Prolog: "Gatrandis babel ziggurat edenal..."

- Hej, Tsubasa... gdzie jesteœ? - Czerwonow³osa dziewczyna le¿a³a na rozpalonej zachodem s³oùca posadzce. Z k¹cika jej lekko rozchylonych ust wyp³ywa³a stru¿ka krwi, która pod¹¿a³a póŸniej ku szyi, rozbryzguj¹c siê na niej i tworz¹c powoli zasychaj¹ce plamy. WyraŸnie czu³a, ¿e ktoœ delikatnie uniós³ j¹, jednak nie widzia³a, kto. - Jest za ciemno... nie widzê twojej twarzy...
- Kanade...! - Tu¿ obok siebie us³ysza³a jej g³os. Pe³en zmartwienia, zdenerwowany. Oczami wyobraŸni potrafi³a zobaczyÌ jej smutne, bliskie p³aczu oczy w kolorze b³êkitnego nieba...
- Przepraszam... ale to chyba nasz ostatni... koncert - szepnĂŞÂła cicho Kanade. CaÂłe jej ciaÂło wydawaÂło siĂŞ ciĂŞÂżkie, byÂła juÂż na granicy przytomnoÂści... czyli tak umieraÂło siĂŞ od ÂłabĂŞdziej pieÂśni?
- Dlaczego... dlaczego tak mĂłwisz? - Tsubasie z trudem udawaÂło siĂŞ powstrzymaĂŚ pÂłacz. - Nie mĂłw tak, proszĂŞ...
- Zawsze by³aœ ma³¹ beks¹... - podsumowa³a umieraj¹c¹ nastolatka, uœmiechaj¹c siê s³abo. Jej zamglone jasnoczerwone oczy zwróci³y siê w stronê m³odszej, p³acz¹cej dziewczyny.
- I co z tego?! - Niebieskooka w koĂącu wybuchÂła. Kanade wyraÂźnie sÂłyszaÂła szloch potwierdzajÂący jej wczeÂśniejsze sÂłowa, a takÂże wyczuwaÂła ciepÂłe Âłzy kapiÂące na odsÂłoniĂŞty brzuch. - ChcĂŞ ÂśpiewaĂŚ z tobÂą zawsze!
- Hej... Tsubasa... - odezwaÂła siĂŞ ponownie czerwonowÂłosa, tym razem jeszcze bardziej ciszej. ByÂła juÂż coraz sÂłabsza. ZamknĂŞÂła oczy. - WiedziaÂłaÂś, Âże kiedy duÂżo Âśpiewasz... zaczynasz siĂŞ robiĂŚ bardziej gÂłodna? - Po jej twarzy spÂłynĂŞÂła drobna, Âłzawa struÂżka, a ciaÂło odmĂłwiÂło w koĂącu posÂłuszeĂąstwa, pozwalajÂąc tylko na ten ostatni wydech.
- KANADE!!!!!!!!!!!!!!!!!!

***

Zielone i ró¿owe œwiat³o poch³onê³y Chris.
Jedyna rzecz, o ktĂłrej byÂła w stanie myÂśleĂŚ, to jej rodzice. Ludzie, ktĂłrzy poÂświĂŞcili dla niej wszystko. Nawet wÂłasne Âżycie.
Nareszcie czuÂła siĂŞ sobÂą. Nie marionetkÂą, kimÂś pomiatanym. ZrobiÂła to samo, co jej rodzice. PoÂświĂŞciÂła siĂŞ po to, by inni mogli ÂżyĂŚ.
BiorÂąc ostatni wdech, Chris Yukine uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ sÂłabo. Jej wÂłosy trzepotaÂły, gdy spadaÂła na ziemiĂŞ.

***

Gdy z ust dziewczyny wydostaÂł siĂŞ niemy krzyk, do jej krtani wkradÂła siĂŞ woda. Nie byÂła pewna, co siĂŞ dzieje, ale wiedziaÂła jedno - znajdowaÂła siĂŞ w jakimÂś zbiorniku wodnym. ByÂło prawie ciemno, nic nie widziaÂła.
Znowu zaczê³a traciÌ przytomnoœÌ, a jej cia³o ponownie nabiera³o ciê¿koœci i opada³o na dno. W oddali dostrzeg³a œwiat³o, jednak nie mia³a ju¿ si³y, by cokolwiek zrobiÌ. Powieki powoli opada³y, zakrywaj¹c zamglone, jasnoczerwone oczy, serce bi³o coraz wolniej...
Resztka œwiadomoœci Kanade zauwa¿y³a, ¿e czyjeœ rêce mocno chwyci³y za obna¿one ramiona i zaczê³y ci¹gn¹Ì do góry. Próbowa³a siê wyrwaÌ, zasygnalizowaÌ, ¿e to nie ma sensu... przecie¿ ³abêdzia pieœù zrobi³a ju¿ swoje. D³onie nie puszcza³y, lecz wzmaga³y uœcisk, nadal wynurzaj¹c czerwonow³os¹ z wody.
Gdy jej ciaÂło znalazÂło siĂŞ na powierzchni, zaczĂŞÂła drÂżeĂŚ. WiaÂł wiatr, ktĂłry zdecydowanie obniÂżaÂł jeszcze bardziej temperaturĂŞ, a dodatkowo wzmagaÂł fale, ktĂłre niÂą bujaÂły. Nieznajoma osoba przeniosÂła dziewczynĂŞ na jakiÂś twardy przedmiot. Nie wiedziaÂła, co to mogÂło byĂŚ...
- Hej, sÂłyszysz mnie? - tuÂż obok jej ucha rozlegÂł siĂŞ czyjÂś gÂłos. CiepÂły, miÂły, wyraÂźnie zmartwiony... zupeÂłnie jakby Tsubasa byÂła obok Kanade i wspieraÂła jÂą nawet po Âśmierci...
Jedna z rÂąk tajemniczego wybawcy znalazÂła siĂŞ na jej brzuchu, a on sam pochyliÂł siĂŞ nad jej twarzÂą, wyraÂźnie liczÂąc... sekundy? CzerwonowÂłosa nie byÂła pewna, ale jego cichy, mĂŞski gÂłos brzmiaÂł cudownie...
Straci³a przytomnoœÌ, bior¹c p³ytki wdech.

***

Woda... CiepÂło... Znowu woda...
Chris nie byÂła pewna, co ma o tym myÂśleĂŚ.
Ciep³o... Coœ miêkkiego... I czyjœ cichy œpiew, œpiewaj¹cy jak¹œ dziwn¹ ko³ysankê... O jab³ku?
Nastolatka nie wiedzia³a. Ponownie osunê³a siê w ciemnoœÌ.

***

Nie byÂła pewna, gdzie siĂŞ znajduje. GdzieÂś daleko, w oddali, rozlegaÂł siĂŞ znajomy szum fal rozbryzgujÂących siĂŞ o klif. Kanade znaÂła go doskonale - wiele razy urzÂądzaÂła z TsubasÂą treningi, pokonujÂąc kilometry na asfaltowej drodze... w bliskim sÂąsiedztwie morza.
UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, wspominajÂąc te cudowne chwile. Dwie dziewczyny dzielÂące ten sam los, nie tylko na polu walki, lecz takÂże w Âżyciu prywatnym...
- Hej, s³yszysz mnie? - znowu us³ysza³a ten sam mêski g³os. Nastolatka pó³przytomnym wzrokiem ogarnia³a pomieszczenie, w którym le¿a³a. Nie by³o zbyt du¿e. W zasadzie wszystko to, co by³o potrzebne, mieœci³o siê na prostok¹tnym polu bez problemu - w¹skie ³ó¿ko, ma³y stolik nocny, jakaœ tam wnêka z szaf¹ i pó³ki. Na jednej z d³u¿szych œcian wisia³a stara deska surfingowa.
W ca³ym tym zamieszaniu znajdowa³a siê jeszcze jedna osoba prócz czerwonow³osej. Wysoki ch³opak z jasnoniebieskimi w³osami odgarn¹³ niezdyscyplinowane kosmyki z jej bladego czo³a i uœmiechn¹³ siê czule.
- Gdzie... jestem? - zapytaÂła Kanade cichym, lekko zachrypniĂŞtym gÂłosem, jednoczeÂśnie wysuwajÂąc siĂŞ spod koca, ktĂłrym byÂła przykryta. Tajemniczy osobnik natychmiast siĂŞ na niÂą rzuciÂł, z trudem powstrzymujÂąc jÂą od zamierzonego celu.
- U mnie w domu - odpowiedziaÂł cicho, spoglÂądajÂąc na zapalonÂą ÂświeczkĂŞ stojÂącÂą na stoliku nocnym. - Dwa dni temu znalazÂłem ciĂŞ na peÂłnym morzu, topiÂłaÂś siĂŞ. Jak siĂŞ tam w ogĂłle znalazÂłaÂś?
Dziewczyna pokrĂŞciÂła gÂłowÂą, uÂśmiechajÂąc siĂŞ smutno.
- W zasadzie... dÂługa historia - powiedziaÂła w koĂącu. - Nie jestem pewna, czy na tyle realna, Âżeby o niej mĂłwiĂŚ...

[Inaka]

Prolog: "Gatrandis babel ziggurat edenal..."

- Hej, Tsubasa... gdzie jesteœ? - Czerwonow³osa dziewczyna le¿a³a na rozpalonej zachodem s³oùca posadzce. Z k¹cika jej lekko rozchylonych ust wyp³ywa³a stru¿ka krwi, która pod¹¿a³a póŸniej ku szyi, rozbryzguj¹c siê na niej i tworz¹c powoli zasychaj¹ce plamy. WyraŸnie czu³a, ¿e ktoœ delikatnie uniós³ j¹, jednak nie widzia³a, kto. - Jest za ciemno... nie widzê twojej twarzy...
- Kanade...! - Tu¿ obok siebie us³ysza³a jej g³os. Pe³en zmartwienia, zdenerwowany. Oczami wyobraŸni potrafi³a zobaczyÌ jej smutne, bliskie p³aczu oczy w kolorze b³êkitnego nieba...
- Przepraszam... ale to chyba nasz ostatni... koncert - szepnĂŞÂła cicho Kanade. CaÂłe jej ciaÂło wydawaÂło siĂŞ ciĂŞÂżkie, byÂła juÂż na granicy przytomnoÂści... czyli tak umieraÂło siĂŞ od ÂłabĂŞdziej pieÂśni?
- Dlaczego... dlaczego tak mĂłwisz? - Tsubasie z trudem udawaÂło siĂŞ powstrzymaĂŚ pÂłacz. - Nie mĂłw tak, proszĂŞ...
- Zawsze by³aœ ma³¹ beks¹... - podsumowa³a umieraj¹c¹ nastolatka, uœmiechaj¹c siê s³abo. Jej zamglone jasnoczerwone oczy zwróci³y siê w stronê m³odszej, p³acz¹cej dziewczyny.
- I co z tego?! - Niebieskooka w koĂącu wybuchÂła. Kanade wyraÂźnie sÂłyszaÂła szloch potwierdzajÂący jej wczeÂśniejsze sÂłowa, a takÂże wyczuwaÂła ciepÂłe Âłzy kapiÂące na odsÂłoniĂŞty brzuch. - ChcĂŞ ÂśpiewaĂŚ z tobÂą zawsze!
- Hej... Tsubasa... - odezwaÂła siĂŞ ponownie czerwonowÂłosa, tym razem jeszcze bardziej ciszej. ByÂła juÂż coraz sÂłabsza. ZamknĂŞÂła oczy. - WiedziaÂłaÂś, Âże kiedy duÂżo Âśpiewasz... zaczynasz siĂŞ robiĂŚ bardziej gÂłodna? - Po jej twarzy spÂłynĂŞÂła drobna, Âłzawa struÂżka, a ciaÂło odmĂłwiÂło w koĂącu posÂłuszeĂąstwa, pozwalajÂąc tylko na ten ostatni wydech.
- KANADE!!!!!!!!!!!!!!!!!!

***

Zielone i ró¿owe œwiat³o poch³onê³y Chris.
Jedyna rzecz, o ktĂłrej byÂła w stanie myÂśleĂŚ, to jej rodzice. Ludzie, ktĂłrzy poÂświĂŞcili dla niej wszystko. Nawet wÂłasne Âżycie.
Nareszcie czuÂła siĂŞ sobÂą. Nie marionetkÂą, kimÂś pomiatanym. ZrobiÂła to samo, co jej rodzice. PoÂświĂŞciÂła siĂŞ po to, by inni mogli ÂżyĂŚ.
BiorÂąc ostatni wdech, Chris Yukine uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ sÂłabo. Jej wÂłosy trzepotaÂły, gdy spadaÂła na ziemiĂŞ.

***

Gdy z ust dziewczyny wydostaÂł siĂŞ niemy krzyk, do jej krtani wkradÂła siĂŞ woda. Nie byÂła pewna, co siĂŞ dzieje, ale wiedziaÂła jedno - znajdowaÂła siĂŞ w jakimÂś zbiorniku wodnym. ByÂło prawie ciemno, nic nie widziaÂła.
Znowu zaczê³a traciÌ przytomnoœÌ, a jej cia³o ponownie nabiera³o ciê¿koœci i opada³o na dno. W oddali dostrzeg³a œwiat³o, jednak nie mia³a ju¿ si³y, by cokolwiek zrobiÌ. Powieki powoli opada³y, zakrywaj¹c zamglone, jasnoczerwone oczy, serce bi³o coraz wolniej...
Resztka œwiadomoœci Kanade zauwa¿y³a, ¿e czyjeœ rêce mocno chwyci³y za obna¿one ramiona i zaczê³y ci¹gn¹Ì do góry. Próbowa³a siê wyrwaÌ, zasygnalizowaÌ, ¿e to nie ma sensu... przecie¿ ³abêdzia pieœù zrobi³a ju¿ swoje. D³onie nie puszcza³y, lecz wzmaga³y uœcisk, nadal wynurzaj¹c czerwonow³os¹ z wody.
Gdy jej ciaÂło znalazÂło siĂŞ na powierzchni, zaczĂŞÂła drÂżeĂŚ. WiaÂł wiatr, ktĂłry zdecydowanie obniÂżaÂł jeszcze bardziej temperaturĂŞ, a dodatkowo wzmagaÂł fale, ktĂłre niÂą bujaÂły. Nieznajoma osoba przeniosÂła dziewczynĂŞ na jakiÂś twardy przedmiot. Nie wiedziaÂła, co to mogÂło byĂŚ...
- Hej, sÂłyszysz mnie? - tuÂż obok jej ucha rozlegÂł siĂŞ czyjÂś gÂłos. CiepÂły, miÂły, wyraÂźnie zmartwiony... zupeÂłnie jakby Tsubasa byÂła obok Kanade i wspieraÂła jÂą nawet po Âśmierci...
Jedna z rÂąk tajemniczego wybawcy znalazÂła siĂŞ na jej brzuchu, a on sam pochyliÂł siĂŞ nad jej twarzÂą, wyraÂźnie liczÂąc... sekundy? CzerwonowÂłosa nie byÂła pewna, ale jego cichy, mĂŞski gÂłos brzmiaÂł cudownie...
Straci³a przytomnoœÌ, bior¹c p³ytki wdech.

***

Woda... CiepÂło... Znowu woda...
Chris nie byÂła pewna, co ma o tym myÂśleĂŚ.
Ciep³o... Coœ miêkkiego... I czyjœ cichy œpiew, œpiewaj¹cy jak¹œ dziwn¹ ko³ysankê... O jab³ku?
Nastolatka nie wiedzia³a. Ponownie osunê³a siê w ciemnoœÌ.

***

Nie byÂła pewna, gdzie siĂŞ znajduje. GdzieÂś daleko, w oddali, rozlegaÂł siĂŞ znajomy szum fal rozbryzgujÂących siĂŞ o klif. Kanade znaÂła go doskonale - wiele razy urzÂądzaÂła z TsubasÂą treningi, pokonujÂąc kilometry na asfaltowej drodze... w bliskim sÂąsiedztwie morza.
UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ, wspominajÂąc te cudowne chwile. Dwie dziewczyny dzielÂące ten sam los, nie tylko na polu walki, lecz takÂże w Âżyciu prywatnym...
- Hej, s³yszysz mnie? - znowu us³ysza³a ten sam mêski g³os. Nastolatka pó³przytomnym wzrokiem ogarnia³a pomieszczenie, w którym le¿a³a. Nie by³o zbyt du¿e. W zasadzie wszystko to, co by³o potrzebne, mieœci³o siê na prostok¹tnym polu bez problemu - w¹skie ³ó¿ko, ma³y stolik nocny, jakaœ tam wnêka z szaf¹ i pó³ki. Na jednej z d³u¿szych œcian wisia³a stara deska surfingowa.
W ca³ym tym zamieszaniu znajdowa³a siê jeszcze jedna osoba prócz czerwonow³osej. Wysoki ch³opak z jasnoniebieskimi w³osami odgarn¹³ niezdyscyplinowane kosmyki z jej bladego czo³a i uœmiechn¹³ siê czule.
- Gdzie... jestem? - zapytaÂła Kanade cichym, lekko zachrypniĂŞtym gÂłosem, jednoczeÂśnie wysuwajÂąc siĂŞ spod koca, ktĂłrym byÂła przykryta. Tajemniczy osobnik natychmiast siĂŞ na niÂą rzuciÂł, z trudem powstrzymujÂąc jÂą od zamierzonego celu.
- U mnie w domu - odpowiedziaÂł cicho, spoglÂądajÂąc na zapalonÂą ÂświeczkĂŞ stojÂącÂą na stoliku nocnym. - Dwa dni temu znalazÂłem ciĂŞ na peÂłnym morzu, topiÂłaÂś siĂŞ. Jak siĂŞ tam w ogĂłle znalazÂłaÂś?
Dziewczyna pokrĂŞciÂła gÂłowÂą, uÂśmiechajÂąc siĂŞ smutno.
- W zasadzie... dÂługa historia - powiedziaÂła w koĂącu. - Nie jestem pewna, czy na tyle realna, Âżeby o niej mĂłwiĂŚ...