Prolog

Kilka lat po pokonaniu Nobunagi i zjednoczeniu przez AurorĂŞ wszystkich nacji, w Ransei zapanowaÂł spokĂłj. Wszyscy jednak zmuszeni zostali do odbudowywania caÂłych miast po ciĂŞÂżkiej wojnie z mrocznym lordem i jego wszechmocnym Zekromem. Ich gniew spowodowaÂł mnĂłstwo zniszczeĂą, a co gorsza sprowadziÂł plagi na caÂły region. W Ignis wylaÂły caÂłe rzeki, gdzieÂś w Fontaine wybuchaÂły poÂżary rozprzestrzeniajÂące siĂŞ na pobliskie uprawy zbó¿, Nixtorm nawiedziÂły upaÂły, zaÂś Avia nie mogÂła uchroniĂŚ siĂŞ od siejÂących grozĂŞ wichur. Niestety nie tylko mieszkaĂący mieli problemy. Ich wÂładcy borykali siĂŞ z buntujÂącym siĂŞ wojskiem i wymierajÂącymi Pokemonami, ktĂłrych na wskutek nieszczêœÌ byÂło coraz mniej. Wiernych wojownikĂłw zostaÂła jedynie garstka, przez co caÂłe Ransei zostaÂło jeszcze bardziej osÂłabione. Region staÂł siĂŞ niemalÂże bezbronny i straciÂł odpornoœÌ na ataki wrogich frakcji zza morza, ktĂłre tylko czyhaÂły na Âłatwy Âłup w postaci poÂłaci ró¿norodnych terenĂłw. W Valorii niebawem po wygranej wojnie powstaÂł bunt, ktĂłry Tadakatsu – lord tegoÂż Âże zamku ledwo stÂłamsiÂł. Ogromne oddziaÂły wojska, ktĂłrych g³ównÂą ostojÂą w Ransei byÂło wÂłaÂśnie to miasto wyniosÂły siĂŞ gdzieÂś za wielkÂą wodĂŞ, szukajÂąc nowego wÂładcy i lepszych warunkĂłw. Aurora, bĂŞdÂąc stolicÂą Ransei, nie radziÂła sobie z utrzymaniem wojska i wkrĂłtce rĂłwnieÂż jej oddziaÂły wyniosÂły siĂŞ na wschĂłd. ZostaÂła garstka ludzi, ktĂłra gotowa byÂła chroniĂŚ krĂłlestwo i stawiaĂŚ czoÂła najeÂźdÂźcÂą . Garstka najodwaÂżniejszych i najbardziej zasÂłuÂżonych wojownikĂłw w caÂłym Ransei…

Plac, przy zamku, Aurora.

Huczny dzieù. Obchody rocznicy zwyciêstwa na Nobunag¹. Wybrukowany rynek udekorowany zosta³ kolorowymi wst¹¿kami i barwnymi kwiatami. By³a to jedyna impreza, kiedy mieszkaùcy byli zadowoleni i na targu mogli znaleŸÌ produkty o po³owê taùsze. Zaopatrywali siê w najpotrzebniejsze przedmioty, po czym ruszali na weso³e taùce i œpiewy organizowane w centrum miasta, na zat³oczonym placu.
Gdzieœ na obrze¿u ca³ej biesiady, na grubych pniach drzew, siedzia³ oddzia³ wojowników z³o¿ony z trzydziestu osób. Byli to najbardziej zas³u¿eni weterani, którzy odznaczyli siê niezwyk³¹ odwag¹ podczas wielkiej wojny. Ka¿dy z nich trzyma³ sch³odzony napój prosto z pobliskiej gorzelni. Ubrani byli jak na co dzieù w mosiê¿ne kamizelki zwane kamishimo, spodnie do kostki, i zdobnicze he³my, które tym razem le¿a³y na ziemi, obok pnia na czas œwiêta. Najwa¿niejszym elementem stroju by³ miecz, którego ka¿dy wojownik mia³ przy swoim pasie. Niemal¿e na ka¿dym weteranie uwieszony by³ jego Pokemon, który p³ata³ figle i ¿arty, lecz tak naprawdê by³ w duchu mocno z¿yty ze swoim w³aœcicielem.
Na kraùcu drewnianej bali siedzia³ m³ody, dwudziestoletni, ros³y ch³opak. Nie w³¹cza³ siê w rozmowê ze swoimi towarzyszami, a jedynie zerka³ na nich jednym okiem, po czym ponownie walczy³ z myœlami. Niegdyœ, jeszcze przed wojn¹ by³ radosnym i pe³nym ¿ycia m³odzieùcem. Niestety, woja zebra³a ¿niwa w postaci jego rodziców. Nie móg³ pogodziÌ siê ze œmierci¹ swoich opiekunów, którzy wychowywali go w honorze i w wierze w swój naród. Przez kilka nastêpnych lat, nie bra³ udzia³u w ¿yciu spo³eczeùstwa, tylko siedzia³ w swoim Dojo i czeka³ na cud, który pozwoli³by zwróciÌ mu rodziców.
Jego partnerem byÂła rezolutna Aipom, prĂłbujÂąca wywoÂłaĂŚ u opiekuna jakikolwiek, nawet najmniejszy uÂśmiech. Jednak nawet najbardziej zabawne sposoby nie dziaÂłaÂły na zamkniĂŞtego w sobie Koichi’ego.
W gronie nieustraszonych wojownikĂłw znalazÂł siĂŞ rĂłwnieÂż byÂły lord Ignis – Hideyoshi, ktĂłry byÂł jak zawsze w centrum uwagi. OpowiadaÂł Âżarty wyprawiaÂł figle i prezentowaÂł si³ê swojego Infernape’a. Nie brakowaÂło rĂłwnieÂż piĂŞknej Ayagozen, ktĂłra ze swoim Bearticiem uwaÂżnie sÂłuchaÂła opowiadaĂą innych. Znacznie ró¿niÂła siĂŞ ubiorem od swoich kolegĂłw z mieczami. MiaÂła na sobie dÂługÂą, ÂśnieÂżnobia³¹ szatĂŞ ciÂągnÂącÂą siĂŞ po ziemi, a na gÂłowie cienki kaptur, ktĂłry przykrywaÂł jej brÂązowe, rozpuszczone wÂłosy.
GdzieÂś nieopodal niej siedziaÂł jak zawsze wstydliwy Motonari, obok ktĂłrego wiÂł siĂŞ Serperior. Przy nim spoczywaÂł skryty i maÂłomĂłwny Kotaro, ktĂłry raz na jakiÂś czas uÂśmiechaÂł siĂŞ zÂłowieszczo i spoglÂądaÂł tajemniczo na swoich kompanĂłw. Na dachu pobliskiego budynku znajdowaÂł siĂŞ jego Zoroark lustrujÂąc caÂły plac z bezpiecznej odlegÂłoÂści. GdzieÂś po Âśrodku siedziaÂł Motochika – solidnie zbudowany mĂŞÂżczyzna z wielkimi przygodami na karku. Za wszelkÂą cenĂŞ prĂłbowaÂł przegadaĂŚ w jakiÂś sposĂłb Hideyoshi’ego, jednak nie udawaÂło mu siĂŞ to i wkrĂłtce doszÂło do bitwy pomiĂŞdzy Infernape’em a jego nieustraszonym Samurottem. ResztÂą wojownikĂłw byÂła garstka zwykÂłych rekrutĂłw, ktĂłrych ranga znacznie wzrosÂła podczas wojny. PrzysÂłuchiwali siĂŞ opowiadaniom lordĂłw i z zaciekawieniem spoglÂądali na bitwĂŞ dwĂłch z nich.
By³a noc, biesiada mia³ siê dobrze. Na ca³¹ imprezê z niepokojem spogl¹da³ w³adca Ransei patrz¹c na swoich poddanych. Widz¹c jednak, ¿e s¹ zadowoleni, jego obawy rozwia³y siê i w spokoju móg³ usi¹œÌ do póŸnej wieczerzy...

[Chaqui]

Prolog

Kilka lat po pokonaniu Nobunagi i zjednoczeniu przez AurorĂŞ wszystkich nacji, w Ransei zapanowaÂł spokĂłj. Wszyscy jednak zmuszeni zostali do odbudowywania caÂłych miast po ciĂŞÂżkiej wojnie z mrocznym lordem i jego wszechmocnym Zekromem. Ich gniew spowodowaÂł mnĂłstwo zniszczeĂą, a co gorsza sprowadziÂł plagi na caÂły region. W Ignis wylaÂły caÂłe rzeki, gdzieÂś w Fontaine wybuchaÂły poÂżary rozprzestrzeniajÂące siĂŞ na pobliskie uprawy zbó¿, Nixtorm nawiedziÂły upaÂły, zaÂś Avia nie mogÂła uchroniĂŚ siĂŞ od siejÂących grozĂŞ wichur. Niestety nie tylko mieszkaĂący mieli problemy. Ich wÂładcy borykali siĂŞ z buntujÂącym siĂŞ wojskiem i wymierajÂącymi Pokemonami, ktĂłrych na wskutek nieszczêœÌ byÂło coraz mniej. Wiernych wojownikĂłw zostaÂła jedynie garstka, przez co caÂłe Ransei zostaÂło jeszcze bardziej osÂłabione. Region staÂł siĂŞ niemalÂże bezbronny i straciÂł odpornoœÌ na ataki wrogich frakcji zza morza, ktĂłre tylko czyhaÂły na Âłatwy Âłup w postaci poÂłaci ró¿norodnych terenĂłw. W Valorii niebawem po wygranej wojnie powstaÂł bunt, ktĂłry Tadakatsu – lord tegoÂż Âże zamku ledwo stÂłamsiÂł. Ogromne oddziaÂły wojska, ktĂłrych g³ównÂą ostojÂą w Ransei byÂło wÂłaÂśnie to miasto wyniosÂły siĂŞ gdzieÂś za wielkÂą wodĂŞ, szukajÂąc nowego wÂładcy i lepszych warunkĂłw. Aurora, bĂŞdÂąc stolicÂą Ransei, nie radziÂła sobie z utrzymaniem wojska i wkrĂłtce rĂłwnieÂż jej oddziaÂły wyniosÂły siĂŞ na wschĂłd. ZostaÂła garstka ludzi, ktĂłra gotowa byÂła chroniĂŚ krĂłlestwo i stawiaĂŚ czoÂła najeÂźdÂźcÂą . Garstka najodwaÂżniejszych i najbardziej zasÂłuÂżonych wojownikĂłw w caÂłym Ransei…

Plac, przy zamku, Aurora.

Huczny dzieù. Obchody rocznicy zwyciêstwa na Nobunag¹. Wybrukowany rynek udekorowany zosta³ kolorowymi wst¹¿kami i barwnymi kwiatami. By³a to jedyna impreza, kiedy mieszkaùcy byli zadowoleni i na targu mogli znaleŸÌ produkty o po³owê taùsze. Zaopatrywali siê w najpotrzebniejsze przedmioty, po czym ruszali na weso³e taùce i œpiewy organizowane w centrum miasta, na zat³oczonym placu.
Gdzieœ na obrze¿u ca³ej biesiady, na grubych pniach drzew, siedzia³ oddzia³ wojowników z³o¿ony z trzydziestu osób. Byli to najbardziej zas³u¿eni weterani, którzy odznaczyli siê niezwyk³¹ odwag¹ podczas wielkiej wojny. Ka¿dy z nich trzyma³ sch³odzony napój prosto z pobliskiej gorzelni. Ubrani byli jak na co dzieù w mosiê¿ne kamizelki zwane kamishimo, spodnie do kostki, i zdobnicze he³my, które tym razem le¿a³y na ziemi, obok pnia na czas œwiêta. Najwa¿niejszym elementem stroju by³ miecz, którego ka¿dy wojownik mia³ przy swoim pasie. Niemal¿e na ka¿dym weteranie uwieszony by³ jego Pokemon, który p³ata³ figle i ¿arty, lecz tak naprawdê by³ w duchu mocno z¿yty ze swoim w³aœcicielem.
Na kraùcu drewnianej bali siedzia³ m³ody, dwudziestoletni, ros³y ch³opak. Nie w³¹cza³ siê w rozmowê ze swoimi towarzyszami, a jedynie zerka³ na nich jednym okiem, po czym ponownie walczy³ z myœlami. Niegdyœ, jeszcze przed wojn¹ by³ radosnym i pe³nym ¿ycia m³odzieùcem. Niestety, woja zebra³a ¿niwa w postaci jego rodziców. Nie móg³ pogodziÌ siê ze œmierci¹ swoich opiekunów, którzy wychowywali go w honorze i w wierze w swój naród. Przez kilka nastêpnych lat, nie bra³ udzia³u w ¿yciu spo³eczeùstwa, tylko siedzia³ w swoim Dojo i czeka³ na cud, który pozwoli³by zwróciÌ mu rodziców.
Jego partnerem byÂła rezolutna Aipom, prĂłbujÂąca wywoÂłaĂŚ u opiekuna jakikolwiek, nawet najmniejszy uÂśmiech. Jednak nawet najbardziej zabawne sposoby nie dziaÂłaÂły na zamkniĂŞtego w sobie Koichi’ego.
W gronie nieustraszonych wojownikĂłw znalazÂł siĂŞ rĂłwnieÂż byÂły lord Ignis – Hideyoshi, ktĂłry byÂł jak zawsze w centrum uwagi. OpowiadaÂł Âżarty wyprawiaÂł figle i prezentowaÂł si³ê swojego Infernape’a. Nie brakowaÂło rĂłwnieÂż piĂŞknej Ayagozen, ktĂłra ze swoim Bearticiem uwaÂżnie sÂłuchaÂła opowiadaĂą innych. Znacznie ró¿niÂła siĂŞ ubiorem od swoich kolegĂłw z mieczami. MiaÂła na sobie dÂługÂą, ÂśnieÂżnobia³¹ szatĂŞ ciÂągnÂącÂą siĂŞ po ziemi, a na gÂłowie cienki kaptur, ktĂłry przykrywaÂł jej brÂązowe, rozpuszczone wÂłosy.
GdzieÂś nieopodal niej siedziaÂł jak zawsze wstydliwy Motonari, obok ktĂłrego wiÂł siĂŞ Serperior. Przy nim spoczywaÂł skryty i maÂłomĂłwny Kotaro, ktĂłry raz na jakiÂś czas uÂśmiechaÂł siĂŞ zÂłowieszczo i spoglÂądaÂł tajemniczo na swoich kompanĂłw. Na dachu pobliskiego budynku znajdowaÂł siĂŞ jego Zoroark lustrujÂąc caÂły plac z bezpiecznej odlegÂłoÂści. GdzieÂś po Âśrodku siedziaÂł Motochika – solidnie zbudowany mĂŞÂżczyzna z wielkimi przygodami na karku. Za wszelkÂą cenĂŞ prĂłbowaÂł przegadaĂŚ w jakiÂś sposĂłb Hideyoshi’ego, jednak nie udawaÂło mu siĂŞ to i wkrĂłtce doszÂło do bitwy pomiĂŞdzy Infernape’em a jego nieustraszonym Samurottem. ResztÂą wojownikĂłw byÂła garstka zwykÂłych rekrutĂłw, ktĂłrych ranga znacznie wzrosÂła podczas wojny. PrzysÂłuchiwali siĂŞ opowiadaniom lordĂłw i z zaciekawieniem spoglÂądali na bitwĂŞ dwĂłch z nich.
By³a noc, biesiada mia³ siê dobrze. Na ca³¹ imprezê z niepokojem spogl¹da³ w³adca Ransei patrz¹c na swoich poddanych. Widz¹c jednak, ¿e s¹ zadowoleni, jego obawy rozwia³y siê i w spokoju móg³ usi¹œÌ do póŸnej wieczerzy...

PropsujĂŞ tytuÂłu , zwÂłaszcza pierwszego sÂłowa

Ciekawy pomys³ na utwór, a wiêkszych b³êdów nie widaÌ.

[Conquest]

PropsujĂŞ tytuÂłu , zwÂłaszcza pierwszego sÂłowa

Ciekawy pomys³ na utwór, a wiêkszych b³êdów nie widaÌ.

póki co nie zapowiada siê z polotem a nie widzê zbyt wielu ficków osadzonych w œwiecie Pkmn Conquest, dlatego czekam jak siê to rozwinie, wtedy wystawiê jak¹œ wiêksz¹ ocenê.

[DominLoL]

póki co nie zapowiada siê z polotem a nie widzê zbyt wielu ficków osadzonych w œwiecie Pkmn Conquest, dlatego czekam jak siê to rozwinie, wtedy wystawiê jak¹œ wiêksz¹ ocenê.

1. ''TrochĂŞ o wojnie z NobunagÂą - wspomnienia Hideyoshi'ego''

Biesiada trwaÂła nadal. Po zwyciĂŞskiej bitwie, Hideyoshi po raz kolejny prĂłbowaÂł zabawiaĂŚ tÂłum.
-Jak zapewne dobrze wiecie, Ignis to gĂłrzysty i lesisty region o niebezpiecznych urwiskach i majestatycznych wÂąwozach. – zacz¹³ mĂłwiĂŚ lord ognia. – SÂłynie teÂż z najgrubszych murĂłw obronnych w caÂłym Ransei.
-PrzestaĂą zachwalaĂŚ to swoje miasteczko i przejdÂź do rzeczy. – odparÂł pewnie Motochika, zerkajÂąc jednym okiem na Ayagozen.
Hideyoshi zignorowa³ zaczepkê rywala w grze na s³owa i ci¹gn¹³ dalej.
-Pewnej nocy, jak to zawsze, przechadzaÂłem siĂŞ wÂłaÂśnie tamtĂŞdy i nadzorowaÂłem pracĂŞ wartownikĂłw. Nie zdziwiÂłem siĂŞ widzÂąc, Âże sÂą na miejscach i wypatrujÂą potencjalnego zagroÂżenia. Jednak niebawem, od strony pó³nocnego skrzydÂła zobaczyÂłem podejrzane ÂświatÂła. – powiedziaÂł nieco niÂższym tonem Hideyoshi. – Razem ze swoim Infernape’em udaÂłem siĂŞ tam natychmiastowo, jednak Âświetliki szybko znikÂły. Z zaniepokojenia podrapaÂłem siĂŞ w gÂłowĂŞ i wychyliÂłem ponad mur.
-Bez takich szczegó³ów proszĂŞ. –zadrwiÂł z kolegi Motochika, a wszyscy zebrani wybuchli Âśmiechem.
Jednak, Hideyoshi nie zareagowaÂł na zaczepkĂŞ wodnego lorda i kontynuowaÂł opowiadanie.
-Tajemnicze ÂświatÂła zabÂłysÂły ponownie. W ciemnoÂści zdoÂłaÂłem ujrzeĂŚ zarysy ludzkich sylwetek, ktĂłrzy w rĂŞkach nieÂśli ÂżarzÂące siĂŞ pochodnie. –wÂładca Ignis pragn¹³ zbudowaĂŚ napiĂŞcie wokó³ swojego opowiadania. – Od razu wiedziaÂłem co siĂŞ ÂświĂŞci. NabraÂłem powietrza w swe pÂłuca i z caÂłych siÂł krzykn¹³em jedno, znane wszystkim sÂłowo: ‘’Nobunaga!’’. Na g³ównym placu natychmiast zebraÂły siĂŞ wszystkie odziaÂły wojska i gotowe byÂły broniĂŚ swojego wÂładcy i miasta.
-Ty siĂŞ nazywasz wÂładcÂą?! To, Âże odziedziczyÂłeÂś tron po ojcu, nie znaczy, Âże byÂłeÂś krĂłlem idealnym!- zaÂśmiaÂł siĂŞ Motochika, ktĂłry walczyÂł jak tylko mĂłgÂł o wzglĂŞdy Ayagozen.
Naburmuszony Hideyoshi nie odezwaÂł siĂŞ ani sÂłowem, aczkolwiek wiedziaÂł, Âże rozchodzi siĂŞ tutaj o kobietĂŞ, wiĂŞc obmyÂślaÂł plan, by w koĂącu przegadaĂŚ przeroÂśniĂŞtego lorda wody.
-Wojownicy ustawili siĂŞ i czekali na rozkazy. – gestykulowaÂł Hideyoshi. – Gdy tylko d¹³em w rĂłg, bramy miasta otworzyÂły siĂŞ i wszyscy wiedzieli juÂż, co majÂą robiĂŚ. ChwilĂŞ po tym sÂłyszeĂŚ byÂło moÂżna ryk rozwÂścieczonych PokemonĂłw i Âświst strzaÂł, ktĂłre lataÂły nad gÂłowami wroga. BrzĂŞczaÂły miecze stykajÂące siĂŞ ze sobÂą, a ziemia drÂżaÂła od galopu Rapidashy. Na murach rozstawiÂłem najlepszych kusznikĂłw, a bramy strzeÂżone byÂły przez uzbrojonych do czubka gÂłowy halabardnikĂłw. Moje wojska miaÂły przewagĂŞ liczebnÂą, aczkolwiek ja, wiedziaÂłem, Âże Nobunaga nigdy nie odpuszcza i ma w rĂŞkawie jakiegoÂś potĂŞÂżnego asa.
-MĂłw, dalej jesteÂśmy ciekawi jak szybko polegÂłeÂś! – po raz kolejny Motochika zadrwiÂł z kolegi.
-Na pewno póŸniej niÂż ty, tchĂłrzu. – skontrowaÂł, zadowolony z siebie lord ognia. – ZresztÂą, nie myliÂłem siĂŞ. Na Ignis spadÂł wkrĂłtce gniew Zekroma. Co z tego, Âże moi ÂżoÂłnierze rozprawili siĂŞ z wrogÂą armiÂą, skoro miasto stanĂŞÂło w pÂłomieniach! PaÂłac krĂłlewski spÂłon¹³ w zaledwie kilka godzin, a koszary i stajnie ÂżarzyÂły siĂŞ aÂż do nastĂŞpnego ranka! Na pomoc przybyÂł nam na szczĂŞÂście nasz szlachetny krĂłl i z pomocÂą Rayquazy rozprawiÂł siĂŞ z czarnym smokiem! To uratowaÂło nas od zagÂłady, jednak co po tym, skoro miasto legÂło w gruzach. StraciÂłem poÂłowĂŞ poddanych, a reszta wyemigrowaÂła do Aurory.
-Nic dziwnego, skoro byli zmuszeni oglÂądaĂŚ twojÂą twarz codziennie! – Motochika wytoczyÂł najciĂŞÂższe dziaÂło przeciw swojemu rywalowi.
Ayagozen niestety nie zareagowaÂła na zaczepkĂŞ wodnego lorda, gdyÂż ten Âżart wydawaÂł siĂŞ jej nie na miejscu. Motochika zaniepokoiÂł siĂŞ i przysun¹³ nieco do lodowej pani. Ta jednak nie zwrĂłciÂła na to uwagi, a jedynie dalej, z zaciekawieniem sÂłuchaÂła opowiadania Hideyoshi’ego.
-Nie pozostaÂło mi nic innego, jak razem z resztÂą moich wojownikĂłw wycofaĂŚ siĂŞ wÂłaÂśnie do Aurory i wzmocniĂŚ pozycjĂŞ naszej obecnej stolicy. – skoĂączyÂł mĂłwiĂŚ. – Ech, to byÂła pechowa noc dla Ignis i na pewno o niej nie zapomnĂŞ. – posmutniaÂł Hideyoshi, po czym z niezadowolonÂą minÂą usiadÂł na pieĂąku i rozmyÂślaÂł nad tym, gdzie popeÂłniÂł b³¹d w walce z NobunagÂą…

[Chaqui]

1. ''TrochĂŞ o wojnie z NobunagÂą - wspomnienia Hideyoshi'ego''

Biesiada trwaÂła nadal. Po zwyciĂŞskiej bitwie, Hideyoshi po raz kolejny prĂłbowaÂł zabawiaĂŚ tÂłum.
-Jak zapewne dobrze wiecie, Ignis to gĂłrzysty i lesisty region o niebezpiecznych urwiskach i majestatycznych wÂąwozach. – zacz¹³ mĂłwiĂŚ lord ognia. – SÂłynie teÂż z najgrubszych murĂłw obronnych w caÂłym Ransei.
-PrzestaĂą zachwalaĂŚ to swoje miasteczko i przejdÂź do rzeczy. – odparÂł pewnie Motochika, zerkajÂąc jednym okiem na Ayagozen.
Hideyoshi zignorowa³ zaczepkê rywala w grze na s³owa i ci¹gn¹³ dalej.
-Pewnej nocy, jak to zawsze, przechadzaÂłem siĂŞ wÂłaÂśnie tamtĂŞdy i nadzorowaÂłem pracĂŞ wartownikĂłw. Nie zdziwiÂłem siĂŞ widzÂąc, Âże sÂą na miejscach i wypatrujÂą potencjalnego zagroÂżenia. Jednak niebawem, od strony pó³nocnego skrzydÂła zobaczyÂłem podejrzane ÂświatÂła. – powiedziaÂł nieco niÂższym tonem Hideyoshi. – Razem ze swoim Infernape’em udaÂłem siĂŞ tam natychmiastowo, jednak Âświetliki szybko znikÂły. Z zaniepokojenia podrapaÂłem siĂŞ w gÂłowĂŞ i wychyliÂłem ponad mur.
-Bez takich szczegó³ów proszĂŞ. –zadrwiÂł z kolegi Motochika, a wszyscy zebrani wybuchli Âśmiechem.
Jednak, Hideyoshi nie zareagowaÂł na zaczepkĂŞ wodnego lorda i kontynuowaÂł opowiadanie.
-Tajemnicze ÂświatÂła zabÂłysÂły ponownie. W ciemnoÂści zdoÂłaÂłem ujrzeĂŚ zarysy ludzkich sylwetek, ktĂłrzy w rĂŞkach nieÂśli ÂżarzÂące siĂŞ pochodnie. –wÂładca Ignis pragn¹³ zbudowaĂŚ napiĂŞcie wokó³ swojego opowiadania. – Od razu wiedziaÂłem co siĂŞ ÂświĂŞci. NabraÂłem powietrza w swe pÂłuca i z caÂłych siÂł krzykn¹³em jedno, znane wszystkim sÂłowo: ‘’Nobunaga!’’. Na g³ównym placu natychmiast zebraÂły siĂŞ wszystkie odziaÂły wojska i gotowe byÂły broniĂŚ swojego wÂładcy i miasta.
-Ty siĂŞ nazywasz wÂładcÂą?! To, Âże odziedziczyÂłeÂś tron po ojcu, nie znaczy, Âże byÂłeÂś krĂłlem idealnym!- zaÂśmiaÂł siĂŞ Motochika, ktĂłry walczyÂł jak tylko mĂłgÂł o wzglĂŞdy Ayagozen.
Naburmuszony Hideyoshi nie odezwaÂł siĂŞ ani sÂłowem, aczkolwiek wiedziaÂł, Âże rozchodzi siĂŞ tutaj o kobietĂŞ, wiĂŞc obmyÂślaÂł plan, by w koĂącu przegadaĂŚ przeroÂśniĂŞtego lorda wody.
-Wojownicy ustawili siĂŞ i czekali na rozkazy. – gestykulowaÂł Hideyoshi. – Gdy tylko d¹³em w rĂłg, bramy miasta otworzyÂły siĂŞ i wszyscy wiedzieli juÂż, co majÂą robiĂŚ. ChwilĂŞ po tym sÂłyszeĂŚ byÂło moÂżna ryk rozwÂścieczonych PokemonĂłw i Âświst strzaÂł, ktĂłre lataÂły nad gÂłowami wroga. BrzĂŞczaÂły miecze stykajÂące siĂŞ ze sobÂą, a ziemia drÂżaÂła od galopu Rapidashy. Na murach rozstawiÂłem najlepszych kusznikĂłw, a bramy strzeÂżone byÂły przez uzbrojonych do czubka gÂłowy halabardnikĂłw. Moje wojska miaÂły przewagĂŞ liczebnÂą, aczkolwiek ja, wiedziaÂłem, Âże Nobunaga nigdy nie odpuszcza i ma w rĂŞkawie jakiegoÂś potĂŞÂżnego asa.
-MĂłw, dalej jesteÂśmy ciekawi jak szybko polegÂłeÂś! – po raz kolejny Motochika zadrwiÂł z kolegi.
-Na pewno póŸniej niÂż ty, tchĂłrzu. – skontrowaÂł, zadowolony z siebie lord ognia. – ZresztÂą, nie myliÂłem siĂŞ. Na Ignis spadÂł wkrĂłtce gniew Zekroma. Co z tego, Âże moi ÂżoÂłnierze rozprawili siĂŞ z wrogÂą armiÂą, skoro miasto stanĂŞÂło w pÂłomieniach! PaÂłac krĂłlewski spÂłon¹³ w zaledwie kilka godzin, a koszary i stajnie ÂżarzyÂły siĂŞ aÂż do nastĂŞpnego ranka! Na pomoc przybyÂł nam na szczĂŞÂście nasz szlachetny krĂłl i z pomocÂą Rayquazy rozprawiÂł siĂŞ z czarnym smokiem! To uratowaÂło nas od zagÂłady, jednak co po tym, skoro miasto legÂło w gruzach. StraciÂłem poÂłowĂŞ poddanych, a reszta wyemigrowaÂła do Aurory.
-Nic dziwnego, skoro byli zmuszeni oglÂądaĂŚ twojÂą twarz codziennie! – Motochika wytoczyÂł najciĂŞÂższe dziaÂło przeciw swojemu rywalowi.
Ayagozen niestety nie zareagowaÂła na zaczepkĂŞ wodnego lorda, gdyÂż ten Âżart wydawaÂł siĂŞ jej nie na miejscu. Motochika zaniepokoiÂł siĂŞ i przysun¹³ nieco do lodowej pani. Ta jednak nie zwrĂłciÂła na to uwagi, a jedynie dalej, z zaciekawieniem sÂłuchaÂła opowiadania Hideyoshi’ego.
-Nie pozostaÂło mi nic innego, jak razem z resztÂą moich wojownikĂłw wycofaĂŚ siĂŞ wÂłaÂśnie do Aurory i wzmocniĂŚ pozycjĂŞ naszej obecnej stolicy. – skoĂączyÂł mĂłwiĂŚ. – Ech, to byÂła pechowa noc dla Ignis i na pewno o niej nie zapomnĂŞ. – posmutniaÂł Hideyoshi, po czym z niezadowolonÂą minÂą usiadÂł na pieĂąku i rozmyÂślaÂł nad tym, gdzie popeÂłniÂł b³¹d w walce z NobunagÂą…