Znalezionych wyników: 17

Drowker

vs Luca Aller

Do: James Clarkson
Od: Ranger Squad HQ

1. KontynuowaĂŚ operacje „Nurse”, bez wzglĂŞdu na skutki oraz stan zatrzymanej.
2. Meldunek o zatrzymaniu podejrzanej via SSIX.
3. SprawdziĂŚ informacje o zauwaÂżeniu Makai Taki w okolicach Dragonspiral Tower.
4. WspĂłÂłpracowaĂŚ z lokalnymi jednostkami Pokemon Ranger w regionie Unova (kod 005).
5. Przyznano wam pomoc w postaci Rangerki Drugiego Stopnia Mirandy Lemon.
6. Meldunek operacyjny do dowĂłdztwa gÂłĂłwnego co tydzieĂą via SSIX.
7. KontynuowaĂŚ operacje „Kagai” w regionie 005, aÂż do przysÂłania nowych rozkazĂłw.

Koniec wiadomoÂści

-Jeszcze raz! Parabolic Charge! - mĂŞski gÂłos przerwaÂł ciszĂŞ panujÂąc w dolinie. Zielone oczy wbiÂły siĂŞ w pĂłÂłmetrowÂą ÂżĂłÂłtÂą jaszczurkĂŞ z czarnym Âłebkiem, uszami oraz koĂącem ogona, ktĂłra obrĂłciÂła siĂŞ tyÂłem do celu, jakim byÂła niebieska istota przypominajÂąca chodzÂącÂą na dwĂłch Âłapach rybĂŞ, machajÂącÂą szczĂŞÂśliwie ogonem – Cel … pal! - potĂŞÂżny Âładunek elektryczny wydobyÂł siĂŞ z niewielkiego ciaÂłka, kierujÂąc siĂŞ wprost ku drugiemu stworkowi. Ten przyjÂąÂł atak, nawet nie zmieniajÂąc pozy. JaszczurkÂą sapnĂŞÂła, zaÂś mÂłody chÂłopak podszedÂł do stwora. PogÂłaskaÂł Pokemona po gÂłowie, wyciÂągajÂąc jakaÂś jakaÂś jagĂłdkĂŞ z kieszenie spodni, ktĂłra podaÂł jaszczurce.
Quagsire rĂłwnieÂż podeszÂła do trenera, oczekujÂąc czegoÂś smakoÂłyku. ChÂłopak uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ, po czym daÂł jej jakiÂś przysmak, zaÂś wodno ziemny Pokemon zapiszczaÂł radoÂśnie.
– JesteÂś idealnÂą partnerka do ĂŚwiczeĂą dla Prime'a – Tinia, bo tak siĂŞ nazywaÂła, pokiwaÂła gÂłowÂą, koĂączÂąc smakoÂłyk. Helioptile, elektryczny Pokemon z Kalos, wskazaÂł na leÂżÂąca w cieniu Absol, ktĂłra ze znudzeniem w oczach, przyglÂądaÂła siĂŞ caÂłemu temu treningowi – Nie przejmuj siĂŞ KirÂą, ona ma swoje humorki. Jak kaÂżda kobieta. Przyzwyczaisz siĂŞ z czasem, a teraz odpocznijcie i pobawicie siĂŞ – dodaÂł, kierujÂąc siĂŞ siĂŞ ku mrocznemu Pokemonowi. KÂątem oka zauwaÂżyÂł jak Krok trenuje z Diddym walkĂŞ w zwarciu. BrakowaÂło mu tylko dwĂłjki stworkĂłw, ktĂłre gdzieÂś znikÂły, tuÂż po rozpoczĂŞciu treningu.

„Ma humorki” warknĂŞÂła Kira, ktĂłra leÂżaÂła na kurtce swojego trenera, gdy ten usiadÂł koÂło niej „MoÂże mi jeszcze wmĂłwisz, Âże mam okres, co?”
„A nie masz?” zakpiÂł JD, czochrajÂąc psa po gÂłowie „A no tak, zapomniaÂłem. Ty masz okres przez caÂły rok.”
„Pewnego piĂŞknego dnia uduszĂŞ Cie we Âśnie” mruknĂŞÂła, co wywoÂłaÂło atak Âśmiechu ze strony Jamesa „Nie Âżartuje. Przeginasz paÂłĂŞ i nie dotrzymaÂłeÂś umowy …”
„Przepraszam bardzo” przerwaÂł jej monolog, biorÂąc do rĂŞki czapkĂŞ „Moja wina, Âże caÂły misterny plan w poszedÂł w pizdu? PomyÂśl swoim maÂłym mĂłÂżdÂżkiem. Jak miaÂłem zaprosiĂŚ Miri na kawĂŞ, po tym co siĂŞ staÂło?”
„Normalnie? Hallo, jest dwudziesty pierwszy wiek …”
„PojebaÂło Cie? MiaÂłem do niej podejÂśĂŚ i rzecz coÂś w stylu, hej maÂła, pĂłjdziemy na kawĂŞ, mimo Âże twĂłj brat walczy o Âżyci …” przerwaÂł, biorÂąc gÂłĂŞboki wdech „Makai przegiÂąÂł. Zdrowo przesadziÂł„
„Wiem” odparÂła Kira „Dorwiemy go, wiesz o tym dobrze. Jak siĂŞ trzyma?”
„Z tego co wiem, to odzyskaÂł przytomnoÂśĂŚ … i tyle. Miranda nic nie mĂłwi, a mi gÂłupio siĂŞ zapytaĂŚ co z Jacobem. Do ich rodzicĂłw przecieÂż nie zadzwoniĂŞ, bo mnie nie znajÂą.”
„Niby czemu?”
„Co im powiem? Witam, to mĂłj wrĂłg prawie zabiÂł paĂąstwa syna? Kira uÂżyj mĂłzgu. ZaÂś dowĂłdztwo utajniÂło wszystko” oparÂł siĂŞ konar drzewa „To moja wina. WplÂątaÂłem ich walkĂŞ, w ktĂłrej nie powinni braĂŚ udziaÂłu. Makai skrzywdziÂł za wiele osĂłb, jak ten goÂśĂŚ Hizaru, ktĂłry pĂłÂźniej znikÂł, prĂłbowaÂł mnie dwukrotnie zabiĂŚ, ale teraz … nie mam po prostu sÂłĂłw.”

„Mi generalnie chodziÂło o Mirande” rzekÂła Absol, leniwie podnoszÂąc Âłeb „Nie wydaje siĂŞ jakoÂś szczegĂłlnie przybita tÂą caÂłÂą sytuacjÂą.”
„Trudno mi powiedzieĂŚ co siedzi w jej gÂłowie. Znam jÂą dopiero drugi miesiÂąc, razem podrĂłÂżujemy, prĂłbujemy koegzystowaĂŚ i ogĂłle, ale nie potrafiĂŞ jej rozpracowaĂŚ. Przed zamachem byÂła bardziej sarkastyczna, wybuchowa i pewna siebie. Teraz … hmm, teraz jakby odpuÂściÂła. Dalej jest zimnÂą sukÂą, ale widzĂŞ przebÂłyski ludzkich odruchĂłw. Jednak dzisiaj, juÂż od samego rana miaÂła do mnie jakiÂś pretensje.”
„ZaproÂś jÂą na kawĂŞ, to siĂŞ dowiesz” powiedziaÂła Kira, zaÂś JD przewrĂłciÂł oczami „Wiesz, Âże bĂŞdĂŞ wierciÂła ci dziurĂŞ, aÂż tego nie zrobisz ...” James prychnÂąÂł, ale mima mu rzedÂła, gdy nad nim stanĂŞÂła blondynka. Typowy strĂłj jak na tÂą dziewczynĂŞ, czyli krĂłtka spĂłdniczka, czarny golf oraz beret na gÂłowie. Jej fioletowe oczy szybko zlustrowaÂły chÂłopaka, ktĂłry ziewnÂąÂł „Zaczyna siĂŞ ...”

-Tak? - Clarkson zapytaÂł swojej towarzyszki, ktĂłra dalej staÂła nad nim i nie powiedziaÂła ani jednego sÂłowa – Wiem, Âże jestem przystojny, ale co chcesz?
-Chce abyÂś ruszyÂł swoje dupsko – warknĂŞÂła, zaÂś JD wstaÂł – Musimy jechaĂŚ dalej. ZrĂłbmy nasz obchĂłd i wracajmy do bazy. Mam wielkÂą ochotĂŞ odpoczÂąĂŚ.
-Jasne, partnerko – zakpiÂł, po czym zagwizdaÂł. Tinia, Krok, Diddy oraz Prime podeszli do swojego trenera – Jest was czterech, Kira piÂąta. Gdzie Soundwave? - spojrzaÂł na Kroka, ktĂłry wzruszyÂł ramionami – Kira?

„Nie mam pojĂŞcia” odparÂła „Nie jestem jego niaĂąkÂą”
"To po co Cie trzymam?"
"Cicho ..."

-Miri, gdzie twĂłj Meowstic? - zapytaÂł, widzÂąc jak dziewczyna pisze coÂś na komĂłrce. Ta wskazaÂła palcem na pobliskie drzewo, gdzie na gaÂłĂŞzi spaÂł niebieski kot – Hmm, dziw … - nie skoĂączyÂł, poniewaÂż oboje zostali powaleni przez potĂŞÂżnÂą fale dÂźwiĂŞku. James podniĂłsÂł delikatnie gÂłowĂŞ, aby ujrzeĂŚ fioletowego Pokemona, ktĂłry "suszyÂł zÂąbki" jak pewna banda PingwinĂłw z Madagaskaru – Soundwave! - Loudred zaklaskaÂł, zaÂś JD wyjÂąÂł Pokeball – PowrĂłt – stwĂłr zmieniÂł siĂŞ czerwonÂą poÂświatĂŞ, po czym schowaÂł siĂŞ do kuli, a jego trener wstaÂł. Miranda zbieraÂła swojÂą komĂłrkĂŞ z ziemi – ZnĂłw dostanĂŞ po gÂłowie. Super – westchnÂąÂł Clarkson, a nastĂŞpnie wyjÂąÂł cztery kule i odwoÂłaÂł swoich podopiecznych. Jedynie Kira ustaÂła siĂŞ przy swoim trenerze, ktĂłry skierowaÂł siĂŞ ku czarnemu coupe, ktĂłrym teraz podrĂłÂżowali.

„To nie byÂło fajne” mruknĂŞÂła Absol „Wiesz, mogÂłeÂś zachowaĂŚ siĂŞ bardziej jak dÂżentelmen”
„Ta, a pĂłÂźniej chciaÂłaby mnie udusiĂŚ” odpowiedziaÂł „Sorry Kira, ale po ostatnim mam dosyĂŚ bycia tym miÂłym ...”
„Ale mĂŞczÂą Cie wyrzuty sumienia” odparÂła „PokaÂż, Âże chociaÂż trochĂŞ Ci na niej zaleÂży. Dobrze wiem, Âże ci zaleÂży. ZapomniaÂłeÂś kto czyta twoje myÂśli?” zapytaÂła wskakujÂąc na tyÂł pojazdu. JD nie odpowiedziaÂł, tylko usiadÂł na fotelu kierowcy i zabraÂł mikrofon.

-Tutaj patrol dwa jeden dwa, zgÂłaszamy siĂŞ – rzekÂł po naciÂśniĂŞciu guzika odpowiedzialnego, za nadawanie.
-Tu dyÂżurny operacyjny Kanciarz, sÂłucham was dwa jeden dwa – usÂłyszaÂł w odpowiedzi – ZgÂłaszacie jakieÂś problemy?
-Nie, wszystko jak najlepszy porzÂądku. Udamy siĂŞ w kierunku White Ruins, aÂż do granic sektora sto jeden – odparÂł spokojnie, zaÂś Miri wsiadÂła do samochodu. James kÂątem oka zauwaÂżyÂł, Âże blondynka prĂłbuje uruchomiĂŚ komĂłrkĂŞ – Baza czekam na potwierdzenie.
-Potwierdzam dwa jeden dwa – odpowiedziaÂł dyÂżurny – Przy okazji Clarkson, komandor siĂŞ o was pytaÂł. PowiedziaÂł, Âże macie siĂŞ do niego zgÂłosiĂŚ po zakoĂączeniu patrolu.
-Jasne, zrozumiaÂłem i przyjÂąÂłem. Dwa jeden dwa, bez odbioru – odÂłoÂżyÂł mikrofon, po czym spojrzaÂł na coraz bardziej zirytowanÂą MirandĂŞ – Oj daj to – mruknÂąÂł, biorÂąc urzÂądzenie. Lemon fuknĂŞÂła, zaÂś Clarkson zaczÂąÂł kombinowaĂŚ z komĂłrkÂą – Hmm, czyli nie uruchamia …
-No co ty nie powiesz – warknĂŞÂła dziewczyna, zaÂś JD zignorowaÂł to i kontynuowaÂł zabawĂŞ – To twoja wina. GdybyÂś nie ÂłapaÂł tego Loudreda, to on nie zrobiÂłby takiego Âżartu. To twĂłj drugi Pokemon, ktĂłry uprzykrzyÂł mi Âżycie. Wpierw to metalowe ptaszydÂło, teraz on. Ciekawe kiedy twĂłj aligator zamrozi mnie, albo ta elektryczna jaszczurka porazi mnie … ale jak? - przerwaÂła, widzÂąc jak komĂłrka dziaÂła. James oddaÂł jej urzÂądzenie, po czym odpaliÂł auto.
-Nie ma za co – mruknÂąÂł, a nastĂŞpnie wrzuciÂł pierwszy bieg. Pojazd ruszyÂł – Bateria nie stykaÂła, przez co nie dziaÂłaÂło. Wiem, bo sam miaÂłem podobny problem z pierwszÂą komĂłrkÂą. Wtedy to byÂła cegÂła w porĂłwnaniu z tym co teraz masz – auto przyspieszyÂło, gdy JD zmieniÂł bieg na wyÂższy. Silnik zaryczaÂł, co przyprawiÂło Jamesa o uÂśmiech – AÂż szkoda mi bĂŞdzie zostawiĂŚ to cudo. Maszyna chodzi jak marzenie. AÂż dziw, Âże Unova ma takie mÂłode samochody.
-Ta jasne – mruknĂŞÂła piszÂąc coÂś na komĂłrce – I tak jesteÂś dupkiem …
-Dobra starczy – przerwaÂł jej JD, znĂłw zmieniajÂąc bieg – Odkupie Ci tÂą komĂłrkĂŞ w Icirrus City, dobra?

„Oraz zaproszĂŞ na obiad, jeÂśli siĂŞ zgodzisz” Absol podsunĂŞÂła mu propozycje. JD spojrzaÂł w tylne lusterko „ZrĂłb to. ProoooooszĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞĂŞ”
„Kobiety” mruknÂąÂł niezadowolony.

-Oraz zapraszam Cie na obiad. Ja pÂłacĂŞ – dodaÂł, nie odrywajÂąc wzroku od drogi. Przez kilka chwil panowaÂła zÂłowroga cisza, nie zwiastujÂąca niczego dobrego – Miri?
-KomĂłrka okej. Tak mi musisz odkupiĂŚ – odparÂła spokojnie, chowajÂąc urzÂądzenie do schowka – Obiad, zapomnij.
-Dobra – mruknÂąÂł James, ktĂłremu spadÂł kamieĂą z serca. W koĂącu Kira da mu spokĂłj. BĂŞdzie mĂłgÂł siĂŞ skupiĂŚ na prawdziwym problemie jakim byÂła jego misja.
-Bo nie wyrobimy siĂŞ, ale kolacja jak najbardziej wchodzi w grĂŞ – dokoĂączyÂła myÂśl. Clarksona zatkaÂło, zaÂś Kira zawyÂła radoÂśnie – Co z twojÂą Absol?
-A ja to wiem? Nie rozumiem kobiet – zaÂśmiaÂł siĂŞ nerwowo, prĂłbujÂąc ukryĂŚ zaskoczenie – A co do kolacji to okej, nie ma problemu. Obiad, kolacja, Âśniadanie. Oby tylko dobrze zjeÂśĂŚ.
-DokÂładnie tak. WidaĂŚ w jednej materii siĂŞ zgadzamy – przesiadÂła siĂŞ do tyÂłu – Kira posuĂą siĂŞ. Podobnie jak twĂłj trener w Kalos, ja takÂże siĂŞ teraz przekimam – mroczny pies przeskoczyÂł na przedni fotel, zaÂś blondynka poÂłoÂżyÂła siĂŞ i przykryÂła siĂŞ swoim pÂłaszczem – ObudÂź mnie jak dojedziemy.
-Tak jest pani kapitan – zakpiÂł, ÂściszajÂąc radio. ZmieniÂł bieg po raz kolejny, a pojazd przyspieszyÂł nieznacznie. Przez kilka minut jechali w zupeÂłnej ciszy.

„No proszĂŞ. Idziesz na randkĂŞ” rzekÂła Kira „A nie mĂłwiÂłam? Podobasz siĂŞ jej. Musisz siĂŞ tylko Âładnie ubraĂŚ”
„Kira ...”
„Oraz odchamiĂŚ siĂŞ chociaÂż maÂłym stopniu. No i zabraĂŚ do dobrej restauracji, albo przynajmniej niezÂłej knajpy. Kupisz jej kwiaty” Absol kontynuowaÂła
„Kira …”
„PomyÂśleĂŚ, Âże proponowaÂł Ci, abyÂś zabraÂł jÂą na obiad, a to bum! Wow, tego siĂŞ nie spodziewaÂłam. Jestem lepsza ...”
„Kira!” krzyknÂąÂł, przerywajÂąc wywĂłd swojego Pokemona „Daj sobie spokĂłj!”
„Co?”
„To tylko kolacja. Nic wielkiego. Na Boga, jesteÂś gorsza niÂż ustawa przewidujĂŞ i nie, nie wchodÂź mi do gÂłowy. Moje myÂśli o Miri to moja prywatna sprawa … weszÂłaÂś prawda?” szybko spojrzaÂł na Absol, ktĂłra byÂła wyraÂźnie zdziwiona „K*rwa ...”
„Wow. Nie wierze, to co widzĂŞ” rzekÂła, po czym przez chwilĂŞ zapanowaÂła cisza. James oddaÂł siĂŞ przyjemnoÂści z jazdy, ale rozmyÂślaÂł o ostatniej walce.

Makai byÂł tam gdzieÂś. SÂłyszaÂł jego Âśmiech i pewnie on tak urzÂądziÂł Jacoba. Bo kto inny? Joy, ktĂłra uciekÂła z notatnikiem Tony'ego. PrzecieÂż to nie miaÂło sensu. Wykorzystuje go jako przynĂŞtĂŞ, po czym kradnie jakieÂś zapiski peÂłne taktyk? Taka byÂł zbyt dobry, aby uÂżywaĂŚ pomysÂłĂłw jakiÂś przypadkowych ludzi. Bo kim byÂł jakiÂś tam Jupiter? OdpadÂł w jednej czwartej turnieju po walce ze Stevenem. Dobra, ten to byÂł wariat i ryzykant, ale nie byÂł przecieÂż jakimÂś geniuszem w kwestii taktyk. Darion? Kolejny przypadkowy goÂśĂŚ, ktĂłry doszedÂł do finaÂłu, ale polegÂł. Steven go zniszczyÂł, zmasakrowaÂł. A Tony nie miaÂł zapisanej Âżadnej taktyki tego popapraĂąca. Tamara takÂże nie byÂła jakaÂś wyjÂątkowa, ten chÂłopak z papugÂą czy w koĂącu ten mÂłodziak Karl. Wszystkich jednak coÂś musiaÂło ÂłÂączyĂŚ ze sobÂą, poniewaÂż zostawali sferze zainteresowania Makai'ego.
Z drugiej strony, moÂże to byÂł przypadek? ZnĂłw byÂł zÂłym miejscu o zÂłym czasie? Joy chciaÂła pewnie uwieÂśĂŚ chÂłopaka, aby pozbyĂŚ siĂŞ Âświadka oraz zdobyĂŚ notatnik, jednak pojawiÂł siĂŞ JD. ZauwaÂżyÂła go, wiĂŞc natychmiast zmieniÂła plan dziaÂłania. Jednak czemu nie pozbyÂła siĂŞ ich obu, kiedy miaÂła dogodnÂą sytuacje, tylko zniknĂŞÂła z notatnikiem. Ale byÂło jeszcze jedno pytanie – czemu go porzuciÂła? To byÂło dziwne. Tyle zachodu o zeszyt, po czym zostawia go widoku? Najlepsza opcja byÂłoby, gdyby zrobiÂła jego kopie. Chyba Âże chodziÂło jej o Mega Ewolucje ...

„Ona pÂłakaÂła” rzekÂła w koĂącu Kira, przerywajÂąc cisze i wyrywajÂąc trenera z rozwaÂżaĂą. James spojrzaÂł na swojego Pokemona
„Co masz na myÂśli?” zapytaÂł zaintrygowany
„Nie weszÂłam do jej gÂłowy, bo zaraz jej kot zrobiÂłby raban, ale zaobserwowaÂł to kilka razy. Ty spaÂłeÂś jak kamieĂą, zaÂś Miranda pÂłakaÂła do poduszki. Ta sytuacja chyba jÂą po prostu przerasta. Wiesz, ona uwaÂżaÂła, Âże swoje z tobÂą odhaczy i bĂŞdzie mogÂła wrĂłciĂŚ do normalnej pracy, a tutaj jej brat zostaje ciĂŞÂżko pobity przez jakiegoÂś psychola. Do tego dowĂłdztwo wysyÂła jÂą wraz z tobÂą, przez co w dzieĂą w dzieĂą musi sobie przypominaĂŚ obrazek Jacoba.”
„Temu siĂŞ mnie pytaÂłaÂś jak siĂŞ trzyma, prawda? Martwisz siĂŞ o Miri, co nie?
„Tak. Mimo swojego charakterku, wydaje siĂŞ bardzo miÂła. Dba o Pokemony, kocha to co robi. Po prostu …”
„MoÂże z niÂą pogadaĂŚ o tym?” zapytaÂł JD
„Tak ci siĂŞ nie przyzna. WedÂług mnie powinieneÂś byĂŚ dla niej milszy … uwaÂżaj!” krzyknĂŞÂła, gdy James nacisnÂąÂł hamulec w ostatnim momencie przed potrÂącenie jakiegoÂś chÂłopaka. SamochĂłd zatrzymaÂł siĂŞ prawie miejscu „No co za debil!”

-PojebaÂło Cie ?! - krzyknÂąÂł James, wychylajÂąc siĂŞ za kierownicy. MiaÂł juÂż ochotĂŞ przyjebaĂŚ goÂściowi, ktĂłry opieraÂł siĂŞ rĂŞkoma o maskĂŞ samochodu – Prawie Cie zabiÂłem! Wypi*rdalaj, za nim Ci dojebie! - goÂśĂŚ podbiegÂł do miejsca pasaÂżera. James dokÂładnie mu siĂŞ przyjrzaÂł. GoÂśĂŚ byÂł jego wzrostu, ale zdecydowanie mniej masywniejszy. Ubrany nie najgorsze stylowo spodnie oraz t-shirt z logiem Poke Balla, ktĂłry byÂł schowany pod rozpiĂŞtÂą ciemnobrÂązowÂą koszulĂŞ na zamek – PowiedziaÂłem coÂś! Won!
-Panie, zabij mnie pĂłÂźniej pan, ale teraz sp**rdalamy! Leci tutaj stado tubylcĂłw, chcÂących ofiary i krwi! Pi*rdolenie kanibale! - w piwnych oczach bruneta moÂżna byÂło zauwaÂżyĂŚ przeraÂżenie. WydawaÂło siĂŞ, Âże mĂłwiÂł prawdĂŞ, ale James byÂł juÂż zbytnio wkurzony.
-Jacy, k*rwa, kanibale?! Wyp*erdalaj, bo zaraz Ci tak przyjebie, Âże twoja matka, bĂŞdzie Cie szukaĂŚ w Pallet Town! JuÂż!

-James, co jest? - zaspana Miri podniosÂła gÂłowÂą. ZobaczyÂła wkurzonego towarzysza, KirĂŞ, ktĂłra warczaÂła, oraz jakiegoÂś przeraÂżanego goÂścia – O co chodzi? Kim jesteÂś?
-Patrz! - wskazaÂł palcem za siebie. DwĂłjka RangerĂłw spostrzegÂła grupkĂŞ pĂłÂłnagich facetĂłw, umalowanych jakaÂś dziwnÂą farbÂą. MoÂżna z duÂżÂą skalÂą prawdopodobieĂąstwa przypuszczaĂŚ, Âże to byÂły rytualne tatuaÂże. Trzeba byÂło jeszcze dodaĂŚ dziwne heÂłmy, przypominajÂące te rzymskich centurionĂłw, ktĂłre potĂŞgowaÂły aurĂŞ strachu. Ewidetnie nie mieli przyjacielskich stosunkĂłw do bruneta oraz RangerĂłw, a trzymajÂąc w rĂŞkach wÂłĂłcznie oraz Âłuki tylko to potwierdzali. Byli dobre sto metrĂłw od samochodu, ale biegli ku nim – PĂłÂźniej mnie zajebiesz! Uciekajmy!
-O k*rwa – przeklnÂą James, po czym zrobiÂł szybki rachunek strat i zyskĂłw. SpojrzaÂł na Absol, ktĂłra przeskoczyÂła na tylne siedzenie, a nastĂŞpnie otworzyÂł drzwi – Pakuj siĂŞ! Pronto – wrzuciÂł jedynkĂŞ, zaÂś chÂłopak wskoczyÂł na miejsce – ZapiÂąĂŚ siĂŞ. BĂŞdzie ostro – przygazowaÂł, zaÂś silnik pojazdu ryknÂąÂł. Tubylcy byli juÂż blisko, ale James ruszyÂł z kopyta. SamochĂłd szarpnÂąÂł, po czym zaczÂąÂł przyspieszaĂŚ. JD widziaÂł jak oddala siĂŞ od krzyczÂących wojownikĂłw, zaÂś chÂłopak odetchnÂąÂł z ulgÂą.

-Blisko – rzekÂł brunet, zaÂś JD wrzuciÂł czwarty bieg – DziĂŞki. UratowaÂłeÂś mi tyÂłek.
-Dobra, nie chrzaĂą. Jak to siĂŞ wpakowaÂłeÂś? Chyba jakÂąÂś im podpadÂłeÂś, bo nie wierze, Âże tak z sami by zaczĂŞli cie ÂścigaĂŚ – warknÂąÂł zdenerwowany – MĂłw!
-Nie wiem. PrzyjechaÂłem do znajomego, ktĂłry pracuje na tutejszych wykopaliskach w White Ruins. PoszedÂłem potrenowaĂŚ na pobliskiej polanie i nagle patrzĂŞ, jak w mojÂą stronie biegnie kilkunastu pĂłÂłnagich goÂści. MiaÂłem poczekaĂŚ i zapytaĂŚ siĂŞ czego chcÂą? SÂłyszaÂłem, Âże ponoĂŚ tutaj istnieje jakieÂś plemiĂŞ, ale uwaÂżaÂłem to za bujdĂŞ – odpowiedziaÂł – SwojÂą drogÂą, to jestem Luca. Luca Aller.
-James Clarkson – mruknÂąÂł JD – A ta pani z tyÂłu to Miranda Lemon.
-PotrafiĂŞ mĂłwiĂŚ za siebie – warknĂŞÂła blondynka, po czym wszyscy usÂłyszeli strzaÂł. James przeklÂąÂł - Co jest?
-Nie wiem jeszcze, ale mam podejrzenie – powiedziaÂł zatrzymujÂąc pojazd. WrzuciÂł jedynkĂŞ oraz zaciÂągnÂąÂł hamulec rĂŞczny, po czym zgasiÂł auto – Aby tylko nie silnik – wysiadÂł z auta, podobnie jak Luca. SprawdziÂł opony z jego strony – Czysto.
-U mnie przebita przednia - rzekÂł brunet. JD podszedÂł do nowego kolegi, ktĂłry wyciÂągaÂł grot strzaÂły z ogumienia – Chyba masz zapas?
-Ta, ale lewarka nie mam – odparÂł, po czym wyjÂąÂł Pokeball – A zapowiadaÂł siĂŞ spokojny dzieĂą – z kuli wyÂłoniÂł siĂŞ wielki niebieski aligator. ZaryczaÂł – UspokĂłj dupĂŞ i podnieÂś delikatnie auto. Bez Âżadnego ziewania – skierowaÂł siĂŞ ku bagaÂżnikowi - Abym tylko miaÂł kluczĂŞ – Miri prychnĂŞÂła – MoÂże ksiĂŞÂżniczko ruszysz swĂłj tyÂłeczek i wysiÂądziesz z auta? - rzekÂł otwierajÂąc tyÂł. Lemon wykonaÂła polecenie, narzekajÂąc na swojego towarzysza – MaÂła Âżmija.
-SÂłyszaÂłam to idioto. To twoja wina, jak zwykle – warknĂŞÂła siadajÂąc przy drzewie. Luca z zainteresowaniem przyglÂądaÂł siĂŞ docinkom dwĂłch RangerĂłw – GdybyÂś siĂŞ nie kÂłĂłciÂł, to nie byÂłoby takich problemĂłw. Podobnie byÂło ostatnio …
-Ej, wypraszam sobie – wyjÂąÂł oponĂŞ – Luca Âłap – rzuciÂł brunetowi zestaw kluczy, zaÂś samemu podszedÂł z koÂłem – UratowaÂłem ci tyÂłek, wiĂŞc siĂŞ przydaj do czegoÂś. OdkrĂŞcaj, ja zaÂś sprawdzĂŞ silnik. To bĂŞdzie dÂługi dzieĂą …

JakiÂś czas pĂłÂźniej

James koĂączyÂł dokrĂŞcaĂŚ ÂśrubĂŞ. CzuÂł chwilĂŞ wczeÂśniej opĂłr, ale postanowiÂł przekrĂŞciÂł nakrĂŞtkĂŞ jeszcze dwa razy, po czym usiadÂł na ziemi. UÂśmiechnÂąÂł siĂŞ zadowolony, gdy wymieniÂł oponĂŞ. RobiÂł to juÂż kilka razy w Johto, ale wtedy miaÂł lewarek oraz ojca do pomocy. Co jak co, to byÂł mechanik pierwsza klasa i znaÂł siĂŞ na autach lepiej od syna. Przez to kilka razy musiaÂł pomagaĂŚ chÂłopakowi z takim problemami jak zmiana opony czy problemy z elektrykÂą.

-W koĂącu. Krok, opuÂśĂŚ – rozkazaÂł swojemu Pokemonowi, ktĂłry delikatnie postawiÂł auto na ziemi – TrochĂŞ siĂŞ zeszÂło.
-Kto by siĂŞ spodziewaÂł, Âże taki mÂłody samochĂłd, a chyba ogumienia nie wymieniali od poczÂątku – mruknÂąÂł Luca, wrzucajÂąc starÂą oponĂŞ do bagaÂżnika – To co teraz? MoÂże jakiÂś piknik?
-Odwieziemy Cie do miasta, zjemy coÂś, bo kobiecie tutaj nie chciaÂło siĂŞ pogrzaĂŚ posiÂłku – powiedziaÂł gÂłoÂśno, zaÂś blondynka pokazaÂła mu Âśrodkowy palec – WsadÂź go sobie w ten seksowny tyÂłek – odparÂł James – CoÂś czuÂłem, Âże to nie bĂŞdzie spokojny dzieĂą.
-Ta, sprowadzasz problemy – rzekÂła Miri czytajÂąca jakaÂś ksiÂąÂżkĂŞ – MoÂże jeszcze zawalczycie miĂŞdzy sobÂą? - zakpiÂła, zaÂś mĂŞÂżczyÂźni spojrzeli po sobie. Momentalnie w ich rĂŞkach pojawiÂły siĂŞ peÂłnowymiarowe Pokeballe. Miranda podniosÂła wzrok znad ksiÂąÂżki – Jaja sobie robicie? Prawda?
-Nie – odparÂł Luca – MaÂły sparing nie zaszkodzi, a JD myÂśli, Âże jest cwaniakiem.
-Uznaje to za wyzwanie – zakpiÂł - Dajesz – rzekÂł, gdy na polu walki pojawiÂł przypominajÂący wĂŞÂża stworek – Snivy huh. Jedziemy z tym koksem.

„Diddy?” zapytaÂła Kira, wyraÂźnie zaciekawiona „Najlepsza opcja. Przewaga typĂłw i spokojnie zniszczy tego wĂŞÂża”
„Nie, to byÂłoby zbyt Âłatwe. No i chce sprĂłbowaĂŚ nowego towarzysza w walce.” odparÂł podrzucajÂąc kulĂŞ „Chyba, Âże ty idziesz ...”
„Zapomnij” fuknĂŞÂła „Ostatnim razem posÂłaÂłeÂś mnie przeciw kijance na sterydach, po czym skupiÂłeÂś siĂŞ na tyÂłku Mirandy, zamiast na walce z tym smokiem”
„Dalej przeÂżywasz tÂą walkĂŞ z Flygonem? Kira weÂź, zachowujesz siĂŞ gorzej niÂż przedszkolak, ktĂłremu zabrali zabawkĂŞ”

-Prime, pora na przedstawienie! - rzuciÂł Pokeball, z ktĂłrego Heptolite – Jeden na jeden?
-Dobra. Knack Vine Whip – rozkazaÂł Luc, zaÂś wÂąÂż wystrzeliÂł w kierunku rywala dwa zielonÂą pnÂącza, prĂłbujÂąc uderzyĂŚ w Prime'a. Jaszczurka przyjĂŞÂła na siebie pierwsze uderzenie, lecz przed drugim juÂż uskoczyÂła. ByÂło widaĂŚ, Âże Heptolite nie byÂł zbyt doÂświadczony w walkach – Leaf Tornado. Dajesz James, spodziewaÂłem siĂŞ czegoÂś wiĂŞcej po tobie.
-Spokojnie – odparÂł JD, gdy wÂąÂż skoczyÂł do gĂłry – Thunder Wave – rzekÂł, zaÂś Pokemon z Kalos wyrzuciÂł z siebie kilka elektrycznych ÂładunkĂłw, ktĂłre sparaliÂżowaÂły rywala. Ten upadÂł na ziemie -Thunderbolt. Teraz zawsze bĂŞdziemy szybsi.

Heptolite kiwnÂąÂł gÂłowÂą, a nastĂŞpnie obrĂłciÂł siĂŞ do rywala, rozkÂładajÂąc swoje uszy. ZgromadziÂł na koĂącu swojego ogona potĂŞÂżny Âładunek w Snivy'ego. Knack prĂłbowaÂł odskoczyĂŚ, ale paraliÂż znĂłw o sobie znaĂŚ. PrzyjÂąÂł cios na klatĂŞ, po czym sprĂłbowaÂł zaatakowaĂŚ. Nie udaÂło siĂŞ, wiĂŞc przyjÂąÂł pozycje defensywnÂą. Jaszczurka stworzyÂł zaÂś elektrycznÂą kulĂŞ i wystrzeliÂła w rywala. Ten jednak zrobiÂł unik, pokonujÂąc chwilowo paraliÂż. Luca obserwowaÂł sytuacje, po czym szybko siĂŞ dostosowaÂł do nowej sytuacji. James zaÂś myÂślaÂł o taktyce jakÂą powinien przyjÂąĂŚ. ParaliÂż byÂł duÂżym plusem, jednak Snivy miaÂł mocnÂą specjalnÂą obronĂŞ.

-Knack, uÂżyj Leaf Blade! - ogon stworka zabÂłysÂł na zielono, a nastĂŞpnie uderzyÂł w jaszczurkĂŞ, ktĂłra upadÂła – Leaf Tornado! - roÂśliny starter wyskoczyÂł ku gĂłrze, ale paraliÂż daÂł o sobie znaĂŚ. ZnĂłw upadÂł, zaÂś Prime podniĂłsÂł siĂŞ. Jego uszy zaÂświeciÂło na biaÂło, po czym wykonaÂł kilka ruchĂłw gÂłowÂą, tworzÂąc coÂś rodzaju powietrznych ostrzy. Snivy przyjÂąÂł cios na siebie, zaÂś Heptolite zaczÂąÂł biec ku Knackowi. UderzyÂł wĂŞÂża caÂłym ciaÂłem, odrzucajÂąc rywala metr do tyÂłu. WÂąÂż podniĂłsÂł siĂŞ i gotowaÂł siĂŞ do dalszej walki. Obaj spojrzeli sobie gÂłĂŞboko oczy, chcÂąc pokazaĂŚ rywalowi, Âże nie zamierza odpuÂściĂŚ.

-SkoĂączycie to kiedyÂś? – zapytaÂła Miri. SÂądziÂła, Âże to bĂŞdzie szybkie, a walka dÂłuÂżyÂła siĂŞ od chwili. ZobaczyÂła uÂśmieszek na twarzy Jamesa – Co tak cieszy? - Knack wyskoczyÂł ku gĂłrze, prĂłbujÂąc jeszcze raz zaatakowaĂŚ Leaf Tornadem.
-To, Âże zaraz wygram – Heptolite wyskoczyÂł ku gĂłrze, zaÂś ogon zaÂświecaÂły na niebiesko –Dragon Tail! KoĂą … - przerwaÂł. WÂłaÂśnie sobie uÂświadomiÂł co narobiÂł – Prime nie!

Cios doszedÂł celu, ale na Snivym nie zrobiÂło to wiĂŞkszego wraÂżenia. SkoĂączyÂł siĂŞ krĂŞciĂŚ, po czym wystrzeliÂł w rywala tornado zielonych liÂści. Jaszczurka, ktĂłra byÂła moÂże pĂłÂł metru od rywala, przyjĂŞÂła dewastujÂący cios na siebie, a nastĂŞpnie upadÂła na ziemi.
-To chyba koniec – mruknÂąÂł Luca, gdy Knack wylÂądowaÂł tuÂż przed nim. Obaj byli zaskoczeni, gdy ÂżĂłÂłta istota wstaÂła – Twardy gracz.
-Sam jestem zdziwiony – powiedziaÂł James, patrzÂąc na swojego podopiecznego. Ten wydaÂł z siebie okrzyk bojowy – Thunderbolt! Raz dwa!
-Protect - starter z Unova chciaÂł wykonaĂŚ polecenie, ale nie udaÂło siĂŞ. ÂŚciana nie pojawiÂła siĂŞ, wiĂŞc Knack przyjÂąÂł wiÂązkĂŞ elektrycznÂą na siebie. ZachwiaÂł siĂŞ, a gdy zauwaÂżyÂł, Âże rywal pĂŞdzi ku niemu. Jego ciaÂło byÂło otoczone przez czystÂą energie elenktycznÂą. ChciaÂł kontratakowaĂŚ, ale Primie byÂł szybszy. UderzyÂł rywala gÂłowÂą w brzuch, a nastĂŞpnie jego ciaÂło opuÂściÂła kilkaset woltĂłw, ktĂłre w uÂłamki sekund przeszyÂły przez ciaÂłko Snivy'ego, a nastĂŞpnie odskoczyÂł. Knack miaÂł juÂż upaÂśĂŚ na ziemie, ale pnÂącza go podtrzymaÂły. Heptotite byÂł gotĂłw do ostatecznego ciosu.
-Pirme! Parobolic Charg ….

-Uwaga! - krzyknĂŞÂła Miranda. Jaszczurka oraz jej trener spojrzeli na lecÂące ku im kamienie. JD wraz z KirÂą odskoczyli do tyÂłu, jednak Heptolite nie zdÂąÂżyÂł. Atak wprost zmiĂłtÂł Prime'a z pola walki, przez co ten nieprzytomny wylÂądowaÂł pod nogami swojego trenera, a Pokemon przypominajÂący skrzyÂżowanie jaszczurki i ptaka zaryczaÂł. Kilka sekund pĂłÂźniej byÂło juÂż ich wiĂŞcej.
-Archeopsy! - krzyknÂąÂł Luca, ktĂłry wraz z Snivy gotowaÂł siĂŞ do walki. James rozejrzaÂł siĂŞ dookoÂła, szukajÂąc trenerĂłw dziwnych istot – ZnaleÂźli nas!

-Baikaka!(StaĂŚ!) - wszyscy usÂłyszeli wrzask dochodzÂący z nieba. Clarkson spojrzaÂł ku gĂłrze. Jeden z goÂści co wczeÂśniej siedziaÂł grzebcie przypominajÂącego orÂła Pokemona – Kaja boaka cal! (DawaĂŚ dziewczynĂŞ heretycy!)
-MĂłw po ludzku wieÂśniaku, bo nie gadam po waszemu – warknÂąÂł, odwoÂłujÂąc Prime'a – Zapytam siĂŞ grzecznie – rĂŞkÂą spoczĂŞÂła na toporku – Czego chcesz?
-Boaka!(DziewczynĂŞ!) - ryknÂąÂł przywĂłdca. Kira oraz Knack byli gotowi, zaÂś ich trenerzy z niecierpliwoÂściÂą czekali na rozwĂłj wydarzeĂą – Aannana! (BraĂŚ jÂą!) - jeden z ArcheopsĂłw zawyÂł, po czym zapikowaÂł w dĂłÂł. James tylko na to czekaÂł.
-Kira! Psycho Cut! - rozkazaÂł swojej Absol, ktĂłrej ostrze zabÂłysÂło na fioletowo.

“Z przyjemnoÂściÂą!” krzyknĂŞÂła, robiÂąc kilka zamachĂłw. Antyczny ptakojaszczur wzniĂłsÂł siĂŞ ku gĂłrze, chcÂąc uniknÂąĂŚ atakĂłw, a nastĂŞpnie zatoczyÂł koÂło, aby znĂłw zapikowaÂł, tym razem celujÂąc w Kire. Jednak Snivy Luci nie czekaÂła na rozkaz, tylko stworzyÂł burzĂŞ potĂŞÂżnych liÂści, ktĂłre uderzyÂły w Archeopsa. Mroczny Pokemon takÂże zaatakowaÂł Night Shlashem, posyÂłajÂąc rywala deski “DziĂŞki”
“Nie ma sprawy” odparÂł Knack “ZostaÂło jeszcze kilku”
“Prawda, ale James i twĂłj trener wypuszczÂą resztĂŞ ...” przerwaÂła widzÂąc nerwowy Âśmiech Snivy'ego. WestchnĂŞÂła “Ile?”
“Ja i Eelektrik ” odpowiedziaÂł “Ale damy radĂŞ! Prawda?”

-Jeden z gÂłowy – rzekÂł Luca podchodzÂąc do nowego towarzysza – To co? Masakrujemy?
-Masakrujemy – odparÂł James gdy w rĂŞce pojawiÂł siĂŞ Pokeball – Ciekawe jak dadzÂą sobie radĂŞ ... - przerwaÂł mu krzyk. ObrĂłciÂł siĂŞ odruchowo, aby ujrzeĂŚ jak Rangerka jest porywana przez jednego z orÂłĂłw – Miranda! - ryknÂąÂł biegnÂąĂŚ ku partnerce, ale byÂło za pĂłÂźno. Ptak wzniĂłsÂł sie na takÂą wysokoÂśĂŚ, Âże JD nie mĂłgÂł juÂż go zÂłapaĂŚ – Nie!

-James pomĂłÂż! - krzyknĂŞÂła Miri, zaÂś Braviary pognaÂł na zachĂłd. TuÂż za nim udaÂły siĂŞ pozostaÂłe Archeopsy – JD!
-Do auta! - rozkazaÂł Clarkson wskakujÂąc na fotel kierowcy. OdpaliÂł kluczyk stacyjce, zaÂś pojazd wydaÂł z siebie warkot. Luca, Kira oraz Knack byli juÂż w coupe – Nie pozwolĂŞ na to! - wrzuciÂł pierwszy bieg i przycisnÂąÂł gaz do podÂłogi. SamochĂłd ryknÂąÂł, zerwaÂł siĂŞ z miejsca i skierowaÂł siĂŞ za kluczem ptakĂłw – Gdzie oni jÂą biorÂą?!
-Chyba do gÂłĂłwnej czĂŞÂści White Ruins – odparÂł niepewnie Luca, wyciÂągajÂąc mapĂŞ swojego regionu – Tak, do ruin, ale od jakiejÂś innej strony. Wykopaliska sÂą z bardziej na wschĂłd ...
-Nie waÂżne, nie pozwolĂŞ aby ten ch*jek mnie tak wykiwaÂł – warknÂąÂł James, unikajÂąc kamieni przeszkĂłd na drodze. Licznik wskazywaÂł juÂż na osiemdziesiÂąt kilometrĂłw na godzinĂŞ – Szybciej.
-James zwolnij – rzekÂł Luca, zapinajÂąc pasy – Zwolnij!
-Nigdy! - przycisnÂąÂł gaz do oporu, zaÂś silnik zawyÂł. Klucz byÂł tuÂż nad nimi – Knack, uÂżyj Vine Whipu i zÂłap nogĂŞ Mirandy! - rozkazaÂł, robiÂąc unik przed seriÂą kamieni skierowanych ku ich pojazdowi – WstrĂŞtne bestie – warknÂąÂł, zaÂś Snivy spojrzaÂł niepewnie na swojego trenera. Ten kiwnÂąÂł gÂłowÂą, aby wykonaÂł polecenie.

„Pozabijasz nasz!” krzyknĂŞÂła Absol widzÂąc wskazĂłwkĂŞ prĂŞdkoÂściomierza „Rozumiem, Âładna jest i miÂła, ale przesadzasz! Ona nie jest warta ...”
„Jeden Lemon leÂży przez ze mnie w szpitalu. Nie pozwolĂŞ jej straciĂŚ” odparÂł spokojnie „Kira, nie waÂżne co siĂŞ stanie, ja oberwĂŞ. Jak juÂż mam oberwaĂŚ, to chociaÂż uratuje jej tyÂłek”
„Od kiedy taki szlachetny jesteÂś?” zakpiÂła, po czym westchnĂŞÂła „Co ja mam z tobÂą James, no co”
„PomyÂśl, Âże mogÂłabyÂś byĂŚ mojÂą dziewczynÂą albo co gorsza ÂżonÂą. WytrzymaÂłbyÂś?” odgryzÂł siĂŞ „Nie prĂłbuj nawet tego wyciÂągaĂŚ na wierzch. Jasne?”
„Dobra”

RozpoczĂŞÂła siĂŞ wojna nerwĂłw. Knack, uczepiony nogi Mirandy oraz siedzenia swojego trenera, walczyÂł aby siĂŞ utrzymaĂŚ. James zaÂś wyciskaÂł siĂłdme soki z pojazdu, ktĂłrego silnik wyÂł przeraÂżajÂąco. Tymczasem przywĂłdca albo myÂśliwy krzyczaÂł coÂś w swoim jĂŞzyku, chcÂą pozbyĂŚ siĂŞ ogona w postaci dwĂłch mĂŞÂżczyzn. PoÂścig trwaÂł w najlepsze i nic nie wskazywaÂło na przerwanie patosu.

-To nic nie da – mruknÂąÂł JD – Nic a nic … wiem. Luca otwĂłrz schowek – rzekÂł do bruneta, a ten wykonaÂł polecenie. WyjÂąÂł z niego jakieÂś urzÂądzanie – Capture Styler. Jednak zostawiÂła w samochodzie. Na szczĂŞÂście ...
-James! PomĂłz mi do jasnej cholery! - usÂłyszaÂł z gĂłry, ale zignorowaÂł woÂłanie. ZÂłapaÂł za przyrzÂąd, po czym wycelowaÂł go w Braviary'ego – Nie! PrzecieÂż prowadzisz! Zabijesz siĂŞ!
-To mam ci pomĂłÂż czy nie?! -odkrzyknÂąÂł prĂłbujÂąc drugÂą rĂŞkĂŞ prowadziĂŚ auto – Ma racje – mruknÂąÂł, po czym daÂł urzÂądzenie towarzyszowi – Szybka nauka. Celujesz w Pokemona, po czym zaczynasz robiĂŚ kĂłÂłka ...
-Co?! - krzyknÂąÂł Luca – ZgÂłupiaÂłeÂś! Nigdy tego nie trenowaÂłem!
-To jak z pierwszym razem! DziewczynĂŞ boli, a koleÂś caÂły ma spinĂŞ, aby seks trwaÂł dziesiĂŞĂŚ sekund, wiĂŞc myÂśli o czymÂś gÂłupi, odcinajÂąc siĂŞ od caÂłej przyjemnoÂści ...
-Co k*rwa?! Kto ci taki gÂłupot na opowiadaÂł?!

-James! UwaÂżaj! - wrzasnĂŞÂła blondynka, zaÂś Luca spojrzaÂł na drogĂŞ – James!
-Hamuj! Jest koniec drogi! Knack ,puÂśĂŚ dziewczynĂŞ! - rozkazaÂł Luca
-SprĂłbuj tylko! - warknÂąÂł JD, ktĂłry wydziaÂł klif przed sobÂą. ByÂł moÂże dwa kilometry od niego, ale w przy tej prĂŞdkoÂści to dzieliÂło go tylko sekundy od przepaÂści – K*rwa! - zaczÂąÂł gwaÂłtownie hamowaĂŚ, zaciÂągajÂąc przy okazji rĂŞczny. SamochĂłd przejechaÂł jeszcze ze sto metrĂłw, po czym siĂŞ zatrzymaÂł. James wybiegÂł z auta, kierujÂąc siĂŞ ku skarpie – Miri! - siĂŞgnÂąÂł po toporek, chyba w jakimÂś gÂłupim odruchu. Nic to nie mogÂło zmieniĂŚ.
-JD! - krzyknĂŞÂła przeraÂżona dziewczyna oddalajÂąc siĂŞ do Rangera. Ten tylko bezradnie patrzyÂł jak znika za gĂłrami – James! - usÂłyszaÂł ostatni raz. UpadÂł na kolana i uderzyÂł piĂŞÂściÂą o ziemie.
-Czemu?! - zapytaÂł sam siebie. Kira podeszÂła do swojego trenera – MĂłw.

„Co niby?” zapytaÂła widzÂąc jego stan „PodnieÂś siĂŞ chÂłopie. JesteÂś Rangerem. Wojownikiem!”
„Jestem przegranym. Kolejna osoba …”
„James! Uratujemy Miri! Nie podawaj siĂŞ!” krzyknÂąÂł uderzajÂąc go „PrzeÂżyÂłeÂś dwa zamachy! Do jasnej cholery!”
„To byÂły przypadki ...”
„Wstawaj bekso! PokaÂż, Âże ma jaja!” fuknĂŞÂła, znĂłw go uderzajÂąc „Albo to zrobisz, albo bĂŞdĂŞ Cie mĂŞczy wizjami twojego najgorszego koszmaru do koĂąca twojego marnego Âżycia! Wstawaj!” JD spojrzaÂł na Kire „Chcesz tego? Chcesz!” warknĂŞÂła, zaÂś jej trener mocno jÂą uÂścisnÂąÂł „Wow, bez takich. Pokefilia jest karana ...”
„Kocham ciĂŞ KiruÂś, jesteÂś jak siostra, ktĂłrej nie miaÂłem”puÂściÂł Pokemona i spojrzaÂł na gĂłry „Miri! Trzymaj siĂŞ! IdĂŞ po ciebie!”
„I na to czekaÂłam!” rzekÂła zadowolona

-Dwa jeden dwa zgÂłoÂście siĂŞ – wydobyÂło siĂŞ z radia. James wstaÂł – Dwa jeden dwa, zgÂłoÂście siĂŞ – ponowiÂło siĂŞ. Ranger podszedÂł radia, po czym zÂłapaÂł za mikrofon – Dwa jedne …
-Dwa jeden dwa zgÂłaszam siĂŞ – odparÂł spokojnie.
-Co tak dÂługo? - usÂłyszaÂł w odpowiedzi – I czemu nie jesteÂście w …
-MieliÂśmy maÂły problem po drodze, ale zaÂłatwiliÂśmy go. Kierujemy siĂŞ do wykopalisk w White Ruins, byĂŚ moÂże znikniemy na jakiÂś czas z eteru. Potwierdzasz baza – rzekÂł, po czym wsiadÂł do auta. Luca nie odezwaÂł siĂŞ ani sÂłowem – Baza …
-Potwierdzam dwa jeden dwa. Meldunek za szeÂśĂŚ godzin, bez odbioru – po czym nastÂąpiÂł szum. JD odÂłoÂżyÂł mikrofon. Przez chwilĂŞ panowaÂła niezrĂŞczna cisza.

-Co teraz? - zapytaÂł siĂŞ w koĂącu Luca. ByÂł zdenerwowany i chyba lekko przeraÂżony – Masz jakiÂś plan …
-Wpadniemy do ÂświÂątyni i wybijemy ich po kolei – odparÂł przekrĂŞcajÂąc kluczyk. Silnik zawyÂł – Nie musisz wchodziĂŚ ze mnÂą, mogĂŞ cie zostawiĂŚ pod ruinami.
-Za pĂłÂźno. WplÂątaÂłeÂś mnie w to bagno – odpowiedziaÂł Luca, zaÂś James ruszyÂł – Plan doÂśĂŚ …
-SÂłaby, ale nie mamy czasu. JeÂśli to kanibale, to …
-Przykro mi z powodu twojej dziewczyny. Odbijemy jÂą – rzekÂł chÂłopak, a Clarkson milczaÂł – Czyste szaleĂąstwo ...

„NazwaÂł Miri twoja dziewczynÂą i nie odpyskujesz mu?” zakpiÂła Kira, ktĂłrÂą James takÂże zignorowaÂł. Jego myÂśli byÂły gdzieÂś indziej.

SzaleĂąstwo

SÂłyszaÂł to juÂż gdzieÂś, ale James zaczÂąÂł siĂŞ zastanawiaĂŚ na czym tak naprawdĂŞ polega szaleĂąstwo? SÂłownik mĂłwi, Âże to coÂś nierozsÂądnego, Âże taka osoba nie liczy siĂŞ z okolicznoÂściami, niebezpieczeĂąstwem, skutkami, ale czy to prawda. Jednak czy to prawda. Gdyby ludzie nie podejmowaÂł szalonych krokĂłw, dalej rzucaliby odchodami w siebie, mieszkali w jaskiniach czy uderzali kobiety i zaciÂągali do jaskiĂą w celach „przedÂłuÂżenia gatunku”, ale nikt nie uwaÂżaÂł takowych przedstawicieli homo sapiens sapiens za szaleĂącĂłw, tylko za wizjonerĂłw.
W takim razie szaleĂącami byli ci, ktĂłrzy robili to samo na okrÂągÂło w nadziei, Âże coÂś siĂŞ zmieni. Tak, wtedy moÂżna uznaĂŚ Jamesa za wariata. PrzecieÂż od dwĂłch lat robiÂł to samo w przekonaniu, Âże siĂŞ uda i nic nie zwiastowaÂło koĂąca tego koszmaru.
Jednak czy to byÂł koszmar?

JakiÂś czas pĂłÂźniej, wnĂŞtrze ruin prowadzÂący do White Ruin

James, Kira oraz Luca zmierzali ku gÂłĂłwnemu oÂłtarzowi przez system tuneli, bĂŞdÂących istnym labiryntem. Pewnie zgubiliby siĂŞ natychmiast, lecz dostali mapĂŞ od znajomego Allera. Przy okazji wyjaÂśniÂł kim byli Ci ludzie, ktĂłrzy wpierw chcieli porwaĂŚ Luce, a pĂłÂźniej dorwali Mirande.

Pierwsze wraÂżenie, Âże to kanibale okazaÂło siĂŞ pĂłÂł prawdÂą. Byli to wojownicy ze starego plemienia, zamieszkujÂące te okolicy od setek lat. Czcili oni Zerkoma, Smoka IdeaÂłĂłw, ktĂłry – jak wierzyli – dawaÂł im co rok plony. Przez to organizowali rytualne modÂły, zaÂś raz do roku ofiarowali swojemu Bogowi ofiarĂŞ. MoÂże nie byÂłoby to nic dziwnego, gdyby tÂą ofiarÂą byÂł jakiÂś Pokemon, gdyÂż wiele prymitywnych plemion opartych na przemocy i kulcie krwi, tak robiÂło. Jednak, ku wspaniaÂłemu szczĂŞÂściu Jamesa, okazaÂło siĂŞ, Âże ofiarÂą sÂą mÂłode dziewczyny, najlepiej dziewice, ktĂłre po zabĂłjstwie wojownicy zjadali. Wierzyli, Âże to da im nadludzkie siÂły.
OczywiÂście, ta informacja wywoÂłaÂła wybuch Âśmiechu ze strony Rangera z Johto, gdyÂż Mirande ostatniÂą by podejrzewaÂł o bycie dziewicÂą, ale mina mu rzedÂła, gdy usÂłyszaÂł, Âże ma tylko kilka godzin. OfiarĂŞ zabijaÂło siĂŞ podczas burzy, a ta miaÂła przyjÂśĂŚ za dwie godziny. JD musiaÂł siĂŞ spieszyĂŚ, jeÂśli chciaÂł ocaliĂŚ swojÂą koleÂżankÂą po fachu.

Teraz przemierzaÂł labirynt w ruinach, unikajÂąc patroli tubylcĂłw. GĂłwno staÂło siĂŞ powaÂżne, a sprawa osobista. James miaÂł jeden cel. UratowaĂŚ Miri za wszelkÂą cenĂŞ.

„Hej James” powiedziaÂła Absol, zatrzymujÂąc siĂŞ. Jej trener spojrzaÂł na mrocznego Pokemona „Popatrz” wskazaÂła na ÂścianĂŞ. Hipogryfy przedstawiaÂły jakieÂś antyczne sceny walk stworkĂłw oraz dziwne znaki nad nimi. JD zbytnio siĂŞ nie przyglÂądaÂł do momentu, gdy znalazÂł coÂś znajomego.
„MegaStone” rzekÂł podchodzÂąc bliÂżej Âściany „Ale w Unova? Jak?”
„Mnie siĂŞ pytasz?”

-Co jest? - zapytaÂł Luca, doÂłÂączajÂąc do towarzysza – Hmm?
-Te znaki – JD przejechaÂł palcami po Âścianie – PrzedstawiajÂą Mega Ewolucje. Straszne dziwnie, bo w Unova?
-Mega Ewolucje? - zapytaÂł chÂłopak – SÂłyszaÂłem o tym w Kalos …
-Bo to jakaÂś tajemnica. JeÂśli dobrze pamiĂŞtam, to pozwala Pokemonowi – wskazaÂł na obrazek przypominajÂąca Lucario – dziĂŞki specjalnemu kamieniowi – jego palec przesunÂąÂł siĂŞ gĂłry na rycinĂŞ ukazujÂące MegaStone i jakieÂś dziwne znaki dookoÂła go – przejÂśĂŚ w jeszcze wyÂższe stadium – finalnie wskazaÂł na Mega Lucario – po czym wrĂłciĂŚ do poprzedniego. Nikt do koĂąca nie rozumiem jak to moÂżliwe …
-WÂłaÂśnie tak. UznaÂłem, Âże to nie moÂżliwe. Kolejna forma ewolucyjnego przez kamyk? - Luca prychnÂąÂł, zaÂś JD wyjÂąÂł aparat i zrobiÂł kilka zdjĂŞĂŚ – Archiwizujesz? Po co?
-MuszĂŞ. Rozkaz dowĂłdztwa. MuszĂŞ im takie materiaÂły podsyÂłaĂŚ, a i przy okazji wyÂśle jednÂą kopie do profesora Sycamore. MoÂże coÂś odkryje i bĂŞdĂŞ bliÂżej zakoĂączenia mojej misji – odpowiedziaÂł – Dobra, chodÂźmy dalej, czas nam siĂŞ koĂączy – ruszyÂł dalej. Absol i brunet podÂąÂżyli za nim – BĂŞdzie ciĂŞÂżko, wiesz o tym?
-Tak – Luca odparÂł – CoÂś ty mnie wpakowaÂł.
-MogÂłeÂś zostaĂŚ przy ruinach – odparÂł, zaÂś resztĂŞ drogi przeszli w ciszy. W koĂącu doszli do koĂąca tunelu. Przed nimi ukazaÂły siĂŞ potĂŞÂżne ruiny peÂłne pĂłÂłnagich ludzi, modlÂących siĂŞ do jakiegoÂś boga.

-Jest – wskazaÂł na Miri przywiÂązana do pala. Jeszcze ÂżyÂła, ale byÂła przywiÂązana do jakiegoÂś pala, zaÂś dookoÂła krĂŞciÂło siĂŞ kilku tubylcĂłw, ktĂłrzy mieli Pokemonowe maski na gÂłowie – Pora na przedstawienie – wyjÂąÂł Pokeball. Aller zrobiÂł podobnie, po czym zeskoczyli – Ej! - krzyknÂąÂł, zwracajÂąc na siebie uwagĂŞ zebranych – PrzyszedÂłem po mojÂą dziewczynĂŞ! Oddacie po dobroci, czy muszĂŞ jÂą wyrwaĂŚ z waszego gardÂła?!
-TwojÂą dziewczynĂŞ?! - wrzasnĂŞÂła Miranda – ZatÂłukĂŞ Cie jak mnie uratujesz!
-Ukana!(BraĂŚ ich!) - wrzasnÂąÂł gruby tubylec, trzymajÂąc ostrze w dÂłoni – Jakaka jaianaina(Nie mogÂą przerwaĂŚ rytuaÂłu!) - wojownicy posÂłuchali polecenia wypuszczajÂąc do walki dwa Bisharp i trzy Duranty – Kinaa (ZabiĂŚ!)

-Diddy! - ryknÂąÂł JD, ciskajÂąc kulĂŞ przed siebie. PotĂŞÂżny Darmanitan pojawiÂł siĂŞ na polu walki – Jazda! - Luca wypuÂściÂł swojego Snivy'ego, ktĂłry pierwszy zaatakowaÂł. WyskoczyÂł przed ognistego Pokemona, atakujÂąc rywali swoimi pnÂączami. Diddy zaÂś zaÂświeciÂł na czerwono i zaczÂąÂł uderzaĂŚ siĂŞ w tors. James uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ zÂłowieszczo, gdy jakiÂś Bisharp zaatakowaÂł zadajÂąc mu obraÂżenia, ale Darmanitan jednym Fire Punchem powali napastnika, posyÂłajÂąc go na pobliskÂą skaÂłĂŞ. Jednak efekt ataku stalowo mrocznego Pokemona zadowoliÂł trenera ognistego stwora. Ten usiadÂł na ziemie i zmieniÂł kolor na niebieski. OgieĂą z jego brwi znikÂł, zaÂś oczy staÂły siĂŞ puste. Diddy zmieniÂł siĂŞ w Âżywy kamieĂą, jednak zadziaÂła jego ukryta zdolnoÂśĂŚ. Zen Mode stworzyÂł monstrum, ktĂłre miaÂło lada moment odblokowaĂŚ drogĂŞ do Miri.

-Super – rzekÂł Aller, zaÂś Snivy skoczyÂła na gÂłowĂŞ towarzysza. ZrobiÂł ze swojej rĂŞki coÂś na rodzaj pistoletu, wycelowanego wprost w Duranty – Cel! - Diddy wycelowaÂł w robaki.
-Incinerate! - ryknÂąÂł JD, zaÂś Darmanitan Zen wypluÂł przed siebie strumieĂą pÂłomieni. Stalowe mrĂłwki padÂły jeden po drugim, zostawiajÂąc samego Bisharpa na polu walki – Cel!
-Uwaga! - krzyknÂąÂł Luca, gdy jeden z wojownikĂłw rzuciÂł siĂŞ na niego. JD spojrzaÂł w bok i ledwo uniknÂąÂł ciosu paÂłkÂą. OdskoczyÂł, pryzmujÂąc pozycje walki – Zaczyna siĂŞ robiĂŚ ciekawie! - dodaÂł, gdy na polu walki pojawiÂły siĂŞ Bouffalant. Cztery byki z afro ryknĂŞÂły, rozdzielajÂąc siĂŞ na dwie grupy, atakujaĂŚ kaÂżdego Pokemona dwĂłjki trenerĂłw.

-WidzĂŞ! - James odskoczyÂł od kolejnego ataku, prĂłbujÂąc zÂłapaĂŚ Superpotiona, jakie rzuciÂł mu Aller. To byÂła ich jedyna szansa – Grajcie fair! - zablokowaÂł cios, samemu wyprowadzajÂąc sierpa. Tubylec zachwiaÂł siĂŞ, a Clarkson przerzuciÂł rywala przez biodro. TrzymaÂł paÂłkĂŞ jedna rĂŞkÂą, zaÂś drugim zÂłapaÂł buteleczkĂŞ z Potionem – Knack! - Snivy, ktĂłry zajmowaÂł siĂŞ dwoma Bouffalantami, skoczyÂł do gĂłry. James zaczÂąÂł przyduszaĂŚ tubylca swoim butem, a nastĂŞpnie rzuciÂł roÂślinnemu stworowi otwarty flakonik. Ten zÂłapaÂł go swoim pnÂączem, rĂłwnoczeÂśnie chcÂą zrobiĂŚ Leaf Tornado, ale zobaczyÂł ÂświecÂące ostrze. Bisharp postanowiÂł wykorzystaĂŚ moment nie uwagi Snivy'ego i zaatakowaÂł wĂŞÂża. Ten zablokowaÂł cios swoim ogonem, rzucajÂą przy okazji w Diddy'ego SuperPotionem. Jeden z bykĂłw prĂłbowaÂł zablokowaĂŚ rzut, ale nie udaÂło mu siĂŞ. ZawartoÂśĂŚ rozlazÂła siĂŞ na Darmanitana Zen, pobudzajÂąc go do Âżycia. Knack uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ, widzÂąc jak czerwona bestia wraca do siebie, ale ta nie uwaga kosztowaÂła go nokaut. Drugi Metal Claw pozbawiÂł go zÂłudzeĂą, powodujÂąc koniec przedstawienia.
Jednak Diddy spostrzegÂł to. RyknÂąÂł, aby Fire Punchem wbiĂŚ Bisharpa w ziemie. Kolejnej sekundzie jego pieÂśĂŚ rozbÂłysÂła na biaÂło, zaÂś byki cofnĂŞÂły siĂŞ o kilka krokĂłw. JD, w ktĂłrego rĂŞce pojawiÂł Pokebll, wskazaÂł na stado.

-Soundwave! - krzyknÂąÂł, zaÂś z kuli wyÂłoniÂł siĂŞ Loudred – Luca zabezpiecz tyÂły – brunet kiwnÂąÂł gÂłowÂą, Âże zrozumiaÂł, wypuszczajÂą Eelektrika – Soundwave, Echoed Voice! Diddy, Brick Break! - rozkazaÂł, zaÂś jego Pokemony wykonaÂły polecenia. Wpierw fioletowy stwĂłr o wielkich uszach wydobyÂł z siebie fale dÂźwiĂŞkowe, ktĂłre powaliÂły jednego BouffalntĂłw, zaÂś Darmatanin doskoczyÂł do kolejnego i jednym celnym ciosem pozbyÂł siĂŞ go drogi, rzucajÂą wprost go w przeraÂżonych zebranych. ZapanowaÂł chaos, co skrzĂŞtnie wykorzystaÂł JD. Jego Pokemony Âświetnie wspĂłÂłpracowaÂły, przesuwajÂąc siĂŞ do przodu. Jednak dobra passa siĂŞ skoĂączyÂła, gdy na niebie pojawiÂł siĂŞ Archeops – Znowu ty?! - krzyknÂąÂł Ranger, wydajÂąc polecenie Soundwave'owi. Lecz prehistoryczny ptak miaÂł inny plan, jakim byÂło skuteczne wyeliminowanie zmĂŞczonego i juÂż rannego Diddy'ego – Cholera!
-Trzeba go siĂŞ jakoÂś pozbyĂŚ, bo zaraz nas zaÂłatwi – rzekÂł Luca – Mam pomysÂł, ale musimy siĂŞ zamieniĂŚ rolami.
-Dobra – odparÂł JD – JesteÂśmy blisko oÂłtarza, jest chaos. ZrĂłb dywersje i skup na sobie uwagĂŞ. Ja uwolniĂŞ Miri.
-Grasz bohatera? - zakpiÂł Luc, zaÂś James rozejrzaÂł siĂŞ na boki. ZauwaÂżyÂł wejÂście do tunelu – SwojÂą drogÂą, to jak wyjdziemy?
-Mam pomysÂł – spojrzaÂł na Kire, ktĂłra Psycho Cutem pozbyÂła siĂŞ kolejnego Lieparda.

„Kira” rzekÂł JD, zwracajÂąc uwagĂŞ swojej Absol „Widzisz, tamten tunel?” wskazaÂł palcem na wejÂście.
„Tak” odparÂła „O nie. Nie zgadzam siĂŞ ...”
„Nie masz wyjÂścia” odrzekÂł, zaÂś mroczny Pokemon westchnÂąÂł „No juÂż” Absol niechĂŞtnie ruszyÂła, zaÂś JD poklepaÂł Luca po ramieniu.

-Na trzy – rzekÂł – Raz
-Dwa … Trzy – James pobiegÂł przed siebie, zaÂś Aller obrĂłciÂł siĂŞ w kierunku Archeopsa – Soundwave, uÂżyj SuperSonicu! - rozkazaÂł, majÂąc plan w swojej gÂłowie plan. StwĂłr Jamesa wykonaÂł polecenie, wydajÂąc z siebie niesÂłychany pisk o duÂżej czĂŞstotliwoÂści, ktĂłry by skierowany w ptaka. Ten, jak byÂło do przewidzenia, zaczÂąÂł siĂŞ dziwnie zachowywaĂŚ, tak jakby oszalaÂł – Elektra, zakoĂącz to! Zap Cannon! - przypominajÂąca wĂŞgorza istota stworzyÂła przed siebie potĂŞÂżnÂą ÂżĂłÂłtÂą sferĂŞ, a ta w kolnej chwili pognaÂła ku niczego siĂŞ nie spodziewajÂącego Pokemonowi, rozÂświetlajÂąc okolice – Fajerwerki jak 4 lipca – rzekÂł do stworkĂłw, gdy doszedÂł do niego krzyk kompana.

Gdy Luc zajmowaÂł siĂŞ Archeopsem, JD wyjÂąÂł coÂś z kieszeni, po czym podbiegÂł od pierwszego dzikusa na jego drodze. KopnÂąÂł go w brzuch, przez co ten siĂŞ pochyliÂł, zaÂś Clarkson przeturlaÂł siĂŞ przez jego plecy, tuÂż pod nos drugiego. Ten zamachnÂąÂł siĂŞ swoim mieczem, ale JD zrobiÂł unik. PÂłynnym ruchem rĂŞki wysunÂąÂł kolejne elementy paÂłki teleskopowej, po czym zadaÂł cios w krocze drugiego. KtoÂś moÂże powiedzieĂŚ, Âże to cios poniÂżej pasa, ale oni pierwsi tak zagrali. Teraz JD miaÂł moralne prawo do uÂżywania takich zagrywek.
Drugi wypuÂściÂł ostrze, ktĂłre gÂłucho upadÂło na ziemie, zaÂś James zdzieliÂł rywala batonem. Ten padÂł na glebĂŞ, a JD znokautowaÂł tego pierwszego. DwĂłch z gÂłowy.
RuszyÂł dalej. Trzeci i czwarty ruszyli na niego niemal rĂłwnoczeÂśnie. Na Clarksonie nie zrobiÂło to wraÂżenia. Cios trzeciego tubylca zablokowaÂł, a nastĂŞpnie uderzyÂł go lewÂą piĂŞÂściÂą, zamraczaj go. Za nim spostrzegÂł co siĂŞ dzieje, leÂżaÂł na ziemi, zaÂś podeszwa buta Jamesa byÂło ostatniÂą rzeczÂą, ktĂłrÂą zobaczyÂł tego dnia. Czwarty, ktĂłry zaczÂąÂł siĂŞ powoli cofaĂŚ w momencie ataku trzeciego, zaszarÂżowaÂł. Skipper odsunÂąÂł siĂŞ, po czym elegancki sposĂłb pomĂłgÂł mu upaÂśĂŚ nie ziemie. Dzikus prĂłbowaÂł coÂś zrobiĂŚ, ale cios w czaszkĂŞ przy uÂżyciu paÂłki teleskopowej wybiÂł mu to z gÂłowy.

-To tyle z ochrony – mruknÂąÂł, chowajÂąc paÂłkĂŞ – Cudo. Jak ja mogÂłem bez tego chodzi na ustawki – podszedÂł do Mirandy. Ta wyglÂądaÂła jakby zaraz miaÂła eksplodowaĂŚ ze zÂłoÂści – Nic nie mĂłw, jasne?
-Uwolnij mnie idioto – warknĂŞÂła, zaÂś JD wyjÂąÂł swĂłj toporek. ZamachnÂąÂł siĂŞ, ale rozmyÂśliÂł siĂŞ – Co ty robisz?!
-BÂłagaj mnie o litoÂśĂŚ – zakpiÂł – SwojÂą drogÂą, to musieli miĂŞĂŚ Âładnego zonka jak okazaÂło siĂŞ, Âże nie jesteÂś dziewicÂą. Pewnie tak samo ...
-Uwolnij mnie, bo inaczej bĂŞ .. - JD jednym ciĂŞciem pozbyÂł siĂŞ wiĂŞzĂłw. JD zÂłapaÂł swojÂą towarzyszkĂŞ przed upadkiem – W koĂącu – rzekÂła, gdy miaÂła juÂż wolne rĂŞce. Clarkson prychnÂąÂł, a nastĂŞpnie spojrzaÂł na pole bitwy – Zabije cie. PrzysiĂŞgam to sobie ...

-Nie moÂżesz mi po prostu podziĂŞkowaĂŚ? - zapytaÂł z wyraÂźnÂą pretensjÂą w gÂłosie – Wszystko to moja wina. Wszystko, ale o tym pogadamy w hotelu – dodaÂł – PĂłki co to spadamy Luca! Soundwave! OdwrĂłt taktyczny! – ruszyÂł ku jednemu z tuneli poniÂżej. Miranda, trener z Unova oraz Pokemon pognali tuÂż za nim. Tam zobaczyli KirĂŞ, ktĂłra czekaÂła na Jamesa

„DÂługo coÂś wam to zeszÂło” zakpiÂła widzÂąc jak biegnÂą ku niej „To co? DaÂła ci caÂłusa ...”
„PĂłÂźniej. Teraz uciekamy” wszyscy przebiegli koÂło Absol, ktĂłra staÂła jak wryta „Kira!” Mroczny pies nie ruszyÂł siĂŞ.
„Nie ruszĂŞ siĂŞ dopĂłki ...” Gdy usÂłyszaÂła wrzask tubylcĂłw zrozumiaÂła „Aaaaaa!” pognaÂła przed siebie ile mogÂła „Oni mnie zjedzÂą” biegÂła na oÂślep, aby w koĂącu uderzyĂŚ o coÂś „AÂłaa” spojrzaÂła do gĂłry. Grupka staÂła przy rozwidleniu drĂłg „O k*rwa, co teraz?!”
„Kira przeklina! ÂŚwiĂŞto!” zakpiÂł James, zaÂś Absol prychnĂŞÂła

-Prawo albo lewo – rzekÂła Luca – To jak?
-My prawa, ty lewo – odparÂł JD, po czym wymieniÂł siĂŞ z Allerem uÂściskiem dÂłoni – Jak coÂś, to kluczyki sÂą pod lewym przednim kole. Tylko go odstaw do kwatery RangersĂłw.
-Nie mĂłw tak. Jeszcze dzisiaj bĂŞdziemy ÂświĂŞtowaĂŚ – odpowiedziaÂł brunet, a nastĂŞpnie pognaÂł w lewÂą odnĂłÂże. Clarkson spojrzaÂł na Miri, ktĂłra kiwniĂŞciem gÂłowy daÂła mu znaĂŚ, Âże jest gotowa. Ruszyli, sÂłyszÂąc odgÂłosy wojownikĂłw za sobÂą. Biegli tak przez chwilĂŞ.

-Masz jakiÂś plan? - zapytaÂła w koĂącu, ale odpowiedziÂą byÂła cisza – Tak myÂślaÂłam …
-Ciszej. Kombinuje – odparÂł, gdy zobaczyli wyjÂście z tunelu – Jest!
-Droga ucieczki! - JD zatrzymaÂł siĂŞ. ObrĂłciÂł siĂŞ w kierunku tunelu, wiedzÂąc, Âże potrzebuje dywersji – James, chodÂź!
-BĂŞdÂą na ÂścigaĂŚ do usranej Âśmierci – odparÂł, zaÂś Loudred pokiwaÂł gÂłowÂą na zgodĂŞ – Albo to jest droga do ich wioski. Jeszcze gorzej. Miri zostaĂą tutaj – ruszyÂł przed siebie, ale Lemon go powstrzymaÂła.
-Co niby? - zapytaÂła wkurzona – ZbaraniaÂłeÂś!
-Po pierwsze, to opanuj siĂŞ – odparÂł – NaraÂżam swĂłj tyÂłek, aby Cie uratowaĂŚ, a ty mi nawet nie podziĂŞkowaÂłeÂś. Trudno, przywykÂłem. Dwa, jeÂśli masz jakieÂś awersje do mnie, to proszĂŞ mi je przedstawiĂŚ po tej akcji. A po trzecie, to idĂŞ sprawdziĂŚ czy jest bezpiecznie, a nie, Âże mam takie widzimisiĂŞ – skoĂączyÂł, patrzÂąc przed siebie – JeÂśli chcesz przeÂżyĂŚ i pomĂłc Jacobowi, to daj mi zrobiĂŚ mojÂą robotĂŞ – ruszyÂł przed siebie, zaÂś Kira podÂąÂżyÂła tuÂż za nim.

„To byÂło ...”
„Zamknij siĂŞ” JD krĂłtko zgasiÂł swojego Pokemona

-James – Clarkson zatrzymaÂł siĂŞ – DziĂŞki, za wszystko – powiedziaÂła Miri, obracajÂąc siĂŞ w kierunku tunelu – Zrobimy z Soundwavem co bĂŞdzie w naszej mocy. Tylko wracaj szybko.
-Jestem za piĂŞĂŚ minut – pognaÂł przed siebie. WybiegÂł z jaskini wprost w jakaÂś dÂżunglĂŞ – Nie za dobrze.

„WidzĂŞ” odparÂła Kira „Chyba jakiÂś cud … uwaÂżaj!” krzyknĂŞÂła gdy oboje zatrzymali siĂŞ przed klifem „Wow, blisko byÂło”

James spojrzaÂł w dĂłÂł. Co najmniej dwadzieÂścia metrĂłw dzieliÂło go od szczytu klifu do tafli rwÂącego potoku. Jego wzrok na KirĂŞ, ktĂłra niepewnie patrzyÂła w dĂłÂł, po czym zaczÂąÂł rozglÂądaĂŚ siĂŞ po okolicy.

„SamobĂłjstwo” mruknĂŞÂła „Czyste szaleĂąstwo.”
„SamobĂłjstwo? Tak. Czyste szaleĂąstwo? Na pewno” odparÂł chwytajÂąc jakaÂś lianĂŞ „Jak daleko jest do drugiego klifu?”
„OkoÂło dziesiĂŞciu metrĂłw, ale znajduje siĂŞ niÂżej … co ty kombinujesz?” ZapytaÂła wyraÂźnie zakÂłopotana „Zapomnij nawet o tym! Chcesz zabiĂŚ nas wszystkich?!”
„Lepsze taka ÂśmierĂŚ, niÂż zjedzenie przez kanibali”
„To nie sÂą kanibale ...”
„Ta, a Miri miaÂła byĂŚ tylko goÂściem na obiedzie? Kira, nie chrzaĂą” zakpiÂł, po czym wyjÂąÂł Pokeball „Nie mam wyjÂścia.”
„Co ty … James” cofnĂŞÂła siĂŞ o kilka krokĂłw, widzÂąc jak jej trener celuje kulÂą w jej kierunku „Tylko sprĂłbuj, to Cie uduszĂŞ!”

-Kira, powrĂłt – rzekÂł cicho, zaÂś czerwony promieĂą wystrzeliÂł z przycisku, zmieniajÂąc w Absol w ÂświatÂło. Po sekundzie JD byÂł juÂż sam i beznamiĂŞtnie wpatrywaÂł siĂŞ w Pokeball – Wybacz, ale musiaÂłem – schowaÂł przedmiot do kieszeni, wyciÂągajÂąc rĂłwnoczeÂśnie dwa kolejne i podchodzÂąc do koĂąca klifu – Czekajcie na mojÂą komendĂŞ. Wierze w was – Pokemony uwolniÂły siĂŞ, zaÂś JD wsadziÂł kulĂŞ do schowka, obrĂłciÂł siĂŞ na piĂŞcie i skierowaÂł siĂŞ ku wyjÂściu z tunelu. Z oddali sÂłyszaÂł krzyki Mirandy, ktĂłra dzielnie broniÂła ich punktu – I jak?

-ByÂłoby lepiej, gdybyÂś mi pomĂłgÂł! - krzyknĂŞÂła, zaÂś Soundwave uÂżyÂł kolejnego Echoed Voice – Tylko nie mĂłw, Âże to Âślepy zauÂłek?!
-Nie, spokojnie – skÂłamaÂł, a nastĂŞpnie ÂściÂągnÂąÂł swoja czapkĂŞ i umieÂściÂł jÂą na gÂłowie Loudred – Soundwave, na mĂłj rozkaz uÂżyjesz Taisabaki, jasne? - Pokemon kiwnÂąÂł gÂłowÂą na tak, zaÂś jego trener zapiÂąÂł kurtkĂŞ – Miri, nie waÂżne co siĂŞ stanie, nie puszczaj mojej dÂłoni, dobra? - zapytaÂł siĂŞ dziewczyny, samemu wyciÂągajÂąc Pokeball.
-Co ty kombinujesz …
-ZgĂłdÂź siĂŞ – rzekÂł spokojny gÂłosem – ProszĂŞ. To jedyna opcja w tej chwili.
-Powiedz mi co chcesz zrobiĂŚ – odpowiedziaÂła, zaÂś James westchnÂąÂł – MĂłw!
-Zaufaj mi ten jeden raz – rzekÂł agresywnie, po czym zÂłapaÂł jÂą za rĂŞkĂŞ. Wymienili siĂŞ spojrzeniami – PĂłÂźniej bĂŞdziesz mogÂła mnie zabiĂŚ, ochrzaniĂŚ, pobiĂŚ czy zrobiĂŚ niewolnikiem. Mam to w dupie, tylko do jasnej cholery, zaufaj mi! - krzyknÂąÂł, zaÂś z oddali dobiegaÂły przytÂłumione wrzaski. Miranda pokiwaÂła gÂłowÂą – ÂŚwietnie. Soundwave – skierowaÂł kulĂŞ ku swojemu Pokemonowi, a ten byÂł gotĂłw. JD zobaczyÂł pierwszych myÂśliwych oraz ich stworkami – Teraz! - Loudred otworzyÂł usta, wypuszczajÂą strumieĂą powietrza otoczony niebieskimi krĂŞgami. Cios doszedÂł do celu, powalajÂąc napastnikĂłw, zaÂś Skipper odwoÂłaÂł swojego podopiecznego. RuszyÂł w kierunku klifu, ciÂągnÂąc pannĂŞ Lemon za sobÂą, przy okazji chowajÂąc Pokeball. Ta mimo oporĂłw podÂąÂżaÂła za nim, a gdy dobiegli do drzewa, rozejrzaÂła siĂŞ za Absol.

-Gdzie Kira? - zapytaÂła, zaÂś JD zÂłapaÂł lianĂŞ. PociÂągnÂąÂł jÂą kilka razy, sprawdzajÂąc jej stan – JD …
-Jest w Pokeballu. ChodÂź – zÂłapaÂł swojÂą partnerkĂŞ w pasie i mocno jÂą przycisnÂąÂł do siebie – PosÂłuchaj. Nie waÂżne co siĂŞ bĂŞdzie dziaÂło, nie patrz w dĂłÂł – dodaÂł chcÂą ruszyĂŚ, ale Miri zaparÂła siĂŞ - Nie mamy czasu ...
-Jak to nie patrz w dĂłÂł? Co ty kombinujesz?! - zapytaÂła wÂściekÂła – ZgÂłupiaÂłeÂś?!
-Tak – odparÂł, po czym spojrzaÂł w jej oczy – To albo pal. MogĂŞ Cie zostawiĂŚ na pastwĂŞ tych kanibali jak chcesz …
-Dobra, wygraÂłeÂś – odparÂła zrezygnowana, po czym mocno go objĂŞÂła – Aby siĂŞ tylko udaÂło.
-Uda siĂŞ – powiedziaÂł pewny siebie – JeÂśli BĂłg dopomoÂże – dodaÂł w myÂślach, a nastĂŞpnie oboje ruszyli. W pierwszych krokach Lemon opieraÂła siĂŞ, ale w koĂącu dotrzymaÂła krokom swojego kompana. Wybili siĂŞ z krawĂŞdzi klifu.

To byÂło coÂś niezwykÂłego. Przez chwile Miranda czuÂła siĂŞ jak ptak. Brak staÂłego gruntu takÂże byÂł czymÂś dziwnym. Wiatr rozwiewaÂł jej wÂłosy, przez ciaÂło przeszedÂł dreszcz podniecenia. Serce biÂło trochĂŞ mocniej, za pewnie z denerwowania, a oddech byÂł pÂłytki i przyspieszony, ale byÂła spokojna. Widok jej towarzysza, ktĂłry nie wydawaÂł siĂŞ przeraÂżony prawie niczym dziaÂłaÂł na niÂą zadziwiajÂąco kojÂąco.
Jednak odruchowo spojrzaÂła w dĂłÂł i jej spokĂłj rozpadÂł siĂŞ jako domek z kart. WrzasnĂŞÂła przeraÂżona, widzÂąc przepaÂśĂŚ pod sobÂą.
-MĂłwiÂłem abyÂś nie patrzyÂła w dĂłÂł – mruknÂąÂł JD, ktĂłry puÂściÂł lianĂŞ. ObrĂłciÂł siĂŞ plecami w kierunku rzeki, po czym oboje zaczĂŞli spadaĂŚ w gÂłÂąb klifu. ObjÂąÂł Miri drugÂą rĂŞkÂą, schowaÂł brodĂŞ do klatki i spojrzaÂł peÂłne przeraÂżenia oczy dziewczyny.
-CoÂś ty zrobiÂł?! - wydukaÂła – CoÂś ty zrobiÂł?!
-WÂłaÂśnie poznaÂłaÂś definicje szaleĂąstwa – czuÂł jak powietrze otacza ich ciaÂła – ÂŁadne perfumy. Odde Victoria?
-Ty sobie jaja robisz?! - krzyknĂŞÂła, zaÂś JD prychnÂąÂł i zamknÂąÂł powieki – Zabije Cie!
-Wiem – odparÂł cicho – A teraz zamknij oczy, bo one nie bĂŞdÂą Ci juÂż dÂłuÂżej potrzebne – powiedziaÂł. PrzeczuwaÂł, Âże jest coraz bliÂżej koĂąca ich podrĂłÂży. OtworzyÂł na chwilĂŞ prawe oko. GÂłowa Miri byÂła oparta na jego klatce piersiowej. ZobaczyÂł na klifie stojÂących kanibali, ktĂłrzy wpatrywali siĂŞ tÂą scenĂŞ jak wryci. PokazaÂł im Âśrodkowy palec - Noc jest nasza! - krzyknÂąÂł, po czym poczuÂł silne uderzenie w plecy. SekundĂŞ pĂłÂźniej byÂł caÂły pod wodÂą.

Tubylcy patrzyli na tÂą osobliwÂą scenĂŞ z wielkim zdziwieniem. Chyba Âżaden z nich nie spodziewaÂł siĂŞ takiego rozwoju wydarzeĂą.

-Van Uh La kola (No co za debil) – rzekÂł jeden kiwajÂąc gÂłowÂą, po czym obrĂłciÂł siĂŞ do swoich kompanĂłw – Kaak Lia ooa bao (Przykro mi panowie, dzisiaj jemy mroÂżonki) – przez grupĂŞ przeszedÂł jĂŞk rozczarowania.
-Kala? (ZnĂłw?) - zapytaÂł ktoÂś z tÂłumu – Hah Bon Jigi On Danele baooo (MiaÂło byĂŚ ÂświeÂże miĂŞsko!)
-Jaja ino pajong ssie banoli pizza!(WyglÂądaÂła tak apetycznie i nawet trochĂŞ seksownie) – dodaÂł ktoÂś inny – Aniefl ananas lui ahaha, gabaia tra escepa! (PowinnyÂśmy sobie odpuÂściĂŚ te chore rytuaÂły, bo to juÂż trzeci obiad, ktĂłry nam ucieka!)
-Merva! (Cisza!) - krzyknÂąÂł wĂłdz – Aabbago io Zekomo ia gdagiona! Baca ona gija oni(RytuaÂły do Zekroma to nasze dziedzictwo! Wracamy do wioski, moÂże druga grupa zÂłapaÂła resztĂŞ) – ruszyÂł ku obozowisku. Wojownicy podÂąÂżyli tuÂż za swoim przywĂłdcÂą, prĂłcz tego co staÂł przy klifie. Ten spojrzaÂł jeszcze raz w rzekĂŞ, splunÂąÂł i skwitowaÂł to jedynymi sÂłowami jakie przyszÂły mu na myÂśl.
-Es czuijta(TĂŞpy ch*j) – mruknÂąÂł, a nastĂŞpnie odszedÂł.

-Mistrz bĂŞdzie niezadowolony Clakrson, oj bĂŞdzie - rzekÂła blondynka, ktĂłra obserwowaÂł wszystko z odpowiedniej odlegÂłoÂści - Ale zrobiÂłeÂś mi przysÂługĂŞ - zaczĂŞÂła siĂŞ ÂśmiaĂŚ.

* * *

Luca staÂł przy samochodzie, caÂły czas patrzÂąc na zegarek. BaÂł siĂŞ tego, Âże dwĂłjce RangerĂłw siĂŞ nie udaÂło, ale mieli jeszcze kilka minut.
Jemu samemu udaÂło siĂŞ w miarĂŞ bezpiecznie uciec. W miarĂŞ, bo tunel, ktĂłrym uciekaÂł zaczÂąÂł siĂŞ zawalaĂŚ, odcinajÂąc kanibali od niego, ale zaraz do pompowaÂł adrenalinĂŞ do jego krwiobiegu.

-Dwa jeden dwa, zgÂłoÂście siĂŞ – wydobyÂło siĂŞ z gÂłoÂśnika. Aller spojrzaÂł na radio, ktĂłrego dioda pikaÂła – Dwa jeden dwa zgÂłoÂście siĂŞ – ponowiÂło siĂŞ.
-O cholera – Luca miaÂł juÂż chwytaĂŚ za mikrofon, ale operacyjny jeszcze raz wydaÂł polecenie zgÂłoszenia siĂŞ.
-Dwa jeden dwa, zgÂłoÂście siĂŞ, bo inaczej wysyÂłam pat … - przerwaÂł, poniewaÂż ktoÂś zÂłapaÂł mikrofon i nacisnÂąÂł opcje mĂłwienia.
-Tu dwa jeden dwa, zgÂłaszam siĂŞ – rzekÂł przemoczony James. Miranda nie wyglÂądaÂła lepiej, ale byÂła caÂła i zdrowa. WsiadÂła na fotel pasaÂżera, zaÂś JD kontynuowaÂł. Dopiero teraz zauwaÂżyÂł Kire – Przepraszam, Âże tak dÂługo, lecz mieliÂśmy problem.
-Chryste Clarkson, prĂłbuje cie wywoÂłaĂŚ od godziny – odpowiedziaÂł operacyjny – MogÂłeÂś daĂŚ znaĂŚ.
-Nie miaÂłem jak, serio – odpowiedziaÂł spokojnie – Mamy juÂż wszystko z gÂłowy, ale nie wrĂłcimy do bazy. Dacie zaÂłatwiĂŚ miejsce w hotelu dla mnie oraz panny Lemon?
-ZobaczĂŞ dwa jeden dwa, baza bez odbioru – nastÂąpiÂł szum, zaÂś James odÂłoÂżyÂł sÂłuchawkĂŞ na swoje miejsce.
-JesteÂście cali – rzekÂł Luca, ale Clarkson go zignorowaÂł. WziÂąÂł kluczyki i wsiadÂł do auta – Ej, co jest?
-Wsiadasz, czy bĂŞdziesz gadaÂł? - zapytaÂła Miranda. Luca spojrzaÂł na swojego nowego druha, ktĂłry ruchem dÂłoni go ponagliÂł. Luc wskoczyÂł na tyÂł pojazdu, siadajÂąc tuÂż koÂło Absol – To jak JD? Zgadzasz siĂŞ?
-Niech bĂŞdzie – przekrĂŞciÂł kluczyki, zaÂś coupe odpaliÂł – Nowy poczÂątek …
-Nowy poczÂątek …

„Nowy poczÂątek ...” rzekÂła Kira, zaÂś dwĂłjka RangersĂłw zaÂśmiaÂła siĂŞ. Odjechali w kierunku miasta. "Tylko tego nie zjeb"

-A teraz idziemy na jednego - zaczÂąÂł podÂśpiewywaĂŚ JD - A teraz idziemy wĂłdkĂŞ piĂŚ.
-W sumie - Luca wyjÂąÂł z torby jakaÂś flaszkĂŞ - Chyba bĂŞdzie dobra - James ukradkiem spojrzaÂł na etykietkĂŞ.
-Panie. Tadzik, prawdziwa wĂłdka szwagrowa - zaÂśmiaÂł siĂŞ. Miranda tylko prychnĂŞÂła - Dobra, ale piĂŚ bĂŞdziemy gdy zaÂłatwiĂŞ jednÂą sprawĂŞ ...

Wizje moÂżna oceniaĂŚ do godziny 20 dnia 19 lutego 2014 roku, lub do momentu, gdy jeden z graczy biedzie mieĂŚ znaczÂącÂą przewagĂŞ nad rywalem

MoÂżna to zrobiĂŚ w tym temacie z wg. kryteriĂłw:

a)OrtografiĂŞ, interpunkcjĂŞ oraz stylistykĂŞ
b)PomysÂłowoÂśĂŚ
c)FabuÂłĂŞ
d)Opis walki oraz dÂługoÂśĂŚ opowiadania

Po czym oddajemy gÂłos na w naszej opinii zwyciĂŞskÂą wizje.
Jeden gÂłos to jeden punkt w pojedynku.

NaleÂży takÂże dodaĂŚ wÂłasne odczucia co do walk, ale nie powinny byĂŚ brane pod uwagĂŞ. ProszĂŞ kierowaĂŚ siĂŞ wÂłasnym sumieniem przy przyznawaniu gÂłosu.

lub pod tym adresem.

Lubisz skrobaĂŚ rĂłÂżne teksty? Zaczynasz swÂą pisarkÂą przygodĂŞ? Chcesz podnieÂśĂŚ swoje umiejĂŞtnoÂści w pisaniu? A moÂże chcesz siĂŞ zmierzyĂŚ z innymi? W takim razie Bursztynowa Liga jest miejscem dla ciebie. DoÂłÂącz jeszcze dziÂś.

WejdÂź tu

Poleca WÂładimir WÂładimirowicz Putin

Ten teges. Nie Âżebym siĂŞ wtryniaÂł tÂą sprzeczkĂŞ, bo mnie to #nieobchodzi tak samo jak ostatnia gĂłwnoburza na PefaÂł, ale trochĂŞ offtopujecie. Ale kontyujcie, ja jem popcorn

Co do tematu - jak do 8 lutego, to byÂło nawet zabawne, bo takie rzeczy zdarzajÂą siĂŞ. Strona moÂże paÂśĂŚ podczas aktualizacji, nie ma siĂŞ czasu aby szybko naprawiĂŚ(IMO wystarczyÂło kogoÂś poprosiĂŚ) i trzeba przyjÂąĂŚ hejty na klatĂŞ, po czym robiĂŚ swoje albo nie robiĂŚ nic dalej. ByÂła gĂłwnoburza, ktĂłra by pewnie z czasem rozeszÂła siĂŞ po koÂściach, jednak Daru zamknÂąÂł. Okej, jego decyzja, historia go z tego rozliczy.

Jednak zabawne skoĂączyÂło siĂŞ gdy wstawiÂł taki komunikat, jaki teraz straszy na PeFaÂł. Mnie to osobiÂście zniesmaczyÂło, bo po adminie takiej duÂżej strony jakÂą jest PV(F) spodziewam siĂŞ chociaÂż nutki profesjonalizmu. A teraz jest coÂś rodzaju "oni zaczĂŞli mnie obraÂżaĂŚ, wiĂŞc walĂŞ focha i zamykam piaskownice". This is not funny. Lakoniczne "Zamykamy forum, aby dokoĂączyĂŚ naprawĂŞ" brzmi o wiele lepiej.

SwojÂą drogÂą - jest 6 godzin po 19, 2 godziny po 23 i dalej PefaÂł nie widaĂŚ. Ciekawe kiedy sÂłynne #pĂłÂźniej siĂŞ skoĂączy.

Ha. Kleszczu wisisz mi dychĂŞ. MĂłwiÂłem, Âże to gĂłwnoburzotemat.

Tutaj piszÂą, Âże aby zdobyĂŚ ten kamulec musisz podejÂśĂŚ do tej wieÂży po zakoĂączeniu gÂłĂłwnego wÂątku.

DialguÂś

vs. James David Clarkson

- No gdzie on jeeeeest? - zawoÂłaÂł Emer, ciĂŞÂżko stawiajÂąc nogi. Nic dziwnego, skoro juÂż od dwĂłch dni nieustannie bÂłÂądziÂł po zachodnim Kalos.
Od ostatniej walki minÂąÂł juÂż tydzieĂą, a on dalej szukaÂł i szukaÂł profesora Sycamore'a. Co prawda, dostaÂł wiadomoÂśĂŚ od profesora Oaka, Âże jeden z jego dawnych uczniĂłw kilka miesiĂŞcy wczeÂśniej wyprowadziÂł siĂŞ do tego regionu, by badaĂŚ tutejsze gatunki kieszonkowych stworkĂłw i wysÂłaÂł juÂż informacje na ich temat do Oaka, wiĂŞc Dialgus moÂże juÂż wracaĂŚ do Kanto, jednak on tego nie chciaÂł. StwierdziÂł, Âże nie spocznie, pĂłki nie odnajdzie Sycamore'y i nie dostanie odpowiedzi na kilka pytaĂą, dotyczÂących tajemniczego kamienia, tkwiÂącego w jego plecaku. WÂłaÂściwie, zaleÂżaÂło mu obecnie raczej na tym drugim, aniÂżeli pierwszym, jednak dobrze wiedziaÂł, Âże osobÂą, ktĂłra wie najwiĂŞcej na temat tego dziwnego przedmiotu jest wÂłaÂśnie Sycamore. Co prawda, drugim moÂżliwym wyborem jest Rowan, bĂŞdÂący specjalistÂą od ewolucji pokemonĂłw. Co prawda, Tony nie wiedziaÂł, czy tajemnicza kula sÂłuÂży wÂłaÂśnie do ewolucji tych stworkĂłw, wiĂŞc postanowiÂł udaĂŚ siĂŞ najpierw do Sycamore'a. PamiĂŞtaÂł nawet, Âże raz czy dwa pokazywaÂł on w telewizji podobne kamienie. ByÂł to gÂłĂłwny powĂłd, dla ktĂłrego na pierwszy ogieĂą poszedÂł wÂłaÂśnie mieszkaniec Kalos.
JednakÂże, powoli zaczÂąÂł wÂątpiĂŚ w moÂżliwoÂśĂŚ osiÂągniĂŞcia celu. WĂŞdrowaÂł juÂż kilka dobrych dni i nikt nie potrafiÂł daĂŚ mu Âżadnej, porzÂądnej informacji na temat chociaÂżby przybliÂżonego miejsca pobytu Sycamore'a. Nikt nawet nie sÂłyszaÂł, by ten jegomoÂśĂŚ mĂłgÂł przebywaĂŚ w pobliÂżu. WĂŞdrowaÂł wiĂŞc dalej, coraz to bardziej oddalajÂąc siĂŞ od Lumiose City - miejsca zamieszkania profesora, a dochodzÂąc do bardziej tropikalnych zakÂątkĂłw regionu - zachodniej czĂŞÂści, majÂącej dostĂŞp do morza, co dawaÂło ciepÂłe lata i Âłagodne zimy. Teraz jednak Emer nie zwracaÂł uwagi na piĂŞkne widoki, ktĂłre moÂżna byÂło dostrzec na drodze 7. Jego wzrok przykuÂł wielki budynek, malujÂący siĂŞ na horyzoncie - PaÂłac Walk!
- O jaaa... - Tylko tyle mĂłgÂł wyjÂąkaĂŚ Dialgus, przytÂłoczony ogromem budowli. Z kaÂżdym krokiem rosÂło jego zdziwienie i podziw dla budowniczych tego olbrzyma. Ten paÂłac byÂł ogromny! ByÂł wiĂŞkszy nawet od Wailorda, a to nie byle wyczyn. KroczÂąc prosto na niego, budynek rozrastaÂł siĂŞ w kaÂżdÂą ze stron, tworzÂąc prawdziwe dzieÂło sztuki budowniczej. - Ile oni musieli to budowaĂŚ? - spytaÂł sam siebie Dialgus. W rzeczywistoÂści, sama budowla nie byÂła aÂż tak potĂŞÂżna, jednak w tym momencie dziaÂłaÂła nieskoĂączona wyobraÂźnia mÂłodzieĂąca, dodajÂąca wiele metrĂłw dodatkowych zabudowaĂą, przylegajÂących do skrzydeÂł paÂłacu.
- PrzecieÂż to musiaÂło budowaĂŚ kilka pokoleĂą... - mruknÂąÂł Tony, z nagÂłym przypÂływem siÂł kierujÂąc siĂŞ w stronĂŞ budowli. ZapomniaÂł o zmĂŞczeniu. ZapomniaÂł o wszystkim. Widok tego "Ăłsmego cudu Âświata" caÂłkowicie zamÂąciÂł mu w gÂłowie. ZapomniaÂł nawet o profesorze Sycamore. Nie liczyÂło siĂŞ nic innego niÂż ten paÂłac. Sam nie wiedziaÂł, co go do niego ciÂągnĂŞÂło. CiekawoÂśĂŚ? Prawdopodobnie.

***

- Dalej siĂŞ dziwiĂŞ, Âże Ci na to pozwalajÂą... - mruknĂŞÂła Miranda, patrzÂąc na swojego partnera. Jej fioÂłkowe oczy ponownie zlustrowaÂły go od stĂłp aÂż po czubek gÂłowy. ZatrzymywaÂły siĂŞ na uÂłamek sekundy, by kolejny raz zapamiĂŞtaĂŚ kaÂżdy jego szczegĂłÂł. Zaraz nad kolanem koĂączyÂły siĂŞ jego ciemnozielone bojĂłwki, do paska ktĂłrych przypiĂŞty byÂł maÂły, ozdobny toporek. Na przeciĂŞtnie umiĂŞÂśnionym torsie leÂżaÂła dopasowana, niebieska, lekko przechodzÂąca w granat koszulka z biaÂłym napisem "Skipper", od razu rzucajÂącym siĂŞ w oczy. KraĂące tego sÂłowa zakrywaÂła czerwona kurtka Pokemon Rangera z ÂżĂłÂłtym emblematem na ramieniu. PatrzÂąc w gĂłrĂŞ, obserwator zauwaÂżaÂł przystojnÂą twarz dwudziestodwulatka, lekko oszpeconÂą przez bliznĂŞ na lewym policzku. KrĂłtkie, czarne wÂłosy schowane byÂły pod niebieskÂą czapkÂą z daszkiem, skierowanÂą lekko w prawo. Ten tylko uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ lekko i przemĂłwiÂł spokojnym gÂłosem:
- O mnie siĂŞ nie martw. Szefostwo nie czepia siĂŞ tego, wiĂŞc nic siĂŞ nie dzieje.
Teraz on spojrzaÂł siĂŞ na swojÂą koleÂżankĂŞ. Jego zdaniem wyglÂądaÂła Âświetnie w mundurku rangerki, ktĂłry idealnie podkreÂślaÂł jej atuty. ByÂła idealnÂą pod wzglĂŞdem ciaÂła kobietÂą. DÂługie nogi, lekko zakryte przed czarne skarpety i czerwone buty. O Ukryciu czegokolwiek nie mogÂły nawet pomarzyĂŚ jej ciemne szorty, nie siĂŞgajÂące nawet poÂłowy uda. Krwista kurtka rangera, ktĂłra powinna byĂŚ zawsze, ale to zawsze zapiĂŞta, jej nadaÂła jeszcze wiĂŞcej uroku, pozwalajÂąc innym spoglÂądaĂŚ na jej dwie soczyste pĂłÂłkule. Idealnie wiedziaÂła, jak zaimponowaĂŚ nimi mĂŞÂżczyznÂą.
WykonaÂła lekki ruch rĂŞkÂą, przerzucajÂąc swoje jasne blond wÂłosy, ktĂłre opadÂły jej na moment na twarz. A nie byÂło to jakieÂś tam oblicze. ByÂło to jedno z piĂŞkniejszych oblicz w caÂłym Kalos. KsztaÂłtne usta, zdaniem wielu wprost stworzone do caÂłowania, o czym przekonaÂło siĂŞ niewielu. Co najwyÂżej dwĂłch czy trzech. Wielkie, piĂŞkne, fioÂłkowe oczy lustrowaÂły otoczenie z wielkÂą dokÂładnoÂściÂą. KaÂżdy, kto w nie spojrzaÂł, od razu zakochiwaÂł siĂŞ w tym spojrzeniu. ByÂło w nim coÂś nietypowego, egzotycznego. KryÂły w sobie tajemnicĂŞ, ktĂłrÂą wielu by chciaÂło odkryĂŚ. Nie byÂło widaĂŚ czubka jej czoÂła, gdyÂż zakrywaÂł je czerwony beret - typowy dodatek rangerek.
- Normalnie rangerzy nie uÂżywajÂą zÂłapanych pokemonĂłw - odparÂła Miranda. - WiĂŞc uwaÂżaj, James.
- Daj spokĂłj - odparÂł Clarkson. WÂłaÂściwie, to nazywaÂł siĂŞ James David Clarkson, jednak znajomi i przyjaciele nazywali go JD lub po prostu James. Nie ÂżywiÂł on zbyt wielkiego uczucia do peÂłnego nazwiska. CzuÂł siĂŞ wtedy zbyt oficjalnie, poza tym kojarzyÂło mu siĂŞ to z dawnym, przestĂŞpczym Âżyciem. - Nigdy, ale to przenigdy nie zostawiĂŞ moich przyjaciĂłÂł. PrĂŞdzej bym rzuciÂł bycie rangerem. To dziĂŞki Krokowi siĂŞ zmieniÂłem. Bez niego jestem jak bez nogi. CO ja mĂłwiĂŞ? Krok to nie tylko mĂłj przyjaciel. Jest prawie Âże jak brat. Jego nigdy nie zostawiĂŞ.
- Pewnie czuÂłbyÂś siĂŞ jak bez rĂŞki, co? - zaÂśmiaÂła siĂŞ Miranda.
- Reki? Nieee... To za maÂło. Jak bez gÂłowy. Bez niego pewnie znowu byÂł miaÂł kÂłopoty z prawem. - Po tych sÂłowach zamilkÂł. Nie wspominaÂł dobrze czasĂłw, kiedy uczestniczyÂł w walkach pseudo kibicĂłw. Nie raz nie mĂłgÂł usnÂąĂŚ w nocy przez to wspomnienie.
ChwilĂŞ tak jeszcze postali w ciszy, kiedy Miranda wpadÂł do gÂłowy pewien pomysÂł na poprawienie humoru przyjaciela.
- PokaÂż mi go jeszcze raz.
- Co? - zdziwiÂł siĂŞ JD, nie rozumiejÂąc, o co dziewczynie chodzi.
- Oj, no dobrze wiesz... KamieĂą - dodaÂła tajemniczym tonem. James wiedziaÂł juÂż, o co jej chodzi. Z uÂśmiechem na ustach siĂŞgnÂąÂł do najwiĂŞkszej kieszeni w swoich spodniach, wyciÂągajÂąc z niej szary, okrÂągÂły kamieĂą. ByÂł on lekko przezroczysty, a od gĂłry do doÂłu przecinaÂła go ciemna elipsa o ksztaÂłcie DNA.
- Absolite - rzekÂł cicho JD, z dumÂą patrzÂąc na swĂłj maÂły skarb.
- Ty to chyba jednak masz farta. To trzeba przyznaĂŚ. Nie doÂśĂŚ, Âże pozwolono ci mieĂŚ wÂłasne pokemony, to jeszcze znalazÂłeÂś Absolite - kamieĂą kompatybilny z twojÂą KirÂą.
- Ma siĂŞ farta... - zaczÂąÂł radoÂśnie James, jednak resztĂŞ jego wypowiedzi zagÂłuszyÂł krzyk, dobywajÂący siĂŞ zza jego plecĂłw.
- Heeeeeeej! - krzyknÂąÂł Emer, biegnÂąc ile siÂł w stronĂŞ rozmawiajÂącej pary. Na pewno siĂŞ nie pomyliÂł. Co to, to nie. Na sto procent zauwaÂżyÂł w rĂŞki ubranego w czerwonÂą kurtkĂŞ chÂłopaka coÂś, co niezmiernie przypominaÂło czerwonÂą sferĂŞ, ukrytÂą w jego plecaku.
- Czego chcesz? - spytaÂł James, szybko ukrywajÂąc kamieĂą w kieszeni.
- Informacji - odparÂł Dialgus, ÂłapiÂąc oddech po szybkim biegu.
- Na jaki temat? - doÂłÂączyÂła do rozmowy Miranda. Jeszcze niedawno na widok kogoÂś takiego zaraz straciÂłby gÂłowĂŞ i prĂłbowaÂł zarywaĂŚ. Jednak nie teraz. Od czasu upadku ze szczytu Srebrnej GĂłry, nauki pod okiem profesora Oaka i odnalezieniu tajemniczego kamienia zmieniÂł siĂŞ o prawie sto osiemdziesiÂąt stopni. WÂłaÂściwie, to tylko w niektĂłrych kwestiach. PrzestaÂł wyrywaĂŚ do dziewczyn, ale dalej pokemony byÂły dla niego jak przyjaciele.
- Na temat kamienia, ktĂłry wÂłaÂśnie schowaÂłeÂś do swojej kieszeni - rzekÂł spokojnie Emer, jednak odczuwaÂł niewyobraÂżalnÂą radoÂśĂŚ. Nareszcie znalazÂł kogoÂś, kto jest w stanie mu wytÂłumaczyĂŚ, czym jest tajemnicza sfera w jego plecaku.
- Jaki kamieĂą? - udawaÂł zdziwienie James.
- Nie udawaÂł gÂłupiego. WÂłaÂśnie schowaÂłeÂś go do kieszeni! - prawie zawoÂłaÂł oskarÂżycielsko. W miĂŞdzyczasie ÂściÂągnÂąÂł z plecĂłw swĂłj plecak i zaczÂąÂł rozpinaĂŚ najwiĂŞkszÂą kieszeĂą.
- Nic nie schowaÂłem do kieszeni - odparÂł lekko opryskliwie JD.
- SchowaÂłeÂś. KamieĂą, bardzo podobny do tego - mĂłwiÂąc to, Emer wyciÂągnÂąÂł z plecaka swojÂą czerwonÂą kulĂŞ. PoÂłyskujÂąc w sÂłoĂącu, piĂŞknie eksponowaÂła elipsĂŞ, ukrytÂą w jej centrum.
- SkÂąd to masz?! - zawoÂłaÂł James, caÂłkowicie tracÂąc dotychczasowy ton. - SkÂąd masz ten kamieĂą?
- A wiĂŞc to jednak kamieĂą, co? - mruknÂąÂł Tony, uÂśmiechajÂąc siĂŞ pod nosem. WiedziaÂł juÂż, Âże ta osoba moÂże dostarczyĂŚ mu informacji, jakich potrzebowaÂł.
- Gadaj lepiej, skÂąd to masz! I przestaĂą udawaĂŚ, Âże nie wiesz, czym on jest! - krzyknÂąÂł cicho JD.
- Obaj chcemy informacji, co? - podsumowaÂł radoÂśnie Dialgus.
- Wiesz, kto jest nastĂŞpny? - zawoÂłaÂł James, wskazujÂąc palcem na rozmĂłwcĂŞ z niebieskimi goglami. - Ty jesteÂś nastĂŞpny!
- Co? - powiedziaÂł wstrzÂąÂśniĂŞty Tony, nie rozumiejÂąc, o czym mĂłwi ranger.
- Walczymy! Ja kontra ty! Trzy na trzy, z wymianami, dopĂłki ktĂłraÂś ze stron nie straci wszystkich pokemonĂłw. Teraz czaisz?
- Aaaaa... Trzeba byÂło tak od razu. - Na twarzy Emera pojawiÂł siĂŞ szeroki uÂśmiech. Walka. DÂługa, porzÂądna walka, czyli coÂś, co kocha. - Ok. WchodzĂŞ w to!
- Jak wygram, to od razu wyÂśpiewasz mi, skÂąd masz ten kamieĂą, jasne?
- MĂłgÂłbym mu to powiedzieĂŚ i bez tego, ale dobra tam... - mruknÂąÂł niedosÂłyszalnie Dialgus.
- A jak ty wygrasz - kontynuowaÂł JD, w ogĂłle nie zwracajÂąc uwagi na mÂłodszego trenera - to ja powiem ci wszystko, co tylko chcesz. Pasi?
- Pasi - odparÂł Emer, wyciÂągajÂąc rĂŞkĂŞ w stronĂŞ przeciwnika. - Tony Emerald, ale mĂłwiÂą na mnie Dialgus.
- James David Clarkson - odparÂł nowy ranger, ujmujÂąc rĂŞkĂŞ rywala. UÂśmiechnÂąÂł siĂŞ lekko, cieszÂąc siĂŞ trochĂŞ na zmianĂŞ tematu i wyrwanie go z lekkiego szaÂłu. - MoÂżesz mĂłwiĂŚ na mnie JD, jak wszyscy.

***

Obaj trenerzy stanĂŞli naprzeciw siebie w odlegÂłoÂści jakichÂś piĂŞtnastu metrĂłw. OddzielaÂł ich spory kawaÂłek brukowanej alejki, wokĂłÂł ktĂłrych rosÂły potĂŞÂżne drzewa. WiaÂł lekki wiatr - idealne warunki do walki. Obaj mÂłodzieĂący stali jednak spokojnie, trzymajÂąc w rĂŞkach czerwono-biaÂłe kule. Miranda opuÂściÂła walczÂących z dwĂłch powodĂłw. Po pierwsze, nie lubiÂła walk pokemon. A po drugie, zachciaÂło jej siĂŞ piĂŚ, wiĂŞc udaÂła siĂŞ w stronĂŞ najbliÂższego automatu z zimnymi napojami.
- Zaczynaj - powiedziaÂł spokojnie Tony, mierzÂąc wzrokiem przeciwnika.
- Ok. Przygotuj siĂŞ na przegranÂą. Do ataku, Diddy!
- Bierz go, Cleon!
Z kul, wÂśrĂłd biaÂłych bÂłyskĂłw wyskoczyÂły dwa stworki. Jednym z nich byÂł zielony kameleon, ktĂłrego brzuch przecinaÂł czerwony zygzak. Drugim natomiast byÂła czerwona maÂłpa o dÂługich rĂŞkach z potĂŞÂżnymi piĂŞÂściami. Jego brwi przeksztaÂłciÂły siĂŞ w wstĂŞgi ognia.
- Kecleon - mruknÂąÂł JD, rozpoznajÂąc gatunek pokemona przeciwnika.
- Darmanitan. NiezÂły przedstawiciel - powiedziaÂł spokojnie Emer, juÂż wiedzÂąc, jak ma go pokonaĂŚ. - To bĂŞdzie buÂłka z masÂłem.
- Nie lekcewaÂż Diddy'ego - upomniaÂł go James. - Zaczynamy?
- Zaczynamy - odparÂł Dialgus, uÂśmiechajÂąc siĂŞ pod nosem. Jego Kecleon pochyliÂł siĂŞ lekko, przyjmujÂąc pozycjĂŞ do ataku. WyszczerzyÂł lekko swoje maÂłe, ostre kÂły.
- Diddy, uÂżyj Ognistej PiĂŞÂści!
- Cleon, Pazur Cienia!
Zielony jaszczur popĂŞdziÂł ku czÂłekoksztaÂłtnemu, biorÂąc potĂŞÂżny zamach prawÂą ÂłapÂą. WokĂłÂł jego dÂłoni pojawiÂła siĂŞ smuga niemalÂże czarnego ÂświatÂła, ktĂłra przyjĂŞÂła ksztaÂłt trzech pazurĂłw. Jego cel natomiast stanÂąÂł na tylnych Âłapach, unoszÂąc przed siebie lewÂą ÂłapĂŞ. PÂłomienie otoczyÂły jego piĂŞÂśĂŚ, ktĂłrÂą nakierowaÂł wprost na zbliÂżajÂącego siĂŞ oponenta. Normalnie, przy tej szybkoÂści kameleon wpadÂłby wprost na ten atak, jednak ten daÂł radĂŞ odbiĂŚ w swoje lewo, by ciÂąĂŚ od boku. Ponownie siĂŞ zamachnÂąÂł, wyprowadzajÂąc cios, jednak maÂłpie udaÂło siĂŞ odskoczyĂŚ. PoleciaÂł w gĂłrĂŞ, gdzie otworzyÂł szeroko paszczĂŞ. Tam wypuÂściÂł z niej potok pÂłomieni, ktĂłre popĂŞdziÂły wprost na zielonego gada. Ten z cudem tego uniknÂąÂł, odskakujÂąc w bok.
- Uff... - odetchnÂąÂł z ulgÂą Emer. - Na szczĂŞÂście nie trafiÂł.
- Durne Przegrzanie - warknÂąÂł pod nosem JD. - Strasznie rzadko trafia. Co nie, Dial?
- Dial? - zdziwiÂł siĂŞ Tony.
- Zdrobnienie od Dialgus. A co? ZÂłe? Wolisz moÂże... Dialek?
- Nie. Dial nie jest zÂłe - odparÂł Emer, odwracajÂąc wzrok. Nagle przypomniaÂł sobie o walce. - Cholera! Cleon, Antyczna Moc!
- Co... Walka! - rĂłwnieÂż i James zapomniaÂł na moment, co siĂŞ dzieje. - Diddy, Ochrona!
WokĂłÂł maÂłpy pojawiÂła siĂŞ kula, ktĂłra zaÂświeciÂła zielonym ÂświatÂłem. ByÂła ona cienka, ale i wytrzymaÂła. Przez niÂą widaĂŚ byÂło znieksztaÂłconego Darmanitana. Jednak, nie miaÂło to wyglÂądaĂŚ Âładnie, a byĂŚ funkcjonalne. I takie byÂło. BezksztaÂłtna masa ÂświecÂącej, kamiennej energii wpadÂła wprost na ssaka, jednak zatrzymaÂła siĂŞ na tej cieniutkiej osÂłonie. Spokojnie wytrzymaÂła. Zaraz po tym Darmanitan przypuÂściÂł kontratak. W jego ustach wybuchÂły pÂłomienie, ktĂłre oblegÂły kÂły ssaka. CzÂłekoksztaÂłtny stworek rzuciÂł siĂŞ na oponenta, prĂłbujÂąc zacisnÂąĂŚ szczĂŞkĂŞ na tylnej Âłapie gada. UdaÂło mu siĂŞ. Plan Jamesa zadziaÂłaÂł perfekcyjnie. Tak przynajmniej sÂądziÂł. Nie znaÂł jednak drugiego dna tego posuniĂŞcia.
Kecleon syknÂąÂł cicho, jednak nie zrobiÂł sobie nic wiĂŞcej z tego bĂłlu. Zamiast tego zamachnÂąÂł siĂŞ ÂłapÂą, przypuszczajÂąc pierwszy udany atak w tej walce. CiÂąÂł swoimi ostrymi pazurami prosto w czubek gÂłowy czÂłekoksztaÂłtnego. Idealnie wymierzony cios poskutkowaÂł. Darmanitan nie doÂśĂŚ, Âże oberwaÂł, to jeszcze puÂściÂł kameleona. Ten odskoczyÂł i z daleka przypuÂściÂł kolejny atak. W jego dÂłoniach pojawiÂła siĂŞ bezksztaÂłtna masa kamiennej energii, ktĂłra tym razem trafiÂła wprost w gÂłowĂŞ maÂłpy. Ten efektywny wzglĂŞdem typu atak rzuciÂł na Âłopatki Darmanitana. PoÂłoÂżyÂł siĂŞ na ziemi i juÂż ie wstaÂł.
- Cholera, Diddy!
- Jeden zero - zawoÂłaÂł radoÂśnie Emer, patrzÂąc, jak jego przeciwnik przywoÂłuje pokonanego pokemona do pokeballa i wymienia kule. - Ale, muszĂŞ przyznaĂŚ. Nie byÂło Âłatwo.
- DziĂŞki. Ale uwaÂżaj, bo teraz bĂŞdzie trudniej. Do ataku, Kira! Nocne CiĂŞcie!
Na miejscu pokonanego Darmanitana pojawiÂła siĂŞ czarna wilczyca o biaÂłym, grubym futrze i ostrym rogu - zwiastunka nieszczĂŞÂścia, Absol. W zaskakujÂącym tempie doskoczyÂł do przeciwnika i ciÂąÂł swoim rogiem, ktĂłrego oblegÂła ciemna poÂświata. Atak nie dosiĂŞgnÂąÂł jednak gada, tylko... pluszaka. PojawiÂł siĂŞ on na miejscu Kecleona. On sam znalazÂł siĂŞ nagle za plecami wilczycy i ciÂąÂł jÂą swoimi pazurami. Nie daÂło to zbyt wiele, ale jednak nawet ten atak ÂŚciĂŞcia daÂł choĂŚby i te maÂłe obraÂżenia.
- Substytut, tak? - spytaÂł spokojnie JD.
- DokÂładnie. Szkoda tylko, Âże to rani rĂłwnieÂż i Cleona.
- CoÂś za coÂś, niestety. Kira, Lodowy PromieĂą!
Z ust mrocznego stworka wydobyÂł siĂŞ strumieĂą lodowej energii, skierowany wprost na gÂłowĂŞ Kecleona. Ten nie zdÂąÂżyÂł odskoczyĂŚ, wiĂŞc bÂłĂŞkitny cios trafiÂł wprost na niego. Z powodu uÂżycia substytutu i poprzedniej walki, kameleon byÂł w stanie przyjÂąĂŚ na siebie tylko i wyÂłÂącznie ten jeden, jedyny atak. Po tym zemdlaÂł z braku siÂł.
- Cleon! No nie!
- Jeden jeden, czyÂż nie? - rzekÂł wesoÂło James. - Co ty na to? I nie mĂłw, Âże nie ostrzegaÂłem.
- A ja na to, jak na lato! Wybieram ciĂŞ, Buckie!
KoÂło miejsca, gdzie dotychczas leÂżaÂł pokonany Kecleon pojawiÂł siĂŞ inny, zielony gekon. Ten jednak miaÂł dÂługi ogon, ÂżĂłÂłte kulki na grzbiecie i liÂście, wyrastajÂące z rÂąk. Sceptile, najstarsza forma Treecko, startera z Hoenn, rodzinnego regionu Emera. ZnajÂąc dobrze swojego trenera, doskoczyÂł on do oponenta i ciÂąÂł liÂśĂŚmi na swoich przedramionach. RoÂśliny te zabÂłysÂły na zielono, jednoczeÂśnie siĂŞ wydÂłuÂżajÂąc. Absol jednak nie pozostaÂł mu dÂłuÂżny. Zam zaczÂąÂł atakowaĂŚ, tnÂąc na przemian rogiem i pazurami na swoich przednich Âłapach.
Dwa potĂŞÂżne pokemony na przemian ciĂŞÂły i uderzaÂły siĂŞ, kierujÂąc w najczulsze punkty przeciwnika. ZaczÂąÂł siĂŞ Âśmiertelny taniec, ktĂłry miaÂł siĂŞ zakoĂączyĂŚ juÂż za moment, kiedy jeden z nich upadnie na ziemiĂŞ i juÂż nie wstanie. To, co siĂŞ teraz dziaÂło, moÂżna okreÂśliĂŚ jednym, prostym sÂłowem - potĂŞga. ÂŻaden z napastnikĂłw nie zamierzaÂł odpuÂściĂŚ. Pomimo bĂłlu i kolejnych ran, Âżadna ze stron nie zamierzaÂła odpuÂściĂŚ. Robili to dla swoich trenerĂłw, wiĂŞc nie zamierzali odpuÂściĂŚ...

- SkoĂącz! - zawoÂłaÂł Sceptile, po raz kolejny odbijajÂąc liÂściem ÂłapĂŞ przeciwnika.
- Nie! Ty to zrĂłb! Ja siĂŞ nie poddam! - odparÂła Absol, z furiÂą w oczach opuszczajÂąc rĂłg, by pchnÂąĂŚ nim w brzuch oponenta.

Sceptile odskoczyÂł, by nastĂŞpnie pojawiĂŚ siĂŞ tuÂż za plecami Absol. Tam ponowiÂł atak, tnÂąc od tyÂłu. Wilczyca jednak siĂŞ odwrĂłciÂła, by ponowiĂŚ natarcie. Dwoje potĂŞÂżnych wojownikĂłw zaczĂŞÂło szybki taniec, ponownie atakujÂąc. ZaczĂŞÂło im juÂż powoli siÂły, by ponawiaĂŚ ataki. Dlatego wÂłaÂśnie gadzi stworek odskoczyÂł, by zaÂładowaĂŚ w dÂłoniach zielonÂą kulĂŞ naturalnej energii, ktĂłrÂą rzuciÂł w oponenta. Ta oberwaÂła wprost w kark, wyjÂąc donoÂśne. W to samo miejsce Buckie ponownie uderzyÂł, krzyÂżujÂąc swoje Âłapy. WyleciaÂła z niej smuga ÂżĂłÂłtej energii, ktĂłra powaliÂła Absol na Âłopatki.
- Nie! Kira! - krzyknÂąÂł JD, podbiegajÂąc do swojej podopiecznej. - W porzÂądku?
- Abb... - zamruczaÂła Absol, przymykajÂąc oczy. Zaraz zniknĂŞÂła w czerwonym Âświetle, ktĂłre wciÂągnĂŞÂło jÂą do pokeballa.
- Trzyma siĂŞ? - spytaÂł troskliwie Tony.
- Wyjdzie z tego. Tymczasem my musimy dokoĂączyĂŚ naszÂą walkĂŞ. Do ataku, Krok! Przywal mu z Lodowego Promienia!
Z otwartego pokeballa wypÂłynÂąÂł strumieĂą ÂświatÂła. Nie zmaterializowaÂł siĂŞ od razu w pokemona. Zanim ostatni wybĂłr Jamesa pojawiÂł siĂŞ na umownej arenie, wystrzeliÂł lodowÂą energiĂŞ ku ledwo trzymajÂącemu siĂŞ na nogach Sceptile'owi. Ten, po swojej poprzedniej walce ledwo siĂŞ trzymaÂł na nogach. Nie zamierzaÂł jednak poddaĂŚ siĂŞ bez walki. Dlatego najpierw posÂłaÂł cienki bÂłysk ÂświatÂła ku niebu, a nastĂŞpnie z jego ogona wzniosÂła siĂŞ chmura liÂści, ktĂłra popĂŞdziÂła ku doÂłÂączajÂącemu do walki pokemonowi. MinÂąÂł w locie lodowy promieĂą i uderzyÂł w ÂświeÂżo zmaterializowanego Feraligatra - ostatniÂą formĂŞ wodnego startera z Jotho. Z niebieskiego, Âłuskowatego, umiĂŞÂśnionego ciaÂła wyrastaÂły czerwone, twarde jak skaÂła odpowiedniki pÂłetw, pomagajÂące mu w pÂływaniu. OdskoczyÂł, uderzajÂąc ogonem w podÂłoÂże. Ledwo uniknÂąÂł ataku, czego nie moÂżna powiedzieĂŚ o Sceptile'u. Lodowy promieĂą trafiÂł go prosto w brzuch, zniÂżajÂąc go do parteru. Zaraz po tym zamknÂąÂł oczy i zemdlaÂł.
- Buckie!!! - ryknÂąÂł Tony, biegnÂąc ku leÂżÂącemu na ziemi gadowi. PodbiegÂł do niego i zÂłapaÂł go w ramiona. - Przepraszam, przyjacielu. To siĂŞ juÂż wiĂŞcej nie powtĂłrzy. ObiecujĂŞ.
- W porzÂądku? - zawoÂłaÂł James.
- ÂŚredniawo. Przynajmniej daÂł radĂŞ ci zaszkodziĂŚ.
- Jak? PrzecieÂż Burza LiÂści nie trafiÂła.
- Nie o tym mĂłwiĂŞ - odparÂł Emer, przywoÂłujÂąc pokonanego Sceptile'a do kuli. SiĂŞgnÂąÂł do nerki i wziÂąÂł kolejnÂą kulĂŞ. - Do boju, Igneel! - Z maÂłego przedmiotu w dÂłoni trenera z Hoenn wydobyÂł siĂŞ ognisty, skrzydlaty jaszczur o pÂłonÂącym ogonie - ostatnia forma ognistego startera z Kanto, czyli Charizard. - Igneel, pokaÂż im, czego nauczyliÂśmy siĂŞ w Kanto! SÂłoneczny PromieĂą!
Ognisty jaszczur wyrzuciÂł z siebie potĂŞÂżny strumieĂą roÂślinnej energii, ktĂłry uderzyÂł prosto w brzuch krokodyla, wyrzucajÂąc go kilkanaÂście metrĂłw w tyÂł.
- Jak? - zawoÂłaÂł JD. - PrzecieÂż SÂłoneczny PromieĂą trzeba najpierw zaÂładowaĂŚ!
- SpĂłjrz w gĂłrĂŞ - odparÂł spokojnie Tony. James spojrzaÂł nad siebie i zaraz przymruÂżyÂł oczy. OÂślepiÂło go ÂświatÂło dnia. - SÂłoneczny dzieĂą? - spytaÂł sam siebie. - Ale kiedy?
- Zaraz przed BurzÂą LiÂści - wyjaÂśniÂł Tony. - Nie patrzyÂłeÂś, a Buckie uÂżyÂł tego ruchu. Chyba wiesz, co to robi, prawda?
- Wzmacnia ogniste ataki, osÂłabia wodne, a SÂłoneczny PromieĂą nie musi siĂŞ ÂładowaĂŚ.
- Ma to teÂż pewien minus - dodaÂł Emer, patrzÂąc, jak jego podopieczny lekko krzywi siĂŞ z bĂłlu.
- SÂłoneczna Moc? - spytaÂł James, rozpoznajÂąc umiejĂŞtnoÂśĂŚ jaszczura.
- Tak. ZwiĂŞksza moc specjalnych atakĂłw Igneela w sÂłoĂącu, ale co jakiÂś czas trochĂŞ go rani. Nie zmienia to faktu, Âże zaraz cierpienie siĂŞ skoĂączy. Igneel, SÂłoneczny PromieĂą! PeÂłna moc!
- O nie! Co to, to nie. Tak Âłatwo siĂŞ nie damy! Krok, Hydro Pompa!
Oba pokemony wypuÂściÂły ze swoich paszcz potĂŞÂżne strumienie energii, ktĂłre popĂŞdziÂły ku sobie. ZderzyÂły siĂŞ w poÂłowie dystansu, jednak to atak Charizarda okazaÂł siĂŞ silniejszy. PrzebiÂł siĂŞ przez potok wody pod wysokim ciÂśnieniem, by nastĂŞpnie trafiĂŚ wprost w otwartÂą paszczĂŞ krokodyla. To ponownie odrzuciÂło go w tyÂł, przewalajÂąc na grzbiet. Ten atak byÂł wystarczajÂący, by Feraligatr juÂż nie wstaÂł. ZostaÂł pokonany.
- Krooooook! - zawyÂł James, rzucajÂąc siĂŞ ku podopiecznemu. ZÂłapaÂł go za gÂłowĂŞ, przytulajÂąc do siebie. - Trzymasz siĂŞ? - Ten tylko przytaknÂąÂł, by nastĂŞpnie zamknÂąĂŚ oczy. Nie miaÂł siÂły trzymaĂŚ ich dÂłuÂżej otwartych.
- NiezÂła walka - pogratulowaÂł przeciwnikowi Tony, podchodzÂąc do pokonanego. Igneel siedziaÂł juÂż sobie spokojnie w pokeballu.
- DziĂŞki. Ty teÂż Âświetnie walczyÂłeÂś - odparÂł James, przywoÂłujÂąc Kroka do pokeballa. - Ok, to co chcesz wiedzieĂŚ?
- Czym jest ten kamieĂą, ktĂłry mam.
- To Mega KamieĂą.
- Mega KamieĂą?
- Zaraz ci wszystko wyjaÂśniĂŞ..

ZwyciĂŞÂżyÂł: Drowker wynikiem 5:0

W walce numer 2 zwyciĂŞÂżyÂł Bulbinek stosunkiem gÂłosĂłw 5:0

W walce numer 3 zwyciĂŞÂżyÂł Sky stosunkiem gÂłosĂłw 5:0

W walce numer 4 zwyciĂŞÂżyÂł Fallen stosunkiem gÂłosĂłw 6:0

* * *

Sezon II

Walka numer 6

Uczestniczy: Diana Hunter (teddy) (wyzywajÂący) vs Max Starn (Sky) (wyzwany)
Miejsce: Sumiru Village w Kalos
Przewidywalna data oddania: 5 lutego 2014 roku
Ostateczna data oddania:5 lutego 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

* * *

Walka numer 7

KONIEC REGIONU KALOS

Uczestniczy: Dylan Shapiro (Chaqui) (wyzywajÂący) vs Karl Potyns (Alberto) (wyzwany)
Miejsce:Tower of Mastery w Shalour City
Przewidywalna data oddania: 8 lutego 2014 roku
Ostateczna data oddania:8 lutego 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

* * *

Walka numer 8

Uczestniczy: Luca Aller (Kleszcz) (wyzywajÂący) James David Clarkson(Drowker) (wyzwany)
Miejsce: White Ruins w Unova
Przewidywalna data oddania: 12 lutego 2014 roku
Ostateczna data oddania:15 lutego 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Lubisz skrobaĂŚ rĂłÂżne teksty? Zaczynasz swÂą pisarkÂą przygodĂŞ? Chcesz podnieÂśĂŚ swoje umiejĂŞtnoÂści w pisaniu? A moÂże chcesz siĂŞ zmierzyĂŚ z innymi? W takim razie Bursztynowa Liga jest miejscem dla ciebie. DoÂłÂącz jeszcze dziÂś.

WejdÂź tu

Poleca WÂładimir WÂładimirowicz Putin

Bursztynowa Liga

W walce numer 1 zwyciĂŞÂżyÂł Kuballo stosunkiem gÂłosĂłw 4:1

Sezon II

Walka numer 2

Mike Sterck (Bulbinek) vs Diana Hunter (teddy)

Uczestniczy: Mike Sterck (Bulbinek) (wyzywajÂący) vs Diana Hunter (teddy) (wyzwany)
Miejsce: PokĂŠmon Village w Kalos
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Bulbinek

- Nie mogĂŞ siĂŞ przyzwyczaiĂŚ do twojej nowej aparycji...
- Cicho bÂądÂź! - kapitan Croc skarciÂł Mika szorstkim gÂłosem, zaciskajÂąc i szczerzÂąc swoje kÂły, przy czym wydaÂł cichy, gniewny pomruk.
- Nie przesadzaj... - kontynuowaÂł wÂątek majtek, powoli przechadzajÂąc siĂŞ po Snowbelle. - W gruncie rzeczy jesteÂś teraz... silniejszy. StaĂŚ ciĂŞ na wiĂŞcej, Âłatwiej ci wygrywaĂŚ walki... - Pokemon raz jeszcze zawarczaÂł, spoglÂądajÂąc na towarzysza na wÂściekÂłym spojrzeniem.
- Co z tego, skoro wyglÂądam jak skrzyÂżowanie dinozaura z krokodylem?! Czy wymyÂślajÂąc wizerunek feraligatra, matka natura musiaÂła mieĂŚ aÂż takie poczucie humoru?! - Croc rozÂłoÂżyÂł rĂŞce, unoszÂąc wzrok z rozpaczÂą w niebiosa, na co Mike tylko wzruszyÂł ramionami z cichym westchnieniem. CaÂłej tej scence milczÂąco przyglÂądaÂł siĂŞ zataczajÂący na niebie kĂłÂłka togetic, Plip, w pobliÂżu zaÂś nieustannie krĂŞciÂł siĂŞ bĂŞdÂący bulbasaurem Bernie, ciekawsko zerkajÂąc w kaÂżdy okoliczny zakamarek, i chyba jako jedyny nie przejmujÂąc siĂŞ tÂą rozmowÂą.

- Jakby siĂŞ tak zastanowiĂŚ... trochĂŞ sam dokÂładasz cegieÂłkĂŞ do tego komizmu - rzekÂł Mike, na co kapitan zatrzymaÂł siĂŞ. Przez "cegieÂłkĂŞ" majtek rozumiaÂł stary strĂłj Croca - dokÂładnie ten sam, w ktĂłrym chodziÂł od zawsze, a ktĂłry na feraligetrzej wersji pokemona wyglÂądaÂł - delikatnie mĂłwiÂąc - niczym dzieciĂŞcy, we wszystkich moÂżliwych miejscach uciskajÂąc niebieskiego stworka i dajÂąc siĂŞ zapiÂąĂŚ jedynie z najwiĂŞkszym trudem, po kilkuminutowych mĂŞczarniach. CaÂłe piĂŞkno i dostojnoÂśĂŚ granatowego pÂłaszcza wraz z ewolucjÂą wyparowaÂły niczym kamfora, zaÂś jedynym dobrze wyglÂądajÂącym na pokemonie elementem byÂł kapelusz z rĂłÂżowym piĂłrem, niewiele to jednak pomagaÂło wobec zupeÂłnego braku synergii z pozostaÂłÂą czĂŞÂściÂą ubrania.
- Mam chodziĂŚ po mieÂście goÂły?! - zapytaÂł kapitan z wyrzutem, na co Mike spojrzaÂł na niego z konsternacjÂą, zupeÂłnie nie wiedzÂąc, co powinien odpowiedzieĂŚ. Gdyby nie byÂł to Croc, zapewne w tej chwili wybuchÂłby Âśmiechem, niemniej przez szacunek dla swojego towarzysza, jak rĂłwnieÂż przez wzglÂąd na jego wybuchowy charakter, majtek tylko westchnÂąÂł cicho, przyglÂądajÂąc mu siĂŞ od stĂłp do gÂłĂłw.
- No wiesz... - zaczÂąÂł nieÂśmiaÂło brunet, po czym na chwilĂŞ zamyÂśliÂł siĂŞ. - W gruncie rzeczy kaÂżdy pokemon chodzi po mieÂście goÂły...
- Ja nie jestem kaÂżdy pokemon! - odpowiedziaÂł krĂłtko Croc, zaraz po swoich sÂłowach znĂłw ruszajÂąc naprzĂłd w jeszcze wiĂŞkszej wÂściekÂłoÂści. GÂłoÂśno sapiÂąc i dyszÂąc, kapitan szedÂł krokiem tak szybkim, iÂż Mike musiaÂł niemal biec, aby utrzymaĂŚ jego tempo. - Wiesz, Âże kwestia stroju niedÂługo rozwiÂąÂże siĂŞ sama. Ale wyglÂądu nic mi nie przywrĂłci! BĂŞdĂŞ feraligatrem do koĂąca swoich dni i juÂż nigdy nie powrĂłcĂŞ do dawnej, dostojnej i piĂŞknej postaci! Dlaczego nie zadbaÂłem zawczasu o zapobieÂżenie ewolucji?! - Mike zbyÂł milczeniem Âżale feraligatra, wzdychajÂąc przy tym jedynie i modlÂąc siĂŞ w duchu, Âżeby dawny Croc wreszcie wrĂłciÂł. To znaczy to niewÂątpliwie dalej byÂł ten dawny Croc, ktĂłry kiedy siĂŞ zirytowaÂł, potrafiÂł klÂąĂŚ na czym Âświat stoi i nie przyjmowaÂł do wiadomoÂści Âżadnego, nawet najbardziej logicznego wytÂłumaczenia dla pewnych zjawisk, niemniej jego obecny stan utrzymywaÂł siĂŞ od kilku dni, a konkretnie odkÂąd zmieniÂł swojÂą postaĂŚ, co trochĂŞ niepokoiÂło Mika. Wprawdzie w brunecie ciÂągle tkwiÂło przekonanie, Âże wreszcie feraligatr siĂŞ do nowej formy przyzwyczai, zadawaÂł sobie jednak w duchu pytanie: ile to moÂże jeszcze trwaĂŚ? DzieĂą, dwa, tydzieĂą, miesiÂąc? Czy moÂże nawet rok? Ile czasu jeszcze musi upÂłynÂąĂŚ, zanim kapitan wreszcie pogodzi siĂŞ z nowym stanem rzeczy i wrĂłci do stanu mentalnego "sprzed wypadku", na nowo cieszÂąc siĂŞ swoim Âżyciem?

- Czekaj, Croc! - krzyknÂąÂł Mike, na co pokemon z gniewem w oczach przystopowaÂł, wlepiajÂąc wÂściekÂłe Âślepia w majtka. - JeÂśli tak dalej bĂŞdziesz pĂŞdziÂł, zgubimy Berniego! - dodaÂł chudy jak patyk brunet, na co kapitan kilkukrotnie gÂłoÂśno i ostentacyjnie westchnÂąÂł.
- Bernie... - wymamrotaÂł gniewnie. - Ta sierota... Gdzie on...? - Po chwili uwaÂżnego rozglÂądania siĂŞ, Croc dostrzegÂł w oddali zielonego pokemona, zaraz zaciskajÂąc piĂŞÂśĂŚ i rozpoczynajÂąc marsz w jego kierunku. Bulabasaur wÂłaÂśnie w tej chwili zapoznawaÂł siĂŞ dokÂładnie z budowÂą jednej z miejskich kratek Âściekowych, z ciekawoÂściÂą wtykajÂąc do Âśrodka nos i zaglÂądajÂąc z nieskrywanym zainteresowaniem do Âśrodka, a Âże nie interesowaÂł siĂŞ przy tym boÂżym Âświatem - w szczegĂłlnoÂści zaÂś kapitanem - gÂłoÂśno wrzasnÂąÂł, poczuwszy potĂŞÂżne uszczypniĂŞcie w ucho, kiedy feraligatr chwyciÂł wytargaÂł go za nie, siÂłÂą odciÂągajÂąc z powrotem na na Âśrodek chodnika. - Czy ty naprawdĂŞ nie masz za grosz wyczucia chwili?! - krzyknÂąÂł pokemon na zielonego stworka, ktĂłry z zaciÂśniĂŞtymi zĂŞbami podÂąÂżaÂł za ciÂągnÂącym go Crociem, wijÂąc siĂŞ z bĂłlu. - I poza tym... naprawdĂŞ musisz zerkaĂŚ wszĂŞdzie?! Absolutnie wszĂŞdzie?! Nos masz upaĂŚkany! - Croc puÂściÂł Berniego, na co ten, wciÂąÂż nieco oszoÂłomiony, widowiskowym zezem zerknÂąÂł na swĂłj front, caÂły mokry za sprawÂą wody, ktĂłra ÂściekajÂąc ze snowbelle'owych, peÂłnych Âśniegu tras, siÂłÂą rzeczy pokrywaÂła kaÂżdy tutejszy Âściek. Co gorsza - akurat dotykana przez bulbasaura kratka byÂła brudna, w zwiÂązku z czym pokemon musiaÂł spĂŞdziĂŚ dÂłuÂższÂą chwilĂŞ na Âścieraniu brÂązowej plamy z nosa, co szÂło mu doÂśĂŚ nieudolnie za sprawÂą krĂłtkich Âłapek, kapitan zaÂś w swoim obecnym humorze nie byÂł skory do wspomoÂżenia towarzysza.

- I teraz idziemy grzecznie do celu, tak? - rzekÂł feraligatr, przykÂładajÂąc rĂŞce do bioder i wzrokiem karcÂącego rodzica spoglÂądajÂąc na Berniego. - Bez zbaczania z drogi, zaglÂądania wszĂŞdzie i wÂąchania kratek Âściekowych. Czy wyraziÂłem siĂŞ jasno? - Zielony pokemon niepewnie przytaknÂąÂł, na co Croc posÂłaÂł mu jeszcze jedno gniewne spojrzenie - podkreÂślajÂąc nim, iÂż nie Âżartuje - po czym znĂłw ruszyÂł do przodu, tym razem wolniej, choĂŚ wciÂąÂż bez uÂśmiechu na twarzy.

- Chyba juÂż jesteÂśmy - rzekÂł po kilku minutach marszu Mike, na co kapitan cicho westchnÂąÂł, spoglÂądajÂąc w gĂłrĂŞ. Wielki, brÂązowy, stylizowany na reklamĂŞ Âśredniowiecznego cechu szyld z napisem "Krawiec" byÂł widoczny z oddali, pod nim zaÂś znajdowaÂło siĂŞ wejÂście do niewielkiego, umieszczonego na parterze kamienicy lokalu. Jako Âże to miejsce, znane juÂż od trzech dni, byÂło celem wyprawy caÂłej kompanii, Mike, Croc i Bernie niezwÂłocznie udali siĂŞ Âśrodka, zaÂś niezbyt dobrze czujÂący siĂŞ w zamkniĂŞtej przestrzeni Plip po prostu schowaÂł siĂŞ do pokeballa. Jak siĂŞ okazaÂło, nie byli oni jedynymi goÂśĂŚmi; przy duÂżej, ciemnobrÂązowej ladzie staÂła drobna, ciemnowÂłosa brunetka, toczÂąc rozmowĂŞ z podstarzaÂłym, czĂŞÂściowo siwym i czĂŞÂściowo Âłysym, chudym staruszkiem - wÂłaÂścicielem tego przybytku. WokĂłÂł na wszystkie strony krĂŞciÂł siĂŞ luxio, ktĂłry byÂł najprawdopodobniej pokemonem klientki.
- A jeszcze... moÂże mi pan pokazaĂŚ ten? - zaptaÂła nieznajoma postaĂŚ, na co mĂŞÂżczyzna z uÂśmiechem podaÂł kobiecie kawaÂłek ciemnoczerwonego materiaÂłu z wystawy, ktĂłry ta wziĂŞÂła do rĂŞki, delikatnie dotykajÂąc.
- Oficjalnie ten kolor nazywany jest nadczerwieniÂą krĂłlewskÂą, choĂŚ w potocznym jĂŞzyku mĂłwi siĂŞ o nim "ciemna krew" - rzekÂł krawiec. - Tej nazwy siĂŞ nie stosuje tylko dlatego, Âże u niektĂłrych budzi negatywne skojarzenia. - Kobieta kiwnĂŞÂła potakujÂąco gÂłowÂą, w tym samym czasie zaÂś staruszek daÂł Mikowi znak, aby jeszcze chwilĂŞ poczekaÂł. ChcÂąc nie chcÂąc, Croc i majtek stanĂŞli w kÂąciku, kiedy Bernie, jak to miaÂł w zwyczaju, krĂŞciÂł siĂŞ na wszystkie strony, zaglÂądajÂąc w kaÂżdy zakamarek lokalu.

- A nie myÂślaÂłeÂś o zmianie imienia? - zapytaÂł nagle Mike Croca, ktĂłry nieco zbity z tropu, spojrzaÂł na niego, nie do koĂąca bĂŞdÂąc pewnym, jak zareagowaĂŚ. - No wiesz, Croc pasowaÂło idealnie do croconawa... ale do feraligatra? MoÂże wybraÂłbyÂś coÂś pasujÂącego do tej nowej aparycji? - Kapitan spoglÂądaÂł na swojego kompana z nieskrywanym zdziwieniem w oczach, tak jakby nie docieraÂła do niego wÂłaÂśnie zasÂłyszana propozycja. - No wiesz, Feral... Albo kapitan Feraliga... - Na ostatni wariant pokemon parsknÂąÂł Âśmiechem, powoli odzyskujÂąc dobry humor. ZresztÂą w gruncie rzeczy o to chodziÂło Mikowi; sposĂłb byÂł moÂże prosty, latwy do odczytania i oparty na wykpieniu swoich wÂłasnych pomysÂłĂłw, aczkolwiek chyba skuteczny skoro, Croc byÂł w stanie siĂŞ przynajmniej uÂśmiechnÂąĂŚ. - MoÂże byĂŚ teÂż krĂłtko i zwiĂŞÂźle: Fera. - Kapitan pokiwaÂł przeczÂąco gÂłowÂą z wielkim uÂśmiechem na twarzy, tak jakby lekko nie dowierzajÂąc. Przez chwilĂŞ spoglÂądaÂł na Mika, ktĂłry sam byÂł chyba rozbawiony wÂłasnymi propozycjami, po czym westchnÂąÂł cicho, upewniajÂąc siĂŞ krĂłtkim spojrzeniem, Âże krawiec wciÂąÂż jest zajĂŞty.
- Nie moÂżesz tego pamiĂŞtaĂŚ, ale odkÂąd siĂŞ urodziÂłem, zawsze byÂłem Croc - rzekÂł kapitan, skupiajÂąc swojÂą uwagĂŞ na majtku. - Nawet jako totodile'a nazywano mnie Crociem i teraz, jako feraligatr, pozostanĂŞ nim. Takie imiĂŞ nadano mi przy narodzinach i takie noszĂŞ do teraz. I choĂŚ moÂże siĂŞ wydawaĂŚ to dziwne, stoi za nim pewna banalna logika... - Kapitan cicho westchnÂąÂł. - Niemniej gdybym zaczÂąÂł opowiadaĂŚ, musiaÂłbym poruszyĂŚ kilka innych wÂątkĂłw. - Kapitan uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ, zaÂś Mike przytaknÂąÂł mu gÂłowÂą. - Zostawmy to na jakiÂś dÂłuÂższy wieczĂłr, zwÂłaszcza Âże nasza kolej!

Croc idealnie wyczuÂł moment, w ktĂłrym krawiec ÂżegnaÂł siĂŞ z klientkÂą z uÂśmiechem na twarzy.
- ProszĂŞ w takim razie daĂŚ znaĂŚ, kiedy pani siĂŞ zdecyduje, wtedy zdejmiemy miarĂŞ - rzekÂł do kobiety, ta natychmiast przytaknĂŞÂła.
- OczywiÂście, myÂślĂŞ, Âże wrĂłcĂŞ najdalej za dwa dni - odpowiedziaÂła, bĂŞdÂąc wyraÂźnie w bardzo dobrym humorze. - I bardzo dziĂŞkujĂŞ za fachowe porady. Do widzenia! - Klientka gestem rĂŞki przywoÂłaÂła do siebie luxio, ktĂłry posÂłusznie udaÂł siĂŞ z niÂą na zewnÂątrz, krawiec zaÂś jeszcze uniĂłsÂł dÂłoĂą w geÂście poÂżegnania, po czym westchnÂąÂł radoÂśnie, spoglÂądajÂąc na kolejnych przybyszĂłw. - Ach, pamiĂŞtam, jakÂże mĂłgÂłbym zapomnieĂŚ! Sam kapitan Croc! Co jak co, trudno nie pamiĂŞtaĂŚ jednego z dwĂłch nieczÂłowieczych klientĂłw w Âżyciu! Drugi byÂł meowthem, ale mniejsza o to, w gruncie rzeczy czujĂŞ siĂŞ dumny, Âże nawet wÂśrĂłd pokemonĂłw sÂłynĂŞ! - Staruszek parsknÂąÂł Âśmiechem. - Koniec tych dygresji, nie bĂŞdĂŞ panĂłw dÂłuÂżej zanudzaÂł! ProszĂŞ zaczekaĂŚ chwileczkĂŞ! - rzekÂł, po czym nucÂąc coÂś pod nosem, tanecznym krokiem udaÂł siĂŞ na zaplecze. Zza drzwi dostrzec moÂżna byÂło sporo paczek, ÂświadczÂących o caÂłkiem duÂżym popycie na snowbelle'owe stroje, wÂśrĂłd ktĂłrych mĂŞÂżczyzna grzebaÂł siĂŞ przez dÂłuÂższÂą chwilĂŞ, poszukujÂąc tej wÂłaÂściwej. W miĂŞdzyczasie bulbasaur podszedÂł do Croca, z pytajÂącym wzrokiem szepczÂąc mu coÂś po pokemonowemu.

DokÂładnie w chwili, w ktĂłrej krawiec opuÂściÂł zaplecze, trzymajÂąc w rĂŞku pakunek, feraligatr parsknÂąÂł Âśmiechem, co natychmiast spotkaÂło siĂŞ z reakcjÂą.
- CĂłÂż tak pana rozbawia, panie kapitanie? - zapytaÂł mĂŞÂżczyzna Âśpiewnie, na co niebieski stworek pokiwaÂł przeczÂąco gÂłowÂą, z radoÂściÂą spoglÂądajÂąc na swojego zielonego pobratymcĂŞ.
- Ta Âłajza siĂŞ nigdy nie nauczy... - rzekÂł bĂŞdÂący wyraÂźnie w dobrym humorze Croc, po czym skierowaÂł swojÂą uwagĂŞ na starca. - Wie pan, Bernie ma taki dziwny zwyczaj, Âże czegokolwiek nie zobaczy, chce siĂŞ temu przyjrzeĂŚ dokÂładnie. Nawet jeÂśli to coÂś naleÂży do obcego, ktĂłrego juÂż dawno nie ma. - Kapitan zerknÂąÂł z ironicznym uÂśmieszkiem na bulbasaura, ktĂłry nieco siĂŞ zawstydziÂł, rumieniÂąc siĂŞ na twarzy.
- A cĂłÂż mu takiego wpadÂło w oko? - zapytaÂł mĂŞÂżczyzna, podajÂąc przy okazji Mikowi paczkĂŞ.
- Ech, co tu gadaĂŚ... - Feraligatr machnÂąÂł dÂłoĂąmi z dezaprobatÂą. - ZobaczyÂł jakÂąÂś czarnÂą szkatuÂłkĂŞ w pysku luxio i teraz chce koniecznie siĂŞ jej przyjrzeĂŚ. Podobno miaÂła takie bÂłyszczÂące, zÂłote zamkniĂŞcie...
- Zaraz... - szepnÂąÂł staruszek, mruÂżÂąc oczy. - Czarna szkatuÂłka... ze zÂłotym zamkniĂŞciem?! - MĂŞÂżczyzna podskoczyÂł jako oparzony, kiedy Mike i Croc wymienili miĂŞdzy sobÂą niepewne spojrzenia. Krawiec schyliÂł siĂŞ pod ladĂŞ, kucajÂąc i wypatrujÂąc czegoÂś wzrokiem, po chwili zaÂś westchnÂąÂł, ÂłapiÂąc siĂŞ za gÂłowĂŞ i krĂŞcÂąc niÂą z niedowierzaniem. - A wydawaÂła siĂŞ taka miÂła...

Na chwilĂŞ zapanowaÂła konsternacja, podczas ktĂłrej ekipa Croca spoglÂądaÂła po sobie, staruszek zaÂś zagryzaÂł wargi, wciÂąÂż nie mogÂąc uwierzyĂŚ w to, co usÂłyszaÂł.
- CaÂły dzisiejszy utarg szlag trafiÂł - wymamrotaÂł cicho, wyraÂźnie nie mogÂąc siĂŞ pogodziĂŚ z tym faktem. - Tyle razy mi mĂłwili, Âże to zaufanie do ludzi mnie kiedyÂś na manowce sprowadzi... Nawet nie pomyÂślaÂłbym, Âże ten radoÂśnie biegajÂący luxio...
- Zaraz, zaraz! - wtrÂąciÂł nagle Croc, zaciskajÂąc piĂŞÂśĂŚ. - ZostaÂł pan okradziony, czyÂż nie? - MĂŞÂżczyzna przytaknÂąÂł, na co pokemon spowaÂżniaÂł, wymieniajÂąc porozumiewawcze spojrzenie z majtkiem. - Idziemy, Mike! - rzekÂł gÂłoÂśno i stanowczo, czemu jego towarzysz nie ÂśmiaÂł siĂŞ sprzeciwiĂŚ. - Skoro Bernie byÂł Âświadkiem zdarzenia i nie zapobiegliÂśmy kradzieÂży, naprawienie bÂłĂŞdu to dla mnie sprawa honoru! JeÂśli nie znajdziemy tej zÂłodziejki, zmieniam imiĂŞ na kapitan Feraliga!

OpuÂściwszy lokal, feraligatr zaczÂąÂł rozglÂądaĂŚ siĂŞ wokĂłÂł, poszukujÂąc ÂśladĂłw, podczas gdy Mike siĂŞgnÂąÂł po pokeballa, wypuszczajÂąc ponownie Plipa. Togetic w pierwszej chwili uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ radoÂśnie, szybko jednak spostrzegÂł, iÂż towarzysze nie podzielajÂą jego nastroju, wobec czego zaraz spowaÂżniaÂł, obserwujÂąc sytuacjĂŞ.
- Szukamy zÂłodziejki, maÂły - rzekÂł do biaÂłego pokemona kapitan, nawet nie odwracajÂąc w jego kierunku wzroku, ciÂągle bowiem szukaÂł ÂśladĂłw. - Drobna, ciemnowÂłosa kobieta, czarne spodnie, cienka, dÂżinsowa kurtka; bardzo charakterystyczna, na pewno rozpoznasz - dodaÂł jeszcze feraligatr, na co Plip zasalutowaÂł, wzbijajÂąc siĂŞ w gĂłrĂŞ. Przez dÂłuÂższÂą chwilĂŞ togetic krĂŞciÂł siĂŞ w powietrzu, poszukujÂąc zÂłodziejki, kiedy w tym samym czasie reszta kompanii poszukiwaÂła naziemnych ÂśladĂłw.

- Chyba nic nie widzi... - rzekÂł po jakimÂś czasie Mike, spoglÂądajÂąc wymownie na togetica, ktĂłry rzeczywiÂście nie dawaÂł sygnaÂłu o dostrzeÂżeniu czegoÂś interesujÂącego.
- Cholera...! - zaklÂąÂł pod nosem Croc, zaciskajÂąc zĂŞby. - Im dÂłuÂżej zwlekamy, tym gorzej dla nas, ona znajduje siĂŞ coraz dalej. Trzeba dziaÂłaĂŚ! - Kapitan przybraÂł bojowÂą minĂŞ, tak jak i majtek, ktĂłry doskonale rozumiaÂł, iÂż idzie tutaj nie tylko o skradzione pieniÂądze, ale i o honor jego przyjaciela. - ÂŚlady na Âśniegu wskazujÂą, Âże mogÂła pĂłjÂśĂŚ tylko dwiema drogami - kontynuowaÂł feraligatr, rozglÂądajÂąc siĂŞ. - Jedna z nich prowadzi do miasta, druga - na zewnÂątrz, na poÂłudnie. MyÂślĂŞ, Âże w tych okolicznoÂściach powinniÂśmy siĂŞ rozdzieliĂŚ. - Majtek przytaknÂąÂł kapitanowi, to samo uczyniÂł Plip, ktĂłry odpuÂściÂł juÂż powietrze oszukiwania, tak jak i - o dziwo - skupiony na zadaniu Bernie. - Ja zwiedzĂŞ miasto, wy udacie siĂŞ dalej drogÂą 20. JakieÂś pytania? - Mike pokiwaÂł przeczÂąco gÂłowÂą, co nie zaskoczyÂło Croca ani trochĂŞ. - W takim razie rozpoczynamy poszukiwania! Natychmiast, zanim zupeÂłnie zgubimy trop!

[Witam, jestem bezmyÂślnym botem reklamowym pewnej gry online, ale mimo tego i tak nie obsÂługujĂŞ BBCode.]***[/align]

- Czy my gdziekolwiek tĂŞdy wreszcie dojdziemy? - zapytaÂł sam siebie na gÂłos Mike, przedzierajÂąc siĂŞ przez kolejne partie gÂąszczu na trasie. Obok niego szedÂł Bernie - o dziwo, doskonale rozumiejÂący powagĂŞ sytuacji i unikajÂący zbaczania z drogi - a gdzieÂś nisko w pobliÂżu leciaÂł Plip, ktĂłry wÂśrĂłd gĂŞsto poÂłoÂżonych drzew musiaÂł darowaĂŚ sobie powietrzne poszukiwania. Z kompaniÂą nie byÂło Croca, on bowiem waÂłĂŞsaÂł siĂŞ w tym czasie gdzieÂś w Snowbelle, niemniej nie to stanowiÂło najwiĂŞkszy problem Mika; krĂŞcÂąc siĂŞ od kilku godzin po okolicy, zupeÂłnie straciÂł orientacjĂŞ w terenie, i nawet nie wiedziaÂł, czy zbliÂża siĂŞ, czy teÂż oddala od koĂąca trasy. O ile w ogĂłle miaÂła ona jakiÂś koniec inny niÂż Snowbelle - bo i w to majtek zaczÂąÂł powÂątpiewaĂŚ.

- Bulba! - krzyknÂąÂł nagle z nieskrywanÂą radoÂściÂą Bernie, na co majtek podniĂłsÂł oczy do gĂłry... i natychmiast uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ wraz z nim! Na kraĂącu spowitej leÂśnym pĂłÂłmrokiem trasy znajdowaÂł siĂŞ niewielki, drewniany drogowskaz, na nim zaÂś czarny napis nie do przeoczenia: Pokemon Village. Droga miaÂła jednak koniec! Uradowany Mike westchnÂąÂł cicho, ocierajÂąc pot z czoÂła, po czym powoli ruszyÂł w kierunku wioski, w gruncie rzeczy nie wiedzÂąc, czego siĂŞ spodziewaĂŚ. SÂłyszaÂł wprawdzie jakieÂś plotki o okolicy, ktĂłre lubiÂą krÂąÂżyĂŚ wÂśrĂłd marynarzy, niemniej nawet nie przypuszczaÂł, Âże Pokemon Village moÂże znajdowaĂŚ siĂŞ wÂłaÂśnie tutaj. MÂłodzieniec szeroko rozdziawiÂł usta, rozglÂądajÂąc siĂŞ wokĂłÂł i powoli spacerujÂąc po mekce pokemonĂłw, rĂłwnieÂż Bernie, oszoÂłomiony cudownoÂściÂą tego miejsca, na chwilĂŞ zapomniaÂł o poszukiwaniach, znĂłw rozglÂądajÂąc siĂŞ za kaÂżdym interesujÂącym krzakiem, drzewem czy kĂŞpÂą trawy.

- MoÂże i jej nie znaleÂźliÂśmy... ale warto byÂło - szepnÂąÂł cicho majtek, nie mogÂąc wyjÂśĂŚ z podziwu. - Kiedy opowiem Crocowi... ZresztÂą... - ChÂłopak uÂśmiechaÂł siĂŞ szeroko, nieustannie obserwujÂąc to miejsce, przy czym kiwaÂł ciÂągle gÂłowÂą z niedowierzaniem. JednoczeÂśnie w powietrze wzniĂłsÂł siĂŞ Plip, aby z gĂłry poobserwowaĂŚ piĂŞkno natury; pokemonowy matecznik robiÂł niesamowite wraÂżenie, zaÂś kaÂżdy kwiat, krzak czy nawet ÂźdÂźbÂło trawy zdawaÂł siĂŞ ÂżyĂŚ tutaj w idealnej harmonii z dzikimi stworzeniami. Raj na ziemi...

- Tic! - pisnÂąÂł nagle togetic, zatrzymujÂąc siĂŞ w powietrzu. - Tiiic! - pisnÂąÂł raz jeszcze; ewidentnie coÂś zobaczyÂł, i bynajmniej nie byÂł to chyba widok najszczĂŞÂśliwszy. Pokemon wskazaÂł skrzydÂłem przed siebie, na co Mike i Bernie, nie zwlekajÂąc, ruszyli do przodu, niemal biegnÂąc. CzyÂżby...?

Majtek juÂż z oddali rozpoznaÂł kobietĂŞ, ktĂłra zdawaÂła siĂŞ zupeÂłnie nie przejmowaĂŚ faktem bycia poszukiwanÂą. CiemnowÂłosa zÂłodziejka siedziaÂła uÂśmiechniĂŞta na czerwonym kocu pod drzewem niedaleko strumyka, obok niej zaÂś staÂł luxio, karmiony przez swoja wÂłaÂścicielkĂŞ. Nie zwlekajÂąc i wymieniajÂąc porozumiewawcze spojrzenia z pokemonami, Mike podbiegÂł do kobiety, asekurowany z dwĂłch stron przez swoich podopiecznych, ktĂłrzy odcinali drogĂŞ ucieczki.
- Daleko siĂŞ schowaÂłaÂś! - rzekÂł do zupeÂłnie zaskoczonej brunetki, ktĂłra na chwilĂŞ przerwaÂła karmienie. Kobieta zmruÂżyÂła oczy, powaÂżniejÂąc i spoglÂądajÂąc na Mika, nie wyglÂądaÂło jednak na to, Âżeby coÂś rozumiaÂła... albo dobrze graÂła.
- Zaraz... Ty jesteÂś tym goÂściem od kapitana Croca, prawda? - zapytaÂła, na co majtek przytaknÂąÂł jej. Kobieta uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ delikatnie, po czym powoli podniosÂła siĂŞ, otrzepujÂąc ze spodni ÂźdÂźbÂła trawy i podchodzÂąc do mÂłodzieĂąca. - Diana Hunter, miÂło mi - rzekÂła, podajÂąc dÂłoĂą, ktĂłrej jednak brunet nie przyjÂąÂł.
- Mam dziwne uczucie, Âże siĂŞ nie rozumiemy... - powiedziaÂł niepewnie Mike, spoglÂądajÂąc na nieco oszoÂłomionÂą zÂłodziejkĂŞ. - PrzybyÂłem tutaj w celu odzyskania wÂłasnoÂści pewnego krawca, czego powinna siĂŞ pani domyÂśliĂŚ...
- WÂłasnoÂści... krawca? - Diana zmruÂżyÂła oczy raz jeszcze, tak jakby nie dowierzaÂła. Plip zapiszczaÂł, Bernie natomiast wydaÂł z siebie groÂźny pomruk...
- Czarnej szkatuÂłki o zÂłotym zamkniĂŞciu - dodaÂł Mike, na co kobieta natychmiast parsknĂŞÂła gÂłoÂśnym Âśmiechem, ÂłapiÂąc siĂŞ za brzuch. Tego zachowania Mike nie rozumiaÂł zupeÂłnie; wrodzona nieÂśmiaÂłoÂśĂŚ i zupeÂłne zaskoczenie sytuacjÂą nie pozwoliÂły mu zadaĂŚ pytania, niemniej Diana postanowiÂła wyjaÂśniĂŚ sprawĂŞ sama.
- RzeczywiÂście, ten krawiec miaÂł czarnÂą szkatuÂłkĂŞ. I jÂą nawet widziaÂłam - zaczĂŞÂła, powoli dochodzÂąc do siebie. - I w gruncie rzeczy masz racjĂŞ w poÂłowie: jestem zÂłodziejkÂą. Ale nie okradÂłam go! - Kobieta uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, mÂłodzieniec natomiast zgÂłupiaÂł zupeÂłnie; mimo Âże nie do koĂąca ufaÂł tej postaci, zwÂłaszcza wobec tak naiwnie brzmiÂącej deklaracji, postanowiÂł daĂŚ jej szansĂŞ zakoĂączenia wÂątku. - MĂłj luxio planowaÂł zabranie ze sobÂą tych pieniĂŞdzy, wszak po to go szkoliÂłam, aby niepostrzeÂżenie kradÂł, szybko jednak pouczyÂłam go, Âże to byÂłoby idiotyczne. - Diana spowaÂżniaÂła, skupiajÂąc swĂłj wzrok na Miku. - Po prostu to zÂły pomysÂł okradaĂŚ czÂłowieka, ktĂłry ma ci uszyĂŚ nowe ubranie... A przynajmniej przed uszyciem go!

Mike szeroko rozdziawiÂł usta, nie do koĂąca dowierzajÂąc, choĂŚ wersja Diany rzeczywiÂście wydawaÂła siĂŞ spĂłjna. RĂłwnieÂż pokemony pozostawaÂły w pogotowiu, mimo Âże nie wyglÂądaÂło na to, Âżeby akcja miaÂła siĂŞ dalej rozwinÂąĂŚ.
- Nowe ubranie jest mi potrzebne do pewnych celĂłw... operacyjnych, ale nie bĂŞdĂŞ ciĂŞ wtajemniczaĂŚ - dodaÂła jeszcze kobieta, w ktĂłrej oku pojawiÂł siĂŞ zawadiacki bÂłysk.
- ChwileczkĂŞ... - wtrÂąciÂł jeszcze Mike, namyÂślajÂąc siĂŞ. - PrzecieÂż skoro nie ukradÂłaÂś szkatuÂłki... jakim cudem krawiec nie mĂłgÂł jej znaleÂźĂŚ? - Diana zrobiÂła wielkie oczy, rozkÂładajÂąc rĂŞce.
- Nie wiem - odpowiedziaÂła obojĂŞtnym gÂłosem, wskazujÂącym na to, e faktycznie nie znaÂła odpowiedzi. - MoÂże po prostu luxio odÂłoÂżyÂł jÂą na inne miejsce? - Mike cicho westchnÂąÂł.
- Niech bĂŞdzie... - dodaÂł nieÂśmiaÂło, ze zrezygnowaniem spuszczajÂąc rĂŞce. WyglÂądaÂł na nieco zagubionego w tej sytuacji, niemniej ziarno niepewnoÂści w nim zasiane byÂło wystarczajÂąco duÂże, aby darowaÂł zÂłodziejce. - Bez dowodu nie ma winy - dodaÂł jeszcze, powoli odwracajÂąc siĂŞ. - Ale w Snowbelle na pewno dopytam krawca o tĂŞ sprawĂŞ. Jedyna droga z Pokemon Village prowadzi zaÂś wÂłaÂśnie przez Snowbelle... - Diana uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ delikatnie, majtek natomiast daÂł znaĂŚ pokemonom, aby odpuÂściÂły i ruszyÂły w drogĂŞ powrotnÂą. Daleko jednak nie zaszedÂł, gdyÂż zatrzymaÂła go niedawna rozmĂłwczyni.

- Zaraz, zaraz! - krzyknĂŞÂła Diana, na co mÂłodzieniec odwrĂłciÂł siĂŞ. - Po pierwsze: nie przedstawiÂłeÂś siĂŞ.
- Mike Sterck - odpowiedziaÂł krĂłtko majtek, co wyraÂźnie poprawiÂło humor kobiety.
- ÂŚwietnie - rzekÂła. - No wiĂŞc po drugie: naprawdĂŞ myÂślisz, Âże moÂżesz mnie ot tak oskarÂżyĂŚ niesÂłusznie o kradzieÂż i po prostu sobie pĂłjÂśĂŚ?! - Majtek nieco zdziwiÂł siĂŞ temu oÂświadczeniu, co szybko dostrzegÂła zÂłodziejka, kontynuujÂąc monolog. - Skoro juÂż siÂłÂą rzeczy spotkaliÂśmy siĂŞ ze sobÂą, proponujĂŞ pojedynek. Bez zobowiÂązaĂą, chcĂŞ siĂŞ po prostu odegraĂŚ za tĂŞ szopkĂŞ. Ile masz pokemonĂłw? - Mike spojrzaÂł najpierw na Berniego, potem na Plipa.
- Dwa... - odrzekÂł niepewnie. - To znaczy jest jeszcze Croc, ale on teraz pewnie szuka ciĂŞ gdzieÂś w Snowbelle... - Diana spochmurniaÂła.
- Ech... - westchnĂŞÂła cicho. - A tak chciaÂłam zawalczyĂŚ kiedyÂś z gadajÂącym pokemonem... - Kobieta przewrĂłciÂła oczami, spoglÂądajÂąc ku niebu, tak jakby zastanawiaÂła siĂŞ, co zamierza zrobiĂŚ. WyglÂądaÂło na to, iÂż brak kapitana w pobliÂżu wywoÂłaÂł u niej wielki zawĂłd. - Trudno, wyzwanie rzucone! - krzyknĂŞÂła, uÂśmiechajÂąc siĂŞ raz jeszcze.
- NiechÂże wiĂŞc bĂŞdzie - rzekÂł Mike, przybierajÂąc bojÂą minĂŞ. - Zaczynamy!
- ChwileczkĂŞ! - przerwaÂła mu Diana, spoglÂądajÂąc wprost w oczy przeciwnika, tak jakby chciaÂła je dokÂładnie wybadaĂŚ. - To miejsce jest miejscem Âżycia pokemonĂłw, nie chciaÂłabym, aby nasz pojedynek je zaburzaÂł - rzekÂła, powaÂżniejÂąc. - Widzisz, nawet zÂłodziejki majÂą szacunek do natury... Udajmy siĂŞ w jakiÂś lasek w pobliÂżu, gdzie walka nie bĂŞdzie nikomu przeszkadzaĂŚ. - Mike przyÂłoÂżyÂł dÂłoĂą do podbrĂłdka, namyÂślajÂąc siĂŞ.
- Skoro tak uwaÂżasz... chodÂźmy!

Po kilkunastu minutach para znalazÂła siĂŞ gdzieÂś w lesie okalajÂącym Pokemon Village, gotowa do boju. W drzewiastej scenerii Mike i Diana siĂŞgnĂŞli do kieszeni po pokeballe - kobieta chciaÂła swojego podopiecznego wywoÂłaĂŚ, majtek zaÂś jednego z towarzyszy tymczasowo ukryĂŚ.
- Zdajesz sobie sprawĂŞ, Âże mam na tobÂą pewnÂą przewagĂŞ? - zapytaÂła zÂłodziejka, na co Mike wydawaÂł siĂŞ nieco zdziwiony. - Znam twoje pokemony, wiĂŞc wiem, jak siĂŞ na nie przygotowaĂŚ. Wiedz jednak, Âże swĂłj honor mam! - Kobieta uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ z zawadiackim bÂłyskiem w oku. - Dlatego jednym z moich walczÂących podopiecznych bĂŞdzie luxio. Ale on zawalczy jako drugi. Co do pierwszego zaÂś... musisz wybraĂŚ! - Kobieta podniosÂła do gĂłry trzymanego pokeballa, kiedy Mike namyÂślaÂł siĂŞ przez chwilĂŞ, nie mogÂąc podjÂąĂŚ wyboru. Majtek zerkaÂł to na DianĂŞ, to na swoich podopiecznych, dopiero po dÂłuÂższym momencie wybierajÂąc czerwono-biaÂłÂą kulkĂŞ.
- Na razie zaczekasz, Bernie! - krzyknÂąÂł, po czym w blasku czerwonego ÂświatÂła bulbasaur zniknÂąÂł.
- Nie ukrywam, Âże takiego rozwiÂązania siĂŞ spodziewaÂłam - rzekÂła z uÂśmiechem zÂłodziejka. - Zaczynasz, bronzor!

Na hasÂło stalowo-psychiczny pokemon pojawiÂł siĂŞ na polu walki, wykonujÂąc w miejscu kilka obrotĂłw wokĂłÂł wÂłasnej osi. Plip tkwiÂł w powietrzu, przyglÂądajÂąc mu siĂŞ i wyraÂźnie zastanawiajÂąc siĂŞ, co powinien teraz uczyniĂŚ.
- PokaÂż mu, jak to jest siĂŞ zderzyĂŚ z Âżyroskopem! - krzyknĂŞÂła Diana, co na bojowy nastawiony pokemon pochyliÂł siĂŞ gĂłrnÂą czĂŞÂściÂą do przodu, obserwujÂąc uwaÂżnie Plipa. Przez chwilĂŞ stalowo-psychiczny stworek mierzyÂł w swojego rywala, po czym czym zupeÂłnie nagle ruszyÂł do przodu z peÂłnÂą prĂŞdkoÂściÂą. Togetic byÂł na to przygotowany, nie spodziewaÂł siĂŞ jednak, Âże jego przeciwnik potrafi rozwinÂąĂŚ taka prĂŞdkoÂśĂŚ! UciekajÂąc przed ciosem, latajÂący podopieczny Mika zostaÂł mocno trÂącony w skrzydÂło, przez co syknÂąÂł z bĂłlu i wykonaÂł obrĂłt w powietrzu, utrzymujÂąc siĂŞ jednak nad ziemiÂą.
- Plip... - szepnÂąÂł cicho majtek, spoglÂądajÂąc na rozdraÂżnionego pokemona. - Jak moÂżesz ugryÂźĂŚ coÂś o takim dziwnym typie? Masz jakiÂś pomysÂł? - UsÂłyszawszy te sÂłowa, Diana parsknĂŞÂła Âśmiechem.
- Ty... Ty powaÂżnie pytasz swojego pokemona, co powinieneÂś zrobiĂŚ?! - ZÂłodziejka spoglÂądaÂła na marynarza jak na kosmitĂŞ, ten jednak tylko wzruszyÂł ramionami.
- Bywa... A nuÂż ma jakiÂś pomysÂł, bo ja nie...

W tym momencie togetic z olbrzymiÂą prĂŞdkoÂściÂą ruszyÂł na bronzora, trafiajÂąc go ciaÂłem z zupeÂłnego zaskoczenia, tyle Âże... to kompletnie nie zrobiÂło wraÂżenia na jego przeciwniku! Pokemon Diany tylko obejrzaÂł siĂŞ niepewnie na rywala, ktĂłry po ataku zatrzymaÂł siĂŞ za nim w powietrzu, niemniej nie wydawaÂło siĂŞ, aby cokolwiek ulegÂło w pojedynku zmianie.
- Wierzysz w szczĂŞÂście?! - zapytaÂła ironicznie zÂłodziejka, spoglÂądajÂąc na bezradnego rywala.
- A na co mogĂŞ liczyĂŚ? - odpowiedziaÂł majtek pytaniem na pytanie, wzruszajÂąc ramionami. - Lepszego pomysÂłu nie mam, Plip! PrĂłbuj dalej!

PosÂłuszny sÂłowom trenera togetic zaczÂąÂł powoli poruszaĂŚ w powietrzu palcem, kiedy nieco skonsternowana Diana wrĂłciÂła myÂślami do pojedynku, spoglÂądajÂąc na swojego podopiecznego.
- MoÂże i liczenie na farta jest gÂłupim pomysÂłem, ale nie ryzykuj! - krzyknĂŞÂła, zaciskajÂąc piĂŞÂśĂŚ w bojowym geÂście. - Przywal mu porzÂądnie! - Bronzorowi nie trzeba byÂło dwa razy powtarzaĂŚ. SkinÂąwszy caÂłym ciaÂłem - wszak osobnej gÂłowy nie posiadaÂł - pokemon ruszyÂł z peÂłnym impetem na swojego przeciwnika, uderzajÂąc go z olbrzymiÂą mocÂą, zaÂś skoncentrowany tylko na sobie zachowaÂł siĂŞ niczym trafiona rakietÂą piÂłeczka pingpongowa; zupeÂłnie nie broniÂąc siĂŞ, togetic uderzyÂł z wielkim impetem o ziemiĂŞ, przekozioÂłkowaÂł kilkanaÂście metrĂłw i zatrzymaÂł siĂŞ na najbliÂższym drzewie, trafiajÂąc w niej plecami. WyciÂągnÂąÂł jeszcze do gĂłry ÂłapkĂŞ, chcÂąc dokoĂączyĂŚ atak, ale nie daÂł rady! KoĂączyna biaÂłego pokemona opadÂła bezwiednie, tak jak i jego gÂłowa osunĂŞÂła siĂŞ na bok.

- Chyba jesteÂś w nie najlepszej sytuacji - rzekÂła Diana, na co Mike spojrzaÂł na niÂą powaÂżnie. Niezdolny do walki togetic zostaÂł zawrĂłcony, zamiast niego zaÂś pomiĂŞdzy drzewami pojawiÂł siĂŞ bulbasaur, przybierajÂąc natychmiast bojowÂą postawĂŞ.
- BĂŞdzie trudno, Bernie - wymamrotaÂł Mike, caÂły czas bÂłÂądzÂąc wzrokiem pomiĂŞdzy DianÂą, bronzorem i swoim podopiecznym. - UÂżyj tego, co najbardziej przyda ci siĂŞ na starcie! - Stworkowi nie trzeba byÂło dwa razy powtarzaĂŚ; w uÂłamku sekundy ku jemu przeciwnikowi, zbyt wolnemu, aby po prostu uciec, pofrunĂŞÂło kilka brÂązowych nasion, to jednak wywoÂłaÂło tylko uÂśmiech na twarzy zÂłodziejki.
- Na bronzora? Naiwny! - Diana parsknĂŞÂła Âśmiechem, spogladajÂąc z uwagÂą na swojego pokemona. - Zadbaj, Âżeby wiele z ciebie nie wyssaÂł! - Na polecenie trenerki stworek natychmiast wykonaÂł dziwny gest swoim ciaÂłem, przez co bulbasaur nieco wzdrygnÂąÂł siĂŞ, choĂŚ nie byÂło widaĂŚ jego wymiernych skutkĂłw - poza tym, Âże trwajÂący od ataku zielonego pokemona przepÂływ energii zdawaÂł siĂŞ go juÂż teraz nie wzmacniaĂŚ. Mike przyÂłoÂżyÂł dÂłoĂą do podbrĂłdka, kiedy Diana triumfalnie spoglÂądaÂła na niego. - I co, sÂłabo idzie? TwĂłj cios staÂł siĂŞ bezwartoÂściowy!
- Tylko w poÂłowie... - wymamrotaÂł majtek, podnoszÂąc gÂłowĂŞ i wzdrygajÂąc siĂŞ, tak jakby wÂłaÂśnie coÂś wymyÂśliÂł. - I to w tej mniej waÂżnej poÂłowie! ZaÂśpiewaj mu koÂłysankĂŞ, Bernie!

Bulbasaur uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ szeroko, po czym, rzecz jasna, nie zaÂśpiewaÂł, lecz wyrzuciÂł ze swojej bulwy olbrzymiÂą chmurĂŞ kolorowych pyÂłkĂłw, szybujÂących z wiatrem dokÂładnie w stronĂŞ jego przeciwnika.
- Trzymaj siĂŞ z dala od tego syfu! - krzyknĂŞÂła Diana, dla bronzora byÂło juÂż jednak stanowczo za pĂłÂźno; niezbyt imponujÂący prĂŞdkoÂściÂą pokemon prĂłbowaÂł jeszcze uciec ze spowijajÂących okolicĂŞ ziaren, nie zdoÂłaÂł jednak oddaliĂŚ siĂŞ na czas, wobec czego padÂł jak kamieĂą na ziemiĂŞ, gÂłoÂśno chrapiÂąc. - Sprytne, nie spodziewaÂłam siĂŞ tego po tobie - rzekÂła zÂłodziejka do Mika, ktĂłry uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ tylko delikatnie.
- DziĂŞki za komplement, ale mĂłj pokemon musi jeszcze zwieĂączyĂŚ swoje dzieÂło. Zadbaj, Âżeby siĂŞ nie podniĂłsÂł, Bernie! - Bulbasaur skinÂąÂł gÂłowÂą na potwierdzenie zrozumienia polecenia, nie dane mu jednak byÂło uderzyĂŚ; w blasku czerwonego ÂświatÂła bronzor zniknÂąÂł, jego trenerka zaÂś obojĂŞtnie spoglÂądaÂła na mÂłodzieĂąca.
- Teoretycznie mĂłgÂłby jeszcze chwilĂŞ przetrwaĂŚ, ale i tak wiele by nie zrobiÂł - rzekÂła, poprawiajÂąc dÂłoniÂą swoje wÂłosy. - ChciaÂłam mu tego oszczĂŞdziĂŚ - dodaÂła, zwracajÂąc swĂłj wzrok na drugiego podopiecznego. - Poza tym... najwiĂŞkszego asa w rĂŞkawie jeszcze nie pokazaÂłam. TwĂłj czas nadszedÂł, luxio!

Pokemon natychmiast wykonaÂł kilka krokĂłw do przodu, szeroko uÂśmiechajÂąc siĂŞ do bulbasaura. Ten pozostaÂł skupiony, przyglÂądajÂąc siĂŞ psu uwaÂżnie; elektryczny stworek wydawaÂł siĂŞ bardzo pewny siebie, co sprawiaÂło wraÂżenie swoistej gry psychologicznej. Po chwili luxio przybraÂł groÂźnÂą minĂŞ, spogladajÂąc na swojego przeciwnika, ten zaÂś zdawaÂł siĂŞ nieco przeraÂżony - przynajmniej na tyle, aby chcieĂŚ wykonaĂŚ bardzo dokÂładnie kaÂżdy swĂłj ruch, aby nie popeÂłniĂŚ bÂłĂŞdu. Bulbasaur w taktycznych zagrywkach nie pozostaÂł mu dÂłuÂżny; jego bulwa zdawaÂła siĂŞ w krĂłtkim czasie doÂśĂŚ zauwaÂżalnie wzrosnÂąĂŚ, wypeÂłniajÂąc siĂŞ roÂślinnÂą energiÂą.

- JeÂśli tak dalej pĂłjdzie, za chwilĂŞ zaÂśniemy - skomentowaÂła sytuacjĂŞ Diana, ostentacyjnie ziewajÂąc. - Walnij go porzÂądnie i tak, Âżeby siĂŞ za Âłatwo nie pozbieraÂł! - Luxio skinÂąÂł gÂłowÂą, po czym ustawiÂł siĂŞ tak, aby Bernie znalazÂł siĂŞ na wprost niego; elektryczny pokemon ruszyÂł do przodu, zaÂś bezradny i niezdolny do uniku na czas bulbasaur otrzymaÂł potĂŞÂżny cios jego pazurami, zaciskajÂąc cicho zĂŞby.
- MoÂżesz oberwaĂŚ, jeÂśli nie pozostaniesz dÂłuÂżny! - krzyknÂąÂł Mike, na co jego podopieczny wypuÂściÂł natychmiast wielkÂą chmurĂŞ kolorowych pyÂłkĂłw z chmury, czego nie przewidziaÂł szykujÂący siĂŞ do szybkiej "dobitki" luxio. Elektryczny pies skrzywiÂł siĂŞ, a jego ciaÂło gdzieniegdzie pokryÂło siĂŞ rĂłÂżnymi odcieniami fioletu.
- On nas zmusza, ÂżebyÂśmy skoĂączyli szybko - krzyknĂŞÂła Diana, zamaszystym ruchem gÂłowy ukÂładajÂąc fryzurĂŞ. - Skoczmy wiĂŞc szybko, powtĂłrka z rozrywki!

Nie zwlekajÂąc ani chwili, luxio powtĂłrzyÂł swĂłj atak, znĂłw z caÂłej siÂły trafiajÂąc pazurami w przeciwnika, ktĂłry potoczyÂł siĂŞ kilka metrĂłw w tyÂł, tuÂż pod drzewo. Bulbasaur prĂłbowaÂł znĂłw skontrowaĂŚ, jednak prĂłbujÂąc zaatakowaĂŚ, wzdrygnÂąÂł siĂŞ z bĂłlu z cichym sykiem, niezdolny do ruchu.
- CoÂś mi mĂłwi, Âże pĂłjdzie Âłatwiej, niÂż siĂŞ spodziewaÂłam! - krzyknĂŞÂła triumfalnym gÂłosem zÂłodziejka, wydajÂąc siĂŞ pewnÂą wygranej. - NastĂŞpnego uderzenia juÂż nie wytrzyma! SkoĂącz to, luxio!

Elektrycznemu pokemonowi nie trzeba byÂło dwa razy powtarzaĂŚ. Pewny siebie stworek po raz kolejny ruszyÂł w kierunku przeciwnika, juÂż z oddali szykujÂąc pazury do finalnego ataku. Szybko jednak okazaÂło siĂŞ, Âże do trzech razy sztuka! SpodziewajÂąc siĂŞ powtĂłrki z rozrywki, Bernie wypuÂściÂł swoje pnÂącza do gĂłry, chwytajÂąc siĂŞ gaÂłĂŞzi. DosÂłownie w ostatniej chwili trawiasty pokemon podciÂągnÂąÂł siĂŞ, zaÂś zupeÂłnie zaskoczony luxio z peÂłnÂą prĂŞdkoÂściÂą uderzyÂł w drzewo, wydajÂąc przy tym z siebie gÂłoÂśny skowyt.
- Cholera...! - przeklĂŞÂła gÂłoÂśno Diana, a to jeszcze nie byÂł koniec! WciÂąÂż zawieszony kilka metrĂłw nad ziemiÂą bulbasaur przechyliÂł siĂŞ bulwÂą do przodu, wyrzucajÂąc z niej seriÂą duÂże, twarde nasiona, ktĂłry niczym pociski karabinu maszynowego, raz za razem trafiaÂły wyjÂącego z bĂłlu psa. CiĂŞÂżko oddychajÂąc, luxio osunÂąÂł siĂŞ na ziemiĂŞ i choĂŚ wciÂąÂż byÂł przytomny, nie wyglÂądaÂł na zdolnego do dalszej walki.

- ÂŁadnie, Bernie... - wydukaÂł cicho Mike, kiedy jego pokemon spuÂściÂł siĂŞ z drzewa, z dumÂą uÂśmiechajÂąc siĂŞ do trenera. W zupeÂłnie innym nastroju byÂła Diana, ktĂłra z grymasem zawodu i niedowierzania wycofaÂła swojego pokemona, kierujÂąc wzrok na majtka.
- To niewiarygodne... - wyszeptaÂła, spogladajÂąc na mÂłodzieĂąca, ktĂłrego wzrok momentalnie skupiÂł siĂŞ na przeciwniczce. - Przez caÂłÂą walkĂŞ nie wydaÂłeÂś prawie Âżadnego polecenia... a twoje pokemony i tak potrafiÂły przechyliĂŚ szalĂŞ zwyciĂŞstwa na swojÂą stronĂŞ. - Mike wzruszyÂł ramionami.
- Chyba po prostu majÂą talent - rzekÂł, na co zÂłodziejka pochyliÂła gÂłowĂŞ, wÂściekÂłym wzrokiem mierzÂąc marynarza.
- To nie jest talent... - wtrÂąciÂła kobieta, ktĂłra zdawaÂła siĂŞ caÂły czas intensywnie myÂśleĂŚ. - To coÂś wiĂŞcej... Ile czasu je trenujesz? - Marynarz raz jeszcze wzruszyÂł ramionami.
- Raczej maÂło... Croc spĂŞdza z nimi wiĂŞcej czasu, ale generalnie nie jest to trening ostrzejszy niÂż standardowy. - Mike uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ, kucajÂąc przy Berniem i gÂłaszczÂąc go po bulwie. - W gruncie rzeczy sam nie wiem, jak to siĂŞ dzieje... Moje walki zawsze wyglÂądajÂą podobnie, a jednak i tak wygrywam. Pokemony zawsze coÂś wymyÂślÂą, jak Bernie teraz! - Majtek spojrzaÂł z uÂśmiechem na swojego podopiecznego, zÂłodziejka zaÂś wzdrygnĂŞÂła siĂŞ, podnoszÂąc wzrok.
- No nic, miÂło byÂło. MoÂże siĂŞ jeszcze kiedyÂś spotkamy... i nastĂŞpnym razem nie oskarÂżysz o kradzieÂż.
- Albo oskarÂżĂŞ sÂłusznie - dopowiedziaÂł Mike z uÂśmiechem. - Tak czy tak, do zobaczenia, Diano!

- "Moje walki zawsze wyglÂądajÂą podobnie"... - powtĂłrzyÂła jak mantrĂŞ Diana pod nosem, kiedy oddaliÂła siĂŞ kawaÂłek od swojego niedawnego przeciwnika. - Skoro tak, moÂże... MoÂże po prostu pokemony siĂŞ przyzwyczaiÂły? Z doÂświadczenia wiedzÂą, Âże nie mogÂą liczyĂŚ na trenera, wiĂŞc... nauczyÂły siĂŞ myÂśleĂŚ same? - ZÂłodziejka parsknĂŞÂła Âśmiechem, krĂŞcÂąc z niedowierzaniem gÂłowÂą. - Szalone, po prostu szalone... I do tego gÂłupie... ChoĂŚ moÂże i w tym szaleĂąstwie jest jakaÂś metoda...?

W tym samym czasie Mike powoli zabieraÂł siĂŞ z polany, chwytajÂąc swojego bulbasaura na rĂŞce, gdyÂż zmĂŞczony pokemon stanowczo zasÂłuÂżyÂł sobie na odpoczynek. ZastanawiaÂł siĂŞ jeszcze, czy powinien udaĂŚ siĂŞ bezpoÂśrednio do Snowbelle, czy teÂż jednak zwiedziĂŚ najpierw Pokemon Village, z zamyÂślenia wyrwaÂł go jednak znajomy gÂłos, ktĂłry dobiegaÂł z oddali:
- Tutaj jesteÂś! - tego krzyku Mike nie mĂłgÂł nie rozpoznaĂŚ. PodobnÂą mowÂą legitymowaÂł siĂŞ tylko i wyÂłÂącznie kapitan Croc! - Nie uwierzysz, co siĂŞ staÂło! - kontynuowaÂł feraligatr, ktĂłry wciÂąÂż chodziÂł w starym, obcisÂłym ubraniu - rozdzielajÂąc siĂŞ, kompani nie pomyÂśleli o rozsÂądnym rozdaniu ekwipunku, toteÂż paczkĂŞ z ubraniem przez caÂły czas targaÂł Mike... Przy okazji kapitan spostrzegÂł siĂŞ, Âże stan Berniego wskazuje na caÂłkiem interesujÂące wydarzenia, nie zdawaÂł siĂŞ tym jednak bardzo przejĂŞty. - WidzĂŞ, Âże teÂż masz co opowiadaĂŚ... ale to zaraz! OtĂłÂż wyobraÂżasz sobie, Mike, Âże ten krawiec znalazÂł jednak szkatuÂłkĂŞ?! - Croc szeroko wyszczerzyÂł zĂŞby, nie kryjÂąc swojego rozbawienia. - OkazaÂło siĂŞ, Âże po prostu poÂłoÂżyÂł jÂą w innym miejscu! A myÂśmy latali za kobietÂą, ktĂłra wcale nie byÂła zÂłodziejkÂą! - Historia pokemona specjalnie nie zaskoczyÂła majtka, ktĂłry juÂż po reakcjach Diany domyÂślaÂł siĂŞ, iÂż jej wersja jest prawdziwa. Mimo to nie przyznaÂł siĂŞ od razu do spotkania, tak jakby nie chciaÂł psuĂŚ feraligatrowi radoÂści opowiadania przeÂżyĂŚ. - Teraz twoja kolej, gadaj, co cie spotkaÂło! - krzyknÂąÂł radoÂśnie Croc, klepiÂąc towarzysza po ramieniu. - I dawaj ten cholerny pÂłaszcz, chcĂŞ wreszcie wyglÂądaĂŚ jak pokemon!

PS JeÂżeli zdarzyÂło mi siĂŞ cokolwiek za bardzo przeinaczyĂŚ, jeÂśli chodzi o Snowbelle, route 20 lub Pokemon Village, to bardzo proszĂŞ o wybaczenie, zupeÂłnie nie znam Kalos, bazowaÂłem tylko na znalezionych w sieci obrazkach i krĂłtkich opisach

.

Standardowe tÂłumaczenie z mojego na atakowe: zaczĂŞÂło siĂŞ od gyro balla bronzora, potem byÂł extremespeed Plipa (z metronome'a), na zwieĂączenie pierwszej walki heavy slam. W nastĂŞpnej kolejnoÂści Bernie uÂżyÂł leech seeda, w odpowiedzi heal block, dalej oczywiÂście sleep powder i po walce drugiej. CzĂŞÂśĂŚ taktyczna pojedynku ostatniego to scary face i growth, potem luxio uÂżywaÂł thunder fanga trzykrotnie - pierwsza kontra to poison powder, druga - paraliÂż (czyli nic), ostatnia - seed bomb.

teddy

DzieĂą byÂł pochmurny. CaÂłe niebo spowite byÂło grubÂą warstwÂą szarych chmur. WyraÂźnie zanosiÂło siĂŞ na deszcz, a nawet burzĂŞ. Ale poÂśrĂłd gestych drzew lasu Pokemon Village pogoda byÂła raczej czynnikiem maÂło znaczÂącym. Sam las byÂł miejscem tajemniczym. PeÂłno w nim byÂło miejsc gdzie dziaÂły siĂŞ niezwykÂłe rzeczy takie jak cudowne uzdrowienia czy wizje przyszÂłoÂści. Ogrom tego miejsca w poÂłÂączeniu z gĂŞsto rosnÂącymi roÂślinami sprawiaÂły, Âże atmosfera byÂła tam poprostu magiczna. Diana szÂła wolnym krokiem miĂŞdzy drzewami podziwiajÂąc harmonie jaka panowaÂła w otoczeniu. Nie wybraÂła ÂścieÂżki gdyÂż chciaÂła zobaczyĂŚ co las kryje przed ludzkim wzrokiem. Zawsze lubiÂła takie miejsce. Takie gdzie inni nie chcÂą przychodziĂŚ. Gdy usÂłyszaÂła szum wody skierowaÂła siĂŞ w kierunku dÂźwiĂŞku. DÂźwiĂŞk wydawaÂł maÂły wodospad pod wielkim, starym dĂŞbem. Diana chwilĂŞ staÂła w miejscu podziwiajÂąc niezwykÂłe znaleziono. PodeszÂła do wody by napeÂłniĂŚ butelkĂŞ. Nagle usÂłyszaÂła szelest w krzakach. MoÂżna by powiedzieĂŚ, Âże skoro to las to szelesy PokemonĂłw, ktĂłre biegajÂą wszĂŞdzie dookoÂła to norma. Ale to byÂł inny, duÂży Pokemon. Diana automatycznie spojrzaÂła w tamtym kierunku. Nagle z zaroÂśli wyskoczyÂł duÂży, fioletowy Pokemon. PrzemieszczaÂł siĂŞ na czterech nogach i miaÂł dwa potĂŞÂżne rogi na gÂłowie.
- Cholera, Scolipede! - powiedziaÂła zaniepokojona. WiedziaÂła, Âże sÂą to bardzo silne i agresywne Pokemony. Ten byÂł zÂły z powodu intruza na jego terytorium.
- SCOLIPEDE! - zaryczaÂł. MĂłgÂł zaatakowaĂŚ w kaÂżdej chwili.
- Scolipede ja nie chce walczyĂŚ. JuÂż sobie idĂŞ. - powiedziaÂła starajÂąc siĂŞ uspokoiĂŚ wÂściekÂłÂą bestie. W tym momencie Pokemon wystrzeliÂł kule bÂłota w Diane. Jej refleks pozwoliÂł uniknÂąĂŚ ataku. WiedziaÂła juÂż, Âże trujÂący stwĂłr bĂŞdzie atakowaÂł, aÂż ona nie padnie. Gdy chciaÂła wezwaĂŚ na pomoc Bronzora dookoÂła pojawiÂły siĂŞ jeszcze trzy inne Scolipede'y. "Jednemu Bronzor daÂłby radĂŞ, ale cztery to dla niego za duÂżo" pomyÂślaÂła. Natychmiast zaczĂŞÂła uciekaĂŚ. Zgrabnie wskoczyÂła na pobliski kamieĂą, z ktĂłrego weszÂła na drzewo. PrzywĂłdca Scolipede'Ăłw ruszyÂł za niÂą. DziĂŞki zwinnoÂści nabytej przez czĂŞste ucieczki przed funkcjonariuszami policji mogÂła z ÂłatwoÂściÂą przeskakiwaĂŚ z gaÂłĂŞzi na gaÂłÂąÂź. Jednak szybkoÂśĂŚ dzikich Pokemon'Ăłw zaskoczyÂła jÂą. Scolipede'y caÂły czas biegÂły za niÂą atakujÂąc bÂłotem i kolcami. W pewnej chwili jeden z atakĂłw trafiÂł gaÂłÂąÂź, na ktĂłrej staÂła Diana. Niestety nie zdarzyÂła wykorzystaĂŚ skoku i spadÂła z impetem na ziemiĂŞ. Jeden ze Scolipede'Ăłw chciaÂł zaatakowaĂŚ ruchem Megahorn, ale ponownie refleks uratowaÂł jÂą przed ciosem. RzuciÂła siĂŞ ponownie do ucieczki. Bieg przed rozwÂścieczonymi Pokemonami zapĂŞdziÂł jÂą do bardzo gesto poroÂśniĂŞtych czĂŞÂści lasu. BiegÂła na oÂślep. By byÂło jeszcze gorzej zaczĂŞÂła siĂŞ burza. Niebo nad lasem staÂło siĂŞ caÂłe czarne. Teraz to miejsce nie zachwycaÂło lecz przeraÂżaÂło. ZdawaÂło jej siĂŞ, Âże Scolipede'y sÂą wszĂŞdzie. WidziaÂła fioletowe ksztaÂłty miĂŞdzy krzakami i sama nie wiedziaÂła co jest prawdÂą, a co wytworem przestraszonego umysÂłu. Gdy najgĂŞstrze krzaki minĂŞÂły dostrzegÂła jaskinie. Bez zastanowienia wbiegÂła do Âśrodka i schowaÂła siĂŞ za gÂłazem. Gdy wychyliÂła siĂŞ by zobaczyĂŚ co siĂŞ dziejĂŞ zobaczyÂła cztery zdezorientowane Pokemony. TrochĂŞ siĂŞ uspokoiÂła ale szybko jej strach staÂł siĂŞ wzmoÂżony. ZobaczyÂła, Âże biegnÂąc tutaj zgubiÂła aÂż trzy swoje Pokeballe. Co gorsza jeden Scolipede zobaczyÂł je i bardzo siĂŞ nimi zainteresowaÂł. Gdy przywĂłdca grupy dostrzegÂł Pokeballe podszedÂł do nich. Powoli podniĂłsÂł jednÂą nogĂŞ nad kule. Diana wiedzÂąc co chce zrobiĂŚ wystrzeliÂła ze swojej kryjĂłwki i w ostatniej chwili uratowaÂła Pokeballe przed zmiaÂżdÂżeniem. Ponownie byÂła zmusza do biegu. StaraÂła siĂŞ utrzymaĂŚ tempo, ale bÂłoto na drodze i wybuchy Sludge Bomb nie uÂłatwiaÂły tego zadania. CaÂły czas potykaÂła siĂŞ o coÂś. ByÂła przeraÂżona wizjÂą tego co moÂże jej siĂŞ staĂŚ jeÂśli te Pokemony jÂą zÂłapiÂą. WbiegÂła na maÂłÂą polanĂŞ i zatrzymaÂła siĂŞ na jej Âśrodku byÂło zbyt ciemno by dostrzec co jest miĂŞdzy drzewami, ale ciÂągle widziaÂła cienie miĂŞdzy drzewami. CiĂŞÂżko duszÂąc ze zmĂŞczenia ciÂągle odwracaÂła siĂŞ w obawie przed atakiem. Kiedy gdzieÂś uderzaÂł piorun widziaÂła ÂżĂłÂłte oczy patrzÂące na niÂą z mroku.
- Zostawcie mnie! - wrzasneÂła. ByÂła zbyt wystraszona by myÂśleĂŚ rozsÂądnie. ChciaÂła tylko byĂŚ bezpieczna. Nie miaÂła juÂż siÂł by uciekaĂŚ wiec jeÂśli Arceus nie zeÂśle jakiegoÂś cudu bĂŞdzie po niej. Gdy usÂłyszaÂła za sobÂą szelest odwrĂłciÂła siĂŞ w jego kierunku. DostrzegÂła tylko ostatni moment przed staranowaniem przez wÂściekÂłego Scolipede'a.

- Do stu Magikarp'Ăłw, zaraz wyrwĂŞ wszyskie drzewa z tego cholernego lasu! - krzyknÂąÂł wielki krokodyl potykajÂąc siĂŞ o korzeĂą. Za nim szedÂł chudy czÂłowiek o czarnych wÂłosach.
- To tylko korzeĂą Kapi... znaczy Croc. - odrzekÂł.
- Jak mojÂą babciĂŞ kocham, powiedz do mnie jeszcze raz "Kapitanie" a dostaniesz Ice Punch'em! - zagroziÂł wystawiajÂąc piĂŞÂśĂŚ w strone chÂłopca - NiewaÂżne, jest juÂż ciemno. Przez ten gÂłupi deszcz maÂło jest miejsc do rozbicia obozu, ale tu powinno byĂŚ dobrze. Mike jak myÂślisz?
- BĂŞdzie dobrze. - powiedziaÂł pospiesznie. Feraligatr wzdechÂł.
- Mike, juÂż to ustaliliÂśmy. To ty decydujesz co i jak. JesteÂś trenerem wiec kontroluj sytuacjĂŞ. - powiedziaÂł zrezygnowany. ChÂłopcu zrobiÂło siĂŞ gÂłupio, Âże tak Âźle wychodzi mu bycie trenerem. Szybko razem z Pokemonami rozbili maÂły obĂłz. Wszyscy siedzieli przy ognisku otoczeni pogrÂąÂżonym we Âśnie lasem.
- Ja tylko mĂłwie, Âże Oran Berry jest smaczniejsze od Pecha Berry. - powiedziaÂł krokodyl. Obok siedziaÂł biaÂły Pokemon o dlugiej szyji i maÂłych skrzydÂłach. WyglÂądaÂł jakby kÂłĂłciÂł sie z niebieskim gadem - Mike, ktĂłre Berry sÂą lepsze? Oran czy Pecha? - spytaÂł trenera. Mike byÂł zaskoczony pytaniem.
- Ja... zawsze lubiÂłem Leppa Berry. - odpowiedziaÂł. ChciaÂł pozostaĂŚ neutralnym w sporze. Jednak jego Pokemony dziwnie na niego spojrzaÂły.
- PowaÂżnie? - spytaÂł Croc.
- A co w tym dziwnego? - spytaÂł niepewnie. Nie rozumiaÂł caÂłej sytuacji.
- Nie, nic dziwnego. To normal... - nie dokoĂączyÂł. Nagle jakiÂś cieĂą przeleciaÂł przez ogieĂą gaszÂąc je. ZapanowaÂła ciemnoÂśĂŚ.
- Co to byÂło? - spytaÂł Mike. ByÂł lekko wystraszony caÂłÂą sytuacjÂą.
- StaĂącie do siebie plecami! - poleciÂł Feraligatr. Wszyscy oparli siĂŞ o siebie. KsiĂŞÂżyc przysÂłaniaÂły chmury wiec ciĂŞÂżko byÂło cokolwiek dostrzec. CiÂągle z zaroÂśli dochodziÂły jakieÂś haÂłasy.
- Co to jest? - spytaÂł Mike.
- Nie wiem. Plip, Bernie do Pokeballi. Nie bĂŞdĂŞ ryzykowaĂŚ. - rozkazaÂł krokodyl. Togetic i Bulbasaur niechetnie wrĂłciÂły do swoich kul. Gdy Mike chciaÂł je wÂłoÂżyĂŚ do torby cieĂą znĂłw siĂŞ pojawiÂł. PrzeleciaÂł obok chlopaka i wyrwaÂł mu kule z rÂąk. Croc mimo bÂłyskawicznej reakcji nie zÂłapaÂł cienia.
- Prze...przepraszam. ByÂł za szybki.
- Potem przepraszaj. Teraz patrz gdzie ta gnida siĂŞ ukrywa. - poleciÂł Pokemon. Nagle chmury odsÂłoniÂły ksiĂŞÂżyc. W tym momencie z ukrycia wyszÂły trzy Pokemony. Przed Feraligatr'em stanÂąÂł Luxio, a przed Mike'em Zorua i Gligar, ktĂłry trzymaÂł w szczypcach jego Pokeballe. Wszystkie wyglÂądaÂły powaÂżnie. Luxio powiedziaÂł coÂś do krokodyla.
- Co powiedziaÂł? - spytaÂł chÂłopak. Jednak jego Pokemon go zignorowaÂł.
- Powinienem ciĂŞ rozszarpaĂŚ, a nie sÂłuchaĂŚ. - powiedziaÂł do Luxio. Lew zawarczaÂł i przybraÂł bojowÂą postawe. Jego futro zaiskrzyÂło co znaczyÂło, Âże w kaÂżdej chwili moÂże uderzyĂŚ. ZnĂłw powiedziaÂł coÂś do rozmĂłwcy. Gligar i Zorua rĂłwnieÂż byli gotowi do walki.
- O co tu chodzi? - spytaÂł ciekawy Mike. Krokodyl dostrzegÂł dwĂłjkĂŞ rywali za nim i powiedziaÂł do Mike'a.
- MĂłwiÂą, Âże mamy z nimi iÂśĂŚ. Nie mĂłwiÂą gdzie i po co. - odpowiedziaÂł - Ale niech Gligar odda kule. - zarzÂądaÂł Croc. Lew wyraÂźnie siĂŞ nie zgodziÂł.
- Nie dasz im rady? - spytaÂł niepewnie chÂłopak.
- PojedyĂączo tak. Ale caÂłej grupie wÂątpiĂŞ. No i majÂą Plipa i Berniego. - odpowiedziaÂł cicho do trenera - ChodÂźmy.
Szli ciemnym lasem okoÂło piĂŞciu minut. Zorua i Gligar bacznie obserwowaÂły kaÂżdy ruch swoich ofiar. MogÂły w kaÂżdej chwili uderzyĂŚ. Croc zachowywaÂł zimnÂą krew, ale jego trener byÂł trochĂŞ wystraszony. WkoĂącu od kiedy trzy Âżadkie w Kalos Pokemony napadajÂą ludzi w lesie i gdzieÂś ich ciÂągnÂą. Po chwili doszli do maÂłej polany. ByÂła doÂśĂŚ mocno zniszczona od jednej ze stron. Mike nie wiedziaÂł dlaczego Luxio przyprowadziÂł ich tutaj. Szybko dostrzegÂł lewitujÂącego nad ziemiÂą Pokemona. PrzypominaÂł szeÂściokÂątne, metalowe zwierciadÂło. ChÂłopak rozpoznaÂł stworka, byÂł to Bronzor. Stalowy Pokemon wydawaÂł siĂŞ nie widzieĂŚ przybyszĂłw. Jego oczy ÂświeciÂły co oznaczaÂło, Âże uÂżywa psychicznych mocy.
- Co on robi? - spytaÂł swego przyjaciela.
- Spowalnia dziaÂłanie trucizny. - PowiedziaÂł pokazujÂąc na miejsce pod Pokemonem. ChÂłopak dopiero w tym momencie dostrzegÂł dziewczynĂŞ leÂżÂącÂą na ziemi. MiaÂła poszarpane i zabÂłocone ubranie, a w okolicach ramienia sporÂą ranĂŞ. Luxio podszedÂł do niej i znĂłw powiedziaÂł coÂś do Feraligatr'ora. Teraz jego ton byÂł bardziej Âłagodny, choĂŚ nadal powaÂżny. Krokodyl slychaÂł go w milczeniu. Gdy skoĂączyÂł Croc odwrĂłciÂł siĂŞ do Mike'a.
- O co tu chodzi? - spytaÂł nieÂśmiaÂło chÂłopak. CiekawoÂśĂŚ dawaÂła mu siĂŞ we znaki.
- Ta dziewczyna zostaÂła otruta przez Scolipede'y. Mamy jej pomĂłc. - odpowiedziaÂł.
Mike'owi nie trzeba byÂło powtarzaĂŚ. ChciaÂł zbliÂżyĂŚ siĂŞ do dziewczyny, ale Zorua stanĂŞÂła mu na drodze. WystawiÂła swoje kÂły pokazujÂąc, Âże jest gotowa do ataku. Mike postanowiÂł zachowaĂŚ zimnÂą krew.
- Nie pomogĂŞ jej jeÂśli do niej nie podejdĂŞ. - powiedziaÂł najspokojniej jak umiaÂł. MaÂły, czarny lisek zszedÂł mu z drogi. Jego spojrzenie mĂłwiÂło jasno, Âże jeÂśli zrobi coÂś podejrzanego to szybko tego poÂżaÂłuje. Gdy podszedÂł do dziewczyny dostrzegÂł, Âże rana jest powaÂżna, ale dziĂŞki mocÂą Bronzor'a byÂła do wyleczenia. Mike szybko przemyÂł ranĂŞ wodÂą ktĂłra miaÂł w torbie. Croc podaÂł mu maÂśĂŚ z korzenia nirnu leczÂącÂą zatrucia. ChÂłopak nasmarowaÂł ranĂŞ odrobinÂą maÂści. MiaÂła za cel zabiĂŚ truciznĂŞ znajdujÂącÂą siĂŞ na skĂłrze. NastĂŞpnie opatrzyÂł ranĂŞ bandaÂżem.
- A jak zabiĂŚ jad, ktĂłry jest juÂż w krwi? - spytaÂł sam siebie.
- Sokiem z Pecha Berry. - podpowiedziaÂł Feraligatr. ChÂłopak wyjÂąÂł z plecaka garÂśĂŚ jagĂłd. Szybko zgniutÂł je w moÂździerzu i odlaÂł ciecz z naczynia. Z pomocÂą Croc'a odchyliÂł delikatnie gÂłowĂŞ dziewczynie i powoli wlaÂł sok do jej ust. - Co teraz? - spytaÂł.
- Czekamy do rana. JeÂśli do tego czasu siĂŞ nie odzyska przytomnoÂści...- odparÂł. ZapanowaÂła cisza - PrzenieÂśmy jÂą na ÂśpiwĂłr. - dokoĂączyÂł. Krokodyl razem z trenerem delikatnie przenieÂśli dziewczynĂŞ. MaÂła Zorua poÂłoÂżyÂła siĂŞ blisko trenerki, a Gligar oddaÂł Pokeballe Mike'owi i tak jak lis znalazÂł siĂŞ przy dziewczynie po czym zasnÂąÂł. Tylko Luxio dalej siedziaÂł i czuwaÂł nad jej stanem. Mike i jego przyjaciel takÂże poÂłoÂżli siĂŞ spaĂŚ. Jutro miaÂło siĂŞ okazaĂŚ czy pomoc byÂła daremna, czy ocali komuÂś Âżycie.

Diana ledwo otworzyÂła oczy. ZobaczyÂła bÂłĂŞkitne niebo, po ktĂłrym leniwie przemieszczajÂą siĂŞ maÂłe, biaÂłe obÂłoczki. Otoczenie wydawaÂło siĂŞ spokojne. ByÂła bardzo wyczerpana i maÂło pamiĂŞtaÂła ostatnie wydarzenia. PrzekrĂŞciÂła gÂłowĂŞ w bok i zobaczyÂła swojego Luxio, ktĂłry ledwo trzyma siĂŞ by nie zasnÂąĂŚ. Gdy dostrzegÂł, Âże siĂŞ ockneÂła byÂł bardzo szczĂŞÂśliwy. Diana z niemaÂłym wysiÂłkiem podniosÂła siĂŞ z pozycji leÂżÂącej do pozycji siedzÂącej. W tym momencie zobaczyÂła, Âże na rĂŞku ma opatrunek i leÂży na spiworze. "To nie moje" pomyÂślaÂła.
- Hej, Mike wstawaj! Spojrz kto siĂŞ obudziÂł? - krzyknÂąÂł jakiÂś gÂłos. Diana odwrĂłciÂła tam gÂłowĂŞ. Przed niÂą staÂł duÂży, niebieski, dwunoÂżny krokodyl. PoczÂątkowo wystraszyÂła siĂŞ go, ale dotarÂło do niej, Âże jest niegroÂźny. ObudziÂł ÂśpiÂącego blisko chÂłopaka. ByÂł wyÂższy od niej. MiaÂł czarne, krĂŞcone wÂłosy i brÂązowe oczy. ChoĂŚ wyÂższy to Diana zauwaÂżyÂła, Âże jest mÂłodszy od niej o jakiÂś rok. WydawaÂł siĂŞ szczĂŞÂśliwy z jej widoku.
- WstaÂłaÂś. Czyli udaÂło siĂŞ zabiĂŚ trucizne. - powiedziaÂł. Diana dalej nie rozumiaÂła.
- Kim jesteÂście? - spytaÂła zmĂŞczona.
- Jestem Mike, a to Croc. - powiedziaÂł chÂłopak wskazujÂąc na Feraligatr'a.
- Przez chwilĂŞ wydawaÂło mi siĂŞ, Âże on mĂłwi. - odparÂła.
- Bo mĂłwiĂŞ. - odpowiedziaÂł Croc. Diane bardzo to zaskoczyÂło. SÂłyszaÂła o Pokemonach, ktĂłre uÂżywajÂą telepatii by porozumiewaĂŚ siĂŞ z ludÂźmi ale Pokemon mĂłwiÂący ludzkim gÂłosem byÂł nadzwyczajny.
- To...trochĂŞ... - wyjakaÂła. Croc byÂł lekko zdenerwowany reakcjÂą.
- Nie naturalne? LeÂżaÂłaÂś Arceus wie ile zatruta w Âśrodku lasu z wielkÂą, krwawiÂącÂą ranÂą i Âżyjesz. To jest nie naturalne. - powiedziaÂł dumny.
- Gdybym nie czuÂła siĂŞ tak Âźle to zarobiÂłbyÂś jakÂąÂś ciĂŞtÂą riposte. - odpowiedziaÂła. Mimo, Âże ten Feraligatr jÂą zdenerwowaÂł to zdradziÂł jej dlaczego czujĂŞ siĂŞ tak sÂłabo i czemu ma zabandaÂżowanÂą rĂŞke. Teraz sobie przypominaÂła co siĂŞ staÂło.
- ÂŹle siĂŞ czujesz? MoÂże chcesz wody? - spytaÂł Mike. Prawie zapomniaÂła o jego o obecnoÂści.
- Nie trzeba.
- A co ci siĂŞ wogĂłle staÂło? WyglÂądaÂłaÂś jak ÂśmierĂŚ. - spytaÂł Pokemon. Mike teÂż ciekawiÂło co robiÂła pĂłÂł martwa w Âśrodku lasu.
- ZostaÂłam zaatakowana przez Scolipede'y. To one mnie tak poturbowaÂły. - wyjaÂśniÂła. Samo wspomnienie ucieczki przed czterema bestiami wywoÂływaÂło u niej dreszcze. Teraz raczej bĂŞdzie siĂŞ baĂŚ tych PokemonĂłw. Krokodyl i chÂłopak sÂłuchali jak uciekaÂła przed czterema wÂściekÂłymi stworami.
- GdybyÂś lepiej pilnowaÂła swoich Pokeballi to te Scolipede'y nigdy by ciĂŞ nie dopadÂły. Sama jesteÂś sobie winna. - podsumowaÂł Croc. Zanim Diana odpowiedziaÂła Luxio wyskoczyÂł przed krokodyla i zawarczaÂł groÂźnie. ByÂł niezadowolony, Âże ktoÂś oskarÂża jego trenerkĂŞ. Feraligatr nie pozostaÂł dÂłuÂżny i rĂłwnieÂż zawarczaÂł na duÂżo mniejszego czarnego lwa.
- Spokojnie, Croc nie miaÂł tego na myÂśli... - prĂłbowaÂł uspokoiĂŚ dwa Pokemony Mike - PrzecieÂż... eee... a jak siĂŞ nazywasz?
- Diana.
- No... przecieÂż Diana jest nadal osÂłabiona. Walka to zÂły pomysÂł. - powiedziaÂł. StaraÂł siĂŞ byĂŚ stanowczy ale sÂłowa jakby nie dochodziÂły do rywali. Croc lekko siĂŞ uÂśmiechnÂąÂł. Mike wiedziaÂł co to oznacza.
- A moÂże to dobry pomysÂł. Jest zdrowa tylko lekko osÂłabiona. Walka pozwoli jej sĂŞ rozbudziĂŚ. - powiedziaÂł nie odrywajÂąc wzroku od Luxio. Mike nie wydawaÂł siĂŞ przekonany jednak Dianie ten pomysÂł siĂŞ podobaÂł. I wiedziaÂła, Âże jeÂśli,odmĂłwi walki to Luxio bĂŞdzie siĂŞ na niÂą boczyÂł.
- Czemu nie. Nie jestem w peÂłni siÂł, ale moje Pokemony tak. Wiec moÂże dwa na dwa? - zaproponowaÂła. Mike wydawaÂł siĂŞ niezdecydowany, ale zanim odpowiedziaÂł Croc go uprzedziÂł.
- Wchodzimy w to. - spojrzaÂł na Luxio - A ty walczysz pierwszy. Ze mnÂą.

Diana i Mike staneli naprzeciwko siebie. Za pole walki miaÂła sÂłuÂżyĂŚ polana blisko obozu. Zasady byÂły jasne. WalczÂą trzema Pokemonami tak dÂługo, aÂż wszystkie jednej ze stron bĂŞdÂą niezdolne do walki. Jak powiedziaÂł Croc na pierwszy ogieĂą poszli Luxio Diany i Feraligatr Mike'a. Przez wczeÂśniejszÂą kÂłĂłtnie obaj byli bardzo zmotywowani by pokonaĂŚ przeciwnika. Diana widziaÂła, Âże futro jej Pokemona jest peÂłne iskier.
- PokaÂż co potrafisz futrzaku! - krzyknÂąÂł Croc. Luxio tylko czekaÂł na takÂą okazje. Natychmiast zaatakowaÂł Discharge. Fala piorunĂłw poleciaÂła w stronĂŞ krokodyla, ktĂłry byÂł szybszy niÂż wyglÂądaÂł i bez problemu zrobiÂł unik.
- Ha, unikaÂłem lepszych ciosĂłw gdy byÂłeÂś jeszcze jajkiem! - wyÂśmiaÂł Croc. Dianie jak i jej Pokemonowi dziaÂłaÂło to na nerwy. Teraz kazaÂła uÂżyĂŚ ruchu Spark. Luxio otoczyÂł siĂŞ elektrycznoÂściÂą i pobiegÂł w stronĂŞ rywala. Wbrew oczekiwaniom krokodyl nie uciekaÂł tylko zablokowaÂł cios krzyÂżujÂąc przed sobÂą Âłapy. ChoĂŚ czĂŞÂśĂŚ ataku zostaÂła zatrzymana to ciaÂło niebieskiego gada zostaÂło poraÂżone prÂądem. OdepchnÂąÂł Luxio przed siebie i znĂłw prowokowaÂł do ataku. Diana poleciaÂła uÂżyĂŚ Double Team by zdezorientowaĂŚ przeciwnika. DookoÂła krokodyla pojawiÂło siĂŞ mnĂłstwo kopii elektrycznego lwa. Jednak dla Croc'a nie byÂł to problem. WystrzeliÂł z paszczy potĂŞÂżny strumieĂą wody, ktĂłry zniszczyÂł iluzjĂŞ. Sam Luxio rĂłwnieÂż dostaÂł z Hydro Pomp'y. ChoĂŚ atak byÂł sÂłabszy niÂż normalnie to mocno zraniÂł Pokemona. Diana nie wiedziaÂła co robiĂŚ. ÂŻaden z atakĂłw Luxio nawet nie trafiÂł przeciwnika. PoleciaÂła znĂłw uderzyĂŚ Discharge'em. Jej lew ponownie wystrzeliÂł masĂŞ piorunĂłw w rywala. Tym razem Feraligatr nie uciekaÂł. SwojÂą piĂŞÂściÂą pokrytÂą lodem odparÂł elektrycznÂą moc. W chwili zetkniĂŞcia siĂŞ piorunĂłw z lodem bÂłysnĂŞÂło jasne bÂłĂŞkitno-biaÂłe ÂświatÂło. OÂślepiÂło ono krokodyla co Diana szybko wykorzystaÂła i kazaÂła uÂżyĂŚ Spark. DziĂŞki bÂłyskawicznej reakcji Luxio Feraligatr przyjÂąÂł caÂłÂą moc uderzenia w brzuch. Cios byÂł doÂśĂŚ silny by sprawiĂŚ, Âże przeciwnik uklĂŞknie na jedno kolano.
- Twoja obrona zostaÂła przeÂłamana. - powiedziaÂła zadowolona Diana. Luxio rĂłwnieÂż byÂł z siebie dumny. Croc byÂł natomiast bardzo zÂły.
- WczeÂśniej widziaÂłaÂś mnie miÂłego. Ale skoro chcesz mnie poznaĂŚ zÂłego to proszĂŞ. - powiedziaÂł powoli. Po wypowiedzeniu tych sÂłĂłw natychmiast ruszyÂł do ataku. Jego kÂły bÂłysnĂŞÂły gotowe zatopiĂŚ siĂŞ w ciele Luxio, ktĂłry uÂżyÂł Discharge. Krokodyl gÂładko przebieg pod piorunami i zÂłapaÂł lwa w zĂŞby. W chwili zÂłapania rywala wyskoczyÂł z miejsca w gĂłrĂŞ i rzuciÂł trzymanym Pokemonem o ziemiĂŞ. Luxio zawyÂł z bĂłlu gdy uderzyÂł o podÂłoÂże. Feraligatr w tym czasie przygotowaÂł Ice Punch by uderzyĂŚ nim w bezbronnego przeciwnika. Pokemon uciekaÂł przed ciosem dosÂłownie przed uderzeniem. Nawet Croc byÂł zaskoczony, Âże uderzyÂł w ziemiĂŞ. Luxio ponownie uÂżyÂł Discharge. Krokodyl uskoczyÂł przed atakiem i odpowiedziaÂł Hydro Pomp. ZaczĂŞÂł siĂŞ ostrzaÂł miĂŞdzy Luxio a Croc'iem. Dla ludzkiego oka bÂłyskawiczne ruchy PokemonĂłw byÂły niemal nie do zobaczenia. Diana poleciaÂła uÂżyĂŚ Spark. Feraligatr byÂł zaskoczony ruchem i ponownie przyjÂąÂł jego moc. ZmĂŞczenie dawaÂł mu siĂŞ we znaki tak jak i Luxio. UÂżywanie tak silnych ciosĂłw poÂłÂączone z ciÂągÂłymi unikami sprawiaÂło, Âże dwa Pokemony byÂły mocno wyczerpane. Nagle Croc ponownie wyprowadziÂł swojÂą szarÂżĂŞ. WyskoczyÂł w gĂłrĂŞ i uÂżyÂł Aqua Tail. DziĂŞki Double Team Luxio uciekaÂł przed atakiem, ktĂłry zrobiÂł wielkÂą dziurĂŞ w ziemi. ZnĂłw klony zostaÂły zniszczone przez strumieĂą wody z paszczy gada. Ale wÂśrĂłd kopii brakowaÂło twĂłrcy. Ferailgatr spojrzaÂł w gĂłrĂŞ i zobaczyÂł lecÂącego na niego elektrycznegĂł lwa. WylÂądowaÂł dokÂładnie na gÂłowie przeciwnika i uÂżyÂł Discharge. Croc zachwiaÂł siĂŞ na nogach. Nagle zÂłapaÂł Luxio w ÂłapĂŞ i zaczÂąÂł brutalnie uderzaĂŚ nim w ziemiĂŞ. Nie miaÂł Âżadnej litoÂści dla wyjÂącego z bĂłlu Pokemon. Po kilku ciosach w podÂłoÂże cisnÂąÂł nieprzytomnym lwem w stronĂŞ sparaliÂżowanej Diany. Widok jej Pokemona w takiej sytuacji sprawiaÂł, Âże miaÂła ochotĂŞ zemdleĂŚ razem z Luxio, ktĂłry leÂżaÂł przed niÂą. PodeszÂła do niego i wziĂŞÂła Pokemona na rĂŞce. Nawet nie zareagowaÂł na dotyk. CiĂŞÂżko dyszaÂł. Diana spojrzaÂła na Feraligatr'ora. StaÂł w miejscu i patrzyÂł na niÂą jakby miaÂła byĂŚ nastĂŞpna. Jego oczy bÂłyszczaÂły czerwieniÂą. Tylko czekaÂł na nowÂą ofiarĂŞ. Diana byÂła zbyt przeraÂżona by wezwaĂŚ kolejowego Pokemona. Mike powoli wyciÂągnÂąÂł Pokeball. ChciaÂł odwoÂłaĂŚ Croc'a. Gdy ten dostrzegÂł co zamierza zrobiĂŚ zaryczaÂł na niego. To juÂż nie byÂł Croc, to byÂł dziki Pokemon. Jego uÂśpione instynkty zbudziÂły siĂŞ, a mieszanka furii oraz chĂŞci do walki przejĂŞÂły nad nim kontrolĂŞ. Diana nie miaÂła wyboru. DrÂżÂącÂą rĂŞkÂą wezwaÂła Luxio do Pokeballa. Zamiast niego do bitwy stanÂąÂł Bronzor. Rywal nie traciÂł czasu i ruszyÂł do ataku uÂżywajÂąc Crunch. Bronzor stworzyÂł cztery ÂżĂłÂłte kule, ktĂłre poleciaÂły w stronĂŞ krokodyla. Gdy siĂŞ zbliÂżyÂły bÂłysnĂŞÂły mu przed twarzÂą. Croc straciÂł rozpĂŞd i przewrĂłciÂł siĂŞ. Trenerka stalowego stworka kazaÂła uÂżyĂŚ Extrasensory. Oczy Bronzor'a zaczĂŞÂły ÂświeciĂŚ, a fioletowa aura scisneÂła wijÂącego siĂŞ na ziemi krokodyla. Feraligatr wzniĂłsÂł siĂŞ do gĂłry i poleciaÂł w stronĂŞ pobliskiego drzewa. Przez zamroczenie nie mĂłgÂł siĂŞ broniĂŚ wiec Bronzor kontynuowaÂł atak miotajÂąc przeciwnikiem po caÂłym polu bitwy. Nagle krokodyl ocknÂąÂł siĂŞ i uderzyÂł Hydro Pomp. SiÂła byÂła tak wielka, Âże Diana musiaÂła zrobiĂŚ unik przed posÂłanym w jej kierunku Pokemonem tarczÂą. Jej podopieczny uderzyÂł w drzewo, a krokodyl ruszyÂł za nim by dokonczyĂŚ co zaczÂąÂł. Diana kazaÂła uÂżyĂŚ Bronzor'owi Iron Defense by przetrzymaÂł burzĂŞ ciosĂłw Feraligatr'ora. Gdy siĂŞ do niego zbliÂżyÂł zaczÂąÂł uderzaĂŚ w niego jak oszalaÂły. Bronzor ponownie zebraÂł swojÂą psychicznÂą moc i odepchnÂąÂł krokodyla na kilka metrĂłw. "Teraz albo nigdy" pomyÂślaÂła Diana. KazaÂła uÂżyĂŚ Gyro Ball Bronzor'owi. Pokemon zakrĂŞciÂł siĂŞ wokĂłÂł i poleciaÂł w stronĂŞ Feraligatr'ora. ZaczÂąÂł lataĂŚ blisko niego i biĂŚ w taki sposĂłb by jego przeciwnik nie mĂłgÂł wstaĂŚ. Gdy Feraligatr byÂł u kresu siÂł stalowy Pokemon postanowiÂł to zakoĂączyĂŚ. WzniĂłsÂł siĂŞ wysoko ponad przeciwnika i uÂżywajÂąc Gyro Ball wbiÂł go w ziemiĂŞ. W momencie uderzenia kurz zasÂłoniÂł caÂłÂą scenĂŞ. Diana po tym co widziaÂła nie miaÂła pewnoÂści czy Feraligatr zostaÂł pokonany czy nadal siĂŞ trzyma. Jednak widok leÂżÂącego gada sprawiaÂł, Âże na sercu zrobiÂło jej siĂŞ lekko. Mike wezwaÂł swojego przyjaciela do Pokeball'a.
- Twoja kolej Plip. - powiedziaÂł Mike wystawiajÂąc do walki biaÂłego Pokemona o dÂługiej szyji i maÂłych skrzydeÂłkach. Jego brzuch byÂł w czymÂś co przypominaÂło skorupkĂŞ biaÂłego jajka z maÂłymi niebieskimi i czerwonymi trĂłjkÂątami. Sam Pokemon byÂł uÂśmiechniĂŞty a jego wyglÂąd nadawaÂł mu wrĂŞcz niewinnego wyrazu. Diana rozpoznaÂła w nim Togetic'a. Tym razem ona pierwsza zadziaÂła. KazaÂła uÂżyĂŚ Gyro Ball. Jej Pokemon poleciaÂł w przeciwnika. Mike kazaÂł uÂżyĂŚ Metronome. Plip zakrĂŞciÂł ÂłapkÂą w powietrzu kilka razy i szybko zaczÂąÂł kopaĂŚ dĂłÂł. W wykopanej dziurze skryÂł siĂŞ dosÂłownie sekundĂŞ przed uderzeniem. Gdy Bronzor siĂŞ zatrzymaÂł pod nim wyskoczyÂł Togetic atakujÂąc ruchem Dig. Szybki zwrot pozwoliÂł uniknÂąĂŚ obraÂżeĂą. Stalowy stworek zaatakowaÂł Extrasensory ale jego moc skupiÂła siĂŞ na kuli ktĂłrÂą stworzyÂł Plip ciosem Ancient Power. Kula wybuchÂła na Âśrodku pola bitwy. Togetic ponownie uÂżyÂł Metronome. Bronzor chciaÂł uderzyĂŚ Gyro Ball'em, ale nagle Togetic poprostu zniknÂąÂł. Diana rozpoznaÂła ruch Teleport. KazaÂła Bronzor'owi byĂŚ czujnym i od razu zaatakowaĂŚ Extrasensory. Togetic dosÂłownie znikÂąd pojawiÂł siĂŞ obok Bronzor'a. Jednak teraz to psychiczny Pokemon byÂł szybszy i peÂłnÂą mocÂą zaatakowaÂł Plip'a. Skrzydlaty stworek zostaÂł rzucony na ziemiĂŞ. Bronzor uÂżywajÂąc Confuse Ray uniemoÂżliwiÂł mu wykonanie jakichkolwiek ruchĂłw. Mike mĂłgÂł tylko patrzeĂŚ jak Bronzor koĂączy starcie przy pomocy ruchu Gyro Ball. Po kilku atakach Plip byÂł niezdolny do dalszej walki. Bronzor podleciaÂł Diany. ChoĂŚ cieszyÂła siĂŞ z wygranej to nadal martwiÂła siĂŞ o stan Luxio. CiÂągle przed oczami miaÂła jak Feraligatr brutalnie wbija go w ziemiĂŞ. Teraz gdy zobaczy niebieskiego krokodyla ten straszny widok bĂŞdzie wracaĂŚ.
-Hej. - powiedziaÂł Mike stojÂąc przed niÂą. Tak siĂŞ zamyÂśliÂła, Âże o nim zapomniaÂła.
- Co?
- Dobrze walczysz. I... przepraszam za Croc'a. On czasem... traci panowie nad sobÂą. - wyjaÂśniÂł Mike. BaÂł siĂŞ reakcji Diany na jego sÂłowa.
- DziĂŞki. Wybacz ale mĂłj Luxio natychmiast potrzebuje opieki medycznej, wiĂŞc czeÂśĂŚ. - powiedziaÂła i zaczĂŞÂła szybko iÂśĂŚ w strone najbliÂższego Centrum Pokemon. Po kilku krokach juÂż nie szÂła a biegÂła starajÂąc siĂŞ jak najszybciej pomĂłc swojemu Pokemomowi.

Wizje moÂżna oceniaĂŚ do godziny 20 dnia 15 stycznia 2014 roku, lub do momentu, gdy jeden z graczy biedzie mieĂŚ znaczÂącÂą przewagĂŞ nad rywalem

ZaÂłoÂżenie do walki: Pojedynek ma siĂŞ odbywaĂŚ w lesie.

MoÂżna to zrobiĂŚ w tym temacie z wg. kryteriĂłw w spoilerze:

a)OrtografiĂŞ, interpunkcjĂŞ oraz stylistykĂŞ
b)PomysÂłowoÂśĂŚ
c)FabuÂłĂŞ
d)Opis walki oraz dÂługoÂśĂŚ opowiadania

Po czym oddajemy gÂłos na w naszej opinii zwyciĂŞskÂą wizje.
Jeden gÂłos to jeden punkt w pojedynku.

NaleÂży takÂże dodaĂŚ wÂłasne odczucia co do walk, ale nie powinny byĂŚ brane pod uwagĂŞ. ProszĂŞ kierowaĂŚ siĂŞ wÂłasnym sumieniem przy przyznawaniu gÂłosu.

lub pod tym adresem.

* * *

Sezon II

Walka numer 3

Uczestniczy: Anthony Emerald (DialguÂś...Max Starn (Sky) (wyzwany)
Miejsce: Lumiose City w Kalos
Przewidywalna data oddania: 11 stycznia 2014 roku
Ostateczna data oddania:16 stycznia 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

Walka numer 4

Uczestniczy:Jason Jupiter (Fallen) (wyzywajÂący) vs Vincent de’la Grande (Rocket) (wyzwany)
Miejsce: Dendemille Town w Kalos
Przewidywalna data oddania: 20 stycznia 2014 roku
Ostateczna data oddania:23 stycznia 2014 roku
Starcie miedzy zawodnikami: Pierwsze

* * *

Lubisz skrobaĂŚ rĂłÂżne teksty? Zaczynasz swÂą pisarkÂą przygodĂŞ? Chcesz podnieÂśĂŚ swoje umiejĂŞtnoÂści w pisaniu? A moÂże chcesz siĂŞ zmierzyĂŚ z innymi? W takim razie Bursztynowa Liga jest miejscem dla ciebie. DoÂłÂącz jeszcze dziÂś.

WejdÂź tutaj

Bumcfksz! Pora na chamskÂą reklamĂŞ!

Czy masz doÂśĂŚ swojego przeÂłoÂżonego, ktĂłry gustuje siĂŞ postonekrofili? Tak!
Czy masz doÂśĂŚ kogoÂś, kto "otwarcie przyznam, Âże rozwaliÂłem PC dosÂłownie i w przenoÂśni"? Tak!
Masz doÂśĂŚ "postowania na martwym"? Tak!

JeÂśli tak, to skanduj z moim ziomem Daniel Bryan YES! YES! YES!

TinTower.pl - Polska spoÂłecznoÂśĂŚ graczy WiFi zaprasza!
Bumckfsz!

Pierwsze forum oraz strona poÂświĂŞcona grÂą WiFi. Chcesz zaczÂąĂŚ graĂŚ? Nic prostszego! Strona oferuje masĂŞ poradnikĂłw w tym wprowadzenie do walk, wyjaÂśnienie czym sÂą punkty IV oraz EV i podziaÂł na klasy zgodny ze Smogonem.
Interesuje ciĂŞ hodowla? Jest! A moÂże RNG w III Generacji? ProszĂŞ bardzo! Role pokĂłw w walkach Wifi? Bumckfsz jest!

Ingame jest ciÂągle rozwijany. Pojawia siĂŞ nowe teksty, stare sÂą uzupeÂłniane, a juÂż wkrĂłtce spis eventĂłw z BW i B2W2.

A moÂże manga? Na TT znajdziesz opisy rozdziaÂłĂłw serii Red, Green i Blue autorstwa Lexsiso. Bardzo dobra robota, Âświetnie siĂŞ czyta, wciÂąga i zachĂŞca do siĂŞgniĂŞcia po mange.

Przychodzi Zdzisiek do sklepu.

-DzieĂą dobry.
-Dobry.
-Opisy Speciala dostanĂŞ?
-Panie, pĂłki co tylko RGB.
-A to nie chcĂŞ. CzytaÂłem.
-Panie, panu powiem, Âże lada dzieĂą rzucÂą czeÂśĂŚ opisĂł Yellow. MogĂŞ panu pod ladĂŞ schowaĂŚ, jak pana chce. Ale to nie sÂą tanie rzeczy, panie ...

A forum? Forum Âżyje i ma siĂŞ Âświetnie. Integracja jest, moÂżna pogadaĂŚ o wszystkim, przejÂśĂŚ z ciskania na <cenzura> na gadanie o kaczkach. Nikt nie bĂŞdzie siĂŞ czuÂł obcy, tylko trzeba chcieĂŚ siĂŞ zintegrowaĂŚ.

Nie bÂądÂź Arab!

Turniej, turnieje, turnieje. Trwa NeverUsed Cup w ramach Tin Tower Series, niedÂługo rozpocznie siĂŞ TURNIEJ FRIENDS (OU). TurniejĂłw na TT nie braknie, oj nie. KaÂżdy, nawet kompletny zielony moÂże startowaĂŚ. Bumcfksz!

Turnieje nie? Pisanie fickĂłw? Jak tak, to traficie idealnie! Bursztynowa Liga to miejsce dla was! Walka, ale na teksty i to trwa juÂż ponad rok. Drugi sezon, mega ewolucje i mega wszystko! A jak nie liga, to moÂże jakiÂś fick? Jest dziaÂł, moÂżna, wszystko(z kucami to rĂłÂżnie) przeczyta siĂŞ. ChociaÂż poczÂątek.

Ficki nie? A moÂże Arty? Tak? ÂŚwietnie! Jest dziaÂł FanArtu, gdzie moÂżna wrzuciĂŚ swoje prace i pochwaliĂŚ siĂŞ przed publikÂą. A w dziale dziaÂła Akwarelowa Liga, czyli odpowiednik Bursztynowej ligi dla ArtystĂłw.

Arty nie? A PBF? TakÂże jest! Mamy 5 MistrzĂłw Gry. Wanna play game? To wpadaj! TT MG nie gryzÂą, nie fuczÂą, nie drapiÂą.

A moÂże felietony? To TT zaprasza do wspĂłÂłpracy! Mamy specjalny dziaÂł na stronie i kaÂżdy moÂże napisaĂŚ jakiÂś artykulik.

Koniec chamskiej reklamy! Bumckfszon!

Peace Yo!

WystarczyÂło odpisaĂŚ w shoucie, a nie kopiowaĂŚ zapis z TT Shouta na Collecta i po ruszyĂŚ go po 13 godzinach. DuÂżo by siĂŞ nie zmieniÂło w tej kwestii.

A co do dopisku, Âże chamstwo, brak kultury i tak dalej. Fallenie napisz co opinia publiczna sÂądzi o TT.

Czyli co? Nawet na wÂłasnych Âśmieciach nie moÂżna pociskaĂŚ po czymÂś, bo ktoÂś kopiuje to na inne forum i tutaj wyraÂża swoje zdanie?

Propaganda od The Drow One trwa! Wpierw Bursztynowa Liga zawitaÂła na Collecta to teraz kolejna ulotka promocyjna oraz mojej najlepsze(i najdÂłuÂższe) dzieÂło czyli Story From Zhery. PiszĂŞ to od ponad roku i dalej koĂąca nie widaĂŚ

Tekst z czasem siĂŞ rozwija i staje siĂŞ coraz dÂłuÂższy i dÂłuÂższy.

Przedmowa z "Mitu Stworzenia ÂŚwiata" autorstwa Austina Carnowskiego

KsiĂŞga PoczÂątku, rozdziaÂł I

Na poczÂątku byÂła CiemnoÂśĂŚ, zrodzona z Chaosu oraz bĂŞdÂąca jego czĂŞÂściÂą.
Wtedy WszechstwĂłrca rzekÂł:

"Niechaj siĂŞ stanie ÂŚwiatÂłoÂśĂŚ!"

I staÂła siĂŞ ÂŚwiatÂłoÂśĂŚ, zrodzona z ÂŁadu oraz bĂŞdÂąca jego czĂŞÂściÂą.

WszechstwĂłrca widzÂąc, Âże ÂŚwiatÂłoÂśĂŚ jest dobra, a CiemnoÂści jest zÂła, oddzieliÂł je od siebie, tworzÂąc Niebo, gdzie panowaÂł ÂŁad oraz PiekÂło, gdzie rzÂądziÂł Chaos.
NastĂŞpnie WszechstwĂłrca stworzyÂł dwie sfery – ZÂłotÂą oraz CzarnÂą - bĂŞdÂącÂą esencjÂą Dobra oraz ZÂła, ÂŁadu oraz Chaosu, po czym rzekÂł:

"Niechaj powstanie byt, zrodzony ze ÂŚwiatÂła i ÂŁadu oraz bĂŞdÂący jego czĂŞÂściÂą"

ZaÂś ZÂłota sfera wybuchÂła.

Tak powstaÂł StwĂłrca, zrodzony ze ÂŚwiatÂła i ÂŁadu oraz bĂŞdÂący jego czĂŞÂściÂą. WszechstwĂłrca spojrzaÂł na swojego podanego, po czym rzekÂł:

„Zrodzony zostaÂłeÂś ze ÂŚwiatÂła i ÂŁadu oraz jesteÂś jego czĂŞÂściÂą. BĂŞdziesz mojÂą rĂŞkÂą, tworzÂąc Âświat dla mojego oraz w twojego ludu. IdÂź i czyĂą mojÂą wolĂŞ, jako Âże jestem twoim panem, a ty moim sÂługÂą.

Nadaje ci imiĂŞ Arceus, StwĂłrca zrodzony ze ÂŚwiatÂła oraz ÂŁadu"

Arceus ryknÂąÂł, na znak Âże zrozumiaÂł swe zadanie, zaÂś WszechstwĂłrca przeniĂłsÂł go do jego krĂłlestwa.

Wtem WszechstwĂłrca rzekÂł:

"Niechaj sfera, zrodzona z CiemnoÂści i Chaosu oraz bĂŞdÂącÂą jego czĂŞÂściÂą, stworzy byt, gdy StwĂłrca wypeÂłni swe zadanie.

Nadaje ci imiĂŞ Delirus, StwĂłrca zrodzony z CiemnoÂści oraz Chaosu"

ZaÂś Czarna sfera rozpadÂłÂą siĂŞ i znikÂła.

* * *

Remeber The Name

Chapter 1

Yellow Town

MaÂłe miasteczko, ktĂłre coraz czĂŞÂściej byÂło nazywane dzielnicÂą Central City, niÂż samodzielnym bytem, jednak to tutaj swoje laboratorium miaÂła czoÂłowa badaczka w regionie Zhery – profesor Jasmine Nazarenko. Ta trzydziestoparoletnia kobieta, mimo doÂśĂŚ mÂłodego, byÂła bardzo szanowana osobistoÂściÂą w Âświecie badaczy. PewnÂą zasÂługa tego byÂł staÂż u samego profesora Samueal Oaka w Kanto kilka lat niewiasta siedziaÂła w swoim laboratorium, studiujÂąc kamiennÂą tabliczkĂŞ z dziwnym znakami. Jak kaÂżdy badacz miaÂła swojÂą gÂłĂłwnÂą specjalizacje. Jej byÂło poznanie genezy powstania Âświata stworkĂłw, a Zhery byÂło prawie idealnym miejscem. To wÂłaÂśnie w tym regionie znajdowaÂły siĂŞ ÂświÂątynie poÂświĂŞcano legendarnym Pokemonom, zapisane w prawie wymarÂłym jĂŞzyku Alpha. Prawie. Jedynie rodzina jej szwagra umiaÂła posÂługiwaĂŚ siĂŞ w tym jĂŞzyku. Mimo, Âże on zaginÂąÂł ponad trzynaÂście lat temu, to wiedza zostaÂła przekazana dalej.

PracĂŞ przerwaÂło jej pukanie do drzwi, a po chwili w pomieszczeniu rozlegÂł siĂŞ dÂźwiĂŞk skrzypiÂących zawiasĂłw. PierwszÂą myÂślÂą Jasmine byÂło przypomnienie sobie, Âże prosiÂła o ich naoliwienie swojego najmÂłodszego siostrzeĂąca. NastĂŞpnie obrĂłciÂła gÂłowĂŞ i spojrzaÂła na parĂŞ nastolatkĂłw – chÂłopca i dziewczynĂŞ - ktĂłrzy szli po swoje pierwsze Pokemony. UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ na ich widok, chcÂą dodaĂŚ im otuchy w tym dniu.

-Lure – spojrzaÂła na zielonookiego blondyna, ktĂłrego oblicze zakrywaÂła czapka bejsbolĂłwka. ChÂłopak ÂściÂągnÂąÂł na krycie gÂłowy, wyciÂągajÂąc rĂŞce z kieszeni jeansowych spodni - Claire – dodaÂła gdy jej wzrok przeniĂłsÂł siĂŞ na szatynkĂŞ o fioletowych spojĂłwkach, ubranej w krĂłtkÂą spĂłdniczkĂŞ oraz czerwonÂą koszulkĂŞ na ramiÂączkach – MiÂło was widzieĂŚ.
-DzieĂą dobry pani profesor – powiedziaÂła dziewczyna, poprawiajÂąc torebkĂŞ na ramieniu – Przepraszamy za spĂłÂźnienie, ale Lure musiaÂł jak zwykle zaspaĂŚ – warknĂŞÂła. Jej kolega ciĂŞÂżko westchnÂąÂł – ZaÂś do Phila nie da siĂŞ dodzwoniĂŚ.
-Spokojnie Claire – zaÂśmiaÂła siĂŞ Jasmine, chociaÂż dobrze wiedziaÂła do czego byÂła zdolna ta mÂłoda osoba - PodejdÂźcie i wybierzcie swoich nowych przyjaciĂłÂł - Oboje zbliÂżyli siĂŞ do stoÂłu. Zdziwili siĂŞ bardzo, widzÂąc tylko dwie kule, zamiast trzech.
-Ee pani profesor. Gdzie trzecia kula? - zapytaÂł Lure, jednak po chwili zmarszczyÂł brwi, zaÂś na twarzy pojawiÂł siĂŞ drobny uÂśmiech. SiĂŞgnÂąÂł po Pokeball – JuÂż tu byÂł?
-GodzinĂŞ temu. I zgadnijcie gdzie pĂłÂźniej poszedÂł – odparÂła badaczka podchodzÂąc do blatu. Claire zacisnĂŞÂła pieÂśĂŚ ze zÂłoÂści – SzykujÂą siĂŞ kÂłopoty – pomyÂślaÂła.
-Phil! - krzyknĂŞÂła dziewczyna, przepÂłaszajÂąc Pidove siedzÂące na dachu budynku.

* * *

Deskorolka. To byÂło jego ulubione zajĂŞcie, zaÂś park w Yellow Town byÂł jego ulubionym miejscem z trzech powodĂłw.

PierwszÂą byÂł skatepark. Od piĂŞciu lat, zawsze po szkole, tutaj przychodziÂł. Wpierw ze starszym bratem, pĂłÂźniej z Pichu, ktĂłrego dostaÂł od cioci na urodziny. Na poczÂątku czĂŞÂściej wywoÂływaÂł Âśmiech niÂż zachwyt, z czasem staÂł siĂŞ najlepszy w caÂłym mieÂście. CiĂŞÂżka praca, nie podawanie siĂŞ oraz upartoÂśĂŚ. To byÂły cechy jego rodziny oraz jego samego. Teraz nikt nie mĂłgÂł mu podskoczyĂŚ. Nikt.
-Dajesz! - krzyknĂŞÂła jakaÂś dziewczyna z grupki nastolatkĂłw stojÂących niedaleko rampy. Czy to byÂła jakaÂś jego fanka, czy przypadkowa osoba, nie obchodziÂło go to teraz. Teraz liczyÂła siĂŞ tylko ostatnia sztuczka.

WidziaÂł jak Âświat obraca siĂŞ do gĂłry nogami. CzuÂł jak podmuch powietrza otacza jego ciaÂło i prĂłbuje ÂściÂągnÂąĂŚ go w dĂłÂł. ObrĂłt siĂŞ skoĂączyÂł, zaÂś grawitacja zaczĂŞÂła robiĂŚ swoje. ÂŚciÂągaÂła go w dĂłÂł. PuÂściÂł krawĂŞdÂź deski chwilĂŞ przed dotkniĂŞciem o podÂłoÂże. Dla niego to trwaÂło wiecznoÂśĂŚ, dla jego widowni tylko kilka sekund. ZatrzymaÂł siĂŞ, podniĂłsÂł deskĂŞ i powoli podszedÂł do grupki. Niebieskie krĂłtkie spodenki kontrastowaÂły z czarnym T Shirtem, na ktĂłrym widniaÂł napis „Team eXtreme" wraz "Navy" na pleach.

-To byÂło sympatyczne stary! - powiedziaÂł jeden, klepiÂąc go po barku. ChÂłopak uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ – PowinieneÂś pomyÂśleĂŚ o tych zawodach czÂłowieku. WygraÂłbyÂś to z palcem w dupie!
-Ta? - zapytaÂł retorycznie kÂładÂąc deskĂŞ tuÂż obok Pichu, ktĂłry to podaÂł mu butelkĂŞ – DziĂŞki Rai – dodaÂł, biorÂąc Âłyk wody. NastĂŞpnie ÂściÂągnÂąÂł kask zakrywajÂący ÂłysÂą gÂłowĂŞ.
-Tak - odparÂł. Elektryczna mysz pokiwaÂła gÂłĂłwkÂą z nudy – PrzemyÂśl to sta ...
-Phil! - usÂłyszeli za sobÂą. Przez ciaÂło Phila przeszÂła gĂŞsia skĂłrka. ZnaÂł ten gÂłos i on nie wskazywaÂł na nic dobrego.
-Ee to ja spadam – mruknÂąÂł lider grupki, ktĂłra nagle rozpÂłynĂŞÂła siĂŞ. Pichu wskoczyÂł na bark swego trenera.

-DziĂŞki ci bardzo tchĂłrzu – pomyÂślaÂł Phil. ZaÂłoÂżyÂł okulary i podniĂłsÂł deskĂŞ oraz kask – Rai, nie nawiÂązuj kontaktu wzrokow … - poczuÂł, Âże coÂś go oplÂątaÂło. ZauwaÂżyÂł pnÂące – ZabraÂła Chikorite – jego podopieczny tylko potwierdziÂł jego domysÂły. SekundĂŞ pĂłÂźniej obaj byli w powietrzu – Claire, to nie jest Âśmieszne.
-Zamknij siĂŞ! - warknĂŞÂła dziewczyna, poprawiajÂąc swoje dÂługie czarne wÂłosy – MogÂłeÂś powiedzieĂŚ, Âże idziesz wczeÂśniej!
-Odstaw mnie na ziemie to pogadamy – powiedziaÂł Phil. Obok jej spostrzegÂł blondyna w czapce – Lure …
-Ja siĂŞ nie wtrÂącam – przerwaÂł mu chÂłopak, chowajÂąc rĂŞce do bezrĂŞkawnika . Jego wzrok utknÂąÂł na wkurzonej dziewczynie oraz jej Pokemonie.

-Dobra. Rai elektrowstrzÂąs! - krzyknÂąÂł wiszÂący w powietrzu trener. ÂŻĂłÂłta mysz zeskoczyÂła z jego ramienia i w locie uderzyÂła Âładunkiem elektrycznym w roÂślinnego potworka. Chikorita puÂściÂła Phila, ktĂłry upadÂł na ziemie, lecz w locie wydaÂł kolejny rozkaz. Pichu, zrobiÂł unik przed ostrym liÂściem rywalki, a nastĂŞpnie podbiegÂł i uderzyÂł zielonego stworka – KoĂącz to – Rai dobiÂł roÂślinnego startera, zaÂś jego trener, ktĂłry staÂł juÂż na nogach, otrzepaÂł siĂŞ z kurzu – ChciaÂłem po do ...
-Nie! - wrzasnĂŞÂła Claire, lecz zamiast podbiec do Pokemona, rzuciÂła siĂŞ na Phila – Ty parszywy maÂły gnojku …

-Lure moÂże maÂła pomoc?! - wykrzyczaÂł ÂŁysy, ktĂłry nie chciaÂł zrobiĂŚ krzywdy swojej przyjaciĂłÂłce.
-Yo Ten Ten wyluzuj! - blondyn podbiegÂł do brunetki i odciÂągnÂąÂł ja od kolegi – Wyluzuj!
-Zaraz i tobie skopie dupĂŞ! - ponownie wrzasnĂŞÂła, uderzajÂąc Lure w brzuch. ChÂłopak puÂściÂł jÂą, zaÂś Claire rzuciÂła siĂŞ na swego rywala. Phil odskoczyÂł, zaÂś dziewczyna wywrĂłciÂła siĂŞ. – Nie Âżyjesz! Zawsze nas wystawiasz! - RyknĂŞÂła gdy ponownie staÂła. PodbiegÂła do rywala i tym razem skutecznie go powaliÂła. Obok nich przebiegÂło kilku nastolatkĂłw.
-Cholera jasna! Niech ktoÂś ÂściÂągnie tÂą pojebanÂą laskĂŞ ze mnie! - krzyknÂąÂł Phil.
-UduszĂŞ ciĂŞ! - Lure prĂłbowaÂł jakoÂś odseparowaĂŚ dwĂłjkĂŞ.

-Hej Phil – caÂła trĂłjka spojrzaÂła na rudowÂłosÂą dziewczynĂŞ – Nie Âżebym wtrÂącaÂła siĂŞ sprawy twoje i twojej dziewczyny …
-To nie jest mĂłj chÂłopak! - warknĂŞÂła Claire. Trener wykorzystaÂł moment nie uwagi brunetki i rzuciÂł jÂą z siebie.
-Nie waÂżne. Na stadionie jakiÂś goÂściu walczy Giblem i pokonuje wszystkich! - powiedziaÂła, by nastĂŞpnie pobiegnÂąĂŚ dalej. Phil spojrzaÂł na Lure, ktĂłry zastanawiaÂł siĂŞ.
-PĂłÂł legendarny pokemon z Sinnoh? To moÂże byĂŚ ciekawe – odparÂł blondyn pomagajÂąc wstaĂŚ swemu przyjacielowi – Claire uspokoiÂłaÂś siĂŞ?
-Tak – mruknĂŞÂła brunetka, chowajÂąc roÂślinnego startera do Pokeballa. Rai wskoczyÂł na ramie Phil gdy ten podniĂłsÂł deskĂŞ, po czym caÂła trĂłjka pobiegÂła w kierunku stadionu – MogÂłeÂś powiedzieĂŚ, Âże idziesz wczeÂśniej.
-Dasz sobie spokĂłj? - zapytaÂł chÂłopak. SpojrzaÂł zÂłotymi tĂŞczĂłwkami na swojÂą przyjaciĂłÂłkĂŞ – Znasz mnie.
-A ty mnie. I ÂściÂągnij ten medalion w koĂącu – powiedziaÂła. Phil odruchowo zÂłapaÂł za medalik, ktĂłry wisiaÂł na jego szyi. Nie mĂłgÂł go straciĂŚ.
TrĂłjka przyjaciĂłÂł wbiegÂła na plac otaczajÂący stadion w momencie gdy walka zakoĂączyÂła siĂŞ.

-Nie! - krzyknÂąÂł jakiÂś dzieciak, gdy jego Rattata upadÂł nieprzytomny. Jego rywal, szarowÂłosy chÂłopak staÂł naprzeciw niego z skrzyÂżowanymi rĂŞkami na klatce. Przed nim zaÂś prĂŞÂżyÂł siĂŞ Gible, gotĂłw do kolejnej walki.
-Kto nastĂŞpny? - zapytaÂł nieznajomy. Po okolicy przeszedÂł pomruk - No co tchĂłrze? Nikt tu nie ma jaj, aby walczyĂŚ z Gray'em Augustem? - brak reakcji – Co za miasto. Same tchĂłrze – Phil wyszedÂł przed szereg i zajÂąÂł miejsce naprzeciw Gray – W koĂącu jakieÂś miĂŞso. GotĂłw na poraÂżkĂŞ? - zaÂśmiaÂł siĂŞ.
-Zobaczymy – w jego rĂŞce pojawiÂł siĂŞ Pokeball, ktĂłry sekundĂŞ pĂłÂźniej uwolniÂł maÂłego niebieskiego krokodyla – Toad, zaczniemy od wodnej broni …

* * *

SpokĂłj i gorÂąca herbata. Tego jej brakowaÂło. Jasmine spojrzaÂła na stolik gdzie leÂżaÂły trzy wypeÂłnione teczki, nastĂŞpnie na tablicĂŞ z manuskryptem, a na koĂącu na swojego chat geara. Brak nowych wiadomoÂści.

-Dane Phila, Claire i Lure wypeÂłnione, Juniper mnie nie zabije za jeden dzieĂą zwÂłoki i nikt do mnie nie pisaÂł. Czas na przerwĂŞ – pomyÂślaÂła uradowana. MiaÂła juÂż zawiesiĂŚ kitel, gdy usÂłyszaÂła kolejny raz skrzyp zawiasĂłw. Odruchowo obrĂłciÂła gÂłowĂŞ – I po przerwie – do laboratorium weszÂły dwie postacie. PierwszÂą poznaÂła bez problemu. BiaÂło czarne kimono, fioletowe wÂłosy na Âżelu oraz nie schodzÂący z twarzy uÂśmiech.

-Kaori – rzekÂła Jasmine, gdy jej wzrok przeniĂłsÂł siĂŞ na drugÂą osobĂŞ. MÂłody chÂłopak, mniej wiĂŞcej wieku Kaoriego, podniĂłsÂł wzrok ze swoje czapki – No proszĂŞ. Sam wielki Red Satoshi z Kanto odwiedziÂł mnie – zaÂśmiaÂła siĂŞ. Pikachu na jego ramieniu skoczyÂł na rĂŞce pani profesor – Co jest maÂły przyjacielu? - pogÂłaskaÂła Pokemona.
-Ciebie teÂż miÂło widzieĂŚ, Jasmine – mruknÂąÂł Red, poprawiajÂąc czerwono czarnÂą czapkĂŞ.

-CĂłÂż – zaczÂąÂł Kaori – WidzĂŞ Âże ci przeszkodziliÂśmy – wskazaÂł na kitel w jej rĂŞce – Chyba nie jesteÂś zÂła?
-MiaÂła sobie zrobiĂŚ przerwĂŞ, ale jak pojawiÂł siĂŞ milczÂący trener, to zÂły znak – zaÂśmiaÂła siĂŞ ponownie, a nastĂŞpnie podaÂła teczki swemu przyjacielowi – Zgadnij co tu jest.
-Wiem wiem – mruknÂąÂł. Szybko przejrzaÂł dokumenty – WidzĂŞ, Âże kontynuowaÂł rodzinÂą tradycje i zabraÂł ostatniego z trĂłjki.
-Nie miaÂł wyjÂścia – oparÂła siĂŞ o blat biurka – Co macie ciekawego dla mnie?
-Nowa tabliczka – powiedziaÂł Kaori. Jasmine westchnĂŞÂła – Co jest?
-Mam jeszcze tÂą tabliczkĂŞ od Juniper – na dÂźwiĂŞk imienia profesor z Unova, Red przeklnÂą ÂślinĂŞ - i za kilka dni ma wpaÂśĂŚ jakieÂś jej uczennice. Bianca i chyba White … - przerwaÂła widzÂąc jak trener z Kanto bladnie – Co z tobÂą? Znasz je?
-Nie – skÂłamaÂł i natychmiast zmieniÂł temat – Kaori, jesteÂś mistrzem Zhery tak? MuszĂŞ pewnie zdobyĂŚ odznaki i pokonaĂŚ elitarnÂą …

-Nie do koĂąca – weszÂła mu sÂłowo badaczka – JeÂśli chcesz zmierzyĂŚ z Kaorim, to musisz wygraĂŚ Mistrzostwa Ligi Zhery czyli Amber Conference .
-Jasmine – rzekÂł mistrz – Nie potrzebuje adwokatki, ale dziĂŞki. Red jako Âże jesteÂś mistrzem Âświata, nie potrzebujesz wygrywaĂŚ Ligi. ZdobÂądÂź odznaki Fight Dojo. Wtedy zmierzmy siĂŞ – trener z Pallet Town potwierdziÂł skiniĂŞciem gÂłowy, a Pikachu wrĂłciÂł na swoje miejsce – Ale Âłatwo siĂŞ nie podam.
-Zobaczymy – mruknÂąÂł. JuÂż miaÂł odchodziĂŚ – A Jasmine. Jakby uczennica Juniper pytaÂła siĂŞ o mnie, to mnie nie widziaÂłaÂś, jasne? - kobieta skinĂŞÂła gÂłowÂą, Âże rozumie

– Do zobaczenia - podszedÂł do drzwi, ktĂłre otwarÂły siĂŞ prĂŞdkoÂściÂą ÂświatÂła. Trzy postacie minĂŞÂły Reda, biegnÂąc w kierunku badaczki. Jeden trzymaÂł Totodile'a w rĂŞkach.
-Ciociu pomĂłÂż – mruknÂąÂł chÂłopak, ktĂłrego Satoshi poznaÂł. UÂśmiechnÂąÂł siĂŞ pod nosem, po czum wyszedÂł, zaÂś Jasmine zabraÂła krokodyla oraz jego Pokeball. CaÂła trĂłjka postaci ciĂŞÂżko dyszaÂła – Rai, jesteÂś caÂły? - mysz potwierdziÂła.
-Debil – mruknĂŞÂła Claire – Debil, debil i debil.
-Zamknij siĂŞ – warknÂąÂł Lure – ChociaÂż raz siĂŞ zamknij. On chociaÂż zawalczyÂł.
-Spokojnie – powiedziaÂł Mistrz Zhery, prĂłbujÂący jakoÂś zaÂłagodziĂŚ sytuacjĂŞ. DwĂłjka mÂłodych trenerĂłw spojrzaÂła z niedowierzaniem. Mistrz ich regionu stoi tuÂż obok ich.

-O czeÂśĂŚ Kaori – rzekÂł Phil, a nastĂŞpnie uÂścisnÂąÂł dÂłoĂą mistrza. Lure i Claire spojrzeli na swego przyjaciela – Co? Kaori to przyjaciel Randy'ego. A wÂłaÂśnie. SÂłyszaÂłeÂś?
-To Âże twĂłj braciszek siedzi w Kanto? - zapytaÂł kpiÂąco – Tak. PrzecieÂż ja go przekonaÂłem.
-DziĂŞki. Na serio – mruknÂąÂł Âłysy, po czym obaj zaÂśmiali siĂŞ.
-Dobra dobra. Co siĂŞ staÂło? - zapytaÂł Jasmine. Lure spojrzaÂł na przyjaciĂłÂł, a nastĂŞpnie zaczÂąÂł opowiadaĂŚ.
-No cĂłÂż …

* * *

DrugÂą rzeczÂą dlaczego Phil kochaÂł park, byÂło bliskoÂśĂŚ do kilku boisk gdzie odbywaÂły siĂŞ walki Pokemon. To byÂł drugie ulubione zajĂŞcie. DwĂłch starszych braci, ktĂłrzy byli bardzo dobrymi trenerami, nie byÂło dzieÂłem przypadku. Oni mieli to zapisane w genach. A jego Pichu, ktĂłrego dostaÂł do cioci na urodziny, okazaÂł siĂŞ Âświetnym stworkiem. ByÂł zdecydowanie szybszy, silniejszy i bystrzejszy niÂż inne przedstawiciele jego gatunku. I nie lubiÂł siedzieĂŚ w Pokeballu.

Teraz Phil staÂł naprzeciw Gray'a, zaÂś ich Pokemony oddychaÂły ciĂŞÂżko. ByÂły juÂż zmĂŞczone dÂługÂą walkÂą. ÂŁysy chÂłopak musiaÂł coÂś wymyÂśliĂŚ, poniewaÂż ciÂągÂłÂą walka na dystans nie byÂła opÂłacalna na dÂłuÂższÂą metĂŞ.
-Podajesz siĂŞ? - zapytaÂł jego rywal. Phil uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ i wydaÂł rozkaz ataku swojemu pokemonowi. Totodile podbiegÂł do przeciwnika, prĂłbujÂąc podrapaĂŚ Gible'a – Unik i smocza wÂściekÂłoÂśĂŚ – pĂłÂł smok wykonaÂł polecenie. Krokodyl byÂł odsÂłoniĂŞty – Bingo.
-O nie. Toad kontra wodnÂą broniÂą! - nie zdÂąÂżyÂł. Niebieski promieĂą trafiÂł w startera z Johto, posyÂłaĂŚ go na deski. To byÂł koniec – Cholera.
-Gible wracaj – Gray schowaÂł Pokemona – Dobra walka - mruknÂąÂł, po czym odszedÂł. Phil podbiegÂł do swojego stworka. ByÂł ranny. ZabraÂł go na rĂŞce i spojrzaÂł na przyjaciĂłÂł.

-MĂłwiÂłam … - Claire zaczĂŞÂła, ale zabĂłjczy wzrok Âłysego uspokoiÂł jÂą.
-Do laboratorium – rozkazaÂł Lure …

* * *

-I o to caÂła historia – skoĂączyÂł blondyn. Kaori byÂł zaintrygowany. Gible w jego regionu. W Sinnoh jest rzadko spotykany i tylko jedna osoba kontroluje ich populacje.
-MuszĂŞ zadzwoniĂŚ do Cynthi – pomyÂślaÂł mistrz Zhery. Phil patrzyÂł na maszynĂŞ leczÂącÂą, ktĂłra pomagaÂła jemu Pokemonowi wrĂłciĂŚ do formy. CiÂągle zastanawiaÂł siĂŞ czemu podjÂąÂł siĂŞ tej walki. PrzecieÂż byÂł na przegranej pozycji. Smocze pokemony miaÂły przewagĂŞ nad wodnymi stworkami, mimo to powaÂżnie zagroziÂł Gray'owi. I coÂś czuÂł, Âże to nie jego ostatnia walka z szarowÂłosym. Jasmine patrzyÂła na swoje siostrzeĂąca. UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ pod nosem, widzÂąc w nim to samo co u jego starszych braci. OdpowiedzialnoÂśĂŚ za Pokemony.
-Jednak dobrym pomysÂłem byÂło danie mu tego jajka – pomyÂślaÂła. Maszyna zapikaÂła – Gotowe – rzekÂła podchodzÂąc do urzÂądzenia. WyjĂŞÂła dwie kule i podaÂła je trenerom.

-DziĂŞki – powiedziaÂł Phil, chowajÂąc kule za pas. Claire kiwnĂŞÂła tylko gÂłowÂą.
-ProszĂŞ was bardzo. Gotowi do waszej wielkiej drogi? - zapytaÂła. CaÂła trĂłjka potwierdziÂła – To dobrze. Macie pĂłÂł roku do Amber Conference. Kto wie, moÂże ktĂłreÂś z was wygra …
-I wtedy zmierzy siĂŞ z ElitarnÂą CzwĂłrkÂą, a pĂłÂźniej ze mnÂą – dodaÂł Kaori. Jego wzrok zatrzymaÂł siĂŞ na Philu. ÂŁysy uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ zÂłowieszczo – To tyle. Lure poÂżegnaÂłeÂś siĂŞ juÂż z nimi?
-Co? - zapytaÂła Claire. Lure opuÂściÂł gÂłowĂŞ i wyszedÂł przed szereg – O czym on mĂłwi?

-LecĂŞ do Lauren – mruknÂąÂł. Szatynka juÂż miaÂła ruszyĂŚ, ale rĂŞka Phila jÂą zatrzymaÂła – ZgÂłosiÂłem siĂŞ na wymianĂŞ – spojrzaÂł na swoich przyjaciĂłÂł. Claire byÂła wkurzona na maxa, zaÂś ÂŁysy przyjÂąÂł to ze stoickim spokojem – Ja … - przerwaÂł widzÂąc gdy dziewczyna wyszÂła z pokoju – Cholera.
-Nie przejmuj siĂŞ niÂą – rzekÂł Phil stajÂąc w ramie w ramiĂŞ z kolegÂą. PoklepaÂł go po plecach – Powodzenia stary. KiedyÂś siĂŞ zmierzymy - uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ zÂłowieszczo.
-Jasne – odparÂł Lure. Panowie przybili sobie po piÂątce - Ale i tak skopie ci tyÂłek - zaÂśmiali siĂŞ.
-Dobra. A teraz mam coÂś dla was - podaÂła im Pokedexy - Chyba wiecie co to jest - obaj potwierdzili - Przyda siĂŞ wam.

* * *

NastaÂł kolejny dzieĂą. Ten dzieĂą. Phil ostatni raz spojrzaÂł w lustro. Jego szare tĂŞczĂłwki dokÂładnie lustrowaÂły odbicie. MĂłgÂł dostrzec lĂŞk. Ale to zawsze tak jest. Tak samo czuÂł siĂŞ Randy przed wyprawÂą. Tak samo czuÂł siĂŞ Jack gdy ruszaÂł w swojÂą podrĂłÂż. I teraz tak samo czuje siĂŞ Phil Carnowski - "najmÂłodszy dzieciak Austina". NienawidziÂł jak ludzie tak do niego mĂłwili. Nie cierpiaÂł tego caÂłym swoim sercem.
RĂŞka Âłysego powĂŞdrowaÂła na wisiorek przerwanego Pokeballa. Symbol przyjaÂźni ponad wszystko. MiaÂł go od szeÂściu lat i znaczyÂł dla niego bardzo duÂżo. Mimo Âże Claire tÂłumaczyÂła mu w dzieĂą w dzieĂą, Âże ta przyjaÂźĂą siĂŞ skoĂączyÂła, to On nie zdjÂąÂł go. Nie mĂłgÂł.

WziÂąÂł gÂłĂŞboki oddech obracajÂąc siĂŞ, po czym podszedÂł do szafy. Jego ubranie byÂło zawieszone na wieszaku. To co zwykle. Spodnie w tzw. „urban camo", niebieska koszulka ETW(Elite Trainer Wear) oraz czerwona bluza z kapturem. No i nieodÂłÂączny element – okulary przeciwsÂłoneczne. To byÂł jego znak rozpoznawczy. MoÂżna powiedzieĂŚ, Âże swego rodzaju podpis.
WyjÂąÂł rzeczy z szafy, po czym szybko siĂŞ ubraÂł. Mimo Âże robiÂł to w dzieĂą w dzieĂą, to dzisiaj byÂło inaczej. MoÂże dlatego, Âże zniknie na prawie pĂłÂł roku?
PodszedÂł do biurka, gdzie leÂżaÂł Pokedex, portfel dwa Pokeballe oraz najnowszy SmartGear. Po chwili wszystko byÂło na swoim miejscu, zaÂś na dotykowym ekranie SmartGeara wskazaÂła aktualny czas. ZostaÂł tylko plecak. PodniĂłsÂł go. Nie wydawaÂł siĂŞ ciĂŞÂżki. Szybko przeanalizowaÂł czy wszystko ma.

-ÂŚpiwĂłr jest. Gacie oraz rzeczy na zmienna sÂą. Lekarstwa sÂą. Pokeballe sÂą. Jedzenie jest. To czego brak? - podrapaÂł siĂŞ po gÂłowie. Nie mĂłgÂł sobie przypomnieĂŚ. Rai wskazaÂł na deskĂŞ – Wiesz dobrze, Âże nie mogĂŞ tego zabraĂŚ. Trudno. NajwyÂżej bĂŞdzie zgrzyt, ale wszystko da siĂŞ kupiĂŚ – zaÂłoÂżyÂł plecak, zaÂś Pichu wskoczyÂł na jego bark – GotĂłw? - Pokemon kiwnÂąÂł gÂłowÂą. Phil poÂżegnaÂł siĂŞ jeszcze z rodzicielkÂą, po czym wyszedÂł przed dom – No gdzie ona jest – mruknÂąÂł sam do siebie.
-ChodÂź – warknĂŞÂła Ten Ten, ktĂłra tylko go minĂŞÂła. WidaĂŚ dalej byÂła wkurzona za akcje z Lurem. Szczerze to jej siĂŞ nie dziwiÂł, ale to byÂła jego samodzielna i suwerena decyzja. ÂŁysy ruszyÂł za dziewczyna, ktĂłra byÂła kilka krokĂłw przed nim.

-To gdzie pani przewodnik? - zapytaÂł sarkastycznie. Claire spojrzaÂła wpierw na niego, a pĂłÂźniej na las ktĂłry jÂą otaczaÂł.
-Do Central City a pĂłÂźniej … - zaczĂŞÂła siĂŞ zastanawiaĂŚ.
-Inhore City – skoĂączyÂł za niÂą – Pozwolisz Âże poprowadzĂŞ? - ruszyÂł w kierunku gÂłĂłwnego miasta.
-Dobra panie wiem wszystko o niczym - burknĂŞÂła.
-JesteÂś taka urocza, gdy siĂŞ zÂłoÂścisz – zakpiÂł. SÂłoĂące zaczynaÂło panowaĂŚ na niebie.

Wszystkie eventy, postacie oraz miejsca wystĂŞpujÂące w powyÂższym tekÂście sÂą oparte na podstawie hacka "Light Platinium" autorstwa WesleyFG.
Nie mam Âżadnych praw do marki Pokemon.

Drowker 2012/2013

Zainteresowany/a dalszymi losami Phila? SprawdÂź Story From Zhery na TinTower lub FanFiction.net albo daj znaĂŚ w komentarzu pod tekstem, Âże chcesz kolejny odcinek tutaj.

Zapraszam do Bursztynowej Ligi. PoniÂżej link do dziaÂłu, a tam walki, zasady zabawy oraz Karty Postaci
[URL=http://www.tintower.pl/forum/forumdisplay.php?fid=135]
DziaÂł Bursztynowej Ligi[/URL]

Follow me on Twitter https://twitter.com/TheDrowOne

IN DROW WE TRUST