Znalezionych wyników: 6

ÂŁadnie, Âładnie zaczÂąÂłeÂś, nawet.

***

- Mamo, rozumiesz... TrochĂŞ nie ogarniam tej sytuacji. Jednego dnia mĂłj najwiĂŞkszy kolega, pewnie rĂłwnieÂż po czĂŞÂści przez mojÂą nieuwagĂŞ zostaje kalekÂą, nazajutrz koĂączĂŞ szkoÂłĂŞ, dostajĂŞ pokedex i nieoczekiwanie, mĂłj ojciec nawraca siĂŞ... W Saffron byÂł tyranem. Wiecznie oczekiwaÂł ode mnie najwiĂŞcej, a ja? Ja nie chciaÂłem tak ÂżyĂŚ. Potem zaczÂąÂł uÂżywaĂŚ przemocy, a teraz co? Zgadza siĂŞ z mojÂą opiniÂą? Oddaje mi tego samego pokemona, za ktĂłrego kiedyÂś byÂł gotowy mnie zmaltretowaĂŚ? Co siĂŞ staÂło? - zadaÂłem te pytania rodzicielce, jednakÂże nie spodziewaÂłem siĂŞ Âże zdoÂła mi na nie odpowiedzieĂŚ - doskonale wiedziaÂłem iÂż ona poszukuje i potrzebuje odpowiedzi tak samo jak ja.
- Ale jest dobra strona tej caÂłej afery. Mam pokemona. Nareszcie mogĂŞ wyruszyĂŚ w podrĂłÂż pokemon. OdpÂłaciĂŚ memu koledze, pokazaĂŚ ojcu Âże pokemony walczÂące nie sÂą wcale boskie, moÂżna je pokonaĂŚ. - rozpoczynam tÂą wypowiedÂź, niby do siebie, niby do matki, w miĂŞdzyczasie wypuszczam Snorunta i w jego kierunku kierujĂŞ finisz, i chcÂąc go trochĂŞ podeprzeĂŚ na duchu dodajĂŞ - Skoro daÂłeÂś radĂŞ wielkiemu Golbatowi, ratujÂąc mi Âżycie w Mt. Moon, czemu inne wyzwania miaÂłyby byĂŚ dla Ciebie nieosiÂągalne? Razem udowodnimy siÂłĂŞ lodu!
Po tych sÂłowach szybko dokoĂączyÂłem Âśniadanie, poleciaÂłem po plecak do pokoju, sprawdziÂłem czy wszystko co potrzebne jest na miejscu. SkoĂączywszy poÂżÂądane czynnoÂści, z plecakiem na ramieniu, wrĂłciÂłem do kuchnii. Pochyliwszy siĂŞ nad swym pupilem, rzekÂłem:
- Snorunt! Nie chciaÂłbyÂś moÂże podrĂłÂżowaĂŚ wraz ze mnÂą na moim ramieniu albo pieszo, u mego boku? A moÂże po prostu chcesz siedzieĂŚ w kuli? - gdy padÂła odpowiedÂź, opuÂściÂłem dom, krzyczÂąc w progu "ÂŻegnaj mamo!" i podÂąÂżyÂłem w kierunku domu Diany. ChciaÂłem jÂą przekonaĂŚ by razem ze mnÂą wybraÂła siĂŞ w tÂą podrĂłÂż - w grupie, nawet tej najmniejszej, raÂźniej.

***

Mam nadziejĂŞ Âże nie popeÂłniÂłem Âżadnego bÂłĂŞdu, jak na poczÂątek :-)

A co z atakami? BĂŞdĂŞ mĂłgÂł sobie wybraĂŚ ktĂłry atak za ktĂłry poznaje mĂłj pokemon i coÂś w tym stylu, tak?

Matizam nie odpisuje, a dziĂŞki promocji mogĂŞ sobie sprawiĂŚ drugÂą grĂŞ. PostanowiÂłem iÂż bĂŞdzie to osoba odpisujÂąca czĂŞsto i regularnie. Ty chyba taki jesteÂś... :d

1. ImiĂŞ/Nazwisko/Pseudonim - Tim Ice (nazwisko Ice jest tylko skrĂłtem od Icebreaker ktĂłrego moja postaĂŚ siĂŞ wstydzi) ksywki zaÂś brak.
2. Wiek - 13
3. PÂłeĂŚ - MĂŞska
4. Rodzina - (No tutaj chodzi o rodzicĂłw, rodzeĂąstwo i dziadkĂłw. W ostatecznoÂści ciotki i wujkowie) Rodzina, a w zasadzie klan z ktĂłrego pochodzi juÂż go nie interesuje i nie obchodzi. Chwilowo za rodzinĂŞ uznaje tylko matkĂŞ. O ojcu zapomniaÂł.
5. WyglÂąd :

5.1 Naturalny -
5.2 Ubranie -
5.3 Znaki szczegĂłlne - Blizna na prawym policzku (ok. 3 cm)
5.4 Rzeczy noszone przy sobie (Rnps) - Plecak z wyposaÂżeniem trenerskim.
6. Cechy Charakteru - Tim jest miÂły i przyjazny, lecz okazuje te dobre cechy jedynie zaufanym osobom z otoczenia (Liam, Diana, i jego stworki). Woli nie nawiÂązywaĂŚ kolejnych przyjaÂźni, bo zresztÂą, po co mu one? Jest teÂż leniwy, lecz pomimo to, gdy zostaje zmuszony do wykonania jakiejkolwiek czynnoÂści, stara siĂŞ zrobiĂŚ jÂą jak najlepiej, by pĂłÂźniej nie byÂło Âżadnych kÂłĂłtni w stylu ,,Âźle to zrobiÂłeÂś!” i mieĂŚ ÂświĂŞty spokĂłj. A propos spokoju. Nie daje siĂŞ wyprowadziĂŚ z rĂłwnowagi, w kaÂżdej sytuacji, nawet najbardziej dramatycznej i podniosÂłej, stara siĂŞ myÂśleĂŚ chÂłodno, i prowadziĂŚ siĂŞ rozumem, zamiast emocjami.
7. Profesja - Trener
8. Starter - Snorunt
9. Region i miasto - Pallet Town w Kanto
10. Towarzysze - Diana - przyjaciĂłÂłka ze szkoÂły trenerskiej. Co do jej charakteru i wyglÂądu, masz wolnÂą rĂŞkĂŞ by jÂą ,,uksztaÂłtowaĂŚ".
11. Cel -
~ PokonaĂŚ E4
~ UdowodniĂŚ ojcu potĂŞgĂŞ lodowych pokemonĂłw i pokazaĂŚ Âże pokemony walczÂące nie sÂą nie do pokonania.
~ ZebraĂŚ pieniÂądze na operacjĂŞ Liama
~ Na koniec swojej kariery znaleÂźĂŚ jakÂąÂś bezpieczna fuchĂŞ, w stylu gymleader albo czÂłonek E4
12. Historia - Tim mieszkaÂł w Saffron, a wÂłaÂściwie na obrzeÂżach tego wielkiego miasta. Jego rodzina od lat interesowaÂła siĂŞ tylko i wyÂłÂącznie pokemonami typu walka, a wÂłaÂściwie, byÂło to coÂś wiĂŞcej, niÂż zwykÂłe interesowanie siĂŞ. Traktowali stworki tego rodzaju jako najsilniejsze, najpotĂŞÂżniejsze oraz najlepsze. UbĂłstwiali je, uwaÂżali za dozgonnych przyjaciĂłÂł, oraz, co najwaÂżniejsze, trenowali je. Akurat w tym ostatnim, byli niezwykÂłymi specjalistami i ekspertami. WÂłaÂśnie przez tÂą funkcjĂŞ, stali siĂŞ powaÂżani, zyskali sÂławĂŞ i prestiÂż, oraz caÂłkowitÂą wÂładzĂŞ w miejscowym Dojo. Chcieli teÂż, i to bardzo, Âżeby nareszcie, przywrĂłciĂŚ do tego wÂłaÂśnie miejsca salĂŞ odznaki, ktĂłrÂą stracili na rzecz Sabriny i ich grupy ,,psycholi”, jak zwyczaj mieli zgryÂźliwie nazywaĂŚ swoich rywali, przedstawiciele familii IcebreakerĂłw.
Pokemony, ktĂłre byÂły najchĂŞtniej preferowane, to Blazikeny, u ktĂłrych doceniano ich podtyp, ogieĂą, oraz niezwykÂłÂą zwinnoÂśĂŚ. Niedoceniano klasycznych MachampĂłw, co teÂż jest faktem godnym wyrĂłÂżnienia. Jedynie nestor rodu, Miho, posiadaÂł takiego.
Ale wrĂłĂŚmy do sylwetki naszego gÂłĂłwnego bohatera. Jako syn jednego z najpotĂŞÂżniejszych trenerĂłw klanu, zawsze miaÂł ciĂŞÂżko. Narzucono na niego bardziej wyczerpujÂące treningi, by szybko nabyÂł godnej podziwu muskulatury. Ale on, byÂł zwykÂłym leniem. W mgnieniu oka nabraÂł niechĂŞci do wszelkich czynnoÂści, ktĂłre kojarzyÂły mu siĂŞ z dwudziesto-kilometrowÂą mordĂŞgÂą, ktĂłrÂą pozostali zwali zwykÂłÂą, porannÂą przebieÂżkÂą.
Ojciec denerwowaÂł siĂŞ i zarazem niepokoiÂł tym, co siĂŞ staÂło z jego dzieckiem. OburzyÂł siĂŞ, widzÂąc lenistwo, ktĂłre junior przejawiaÂł na kaÂżdym kroku. DoszedÂł do wniosku, Âże za duÂżo od niego wymaga, lecz nawet, gdy zmniejszyÂł intensywnoÂśĂŚ ĂŚwiczeĂą, efekt byÂł wciÂąÂż ten sam. Gdy w wieku oÂśmiu lat, kolejne starania nie przynosiÂły skutku, gÂłowa tej dynastii, czyli wspomniany juÂż raz Miho, uznaÂł, Âże nie potrzebne bĂŞdÂą w jego wypadku zabiegi o tĂŞÂżyznĂŞ, lecz trzeba jak najprĂŞdzej wprowadziĂŚ go w Âświat PokemonĂłw. JuÂż dzieĂą pĂłÂźniej, otrzymaÂł swojego pierwszego pokemona – Meditite’a. Lecz, nienawiÂśĂŚ do wyczerpujÂących szkoleĂą, przerodziÂła siĂŞ w nienawiÂśĂŚ do stworkĂłw walczÂących. Dlatego teÂż, jeszcze przed zachodem sÂłoĂąca, kula z jego pierwszym pokemonem zdÂąÂżyÂła trafiĂŚ do kosza.
Lecz tata dawaÂł mu kolejne pokemony… IleÂż to tych Tyrogue’Ăłw przewinĂŞÂło siĂŞ przez ten krĂłtki okres… I nici, Âśmietnik, chociaÂż byÂł coraz to bardziej przepeÂłniony, to Tim i tak znajdowaÂł miejsce na kolejnÂą biaÂło-czerwonÂą kulĂŞ. Jednak, cierpliwoÂśĂŚ seniora dobiegÂła koĂąca. PomyÂślaÂł ,,skoro gardzi najsilniejszymi stworkami, to teraz, niech sam sobie takiego znajdzie!” i wÂłaÂśnie tak postanowiÂł zrobiĂŚ. ZawiĂłzÂł go w okolice Mt. Moon, i zostawiajÂąc w jednej z jaskiĂą, powiedziaÂł:
- Masz tutaj synu dwa PokeBalle… Jeden, pusty, czeka, aÂż zÂłapiesz w niego swojego pierwszego pokemona. Drugi, kryje mojego Torchica. PoÂżyczam Ci go na ten czas, na pewno siĂŞ przyda. Twoim zadaniem bĂŞdzie zÂłapaĂŚ pokemona, a potem odnaleÂźĂŚ wyjÂście z jaskini. Ale wiedz, Âże jeÂśli zabÂłÂądzisz w tym miejscu, ja wyjdĂŞ Ci na pomoc. Znam to miejsce jak wÂłasnÂą kieszeĂą, czĂŞsto tutaj trenowaÂłem. A teraz, weÂź te kule, i leĂŚ! – koĂączÂąc sÂłowa, wrĂŞczyÂł oba przedmioty, by pĂłÂźniej, klepiÂąc po ramieniu, dodaĂŚ otuchy. OdjechaÂł chwilĂŞ potem, i tyle go byÂło widaĂŚ.

WchodzÂąc do pierwszych-lepszych korytarzy, kierowaÂł siĂŞ ÂświatÂłem sÂłoĂąca, ktĂłre – im dalej szedÂł, tym byÂło silniejsze i jaÂśniejsze. Po kilku minutach trafiÂł do dziwnej komnaty. ÂŚciany byÂły pokryte czymÂś lÂśniÂącym, ÂświecÂącym… ZaczÂąÂł zastanawiaĂŚ siĂŞ, co to moÂże byĂŚ, gdy, poÂślizgnÂąwszy siĂŞ, upadÂł na tyÂł gÂłowy i zemdlaÂł… I tak, ogÂłuszony, leÂżaÂł na lodzie przez kilka godzin…

ObudziÂł siĂŞ caÂły zziĂŞbniĂŞty, lekko zamroczony, i na dodatek zÂłapaÂł jakieÂś chorĂłbsko – co chwila pokasÂływaÂł, smarknÂąÂł teÂż kilkakrotnie. Z trudem podniĂłsÂł siĂŞ na rĂłwne nogi, rozejrzaÂł siĂŞ dookoÂła, roztrzepaÂł… Bum! CoÂś pchnĂŞÂło go powrotem na ziemiĂŞ, i to z niemaÂłÂą siÂłÂą. PadÂł, a jego gÂłowa spotkaÂła siĂŞ z twardym lodem. NiektĂłre kawaÂłki siĂŞ pokruszyÂły, i wbiÂły w ciaÂło, powodujÂąc okaleczenia. ZawyÂł z bĂłlu, gdy czĂŞÂśĂŚ skruszonej tafli przeciĂŞÂła jego policzek, cudem omijajÂąc oko. ChciaÂł trochĂŞ siĂŞ wylizaĂŚ, i wtedy, znowu coÂś go pchnĂŞÂło na ziemiĂŞ, a do tego moÂżna byÂło poczuĂŚ ostre zĂŞby na karku. Po raz kolejny poczuÂł niewiarygodny bĂłl.
Pomimo cierpieĂą, zdoÂłaÂł odwrĂłciĂŚ siĂŞ i zobaczyĂŚ, kto go atakuje. ByÂł to ogromny, przeroÂśniĂŞty wrĂŞcz Golbat, ktĂłry wyraÂźnie dawaÂł do zrozumienia, Âże ma zamiar zabiĂŚ Tima. OdleciaÂł na kilka metrĂłw, by pĂłÂźniej, zaczÂąĂŚ pikowaĂŚ w stronĂŞ swojej potencjalnej ofiary, z horrendalnÂą szybkoÂściÂą. JuÂż byÂł kilka centymetrĂłw od niego, serce zaczĂŞÂło gwaÂłtownie biĂŚ, myÂślaÂł, Âże to koniec, ale… MijaÂły sekundy, a ten nie czuÂł Âżadnego uderzenia. NiechĂŞtnie otworzyÂł oczy, i zobaczyÂł, Âże nietoperz, ktĂłry chciaÂł go unicestwiĂŚ, zostaÂł zamroÂżony. Tim nie wiedziaÂł, w jakich okolicznoÂściach siĂŞ to staÂło, dopĂłki nie otrzepaÂł siĂŞ i wstaÂł z ziemi. Teraz ujrzaÂł piÂątkĂŞ maÂłych SnoruntĂłw, kilka z nich wysyÂłaÂło w stronĂŞ drapieÂżcy wiÂązkĂŞ lodowych promieni. ByÂło pewne, Âże to ich sprawka. Gdy tylko upewnili siĂŞ, Âże wszystko poszÂło po ich myÂśli, podeszli do Tima. Otoczyli go z kilku stron, poprzyglÂądali siĂŞ przez moment, by nastĂŞpnie, wyjÂśĂŚ z komnaty, i daĂŚ znak przybyszowi, by poszedÂł za nimi. ChociaÂż caÂła sytuacja go trochĂŞ przerastaÂła, zdecydowaÂł siĂŞ podÂąÂżyĂŚ ich Âśladem.
Przez caÂłÂą drogĂŞ krĂŞciÂł siĂŞ koÂło niego najmniejszy ze stadka. Co jakiÂś czas uÂśmiechaÂł siĂŞ, podskakiwaÂł, jakby cieszyÂł siĂŞ Âże coÂś siĂŞ dzieje. W poÂłowie drogi, chÂłopak zrozumiaÂł, Âże stworki kierujÂą go do wyjÂścia. I byÂła to trafna myÂśl, bo po pokonaniu kilku szczelin i ominiĂŞciu stalagnatĂłw, byÂło juÂż widaĂŚ otwĂłr na zewnÂątrz. Nagle, przypomniaÂło mu siĂŞ coÂś. PrzybyÂł przecieÂż tutaj, by zdobyĂŚ swojego pierwszego pokemona, a tutaj, wyjdzie caÂły posiniaczony, ranny, zziĂŞbniĂŞty, a do tego, z pustÂą kulÂą. WyjÂąÂł wÂłaÂśnie ten przedmiot z kieszeni, i zaczÂąÂł rozmyÂślaĂŚ, jak zareaguje ojciec, gdy dowie siĂŞ o tym fakcie… I wtedy, staÂło siĂŞ coÂś nieoczekiwanego. Snorunt, ktĂłry caÂłÂą drogĂŞ mu towarzyszyÂł, podskoczyÂł, czubkiem gÂłowy przycisnÂąÂł nacisk na PokeBallu, i wlazÂł do Âśrodka. Nasz bohater do dziÂś nie odnalazÂł racjonalnego faktu, wyjaÂśniajÂącego jego zachowanie.

Gdy wyszedÂł na zewnÂątrz, ujrzaÂł czerwony Van taty. CzekaÂł juÂż na niego dÂłuÂższy czas – to byÂło pewne. Wtem podbiegÂł do niego ojciec. WidzÂąc jego liczne rany, zaczÂąÂł wypytywaĂŚ o rĂłÂżne sprawy. WÂłaÂśnie tak minĂŞÂła ich powrotna podrĂłÂż. JednakÂże, tato nie wiedziaÂł o tym, jakiego pokemona zÂłapaÂł. ZdÂąÂżyÂł tylko zabraĂŚ od niego Torchica, i szybko znikÂł w czeluÂściach domu.

Wszystko wyglÂądaÂło na happy end. Tata pogodziÂł siĂŞ z synem, syn otrzymaÂł swojego pokemona… Lecz, szczĂŞÂście nie trwaÂło dÂługo. Ojciec dowiedziaÂł siĂŞ o Snoruncie, i wpadÂł w furiĂŞ. Bo jak to moÂże tak byĂŚ, czÂłonek klanu IcebreakerĂłw (Icebreaker – LodoÂłamacz) posiada pokemona typu lĂłd!? PokÂłĂłciÂł siĂŞ z synem, na ten wÂłaÂśnie temat, a gorzkim wynikiem tego incydentu byÂło pobicie syna i zabranie mu pokemona. O tym zaÂś dowiedziaÂła siĂŞ matka. OburzyÂła siĂŞ postĂŞpowaniem mĂŞÂża, i powiedziaÂła mu prosto w twarz, Âże nie bĂŞdzie tolerowaÂła przemocy. StanĂŞÂła w obronie dziecka i chciaÂła zÂłagodzenia konfliktu. JednakÂże, kolejne pobicie nadeszÂło, pomimo prĂłb powstrzymania temperamentu ojca. Wtedy wÂłaÂśnie wyjechaÂła z synem, do rodziny w Pallet Town. Tam znalazÂła dobrze pÂłatnÂą pracĂŞ, szybko uzbieraÂła pieniÂądze na kupno mieszkania, bez wczeÂśniejszej potrzeby zadÂłuÂżania siĂŞ. Na proÂśbĂŞ syna, zapisaÂła go do szkoÂły trenerskiej, co okazaÂło siĂŞ bardzo dobrym wyborem. Bo w szkole, Tim byÂł prymusem. UczyÂł siĂŞ najlepiej, a do tego poznaÂł Liama i DianĂŞ – szkolnych rĂłwieÂśnikĂłw, ktĂłrych znajomoÂśĂŚ szybko przerodziÂła siĂŞ w przyjaÂźĂą. Do koĂąca roku byli nierozÂłÂączni, spotykali siĂŞ codziennie po szkole, a gdy ktĂłreÂś z nich zachorowaÂło, pozostali natychmiast odwiedzali i pomagali uzupeÂłniĂŚ lekcje.

Lecz nadszedÂł dzieĂą, ktĂłry poprzewracaÂł caÂłkowitÂą harmoniĂŞ do gĂłry nogami. PoczÂątkowo, wydawaÂło siĂŞ to zwykÂłe popoÂłudnie. SkoĂączyÂł siĂŞ ostatni dzieĂą szkoÂły, nazajutrz rozdanie nagrĂłd, a wszyscy zaczĂŞli rozmyÂślaĂŚ o upragnionych wakacjach. Tim, Liam i Diana zdecydowali siĂŞ spĂŞdziĂŚ ten dzieĂą na pobliskiej polance, gdzie byÂło wiele przerĂłÂżnych pokemonĂłw. Postanowili dzisiaj zÂłapaĂŚ jakiegoÂś, chcieli przecieÂż rozpoczÂąĂŚ swojÂą przygodĂŞ z pokemonami, nikt z nich przecieÂż nie posiadaÂł Âżadnego takiego. Polowania byÂły udane, jak na razie, tylko dla Diany. ZÂłapaÂła ona Bulbasaura, i to nawet bardzo silnego. Przynajmniej takie sprawiaÂł wraÂżenie.
Tim wciÂąÂż nie mĂłgÂł znaleÂźĂŚ odpowiedniego pokemona. Jedyne, jakie znajdywaÂł, byÂły albo sÂłabiutkimi robalami, albo zbyt silnymi pokemonami, by siĂŞ do nich zbliÂżyĂŚ, bez naraÂżenia zdrowia. A Liam, znowu pokazaÂł, Âże jest farciarzem. ZnalazÂł dzikiego Belduma i postanowiÂł go zÂłapaĂŚ. PodbiegÂł do niego, lecz stworek, zaczÂąÂł nagle uciekaĂŚ. On podÂąÂżyÂł za nim. Po kilku kilometrach znalazÂł siĂŞ u podnĂłÂża jakiejÂś kilku metrowej skaÂły. StaÂł tam wÂłaÂśnie ten pokemon, ktĂłrego chciaÂł mieĂŚ. PodbiegÂł do niego, rzuciÂł w niego kulÂą, i… I zÂłapaÂł Go. UcieszyÂł siĂŞ ogromnie, lecz, rzeczywiÂście, nie miaÂł dÂłuÂżej szczĂŞÂścia. Zdecydowany wrĂłciĂŚ do pozostaÂłych, odwrĂłciÂł siĂŞ, i zanim zrobiÂł krok, usÂłyszaÂł ogromny huk. ZwrĂłciÂł siĂŞ w stronĂŞ miejsca, gdzie usÂłyszaÂł dÂźwiĂŞk, i ujrzaÂł gigantycznego Metagrossa. NajwyraÂźniej, byÂła to matka Belduma, ktĂłrego zÂłapaÂł przed chwilÂą. RzuciÂł siĂŞ do gwaÂłtownej ucieczki, jednak szybko zostaÂł dogoniony. Stalowy pokemon przygniĂłtÂł go powodujÂąc paraliÂż nĂłg, a pĂłÂźniej, niezbyt zrĂŞcznie, otworzyÂł kulĂŞ, w ktĂłrej schowaÂł Belduma. NastĂŞpnie zniszczyÂł jÂą, i odszedÂł. W ten wÂłaÂśnie sposĂłb, Liam zostaÂł kalekÂą.

Tim przysiÂągÂł sobie, Âże zbierze odpowiedniÂą sumĂŞ, na operacjĂŞ kolegi, poniewaÂż, moÂże to dziwne, ale czuÂł siĂŞ wspĂłÂłodpowiedzialny za ten incydent. W powaÂżnym nastroju spĂŞdziÂł caÂły nastĂŞpny dzieĂą, nie cieszÂąc siĂŞ nawet z otrzymanej nagrody. Pozostali przecieÂż ucieszyliby siĂŞ z Pokedexu i piĂŞciu kul. Po caÂłej uroczystoÂści, wyszli ze szkoÂły, kaÂżdy poszedÂł w swoim kierunku. Liam i Tim szli razem, bo przecieÂż ktoÂś musiaÂł odprowadziĂŚ Liama do domu, zwÂłaszcza, Âże dzisiaj jego rodzicĂłw w domu nie byÂło, wiĂŞc na proÂśbĂŞ kolegi, zrobiÂł to Tim. Szybko znaleÂźli siĂŞ pod furtkÂą prowadzÂącÂą do posiadÂłoÂści paĂąstwa Greaves. ZaniepokoiÂła ich pewna osoba, ktĂłra staÂła nieopodal nich, caÂły czas im siĂŞ przyglÂądajÂąc. PodeszÂła do nich, i okazaÂło siĂŞ, Âże to byÂł… Ojciec Tima. PrzeprosiÂł za swoje zachowanie, a w ramach przeprosin wrĂŞczyÂł dzieciom po pokemonie. Liam otrzymaÂł Riolu, a Tim, otrzymaÂł Snorunta. Tego samego, ktĂłrego zÂłapaÂł w Mt. Moon…
13. ProÂśby do MG - Snorunt - pÂłeĂŚ mĂŞska. Nie ma moÂżliwoÂści zrobienia z niego Frosslass Xp. JeÂśli moÂżna, mogÂą dojÂśĂŚ jakieÂś poboczne koordynatorskie konkursy. Jak najmniej pokĂłw 4 geny. PiÂątej teÂż nie za duÂżo.

14. Gra na kase ? A wiesz, Âże nie? Zbytnie umartwienie Xp

:-)

ChcĂŞ tylko uÂświadomiĂŚ, iÂż Matizam powiedziaÂł mi na GG Âże ma pewne problemy natury osobistej. MoÂże go nie byĂŚ, a jeÂśli bĂŞdzie, to pewnie rzadko.

AkceptujĂŞ

Po wyjÂściu ze statku, pierwsze co zrobiÂłem to potĂŞÂżnie ziewnÂąÂłem i rozprostowaÂłem obolaÂłe koÂści. ÂŁĂłÂżko na ktĂłrym spaÂłem byÂło najprawdopodobniej stare i niewygodne, albo po prostu zbyt miĂŞkie. Wykonawszy te niezbyt wyczerpujÂące czynnoÂści, spojrzaÂłem na Mebiniego. Dobrze, Âże Âświeci po zmroku, moje oczy nie byÂły jeszcze przyzwyczajone do ciemnoÂści. ZaczÂąÂłem kontynuowaĂŚ konwersacjĂŞ ktĂłrÂą rozpoczÂąÂł ze mnÂą jeszcze w kabinie.
"Wiesz co? WolaÂłbym ÂżebyÂś nie budziÂł mnie wiĂŞcej poprzez telepatiĂŞ. Przeszkadza mi to. Tak w ogĂłle, masz szczĂŞÂście, Âże przybiliÂśmy do portu o zmroku, bo sam miaÂłem juÂż ochotĂŞ zrobiĂŚ ci takÂą terapiĂŞ szokowÂą. Jak minĂŞÂła podrĂłÂż? Mam nadziejĂŞ Âże w kuli jest znacznie wygodniej niÂż byÂło w moim przypadku." czekajÂąc na odpowiedÂź postanowiÂłem ogarnÂąĂŚ niektĂłre sprawy. Wszystko co dziaÂło siĂŞ w ostatnim czasie poszÂło zdecydowanie za szybko. Nie wiedziaÂłem jeszcze co mam ze sobÂą zrobiĂŚ. Teraz potrzebowaÂłem jakiegoÂś chwilowego noclegu, by mĂłc jutro siĂŞ obudziĂŚ peÂłen siÂł i gotowy na pierwszy trening z Mebinim.
"Mebini, mĂłgÂłbyÂś siĂŞ porozglÂądaĂŚ trochĂŞ za jakimiÂś miejscami w ktĂłrych moglibyÂśmy znaleÂźĂŚ miejsce na nocleg? KtĂłryÂś z mĂŞdrcĂłw wspominaÂł o Poke Centrach, czy czymÂś w tym stylu. Ty pewnie jesteÂś rzeÂśki i gotowy do czynnego spĂŞdzania czasu, bo siĂŞ wyspaÂłeÂś za dnia, ale wiedz, Âże my ludzie Âśpimy w nocy, nie jesteÂśmy przyzwyczajeni do sytuacji takich jak ta, i Âże bĂŞdĂŞ ciĂŞ musiaÂł przyzwyczaiĂŚ do spania w nocy, Âżeby nie byÂło problemĂłw tego typu, jak: Mebini, idÂź, wygraj to starcie! Ale najpierw siĂŞ obudÂź!"

***

MyÂślĂŞ, Âże dobry poczÂątek z mojej strony.

Dane bohatera
ImiĂŞ: Dennis
Nazwisko: Harrow
Wiek: 17 lat
*PÂłeĂŚ: MĂŞska
Charakter: Sam jeszcze nie wiem kim jestem. Podczas caÂłego tego szkolenia najmniej czasu miaÂłem na poznawanie samego siebie.
ByĂŚ moÂże jestem wÂścibski i ciekawy. Nawet nie byĂŚ moÂże, a na pewno. Gdybym taki nie byÂł, na pewno nigdy bym nie wszedÂł na ostatnie piĂŞtro Bell Tower. UwaÂżam Âże jest to mĂłj maÂły plusik, bo ciekawski zawsze szybciej znajdzie niÂż ten ktĂłry ciekawym nie jest. Pomimo dorosÂłego wieku, czujĂŞ Âże wciÂąÂż siedzi we mnie takie ,,maÂłe dziecko”. NiektĂłre dziecinne cechy charakteru zostaÂły, takie jak nieodparta chĂŞĂŚ robienia rĂłÂżnych figli. Co do cech gÂłĂłwnie zwiÂązanych z kontaktami z drugimi osobami, to nadal nie wiem, jakie posiadam. WÂśrĂłd ludzi nie mam przyjaciĂłÂł, rozmowy z mĂŞdrcami opieraÂły siĂŞ gÂłĂłwnie na „SIADAJ! MILCZ I SÂŁUCHAJ!” Zapewne niektĂłre z moich ukrytych i nieznanych cech wyniknÂą w trakcie podrĂłÂży.
Miejsce pochodzenia: Sinnoh, pewna nieistniejÂąca juÂż wioska nieopodal Twinleaf
Profesja: Trener, i jeÂśli moÂżna uznaĂŚ to za profesjĂŞ, wybraniec
Historia postaci: ,,Mit o Noceusie”
„Wszyscy zapewne wiedzÂą, Âże gÂłĂłwnym bogiem pokemonĂłw jest Arceus – stworzyciel. Niewielu jednak wie, Âże miaÂł on swe przeciwieĂąstwo, brata bliÂźniaka - Noceusa, ktĂłry cechowaÂł siĂŞ jedynie chĂŞciÂą niszczenia i rozprzestrzeniania chaosu. Za kaÂżdym razem gdy Arceus tworzyÂł jakiÂś Âświat, Noceus wdzieraÂł siĂŞ do niego i niszczyÂł caÂłkowicie. Ale gdy powstaÂł Âświat pokemonĂłw, stwĂłrca poczuÂł Âże jest to jego najwspanialsze dzieÂło. PowiedziaÂł bratu – Zginiesz, jeÂśli sprĂłbujesz go zniszczyĂŚ! – ale Noceus siĂŞ nie posÂłuchaÂł. SkorzystaÂł z pierwszej lepszej okazji i wkroczyÂł do naszego Âświata, z zamiarem caÂłkowitej dezintegracji.
Arceus widzÂąc co czyni bliÂźniak, zezÂłoÂściÂł siĂŞ na niego. ZszedÂł i on, na nasze sklepienie, z zamiarem powstrzymania chaosu. Po chwili rozgorzaÂła siĂŞ ogromna, boska bitwa. Po kilku latach (tak, latach, byÂła to tak zaciĂŞta rywalizacja, Âże zostaÂła liczona w latach) Noceus ulegÂł.
- TuÂż przed ÂśmierciÂą zdÂąÂżyÂłem przelaĂŚ wszystkie swe zÂłe moce do jednego jaja. Wykluje siĂŞ ono, gdy nadejdzie apokalipsa, gdy poczujĂŞ, Âże znĂłw mam ochotĂŞ na poÂżogĂŞ. Pokemon ktĂłry siĂŞ z niego wydostanie, bĂŞdzie posiadaÂł moce niezwykÂłe, stanie siĂŞ mesjaszem zÂła, panem chaosu, grabarzem ostatnich Âżywych! – wykrzyknÂąÂł Noceus na ÂłoÂżu Âśmierci.
- Ja zatem w czasach, gdy apokalipsa bĂŞdzie miaÂła siĂŞ zaczÂąĂŚ, stworzĂŞ zbawiciela, czÂłowieka, trenera, ktĂłry bĂŞdzie mĂłgÂł zapanowaĂŚ nad tym pokemonem i wykorzystaĂŚ jego moce w celach dobrych, a nie zÂłych, Noceusie!
Arceus wypowiadajÂąc te sÂłowa, zabiÂł brata. CzujÂąc wiĂŞÂź do istot ktĂłre stworzyÂł – zarĂłwno pokemonĂłw, jak i ludzi – udaÂł siĂŞ na Mt. Coronet, stamtÂąd bĂŞdzie ochraniaÂł caÂły nasz Âświat przed jakimkolwiek niebezpieczeĂąstwem.”

DziĂŞkujĂŞ, Âże mogÂłem przekazaĂŚ wam ten mit. Nazywam siĂŞ Dennis Harrow, i oto moja historia:

UrodziÂłem siĂŞ w maÂłej wiosce sÂąsiedniej do Twinleaf. ByÂła ona tak maÂła, Âże wszyscy siĂŞ znali, wszyscy kolegowali i wszyscy byli do siebie serdeczni.
Nie pamiĂŞtam rodzicĂłw. ByĂŚ moÂże tato byÂł biznesmenem, a moÂże jedynie leÂśnikiem czy zwykÂłym robotnikiem? A kim byÂła mama? Nigdy nie otrzymam odpowiedzi na te pytania.
Zapewne ÂżyÂłem jak kaÂżdy mÂłody chÂłopak z Sinnoh – zapatrzony w pokemony, chcÂący jedynie zostaĂŚ ich mistrzem. Wszystko poprzewracaÂło siĂŞ do gĂłry nogami kiedy koĂączyÂłem 16 rok Âżycia.
Mnisi mi powiedzieli Âże caÂłe to zdarzenie wyglÂądaÂło mniej-wiĂŞcej tak: KtoÂś niechcÂący wszczÂąÂł ogromny i rozprzestrzeniajÂący siĂŞ w niesamowitym tempie poÂżar, ktĂłry strawiÂł caÂłÂą wioskĂŞ. Nikt nie przeÂżyÂł, oprĂłcz mnie. Mnisi uwaÂżajÂą Âże to zasÂługa samego Arceusa – Âże jestem wybraĂącem i Âże uratowaÂł mnie po to bym mĂłgÂł uratowaĂŚ Âświat. JednakÂże, nie wyszedÂłem caÂłkowicie bez szwanku – straciÂłem znacznÂą czĂŞÂśĂŚ pamiĂŞci.
Wtedy to wÂłaÂśnie zamieszkaÂłem w Johto – konkretnie w Ecruteak, w podziemiach Bell Tower, gdzie siedzibĂŞ mieli Mnisi z Zakonu Poszukiwaczy Jaja. SwojÂą drogÂą, nadal nie mogĂŞ uwierzyĂŚ, Âże tak moÂżna nazwaĂŚ swĂłj zakon. RozpoczÂąÂłem u nich pewnego rodzaju nauki.
Pierwsze lekcje miaÂły charakter przypomnienia wszelkich podstawowych zasad kultury i higieny osobistej. Dla was moÂże siĂŞ to wydawaĂŚ Âśmieszne, ale po poÂżarze zapomniaÂłem miĂŞdzy innymi o tym, Âże po zaÂłatwieniu swoich potrzeb fizjologicznych, dupska nie wyciera siĂŞ rĂŞkÂą tylko papierem.
Kolejne lekcje nabraÂły charakter bardziej powaÂżny, zaczĂŞli mnie uczyĂŚ jak odpowiednio dysponowaĂŚ pieniĂŞdzmi, i na czym polegajÂą walki pokemon.
W przerwach miĂŞdzy lekcjami, wchodziÂłem na wyÂższe piĂŞtra Bell Tower.

ChociaÂż Âżaden mnich nigdy by mi nie pozwoliÂł tam wejÂśĂŚ, szedÂłem tam, czĂŞsto z czystej dzieciĂŞcej ciekawoÂści. ByÂło to przepiĂŞkne miejsce. Drewniane tarasy i platformy, dzwony, zdobienia na filarach, rĂŞcznie strugane wzorki na Âścianach. ByÂło teÂż tam duÂżo pokemonĂłw. ChociaÂż nie byÂło ich tam specjalnie wiele gatunkĂłw – jedynie szczurki i duszki – to i tak uwielbiaÂłem kaÂżdego dnia poznawaĂŚ je coraz bardziej.
JedynÂą tajemnicÂą wieÂży staÂło siĂŞ ostatnie piĂŞtro. NajwyÂższe, do ktĂłrego wstĂŞpu nie mieli nawet mnisi. Lecz ponownie, gorĂŞ nad rozsÂądkiem wziĂŞÂło wÂścibstwo. Pewnego dnia, gdy miaÂłem czĂŞÂściowo odwoÂłane nauki u mĂŞdrca Li, pomyÂślaÂłem „Mam duÂżo czasu, w sam raz by udaĂŚ siĂŞ koĂącowÂą kondygnacjĂŞ” i tak teÂż zrobiÂłem.

To co ujrzaÂłem, chwilowo zaparÂło mi dech. Najpierw bezkresny mrok, a potem, co chwila uaktywniajÂące siĂŞ maÂłe ÂświateÂłka. Wszystkie fioletowe, jedynie jedno byÂło bÂłĂŞkitne. Za kaÂżdym razem, gdy uaktywniaÂło siĂŞ kolejne iluminacje, stawaÂło siĂŞ coraz jaÂśniej. Po chwili zrozumiaÂłem, Âże sÂą to pokemony. MaÂłe uÂśmiechniĂŞte niby-lampy. JednakÂże nie wydawaÂło mi siĂŞ bym je znaÂł. Co prawda, nie byÂłem w tej dziedzinie ekspertem, ale MĂŞdrzec Jing zdÂąÂżyÂł mnie nauczyĂŚ juÂż wielu odmian.
ZaczÂąÂłem rozmyÂślaĂŚ, kim mogÂą byĂŚ te pokemony, wtedy nastÂąpiÂło coÂś dziwnego. Jeden z nich, ten o rĂłÂżniÂącym siĂŞ kolorze ognia, podszedÂł do mnie. WymieniliÂśmy siĂŞ sugestywnymi spojrzeniami. Nagle zaczÂąÂłem sÂłyszeĂŚ jakiÂś gÂłos w swojej gÂłowie.
„ Kim jesteÂś?” – zapytaÂł
„ Co ty robisz w mojej gÂłowie? To ja siĂŞ powinienem zapytaĂŚ, kim ty jesteÂś!”
„ JesteÂśmy straÂżnikami Ho-oha, legendarnego pokemona ktĂłry Âśpi na dachu tej wieÂży! To ja, to niebieskie ÂświateÂłko, to ja! Porozumiewamy siĂŞ telepatycznie, a kim ty jesteÂś?”
„ Nie wiem kim dokÂładnie jestem. MoÂże wybraĂącem, jak to mĂŞdrcy mĂłwiÂą, a moÂże zwykÂłym, oszukanym dzieckiem?”
„ WybraĂącem, powiadasz?”
„ Tak, wybraĂącem.”
I tak rozpoczĂŞÂła siĂŞ dÂługa konwersacja miĂŞdzy mnÂą a tym pokemonem. W trakcie rozmowy wyjaÂśniÂł mi, Âże jest przywĂłdcÂą tychÂże stworkĂłw, i Âże nazywajÂą siĂŞ Hitomoshi.
OgĂłlnie wydawaÂł siĂŞ miÂły. Po tym wydarzeniu przychodziÂłem tam jeszcze kilkakrotnie. Po czterech spotkaniach zaczÂąÂłem traktowaĂŚ go jako przyjaciela. DowiedziaÂłem siĂŞ teÂż Âże niewiarygodnie boi siĂŞ dnia i sÂłonecznego ÂświatÂła i Âże na imiĂŞ ma Mebini.

Kilka dni przed ukoĂączeniem kursu, MĂŞdrzec Li, najmÂądrzejszy z Zakonu, powiedziaÂł mi:
- WidziaÂłem chÂłopcze, Âże chodzisz na ostatnie piĂŞtro Bell Tower! – w tym momencie opanowaÂł mnie strach, baÂłem siĂŞ Âże Mistrz da mi tak sromotnÂą karĂŞ Âże siĂŞ nie pozbieram przez caÂłe Âżycie – Twoim ostatecznym zadaniem, zanim wyruszysz w podrĂłÂż po jajo, bĂŞdzie… ZÂłapanie Mebiniego. – z jednej strony byÂłem szczĂŞÂśliwy Âże nie otrzymaÂłem kary, z drugiej jednak, nie byÂłem zadowolony Âże bĂŞdĂŞ musiaÂł zÂłapaĂŚ w kulĂŞ i zniewoliĂŚ mojego przyjaciela.
ZrozumiaÂłem jednak Âże innego wyjÂścia nie ma. WziÂąÂłem kulĂŞ ktĂłrÂą otrzymaÂłem wczeÂśniej od mĂŞdrca i twardo stÂąpajÂąc po ziemi podÂąÂżyÂłem w kierunku wieÂży. Potem wchodzÂąc po licznych schodach trafiÂłem na ostatnie piĂŞtro.
Mebini widzÂąc mnie z PokeBallem zrozumiaÂł o co chodzi. Natychmiast rozpoczÂąÂł telepatycznÂą konwersacjĂŞ.
„ Czemu? Dennis, czemu?”
„To element mojego zadania. MuszĂŞ ciĂŞ zÂłapaĂŚ. JeÂśli tego nie zrobiĂŞ, caÂłe moje wybraĂącowanie szlak trafi”
„Czemu akurat mnie?”
„MĂŞdrca Li siĂŞ spytaj”
„Przekonaj mnie do tego!”
„Czeka ciĂŞ wiele przygĂłd, wraz ze mnÂą!”
„A co ze sÂłoĂącem?”
„BĂŞdĂŞ ciĂŞ trzymaÂł w kuli!”
„ Ja nie zgodzĂŞ siĂŞ byĂŚ zniewalany”
„To bĂŞdĂŞ ciĂŞ trzymaÂł poza kulÂą, a problem strachu ze sÂłoĂącem rozwiÂąÂżemy razem!”
„A co bĂŞdzie z moimi towarzyszami?”
„ PrzekaÂżĂŞ mnichom by siĂŞ zajĂŞli wieÂżÂą, wraz z twoimi pobratymcami”
JakoÂś udaÂło mi siĂŞ go przekonaĂŚ. RzuciÂłem w niego kulĂŞ a ona bez jednego drgniĂŞcia, jakby chciaÂła mi przekazaĂŚ wiadomoÂśĂŚ – gratulacjĂŞ, wÂłaÂśnie zÂłapaÂłeÂś pierwszego pokemona!

Teraz jestem juÂż na statku do Sinnoh. To wÂłaÂśnie gdzieÂś w sinnoh ma byĂŚ to jajo. JeÂśli znajdĂŞ je zanim siĂŞ wykluje, Âświat bĂŞdzie bezpieczny.

Dane kontaktowe:
GG: No przecie masz
*Skype: nie uÂżywam
*E-mail: nie dam
Dane gry:
Podstawa: Znacznie lepiej znam gry, lecz nie chciaÂłbym by byÂło coÂś w tym rodzaju, Âże na kaÂżdej drodze sÂą te same poki ktĂłre sÂą w grze na tej drodze. ChcĂŞ rĂłÂżnorodnoÂści.
Starter:

Mebini
Pierwszy i jak dotÂąd jedyny mĂłj pokemon. Panicznie boi siĂŞ dnia i ÂświatÂła dziennego, prawie caÂłe swe Âżycie spĂŞdziÂł na najwyÂższym piĂŞtrze Bell Tower. Jak dotÂąd niewiele wiem o jego gatunku, wiem jednak bardzo duÂżo o nim samym. Jako jeden z nielicznych w swoim gatunku potrafi porozumiewaĂŚ siĂŞ z ludÂźmi poprzez telepatiĂŞ. DoÂświadczyÂłem tego na wÂłasnej skĂłrze. Nie lubi byĂŚ trzymany w kuli, a zarazem nie lubi byĂŚ trzymany na zewnÂątrz, gdy jest dzieĂą.
Miejsce startu: Statek z Johto do Sinnoh. Miasto w ktĂłrym przybije do portu to Canalave.
*Osoby/Pokemony towarzyszÂące: brak, chociaÂż w trakcie podrĂłÂży nie odmĂłwiĂŞ gdy jakaÂś laska bĂŞdzie siĂŞ chciaÂła przyÂłÂączyĂŚ
Poziom gry: ÂŚrednia.
Przedmioty na start: trzy tysiÂące mamonki od mĂŞdrcĂłw.
Pokemony z generacji: ChciaÂłbym by byÂły ze wszystkich, nie lubiĂŞ ograniczeĂą, ale jeÂśli ostatecznie, to z piÂątej i czwartej.
Kartka z dziennika:
MoÂże nie opiszĂŞ tego na dziesiĂŞĂŚ linijek, ale sprĂłbujĂŞ.
Poprzednia doba zaczĂŞÂła siĂŞ lekcjami. DziesiĂŞĂŚ godzin nauczaĂą, zwieĂączonych konwersacjÂą z mistrzem Li. UdaÂłem siĂŞ wtedy, jak zapewne wiecie do wieÂży, na najwyÂższe piĂŞtro, czysto z ciekawoÂści. NastĂŞpnie odbyÂła siĂŞ krĂłtka lecz ujmujÂąca konwersacja z Mebinim, ktĂłra zwieĂączona zostaÂła zÂłapaniem przeze mnie pierwszego pokemona – wÂłasnie tego Hitomoshiego z ktĂłrym rozmawiaÂłem przed chwilÂą. PowiadomiÂłem o tym wszystkich mnichĂłw. Najwidoczniej nie chcieli zwlekaĂŚ i momentalnie, bo pĂłÂł godziny po przybyciu do kaplicy, byÂłem juÂż w Olivine City – nie sÂądziÂłem Âże klasztornicy mogÂą mieĂŚ samochĂłd. Tam wskoczyliÂśmy na ostatni moÂżliwy dzisiejszego dnia prom do Canalave. Zakupiono mi bilet, mistrzowie zdÂąÂżyli przekazaĂŚ mi jeszcze na drogĂŞ trzy tysiaki, coby mi siĂŞ przydaÂły na niespodziewane wydatki. PoszedÂłem do swojej kabiny, zmĂŞczony caÂłym tym dniem rzuciÂłem siĂŞ na ÂłĂłÂżko i zasnÂąÂłem jak kamieĂą.
Cel:
~ GÂłĂłwny: WypeÂłnienie swojego przeznaczenia, odnalezienie jaja zanim siĂŞ wykluje
~ Poboczny: PozbawiĂŚ Mebiniego strachu przed ÂświatÂłem sÂłonecznym.

--------------------

Na pewno oczekujĂŞ duÂżo twojej inwencji. Celem mojego zapisu byÂło sprawdzenie zarĂłwno ciebie jak i mnie, poniewaÂż nie znam ciĂŞ od strony MG, a ja postanawiam cicho wrĂłciĂŚ i mieĂŚ chociaÂż jednÂą, jedynÂą grĂŞ PBF. Mam nadziejĂŞ iÂż sprawisz Âże przestanĂŞ traktowaĂŚ odpisywania jako mĂŞki i niechcianego obowiÂązku, sprawisz, Âże znowu bĂŞdĂŞ czerpaÂł radoÂśĂŚ z PBFu.
WyglÂąd postaci jest bez znaczenia. I chyba zgodzisz siĂŞ na Shiny?