Znalezionych wyników: 14

Ja bym bardziej stawiaÂł na jakoÂśĂŚ nie iloÂśĂŚ, bo nie doÂśĂŚ Âże wszystkie sygny sÂą identyczne to jeszcze nie widaĂŚ Âżadnych postĂŞpĂłw.

No jak narazie tylko jedna osoba jest za kontynuacjÂą.. No cĂłÂż wiedziaÂłem Âże hicior to to ni bĂŞdzie

...

No ale cĂłÂż liczĂŞ Âże ktoÂś jeszcze siĂŞ wypowie.

CzeÂśĂŚ mam nadziejĂŞ Âże siĂŞ zaprzyjaÂźnimy

D

PrzeklĂŞty prezent

ByÂła noc, w domu paĂąstwa Rose panowaÂła gÂłucha cisza, gdy za oknem szalaÂła burza stulecia. Tylko w jednym pokoiku paliÂła siĂŞ maÂła oliwna lampka. W Ăłw pokoju siedziaÂł Max, jedyny syn paĂąstwa Rose, oraz Tom.
Tom pracowaÂł u rodziny jako kamerdyner, znaÂł wszystkie tajemnice rodzinne oraz kaÂżdy zakÂątek domu.
Kamerdyner przygrywaÂł na pianinie wesoÂłe melodie, patrzÂąc w ogieĂą hulajÂący w zabytkowym kominku.

Max w tym czasie piÂł rĂłÂżanÂą herbatĂŞ w fotelu obok. Rodzice wyjechali na bankiet i jak zwykle zostawili go pod opiekÂą nudnego kamerdynera.
PocieszaÂła go tylko myÂśl Âże bankiet nie wyjdzie z powodu braku prÂądu w caÂłej okolicy.
Burza na zewnÂątrz, przewaliÂła parĂŞ drzew na sÂłupy elektryczne, a z pogotowia elektrycznego przyjadÂą dopiero jutro.

Z rozmyÂśleĂą wyrzuciÂł go gÂłoÂśny Âświst. CoÂś jak wiatr, ale czuÂł Âże to nie to.
SpojrzaÂł na Toma, kamerdyner zawziĂŞcie uderzaÂł w klawisze instrumentu i pewnie nic nie usÂłyszaÂł.

ChÂłopiec odstawiÂł filiÂżankĂŞ i niepewnie podszedÂł do okno.
OdsunÂąÂł firanĂŞ, rozglÂądajÂąc siĂŞ po podwĂłrzu. Nikogo nie zauwaÂżyÂł.
RozejrzaÂł siĂŞ ponownie i jego oczy trafiÂły na inne Âślepia.
Nie byÂły to oczy czÂłowieka, byÂł to niewÂątpliwie pokemon. Zakres wiedzy Maxa nie byÂł zbyt szeroki, ale te oczy poznaÂł.
To Absol.
BÂłyskawica przeciĂŞÂła niebo a pokemon siĂŞ spÂłoszyÂł.
ChÂłopiec jĂŞknÂąÂł.
-StaÂło siĂŞ coÂś? - ZapytaÂł Tom, wstajÂąc od instrumentu.
-Nie, coÂś mi siĂŞ przewidziaÂło- odparÂł chÂłopiec, biorÂąc trzĂŞsÂąca rĂŞkÂą filiÂżankĂŞ.
ByÂł tak zestresowany Âże dopiero po chwili zorientowaÂł siĂŞ Âże pije z pustego naczynia.
-SkoĂączyÂła mi siĂŞ herbata- rzuciÂł i wyszedÂł z pokoju do kuchni gdzie panowaÂły egipskie ciemnoÂści.
No tak przecieÂż nie ma prÂądu, juÂż miaÂł wracaĂŚ do pokoju po lampĂŞ, gdy usÂłyszaÂł.... dzwonek.

-KtoÂś dzwoniÂł?- krzyknÂąÂł z pokoju Tom i po chwili pojawiÂł siĂŞ w drzwiach trzymajÂąc w rĂŞku lampĂŞ.
Dzwonek? Jak to moÂżliwe przecieÂż nie ma prÂądu.
Kamerdyner teÂż wyglÂądaÂł na zdziwionego, ale nie ruszyÂł siĂŞ z miejsca.
Max spojrzaÂł na Toma potem na drzwi. Niepewnie podszedÂł i nacisnÂąÂł na klamkĂŞ. Za drzwiami staÂł starszy mĂŞÂżczyzna w stroju listonosza, na piersi widniaÂł Pelliper, czyli znak tutejszej poczty.
MiaÂł dziwnie bladÂą twarz bez wyrazu, wcisnÂąÂł paczkĂŞ w rĂŞce chÂłopca i odszedÂł... tak poprostu odszedÂł. DziaÂło siĂŞ tu coÂś strasznie dziwnego i Max dobrze o tym wiedziaÂł.
Tom staÂł jak zamurowany z tÂą samÂą zdziwionÂą minÂą.
MÂłody Rose zamknÂąÂł drzwi i spojrzaÂł na paczkÂą, byÂł to pakunek zawiniĂŞty w ozdobny papier, ale czuÂł Âże to nie jest zwykÂły prezent.
W koĂącu to wszystko obyÂło siĂŞ bez formalnoÂści Âżadnych podpisĂłw ani kwitkĂłw. Do paczki byÂła przypiĂŞta kartka z danymi jego matki. Ale to nie mĂłgÂł byĂŚ kolejny prezent od przyjaciĂłÂł czy rodziny.
Szybkimi ruchami poczÂąÂł zrywaĂŚ papier.
-OszalaÂłeÂś, co to za maniery mÂłody czÂłowieku- ÂżachnÂąÂł siĂŞ kamerdyner robiÂąc jeszcze bardziej zdziwionÂą minĂŞ.
ChÂłopiec dobraÂł siĂŞ juÂż do pudÂła rozpakowaÂł i...... okazaÂło siĂŞ Âże to szal wykonany z jakiegoÂś futra.
OdwrĂłciÂł siĂŞ w stronĂŞ kamerdynera i chciaÂł go juÂż zaczÂąĂŚ przepraszaĂŚ kiedy zobaczyÂł coÂś dziwnego.
Twarz Toma zrobiÂła siĂŞ czerwona a zaraz potem zbladÂł jak papier.
-WyjeÂżdÂżamy!-powiedziaÂł i zaÂłoÂżyÂł pÂłaszcz.
-Ale o co Ci chodzi? A rodzice?-pytaÂł zdziwiony chÂłopiec.
-Rodzice dziÂś juÂż nie przyjadÂą-odpowiedziaÂł ubierajÂąc kapelusz-o ile wogĂłle przyjadÂą- dodaÂł wychodzÂąc z pokoju.
Max spojrzaÂł jeszcze raz na szal, skÂądÂś znaÂł ten materiaÂł, nie mĂłgÂł siĂŞ oprzeĂŚ Âżeby go dotknÂąĂŚ...
Gdy tylko opuszki palcĂłw dotknĂŞÂły miĂŞkkiego futra, poczuÂł coÂś strasznie dziwnego, podrapaÂł siĂŞ po rĂŞce i bez sÂłowa wyszedÂł za Tomem.
____________________
Wiem Âże to straszny suchar... Ale to pierwszy mĂłj fan fic a raczej taki prolog.
Pewnie juÂż wiĂŞkszÂąÂśĂŚ domyÂśliÂła siĂŞ czym byÂł szal dla matki Maxa.

Czy wstawiĂŞ nowy rozdziaÂł zalerzy od was i waszej reakcji.

Hmmm... walka, nie przepadam za nimi ale cĂłÂż poĂŚwiczyĂŚ zawsze moÂżna, wreszcie siĂŞ wyÂżyjeÂś na kimÂś innym-Âśmieje siĂŞ i gÂłaszcze ÂświnkĂŞ po gÂłĂłwce.

Zacznijmy od tego Âże uÂżyjesz Splash, sam nie wiem po co tak do picu

Teraz juÂż powaga! Wiem z wÂłasnej autopsji Âże potrafisz nieÂźle dowaliĂŚ swoim ciaÂłkiem, wiĂŞc wybij siĂŞ ogonkiem i sprĂłbuj osiÂągnÂąĂŚ duÂżÂą prĂŞdkoÂśĂŚ i staranuj przeciwnika brzuszkiem

Postaraj siĂŞ, przeciwnik musi leÂżeĂŚ na ziemi wtedy ty zacznij sobie po nim beztrosko skakaĂŚ.
Ok odejÂśĂŚ na chwilĂŞ daj mu odetchnÂąĂŚ, w koĂącu nie jesteÂśmy sadystami, mam nadzieje Âże przeciwnik tego nie wykorzysta.

Podejrzewam Âże w pobliÂżu sÂą jakieÂś drobne kamienie i Âżwir. SwojÂą mocÂą telekinzy podnieÂś je do gĂłry i ciÂśnij w oczy przeciwnika by na chwilĂŞ straciÂł orientacjĂŞ. teraz przyj na niego Headbutt. I teraz uwaga, jeÂśli Ci siĂŞ uda to doÂłÂącz do tego Zen Hedbutt. Ale pamiĂŞtaj jeÂśli nie czujesz siĂŞ na siÂłach to poprostu zaatakuj zwykÂłym atakiem.
Ok to na razie tyle. Czekamy na ruch przeciwnika.

Ehh Spoink, Spoink,-mĂłwiĂŞ rozmasowawszy obolaÂłe miejsce-Nie jesteÂś Âświadom swojej siÂły, to jasne przecieÂż nie przyszÂło nam wczeÂśniej walczyĂŚ z Âżadnym przeciwnikiem-ciÂągnĂŞ, pakujÂąc do torby latarkĂŞ, scyzoryk i ubranie na zmianĂŞ, nie jestem wybredny i wiĂŞcej mi nie potrzeba, najwyÂżej kupiĂŞ coÂś na mieÂście..

Ah tak no wÂłaÂśnie za co? PodchodzĂŞ do skarbonki albo portfela, gdzie trzymam gotĂłwkĂŞ i caÂłoÂśĂŚ zabieram ze sobÂą. ZdajĂŞ sobie sprawĂŞ Âże duÂżo tego nie bĂŞdzie ale na przysÂłowiowe waciki starczy. WychodzĂŞ.

Spoinka nie cofam do kuli, co prawda nie porozmawiam z nim ale to miÂło gdy ktoÂś obok drepta.
Pod scenÂą biegnĂŞ do przyjaciĂłÂłki i witam siĂŞ z niÂą.

To jak ruszamy ja jestem gotowy, mam nadzieje Âże nie zabraÂłaÂś ze sobÂą caÂłej szafy, ech to by byÂło w stylu MaĂŚka.. Mniejsza o to ja radzĂŞ ruszaĂŚ odrazu, w koĂącu na co mamy czekaĂŚ?-mĂłwiĂŞ, po czym skanujĂŞ pokedexem mojego skaczÂącego przyjaciela.

patryksan

Nick- Taki... banalny

6/10
Avatar- Moim zdaniem te kreseczki tylko oszpecajÂą obrazek

6/10
Sygna- Nostalgia!! 10/10
User- nie znam.

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAa.....

JesteÂś okrutny! Kotleciary nadlatujÂą!

W kaÂżdym bÂądÂź razie takÂże witam.
Tylko nie rĂłb mi wiĂŞcej takich ÂświĂąstw bo siĂŞ zamknĂŞ w sobie

D

Przyznam szczerze Âże nie jestem poinformowany o szczegĂłÂłĂłw tej sprawy, moÂżna by kiedyÂś o tym pogadaĂŚ :P