Pokemon - Forum PokeCollect :: Zobacz temat

Afil

Wieczorem, gdy Âświat zmienia swoje odcienie, niczym spalone ciasto w piekarniku, ludzie idÂą spaĂŚ. KaÂżdy zmĂŞczony czÂłowiek idzie, ale nie wszyscy... no wÂłasnie, a co tam a propos zÂłodziei? Podczas dnia, pracujÂą kieszonkowcy, korzystajÂąc z tÂłumĂłw na ulicach zabierajÂą co raz to bardziej zrĂłÂżnicowane portfele, jednak... ich praca nie jest zbytnio doceniana i z tego powodu sÂą bardzo nisko w hierarchii zÂłodziei. Wieczorem grasujÂą za to bardziej zaawansowani, w tej szaleĂączej grze. MĂłwimy tutaj o elicie, ktĂłrej sumy skradzionych rzeczy wycenia siĂŞ na grube miliony. No, ale w tym wszystkim jest jednak pewien duet, troszkĂŞ bardziej znany juÂż w tych krĂŞgach, bo i kilku waÂżniejszym czÂłonkom wszedÂł juÂż za koÂłnierz i zabraÂł co nie ich. Nikt z tych ludzi, oczywiÂście "ofiar", nadal nie wie jak wyglÂądajÂą, ale sÂłyszaÂło siĂŞ plotki, Âże jedna osoba z tego duetu to przesÂłodka dziewczyna, a druga osoba, to jakiÂś chÂłopak przypominajÂący dziewczynĂŞ. Jednak, to tylko plotki, a kto w tym Âświecie wierzy w plotki?
- Zamknij japĂŞ! SprawdÂź po prawej, ja pĂłjdĂŞ w lewo! - PowiedziaÂł jeden z ochroniarzy, ciskajÂąc kamizelkÂą w swojego "kompana".
- Ja-ja-jasne... ale cz-cze-czego szukamy? - ZapytaÂł, najwidoczniej przestraszony tego, co siĂŞ staÂło, albo raczej tego, kto to zrobiÂł. No... moÂże nawet jedno i drugie.
- A JAK KU*** MYÂŚLISZ?! Szukamy tego skur******, ktĂłry okradÂł naszego szefa i zbiÂł piĂŞciu ochroniarzy!
- PIĂCIU?! - Jego wyraz twarzy nabraÂł bladej barwy, a jego ciaÂło dziwnie siĂŞ zachybotaÂło.
- Aj! Zamknij siĂŞ i leĂŚ juÂż! - RozkazaÂł i pobiegÂł w swojÂą stronĂŞ ten jakÂże miÂły i "nie przeklinajÂący" ochroniarz. Po chwili zniknÂąÂł teÂż i jego mÂłodszy o jakieÂś 10 lat kolega.
I ponownie zapadÂła cisza, przy piĂŞknym paÂłacyku. Gdzie jedyne ÂświatÂło dawaÂła maÂła lampa tuÂż nad tylnym wejÂściem, z ktĂłrego przed chwilÂą wybiegli obaj ochroniarze. OÂświetlaÂła ona maÂły skrawek jakiegoÂś jaÂłowca, piĂŞkny bruk przed metalowymi, zielonymi drzwiami i ÂścianĂŞ budynku, z jakiejÂś ÂżĂłÂłtawej skaÂły. Lampka jednak pomijaÂła gzyms powyÂżej, a poniewaÂż byÂło strasznie pochmurnie, nie daÂło siĂŞ teÂż zobaczyĂŚ co tam jest. MinĂŞÂła sekunda, dwie, minuta i nagle lekkim susem zeskoczyÂła z gzymsu pewna 23-latka, ktĂłra tylko zÂłapaÂła siĂŞ za bark i zaczĂŞÂła krĂŞciĂŚ caÂłym ramieniem w celu rozgrzania, czy teÂż rozruszania. TuÂż za niÂą staÂła juÂż o wiele mÂłodsza dziewczyna, by nie powiedzieĂŚ, Âże dziewczynka, ktĂłra jak zaczarowana patrzyÂła na swojÂą towarzyszkĂŞ. W sumie, to nie robiÂła tego bez powodu. NiecaÂłe 11 minut temu, pod wpÂływem wÂściekÂłoÂści, znokautowaÂła piĂŞciu ochroniarzy. Nie ich wina, Âże nie wiedzieli iÂż nie Âżartuje siĂŞ z kobiet, kiedy jedna preferuje styl bicia siĂŞ jak z ulicy i to w dobrym stylu. Przed dziewczynami widnieje doÂśĂŚ wysoki mur z drutem kolczastym, a pod murkiem Âładniusi ÂżywopÂłot. Wszystko jednak spowija ciemnoÂśĂŚ, a jedyne ÂświatÂło na tym bruku to ÂświatÂło latarek ochroniarzy.

---
Pierwsza pisze Inaka. Panie przodem. Potem Domin. Poza tym... liczĂŞ na uczciwÂą grĂŞ.

Inaka

A iĂŚ ty. Domin teÂż mĂłgÂł zaczÂąĂŚ, starsi majÂą pierwszeĂąstwo ;o Chyba, Âże koÂśĂŚ tak ci wyrzuciÂła :P
-------------------------
- OjĂŚ, do diabÂła... - wyrywa mi siĂŞ cicho na widok drutu kolczastego. No cĂłÂż, szczĂŞÂście siĂŞ kiedyÂś koĂączy, tylko czemu akurat dzisiaj, w czasie tej diabelnej akcji? Nieco zawiedziona brakiem Âłatwej drogi ewakuacyjnej, spoglÂądam na mur i oceniam mniej wiĂŞcej odlegÂłoÂśĂŚ dzielÂącÂą ten nieszczĂŞsny gzyms od muru i rĂłÂżnicĂŞ wysokoÂści. MoÂże od biedy daÂłoby siĂŞ wskoczyĂŚ tam, ewentualnie posÂłaĂŚ Purrloina na ten mur razem z jakimÂś ostrzem do rozciĂŞcia drutu i z linÂą, ktĂłrÂą mĂłgÂłby spuÂściĂŚ nam, byÂśmy siĂŞ wspiĂŞÂły na gĂłrĂŞ i bezpiecznie opuÂściÂły niebezpieczny wrogi teren...
"MyÂśl spokojnie, Moon... Co by powiedziaÂł ojciec, jakby to zobaczyÂł..."
UÂśmiecham siĂŞ smutno do swej jakÂże zacnej towarzyszki niedoli i mĂłwiĂŞ:
- Ten no... Sakuya-sensei, masz jakiÂś ciekawy pomysÂł? - czekam na reakcjĂŞ kobiety, po czym ciÂągnĂŞ dalej. - Czy jeÂśli Purrloin daÂłby radĂŞ wskoczyĂŚ na ten mur z linÂą, to daÂłoby radĂŞ stÂąd uciec? Jak myÂślisz?

DominLoL

moÂże i starszy ale o ile, a czasami zachowujĂŞ siĂŞ gorzej niÂż afil na obecnÂą chwilĂŞ wiĂŞc wszystko w porzÂądku.
Eeeeto....mam pisaĂŚ jako babka czy jako facet, bo mam konfilkt osobowoÂści ?
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-KurczĂŞ, jakby nie mogli nam nigdy zostawiĂŚ otwartej furtki. - syknĂŞÂłam spoglÂądajÂąc na mur.
ÂŻadna z nas nie da rady siĂŞ tam wdrapaĂŚ, widaĂŚ to odrazu a to co powiedziaÂła mÂłoda man sens. Purloin mĂłgÂłby przeciÂąĂŚ jakoÂś druty i zrzuciĂŚ linĂŞ po ktĂłrej byÂśmy uciekÂły. Ale jeÂśli na murze lub za nim sÂą jakieÂś czujniki zrobi siĂŞ gorÂąco. Nie mamy chyba jednak innego wyjÂścia. ZresztÂą, nawet jeÂśli alarm siĂŞ uruchomi, zgubimy poÂścig w mieÂście, miĂŞdzy ulicami.
-Walka wrĂŞcz z caÂłÂą ochronÂą nie wchodzi w grĂŞ. Co prawda mogÂą byĂŚ teÂż poukrywane dodatkowe czujnik, ale nie mamy chyba innego wyjÂścia. - mĂłwiĂŞ po czym spoglÂądam na maÂłÂą. - Do dzieÂła mÂłoda.

Afil

OdlegÂłoÂśĂŚ gzymsu od murku to jakieÂś 20 metrĂłw, Âłuki ktĂłre tworzÂą przejÂście do nastĂŞpnych segmentĂłw (Droga w lewo i prawo) sÂą w odlegÂłoÂści jakiÂś 15 metrĂłw od wejÂścia i gzymsu. Jednak podczas obserwacji Moon zobaczyÂła, Âże gzymsem da siĂŞ przecie wrĂłciĂŚ do Âśrodka budynku. Zawsze to jakaÂś dodatkowo opcja. No, ale...
Kiedy dwie niesamowite panny staÂły przed drzwiami i gadaÂły jak gdyby nigdy nic, z prawej strony ukazaÂła siĂŞ ponownie, tĂŞpa twarz mÂłodego ochroniarza, z wczeÂśniej. Na wasz widok najwidoczniej zdĂŞbiaÂł, twarz znowu zrobiÂła mu siĂŞ blada, a jego sÂłuÂżbowa latarka spotkaÂła siĂŞ z brukiem. Po chwili coÂś tam jednak wyjÂąkaÂł, a moÂże to raczej byÂły jakieÂś piski... w sumie to ciĂŞÂżko zdefiniowaĂŚ ten dÂźwiĂŞk. Ostatecznie jednak skoĂączyÂł na ziemi, czyli po ludzku... zemdlaÂł. Teraz jednakÂże maÂły dylemat siĂŞ stworzyÂł, bo ten chÂłopak bĂŞdzie pamiĂŞtaÂł wasze twarze, w sumie... to nie dostaÂł odpowiedniego powodu by zapomnieĂŚ jak piĂŞciu poprzednich. W sumie to wyglÂąda na doÂśĂŚ porzÂądnego kolesia, z twarzy niewinnego, moÂże przemoc wobec niego to zÂły pomysÂł. Poza tym plan z murem poszedÂł juÂż w ruch, ale okazaÂło siĂŞ, Âże drut kolczasty jest tak zainstalowany, Âże Purrlion nie miaÂł moÂżliwoÂści nawet tam stanÂąĂŚ dlatego teÂż szybko wyszÂło na jaw, Âże ten plan nie ma racji bytu. Trzeba planowaĂŚ dalej.

DominLoL

Kurna, widaĂŚ jak mnie lubcie.
-------------------------------------------------------------------
-Heh, zemdlaÂł ze strachu. SÂłabe nerwy, ot co. - mĂłwiĂŞ do mÂłodej po czym zaciÂągam go w krzaki.
Ok, teraz taki problem Âże ten goÂśĂŚ nas widziaÂł. Co prawda pewnie byÂł w takim szoku Âże pewno zapomni szczegĂłÂłĂłw ale opcja zawsze jest. Zaczynam przeszukiwanie go. MuszÂą mieĂŚ jakieÂś drogi komunikacji, wiĂŞc musi mieĂŚ jakÂąÂś krĂłtkofalĂłwkĂŞ albo coÂś podobne i jakÂąÂś kartĂŞ dostĂŞpu, moÂże do bramy, wtedy musiaÂłybyÂśmy tylko siĂŞ do niej przemknÂąĂŚ i ten cholerny mur nie byÂłby problemem. SÂądzÂąc po facjacie, nie jest on bystrzachÂą a w takich posiadÂłoÂściach jest zawsze mnĂłstwo ukrytych ÂścieÂżek a jedna z nich musi prowadziĂŚ poza posiadÂłoÂśĂŚ, moÂże ma jakiÂś plan albo notki.
-MÂłoda, obserwuj czy nikt wiĂŞcej siĂŞ tu nie krĂŞci.

Inaka

Lubimy, nya <3
----------------------
- Hai, hai, Sakuya-sensei~ - odpowiadam Âśpiewnym tonem. - ChociaÂż ja jako ja osobiÂście bym go uderzyÂła w gÂłowĂŞ, mimo Âże nic nie zawiniÂł. MoÂżna by nabawiĂŚ go czĂŞÂściowej amnezji czy coÂś~
No cĂłÂż, plan siĂŞ nie powiĂłdÂł, wiĂŞc trzeba posÂłuchaĂŚ mentorki. Z lekko zawiedzionÂą minÂą zostajĂŞ na tym cholernym gzymsie, jednoczeÂśnie odwoÂłujÂąc kociaka do Pokeballa i obserwujĂŞ okolicĂŞ... matko, teraz to juÂż na pewno caÂła rodzina bĂŞdzie wylewaÂła na mnie pomyje jako na jedynÂą, co daÂła siĂŞ wkopaĂŚ na terenie wroga...
ChociaÂż... rĂłwnie dobrze mogÂłybyÂśmy wrĂłciĂŚ do Âśrodka budynku i ewentualnie tÂą samÂą drogÂą, ktĂłrÂą tu przyszÂłyÂśmy. MoÂżna by sprĂłbowaĂŚ, ale czy sensei siĂŞ na to zgodzi - nie mam pojĂŞcia... zawsze moÂżna zapytaĂŚ.
- Nee, nee, Sakyua-sensei, a nie moÂżemy wrĂłciĂŚ do budynku albo ewentualnie tÂą samÂą drogÂą, ktĂłrÂą przyszÂłyÂśmy? MyÂślĂŞ, Âże mogli nie pomyÂśleĂŚ o tym, Âże moÂżemy wykorzystaĂŚ drogĂŞ wejÂścia do wyjÂścia, hm?

Afil

PrzeszukujÂąc mÂłodziaka o sÂłabych nerwach, Sasha znalazÂła krĂłtkofalĂłwkĂŞ, wiĂŞc jej podejrzenia siĂŞ potwierdziÂły, droga komunikacji siĂŞ znalazÂła. Dodatkowo znalazÂła teÂż 3 pokeballe, komĂłrkĂŞ, miĂŞtĂłwki i paÂłkĂŞ, ktĂłra najwidoczniej byÂła przeznaczona do obrony wÂłasnej przed atakami innych ludzi. Nic wiĂŞcej nie skrywaÂły ubrania ochroniarza, choĂŚ z oczywistych wzglĂŞdĂłw nie przeszukiwaÂło siĂŞ niektĂłrych miejsc. Po czynie zwanym przeszukanie, ciaÂło mÂłodego zostawiÂłyÂście w krzakach.
Dodatkowo, pomijajÂąc to, Âże przy tylnym wyjÂściu rozbrzmiaÂły doÂśĂŚ sÂłyszalne odpowiedzi na polecenia i tym podobne, nie zjawiÂł siĂŞ nikt, kto mĂłgÂł przysporzyĂŚ wiĂŞkszych kÂłopotĂłw, wiĂŞc i Moon zadaÂła pytanie. Ciemno wszĂŞdzie, gÂłucho wszĂŞdzie, co to bĂŞdzie, co to bĂŞdzie. Po chwili tej ciszy jednak sÂłyszeĂŚ siĂŞ daÂło powolne kroki. Kroki, ktĂłre najprawdopodobniej wydawaÂły ciĂŞÂżkie buty, najprawdopodobniej glany. No i jeszcze ten ewidentny bÂłysk od ÂświatÂła, najprawdopodobniej z latarki. Wszystkie te dÂźwiĂŞki dochodzÂą z lewej strony, aÂż w koĂącu...
-Co to kur**? Latarka? - PowiedziaÂł i przyspieszyÂł kroku, moÂżna byÂło to wnioskowaĂŚ po czĂŞstotliwoÂści krokĂłw. No cĂłÂż, wÂłÂączona latarka leÂżaÂła na Âśrodku wejÂścia do prawego segmentu, byÂła to ta latarka, ktĂłrÂą opuÂściÂł nasz drogi mÂłodziak.
---
Jestem wrednym MG, jeÂśli nie ma kooperacji i nie myÂślicie jak wasze postaci to was drĂŞczyĂŚ bĂŞdĂŞ. GG.
OgĂłlnie to prĂłbujĂŞ jak najbardziej prowadziĂŚ grĂŞ jak MG z RPG'Ăłw.

Inaka

ZarÂąbisty avek, MG. PS. AnulujĂŞ swoje sÂłowa z SB
--------------------------------
"O nie!" - tylko tyle jestem w stanie pomyÂśleĂŚ. GÂłupia latarka, gÂłupia moja gÂłupota, czemu nie pomyÂślaÂłam, uuuu~?
- Sensei, moÂże lepiej go unieszkodliwiĂŚ? - pytam znowu swej mentorki, jednoczeÂśnie prĂłbujÂąc zauwaÂżyĂŚ cokolwiek zwiÂązanego z ewentualnym pobiciem tego klnÂącego gostka - otoczenie, jego sylwetkĂŞ, czy bĂŞdzie ciĂŞÂżko. W razie czego Sakuya do sobie radĂŞ... takÂą mam nadziejĂŞ. ChociaÂż od biedy zawsze moÂżna to zrobiĂŚ inaczej...
- Nee, nee, sensei, ja go zdejmĂŞ, a ty zajmiesz siĂŞ robieniem jakiejÂś zadymy, z Pokemonami albo sprzĂŞtem... - mĂłwiĂŞ cicho, po czym zeskakujĂŞ lekko z gzymsu, dobywajÂąc swĂłj mikrofon-miecz, ewentualnie jeÂśli go nie wziĂŞÂłam ze sobÂą, biorĂŞ wsuwki, zawsze moÂżna je wbiĂŚ w oczy przeciwnika, co nie?
W kaÂżdym razie - jeÂśli mam miecz, moje ruchy sÂą doÂśĂŚ proste - staram siĂŞ zwaliĂŚ przeciwnika z nĂłg przy pomocy nieostrej czĂŞÂści miecza (bo przecieÂż nie chcemy zabijaĂŚ, chyba Âże bĂŞdzie to BAAAARDZOOOO koniecznie), ewentualnie tak go wywieÂźĂŚ w "pole", by skoĂączyÂło siĂŞ to dla niego doÂśĂŚ mocnym uderzeniem w gÂłowĂŞ. JeÂśli natomiast nie mam miecza i jedyne, co posiadam, to wsuwki... Wtedy staram siĂŞ podkraÂśĂŚ do faceta i jakoÂś go zwaliĂŚ z nĂłg (na przykÂład, uÂżywajÂąc znanego wam, panom, wraÂżliwego miejsca miĂŞdzy udami, nieco poniÂżej pĂŞcherza moczowego), jednoczeÂśnie wbijajÂąc dwie wsuwki w gaÂłki oczne - przynajmniej bĂŞdzie pĂłÂźniej bezwartoÂściowy jakoÂś straÂżnik i raczej nigdzie nas nie pozna, uuuu~
Miejmy nadziejĂŞ, Âże to otworzy jakÂąÂś drogĂŞ mej zacnej mentorce do jakiegoÂś sposobu na zwabienie caÂłej ochrony (albo jej wiĂŞkszej czĂŞÂści) w jedno miejsce. Ona zajmie siĂŞ tym wszystkim, co potrzebne do dywersji/puÂłapki/jak tam chcecie to nazwaĂŚ, a ja tymczasem... powiedzmy, Âże zabiorĂŞ siĂŞ za peÂłne obezwÂładnianie kolesia/pĂłki jest nieprzytomny/zaÂślepiony bĂłlem... powiedzmy, Âże zwiÂązujĂŞ go jego wÂłasnÂą marynarkÂą od munduru, a potem dokÂładnie przeszukujĂŞ (i zabieram wszystko to, co konieczne do zatarcia ÂśladĂłw, a wszelkie sprzĂŞty elektroniczne, ktĂłre mogÂą nas zdradziĂŚ, psujĂŞ/rozwalam/wyÂłÂączam... no a na sam koniec kopiĂŞ/uderzam z caÂłej siÂły w gÂłĂłwkĂŞ biednego, klnÂącego delikwenta... Âże teÂż musiaÂł to robiĂŚ przy dziecku, uuuuu~
Gdy Sakuya-sensei juÂż siĂŞ upora z tym caÂłym odwracaniem uwagi, wracam ponownie na gzyms i kierujĂŞ siĂŞ w kierunku drogi, ktĂłrÂą uznaÂłyÂśmy wczeÂśniej za wejÂściowÂą... cĂłÂż, to bĂŞdzie ciekawe, co nie~?

DominLoL

Arigatou za postawienie do pionu.
--------------------------------------------------
Kurna! Cholerna latarka! Ta latarka napĂŞdziÂła mi lekkiego stracha ale widzÂąc krĂłtkofalĂłwkĂŞ trochĂŞ siĂŞ uspokajam. Yosh. Jest krĂłtkofalĂłwka. W czasie gdy mÂłoda zajmie siĂŞ tym straÂżnikiem, ja wprowadzĂŞ dywersjĂŞ.
Najpierw jednak uderzam dwa razy leÂżÂącego obok mnie straÂżnika w tyÂł gÂłowy za pomocÂą znalezionej wczeÂśniej paÂłki a nastĂŞpnie odrywam kawaÂłek rĂŞkawa jego munduru i kneblujĂŞ mu nim usta, a nastĂŞpnie kÂładĂŞ go pod gzymsem.
-Rotom, dalej, potrzebna mi twa pomoc. - szepczĂŞ wypuszczajÂąc duszka z pokeballa. Gdy Rotom w peÂłni siĂŞ pokazaÂł, wskazaÂłam na krĂłtkofalĂłwkĂŞ ktĂłrÂą trzymaÂłam w rĂŞce. - Musisz zmodulowaĂŚ mĂłj gÂłos tak, Âżeby podczas mĂłwienia przez krĂłtkofalĂłwkĂŞ mĂłj gÂłos brzmiaÂł jak mĂŞski. Dobra?

Afil

No i widzĂŞ, Âże jest ciekawiej, troszkĂŞ bardziej uwaÂżacie, a to dobry rozwĂłj.
---
Na poczÂątek, i na szczĂŞÂście dla oczu czÂłowieka, ktĂłry aktualnie schylaÂł siĂŞ do latarki, Moon miaÂła miecz.
Tak wiĂŞc, w doÂśĂŚ szybkim tempie do latarki podszedÂł, na gÂłowie posiadaÂł bujny huragan wÂłosĂłw. CzegoÂś takiego zwykle siĂŞ nie widuje, wiĂŞc jest to bardzo charakterystyczna cecha u tego goÂścia. Poza tym nie byÂło moÂżliwoÂści spojrzenia na jego twarz, ubiĂłr i inne tego typu rzeczy, gdyÂż poniewaÂż ciemno siĂŞ zrobiÂło, teraz chyba akurat wypada najgorszy moment podczas tej nocy. Tak wiĂŞc, Moon z kociÂą zwinnoÂściÂą, wrĂŞcz bez problemu podeszÂła, uderzyÂła klingÂą w zarys gÂłowy stworzony przez ÂświatÂło leÂżÂącej latarki i przeklinajÂący ktoÂś padÂł. Aktualnie jedna latarka siĂŞ zepsuÂła, gdyÂż upadÂła juÂż 2 raz, choĂŚ z maÂłej wysokoÂści, ale za to jak umiejĂŞtnie, a druga leÂży pod ciaÂłem mĂŞÂżczyzny. Moon jednak nie czekaÂła, przeszukaÂła i o dziwo... nie znalazÂła krĂłtkofalĂłwki, paÂłki, ani nawet miĂŞtĂłwek, jak przy poprzedniej ofierze. ZnalazÂła za to ÂłaĂącuszek, po dotyku domyÂślaĂŚ siĂŞ idzie, Âże jest metalowy i w dodatku wisiorek ksztaÂłcie Âłezki, nie metalowy, jednak zimy i gÂładki. MoÂżna podejrzewaĂŚ, Âże to jakiÂś kamieĂą. Dodatkowo, znalazÂła telefon komĂłrkowy, doÂśĂŚ drogi, tak siĂŞ wydaje, gdy czuje siĂŞ te "nowoczesne" ksztaÂłty, chusteczki i taliĂŞ kart. Najdziwniejsze jest to, Âże obojĂŞtnie gdzie szukaÂła, nie znalazÂła PokeBalli. Jednak mogÂła juÂż w samym dotyku okreÂśliĂŚ, Âże nie jest to ochroniarz. ByÂł to ktoÂś ubrany w strĂłj rybaka, z nieszczĂŞÂśliwie dobranÂą parÂą butĂłw. Pewnie mieszkaÂł tutaj, a Âłowy nie za dobrze mu wyszÂły, choĂŚ... czy aby na pewno? Nie miaÂł przy sobie wĂŞdki i sprzĂŞtu, wiĂŞc moÂże zostawiÂł to za Âłukiem po lewej stronie, ktĂłry jest przejÂściem do lewego segmentu tego ogrodu z tyÂłu caÂłego paÂłacyku. Przy okazji, Moon wyrzuciÂła telefon za ogrodzenie, a jego posiadacza skrĂŞpowaÂła... kurtkÂą przeciwdeszczowÂą, ktĂłrÂą miaÂł na sobie. JednakÂże sam wĂŞzeÂł nie jest pewien, czy wytrzyma szarpanie siĂŞ, czy nie. If you know what I mean. OczywiÂście po tym, choĂŚ jeszcze mu maÂło, uderzenie mieczem, jak kijem golfowym w gÂłowĂŞ. UsÂłyszaÂłaÂś dziwne chrupniĂŞcie, ale nie jesteÂś pewna czy jest to jego szyja, czy coÂś innego.
W ciÂągu tych akcji, Sasha zawodowo zakneblowaÂła i pobiÂła biednego, leÂżÂącego... no i oczywiÂście caÂłkowicie bezbronnego ochroniarza, ktĂłry miaÂł zbyt sÂłabe nerwy. OczywiÂście, gdyby nie byÂł tak sÂłaby, to byÂłoby ciekawiej, ale neee. Rotom wyszedÂł z PokeBalla, daÂł zielonkawÂą poÂświatĂŞ caÂłemu przedziaÂłowi/segmentowi. Na szczĂŞÂście nie sÂłychaĂŚ byÂło zbytnio Âżadnych uwag u gapiĂłw, ktĂłrych najwidoczniej nie ma. Rotom grzecznie kiwnÂąÂł i wcisnÂąÂł siĂŞ w krĂłtkofalĂłwkĂŞ. KrĂłtkofalĂłwka nie daje juÂż tak mocnych akcentĂłw Âświetlnych, ale na romantycznÂą kolacjĂŞ by starczyÂło.
No, ale kiedy dziaÂło siĂŞ akurat to, Moon wrĂłciÂła do Âśrodka budynku przez okno. ZastaÂła tam piĂŞkny pokĂłj, oÂświetlony tylko jednym Âświecznikiem, ale tak postawionym, Âże o dziwo jego ÂświatÂło nie wychodziÂło przez okno. OÂświetlaÂł on trzy segmenty, ktĂłre caÂłkowicie zapeÂłnione ksiÂąÂżkami wszelkiej maÂści przypomniaÂły Ci o tym, by sprawdziĂŚ, czy macie swĂłj towar. Waszym celem byÂła ksiÂąÂżka, ale nie byle jaka, a biaÂły kruk, napisany doÂśĂŚ dawno temu, przez pewnego pisarza, co postradaÂł zmysÂły, ale napisaÂł tak dziwnÂą ksiÂąÂżkĂŞ, Âże uznano jÂą za twĂłr geniusza. OgĂłlnie, chorobĂŞ twĂłrcy zatajono, a go samego zamkniĂŞto w izolatce. Smutne, ale prawdziwe. BiaÂły kruk, na Âświecie sÂą tylko 4 takie ksiÂąÂżki, rĂŞcznie spisywane przez samego twĂłrcĂŞ, a kaÂżda z nich ma innÂą linijkĂŞ tekstu. OgĂłlnie, to nie wpÂływa zupeÂłnie na to, co siĂŞ dziaĂŚ bĂŞdzie, to jest tylko droga ksiÂąÂżka, a drogie rzeczy = hajs. Moon rozejrzaÂła siĂŞ jeszcze raz, uwaÂżnie. DojrzaÂła fotel, piĂŞkny, czerwony, stojÂący przed Âśrodkowym segmentem, obok niego stolik, na nim Âświecznik, Âświecznik zasÂłaniaÂły ksiÂąÂżki (W bezpieczniej odlegÂłoÂści), a pod fotelem leÂżaÂł piĂŞkny dywan. Wszystko w piĂŞknych, rokokowych motywach. Jedno siĂŞ jednak rĂłÂżniÂło od reszty, byÂły to bowiem drzwi, ktĂłrymi tu weszÂłyÂście, do tego pokoju. Drzwi byÂły niedawno wymieniane, to jest pewne, a teraz padaÂł na nie leciutki bÂłysk z Âświecznika.