Cytat:

Historia: Nikt nie wie sÂąd siĂŞ tam wziĂŞÂła. W tamtym lesie. Najprawdopodobniej rodzice jÂą porzucili, z wÂłasnych problemĂłw bÂądÂź Âżeby jÂą chroniĂŚ. Kto ich tam wie, miaÂła przecieÂż ze dwa miesiÂące... ZginĂŞÂłaby na pewno, jeÂżeli nie z wyziĂŞbienia to z gÂłodu, albo po prostu przez pÂłacz. ChociaÂż to ostatnie chyba uratowaÂło jej Âżycie – jakaÂś kobieta jÂą znalazÂła. ZabraÂła do siebie i wychowaÂła. Imienia nie dostaÂła. Bo w koĂącu do kogo ta jej opiekunka mogÂła mĂłwiĂŚ? Nameless w wieku 2 lat miaÂła pojĂŞcie o zajmowaniu siĂŞ roÂślinami, majÂąc 3 lata znaÂła literki, a do 4 – go roku Âżycia umiaÂła je skÂładaĂŚ i czytaĂŚ [póŸniej nie wiedziaÂła jak czas leci, jej wybawicielka nie zdradziÂła jak liczy lata]. Nie, nie byÂło to spowodowane jakimÂś rygorem czy szczegĂłlnym geniuszem dziecka. Ta starsza pani, ktĂłra ja przygarnĂŞÂła, uznaÂła Âże musi jÂą jeszcze tego nauczyĂŚ, nim umrze. Kiedy ten dzieĂą nadszedÂł, brzdÂąc nie wiedziaÂł co siĂŞ staÂło. Po prostu ta osoba przestaÂła siĂŞ ruszaĂŚ i nie reagowaÂła na Âżadne sÂłowa. PostÂąpiÂła tak jak mÂłode Poochyeny, ktĂłre kiedyÂś widziaÂła, stojÂące przy le¿¹cej Mightyenie. ZaczĂŞÂła wyĂŚ. Po kilku godzinach przestaÂła. Nie wiedzÂąc co ma dalej robiĂŚ, zaczĂŞÂła czytaĂŚ ksi¹¿ki. Do tej pory byÂło to zakazane, ale skoro teraz nic jej nie mogÂło przeszkodziĂŚ... MiaÂła takie szczĂŞÂście, Âże zaraz na poczÂątku tej lektury byÂła wÂłaÂśnie opisana ÂśmierĂŚ jakiegoÂś czÂłowieka i jego pogrzeb. ZrobiÂła tak samo tak byÂło napisane – pomijajÂąc trumnĂŞ. WykopaÂła g³êbokÂą dziurĂŞ z pomocÂą PokemonĂłw, takÂże dziĂŞki nim udaÂło jej siĂŞ umiejscowiĂŚ trupa na miejscu. TamtÂą ksi¹¿kĂŞ doczytaÂła do koĂąca, chociaÂż nie znaÂła mnĂłstwa pojĂŞĂŚ – komputer, telewizor, telefon czy nawet makaron. Po tym swĂłj czas spĂŞdzaÂła na przyglÂądaniu siĂŞ i bawieniu z Pokemonami oraz pielĂŞgnowaniu ogrĂłdka. ÂŻyÂłaby tak do tej pory, gdyby nie to, Âże pewnego dnia kilka krokĂłw przed niÂą wyskoczyÂło coÂś, co nie byÂło Âżadnym z tak dobrze znanych jej stworkĂłw. ByÂło raczej podobne do niej, wyÂższe, miaÂło krĂłtsze wÂłosy i w ogĂłle. Dopiero po chwili dotarÂło do jej mó¿dÂżka to, Âże to chyba teÂż jest czÂłowiek, tylko w wersji mĂŞskiej. No i tutaj wkraczasz Ty. PrzydaÂłoby siĂŞ oczywiÂście jakieÂś zaskoczenie tego chÂłopaka.

Przygl¹dnê³aœ siê dok³adnie ludzkiemu stworzeniu - w odró¿nieniu od Ciebie nie mia³ dwóch, wystaj¹cych poduszek na klatce piersiowej, oprócz tego mia³ krótkie w³osy i leciutki zarost nad ustami. Mia³ bardzo ow³osione nogi i by³ od Ciebie nieco wy¿szy. Mia³ na sobie niebiesk¹ koszulkê oraz czerwone spodenki, opadaj¹ce poni¿ej jego kolan. Ch³opak popatrzy³ na Ciebie ze strachem, ale i zarazem ciekawoœci¹.
-Kim jesteÂś? I co tu robisz? - mĂŞÂżczyzna popatrzyÂł na Ciebie wyÂłupiastymi oczyma, po czym kontynuowaÂł -No odezwij siĂŞ wreszcie!

Po chwili coœ dziwnie zabrzmia³o, a cz³owiek przeprosi³ Ciê na chwileczkê, wyci¹gn¹³ dziwne coœ i przy³o¿y³ to do ucha. Zacz¹³ z tym czymœ rozmawiaÌ, co wydawa³o siê byÌ doœÌ œmieszne.
-Nie ruszaj siê! - rykn¹³, wyjmuj¹c dziwne czerwone urz¹dzenie -Tam, za Tob¹! - obejrza³aœ siê do ty³u. Zauwa¿y³aœ pokemona, jednak nigdy wczeœniej nie mia³aœ z nim stycznoœci. -Czy¿by to by³ Pineco? - zapyta³ ch³opiec, wypuszczaj¹c dziwny promieù czerwonego œwiat³a, którym przeœwietli³ stworka od góry do do³u. Po chwili dziwne urz¹dzenie zapika³o i powiedzia³o:

PokeDex napisał/a:

Pineco - Pokemon typu Bug (chrz¹sz, robak, insekt).Zwisa z ga³êzi drzewa za pomoc¹ nici produkowanej przez czubek jego g³owy.Nie lubi towarzystwa, chyba, ¿e to inni przedstawiciele jego gatunku.czêsto wybucha.

-Mia³em racjê, idŸ Psyduck! Szybko, confusion! - zobaczy³aœ dziwne drganie powietrza, jakby z nad ogniska, po czym dziwny pokemon run¹³ na glebê. Mê¿czyzna wyci¹gn¹³ pokeball (zak³adam, ¿e wiesz co to? ) i rzuci³ nim w Pineco....1.....2.....3....*PUFF*!
-Jeeeeesttttt.... - po chwili radoœci ch³opak siê opanowa³ i powiedzia³ -To mo¿e wróÌmy do naszej rozmowy. To odpowiesz mi na moje pytanie? - zapyta³.

=============

Powodzenia :]

[Aggy]

Cytat:

Historia: Nikt nie wie sÂąd siĂŞ tam wziĂŞÂła. W tamtym lesie. Najprawdopodobniej rodzice jÂą porzucili, z wÂłasnych problemĂłw bÂądÂź Âżeby jÂą chroniĂŚ. Kto ich tam wie, miaÂła przecieÂż ze dwa miesiÂące... ZginĂŞÂłaby na pewno, jeÂżeli nie z wyziĂŞbienia to z gÂłodu, albo po prostu przez pÂłacz. ChociaÂż to ostatnie chyba uratowaÂło jej Âżycie – jakaÂś kobieta jÂą znalazÂła. ZabraÂła do siebie i wychowaÂła. Imienia nie dostaÂła. Bo w koĂącu do kogo ta jej opiekunka mogÂła mĂłwiĂŚ? Nameless w wieku 2 lat miaÂła pojĂŞcie o zajmowaniu siĂŞ roÂślinami, majÂąc 3 lata znaÂła literki, a do 4 – go roku Âżycia umiaÂła je skÂładaĂŚ i czytaĂŚ [póŸniej nie wiedziaÂła jak czas leci, jej wybawicielka nie zdradziÂła jak liczy lata]. Nie, nie byÂło to spowodowane jakimÂś rygorem czy szczegĂłlnym geniuszem dziecka. Ta starsza pani, ktĂłra ja przygarnĂŞÂła, uznaÂła Âże musi jÂą jeszcze tego nauczyĂŚ, nim umrze. Kiedy ten dzieĂą nadszedÂł, brzdÂąc nie wiedziaÂł co siĂŞ staÂło. Po prostu ta osoba przestaÂła siĂŞ ruszaĂŚ i nie reagowaÂła na Âżadne sÂłowa. PostÂąpiÂła tak jak mÂłode Poochyeny, ktĂłre kiedyÂś widziaÂła, stojÂące przy le¿¹cej Mightyenie. ZaczĂŞÂła wyĂŚ. Po kilku godzinach przestaÂła. Nie wiedzÂąc co ma dalej robiĂŚ, zaczĂŞÂła czytaĂŚ ksi¹¿ki. Do tej pory byÂło to zakazane, ale skoro teraz nic jej nie mogÂło przeszkodziĂŚ... MiaÂła takie szczĂŞÂście, Âże zaraz na poczÂątku tej lektury byÂła wÂłaÂśnie opisana ÂśmierĂŚ jakiegoÂś czÂłowieka i jego pogrzeb. ZrobiÂła tak samo tak byÂło napisane – pomijajÂąc trumnĂŞ. WykopaÂła g³êbokÂą dziurĂŞ z pomocÂą PokemonĂłw, takÂże dziĂŞki nim udaÂło jej siĂŞ umiejscowiĂŚ trupa na miejscu. TamtÂą ksi¹¿kĂŞ doczytaÂła do koĂąca, chociaÂż nie znaÂła mnĂłstwa pojĂŞĂŚ – komputer, telewizor, telefon czy nawet makaron. Po tym swĂłj czas spĂŞdzaÂła na przyglÂądaniu siĂŞ i bawieniu z Pokemonami oraz pielĂŞgnowaniu ogrĂłdka. ÂŻyÂłaby tak do tej pory, gdyby nie to, Âże pewnego dnia kilka krokĂłw przed niÂą wyskoczyÂło coÂś, co nie byÂło Âżadnym z tak dobrze znanych jej stworkĂłw. ByÂło raczej podobne do niej, wyÂższe, miaÂło krĂłtsze wÂłosy i w ogĂłle. Dopiero po chwili dotarÂło do jej mó¿dÂżka to, Âże to chyba teÂż jest czÂłowiek, tylko w wersji mĂŞskiej. No i tutaj wkraczasz Ty. PrzydaÂłoby siĂŞ oczywiÂście jakieÂś zaskoczenie tego chÂłopaka.

Przygl¹dnê³aœ siê dok³adnie ludzkiemu stworzeniu - w odró¿nieniu od Ciebie nie mia³ dwóch, wystaj¹cych poduszek na klatce piersiowej, oprócz tego mia³ krótkie w³osy i leciutki zarost nad ustami. Mia³ bardzo ow³osione nogi i by³ od Ciebie nieco wy¿szy. Mia³ na sobie niebiesk¹ koszulkê oraz czerwone spodenki, opadaj¹ce poni¿ej jego kolan. Ch³opak popatrzy³ na Ciebie ze strachem, ale i zarazem ciekawoœci¹.
-Kim jesteÂś? I co tu robisz? - mĂŞÂżczyzna popatrzyÂł na Ciebie wyÂłupiastymi oczyma, po czym kontynuowaÂł -No odezwij siĂŞ wreszcie!

Po chwili coœ dziwnie zabrzmia³o, a cz³owiek przeprosi³ Ciê na chwileczkê, wyci¹gn¹³ dziwne coœ i przy³o¿y³ to do ucha. Zacz¹³ z tym czymœ rozmawiaÌ, co wydawa³o siê byÌ doœÌ œmieszne.
-Nie ruszaj siê! - rykn¹³, wyjmuj¹c dziwne czerwone urz¹dzenie -Tam, za Tob¹! - obejrza³aœ siê do ty³u. Zauwa¿y³aœ pokemona, jednak nigdy wczeœniej nie mia³aœ z nim stycznoœci. -Czy¿by to by³ Pineco? - zapyta³ ch³opiec, wypuszczaj¹c dziwny promieù czerwonego œwiat³a, którym przeœwietli³ stworka od góry do do³u. Po chwili dziwne urz¹dzenie zapika³o i powiedzia³o:

PokeDex napisał/a:

Pineco - Pokemon typu Bug (chrz¹sz, robak, insekt).Zwisa z ga³êzi drzewa za pomoc¹ nici produkowanej przez czubek jego g³owy.Nie lubi towarzystwa, chyba, ¿e to inni przedstawiciele jego gatunku.czêsto wybucha.

-Mia³em racjê, idŸ Psyduck! Szybko, confusion! - zobaczy³aœ dziwne drganie powietrza, jakby z nad ogniska, po czym dziwny pokemon run¹³ na glebê. Mê¿czyzna wyci¹gn¹³ pokeball (zak³adam, ¿e wiesz co to? ) i rzuci³ nim w Pineco....1.....2.....3....*PUFF*!
-Jeeeeesttttt.... - po chwili radoœci ch³opak siê opanowa³ i powiedzia³ -To mo¿e wróÌmy do naszej rozmowy. To odpowiesz mi na moje pytanie? - zapyta³.

=============

Powodzenia :]

ÂŁa, tytuÂł tematu wprost idealny. Lepszego nie mogÂłam sobie wymarzyĂŚ.
A ten pocz¹tek! No normalnie jeden z lepszych z jakimi mia³am stycznoœÌ

Z poczÂątku warczaÂłam, przyjmujÂąc postawĂŞ gotowÂą do ataku. Z czasem warczenie przerodziÂło siĂŞ w jakby mruczenie - przez tÂą rozmowĂŞ z jakimÂś pudeÂłkiem - nienormalny jakiÂś? - przez Pineco i ogĂłlnie jego zachowanie.
StajĂŞ juÂż normalnie, bardziej rozluÂźniona, jednak czujna.
Przez chwilê patrzê na niego, czekaj¹c jeszcze na jak¹œ akcjê - rozmowa z drzewem, chocia¿by. O ile nic takiego siê nie stanie, prycham, mo¿na by rzec ¿e nawet zawiedzionym tonem.
No nie gadaj Âże on jest tym, czym ja jestem! Odraza dla mnie!
Dobra, trzeba coÂś rzec, 'odpowiedzieĂŚ na pytania', jak on to powiedziaÂł.
- Jestem Nameless - mĂłwiĂŞ, jeszcze bardziej siĂŞ prostujÂąc, bĂŞdÂąc z tego faktu dumna. - Mieszkam tutaj - dodajĂŞ. Nic wiĂŞcej mu do szczĂŞÂścia nie potrzeba. Nawet, gÂłupotÂą byÂło zdradzenie mu swojego 'imienia'.
- A Ty to kto? - pytam, przyglÂądajÂąc mu siĂŞ.
Moja postawa ukazuje pewnoœÌ siebie. A oczy... no có¿, t¹ straszn¹ ciekawoœÌ, ¿¹dzê wiedzy i dociekliwoœÌ, któr¹ staram siê tak opanowaÌ.
- Czego tu szukasz? - no i siĂŞ nie udaÂło. Byle spokojnie, po kolei. RĂłwna wymiana. On dwa pytania, ja teÂż dwa pytania. Moje sÂą ogĂłlniejsze i siĂŞ wiĂŞcej dowiem. Nie bĂŞdĂŞ musiaÂła dopytywaĂŚ, chyba Âże jednak o czymÂś nie wspomni.
RozglÂądam siĂŞ, ruszajÂąc tylko gaÂłkami ocznymi na boki, tak, by tego nie zauwaÂżyÂł. ChcĂŞ sprawdziĂŚ, czy w okoÂło nie ma jakiÂś PokemonĂłw. Zawsze przyda siĂŞ wsparcie, gdyby ten czÂłowiek zechciaÂł mnie skrzywdziĂŚ. Wiadomo jakimi sztuczkami on dysponuje?

[Mini]

ÂŁa, tytuÂł tematu wprost idealny. Lepszego nie mogÂłam sobie wymarzyĂŚ.
A ten pocz¹tek! No normalnie jeden z lepszych z jakimi mia³am stycznoœÌ

Z poczÂątku warczaÂłam, przyjmujÂąc postawĂŞ gotowÂą do ataku. Z czasem warczenie przerodziÂło siĂŞ w jakby mruczenie - przez tÂą rozmowĂŞ z jakimÂś pudeÂłkiem - nienormalny jakiÂś? - przez Pineco i ogĂłlnie jego zachowanie.
StajĂŞ juÂż normalnie, bardziej rozluÂźniona, jednak czujna.
Przez chwilê patrzê na niego, czekaj¹c jeszcze na jak¹œ akcjê - rozmowa z drzewem, chocia¿by. O ile nic takiego siê nie stanie, prycham, mo¿na by rzec ¿e nawet zawiedzionym tonem.
No nie gadaj Âże on jest tym, czym ja jestem! Odraza dla mnie!
Dobra, trzeba coÂś rzec, 'odpowiedzieĂŚ na pytania', jak on to powiedziaÂł.
- Jestem Nameless - mĂłwiĂŞ, jeszcze bardziej siĂŞ prostujÂąc, bĂŞdÂąc z tego faktu dumna. - Mieszkam tutaj - dodajĂŞ. Nic wiĂŞcej mu do szczĂŞÂścia nie potrzeba. Nawet, gÂłupotÂą byÂło zdradzenie mu swojego 'imienia'.
- A Ty to kto? - pytam, przyglÂądajÂąc mu siĂŞ.
Moja postawa ukazuje pewnoœÌ siebie. A oczy... no có¿, t¹ straszn¹ ciekawoœÌ, ¿¹dzê wiedzy i dociekliwoœÌ, któr¹ staram siê tak opanowaÌ.
- Czego tu szukasz? - no i siĂŞ nie udaÂło. Byle spokojnie, po kolei. RĂłwna wymiana. On dwa pytania, ja teÂż dwa pytania. Moje sÂą ogĂłlniejsze i siĂŞ wiĂŞcej dowiem. Nie bĂŞdĂŞ musiaÂła dopytywaĂŚ, chyba Âże jednak o czymÂś nie wspomni.
RozglÂądam siĂŞ, ruszajÂąc tylko gaÂłkami ocznymi na boki, tak, by tego nie zauwaÂżyÂł. ChcĂŞ sprawdziĂŚ, czy w okoÂło nie ma jakiÂś PokemonĂłw. Zawsze przyda siĂŞ wsparcie, gdyby ten czÂłowiek zechciaÂł mnie skrzywdziĂŚ. Wiadomo jakimi sztuczkami on dysponuje?

Heheh dziĂŞkuje bardzo

CzekaÂłaÂś chwile na reakcjĂŞ chÂłopaka i jakieÂś jego nastĂŞpne dziwne ruchy, jednak nic takiego nie nastÂąpiÂło. ChÂłopak wpatrywaÂł siĂŞ w Ciebie bardzo dokÂładnie, rĂłwnie czujnym spojrzeniem, jak ty. NajwyraÂźniej baliÂście siebie nawzajem. To prawda - boimy siĂŞ tego, czego nie znamy. ParsknĂŞÂłaÂś, a wtedy chÂłopak wybuchÂł Âśmiechem.
-Haha, dziwna jesteœ - tutaj nast¹pi³ uœmiech -Oczywiœcie w pozytywnym s³owa znaczeniu. Wiesz? Nawet zaczynam Ciê lubiÌ.. - ch³opak zacz¹³ drapaÌ siê jedn¹ rêk¹ z ty³u g³owy i rozszerzy³ oczy.
-Ja nazywam siê Himuraya. Rzadko w tym lesie mo¿na kogoœ spotkaÌ, wiêc ciesze siê, ¿e Ciê zauwa¿y³em - odrzek³. NajwyraŸniej zauwa¿y³ tak¿e Twoje zainteresowanie i ¿¹dzê wiedzy, poprzedzaj¹c Twoje pytanie:
-Przyszed³em tutaj w poszukiwaniu nowych pokemonów do mojej dru¿yny. Widzisz, jestem trenerem pokemon, ale chyba nie muszê Ci t³umaczyÌ, co to oznacza? - ch³opak uœmiechn¹³ siê i zacz¹³ siê œmiaÌ.

W oko³o nie by³o ju¿ ¿adnych pokemonów - no, prawie. Dziêki Twojemu przystosowaniu do dziczy rozró¿ni³aœ kilka dŸwiêków i odg³osów pokemonów. Nie w¹tpliwie s³ysza³aœ stado Pidgeyów, kilka Weedlów i Caterpie w trawie oraz rodzinkê Odishów, spaceruj¹c¹ nieopodal. Wiêkszoœci z tych pokemonów nie sz³o dostrzec - s¹ one w koùcu mistrzami kamufla¿u.

-Hmm mo¿e tak sobie pomyœla³em. Wiem, ¿e to nie m¹dre, ale szukam osoby, która towarzyszy³aby mi w podró¿y. Rodzice mnie nie chc¹ puœciÌ samego - wiesz, jak to jest. Nie znam Ciê za dobrze, ale przeprowadzi³em siê tutaj jakieœ 2 tygodnie temu, wiêc nie mam tutaj kolegów... Nie powinienem byÌ tak ³atwo ufny, jednak nie mam wyboru.. - ch³opak popatrzy³ na Ciebie z pod grzywki, z krzt¹ nadziei w oczach.

[Aggy]

Heheh dziĂŞkuje bardzo

CzekaÂłaÂś chwile na reakcjĂŞ chÂłopaka i jakieÂś jego nastĂŞpne dziwne ruchy, jednak nic takiego nie nastÂąpiÂło. ChÂłopak wpatrywaÂł siĂŞ w Ciebie bardzo dokÂładnie, rĂłwnie czujnym spojrzeniem, jak ty. NajwyraÂźniej baliÂście siebie nawzajem. To prawda - boimy siĂŞ tego, czego nie znamy. ParsknĂŞÂłaÂś, a wtedy chÂłopak wybuchÂł Âśmiechem.
-Haha, dziwna jesteœ - tutaj nast¹pi³ uœmiech -Oczywiœcie w pozytywnym s³owa znaczeniu. Wiesz? Nawet zaczynam Ciê lubiÌ.. - ch³opak zacz¹³ drapaÌ siê jedn¹ rêk¹ z ty³u g³owy i rozszerzy³ oczy.
-Ja nazywam siê Himuraya. Rzadko w tym lesie mo¿na kogoœ spotkaÌ, wiêc ciesze siê, ¿e Ciê zauwa¿y³em - odrzek³. NajwyraŸniej zauwa¿y³ tak¿e Twoje zainteresowanie i ¿¹dzê wiedzy, poprzedzaj¹c Twoje pytanie:
-Przyszed³em tutaj w poszukiwaniu nowych pokemonów do mojej dru¿yny. Widzisz, jestem trenerem pokemon, ale chyba nie muszê Ci t³umaczyÌ, co to oznacza? - ch³opak uœmiechn¹³ siê i zacz¹³ siê œmiaÌ.

W oko³o nie by³o ju¿ ¿adnych pokemonów - no, prawie. Dziêki Twojemu przystosowaniu do dziczy rozró¿ni³aœ kilka dŸwiêków i odg³osów pokemonów. Nie w¹tpliwie s³ysza³aœ stado Pidgeyów, kilka Weedlów i Caterpie w trawie oraz rodzinkê Odishów, spaceruj¹c¹ nieopodal. Wiêkszoœci z tych pokemonów nie sz³o dostrzec - s¹ one w koùcu mistrzami kamufla¿u.

-Hmm mo¿e tak sobie pomyœla³em. Wiem, ¿e to nie m¹dre, ale szukam osoby, która towarzyszy³aby mi w podró¿y. Rodzice mnie nie chc¹ puœciÌ samego - wiesz, jak to jest. Nie znam Ciê za dobrze, ale przeprowadzi³em siê tutaj jakieœ 2 tygodnie temu, wiêc nie mam tutaj kolegów... Nie powinienem byÌ tak ³atwo ufny, jednak nie mam wyboru.. - ch³opak popatrzy³ na Ciebie z pod grzywki, z krzt¹ nadziei w oczach.

Na jego Âśmiech zareagowaÂłam lekkim podskokiem. Nie, to nie byÂł dÂźwiĂŞk, ktĂłry czĂŞsto sÂłyszĂŞ. Ba, moje uszy przyzwyczaiÂły siĂŞ do imion wypowiadanych przez Pokemony, szumu drzew oraz mojego wÂłasnego gÂłosu.
Ja jestem dziwna? W duszy znĂłw prycham. On jest dziwny. I do tego za bardzo ufny.
Ale kurczĂŞ, naprawdĂŞ jestem ciekawa. Ciekawa tego wszystkiego na zewnÂątrz. Tego, co jest za lasem. Do tej pory ani razu go jeszcze nie opuÂściÂłam. ByĂŚ moÂże ze strachu, albo przez to, Âże nie wiedziaÂłam w ktĂłrym kierunku siĂŞ udaĂŚ. JakoÂś nigdy nie mogÂłam sobie wyobraziĂŚ, Âże ta zielona przestrzeĂą w ktĂłrymÂś momencie siĂŞ koĂączy. I to tak na prawdĂŞ, a nie tylko maÂła polanka wÂśrĂłd drzew.
Za duÂżo tego. Zbyt wiele nowych rzeczy oraz sytuacji, z ktĂłrymi nie miaÂłam jeszcze stycznoÂści.
Wzdycham cicho.
Jest mi tutaj dobrze, jednak... no wÂłaÂśnie. Jednak. CoÂś, co zmusiÂło mnie do powiedzenia tego:
- D-dobrze - mĂłj ton gÂłosu lekko siĂŞ waha. - Ale masz siĂŞ do mnie za bardzo nie zbliÂżaĂŚ - dodajĂŞ, patrzÂąc na niego groÂźnym wzrokiem. - DopĂłki CiĂŞ nie poznam... - to zdanie wypowiadam szeptem. Najprawdopodobniej on tego nie usÂłyszy, ale liczy siĂŞ sam fakt.
Czy bĂŞdĂŞ tego ÂżaÂłowaĂŚ? Zapewne. Ale ÂżaÂłowaÂłabym teÂż wtedy, gdybym siĂŞ tego nie podjĂŞÂła.

[Mini]

Na jego Âśmiech zareagowaÂłam lekkim podskokiem. Nie, to nie byÂł dÂźwiĂŞk, ktĂłry czĂŞsto sÂłyszĂŞ. Ba, moje uszy przyzwyczaiÂły siĂŞ do imion wypowiadanych przez Pokemony, szumu drzew oraz mojego wÂłasnego gÂłosu.
Ja jestem dziwna? W duszy znĂłw prycham. On jest dziwny. I do tego za bardzo ufny.
Ale kurczĂŞ, naprawdĂŞ jestem ciekawa. Ciekawa tego wszystkiego na zewnÂątrz. Tego, co jest za lasem. Do tej pory ani razu go jeszcze nie opuÂściÂłam. ByĂŚ moÂże ze strachu, albo przez to, Âże nie wiedziaÂłam w ktĂłrym kierunku siĂŞ udaĂŚ. JakoÂś nigdy nie mogÂłam sobie wyobraziĂŚ, Âże ta zielona przestrzeĂą w ktĂłrymÂś momencie siĂŞ koĂączy. I to tak na prawdĂŞ, a nie tylko maÂła polanka wÂśrĂłd drzew.
Za duÂżo tego. Zbyt wiele nowych rzeczy oraz sytuacji, z ktĂłrymi nie miaÂłam jeszcze stycznoÂści.
Wzdycham cicho.
Jest mi tutaj dobrze, jednak... no wÂłaÂśnie. Jednak. CoÂś, co zmusiÂło mnie do powiedzenia tego:
- D-dobrze - mĂłj ton gÂłosu lekko siĂŞ waha. - Ale masz siĂŞ do mnie za bardzo nie zbliÂżaĂŚ - dodajĂŞ, patrzÂąc na niego groÂźnym wzrokiem. - DopĂłki CiĂŞ nie poznam... - to zdanie wypowiadam szeptem. Najprawdopodobniej on tego nie usÂłyszy, ale liczy siĂŞ sam fakt.
Czy bĂŞdĂŞ tego ÂżaÂłowaĂŚ? Zapewne. Ale ÂżaÂłowaÂłabym teÂż wtedy, gdybym siĂŞ tego nie podjĂŞÂła.

Twój podskok sprawi³, ¿e ch³opak prawie nie wyrobi³ ze œmiechu. Tarza³ siê po ziemi, a w jego oczach ujrza³aœ ³zy. W istocie - by³aœ niezwykle ciekawa osobowoœci tego¿ pana, wszystkich tajemnic, jakie skrywa oraz tego, co by³o poza lasem. Zawsze siê nad tym zastanawia³aœ, jednak strach wygrywa³ - ba³aœ siê st¹d wychodziÌ, ponad to starsza pani opiekuj¹ca siê Tob¹ nie pozwoli³a Ci tego robiÌ. W g³êbi duszy dalej obawia³aœ siê z³amaÌ jej zakaz - w koùcu tylko jej zawdziêczasz swoje ¿ycie i tym, kim jesteœ.

Na Twoje s³owa oczy postaci przed Tob¹ rozszerzy³y siê, podskoczy³ z radoœci i ju¿ mia³ siê do Ciebie zbli¿yÌ (najprawdopodobniej, aby Ciê przytuliÌ, ale czy Twoja postaÌ to wie?:>), jednak szybko zapanowa³ nad swoimi emocjami i cofn¹³ siê.
-Dobrze, nie bêdê siê do Ciebie zbytnio zbli¿a³, jednak zobaczysz - taka podró¿ to œwietna zabawa i na pewno szybko siê poznamy. Bez œciemy, dziêkuje. Jesteœ gotowa i mo¿esz ju¿ ze mn¹ pójœÌ, czy zamierzasz jeszcze iœÌ do domu po coœ? Wiesz, mam jeszcze chwilê czasu, mogê siê z Tob¹ przejœÌ, gdziekolwiek mieszkasz.. - popatrzy³ na Ciebie z uœmiechem.
A poza tym, masz swojego pokemona? Jeœli tak to zaoszczêdzimy czasu i nie bêdziemy musieli iœÌ laba, a jeœli nie.. to co mi tam! I tak mam czas, mam go, o tak.. - ostatnie s³owa wypowiada³ co raz ciszej, tak ¿e prawie ich nie us³ysza³aœ -No i jeszcze jedno, dalej mi siê nie przedstawi³aœ, chocia¿ ja to zrobi³em... No to.. jak masz na imiê? - zapyta³ z ciekawoœci¹ w oczach

[Aggy]

Twój podskok sprawi³, ¿e ch³opak prawie nie wyrobi³ ze œmiechu. Tarza³ siê po ziemi, a w jego oczach ujrza³aœ ³zy. W istocie - by³aœ niezwykle ciekawa osobowoœci tego¿ pana, wszystkich tajemnic, jakie skrywa oraz tego, co by³o poza lasem. Zawsze siê nad tym zastanawia³aœ, jednak strach wygrywa³ - ba³aœ siê st¹d wychodziÌ, ponad to starsza pani opiekuj¹ca siê Tob¹ nie pozwoli³a Ci tego robiÌ. W g³êbi duszy dalej obawia³aœ siê z³amaÌ jej zakaz - w koùcu tylko jej zawdziêczasz swoje ¿ycie i tym, kim jesteœ.

Na Twoje s³owa oczy postaci przed Tob¹ rozszerzy³y siê, podskoczy³ z radoœci i ju¿ mia³ siê do Ciebie zbli¿yÌ (najprawdopodobniej, aby Ciê przytuliÌ, ale czy Twoja postaÌ to wie?:>), jednak szybko zapanowa³ nad swoimi emocjami i cofn¹³ siê.
-Dobrze, nie bêdê siê do Ciebie zbytnio zbli¿a³, jednak zobaczysz - taka podró¿ to œwietna zabawa i na pewno szybko siê poznamy. Bez œciemy, dziêkuje. Jesteœ gotowa i mo¿esz ju¿ ze mn¹ pójœÌ, czy zamierzasz jeszcze iœÌ do domu po coœ? Wiesz, mam jeszcze chwilê czasu, mogê siê z Tob¹ przejœÌ, gdziekolwiek mieszkasz.. - popatrzy³ na Ciebie z uœmiechem.
A poza tym, masz swojego pokemona? Jeœli tak to zaoszczêdzimy czasu i nie bêdziemy musieli iœÌ laba, a jeœli nie.. to co mi tam! I tak mam czas, mam go, o tak.. - ostatnie s³owa wypowiada³ co raz ciszej, tak ¿e prawie ich nie us³ysza³aœ -No i jeszcze jedno, dalej mi siê nie przedstawi³aœ, chocia¿ ja to zrobi³em... No to.. jak masz na imiê? - zapyta³ z ciekawoœci¹ w oczach

- Nie mam imienia - mĂłwiĂŞ, dosyĂŚ opryskliwie, odwracajÂąc siĂŞ do niego tyÂłem.
Mam zamiar iœÌ do domu. Po... em, tego, jak to siê nazywa? Torbê? No, bynajmniej coœ takiego w co mo¿na pakowaÌ ró¿ne rzeczy. Kiedyœ jak by³am ma³a, to takie coœ widzia³am, moja opiekunka wyt³umaczy³a mi co to jest, a teraz najprawdopodobniej ta wiedza siê przyda.
- Nazywam siĂŞ Nameless - dodajĂŞ po jakimÂś czasie. OsobiÂście, nie mĂłwiĂŞ na to imiĂŞ, dlatego teÂż moja wczeÂśniejsza odpowiedÂź tak brzmiaÂła.
Zerkam przez ramiĂŞ, chcÂąc sprawdziĂŚ czy ten Himuraya za mnÂą idzie. JeÂżeli tak, to upewniam siĂŞ Âże jest dosyĂŚ daleko.
DotarÂłszy do domu, obracam siĂŞ na piĂŞcie przy samych drzwiach. PatrzĂŞ na nowego znajomego. WyciÂągam w jego stronĂŞ palec wskazujÂący.
- Poczekaj tu - mruczĂŞ i wchodzĂŞ do Âśrodka budynku.
Tam wyszykujê owej torby, do tego jeszcze przyda³yby siê jakieœ bardziej cywilizowane ciuchy - tak, czytam ksi¹¿ki, domyœlam siê jak mog¹ zareagowaÌ inni na mój liœciasty strój. Gdzieœ coœ takiego powinno siê tu walaÌ, starsza pani kiedyœ mi coœ takiego kupi³a - jakby przeczuwaj¹c ¿e taki moment kiedyœ nastanie. Nastêpnie rozgl¹dam siê po pokoju i z lekkim uœmiechem na ustach wychodzê na zewn¹trz.
IdĂŞ jeszcze do ogrĂłdka po jakieÂś warzywa - przecieÂż nie mogÂą siĂŞ zmarnowaĂŚ.
PóŸniej wracam do ch³opaka, staj¹c kilka, mo¿e nawet kilkanaœcie kroków dalej od niego.
- A, i nie mam Âżadnego Pokemona - mĂłwiĂŞ, krzywiÂąc siĂŞ. Ale nie z powodu samego faktu. Dziwnie to brzmi. Tak, jakby taki Pokemon byÂł twojÂą wÂłasnoÂściÂą, a przecieÂż one nie sÂą rzeczÂą!..

[Mini]

- Nie mam imienia - mĂłwiĂŞ, dosyĂŚ opryskliwie, odwracajÂąc siĂŞ do niego tyÂłem.
Mam zamiar iœÌ do domu. Po... em, tego, jak to siê nazywa? Torbê? No, bynajmniej coœ takiego w co mo¿na pakowaÌ ró¿ne rzeczy. Kiedyœ jak by³am ma³a, to takie coœ widzia³am, moja opiekunka wyt³umaczy³a mi co to jest, a teraz najprawdopodobniej ta wiedza siê przyda.
- Nazywam siĂŞ Nameless - dodajĂŞ po jakimÂś czasie. OsobiÂście, nie mĂłwiĂŞ na to imiĂŞ, dlatego teÂż moja wczeÂśniejsza odpowiedÂź tak brzmiaÂła.
Zerkam przez ramiĂŞ, chcÂąc sprawdziĂŚ czy ten Himuraya za mnÂą idzie. JeÂżeli tak, to upewniam siĂŞ Âże jest dosyĂŚ daleko.
DotarÂłszy do domu, obracam siĂŞ na piĂŞcie przy samych drzwiach. PatrzĂŞ na nowego znajomego. WyciÂągam w jego stronĂŞ palec wskazujÂący.
- Poczekaj tu - mruczĂŞ i wchodzĂŞ do Âśrodka budynku.
Tam wyszykujê owej torby, do tego jeszcze przyda³yby siê jakieœ bardziej cywilizowane ciuchy - tak, czytam ksi¹¿ki, domyœlam siê jak mog¹ zareagowaÌ inni na mój liœciasty strój. Gdzieœ coœ takiego powinno siê tu walaÌ, starsza pani kiedyœ mi coœ takiego kupi³a - jakby przeczuwaj¹c ¿e taki moment kiedyœ nastanie. Nastêpnie rozgl¹dam siê po pokoju i z lekkim uœmiechem na ustach wychodzê na zewn¹trz.
IdĂŞ jeszcze do ogrĂłdka po jakieÂś warzywa - przecieÂż nie mogÂą siĂŞ zmarnowaĂŚ.
PóŸniej wracam do ch³opaka, staj¹c kilka, mo¿e nawet kilkanaœcie kroków dalej od niego.
- A, i nie mam Âżadnego Pokemona - mĂłwiĂŞ, krzywiÂąc siĂŞ. Ale nie z powodu samego faktu. Dziwnie to brzmi. Tak, jakby taki Pokemon byÂł twojÂą wÂłasnoÂściÂą, a przecieÂż one nie sÂą rzeczÂą!..

-Jak to nie masz imienia? Przecie¿ nie bêdê nazywa³ Ciê bezimienna, bo mnie pos¹dz¹ o plagiatowanie treœci zawartych w grze Gothic - ch³opak po raz kolejny wybuchn¹³ œmiechem, jednak gdy zobaczy³, ¿e Ciebie to nie rozœmieszy³o, ani trochê opanowa³ siê i ci¹gn¹³ dalej -W takim razie bêdê nazywaÌ Ciê .. hmmm.. nie wiem, mo¿e Justa? - zapyta³ ch³opak.

Gdy ruszyliœcie w stronê domu i wyjawi³aœ mu prawdziwe imiê, jego oczy siê rozszerzy³y -Chwila.. s³ysza³em wiele legend o Nameless, duchu lasu, który zamieszkuje go tutaj od œredniowiecza.. - nie wiedzia³aœ, o czym on mówi³. No i sk¹d móg³ znaÌ Twoje imiê, skoro sama sobie je niedawno wymyœli³aœ? Bardzo dziwne. Przed drzwiami Himuraya czeka³ doœÌ wiernie, tylko co pewien czas zagl¹da³ przez okno do œrodka.

Znalaz³aœ br¹zow¹ torbê, przepasan¹ przez ramiê, zapinan¹ na metalowo-szar¹ klamrê. Ciuchy tak¿e by³y nieopodal - w kanapie. By³a to niebieska koszulka oraz piêkne, jeansowe spodnie, których babcia zakaza³a Ci zak³adaÌ.. No có¿, jej teraz nie ma, a w pobli¿u nie ma innych czystych ubraù. Oprócz tego znalaz³aœ jeszcze czapeczkê w kolory rasta (czerwono-¿ó³to-zielony :P), najprawdopodobniej zimow¹, ale wygl¹da³aœ w niej bajerancko (od Ciebie zale¿y, czy Twoja postaÌ j¹ za³o¿y, czy te¿ nie ^_^).
Do torby z ogródka napakowa³aœ cztery ogórki, dziewiêÌ pomidorów, piêÌ ziemniaków oraz dwa kasztany.. zaraz, zaraz, ale to ustrojstwo chyba tu nie roœnie? Nie by³aœ pewna, poniewa¿ znajdywa³o siê to na ziemi, a nie pod ziemi¹ - postanowi³aœ wzi¹Ì je na przek¹skê.
-Trudno, chodŸmy. - powêdrowaliœcie na skraj lasu bez ¿adnych przeszkód. Gdy opuszczaliœcie to miejsce, zakrêci³a Ci siê ³ezka w oku. No có¿, lajf is brutal..

Trafiliœcie na polankê, a naprzeciw was stan¹³ facet ubrany na czarno, z fioletow¹ chust¹ z bia³¹ czaszk¹ na g³owie.
-OddawaĂŚ wszystko co macie, albo mĂłj Koffing spuÂści wam niezÂły Âłomot! - z pokeballa wypadÂł tenÂże pokemon w postawie bojowej.

[Aggy]

-Jak to nie masz imienia? Przecie¿ nie bêdê nazywa³ Ciê bezimienna, bo mnie pos¹dz¹ o plagiatowanie treœci zawartych w grze Gothic - ch³opak po raz kolejny wybuchn¹³ œmiechem, jednak gdy zobaczy³, ¿e Ciebie to nie rozœmieszy³o, ani trochê opanowa³ siê i ci¹gn¹³ dalej -W takim razie bêdê nazywaÌ Ciê .. hmmm.. nie wiem, mo¿e Justa? - zapyta³ ch³opak.

Gdy ruszyliœcie w stronê domu i wyjawi³aœ mu prawdziwe imiê, jego oczy siê rozszerzy³y -Chwila.. s³ysza³em wiele legend o Nameless, duchu lasu, który zamieszkuje go tutaj od œredniowiecza.. - nie wiedzia³aœ, o czym on mówi³. No i sk¹d móg³ znaÌ Twoje imiê, skoro sama sobie je niedawno wymyœli³aœ? Bardzo dziwne. Przed drzwiami Himuraya czeka³ doœÌ wiernie, tylko co pewien czas zagl¹da³ przez okno do œrodka.

Znalaz³aœ br¹zow¹ torbê, przepasan¹ przez ramiê, zapinan¹ na metalowo-szar¹ klamrê. Ciuchy tak¿e by³y nieopodal - w kanapie. By³a to niebieska koszulka oraz piêkne, jeansowe spodnie, których babcia zakaza³a Ci zak³adaÌ.. No có¿, jej teraz nie ma, a w pobli¿u nie ma innych czystych ubraù. Oprócz tego znalaz³aœ jeszcze czapeczkê w kolory rasta (czerwono-¿ó³to-zielony :P), najprawdopodobniej zimow¹, ale wygl¹da³aœ w niej bajerancko (od Ciebie zale¿y, czy Twoja postaÌ j¹ za³o¿y, czy te¿ nie ^_^).
Do torby z ogródka napakowa³aœ cztery ogórki, dziewiêÌ pomidorów, piêÌ ziemniaków oraz dwa kasztany.. zaraz, zaraz, ale to ustrojstwo chyba tu nie roœnie? Nie by³aœ pewna, poniewa¿ znajdywa³o siê to na ziemi, a nie pod ziemi¹ - postanowi³aœ wzi¹Ì je na przek¹skê.
-Trudno, chodŸmy. - powêdrowaliœcie na skraj lasu bez ¿adnych przeszkód. Gdy opuszczaliœcie to miejsce, zakrêci³a Ci siê ³ezka w oku. No có¿, lajf is brutal..

Trafiliœcie na polankê, a naprzeciw was stan¹³ facet ubrany na czarno, z fioletow¹ chust¹ z bia³¹ czaszk¹ na g³owie.
-OddawaĂŚ wszystko co macie, albo mĂłj Koffing spuÂści wam niezÂły Âłomot! - z pokeballa wypadÂł tenÂże pokemon w postawie bojowej.

Gdy usÂłyszaÂłam sÂłowo 'Justa', skrzywiÂłam siĂŞ niemiÂłosiernie. Nie, nie ma mowy.
Ale ¿e niby jakie legendy? Nie wiem sk¹d on to wytrzasn¹³. No nic, przecie¿ to w sumie i tak mnie nie dotyczy.
PĂłki co cywilizowanych ciuchĂłw jeszcze nie zaÂłoÂżyÂłam - spoczywajÂą one na dnie torby. Jeszcze jesteÂśmy na znanym mi terenie, poza tym, wiĂŞkszej iloÂści ludzi tu jeszcze nie widzĂŞ. Nie mam siĂŞ czym przejmowaĂŚ.
- Masz mnie nazywaĂŚ 'Nameless' - mĂłwiĂŞ, kiedy juÂż idziemy w stronĂŞ koĂąca lasu.

PodnoszĂŞ jednÂą brew, widzÂąc tego kolesia. Po chwili jednak unoszĂŞ wargi i zaczynam warczeĂŚ.
Dlaczego on wykorzystuje Pokemony do swoich niecnych planĂłw?! Ludzie sÂą beznadziejni.
Zerkam na towarzysza, chcÂąc sprawdziĂŚ jego reakcjĂŞ.
No có¿... w razie czego mam kilka warzyw do obrony. A kasztany to przecie¿ œmiercionoœna broù.

[Mini]

Gdy usÂłyszaÂłam sÂłowo 'Justa', skrzywiÂłam siĂŞ niemiÂłosiernie. Nie, nie ma mowy.
Ale ¿e niby jakie legendy? Nie wiem sk¹d on to wytrzasn¹³. No nic, przecie¿ to w sumie i tak mnie nie dotyczy.
PĂłki co cywilizowanych ciuchĂłw jeszcze nie zaÂłoÂżyÂłam - spoczywajÂą one na dnie torby. Jeszcze jesteÂśmy na znanym mi terenie, poza tym, wiĂŞkszej iloÂści ludzi tu jeszcze nie widzĂŞ. Nie mam siĂŞ czym przejmowaĂŚ.
- Masz mnie nazywaĂŚ 'Nameless' - mĂłwiĂŞ, kiedy juÂż idziemy w stronĂŞ koĂąca lasu.

PodnoszĂŞ jednÂą brew, widzÂąc tego kolesia. Po chwili jednak unoszĂŞ wargi i zaczynam warczeĂŚ.
Dlaczego on wykorzystuje Pokemony do swoich niecnych planĂłw?! Ludzie sÂą beznadziejni.
Zerkam na towarzysza, chcÂąc sprawdziĂŚ jego reakcjĂŞ.
No có¿... w razie czego mam kilka warzyw do obrony. A kasztany to przecie¿ œmiercionoœna broù.

Zaczê³aœ warczeÌ, a oboje mê¿czyzn omal nie posika³o siê ze œmiechu No có¿, chyba nie powinnaœ tego robiÌ w ich towarzystwie, choÌ nie masz pojêcia czemu. Po chwili jednak sytuacja siê uspokoi³a, a atmosfera siê ostudzi³a.
-Dobra, hah.. - powiedzia³ mê¿czyzna ubrany na czarno, wycieraj¹c ³zy z oczu (oczywiœcie wywo³ane œmiechem) -Upiek³o wam siê. Nie chcê pójœÌ do wiêzienia za drêczenie wymar³ych gatunków zwierz¹t, hahahaha - ch³opak znowu zacz¹³ turlaÌ siê po ziemi, jak turbodymomen próbuj¹cy upokorzyÌ œwinie turlaj¹ce siê w b³otku. Gdy odchodziliœcie w po¿egnalnym geœcie pomacha³ wam rêk¹.
-Dlaczego ty siĂŞ tak zachowujesz? W ogĂłle, to Twoje zachowanie gdy wyszliÂśmy z lasu. CoÂś tu jest nie tak.. Zadam Ci pytanie: byÂłaÂś kiedykolwiek w mieÂście lub chociaÂż jakiejÂś wsi? - w oku chÂłopaka pojawiÂł siĂŞ dziwny bÂłysk, nie znaÂłaÂś tego spojrzenia.

W kaÂżdym bÂądÂź razie zaczĂŞÂło siĂŞ niemiÂłosiernie ÂściemniaĂŚ, a jak mĂłwiÂł TwĂłj kolega do miasta jeszcze dobre kilka kilometrĂłw.
-ChodŸ, przenocujmy na drzewie - powiedzia³, wskazuj¹c na samotne drzewo na tej polanie -W sumie dla Ciebie to ¿adna nowoœÌ, co? - ostatnie zdanie wypowiedzia³ uœmiechaj¹c siê, po czym zacz¹³ mozolnie wspinaÌ siê na drzewo. Po chwili po³o¿y³ siê na ga³êzi i zamkn¹³ oczy.

CiemnoœÌ by³a ju¿ bardzo du¿a, a sama by³aœ zmêczona - musisz siê po³o¿yÌ, aby nale¿ycie wypocz¹Ì, no i w koùcu nie mo¿esz przecie¿ podró¿owaÌ w ca³kowitym mroku - mo¿e spotkaÌ Ciê coœ niebezpiecznego, albo ktoœ...

[Aggy]

Zaczê³aœ warczeÌ, a oboje mê¿czyzn omal nie posika³o siê ze œmiechu No có¿, chyba nie powinnaœ tego robiÌ w ich towarzystwie, choÌ nie masz pojêcia czemu. Po chwili jednak sytuacja siê uspokoi³a, a atmosfera siê ostudzi³a.
-Dobra, hah.. - powiedzia³ mê¿czyzna ubrany na czarno, wycieraj¹c ³zy z oczu (oczywiœcie wywo³ane œmiechem) -Upiek³o wam siê. Nie chcê pójœÌ do wiêzienia za drêczenie wymar³ych gatunków zwierz¹t, hahahaha - ch³opak znowu zacz¹³ turlaÌ siê po ziemi, jak turbodymomen próbuj¹cy upokorzyÌ œwinie turlaj¹ce siê w b³otku. Gdy odchodziliœcie w po¿egnalnym geœcie pomacha³ wam rêk¹.
-Dlaczego ty siĂŞ tak zachowujesz? W ogĂłle, to Twoje zachowanie gdy wyszliÂśmy z lasu. CoÂś tu jest nie tak.. Zadam Ci pytanie: byÂłaÂś kiedykolwiek w mieÂście lub chociaÂż jakiejÂś wsi? - w oku chÂłopaka pojawiÂł siĂŞ dziwny bÂłysk, nie znaÂłaÂś tego spojrzenia.

W kaÂżdym bÂądÂź razie zaczĂŞÂło siĂŞ niemiÂłosiernie ÂściemniaĂŚ, a jak mĂłwiÂł TwĂłj kolega do miasta jeszcze dobre kilka kilometrĂłw.
-ChodŸ, przenocujmy na drzewie - powiedzia³, wskazuj¹c na samotne drzewo na tej polanie -W sumie dla Ciebie to ¿adna nowoœÌ, co? - ostatnie zdanie wypowiedzia³ uœmiechaj¹c siê, po czym zacz¹³ mozolnie wspinaÌ siê na drzewo. Po chwili po³o¿y³ siê na ga³êzi i zamkn¹³ oczy.

CiemnoœÌ by³a ju¿ bardzo du¿a, a sama by³aœ zmêczona - musisz siê po³o¿yÌ, aby nale¿ycie wypocz¹Ì, no i w koùcu nie mo¿esz przecie¿ podró¿owaÌ w ca³kowitym mroku - mo¿e spotkaÌ Ciê coœ niebezpiecznego, albo ktoœ...

PrychnĂŞÂłam tylko, sÂłyszÂąc ich Âśmiech. Ja nie wiem co oni majÂą do warczenia... ale chociaÂż koleÂś daÂł sobie z nami spokĂłj. Tyle dobrego.
Na pytanie towarzysza zaprzeczam ruchem gÂłowy.
- Nie, nie byÂłam - mĂłwiĂŞ. Ta, czytaÂłam o tym co nieco, wiem czym nazywa siĂŞ wieÂś czy miasto, ale nigdy nie miaÂłam z tym bliÂższej stycznoÂści.

Równie¿ wspinam siê na drzewo - jednak¿e inne, ni¿ te, na które wybra³ Himuraya. Siadam na ga³êzi, przez chwilê podziwiaj¹c widoki. Nastêpnie opieram siê o g³ówny pieù roœliny i staram siê zasn¹Ì.

[Mini]

PrychnĂŞÂłam tylko, sÂłyszÂąc ich Âśmiech. Ja nie wiem co oni majÂą do warczenia... ale chociaÂż koleÂś daÂł sobie z nami spokĂłj. Tyle dobrego.
Na pytanie towarzysza zaprzeczam ruchem gÂłowy.
- Nie, nie byÂłam - mĂłwiĂŞ. Ta, czytaÂłam o tym co nieco, wiem czym nazywa siĂŞ wieÂś czy miasto, ale nigdy nie miaÂłam z tym bliÂższej stycznoÂści.

Równie¿ wspinam siê na drzewo - jednak¿e inne, ni¿ te, na które wybra³ Himuraya. Siadam na ga³êzi, przez chwilê podziwiaj¹c widoki. Nastêpnie opieram siê o g³ówny pieù roœliny i staram siê zasn¹Ì.