kipiÂącej od porad moralnych, ale tam sÂą trzy Pokemony, w tym jeden, ktĂłry bĂŞdzie mĂłj. Dlatego pĂłjdĂŞ tam tak czy siak, ale wolĂŞ mieĂŚ paĂąskie przyzwolenie. WiĂŞc? – dziewczyna zakoĂączyÂła wywĂłd pytaniem.
Rowan zachichotaÂł i skrzyÂżowaÂł rĂŞce na piersi.
- Masz gadane dziewczyno. Z takimi predyspozycjami skoĂączysz jako polityk – powiedziaÂł.
- Oj, oby nie. Tego zawsze baÂł siĂŞ mĂłj tato – powiedziaÂła ze zgrozÂą i zadrÂżaÂła.
Profesor ponownie zarechota³ i odwróci³ siê. Spojrza³ ³agodnie na dziewczynê, która by³ tu wczeœniej. Mia³a d³ugie br¹zowe w³osy, a na g³owie bia³y kapelusz z wizerunkiem PokeBalla. Na piwne oczy opada³a grzywka. Ubrana by³a w niebiesk¹ bluzkê bez rêkawów, czerwone spodenki i tego samego koloru trampki. W lewej rêce trzyma³a ¿ó³t¹ torbê. Uœmiecha³a siê lekko.
- Heather, mam do ciebie proÂśbĂŞ. PĂłjdziesz z nimi? – zapytaÂł jÂą profesor.
- Pewnie, nie ma sprawy – odpowiedziaÂła wesoÂło i podeszÂła do nich z wyciÂągniĂŞtÂą rĂŞkÂą. – Jestem Heather Brookes i mam piĂŞtnaÂście lat – wyrecytowaÂła.
- Ja jestem Rachel i teÂż mam piĂŞtnaÂście lat – odpowiedziaÂła jej blondynka i uÂścisnĂŞÂła lekko rĂŞkĂŞ.
- Mam na imiĂŞ Dominick, przez C i K na koĂącu, i rĂłwnieÂż mam piĂŞtnaÂście lat – powiedziaÂł chÂłopak i uÂśmiechn¹³ siĂŞ lekko.
- No! Skoro kwestie formalne mamy za sobÂą, to chodÂźmy! ChcĂŞ w koĂącu wyruszyĂŚ – powiedziaÂła Rachel i, dosÂłownie, pobiegÂła w las.
Dominick pokrĂŞciÂł gÂłowÂą i ruszyÂł za niÂą, drÂąc siĂŞ:
- Rachel zaczekaj! Ona tak zawsze, przynajmniej odkÂąd jÂą znam – wyjaÂśniÂł chÂłopak Heather.
- Aha… W gorÂącej wodzie kompana. Musimy sprĂłbowaĂŚ jÂą dogoniĂŚ, bo moÂże przez przypadek wpaœÌ do jeziora – zaÂżartowaÂła dziewczyna i oboje weszli do lasu.

- Turtwig! Chimchar!
- Piplup! Piplup!
- Chimchar! Piplup!
Od oko³o piêtnastu minut, troje potencjalnych trenerów i jeden Pokemon, ³azili po lesie zagl¹daj¹c w ka¿dy krzak, na ka¿de drzewo, nawet pod ka¿dy kamieù. Szukali Turtwiga, Chimchara i Piplupa dos³ownie wszêdzie, ale nieby³o po nich œladu. W koùcu zmêczeni i g³odni przysiedli pod drzewem, aby przez chwilê odpocz¹Ì. Tylko Aipom dalej skaka³ z drzewa na drzewo wypatruj¹c gdzieœ trzech zagubionych stworków.
- Co siĂŞ mogÂło z nimi staĂŚ? – zadaÂła pytanie Heather, wyciÂągajÂąc z torby kanapkĂŞ.
- Nie mam bladego pojĂŞcia – odpowiedziaÂła Rachel czyniÂąc to samo co koleÂżanka.
- Hm… Wiecie nie wydaje mi siĂŞ, Âże one tak same z siebie postanowiÂły uciec. To by byÂło niedorzeczne. PrzecieÂż profesor dobrze siĂŞ nimi opiekowaÂł, miaÂł u niego jak u pana Boga za piecem… - powiedziaÂł Dominick obserwujÂąc Aipoma.
- Wydaje ci siĂŞ, Âże ktoÂś je… ukradÂł? – upewniÂła siĂŞ w swoich domysÂłach Heather.
- Tak. Pozostaje tylko pytanie kto i po co? Nie biorĂŞ pod uwagĂŞ Âżadnego z asystentĂłw, czy kogoÂś z mieszkaĂącĂłw. Chyba nikt nie byÂłby do tego zdolny, tak myÂślĂŞ.
- A ja mam podejrzanych – odezwaÂła siĂŞ Rachel.
- Tak? Kogo? – zapytaÂł chÂłopak.
- SÂłyszaÂłam ostatnio o jakimÂś dziwnym zespole „grasujÂącym” po Sinnoh. NazywajÂą siebie Team Galactic. Podobno byÂło o nich gÂłoÂśno kilka lat temu.
- Team Galactic? – powtĂłrzyÂł Dominick i zamyÂśliÂł siĂŞ.
- Ta, teÂż o nich sÂłyszaÂłam. Jak dla mnie to tylko grupa uciekinierĂłw z domu wariatĂłw. MĂłwiÂą, Âże chcÂą stworzyĂŚ jak¹œ nowÂą galaktykĂŞ, Âże Clefairy przybyÂły z ksiĂŞÂżyca i inne takie… - wtrÂąciÂła Heather.
- Z tymi Clefairy to nie tylko oni. Kiedy byÂłem w Johto, spotkaÂłem wiele osĂłb o takich przekonaniach – powiedziaÂł Dominick i siĂŞgn¹³ po plecak.
W tym samym momencie obok nich pojawi³ siê Aipom i wrzeszcz¹c pokazywa³ na coœ w g³êbi lasu.
- Aipom chyba coÂś znalazÂł! – zawoÂłaÂł chÂłopak i wstaÂł, podnoszÂąc rĂłwnoczeÂśnie plecak z ziemi.
- Dobra nasza! ProwadÂź Aipom – powiedziaÂła Rachel i rĂłwnieÂż wstaÂła.
Aipom pobieg³ w g³¹b lasu, a oni ruszyli za nim. Po oko³o piêciu minutach truchtu, zobaczyli Jezioro Prawdy a nad jego brzegiem dwie osoby. Mê¿czyznê i kobietê, ubranych w dziwne kombinezony i jeszcze dziwniejsze kaski. Podeszli bli¿ej i zobaczyli, ¿e u ich stóp le¿¹ zwi¹zane Turtwig, Chimchar i Piplup. Pokemony wygl¹da³y na przera¿one.
- Hej! Co wy robicie z tymi Pokemonami?! OdbiÂło wam!? – zawoÂłaÂł zbulwersowany Dominick.
Nieznajomi odwrĂłcili siĂŞ i spojrzeli z pogardÂą na trĂłjkĂŞ potencjalnych trenerĂłw.
- A co ci do tego, maÂły? – warknĂŞÂła kobieta.
- O matko! To sÂą wasze wÂłosy! A ja myÂślaÂłam, Âże to jakieÂś odjechane heÂłmy – powiedziaÂła Rachel, a Heather parsknĂŞÂła Âśmiechem.
- NiewaÂżne, czy to heÂłmy czy wÂłosy. Macie natychmiast puÂściĂŚ te trzy Pokemony! – zawoÂłaÂł ponownie Dominick i zrobiÂł krok naprzĂłd.
- A jak nie to co? Rzucisz we mnie kamykiem? – zapytaÂł mĂŞÂżczyzna, po czym on i jego wspĂłlniczka zachichotali.
- No nie! Sam siĂŞ o to prosiÂłeÂś! Aipom, bÂłyskawiczny cios! – zawoÂłaÂł chÂłopak.
Aipom podbieg³ w stronê nieznajomych, podskoczy³ i machn¹³ ogonem, a mnóstwo ¿ó³tych gwiazdek pomknê³o w stronê dwójki dziwaków, powoduj¹c ma³¹ eksplozjê, której towarzyszy³y ob³oki py³u i kurzu.
- Dominick, uwaÂżaj na Pokemony! – zawoÂłaÂła Heather.
- Wiem co robiĂŞ. Dobra, a teraz uÂżyj drapania, aby uwolniĂŚ Chimchara, Turtwiga i Piplupa!
Aipom doskoczy³ szybko do starterów i zacz¹³ drapaÌ linê, która po kilku chwilach pêk³a. Pokemony szybko podbieg³y do naszych bohaterów i razem z nimi bardzo szybko oddalili siê od tafli Jeziora Prawdy.

- Jeszcze raz bardzo wam dziĂŞkuje, za odzyskanie PokemonĂłw – powiedziaÂł profesor, kiedy Dominick, Heather i Rachel i dwoje jego asystentĂłw pojawiÂło siĂŞ w g³ównej sali laboratorium, gdzie nastÂąpiĂŚ miaÂło wrĂŞczenie PokemonĂłw Startowych.
- A my jeszcze raz mĂłwimy, Âże nie ma sprawy – powiedziaÂła Rachel zdejmujÂąc z gÂłowy czapkĂŞ. Dominick rozglÂądaÂł siĂŞ, zaciekawiony wszystkim co go otaczaÂło, a zwÂłaszcza maszynami badawczymi i innymi sprzĂŞtami mechanicznymi. Poza Pokemonami, pasjonowaÂły go rĂłwnieÂż wynalazki i robotyka. CaÂłkiem dobrze posÂługiwaÂł siĂŞ teÂż ÂśrubokrĂŞtem i kluczem francuskim. Jego brat nazywaÂł go zawsze „zÂłotÂą rÂączkÂą”.
- A teraz wybierzcie sobie po Pokemonie. MoÂże zaczniemy od dziewczÂąt, Heather? – powiedziaÂł profesor, a jeden z asystentĂłw wprowadziÂł do pomieszczenia stolik na kó³kach, na ktĂłrym siedziaÂły trzy znane im juÂż Pokemony. Dziewczyna popatrzyÂła po wszystkich i zamyÂśliÂła siĂŞ.
- PoproszĂŞ Piplupa – powiedziaÂła po chwili wahania.
- ProszĂŞ, oto jego PokeBall i twĂłj Pokedex – powiedziaÂł Rowan, podajÂąc dziewczynie urzÂądzenia.
- Ja poproszĂŞ Chimchara! – zawoÂłaÂła Rachel bez chwili zastanowienia.
Dominick poczuÂł lekkie ukÂłucie, ale udawaÂł Âże nic mu nie jest i uÂśmiechaÂł siĂŞ sztucznie.
- To mi pozostaje Turtwig – wycedziÂł przez zĂŞby, zaciÂśniĂŞte w uÂśmiechu i z bĂłlem serca odebraÂł od profesora swĂłj PokeDex i PokeBall, w ktĂłrym po chwili zamkn¹³ Turtwiga. PomyÂślaÂł, Âże gorzej juÂż byĂŚ nie moÂże…

ROZDZIAÂŁ TRZECI
CHCESZ ZOSTAÆ POKENIAÑK¡?!

Dominick, Rachel i Heather poÂżegnali siĂŞ Âładnie i wyszli z laboratorium profesora Rowana. DochodziÂła godzina czwarta. ByÂło lato, wiĂŞc sÂłoĂące nie szykowaÂło siĂŞ jeszcze do „zejÂścia ze sceny”. Rachel koniecznie chciaÂła ruszaĂŚ dalej, do miasta Jubilife, Heather natomiast miaÂła pewne wÂątpliwoÂści i byÂła za tym, aby przenocowaĂŚ w Centrum Pokemon. Dominick pozostawaÂł bezstronny. CiÂągle jeszcze nie mĂłgÂł przetrawiĂŚ tego, Âże ma Turtwiga a nie Chimchara.
- PrzenocowaĂŚ?! Kiedy ty chcesz spaĂŚ!? Teraz? W Âśrodku dnia? Zanim siĂŞ Âściemni, bĂŞdziemy juÂż w poÂłowie drogi do Jubilife, moÂże uda nam siĂŞ jeszcze dzisiaj zÂłapaĂŚ jakieÂś Pokemony – to byÂły g³ówne argumenty jakimi broniÂła swego Rachel. Jednak Heather teÂż nie dawaÂła za wygranÂą.
- JeÂżeli zostaniemy tu do jutra, to zbierzemy siÂły! UÂłoÂżymy jakiÂś sensowny plan dziaÂłania, uzupeÂłnimy zapasy, zakupimy potrzebne przedmioty – powtarzaÂła w kó³ko dziewczyna.
Po jakimœ czasie Dominick nie móg³ ju¿ udawaÌ, ¿e ich nie s³yszy. G³ównie z powodu pytania, którego tak siê obawia³. W pewny momencie dziewczyny zapyta³y po czyjej jest stronie. Westchn¹³ g³êboko, popatrzy³ najpierw na jedn¹, potem na drug¹ i bardzo powoli powiedzia³:
- Dlaczego nie zrobimy tak: pójdziemy szybko kupiÌ najwa¿niejsze rzeczy, a póŸniej od razu wyruszymy. Je¿eli bêdziecie mniej gadaÌ a wiêcej robiÌ, to mo¿e nam siê to udaÌ.
Dziewczyny zrobi³y obra¿one miny, jednak gdy zobaczy³y obojêtnoœÌ Dominicka zgodzi³y siê na taki uk³ad. Wszyscy troje ruszyli w stronê miasta wymieniaj¹c miêdzy sob¹ tylko krótkie zdania, najczêœciej dotycz¹ce tego co musz¹ kupiÌ, lub jakie Pokemony chcieliby spotkaÌ.
- Atmosfera jak w trumnie – mruknĂŞÂła Heather, kiedy zbliÂżali siĂŞ do miasta.
- Nie da siĂŞ ukryĂŚ – przyznaÂła Rachel, obracajÂąc w dÂłoni PokeBall z Chimcharem.
Obie spojrza³y na zamyœlonego Dominicka, wciskaj¹cego na si³ê d³onie do kieszeni spodni.
- Mam coÂś powiedzieĂŚ? – zapytaÂł widzÂąc ich spojrzenia.
- Wisz, przydaÂłoby siĂŞ. Trudno rozmawiaĂŚ z kimÂś kto nie otwiera ust – powiedziaÂła Rachel.
- A kto powiedziaÂł, Âże ja chcĂŞ rozmawiaĂŚ? – zapytaÂł chÂłopak i zaÂśmiaÂł siĂŞ.
- Co z tobÂą? Przed tym jak dostaliÂśmy Pokemony, zachowywaÂłeÂś siĂŞ normalnie.
- Chyba nie dostaÂłeÂś Pokemona, ktĂłrego chciaÂłeÂś, prawda? – zapytaÂła Heather.
- Nie, nie dostaÂłem. To nie ma nic do rzeczy. WczeÂśniej czy póŸniej mi przejdzie – odpowiedziaÂł.
- Oby wczeÂśniej, bo inaczej bĂŞdĂŞ musiaÂła wrzuciĂŚ ciĂŞ do najbliÂższej rzeki – ostrzegÂła Rachel.
Wszyscy troje zaœmiali siê, a Dominick poczu³ siê odrobinê lepiej. Wyj¹³ z torby PokeBall, w którym siedzia³ Turtwig i uœmiechn¹³ siê lekko.
-MoÂże to i lepiej? Turtwig wcale nie jest takim zÂłym Pokemonem. Mam nadziejĂŞ, Âże siĂŞ zaprzyjaÂźnimy, Âże wszystko siĂŞ jakoÂś uÂłoÂży. Na pewno siĂŞ uÂłoÂży! Mam nadziejĂŞ.
Ch³opak schowa³ kulê z powrotem do plecaka i odetchn¹³ g³êboko. Powoli zbli¿ali siê do miasta, dzieli³o ich od niego ju¿ tylko jedno wzniesienie. Rachel chcia³a coœ powiedzieÌ, ale Dominick jej przerwa³.
- PamiĂŞtasz co siĂŞ staÂło, kiedy ostatnio chciaÂłaÂś siĂŞ zabawiĂŚ w „kto ostatni ten Slugma”? – przypomniaÂł jej ze zÂłoÂśliwym uÂśmiechem.
- Ty to potrafisz byĂŚ wredny, wiesz? – zapytaÂła.
- Wiem. Brat nigdy nie pozwalaÂł mi o tym zapomnieĂŚ – oznajmiÂł chÂłopak i zacz¹³ biec.
- Hej, a co siĂŞ staÂło? – zapytaÂła Heather, co u Dominicka wywoÂłaÂło napad Âśmiechu.
- Powiem ci co siĂŞ staÂło! Otó¿ wczeÂśniej, Rachel miaÂła rower…
- Jeszcze sÂłowo a oberwiesz! – zawoÂłaÂła Rachel i rzuciÂła siĂŞ w stronĂŞ przyjaciela jak wygÂłodniaÂła lwica. ChÂłopak zaÂśmiaÂł siĂŞ i pobiegÂł dalej, a Heather westchnĂŞÂła g³êboko i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ.

- Ok, to co kupujemy? – zapytaÂła Heather, kiedy w trĂłjkĂŞ weszli do niewielkiego sklepu.
- Ja na pewno muszĂŞ kupiĂŚ jakiÂś prowiant. Z domu zabraÂłem tylko butelkĂŞ wody i paczkĂŞ herbatnikĂłw, podejrzanej ÂświeÂżoÂści. No i kilka owocĂłw dla Aipoma – oznajmiÂł Dominick ruszajÂąc miĂŞdzy sklepowe pó³ki. DoœÌ szybko znalazÂł stoisko z owocami i razem z Pokemonem wybrali kilka najlepiej wyglÂądajÂących bananĂłw, jabÂłek i pomaraĂączy, a takÂże jednego grejpfruta.
- Ale jesteÂś pewny, Âże to zjesz, tak? Bo ja nie znoszĂŞ grejpfrutĂłw. Reaguje na nie jak na ciociĂŞ Pearl – ostrzegÂł chÂłopak, ale niczym nie zraÂżony Aipom tylko pokiwaÂł energicznie gÂłowÂą.
Heather krêci³a siê przy pó³ce z lekami i specyfikami przeznaczonymi dla Pokemonów. Mrucza³a coœ pod nosem, pokazuj¹c ró¿ne butelki i liczy³a w pamiêci. W koùcu wziê³a kilka produktów i ruszy³a dalej, wypatruj¹c przyjació³. Dominick bra³ w³aœnie do rêki butelkê wody, a Aipom bieg³ w jego kierunku, œciskaj¹c w rêkach paczkê chipsów. Dziewczyna uœmiechnê³a siê i podesz³a do nich. Rachel natomiast sta³a przy ladzie i przegl¹da³a prasê. Lubi³a byÌ na bie¿¹co i znaÌ najnowsze wieœci ze œwiata. Gdy przegl¹da³a jedn¹ z wielu gazet codziennych, obok niej pojawili siê Dominick i Heather, oraz Aipom, wci¹¿ tul¹cy siê do paczki chipsów ziemniaczanych.
- Aipom, im wczeÂśniej mi to oddasz, tym wczeÂśniej to zjesz. A uwierz mi, nikt nie skasuje towaru, na ktĂłrym ty bĂŞdziesz wisiaÂł – powiedziaÂł chÂłopak, patrzÂąc na Pokemona z uÂśmiechem.
Aipom popatrzy³ na paczkê chipsów, póŸniej na swojego trenera, a póŸniej na faceta stoj¹cego przy kasie. Westchn¹³ g³êboko i po³o¿y³ chrupki na ladzie, obok sterty rzeczy Dominicka. Ch³opak pog³aska³ go po g³owie i spojrza³ na Rachel, która przegl¹da³a gazetê.
- Wiecie co? Tu jest napisane, Âże w Jubilife moÂżna otrzymaĂŚ najnowszÂą wersjĂŞ PokeTechu – powiedziaÂła dziewczyna spoglÂądajÂąc na Aipoma, ktĂłry wzrok miaÂł utkwiony w paczce chipsĂłw.
- OtrzymaĂŚ? Za darmo? Fajnie, a gdzie haczyk? – zapytaÂła Heather wykÂładajÂąc na ladzie swoje zakupy. Dominick natomiast westchn¹³, zapÂłaciÂł i zacz¹³ pakowaĂŚ wszystko do plecaka.
- Trzeba odpowiedzieĂŚ prawidÂłowo na jakieÂś trzy pytania dotyczÂące PokemonĂłw i… tyle. W sumie wydaje siĂŞ doœÌ proste, co myÂślicie? Mamy szansĂŞ? – zapytaÂła Rachel.
- Jeszcze siĂŞ pytasz? Z twoim zapaÂłem, mojÂą wiedzÂą i… Dominick, jaki ty masz tu udziaÂł? – zapytaÂła Heather i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ sÂłodko, a Rachel zaÂśmiaÂła siĂŞ. Dominick odwrĂłciÂł gÂłowĂŞ w teatralnym geÂście i powiedziaÂł dramatycznym tonem:
- A wiĂŞc, okazaÂło siĂŞ! Jestem tu tylko piÂątym koÂłem, nikomu niepotrzebnym, zapasowym balastem! OdchodzĂŞ wiĂŞc pogr¹¿ony w Âżalu i smutku… Osuwam siĂŞ w cieĂą!
U Rachel, Heather i Aipoma wywoÂłaÂło to napad histerycznego Âśmiechu, za to reszta ludzi zgromadzonych w sklepie patrzyÂło na nich jak na uciekinierĂłw z zakÂładu psychiatrycznego.
- JuÂż wiem! JesteÂś naszym pajacem! – zawoÂłaÂła piĂŞĂŚ minut póŸniej Rachel.
- WolĂŞ okreÂślenie kawalarz bÂądÂź komik. Lepiej brzmi – powiedziaÂł Dominick i zachichotaÂł.

Wiatr wia³ lekko, poruszaj¹c ga³êziami drzew nad g³owami naszych bohaterów. Powoli zaczyna³o siê œciemniaÌ, a oni zmierzali w stronê miasta Jubilife. Dominick, ku uciesze Aipoma, w koùcu otworzy³ chipsy, które Pokemon wybra³ w sklepie i teraz obaj zajadali siê nimi. Heather sz³a wpatrzona w PokeDex, przegl¹daj¹c informacjê o Piplupie. Rachel natomiast wypuœci³a Chimchara i wypatrywa³a Pokemonów. W koùcu podenerwowana zatrzyma³a siê i tupnê³a nog¹.
- Co za beznadzieja! Gdzie one wszystkie sÂą?! – zawoÂłaÂła podenerwowana, a przestraszony Chimchar cofn¹³ siĂŞ do tyÂłu o krok. WyglÂądem przypominaÂł pomaraĂączowÂą maÂłpkĂŞ niewielkich rozmiarĂłw, ktĂłrej ogon staÂł w pÂłomieniach. MiaÂł duÂże zielone oczy, ktĂłrymi wpatrywaÂł siĂŞ w swojÂą trenerkĂŞ. Aipom westchn¹³ g³êboko i wskoczyÂł na drzewo.
- No tak, chipsy siĂŞ skoĂączyÂły, to sobie idziesz tak? – zawoÂłaÂł ze Âśmiechem Dominick.
Heather milcza³a nadal wpatrzona w PokeDex, a Rachel ³azi³a miêdzy drzewami szukaj¹c Pokemonów, wiêc ch³opak w³o¿y³ rêce do kieszeni i ruszy³ dalej ogl¹daj¹c poczynania Aipoma, skacz¹cego z drzewa na drzewo. Po chwili zauwa¿y³, ¿e Aipom zatrzyma³ siê i zacz¹³ coœ szarpaÌ. Podbieg³ do niego i zauwa¿y³, ¿e tym czymœ jest Pokemon. Wyj¹³ z plecaka Pokedex, otworzy³ go i skierowa³ na nieznanego stworka, który wygl¹da³ jak ptak.
- Starly, Pokemon Szpak. Podró¿uje w duÂżych grupach. Pomimo swoich maÂłych rozmiarĂłw potrafi machaĂŚ skrzydÂłami z wielkÂą mocÂą – oznajmiÂł PokeDex, pokazujÂąc zdjĂŞcie Pokemona.
- Aipom, zostaw go i zÂłaÂź na dó³! – zawoÂłaÂł Dominick.
- Aipom! - zawoÂłaÂł Pokemon, dajÂąc do zrozumienia, Âże tan nieznany mu Pokemon jest nieprzytomny. ChÂłopak przyjrzaÂł siĂŞ dokÂładnie Starly’emu. Pokemon leÂżaÂł i oddychaÂł ciĂŞÂżko, byÂł podrapany i poobijany. Dominick zrozumiaÂł, Âże Pokemon uciekaÂł przed kimÂś, lub czymÂś.
- Aipom, znieÂś go tu – powiedziaÂł Dominick, po czym odwrĂłciÂł siĂŞ. – Heather, chodÂź tu na chwilĂŞ! – zawoÂłaÂł do dziewczyny, ktĂłra podbiegÂła do niego. Aipom akurat kÂładÂł Starly’ego na ziemi.
- O co chodzi? Ojej… To ty go tak zaÂłatwiÂłeÂś? – zapytaÂła dziewczyna przyklĂŞkajÂąc obok Pokemona.
- No coÂś ty… Aipom go wypatrzyÂł. Jest strasznie posiniaczony i chyba przed czymÂś uciekaÂł – wyjaÂśniÂł chÂłopak.
- Tak… Hm… - dziewczyna zadumaÂła siĂŞ oglÂądajÂąc Pokemona od kaÂżdej strony. W koĂącu wyciÂągnĂŞÂła z torby buteleczkĂŞ jakiegoÂś pÂłynu i lek w sprayu. PopryskaÂła nim Pokemona w najwaÂżniejszych miejscach i wlaÂła do dzioba kilka kropelek pÂłynu.
- Ok., to powinno na razie wystarczyĂŚ. Musimy zanieœÌ go do Centrum Pokemon. ZÂłap go do PokeBalla – powiedziaÂła wstajÂąc.
ChÂłopak zamilkÂł. Nie kupiÂł w Sandgem ani jednego PokeBalla. Jednak przypomniaÂł sobie, Âże jeden dostaÂł od starszego brata, w przeddzieĂą rozpoczĂŞcia podró¿y. Szybko wyj¹³ go z plecaka i dotkn¹³ nim lekko Starly’ego. PokeBall zacz¹³ siĂŞ lekko trz¹œÌ, a przycisk na jego Âśrodku zaÂświeciÂł siĂŞ kilka razy, po czym zgasÂł. OznaczaÂło to, Âże Pokemon zostaÂł zÂłapany. Dominick spojrzaÂł naĂą z uwagÂą i zamyÂśliÂł siĂŞ. PostanowiÂł, Âże uleczy go w centrum w Jubilife, ale co dalej?

Rachel tym czasem, zapuszcza³a siê coraz g³êbiej w las. Postanowi³a, ¿e z³apie Pokemona choÌby mia³aby to byÌ ostatnia rzecz w jej ¿yciu. Chimchar postêpowa³ za ni¹, z nieco przestraszon¹ min¹. Dziewczyna nie zwracaj¹c na to najmniejszej uwagi, brnê³a dalej przed siebie.
- Chim… - mrukn¹³ Pokemon, rozglÂądajÂąc siĂŞ z przestrachem.
- Oj, nie jĂŞcz. Nie jest tak Âźle – warknĂŞÂła dziewczyna i schowaÂła go do PokeBalla.
Sz³a dalej w kompletnej ciszy, któr¹ przerywa³y tylko odg³osy wiatru szumi¹cego w koronach drzew. Robi³o siê coraz zimniej, ale ona nie zwraca³a na to uwagi. Po kilkunastu minutach b³¹dzenia, które nie da³o ¿adnego efektu, dosz³a do wniosku, ¿e lepiej bêdzie je¿eli da sobie dzisiaj spokój i wróci do przyjació³. Odwróci³a siê na piêcie i obra³a drogê powrotn¹. Kiedy jednak, zorientowa³a siê, ¿e nie wie w któr¹ stronê iœÌ, zaczê³a powoli wpadaÌ w panikê. Opar³a siê o najbli¿sze drzewo i usiad³a na ziemi. Ukry³a twarz w d³oniach i oddycha³a g³êboko. Robi³o siê ju¿ ciemno. Po kilku minutach bezczynnego siedzenia, us³ysza³a czyjeœ kroki. Poderwa³a siê z nadziej¹, ¿e to któryœ z jej przyjació³.
- Dominick? Heather? – zapytaÂła z nadziejÂą, jednak nie usÂłyszaÂła odpowiedzi. Zdenerwowana wypuÂściÂła Chimchara. PÂłomieĂą na jego ogonie trochĂŞ rozjaÂśniÂł panujÂące wokó³ ciemnoÂści. Dziewczyna zobaczyÂła zarys wysokiej sylwetki, chyba mĂŞÂżczyzny. Nieznajomy poÂłoÂżyÂł coÂś na ziemi, po czym odszedÂł.
- Chimchar? – zapytaÂł Pokemon, po czym podszedÂł do tego czegoÂś.
Rachel uczyniÂła to samo. OkazaÂło siĂŞ, Âże byÂło to jajo, z ktĂłrego wykluwajÂą siĂŞ Pokemony. Obok leÂżaÂła karteczka. Dziewczyna podniosÂła jÂą. Napisane byÂły na niej tylko jedno zdanie: „Dbaj o nie”. SpojrzaÂła w miejsce, w ktĂłrym jeszcze przed chwilÂą staÂł pierwszy wÂłaÂściciel jaja. KiwnĂŞÂła gÂłowÂą i podniosÂła je z ziemi, po czym razem z Chimcharem, ruszyÂła w stronĂŞ drogi. MiaÂła nadziejĂŞ, Âże obraÂła dobry kierunek.

- Rachel ja ciĂŞ zabijĂŞ! Wiesz jak siĂŞ martwiliÂśmy!? – zawoÂłaÂł Dominick na jej widok.
Heather zaczĂŞÂła mruczeĂŚ coÂś pod nosem. Ani Rachel, ani Dominick nie wiedzieli o czym mĂłwi.
- Czy ty mĂłwisz po wÂłosku? – zapytaÂł chÂłopak.
- Wybaczcie… Kiedy siĂŞ zdenerwujĂŞ, to zaczynam nawijaĂŚ po wÂłosku lub francusku – oznajmiÂła.
Rachel i Dominick parsknĂŞli Âśmiechem. Heather uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ.
- To nie jest Âśmieszne! – zawoÂłaÂła, choĂŚ widaĂŚ byÂło, Âże rĂłwnieÂż jÂą to Âśmieszy.
- Rachel, myÂśleliÂśmy, Âże coÂś ci siĂŞ staÂło. Nie rĂłb tego nigdy wiĂŞcej – powiedziaÂł Dominick ponownie.
- Dobra, dobra. Przepraszam. ChciaÂłam zÂłapaĂŚ Pokemona, ale mam coÂś lepszego – oÂświadczyÂła.
UklĂŞkÂła i poÂłoÂżyÂła przed sobÂą plecak. OstroÂżnie wyciÂągnĂŞÂła z niego znalezione w lesie jajko.
- Wow – powiedziaÂła z podziwem Heather.
Rachel kiwnĂŞÂła gÂłowÂą i opowiedziaÂła przyjacioÂłom jak je znalazÂła. Oboje byli w niezÂłym szoku.
- No, moÂżna by powiedzieĂŚ, Âże zostaÂłaÂś Poke-niaĂąkÂą – zaÂżartowaÂł Dominick, ale tym razem nikt siĂŞ nie zaÂśmiaÂł. Wszyscy wpatrywali siĂŞ z uwagÂą w jajko. Zastanawiali siĂŞ, co z niego „wylezie”.

[Dominick]

Przepraszam, za tak d³ug¹ nieobecnoœÌ...

ROZDZIAÂŁ DRUGI
CHIMCHAR, PIPLUP CZY TURTWIG?

Dominick i Aipom ju¿ od kilku minut ³azili bez celu po obrze¿ach miasta Sandgem i szukali laboratorium Rowana. By³a dopiero druga po po³udniu, a wiêc i tak wczeœnie, bior¹c pod uwagê fakt, ¿e podró¿owali pieszo. W tej chwili obaj stali ko³o czyjegoœ ogródka i w ciszy wpatrywali siê w ma³¹ mapkê rozrysowan¹ na pocztówce, któr¹ Dominick dosta³ od Rowana.
- Uch… Ja i moja orientacja w terenie – warkn¹³ chÂłopak wÂściekÂły na siebie.
- Aipom – Pokemon sprĂłbowaÂł go pocieszyĂŚ, dajÂąc do zrozumienia, Âże on teÂż nie wie gdzie sÂą.
- Ech… A moÂże to trzeba odwrĂłciĂŚ? - powiedziaÂł chÂłopak i zacz¹³ patrzeĂŚ na mapkĂŞ pod ró¿nymi kÂątami i od ró¿nej strony, jednak na niewiele siĂŞ to zdaÂło. Nadal nie miaÂł pojĂŞcia gdzie znajduje siĂŞ laboratorium. Westchn¹³ g³êboko i oparÂł siĂŞ o pÂłot. StaÂł tak dobrych kilka minut, aÂż zobaczyÂł dziewczynĂŞ jadÂącÂą na rowerze. Spod czarnej czapki z daszkiem, wystawaÂła blond grzywka, opadajÂąca na niebieskie oczy. Kiedy go mijaÂła, coÂś wypadÂło jej z kieszeni.
- Hej, poczekaj! – zawoÂłaÂł, a ona zatrzymaÂła siĂŞ kilka krokĂłw dalej.
- Hm? O co chodzi? – zapytaÂła odwracajÂąc siĂŞ, jednak nie zsiadaÂła z roweru.
Dominick podszed³ do miejsca, w którym le¿a³a zguba. By³a to pocztówka od profesora Rowana, taka sama jak¹ mia³ on. Uœmiechn¹³ siê i podbieg³ do dziewczyny.
- WypadÂło ci to – oznajmiÂł i pokazaÂł pocztĂłwkĂŞ.
- Ojej! DziĂŞki wielkie! Bez tego nie dostaÂłabym Pokemona – zawoÂłaÂła uradowana i wziĂŞÂła pocztĂłwkĂŞ.
- SÂłuchaj, ja teÂż idĂŞ po Pokemona, ale… PrawdĂŞ mĂłwiÂąc… WiĂŞc – Dominick zacz¹³ siĂŞ jÂąkaĂŚ.
- Tak? – zapytaÂła dziewczyna, wkÂładajÂąc pocztĂłwkĂŞ do kieszeni.
- No nie za bardzo wiem, w ktĂłrÂą stronĂŞ iœÌ. MoÂżna by powiedzieĂŚ, Âże…
- SiĂŞ zgubiÂłeÂś? – dokoĂączyÂła za niego dziewczyna i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ.
- No tak. WiĂŞc, moÂże mĂłgÂłbym iœÌ z tobÂą? –zapytaÂł chÂłopak, coraz bardziej zaÂżenowany.
- Tak, nie ma sprawy – powiedziaÂła i zeszÂła z roweru. – Jestem Rachel.
- Ja jestem Dominick. Przez C i K na koĂącu – przedstawiÂł siĂŞ chÂłopak.
- No dobra, to chodÂźmy – powiedziaÂła i ruszyÂła przed siebie.
Dominick kiwn¹³ g³ow¹ i ruszy³ za ni¹. Aipom siedzia³ na jego ramieniu i wpatrywa³ siê z uwag¹ w niebo. Szli w kompletnej ciszy, tylko Aipom od czasu do czasu coœ powiedzia³, pokazuj¹c na jak¹œ chmurê. W koùcu Rachel powiedzia³a:
- Zaraz bĂŞdziemy, a ja mam do ciebie pytanie.
- Strzelaj – powiedziaÂł chÂłopak, dziĂŞkujÂąc Bogu, Âże nie muszÂą dÂłuÂżej milczeĂŚ.
- Ile ty masz wÂłaÂściwie lat? Bo na dziesiĂŞĂŚ nie wyglÂądasz.
- No bo nie mam dziesiĂŞciu. Mam piĂŞtnaÂście. ZresztÂą, ty chyba teÂż dziesiĂŞciolatkÂą nie jesteÂś.
- Nie, teÂż mam piĂŞtnaÂście. A dlaczego dopiero teraz odbierasz Pokemona?
- A… DÂługa historia – oznajmiÂł i machnÂą rĂŞkÂą. Nie lubiÂł siĂŞ zwierzaĂŚ.
- Opowiedz, mamy jeszcze chwilĂŞ – nalegaÂła Rachel.
- No dobra. Kiedy miaÂła dziewiĂŞĂŚ lat, mam wysÂłaÂła mnie do szkoÂły z internatem w Hoenn. Tam uczyÂłem siĂŞ trzy lata, a za dobre wyniki w nauce, wysÂłali mnie do Johto. Tam poznaÂłem i zaprzyjaÂźniÂłem siĂŞ z Aipomem – wyrecytowaÂł chÂłopak, pokazujÂąc na Pokemona.
- Wow. CaÂłkiem ciekawe miaÂłeÂś Âżycie – powiedziaÂła z uÂśmiechem Rachel.
- A ty? – zapytaÂł Dominick.
- Co ja? –odpowiedziaÂła pytaniem na pytanie.
- Dlaczego dopiero teraz odbierasz Pokemona?
- Na poczÂątku mieszkaÂłam w Kanto, póŸniej przeprowadziliÂśmy siĂŞ tutaj, poniewaÂż mĂłj tata jest powaÂżnie chory. W Twinleaf mieszka jeden bardzo dobry lekarz, u ktĂłrego miaÂł siĂŞ leczyĂŚ. I wiesz, on nie moÂże pracowaĂŚ, a mama haruje na dwa etaty, dlatego trochĂŞ im pomagaÂłam. Jednak teraz tata jest juÂż po operacji i czuje siĂŞ coraz lepiej, dlatego mogÂłam wyruszyĂŚ – powiedziaÂła wesoÂło i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ. Wychodzili wÂłaÂśnie na obrzeÂża miasta a w oddali malowaÂł siĂŞ las i…
- Wow! Nie mĂłw! To jest laboratorium profesora Rowana!? – zawoÂłaÂł z zachwytem chÂłopak
Z niedowierzaniem patrzy³ na nowoczesny budynek, wyposa¿ony w wielkie okna i dziwn¹ aparaturê na dachu. Wygl¹da³o to trochê jak panele s³oneczne, czy coœ w tym stylu. A to nie by³ koniec. By³ on po³¹czony z innym, starszym budynkiem, zbudowanym z ceg³y, u szczytu którego krêci³ siê gigantyczny wiatrak. Wszystko to po³o¿one wœród pól i ³¹k, piêknych lasów i majestatycznych gór. W oddali by³o równie¿ widaÌ b³yszcz¹c¹ tafle Jeziora Prawdy (ang. Lake Verity). Dominick oczu nie móg³ od tego oderwaÌ. Rachel te¿ uœmiecha³a siê lekko.
- No dobra, pogapisz siĂŞ kiedy indziej. Kto ostatni ten Slugma! – zawoÂłaÂła Rachel i pognaÂła przed siebie, jednak po chwili, rower ktĂłry prowadziÂła wyÂślizgn¹³ jej siĂŞ z rĂŞki i poleciaÂł z zawrotnÂą prĂŞdkoÂściÂą w dó³ ÂścieÂżki.
- No nieÂźle – mrukn¹³ Dominick i popĂŞdziÂł za „uciekinierem”.
- MĂłj rower! – wrzasnĂŞÂła dziewczyna i uczyniÂła to samo.

- Ok… Przyznam, Âże to nie byÂł najlepszy pomysÂł – mruknĂŞÂła dziesiĂŞĂŚ minut póŸniej, prowadzÂąc coÂś co jeszcze niedawno byÂło caÂłkiem dobrym, czerwonym rowerem.
- Nie najlepszy, to maÂło powiedziane. Mam tylko nadziejĂŞ, Âże moÂże przyjmÂą to na zÂłom – zaÂżartowaÂł Dominick, a Aipom zachichotaÂł cicho.
Rachel nie odpowiedzia³a tylko zatrzyma³a siê i rzuci³a rower na ziemiê. Kopnê³a go kilka razy, po czym ruszy³a dalej, mrucz¹c coœ niewyraŸnie pod nosem. Dominick westchn¹³ i wcisn¹³ rêce do kieszeni spodni. On i Aipom rozkoszowali siê cisz¹, podczas gdy Rachel zatrzyma³a siê i ze zdziwieniem wpatrywa³a siê w wejœcie do lasu, znajduj¹ce siê po jej prawej stronie.
- Co jest? Idziesz czy nie? – zapytaÂł Dominick.
- Tam coÂś siĂŞ dzieje. ChodÂź zobaczymy! – zawoÂłaÂła i pobiegÂła w wymienione wyÂżej miejsce. Dominick ruszyÂł za niÂą bez sÂłowa. Po chwili zobaczyli dwĂłch mĂŞÂżczyzn w biaÂłych fartuchach, jak¹œ dziewczynĂŞ i…
- Profesor Rowan?! – zawoÂłaÂła gÂłoÂśno Rachel i podeszÂła do caÂłej czwĂłrki, a Dominick jak cieĂą ruszyÂł za niÂą.
- Tak sÂłucham? – odezwaÂł siĂŞ profesor, ktĂłry chyba usÂłyszaÂł okrzyk Rachel.
- My przyszliÂśmy po Pokemony – powiedziaÂł Dominick.
- No to was zmartwiĂŞ. Wszystkie trzy Pokemony startowe zniknĂŞÂły dziÂś okoÂło poÂłudnia. Chyba sÂą gdzieÂś w lesie – powiedziaÂł jeden z mĂŞÂżczyzn.
- MoÂżemy ich poszukaĂŚ! – zawoÂłaÂł Rachel ochoczo.
- No nie wiem… - zastanowiÂł siĂŞ Rowan. SpojrzaÂł na dziewczynĂŞ, póŸniej na Dominicka i wtedy zauwaÂżyÂł Aipoma. – Czy to twĂłj Aipom? – zapytaÂł chÂłopaka.
- No, tak… - powiedziaÂł zmieszany. – PoznaÂłem go gdy byÂłem w szkole, w Johto i tak jakoÂś zostaÂł ze mnÂą od tamtego czasu – wyjaÂśniÂł przepraszajÂącym tonem.
- Ale wci¹¿ chcesz ode mnie Pokemona, tak? – zapytaÂł ponownie.
- Tak. Bardzo chcia³bym dostaÌ jednego z tych Pokemonów. Poza tym, bêdê mia³ wtedy PokeDex, a to spore u³atwienie w podró¿y. Czy to jakiœ problem?
- Nie, nie ma sprawy. WidzĂŞ, Âże jesteÂś bardzo rozwaÂżny i zaradny. – powiedziaÂł mĂŞÂżczyzna.
Dominick uœmiechn¹³ siê lekko, a Rachel kaszlnê³a ostentacyjnie i uœmiechnê³a siê lekko.
- Nie chciaÂłabym przerywaĂŚ, tej sentymentalnej rozmowy kipiÂącej od porad moralnych, ale tam sÂą trzy Pokemony, w tym jeden, ktĂłry bĂŞdzie mĂłj. Dlatego pĂłjdĂŞ tam tak czy siak, ale wolĂŞ mieĂŚ paĂąskie przyzwolenie. WiĂŞc? – dziewczyna zakoĂączyÂła wywĂłd pytaniem.
Rowan zachichotaÂł i skrzyÂżowaÂł rĂŞce na piersi.
- Masz gadane dziewczyno. Z takimi predyspozycjami skoĂączysz jako polityk – powiedziaÂł.
- Oj, oby nie. Tego zawsze baÂł siĂŞ mĂłj tato – powiedziaÂła ze zgrozÂą i zadrÂżaÂła.
Profesor ponownie zarechota³ i odwróci³ siê. Spojrza³ ³agodnie na dziewczynê, która by³ tu wczeœniej. Mia³a d³ugie br¹zowe w³osy, a na g³owie bia³y kapelusz z wizerunkiem PokeBalla. Na piwne oczy opada³a grzywka. Ubrana by³a w niebiesk¹ bluzkê bez rêkawów, czerwone spodenki i tego samego koloru trampki. W lewej rêce trzyma³a ¿ó³t¹ torbê. Uœmiecha³a siê lekko.
- Heather, mam do ciebie proÂśbĂŞ. PĂłjdziesz z nimi? – zapytaÂł jÂą profesor.
- Pewnie, nie ma sprawy – odpowiedziaÂła wesoÂło i podeszÂła do nich z wyciÂągniĂŞtÂą rĂŞkÂą. – Jestem Heather Brookes i mam piĂŞtnaÂście lat – wyrecytowaÂła.
- Ja jestem Rachel i teÂż mam piĂŞtnaÂście lat – odpowiedziaÂła jej blondynka i uÂścisnĂŞÂła lekko rĂŞkĂŞ.
- Mam na imiĂŞ Dominick, przez C i K na koĂącu, i rĂłwnieÂż mam piĂŞtnaÂście lat – powiedziaÂł chÂłopak i uÂśmiechn¹³ siĂŞ lekko.
- No! Skoro kwestie formalne mamy za sobÂą, to chodÂźmy! ChcĂŞ w koĂącu wyruszyĂŚ – powiedziaÂła Rachel i, dosÂłownie, pobiegÂła w las.
Dominick pokrĂŞciÂł gÂłowÂą i ruszyÂł za niÂą, drÂąc siĂŞ:
- Rachel zaczekaj! Ona tak zawsze, przynajmniej odkÂąd jÂą znam – wyjaÂśniÂł chÂłopak Heather.
- Aha… W gorÂącej wodzie kompana. Musimy sprĂłbowaĂŚ jÂą dogoniĂŚ, bo moÂże przez przypadek wpaœÌ do jeziora – zaÂżartowaÂła dziewczyna i oboje weszli do lasu.

- Turtwig! Chimchar!
- Piplup! Piplup!
- Chimchar! Piplup!
Od oko³o piêtnastu minut, troje potencjalnych trenerów i jeden Pokemon, ³azili po lesie zagl¹daj¹c w ka¿dy krzak, na ka¿de drzewo, nawet pod ka¿dy kamieù. Szukali Turtwiga, Chimchara i Piplupa dos³ownie wszêdzie, ale nieby³o po nich œladu. W koùcu zmêczeni i g³odni przysiedli pod drzewem, aby przez chwilê odpocz¹Ì. Tylko Aipom dalej skaka³ z drzewa na drzewo wypatruj¹c gdzieœ trzech zagubionych stworków.
- Co siĂŞ mogÂło z nimi staĂŚ? – zadaÂła pytanie Heather, wyciÂągajÂąc z torby kanapkĂŞ.
- Nie mam bladego pojĂŞcia – odpowiedziaÂła Rachel czyniÂąc to samo co koleÂżanka.
- Hm… Wiecie nie wydaje mi siĂŞ, Âże one tak same z siebie postanowiÂły uciec. To by byÂło niedorzeczne. PrzecieÂż profesor dobrze siĂŞ nimi opiekowaÂł, miaÂł u niego jak u pana Boga za piecem… - powiedziaÂł Dominick obserwujÂąc Aipoma.
- Wydaje ci siĂŞ, Âże ktoÂś je… ukradÂł? – upewniÂła siĂŞ w swoich domysÂłach Heather.
- Tak. Pozostaje tylko pytanie kto i po co? Nie biorĂŞ pod uwagĂŞ Âżadnego z asystentĂłw, czy kogoÂś z mieszkaĂącĂłw. Chyba nikt nie byÂłby do tego zdolny, tak myÂślĂŞ.
- A ja mam podejrzanych – odezwaÂła siĂŞ Rachel.
- Tak? Kogo? – zapytaÂł chÂłopak.
- SÂłyszaÂłam ostatnio o jakimÂś dziwnym zespole „grasujÂącym” po Sinnoh. NazywajÂą siebie Team Galactic. Podobno byÂło o nich gÂłoÂśno kilka lat temu.
- Team Galactic? – powtĂłrzyÂł Dominick i zamyÂśliÂł siĂŞ.
- Ta, teÂż o nich sÂłyszaÂłam. Jak dla mnie to tylko grupa uciekinierĂłw z domu wariatĂłw. MĂłwiÂą, Âże chcÂą stworzyĂŚ jak¹œ nowÂą galaktykĂŞ, Âże Clefairy przybyÂły z ksiĂŞÂżyca i inne takie… - wtrÂąciÂła Heather.
- Z tymi Clefairy to nie tylko oni. Kiedy byÂłem w Johto, spotkaÂłem wiele osĂłb o takich przekonaniach – powiedziaÂł Dominick i siĂŞgn¹³ po plecak.
W tym samym momencie obok nich pojawi³ siê Aipom i wrzeszcz¹c pokazywa³ na coœ w g³êbi lasu.
- Aipom chyba coÂś znalazÂł! – zawoÂłaÂł chÂłopak i wstaÂł, podnoszÂąc rĂłwnoczeÂśnie plecak z ziemi.
- Dobra nasza! ProwadÂź Aipom – powiedziaÂła Rachel i rĂłwnieÂż wstaÂła.
Aipom pobieg³ w g³¹b lasu, a oni ruszyli za nim. Po oko³o piêciu minutach truchtu, zobaczyli Jezioro Prawdy a nad jego brzegiem dwie osoby. Mê¿czyznê i kobietê, ubranych w dziwne kombinezony i jeszcze dziwniejsze kaski. Podeszli bli¿ej i zobaczyli, ¿e u ich stóp le¿¹ zwi¹zane Turtwig, Chimchar i Piplup. Pokemony wygl¹da³y na przera¿one.
- Hej! Co wy robicie z tymi Pokemonami?! OdbiÂło wam!? – zawoÂłaÂł zbulwersowany Dominick.
Nieznajomi odwrĂłcili siĂŞ i spojrzeli z pogardÂą na trĂłjkĂŞ potencjalnych trenerĂłw.
- A co ci do tego, maÂły? – warknĂŞÂła kobieta.
- O matko! To sÂą wasze wÂłosy! A ja myÂślaÂłam, Âże to jakieÂś odjechane heÂłmy – powiedziaÂła Rachel, a Heather parsknĂŞÂła Âśmiechem.
- NiewaÂżne, czy to heÂłmy czy wÂłosy. Macie natychmiast puÂściĂŚ te trzy Pokemony! – zawoÂłaÂł ponownie Dominick i zrobiÂł krok naprzĂłd.
- A jak nie to co? Rzucisz we mnie kamykiem? – zapytaÂł mĂŞÂżczyzna, po czym on i jego wspĂłlniczka zachichotali.
- No nie! Sam siĂŞ o to prosiÂłeÂś! Aipom, bÂłyskawiczny cios! – zawoÂłaÂł chÂłopak.
Aipom podbieg³ w stronê nieznajomych, podskoczy³ i machn¹³ ogonem, a mnóstwo ¿ó³tych gwiazdek pomknê³o w stronê dwójki dziwaków, powoduj¹c ma³¹ eksplozjê, której towarzyszy³y ob³oki py³u i kurzu.
- Dominick, uwaÂżaj na Pokemony! – zawoÂłaÂła Heather.
- Wiem co robiĂŞ. Dobra, a teraz uÂżyj drapania, aby uwolniĂŚ Chimchara, Turtwiga i Piplupa!
Aipom doskoczy³ szybko do starterów i zacz¹³ drapaÌ linê, która po kilku chwilach pêk³a. Pokemony szybko podbieg³y do naszych bohaterów i razem z nimi bardzo szybko oddalili siê od tafli Jeziora Prawdy.

- Jeszcze raz bardzo wam dziĂŞkuje, za odzyskanie PokemonĂłw – powiedziaÂł profesor, kiedy Dominick, Heather i Rachel i dwoje jego asystentĂłw pojawiÂło siĂŞ w g³ównej sali laboratorium, gdzie nastÂąpiĂŚ miaÂło wrĂŞczenie PokemonĂłw Startowych.
- A my jeszcze raz mĂłwimy, Âże nie ma sprawy – powiedziaÂła Rachel zdejmujÂąc z gÂłowy czapkĂŞ. Dominick rozglÂądaÂł siĂŞ, zaciekawiony wszystkim co go otaczaÂło, a zwÂłaszcza maszynami badawczymi i innymi sprzĂŞtami mechanicznymi. Poza Pokemonami, pasjonowaÂły go rĂłwnieÂż wynalazki i robotyka. CaÂłkiem dobrze posÂługiwaÂł siĂŞ teÂż ÂśrubokrĂŞtem i kluczem francuskim. Jego brat nazywaÂł go zawsze „zÂłotÂą rÂączkÂą”.
- A teraz wybierzcie sobie po Pokemonie. MoÂże zaczniemy od dziewczÂąt, Heather? – powiedziaÂł profesor, a jeden z asystentĂłw wprowadziÂł do pomieszczenia stolik na kó³kach, na ktĂłrym siedziaÂły trzy znane im juÂż Pokemony. Dziewczyna popatrzyÂła po wszystkich i zamyÂśliÂła siĂŞ.
- PoproszĂŞ Piplupa – powiedziaÂła po chwili wahania.
- ProszĂŞ, oto jego PokeBall i twĂłj Pokedex – powiedziaÂł Rowan, podajÂąc dziewczynie urzÂądzenia.
- Ja poproszĂŞ Chimchara! – zawoÂłaÂła Rachel bez chwili zastanowienia.
Dominick poczuÂł lekkie ukÂłucie, ale udawaÂł Âże nic mu nie jest i uÂśmiechaÂł siĂŞ sztucznie.
- To mi pozostaje Turtwig – wycedziÂł przez zĂŞby, zaciÂśniĂŞte w uÂśmiechu i z bĂłlem serca odebraÂł od profesora swĂłj PokeDex i PokeBall, w ktĂłrym po chwili zamkn¹³ Turtwiga. PomyÂślaÂł, Âże gorzej juÂż byĂŚ nie moÂże…

ROZDZIAÂŁ TRZECI
CHCESZ ZOSTAÆ POKENIAÑK¡?!

Dominick, Rachel i Heather poÂżegnali siĂŞ Âładnie i wyszli z laboratorium profesora Rowana. DochodziÂła godzina czwarta. ByÂło lato, wiĂŞc sÂłoĂące nie szykowaÂło siĂŞ jeszcze do „zejÂścia ze sceny”. Rachel koniecznie chciaÂła ruszaĂŚ dalej, do miasta Jubilife, Heather natomiast miaÂła pewne wÂątpliwoÂści i byÂła za tym, aby przenocowaĂŚ w Centrum Pokemon. Dominick pozostawaÂł bezstronny. CiÂągle jeszcze nie mĂłgÂł przetrawiĂŚ tego, Âże ma Turtwiga a nie Chimchara.
- PrzenocowaĂŚ?! Kiedy ty chcesz spaĂŚ!? Teraz? W Âśrodku dnia? Zanim siĂŞ Âściemni, bĂŞdziemy juÂż w poÂłowie drogi do Jubilife, moÂże uda nam siĂŞ jeszcze dzisiaj zÂłapaĂŚ jakieÂś Pokemony – to byÂły g³ówne argumenty jakimi broniÂła swego Rachel. Jednak Heather teÂż nie dawaÂła za wygranÂą.
- JeÂżeli zostaniemy tu do jutra, to zbierzemy siÂły! UÂłoÂżymy jakiÂś sensowny plan dziaÂłania, uzupeÂłnimy zapasy, zakupimy potrzebne przedmioty – powtarzaÂła w kó³ko dziewczyna.
Po jakimœ czasie Dominick nie móg³ ju¿ udawaÌ, ¿e ich nie s³yszy. G³ównie z powodu pytania, którego tak siê obawia³. W pewny momencie dziewczyny zapyta³y po czyjej jest stronie. Westchn¹³ g³êboko, popatrzy³ najpierw na jedn¹, potem na drug¹ i bardzo powoli powiedzia³:
- Dlaczego nie zrobimy tak: pójdziemy szybko kupiÌ najwa¿niejsze rzeczy, a póŸniej od razu wyruszymy. Je¿eli bêdziecie mniej gadaÌ a wiêcej robiÌ, to mo¿e nam siê to udaÌ.
Dziewczyny zrobi³y obra¿one miny, jednak gdy zobaczy³y obojêtnoœÌ Dominicka zgodzi³y siê na taki uk³ad. Wszyscy troje ruszyli w stronê miasta wymieniaj¹c miêdzy sob¹ tylko krótkie zdania, najczêœciej dotycz¹ce tego co musz¹ kupiÌ, lub jakie Pokemony chcieliby spotkaÌ.
- Atmosfera jak w trumnie – mruknĂŞÂła Heather, kiedy zbliÂżali siĂŞ do miasta.
- Nie da siĂŞ ukryĂŚ – przyznaÂła Rachel, obracajÂąc w dÂłoni PokeBall z Chimcharem.
Obie spojrza³y na zamyœlonego Dominicka, wciskaj¹cego na si³ê d³onie do kieszeni spodni.
- Mam coÂś powiedzieĂŚ? – zapytaÂł widzÂąc ich spojrzenia.
- Wisz, przydaÂłoby siĂŞ. Trudno rozmawiaĂŚ z kimÂś kto nie otwiera ust – powiedziaÂła Rachel.
- A kto powiedziaÂł, Âże ja chcĂŞ rozmawiaĂŚ? – zapytaÂł chÂłopak i zaÂśmiaÂł siĂŞ.
- Co z tobÂą? Przed tym jak dostaliÂśmy Pokemony, zachowywaÂłeÂś siĂŞ normalnie.
- Chyba nie dostaÂłeÂś Pokemona, ktĂłrego chciaÂłeÂś, prawda? – zapytaÂła Heather.
- Nie, nie dostaÂłem. To nie ma nic do rzeczy. WczeÂśniej czy póŸniej mi przejdzie – odpowiedziaÂł.
- Oby wczeÂśniej, bo inaczej bĂŞdĂŞ musiaÂła wrzuciĂŚ ciĂŞ do najbliÂższej rzeki – ostrzegÂła Rachel.
Wszyscy troje zaœmiali siê, a Dominick poczu³ siê odrobinê lepiej. Wyj¹³ z torby PokeBall, w którym siedzia³ Turtwig i uœmiechn¹³ siê lekko.
-MoÂże to i lepiej? Turtwig wcale nie jest takim zÂłym Pokemonem. Mam nadziejĂŞ, Âże siĂŞ zaprzyjaÂźnimy, Âże wszystko siĂŞ jakoÂś uÂłoÂży. Na pewno siĂŞ uÂłoÂży! Mam nadziejĂŞ.
Ch³opak schowa³ kulê z powrotem do plecaka i odetchn¹³ g³êboko. Powoli zbli¿ali siê do miasta, dzieli³o ich od niego ju¿ tylko jedno wzniesienie. Rachel chcia³a coœ powiedzieÌ, ale Dominick jej przerwa³.
- PamiĂŞtasz co siĂŞ staÂło, kiedy ostatnio chciaÂłaÂś siĂŞ zabawiĂŚ w „kto ostatni ten Slugma”? – przypomniaÂł jej ze zÂłoÂśliwym uÂśmiechem.
- Ty to potrafisz byĂŚ wredny, wiesz? – zapytaÂła.
- Wiem. Brat nigdy nie pozwalaÂł mi o tym zapomnieĂŚ – oznajmiÂł chÂłopak i zacz¹³ biec.
- Hej, a co siĂŞ staÂło? – zapytaÂła Heather, co u Dominicka wywoÂłaÂło napad Âśmiechu.
- Powiem ci co siĂŞ staÂło! Otó¿ wczeÂśniej, Rachel miaÂła rower…
- Jeszcze sÂłowo a oberwiesz! – zawoÂłaÂła Rachel i rzuciÂła siĂŞ w stronĂŞ przyjaciela jak wygÂłodniaÂła lwica. ChÂłopak zaÂśmiaÂł siĂŞ i pobiegÂł dalej, a Heather westchnĂŞÂła g³êboko i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ.

- Ok, to co kupujemy? – zapytaÂła Heather, kiedy w trĂłjkĂŞ weszli do niewielkiego sklepu.
- Ja na pewno muszĂŞ kupiĂŚ jakiÂś prowiant. Z domu zabraÂłem tylko butelkĂŞ wody i paczkĂŞ herbatnikĂłw, podejrzanej ÂświeÂżoÂści. No i kilka owocĂłw dla Aipoma – oznajmiÂł Dominick ruszajÂąc miĂŞdzy sklepowe pó³ki. DoœÌ szybko znalazÂł stoisko z owocami i razem z Pokemonem wybrali kilka najlepiej wyglÂądajÂących bananĂłw, jabÂłek i pomaraĂączy, a takÂże jednego grejpfruta.
- Ale jesteÂś pewny, Âże to zjesz, tak? Bo ja nie znoszĂŞ grejpfrutĂłw. Reaguje na nie jak na ciociĂŞ Pearl – ostrzegÂł chÂłopak, ale niczym nie zraÂżony Aipom tylko pokiwaÂł energicznie gÂłowÂą.
Heather krêci³a siê przy pó³ce z lekami i specyfikami przeznaczonymi dla Pokemonów. Mrucza³a coœ pod nosem, pokazuj¹c ró¿ne butelki i liczy³a w pamiêci. W koùcu wziê³a kilka produktów i ruszy³a dalej, wypatruj¹c przyjació³. Dominick bra³ w³aœnie do rêki butelkê wody, a Aipom bieg³ w jego kierunku, œciskaj¹c w rêkach paczkê chipsów. Dziewczyna uœmiechnê³a siê i podesz³a do nich. Rachel natomiast sta³a przy ladzie i przegl¹da³a prasê. Lubi³a byÌ na bie¿¹co i znaÌ najnowsze wieœci ze œwiata. Gdy przegl¹da³a jedn¹ z wielu gazet codziennych, obok niej pojawili siê Dominick i Heather, oraz Aipom, wci¹¿ tul¹cy siê do paczki chipsów ziemniaczanych.
- Aipom, im wczeÂśniej mi to oddasz, tym wczeÂśniej to zjesz. A uwierz mi, nikt nie skasuje towaru, na ktĂłrym ty bĂŞdziesz wisiaÂł – powiedziaÂł chÂłopak, patrzÂąc na Pokemona z uÂśmiechem.
Aipom popatrzy³ na paczkê chipsów, póŸniej na swojego trenera, a póŸniej na faceta stoj¹cego przy kasie. Westchn¹³ g³êboko i po³o¿y³ chrupki na ladzie, obok sterty rzeczy Dominicka. Ch³opak pog³aska³ go po g³owie i spojrza³ na Rachel, która przegl¹da³a gazetê.
- Wiecie co? Tu jest napisane, Âże w Jubilife moÂżna otrzymaĂŚ najnowszÂą wersjĂŞ PokeTechu – powiedziaÂła dziewczyna spoglÂądajÂąc na Aipoma, ktĂłry wzrok miaÂł utkwiony w paczce chipsĂłw.
- OtrzymaĂŚ? Za darmo? Fajnie, a gdzie haczyk? – zapytaÂła Heather wykÂładajÂąc na ladzie swoje zakupy. Dominick natomiast westchn¹³, zapÂłaciÂł i zacz¹³ pakowaĂŚ wszystko do plecaka.
- Trzeba odpowiedzieĂŚ prawidÂłowo na jakieÂś trzy pytania dotyczÂące PokemonĂłw i… tyle. W sumie wydaje siĂŞ doœÌ proste, co myÂślicie? Mamy szansĂŞ? – zapytaÂła Rachel.
- Jeszcze siĂŞ pytasz? Z twoim zapaÂłem, mojÂą wiedzÂą i… Dominick, jaki ty masz tu udziaÂł? – zapytaÂła Heather i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ sÂłodko, a Rachel zaÂśmiaÂła siĂŞ. Dominick odwrĂłciÂł gÂłowĂŞ w teatralnym geÂście i powiedziaÂł dramatycznym tonem:
- A wiĂŞc, okazaÂło siĂŞ! Jestem tu tylko piÂątym koÂłem, nikomu niepotrzebnym, zapasowym balastem! OdchodzĂŞ wiĂŞc pogr¹¿ony w Âżalu i smutku… Osuwam siĂŞ w cieĂą!
U Rachel, Heather i Aipoma wywoÂłaÂło to napad histerycznego Âśmiechu, za to reszta ludzi zgromadzonych w sklepie patrzyÂło na nich jak na uciekinierĂłw z zakÂładu psychiatrycznego.
- JuÂż wiem! JesteÂś naszym pajacem! – zawoÂłaÂła piĂŞĂŚ minut póŸniej Rachel.
- WolĂŞ okreÂślenie kawalarz bÂądÂź komik. Lepiej brzmi – powiedziaÂł Dominick i zachichotaÂł.

Wiatr wia³ lekko, poruszaj¹c ga³êziami drzew nad g³owami naszych bohaterów. Powoli zaczyna³o siê œciemniaÌ, a oni zmierzali w stronê miasta Jubilife. Dominick, ku uciesze Aipoma, w koùcu otworzy³ chipsy, które Pokemon wybra³ w sklepie i teraz obaj zajadali siê nimi. Heather sz³a wpatrzona w PokeDex, przegl¹daj¹c informacjê o Piplupie. Rachel natomiast wypuœci³a Chimchara i wypatrywa³a Pokemonów. W koùcu podenerwowana zatrzyma³a siê i tupnê³a nog¹.
- Co za beznadzieja! Gdzie one wszystkie sÂą?! – zawoÂłaÂła podenerwowana, a przestraszony Chimchar cofn¹³ siĂŞ do tyÂłu o krok. WyglÂądem przypominaÂł pomaraĂączowÂą maÂłpkĂŞ niewielkich rozmiarĂłw, ktĂłrej ogon staÂł w pÂłomieniach. MiaÂł duÂże zielone oczy, ktĂłrymi wpatrywaÂł siĂŞ w swojÂą trenerkĂŞ. Aipom westchn¹³ g³êboko i wskoczyÂł na drzewo.
- No tak, chipsy siĂŞ skoĂączyÂły, to sobie idziesz tak? – zawoÂłaÂł ze Âśmiechem Dominick.
Heather milcza³a nadal wpatrzona w PokeDex, a Rachel ³azi³a miêdzy drzewami szukaj¹c Pokemonów, wiêc ch³opak w³o¿y³ rêce do kieszeni i ruszy³ dalej ogl¹daj¹c poczynania Aipoma, skacz¹cego z drzewa na drzewo. Po chwili zauwa¿y³, ¿e Aipom zatrzyma³ siê i zacz¹³ coœ szarpaÌ. Podbieg³ do niego i zauwa¿y³, ¿e tym czymœ jest Pokemon. Wyj¹³ z plecaka Pokedex, otworzy³ go i skierowa³ na nieznanego stworka, który wygl¹da³ jak ptak.
- Starly, Pokemon Szpak. Podró¿uje w duÂżych grupach. Pomimo swoich maÂłych rozmiarĂłw potrafi machaĂŚ skrzydÂłami z wielkÂą mocÂą – oznajmiÂł PokeDex, pokazujÂąc zdjĂŞcie Pokemona.
- Aipom, zostaw go i zÂłaÂź na dó³! – zawoÂłaÂł Dominick.
- Aipom! - zawoÂłaÂł Pokemon, dajÂąc do zrozumienia, Âże tan nieznany mu Pokemon jest nieprzytomny. ChÂłopak przyjrzaÂł siĂŞ dokÂładnie Starly’emu. Pokemon leÂżaÂł i oddychaÂł ciĂŞÂżko, byÂł podrapany i poobijany. Dominick zrozumiaÂł, Âże Pokemon uciekaÂł przed kimÂś, lub czymÂś.
- Aipom, znieÂś go tu – powiedziaÂł Dominick, po czym odwrĂłciÂł siĂŞ. – Heather, chodÂź tu na chwilĂŞ! – zawoÂłaÂł do dziewczyny, ktĂłra podbiegÂła do niego. Aipom akurat kÂładÂł Starly’ego na ziemi.
- O co chodzi? Ojej… To ty go tak zaÂłatwiÂłeÂś? – zapytaÂła dziewczyna przyklĂŞkajÂąc obok Pokemona.
- No coÂś ty… Aipom go wypatrzyÂł. Jest strasznie posiniaczony i chyba przed czymÂś uciekaÂł – wyjaÂśniÂł chÂłopak.
- Tak… Hm… - dziewczyna zadumaÂła siĂŞ oglÂądajÂąc Pokemona od kaÂżdej strony. W koĂącu wyciÂągnĂŞÂła z torby buteleczkĂŞ jakiegoÂś pÂłynu i lek w sprayu. PopryskaÂła nim Pokemona w najwaÂżniejszych miejscach i wlaÂła do dzioba kilka kropelek pÂłynu.
- Ok., to powinno na razie wystarczyĂŚ. Musimy zanieœÌ go do Centrum Pokemon. ZÂłap go do PokeBalla – powiedziaÂła wstajÂąc.
ChÂłopak zamilkÂł. Nie kupiÂł w Sandgem ani jednego PokeBalla. Jednak przypomniaÂł sobie, Âże jeden dostaÂł od starszego brata, w przeddzieĂą rozpoczĂŞcia podró¿y. Szybko wyj¹³ go z plecaka i dotkn¹³ nim lekko Starly’ego. PokeBall zacz¹³ siĂŞ lekko trz¹œÌ, a przycisk na jego Âśrodku zaÂświeciÂł siĂŞ kilka razy, po czym zgasÂł. OznaczaÂło to, Âże Pokemon zostaÂł zÂłapany. Dominick spojrzaÂł naĂą z uwagÂą i zamyÂśliÂł siĂŞ. PostanowiÂł, Âże uleczy go w centrum w Jubilife, ale co dalej?

Rachel tym czasem, zapuszcza³a siê coraz g³êbiej w las. Postanowi³a, ¿e z³apie Pokemona choÌby mia³aby to byÌ ostatnia rzecz w jej ¿yciu. Chimchar postêpowa³ za ni¹, z nieco przestraszon¹ min¹. Dziewczyna nie zwracaj¹c na to najmniejszej uwagi, brnê³a dalej przed siebie.
- Chim… - mrukn¹³ Pokemon, rozglÂądajÂąc siĂŞ z przestrachem.
- Oj, nie jĂŞcz. Nie jest tak Âźle – warknĂŞÂła dziewczyna i schowaÂła go do PokeBalla.
Sz³a dalej w kompletnej ciszy, któr¹ przerywa³y tylko odg³osy wiatru szumi¹cego w koronach drzew. Robi³o siê coraz zimniej, ale ona nie zwraca³a na to uwagi. Po kilkunastu minutach b³¹dzenia, które nie da³o ¿adnego efektu, dosz³a do wniosku, ¿e lepiej bêdzie je¿eli da sobie dzisiaj spokój i wróci do przyjació³. Odwróci³a siê na piêcie i obra³a drogê powrotn¹. Kiedy jednak, zorientowa³a siê, ¿e nie wie w któr¹ stronê iœÌ, zaczê³a powoli wpadaÌ w panikê. Opar³a siê o najbli¿sze drzewo i usiad³a na ziemi. Ukry³a twarz w d³oniach i oddycha³a g³êboko. Robi³o siê ju¿ ciemno. Po kilku minutach bezczynnego siedzenia, us³ysza³a czyjeœ kroki. Poderwa³a siê z nadziej¹, ¿e to któryœ z jej przyjació³.
- Dominick? Heather? – zapytaÂła z nadziejÂą, jednak nie usÂłyszaÂła odpowiedzi. Zdenerwowana wypuÂściÂła Chimchara. PÂłomieĂą na jego ogonie trochĂŞ rozjaÂśniÂł panujÂące wokó³ ciemnoÂści. Dziewczyna zobaczyÂła zarys wysokiej sylwetki, chyba mĂŞÂżczyzny. Nieznajomy poÂłoÂżyÂł coÂś na ziemi, po czym odszedÂł.
- Chimchar? – zapytaÂł Pokemon, po czym podszedÂł do tego czegoÂś.
Rachel uczyniÂła to samo. OkazaÂło siĂŞ, Âże byÂło to jajo, z ktĂłrego wykluwajÂą siĂŞ Pokemony. Obok leÂżaÂła karteczka. Dziewczyna podniosÂła jÂą. Napisane byÂły na niej tylko jedno zdanie: „Dbaj o nie”. SpojrzaÂła w miejsce, w ktĂłrym jeszcze przed chwilÂą staÂł pierwszy wÂłaÂściciel jaja. KiwnĂŞÂła gÂłowÂą i podniosÂła je z ziemi, po czym razem z Chimcharem, ruszyÂła w stronĂŞ drogi. MiaÂła nadziejĂŞ, Âże obraÂła dobry kierunek.

- Rachel ja ciĂŞ zabijĂŞ! Wiesz jak siĂŞ martwiliÂśmy!? – zawoÂłaÂł Dominick na jej widok.
Heather zaczĂŞÂła mruczeĂŚ coÂś pod nosem. Ani Rachel, ani Dominick nie wiedzieli o czym mĂłwi.
- Czy ty mĂłwisz po wÂłosku? – zapytaÂł chÂłopak.
- Wybaczcie… Kiedy siĂŞ zdenerwujĂŞ, to zaczynam nawijaĂŚ po wÂłosku lub francusku – oznajmiÂła.
Rachel i Dominick parsknĂŞli Âśmiechem. Heather uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ.
- To nie jest Âśmieszne! – zawoÂłaÂła, choĂŚ widaĂŚ byÂło, Âże rĂłwnieÂż jÂą to Âśmieszy.
- Rachel, myÂśleliÂśmy, Âże coÂś ci siĂŞ staÂło. Nie rĂłb tego nigdy wiĂŞcej – powiedziaÂł Dominick ponownie.
- Dobra, dobra. Przepraszam. ChciaÂłam zÂłapaĂŚ Pokemona, ale mam coÂś lepszego – oÂświadczyÂła.
UklĂŞkÂła i poÂłoÂżyÂła przed sobÂą plecak. OstroÂżnie wyciÂągnĂŞÂła z niego znalezione w lesie jajko.
- Wow – powiedziaÂła z podziwem Heather.
Rachel kiwnĂŞÂła gÂłowÂą i opowiedziaÂła przyjacioÂłom jak je znalazÂła. Oboje byli w niezÂłym szoku.
- No, moÂżna by powiedzieĂŚ, Âże zostaÂłaÂś Poke-niaĂąkÂą – zaÂżartowaÂł Dominick, ale tym razem nikt siĂŞ nie zaÂśmiaÂł. Wszyscy wpatrywali siĂŞ z uwagÂą w jajko. Zastanawiali siĂŞ, co z niego „wylezie”.

Ale fajnee... Aipom ktĂłry lubi chipsy to juÂż coÂś.... 10/10

[Poxer]

Ale fajnee... Aipom ktĂłry lubi chipsy to juÂż coÂś.... 10/10

Fantastyczne . Nie mam w tym ¿adnych minusów , ale za to mam miliony plusów . Najcenniejszy z nich to POMYS£OWO¦Æ . Ju¿ sie pale na nowy rozdzia³ . Ocena bezzastanowienia 10/10 .

[Nothing For Money]

Fantastyczne . Nie mam w tym ¿adnych minusów , ale za to mam miliony plusów . Najcenniejszy z nich to POMYS£OWO¦Æ . Ju¿ sie pale na nowy rozdzia³ . Ocena bezzastanowienia 10/10 .

No Comment.
FF Âświetny ocena 100/10 :P
Tak dalej!

[Kojot]

No Comment.
FF Âświetny ocena 100/10 :P
Tak dalej!

Wooow. Daje 100000000/10 to poprostu jest ÂŚwietne.
+
-PomysÂłowe
-DÂługie
-wciÂągajÂące
-Bez B³êdow
-Zadbane

-

WIELKIE BRAK MINUSÓW


Oby tak dalej

[Aster.11]

Wooow. Daje 100000000/10 to poprostu jest ÂŚwietne.
+
-PomysÂłowe
-DÂługie
-wciÂągajÂące
-Bez B³êdow
-Zadbane

-

WIELKIE BRAK MINUSÓW


Oby tak dalej

Po 3 rozdziale mówiê WIÊCEJ!!! 10000000/10 !!

[Poxer]

Po 3 rozdziale mówiê WIÊCEJ!!! 10000000/10 !!

Bardzo dobry tekst. Wprawdzie jest kilka literĂłwek, ale nadrabiasz to Âżartami. Teksty:

"Nie chciaÂłabym przerywaĂŚ, tej sentymentalnej rozmowy kipiÂącej od porad moralnych, ale tam sÂą trzy Pokemony, w tym jeden, ktĂłry bĂŞdzie mĂłj. Dlatego pĂłjdĂŞ tam tak czy siak, ale wolĂŞ mieĂŚ paĂąskie przyzwolenie."

"A wiĂŞc, okazaÂło siĂŞ! Jestem tu tylko piÂątym koÂłem, nikomu niepotrzebnym, zapasowym balastem! OdchodzĂŞ wiĂŞc pogr¹¿ony w Âżalu i smutku… Osuwam siĂŞ w cieĂą!"

"Kto ostatni ten Slugma!"
SÂą fantastyczne! SkÂąd ty bierzesz takie teksty?

10/10 bez dwĂłch zdaĂą

[Nenloth]

Bardzo dobry tekst. Wprawdzie jest kilka literĂłwek, ale nadrabiasz to Âżartami. Teksty:

"Nie chciaÂłabym przerywaĂŚ, tej sentymentalnej rozmowy kipiÂącej od porad moralnych, ale tam sÂą trzy Pokemony, w tym jeden, ktĂłry bĂŞdzie mĂłj. Dlatego pĂłjdĂŞ tam tak czy siak, ale wolĂŞ mieĂŚ paĂąskie przyzwolenie."

"A wiĂŞc, okazaÂło siĂŞ! Jestem tu tylko piÂątym koÂłem, nikomu niepotrzebnym, zapasowym balastem! OdchodzĂŞ wiĂŞc pogr¹¿ony w Âżalu i smutku… Osuwam siĂŞ w cieĂą!"

"Kto ostatni ten Slugma!"
SÂą fantastyczne! SkÂąd ty bierzesz takie teksty?

10/10 bez dwĂłch zdaĂą

a gdzie rozdziaÂły:

Pierwsza poraÂżka i Lepsze jutro??

[Aster.11]

a gdzie rozdziaÂły:

Pierwsza poraÂżka i Lepsze jutro??