SzczegĂłly wkrĂłtce :]

UPDATE:
Kroniki Nexusa : Legenda Czarnej By³yskawicy NIE BÊDZIE FICKIEM O POKEMONACH! PZG dalej bêdê sobie pisa³ ale Kroniki staj± siê jakby moim priorytetem i¿ jest to mo¿liwo¶æ stworzenia w³asnego ¶wiata i wszystkiego na w³asn± rêkê.

Nie mogê zdradziÌ szczegó³ów ale jeœli ktoœ czyta PZG to wie czego mo¿e siê spodziewaÌ. Bêdzie akcja, bêd¹ romanse, tragedie, wiêzy przyjaŸni, komedie i pomys³y których nie powstydziliby siê co niektórzy mangacy. A co bêdzie dok³adniej?

Zmiena koncepcji, pisanie w pierwszej osobie idzie do lamusa, wracamy do tradycji pisania, zmiana g³ównego bohatera ( a dok³adnie p³ci _ na ¿eùskiej. Nadnaturalne moce, komunistyczny rz¹d, propaganda i ogólnie walka o wolnoœÌ ( tak jak polacy pod panowaniem niemców chodŸ nie do koùca ). Pierwszy Arc zatytu³owany bêdzie "Utopia". Co do romansów to bêd¹ romansie czytse ( czyt. ch³opak-babka ) ale bêd¹ te¿ od³amy ( yuri, loli, incest [ do yaoi rêki nie przy³o¿ê ] ) dlatego rozdzia³y bêd¹ pojawiaÌ siê rzadziej ale w bardziej obszernych formach ( to wymaga wiêcej czasu ni¿ praktycznie skoùczone ju¿ PZG ).

Có¿ mogê powiedzieÌ, bli¿ej nieokreœlona data premiery to kwiecieù 2013, Kroniki przeczytaÌ bêdziecie mogli tutaj, na YT ( w formie audiobooka jak ktoœ sê znajdzie do czytamia ) na DA i FanFiction ( jak to jakoœ podepnê ).

DO ZOBA W KWIETNIU!

[DominLoL]

SzczegĂłly wkrĂłtce :]

UPDATE:
Kroniki Nexusa : Legenda Czarnej By³yskawicy NIE BÊDZIE FICKIEM O POKEMONACH! PZG dalej bêdê sobie pisa³ ale Kroniki staj± siê jakby moim priorytetem i¿ jest to mo¿liwo¶æ stworzenia w³asnego ¶wiata i wszystkiego na w³asn± rêkê.

Nie mogê zdradziÌ szczegó³ów ale jeœli ktoœ czyta PZG to wie czego mo¿e siê spodziewaÌ. Bêdzie akcja, bêd¹ romanse, tragedie, wiêzy przyjaŸni, komedie i pomys³y których nie powstydziliby siê co niektórzy mangacy. A co bêdzie dok³adniej?

Zmiena koncepcji, pisanie w pierwszej osobie idzie do lamusa, wracamy do tradycji pisania, zmiana g³ównego bohatera ( a dok³adnie p³ci _ na ¿eùskiej. Nadnaturalne moce, komunistyczny rz¹d, propaganda i ogólnie walka o wolnoœÌ ( tak jak polacy pod panowaniem niemców chodŸ nie do koùca ). Pierwszy Arc zatytu³owany bêdzie "Utopia". Co do romansów to bêd¹ romansie czytse ( czyt. ch³opak-babka ) ale bêd¹ te¿ od³amy ( yuri, loli, incest [ do yaoi rêki nie przy³o¿ê ] ) dlatego rozdzia³y bêd¹ pojawiaÌ siê rzadziej ale w bardziej obszernych formach ( to wymaga wiêcej czasu ni¿ praktycznie skoùczone ju¿ PZG ).

Có¿ mogê powiedzieÌ, bli¿ej nieokreœlona data premiery to kwiecieù 2013, Kroniki przeczytaÌ bêdziecie mogli tutaj, na YT ( w formie audiobooka jak ktoœ sê znajdzie do czytamia ) na DA i FanFiction ( jak to jakoœ podepnê ).

DO ZOBA W KWIETNIU!

Dobra nabitka, Domin Ma nadziejĂŞ, Âże warta dzieÂła

[Conquest]

Dobra nabitka, Domin Ma nadziejĂŞ, Âże warta dzieÂła

Prolog

Rok 2025. W wyniku nieszczĂŞÂśliwego zbiegu okolicznoÂści, zostaje otwarta Brama PiekieÂł zwana Ragnarok, z ktĂłrej wypeÂłzajÂą wszelkiego rodzaju demony i potwory, razem ze swoim przywĂłdcÂą, Mefilesem, wypowiadajÂą ludziom wojnĂŞ.
Pomimo ¿e si³y wroga by³y liczniejsze i silniejsze, ludzie dzielnie bronili swojego i kiedy wydawa³o siê, ¿e ludzkoœÌ zosta³a przyparta do muru, wœród zwyk³ych œmiertelników wy³oni³ siê bohater, nazywany Nexusem który zacz¹³ odbijaÌ podbite ziemie i zmusi³ najeŸdŸców do odwrotu, p³ac¹c za to najwy¿sz¹ cenê, ¿ycie.
Od tamtej chwili minĂŞÂło prawie osiemnaÂście lat, mamy rok 2042.
Straty po wojnie sÂą ogromne i do dziÂś ludzkoœÌ nie moÂże siĂŞ pozbieraĂŚ. Ziemie staÂły siĂŞ jaÂłowe i niezdatne od uÂżytku, zwierzĂŞta zmutowaÂły, staÂły siĂŞ zabĂłjcze i krwioÂżercze, dlatego ludzie poprzenosili siĂŞ do wiĂŞkszych miast, tworzÂąc Utopie – Del, Sig, Bet i Gam.
Ludziom wmawiano Âże „ÂŻycie bĂŞdzie prostsze i lepsze, nawet najbiedniejsi bĂŞdÂą na wyÂższym poziomie”, podczas gdy tak naprawdĂŞ ci ktĂłrzy juÂż byli biedni, stawali siĂŞ biedniejsi. Bogaci Âżyli w swoich willach w eleganckich dzielnicach, podczas gdy biedota musi siĂŞ ÂściskaĂŚ w slumsach. Podró¿e pomiĂŞdzy Utopiami byÂły niemoÂżliwe ze wzglĂŞdu na trujÂącÂą, gazowÂą atmosferĂŞ panujÂącÂą na zewnÂątrz. JeÂśli byÂłeÂś skreÂślony w jednej Utopii, byÂłeÂś nikim i juÂż nie ÂżyÂłeÂś. MiaÂłeÂś dwa wyjÂścia, przekazaĂŚ swoje ciaÂło nauce lub na wÂłasnÂą odpowiedzialnoœÌ i z wÂłasnej woli, wyruszyĂŚ do innej Utopi. Ci ktĂłrzy mieli szczĂŞÂście, przeÂżywali kilka dni, ostatecznie jednak, wszyscy ginĂŞli. ÂŻycie wewnÂątrz Utopii jest jak dziaÂłajÂący system komputera, wszystko dziaÂła pod kontrolÂą Meteor Technologies; media, tekstylia, prasa, telewizja, Internet, sprzedaÂż artyku³ów spoÂżywczych, lekĂłw, zmonopolizowali caÂły otaczajÂący nas Âświat, wmawiajÂąc Âże poza UtopiÂą nie ma Âżycia.
SÂą jednak ludzie ktĂłrzy uwaÂżajÂą to za propagandĂŞ i czcze gadanie, ktĂłrzy uwaÂżajÂą Âże Meteor Technologies i rzÂąd kÂłamiÂą o Âświecie poza Utopiami, uwaÂżajÂą Âże da siĂŞ ÂżyĂŚ i jesteÂśmy trzymani tutaj w jakimÂś wyÂższym celu, niczym zwierzĂŞta w klatce, uwaÂżajÂą Âże w MeteoTech’u pracujÂą demony ktĂłre kiedyÂś najechaÂły naszÂą planetĂŞ, mimo to, media przedstawiajÂą ich jako terrorystĂłw ktĂłrzy wszczynajÂą bĂłjki, urzÂądzajÂą strzelaniny i zamachy z zakÂładnikami.
WÂśrĂłd RebeliantĂłw kr¹¿y legenda Âże Nexus zostawiÂł potomka, ktĂłry poprowadzi bojownikĂłw o wolnoœÌ w wojnie domowej z wÂładzami. Problem w tym, Âże nie wiadomo kim jest ten potomek i gdzie siĂŞ znajduje, nie wiadomo nawet czy Âżyje. Mimo to, Rebelianci wci¹¿ szukajÂą, z nadziejÂą na nowy lepszy Âświat dla nas i naszych dzieci, z nadziejÂą Âże wkrĂłtce wszyscy ludzie znĂłw bĂŞdÂą wolni. OczekujÂą na czas, kiedy zacznie siĂŞ walka o wolnoœÌ. Ten czas zbliÂża siĂŞ wielkimi krokami…

******
LICZÊ NA ODZEW!

[DominLoL]

Prolog

Rok 2025. W wyniku nieszczĂŞÂśliwego zbiegu okolicznoÂści, zostaje otwarta Brama PiekieÂł zwana Ragnarok, z ktĂłrej wypeÂłzajÂą wszelkiego rodzaju demony i potwory, razem ze swoim przywĂłdcÂą, Mefilesem, wypowiadajÂą ludziom wojnĂŞ.
Pomimo ¿e si³y wroga by³y liczniejsze i silniejsze, ludzie dzielnie bronili swojego i kiedy wydawa³o siê, ¿e ludzkoœÌ zosta³a przyparta do muru, wœród zwyk³ych œmiertelników wy³oni³ siê bohater, nazywany Nexusem który zacz¹³ odbijaÌ podbite ziemie i zmusi³ najeŸdŸców do odwrotu, p³ac¹c za to najwy¿sz¹ cenê, ¿ycie.
Od tamtej chwili minĂŞÂło prawie osiemnaÂście lat, mamy rok 2042.
Straty po wojnie sÂą ogromne i do dziÂś ludzkoœÌ nie moÂże siĂŞ pozbieraĂŚ. Ziemie staÂły siĂŞ jaÂłowe i niezdatne od uÂżytku, zwierzĂŞta zmutowaÂły, staÂły siĂŞ zabĂłjcze i krwioÂżercze, dlatego ludzie poprzenosili siĂŞ do wiĂŞkszych miast, tworzÂąc Utopie – Del, Sig, Bet i Gam.
Ludziom wmawiano Âże „ÂŻycie bĂŞdzie prostsze i lepsze, nawet najbiedniejsi bĂŞdÂą na wyÂższym poziomie”, podczas gdy tak naprawdĂŞ ci ktĂłrzy juÂż byli biedni, stawali siĂŞ biedniejsi. Bogaci Âżyli w swoich willach w eleganckich dzielnicach, podczas gdy biedota musi siĂŞ ÂściskaĂŚ w slumsach. Podró¿e pomiĂŞdzy Utopiami byÂły niemoÂżliwe ze wzglĂŞdu na trujÂącÂą, gazowÂą atmosferĂŞ panujÂącÂą na zewnÂątrz. JeÂśli byÂłeÂś skreÂślony w jednej Utopii, byÂłeÂś nikim i juÂż nie ÂżyÂłeÂś. MiaÂłeÂś dwa wyjÂścia, przekazaĂŚ swoje ciaÂło nauce lub na wÂłasnÂą odpowiedzialnoœÌ i z wÂłasnej woli, wyruszyĂŚ do innej Utopi. Ci ktĂłrzy mieli szczĂŞÂście, przeÂżywali kilka dni, ostatecznie jednak, wszyscy ginĂŞli. ÂŻycie wewnÂątrz Utopii jest jak dziaÂłajÂący system komputera, wszystko dziaÂła pod kontrolÂą Meteor Technologies; media, tekstylia, prasa, telewizja, Internet, sprzedaÂż artyku³ów spoÂżywczych, lekĂłw, zmonopolizowali caÂły otaczajÂący nas Âświat, wmawiajÂąc Âże poza UtopiÂą nie ma Âżycia.
SÂą jednak ludzie ktĂłrzy uwaÂżajÂą to za propagandĂŞ i czcze gadanie, ktĂłrzy uwaÂżajÂą Âże Meteor Technologies i rzÂąd kÂłamiÂą o Âświecie poza Utopiami, uwaÂżajÂą Âże da siĂŞ ÂżyĂŚ i jesteÂśmy trzymani tutaj w jakimÂś wyÂższym celu, niczym zwierzĂŞta w klatce, uwaÂżajÂą Âże w MeteoTech’u pracujÂą demony ktĂłre kiedyÂś najechaÂły naszÂą planetĂŞ, mimo to, media przedstawiajÂą ich jako terrorystĂłw ktĂłrzy wszczynajÂą bĂłjki, urzÂądzajÂą strzelaniny i zamachy z zakÂładnikami.
WÂśrĂłd RebeliantĂłw kr¹¿y legenda Âże Nexus zostawiÂł potomka, ktĂłry poprowadzi bojownikĂłw o wolnoœÌ w wojnie domowej z wÂładzami. Problem w tym, Âże nie wiadomo kim jest ten potomek i gdzie siĂŞ znajduje, nie wiadomo nawet czy Âżyje. Mimo to, Rebelianci wci¹¿ szukajÂą, z nadziejÂą na nowy lepszy Âświat dla nas i naszych dzieci, z nadziejÂą Âże wkrĂłtce wszyscy ludzie znĂłw bĂŞdÂą wolni. OczekujÂą na czas, kiedy zacznie siĂŞ walka o wolnoœÌ. Ten czas zbliÂża siĂŞ wielkimi krokami…

******
LICZÊ NA ODZEW!

Có¿, po tak ma³ej dawce nie jestem nic w stanie stwierdziÌ, powiem wiêc tylko, ¿e czekam na dalsze czêœci.

BTW -

Cytat:

Problem w tym, Âże nie wiadomo kim jest ten potomek

Banan na mojej twarzy pojawiÂł siĂŞ bardzo szybko

[Inaka]

Có¿, po tak ma³ej dawce nie jestem nic w stanie stwierdziÌ, powiem wiêc tylko, ¿e czekam na dalsze czêœci.

BTW -

Cytat:

Problem w tym, Âże nie wiadomo kim jest ten potomek

Banan na mojej twarzy pojawiÂł siĂŞ bardzo szybko

WidzĂŞ mnĂłstwo wpÂływĂłw i zaczepek. ZaczynajÂąc od mitologii nordyckiej, a na kilku tytuÂłach anime koĂączÂąc. (Nie, powaÂżnie, twĂłj motyw bardzo przypomina mi jeden motyw z jednego anime, ktĂłre jest troszkĂŞ... eh... mniejsza)
Kilka b³êdów, fabu³a troszkê oklepana, ale i tak mam nadziejê na coœ ciekawego. Zaskocz mnie ;3

[Afil]

WidzĂŞ mnĂłstwo wpÂływĂłw i zaczepek. ZaczynajÂąc od mitologii nordyckiej, a na kilku tytuÂłach anime koĂączÂąc. (Nie, powaÂżnie, twĂłj motyw bardzo przypomina mi jeden motyw z jednego anime, ktĂłre jest troszkĂŞ... eh... mniejsza)
Kilka b³êdów, fabu³a troszkê oklepana, ale i tak mam nadziejê na coœ ciekawego. Zaskocz mnie ;3

RozdziaÂł I
Jak to wszystko siĂŞ zaczĂŞÂło...

13 Kwietnia 2024, PoniedziaÂłek
GĂłrne Del City, Centrum, Godzina 22:45

Poœrodku centrum ¿ycie toczy siê spokojnie, s³oùce ju¿ zasz³o i tym co oœwietla szkliste drapacze chmur s¹ neony i bilbordy. Na g³ównym ekranie usytuowanym w samym centrum miasta, pe³ni¹cym rolê darmowej stacji nadaj¹cej reklamy i teledyski, nadawane by³y w³aœnie wiadomoœci. Ci których interesowa³o co siê dzia³o, przystanêli i spojrzeli na ekran, opieraj¹c siê o barierkê lub œcianê. Na ekranie pojawi³a siê czarnoskóra prezenterka o czarnych w³osach spiêtych w kok z dwoma pa³eczkami w œrodku. Mia³a na sobie czerwony ¿akiet z du¿ym dekoltem.

-Karen Jeferson, godzina 22:45, czas na wiadomoÂści. Dzisiaj, rzÂąd zaakceptowaÂł nowÂą ustawĂŞ dotyczÂącÂą przeprowadzenia ÂścisÂłego spisu ludnoÂści w slumsach. BĂŞdzie ona dotyczyĂŚ zarĂłwno niepeÂłnoletnich i peÂłnoletnich obywateli Dolnego Del, jeÂśli zajdzie taka potrzeba to najwyÂższy rangÂą bĂŞdzie mĂłgÂł zarzÂądziĂŚ skazanie na wyrok wiĂŞzienia do lub zakÂład dla nieletnich do dwĂłch lat albo ÂściÂągn¹Ì 6500 kredytĂłw kary. A teraz pogoda…

Ekran nagle zaczyna oÂślepiajÂąco bÂłyszczeĂŚ po czym wybucha rozrzucajÂąc kawaÂłki szkÂła po caÂłym skrzyÂżowaniu a przechodnie krzyczÂą padajÂąc pÂłasko na ziemiĂŞ. Ataki Rebelianckie to norma w dzisiejszych czasach, zdarzajÂą siĂŞ one tak w GĂłrnej jak i Dolnej czĂŞÂści Utopii. Wszystko nie trwaÂło zbyt dÂługo, po chwili niebo i ulice zaroiÂły siĂŞ od siÂł porzÂądkowych. W powietrzu lataÂły ÂśmigÂłowce i patrolujÂące roboty MeteoTechu. Szukano sprawcy ktĂłry wysadziÂł ekran. JeÂśli chodziÂło o ochronĂŞ miasta, Meteor Technologies wywiÂązywaÂło siĂŞ z tej umowy wrĂŞcz wzorowo. SiÂły porzÂądkowe byÂły surowe i sprawiedliwe a przynajmniej tak myÂśleli. Wiele razy wchodzili do czyjegoÂś domu i na oczach dzieci zabierali rodzicĂłw do wiĂŞzienia lub rozstrzeliwali ich na oczach publicznoÂści. Roboty o ktĂłrych mowa przypominaÂły budowÂą ludzi, miaÂły dwie chude srebrne nogi, rĂŞce przypominajÂące ludzkie w ró¿nych odcieniach srebra, ktĂłre potrafiÂły zmieniaĂŚ siĂŞ w ró¿ne bronie. Ich gÂłowy byÂły tym co odró¿niaÂło je od ludzi. ByÂły ludzkich rozmiarĂłw ale miaÂły wielkie, niebieskie gaÂły poÂśrodku ktĂłre potrafiÂły dostrzec wszystko w promieniu 360 stopni na 1,5 km. Na plecach i w stopach miaÂły silniki rakietowe dziĂŞki czemu mogÂły lataĂŚ szybko i zwinnie. Te roboty nosiÂły nazwĂŞ MX-5 „Uliczni”.

-Szefie, jeden z robotĂłw coÂś wychwyciÂł. – powiadomiÂł natychmiast sterujÂący ÂśmigÂłowcem.
-Daj to na ekran. – odpowiedziaÂł brodaty dowĂłdca.

Na ekranie pojawiÂła siĂŞ uciekajÂąca po dachach dziewczyna w kowbojskim kapeluszu z dÂługÂą blond kitÂą. MiaÂła czarnÂą koszulĂŞ i niebieskie jeansy z szerokimi nogawkami. Oczy byÂły przysÂłoniĂŞte przez kapelusz. BiegÂła nisko, z rĂŞkoma zarzuconymi do tyÂłu w prostej linii.

-To ona? Jaja sobie robicie? – pyta z niedowierzaniem brodacz.
-Nie sir, wedÂług komputera ta dziewucha jest odpowiedzialna za trzy zamachy, liczne kradzieÂże i ataki na funkcjonariuszy. Nie udaÂło nam siĂŞ jej jeszcze zÂłapaĂŚ ale wiemy Âże mieszka gdzieÂś w slumsach.
-ZastrzeliĂŚ.
-Rozkaz.

Na kraĂącu kolejnego dachu drogĂŞ do kolejnego zastawiÂły unoszÂące siĂŞ w powietrzu roboty z migajÂącymi niebiesko-czerwonymi ÂświatÂłami. Reflektory na ÂśmigÂłowcach zabÂłysnĂŞÂły i skierowaÂły swe ÂświatÂła na dziewczynĂŞ ktĂłra zatrzymaÂła siĂŞ o rozejrzaÂła, orientujÂąc siĂŞ w sytuacji.

-Mówi komisarz Bard Stadson z G³ównego Wydzia³u Policji w Górnym Del, jesteœ poszukiwana za liczne
kradzieÂże i rozrĂłby, jesteÂś otoczona, poddaj siĂŞ!

Dziewczyna poprawiÂła jedynie kapelusz i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ szarmancko po czym odkrzyknĂŞÂła groÂźnie.

-MiÂło byÂło poznaĂŚ panie komisarzu ale mam inne plany na wieczĂłr. Ciao!

Dziewczyna doskoczyÂła do jednego z robotĂłw, dotknĂŞÂła go dÂłoniÂą po czym z maÂłpiÂą zrĂŞcznoÂściÂą przeskoczyÂła na kolejnego by pozwoliĂŚ poprzedniemu napastnikowi eksplodowaĂŚ. Kilka takich powtĂłrzeĂą i caÂły szwadron robotĂłw byÂł obrĂłcony w pyÂł.

-OtworzyĂŚ ogieĂą!

Ze œmig³owców i pozosta³ych robotów zaczêto strzelaÌ. Dziewczyna, która ponownie znajdowa³a siê na dachu, z tajemnicz¹ gracj¹ i niezwyk³¹ ³atwoœci¹ unika³a trafieù.

-Szefie, nie moÂżemy jej trafiĂŚ! – zasygnalizowaÂł strzelec.

-WiĂŞcej MX-5-tek, juÂż!

Niczym na zawo³anie, pojawi³ siê kolejny szwadron robotów który wzi¹³ za cel blondw³os¹ piêknoœÌ. Dziewczyna wziê³a rozbieg i skoczy³a do jednego z nich by potem przeskoczyÌ na kolejnego i tak dalej a¿ doskoczy³a do œmig³owca na którego pok³adzie znajdowa³ siê komisarz. Ca³y szwadron, tak jak poprzednicy, zosta³ przerobiony na z³om. Dziewczyna sta³a na szybie i uœmiecha³a siê do niego. Spod kapelusza b³yska³y b³êkitne oczy a jej prawa d³où œwieci³a jasnym, b³êkitnym œwiat³em wydaj¹c trzaskaj¹cy dŸwiêk który na myœl przywodzi³ iskry elektryczne.

-Co ty sobie myÂślisz maÂła gĂłwniaro?! ÂŻe kim ty jesteÂś by mi siĂŞ stawiaĂŚ?! – grozi jej komisarz broniÂą przez szybĂŞ.
-Nie ma tak ³atwo panie komisarzu. Kiedyœ mo¿e siê pan dowie kim jestem, a póki co, zostawiam wam ma³¹ pami¹tkê.

Dziewczyna wziĂŞÂła zamach po czym dotknĂŞÂła obudowy ÂśmigÂłowca wysyÂłajÂąc do niego dziwnÂą energiĂŞ a nastĂŞpnie wykonaÂła skok do tyÂłu po czym zniknĂŞÂła w mroku nocy.
-Na co czekasz?! Za niÂą!

Gdy tylko komisarz skoĂączyÂł wypowiadaĂŚ rozkaz, caÂła elektronika w ÂśmigÂłowcu oszalaÂła po czym silniki i ÂśmigÂła odmĂłwiÂła posÂłuszeĂąstwa. PozostaÂłe ÂśmigÂłowce i roboty natychmiast wystrzeliÂły haki i linki holownicze i zawiesiÂły niesprawny ÂśmigÂłowiec w powietrzu. Blondyna zaÂś obserwowaÂła wszystko z daleka z dachu jednego z wieÂżowcĂłw.

-Có¿, to chyba wyczerpuje moje baterie na jakiÂś czas…

14 kwietnia 2042, Wtorek
Dolne Del, WzgĂłrze Przyczep Kampingowych, Godzina 7:34

Dolne Del to miejsce pe³ne bezdomnych i podejrzanych typów ale ¿yj¹ tu te¿ spokojni i mili ludzie, nawet ca³e rodziny. Mimo ¿e wszyscy s¹ biedni, to wzajemna pomoc to coœ, dziêki czemu wielu ludzi przetrwa³o a¿ do dziœ. Spotkasz tu dzieci, doros³ych, ludzi w ró¿nych wieku o ró¿nych karnacjach , wyznaniach i religiach. Wœród tych wszystkich ludzie w przyczepie na zajeŸdzie ¿yje pewna dziewczyna, do której przyczepy wali w³aœnie pewna staruszka.

-Moment!

Odpowiada dziewczyna szukajÂąc czegokolwiek do naÂłoÂżenia, koniec koĂącĂłw, znajduje jedynie biaÂły top i czarne szorty. Po piĂŞciu minutach szamotaniny, dochodzi do drzwi i otwiera je z przemiÂłym uÂśmiechem na twarzy.

-Dobry pani Manson, co paniÂą sprowadza do mnie o tak wczesnej porze? – pyta wesoÂło spoglÂądajÂąc na starszÂą paniÂą z siwym kokiem, okularami wielkoÂści denek od sÂłoiczkĂłw i fioletowÂą, niemodnÂą sukienkÂą.

-Trzy dni juÂż zalegasz z czynszem Jack! DostanĂŞ go dziÂś czy nie?! – wrzeszczy na dziewczynĂŞ wymachujÂąc jej palcem przed nosem co raczej niezbyt jej wyszÂło, gdyÂż siĂŞgaÂła jej maksymalnie do piersi.
-Wiem pani Manson, pamiĂŞtam o czynszu, oddam go pani do koĂąca dnia, obiecujĂŞ. – odpowiada dziewczyna zagarniajÂąc wÂłosy za ucho. Staruszka spoglÂąda na niÂą po czym wzdycha ciĂŞÂżko i zmienia ton na bardziej spokojny.
-Jack, wiesz Âże ciĂŞ lubiĂŞ, jesteÂś mojÂą ulubionÂą lokatorkÂą ale w dzisiejszych czasach pieniÂądz krĂŞci wszystkim…
-Wiem pani Manson, wiem. – wtrÂąca mimowolnie.
-Wybacz za to co powiem, ale jeœli do pó³nocy nie dostanê 3500 kredytów, bêdê zmuszona ciê wyeksmitowaÌ.

Na sam dÂźwiĂŞk sÂłowa „WyeksmitowaĂŚ”, Jack gÂłoÂśniej przeÂłknĂŞÂła ÂślinĂŞ zaciskajÂąc nerwowo piĂŞÂści.

-Spokojnie pani Manson, przyniosĂŞ te pieniÂądze. – obiecuje raz jeszcze kÂłaniajÂąc siĂŞ pokornie.
-WierzĂŞ ci moje dziecko, ÂżyczĂŞ miÂłego dnia. – mĂłwi odchodzÂąc.
-Wzajemnie. – odpowiada jej Jack po czym zamyka drzwi i wraca do Âśrodka swojej przyczepy.

Wnêtrze przyczepy jest lekko zagracone walaj¹cymi siê po pod³odze brudnymi ciuchami, opakowaniami po jedzeniu i piciu i ciê¿arkami. Pomimo ¿e mieszka³a sama to nienawidzi³a porz¹dku w swoim ma³ym mieszkanku. Naprzeciw drzwi znajdowa³o siê okno rzucaj¹ce œwiat³o na ca³e pomieszczenie w którym znajdowa³o siê ³ó¿ko, ma³a szafa na ciuchy i bieliznê, lodówka, ma³a kuchenka i stó³. Na œcianach zaœ wisia³y telewizor, wieszak na ubrania i pó³ka z ksi¹¿kami na którym wisia³a czarna kurtka i kowbojski kapelusz. Nie mia³a zdjêÌ ¿adnych bliskich, od kiedy siêga pamiêci¹, zawsze by³a sama.

-O rany, jak wrĂłcĂŞ dziÂś wieczorem to muszĂŞ posprzÂątaĂŚ. – mĂłwi do siebie kierujÂąc siĂŞ pod prysznic. CiepÂły prysznic to jedyna przyjemnoœÌ jaka spotkaÂła jÂą tego poranka. Gdy wychodzi spod prysznica owiniĂŞta ciemnozielonym rĂŞcznikiem, w³¹cza telewizor i zaczyna szukaĂŚ ciuchĂłw.

-Mike Tomson, godzina 8, czas na wiadomoÂści na Kanale 5. ZeszÂłej nocy, okoÂło godziny 23 nastÂąpiÂł kolejny zamach w GĂłrnym Del. W Centrum niezidentyfikowana sprawczyni wysadziÂła G³ówny ekran a nastĂŞpnie wymknĂŞÂła siĂŞ trzem szwadronom RobotĂłw PorzÂądkowych a nastĂŞpnie unieszkodliwiÂła jeden z helikopterĂłw. Komisarz Stadson skomentowaÂł ten atak nastĂŞpujÂąco. „ Nie wiem kim jest ta dziewczyna ani za kogo siĂŞ ma, ALE NIKT NIE BÊDZIE SIÊ PANOSZYÂŁ PO MOIM TERENIE NICZYM JAKIÂŚ KUNDEL!”. Sepira sprawczyni oraz jej dane osobowe sÂą nieznane.
-BoÂże! Co za pataÂłachy!

Dziewczyna, ubrana juÂż w niebieskie jeansy z szerokimi nogawkami i czarnÂą koszulĂŞ polĂłwkĂŞ spojrzaÂła na ekran, gdzie pokazywano wÂłaÂśnie nagranie jak blondwÂłosa kowbojka bawi siĂŞ z robotami wysadzajÂąc je jeden po drugim.

-Ech, nie moÂżna ich winiĂŚ. Te puszki same nic nie zdziaÂłajÂą a ten komisarz…Âśmiechu warte. No ok, trzeba siĂŞ zbieraĂŚ.

Po kilku minutach byÂła juÂż gotowa. SpojrzaÂła tylko szybko w lustro by zobaczyĂŚ jak siĂŞ prezentuje. Na gÂłowie spoczywaÂł jej brÂązowy kapelusz kowbojski, jedyna pamiÂątka po jej mamie i jej znak rozpoznawczy, kapelusz wszyty miaÂł cienki sznurek dziĂŞki czeku mogÂła zawiesiĂŚ go na plecach za szyjĂŞ. Jak na swĂłj wiek, 17 lat, byÂła niska i wyglÂądaÂła jak chÂłopak, miaÂła niecaÂłe 1,65 metra a jej piersi… prĂŞdzej moÂżna byÂło powiedzieĂŚ o ich braku ale pĂłki nie byÂła to sprawa Âżycia i Âśmierci to nie wspominaÂła o nich. Jej blond wÂłosy w kolorze sÂłomy byÂły spiĂŞte w dó³ w kitĂŞ siĂŞgajÂącÂą aÂż do pasa. Jej malutka i chuda twarz wspó³graÂła z jej tycim noskiem i zadziornymi, b³êkitnymi oczami. ByÂła gotowa na dzisiejszy dzieĂą. Wy³¹czyÂła telewizor, zamknĂŞÂła okno a nastĂŞpnie drzwi po czym stanĂŞÂła w progu. Jej przyczepa znajdowaÂła siĂŞ na wyÂższym poziomie, blisko szczytu WzgĂłrza Kampingowego na ktĂłrym mieszkaÂła. Ze szczytu WzgĂłrza moÂżna byÂło dostrzec caÂłe Dolne Del, dlatego Jack kaÂżdego ranka podziwiaÂła widok jaki miaÂła przed swoimi oczami. MaÂłe domostwa daleko w dole ktĂłre oÂświetlaÂło wschodzÂące sÂłoĂące. Nad gÂłowÂą lekko zachmurzone b³êkitne niebo i lekki powiew wiatru. Blondyna wziĂŞÂła g³êboki oddech ktĂłry wypeÂłniÂł jÂą ca³¹ aÂż siĂŞ delikatnie uniosÂła na palcach by sekundĂŞ póŸniej delikatnie opaœÌ. Dzisiejszy dzieĂą zapowiadaÂł siĂŞ owocnie dla blond kowbojki.

-Czas zarobiĂŚ trochĂŞ kredytĂłw!

RuszajÂąc w dó³ wzgĂłrza, Jack obserwowaÂła mieszkaĂącĂłw innych przyczep krzÂątajÂących siĂŞ w swoich maÂłych czterech Âścianach. NiektĂłrzy wyruszali na poranne zakupy lub do pracy, inni zaÂś dopiero wstawali by powitaĂŚ nowy dzieĂą. Co niektĂłrzy mieszkaĂący wzgĂłrza znali jÂą i witali, ÂżyczÂąc dobrego dnia na co Jack odmachiwaÂła im i ÂżyczyÂła tego samego. Im bliÂżej podnó¿a gĂłry, tym wiĂŞksze w jej oczach stawaÂło siĂŞ miasto, kryjÂące siĂŞ w barwach brÂązowo-kremowych budynkĂłw i kamieniczek. Dolne Del byÂło uwaÂżane za Slumsy dla biedoty w porĂłwnaniu do GĂłrnego Del, ktĂłrego ÂświatÂła nigdy nie gasÂły. Kasa Dolnego Del codziennie balansowaÂła na granicy zysku i debetu. GĂłrna miaÂła Dó³ w powaÂżaniu, rzÂąd nie zapewniÂł im opieki medycznej, ubezpieczeĂą ani pracy, mimo to, ludzie starali siĂŞ jakoÂś wyjœÌ z doÂłka i tylko nieliczni Âżebrali o pieniÂądze, wszystko w myÂśli „Hej! Skoro rzÂąd i miasto majÂą nas gdzieÂś, sami o siebie zadbajmy” i tak teÂż zrobiono. Dolne Del miaÂło sklepy, szkoÂły, biblioteki, wszystko to co GĂłrne Del i to bez pomocy rzÂądu. Jack biegÂła wÂłaÂśnie obskurnÂą, bocznÂą alejkÂą peÂłnÂą ÂśmietnikĂłw i kartonĂłw w ktĂłrych spali wÂłaÂśnie bezdomni by wybiec na G³ównÂą AlejĂŞ ktĂłra byÂła miejscem tak waÂżnym w Dolnym Del jak serce w krwioobiegu. Wszystkie mniejsze uliczki ³¹czyÂły siĂŞ ostatecznie z G³ównÂą AlejÂą ktĂłra niczym g³ówna aorta byÂła najbardziej Âżywym miejscem w mieÂście. Pomimo porannych godzin, moÂżna byÂło dostrzec tÂłumy, matki i staruszki na zakupach, idÂące do szkoÂły dzieci i powoli otwierajÂące siĂŞ sklepy. Sama G³ówna Aleja byÂła wyÂłoÂżona jasno-¿ó³tÂą kostkÂą z ró¿nymi wzorami a klepy najczĂŞÂściej znajdowaÂły siĂŞ w starych kamieniczkach gdzie mieszkali ich wÂłaÂściciele. WokoÂło trawniki, Âławki i fontanny, targowiska i stoiska z owocami i warzywami, w tym miejscu Jack nie czuÂła Âże Dó³ jest tÂą gorszÂą czĂŞÂściÂą tej Utopii, GÂłowna Aleja byÂła prawdziwym skarbem i miejscem w ktĂłrym dochodziÂła do siebie zawsze gdy byÂło jej Âźle. Tutaj, w tej panujÂącej ciepÂłej atmosferze i przyjemnym gwarze mogÂła siĂŞ odprĂŞÂżyĂŚ i zrelaksowaĂŚ.

-Hej, Jaaack~!

Blondyna szuka osoby ktĂłra jÂą zawoÂłaÂła, ku jej zadowoleniu odnajduje stoisko Pana Tediusa machajÂącego dÂłoniÂą w jej kierunku. Pan Tedius byÂł jej dobrym przyjacielem, czĂŞsto pomagaÂła mu na stoisku w zamian za jedzenie lub pieniÂądze. Niestety, nie miaÂła ani grosza a za dzieĂą pracy na stoisku nigdy nie dostaÂła nawet 2000 kredytĂłw, dlatego dzisiaj postanowiÂła odpuÂściĂŚ sobie pracĂŞ na stoisku.

-Doby Panie Tedius. – odpowiedziaÂła mu podbiegajÂąc do stoiska znajdujÂącego siĂŞ pod baldachimem w biaÂło-zielone pasy. Pan Tedius byÂł to Âśredniego wzrostu mĂŞÂżczyzna lekko po piĂŞĂŚdziesiÂątce o pulchnej posturze i ziemistej cerze, na gÂłowie miaÂł swĂłj ciemno-oliwkowy kaszkiet pod ktĂłrym skrywaÂł ÂłysÂą juÂż glacĂŞ z jedyne kilkoma pojedynczymi, szarymi wÂłoskami. MiaÂł on energiczne szare oczy i sumiaste szare wÂąsy przysÂłaniajÂące gĂłrnÂą wargĂŞ. NosiÂł on zielonÂą koszulĂŞ w czarnÂą kratĂŞ podwiniĂŞtÂą aÂż do Âłokci a na ramionach spoczywaÂły pomaraĂączowe szelki podtrzymujÂące czarne spodnie. Na ustach zawsze goÂściÂł serdeczny uÂśmiech a na stoisku zawsze ÂświeÂże owoce. Mandarynki, pomaraĂącze, brzoskwinie, morele, ananasy, cytryny, banany, kiwi, jabÂłka, wszystko z dobrych plantacji i zawsze ÂświeÂże.

-Dobry moja droga, mogĂŞ dziÂś liczyĂŚ na twojÂą pomoc?
-Niestety, muszĂŞ dziÂś jechaĂŚ do GĂłry i zarobiĂŚ wiĂŞcej grosza. – odpowiada wstydliwie.
-Szkoda, liczyÂłem na pomoc przy rozÂładunku arbuzĂłw dziÂś po poÂłudniu. – odpowiada zmartwiony poprawiajÂąc kaszkiet.
-MoÂże siĂŞ wyrobiĂŞ do poÂłudnia, wtedy bym przyszÂła i pomogÂła. – odpowiada natychmiast blondyna.
-NaprawdĂŞ? ByÂłoby wspaniale moja droga. – odpowiada entuzjastycznie po czym czerwieni siĂŞ lekko. – Wiem Âże nie wypada takiemu staremu prykowi jak ja prosiĂŚ o pomoc takÂą mi³¹ dziewuszkĂŞ jak ty ale nie znam Âżadnych innych dzieciakĂłw w tej okolicy.
-Spokojnie, proszĂŞ siĂŞ tym nie kÂłopotaĂŚ i korzystaĂŚ z tej pomocy. – pociesza go kowbojka uÂśmiechajÂąc siĂŞ od ucha do ucha. Pan Tedius natychmiast siĂŞ rozwesela i odpowiada ciepÂłym uÂśmiechem.

Mi³¹ atmosferê przerywa donoœny dŸwiêk wydobywaj¹cy siê z ¿o³¹dka Jack który dopomina siê paliwa dla organizmu. Jack czerwieni¹c siê i chichocz¹c wstydliwie robi kroczek w ty³ a Pan Tedius wybucha gromkim œmiechem.

-Przepraszam, wczoraj nie jadÂłam kolacji a dziÂś tak prĂŞdko wybiegÂłam z przyczepy Âże zapomniaÂłam o Âśniadaniu…

Pan Tedius wybiera ze stoiska kilka dorodnych jabÂłek, bananĂłw i mandarynek i pakuje je do papierowej torebki a nastĂŞpnie wrĂŞcza je zdziwionej blondynie, ktĂłra odbiera podarunek patrzÂąc to na darczyĂącĂŞ to na owoce.

-Moje dziecko, musisz zdrowo siê od¿ywiaÌ jeœli chcesz mieÌ si³ê pracowaÌ. Proszê, trzymaj, smacznego.
-Ale ja nie mogĂŞ… nie mam pieniĂŞdzy…
-Moja droga, jesteœ dla mnie jak druga córka, nie móg³bym pójœÌ spaÌ z czystym sumieniem gdybym zostawi³ ciê g³odn¹. Na koszt firmy.
-DziĂŞkujĂŞ panu! ObiecujĂŞ Âże pana nie zawiodĂŞ i dam z siebie wszystko! – odpowiada uradowana blondyna kÂłaniajÂąc siĂŞ nisko po czym rusza przed siebie obejmujÂąc torbĂŞ z owocami.
-ÂŻaden problem! Powodzenia!

Pan Tedius zawsze by³ dla niej mi³y, od kiedy pamiêta pomaga³ jej gdy by³a pod kresk¹ daj¹c kilka owoców albo kilka kredytów, traktowa³ j¹ jak drug¹ córkê a ona traktowa³a go jak kochanego wujka który pomimo ¿e bywa³ surowy to mia³ z³ote serce. Kieruj¹c siê w stronê stacji kolejowej, Jack zajada³a swoje owocowe œniadanie. Ku stacji metra, bêd¹cego jednym z trzech punktów dziêki którym mo¿na by³o siê dostaÌ do Góry, szli ludzie ubrani w garnitury i uczniowie w presti¿owych mundurkach, wszyscy byli w poœpiechu i próbowali zd¹¿yÌ do pracy. Jack nie œpieszy³a siê zbytnio, jej praca nie wymaga³a od niej punktualnoœci ani schludnego ubioru, sama by³a sobie szefem w tej robocie. Spokój myœli co chwila zak³óca³o ostrze¿enie dotycz¹ce ataków terrorystycznych dobiegaj¹ce z g³oœników na peronie.

-„Grupa „PurystĂłw” zaatakowaÂła naszÂą spokojnÂą UtopiĂŞ wielokrotnie, wzbudzajÂąc chaos, panikĂŞ i cierpienie. Wczoraj zaatakowano ekran g³ówny w GĂłrnym Del, do szpitala trafiÂły dwie osoby. JeÂśli posiadasz jakieÂś informacje o tej grupie, prosimy poinformowaĂŚ o tym policjĂŞ . Meteor Technologies, by ÂżyÂło siĂŞ lepiej.”

Dziewczyna westchnĂŞÂła obierajÂąc pomaraĂączĂŞ ze skĂłrki.

-KuÂźwa… zrobiÂłam wczoraj niez³¹ akcjĂŞ a mimo to punkty lecÂą na konto tych PurystĂłw… Raaany

Jack od zawsze wychowywaÂła siĂŞ na ulicy na ktĂłrej niekiedy spaÂła, jadÂła i trenowaÂła. Szko³ê rzuciÂła po gimnazjum uwaÂżajÂąc Âże marnuje tam Âżycie i nie uczy siĂŞ niczego poÂżytecznego - chociaÂż trafniejszym okreÂśleniem byÂłoby okreÂślenie Âże zostaÂła z niej wyrzucona ze wzglĂŞdu na swĂłj charakter. ByÂła wybuchowa gdy ktoÂś ÂżartowaÂł o jej „nad wyraz dÂługiej dzieciĂŞcej urodzie” dlatego co chwila laÂła chÂłopakĂłw przez co byÂł nazywana „DzieciÂątkiem diabÂła”. Nawet siĂŞ cieszyÂła Âże dostaÂła wilczy bilet, mogÂła siĂŞ skupiĂŚ na doskonaleniu swoich umiejĂŞtnoÂści i uprzykrzaniu Âżyciu „siÂłom porzÂądkowym”. Nie byÂła rozrabiakÂą z natury, nie robiÂła tego dlatego Âże nie miaÂła innego wyboru. Gdy nie miaÂła jeszcze przyczepy w ktĂłrej mieszkaÂła, widziaÂła jak patrole policji z GĂłry traktujÂą ludzi ze slumsĂłw. PrzysiĂŞgÂła sobie dwie rzeczy, Âże wydostanie siĂŞ z rynsztoka jakim byÂła ulica i Âże bĂŞdzie walczyĂŚ z tymi gnojami.

-No dobra… co teraz? – spytaÂła sama siebie stajÂąc na poÂśrodku stacji.

Peron w Dole by³ doœÌ obskurny ale nie mo¿na te¿ by³o powiedzieÌ ¿e by³ zapuszczony. Jasno-pomaraùczowe œciany wspó³gramy z kremow¹ pod³og¹ wykonan¹ z materia³u podobnego do marmuru, bywa³y œciany na których widnia³o graffiti i ró¿ne malunki narysowane przez domoros³ych raperów czy zwyk³¹ gównia¿eriê. Zegar wisz¹cy pod œcian¹ wskazywa³ na godzinê 8:45, wed³ug rozk³adu je poci¹g powinien ju¿ zajechaÌ ale Jack mia³a w g³osie swój w³asny rozk³ad jazdy, dok³adniejszy ni¿ ten podawany przez komputer. Skoùczy³a spokojnie ostatniego banana i wyrzuci³a torbê resztki ze swojego œniadania do œmietnika obok gdy us³ysza³a zbli¿aj¹cy siê srebrny poci¹g z wymalowanym numerem 14 na po bokach wagonów. 8:47.
Punktualnie.
Drzwi do wagonów siê otworzy³y i zaczê³a siê mieszanina wsiadaj¹cych i wysiadaj¹cych. Kowbojka nie traci³a czasu i wesz³a b³yskawicznie w jeden z wagonów po czym zaczê³a kierowaÌ siê do ostatniego pod pretekstem skorzystania z toalety. Pomiêdzy ostatnimi wagonami, Jack wskoczy³a z gracj¹ na dach ostatniego wagonu i po³o¿y³a siê na brzuchu. O ile gdy poci¹g sta³ na peronie nie musia³a siê martwiÌ, to przy wyjeŸdzie by³o obni¿enie o które - dziêki jej niskiemu wzrostowi - nie musia³a siê martwiÌ i w tej pozycji mog³a go spokojnie unikn¹Ì. Od kiedy pamiêta to zawsze tak jeŸdzi³a poci¹gami. Nie lubi³a œciskaÌ siê w ciasnych wagonach i przedzia³ach, wola³a czuÌ wiatr we w³osach i trzaskaj¹ce od zimnego biczowania policzki. Poci¹g ruszy³ a Jack docisnê³a koniuszki swych d³oni wzmacniaj¹c swoje po³o¿enie na dachu. Poci¹g powoli siê rozpêdzi³ by po chwili ruszyÌ pe³n¹ par¹ do przodu niczym strza³a z puszczonej ciêciwy ³uku która jeszcze sekundê temu by³a naci¹gniêta. Poci¹g sun¹³ po szynach niczym po chmurze, bezg³oœnie, w uszach trzepota³ jej wiatr wprawiaj¹c w ruch jej bujn¹ blond kitê. Obok niej z du¿¹ prêdkoœci¹ mija³y obrazy ró¿nych budynków, kompleksów, mniejszych stacji czy innych poci¹gów a nad ni¹ rozpoœciera³o siê b³êkitne niebo. Po trzech minutach widzia³a ju¿ swój przystanek.

- 8:51. Mam jeszcze zapas czasu. Zapowiada siĂŞ udany dzieĂą. – mruknĂŞÂła do siebie szczerzÂąc siĂŞ.

Gdy pociÂąg siĂŞ zatrzymaÂł na peronie, dziewczyna wskoczyÂła na dach peronu i biegnÂąc w gĂłrĂŞ po doœÌ stromym gzymsie znalazÂła siĂŞ na szczycie stacji w GĂłrnym. GĂłrne Del znacznie ró¿niÂło siĂŞ od Dolnego. W Dolnym Del wszystkie budynki byÂły niskie i stare, wiĂŞcej byÂło kamienic i blokowisk powoli siĂŞ rozpadajÂących. W GĂłrnym Del panowaÂły nowoczesne budowle i drapacze chmur, lÂśniÂące od neonĂłw i ekranĂłw ulice i czarny, gÂładki asfalt po ktĂłrym przemieszczaÂły siĂŞ wszystkie Âśrodki transportu jakie moÂżna tylko byÂło spotkaĂŚ w duÂżej metropolii. Ludzie teÂż byli inni. W Dolnym, kaÂżdy byÂł serdeczny i miÂły, moÂże nie kaÂżdy wyglÂądaÂł modnie ani nie miaÂł ciuchĂłw z Âżurnala ale nie byÂło Âźle. Tutaj jeÂśli nie miaÂło siĂŞ najnowszej kurtki z ostatniej kolekcji byÂło siĂŞ nikim. Wielkie miasta, wieczna pogoĂą. W powietrzu co chwila byÂło widaĂŚ latajÂące roboty patrolujÂące z powietrza, miaÂły one za zadanie pilnowaĂŚ porzÂądku w mieÂście. Tym co najbardziej rzucaÂło siĂŞ w oczy byÂł wielki, stalowo-szklany grzyb ktĂłrego wielkoœÌ spokojnie pokrywaÂła cztery duÂże stadiony piÂłkarskie. W tym „grzybie” znajdowaÂła siĂŞ g³ówna siedziba Meteor Technologies. Tam znajdowaÂł siĂŞ „aparat sprawiedliwoÂści dumnie chroniÂący swych obywateli”, moÂże tak byÂło w GĂłrnej czĂŞÂści Utopii ale nie w Dolnej. Meteor Technologies miaÂło swoje oddziaÂły rozstawione po caÂłej Utopii a Siedziba G³ówna byÂł miejscem gdzie przesiadywaÂły najgrubsze z najgrubszych ryb w MeteoTechu. Poza g³ównym siedzibÂą istniaÂło teÂż kilka mniejszych komĂłrek i komisariatĂłw ktĂłre zostaÂły rozrzucone po caÂłej Utopii. Jack wychyliÂła siĂŞ lekko przyglÂądajÂąc siĂŞ poszczegĂłlnym czĂŞÂściom miasta.

-Ok, to gdzie dzisiaj bĂŞdziemy pracowaĂŚ? Dzielnica handlowa? Port? Centrum? PrzedmieÂścia?

-"DZISIAJ W DZIELNICY HANDLOWEJ CUKIERNIA „U LUIGIEGO” NA ROGU KRYSTAL I SMITHA SPRZEDAJE CIASTA ZA 75% CENY! ÂŚPIESZCIE SIÊ PÓKI COÂŚ JESZCZE ZOSTAÂŁO!"
OgÂłoszenie z radia puszczanego na peronie byÂło dla niej wystarczajÂącym wyznacznikiem jej dzisiejszego miejsca pracy. RuszyÂła wiĂŞc przed siebie, skaczÂąc do dachach kolejnych budynkĂłw. GĂłrne Del byÂło o wiele gÂłoÂśniejsze niÂż Dolne, pomimo Âże znajdowaÂła siĂŞ kilkanaÂście kilometrĂłw do centrum, wszĂŞdzie mogÂła usÂłyszeĂŚ samochody, ogÂłoszenia i reklamy oraz ludzi przechodzÂących ulicami.

-Co ty, nie da siĂŞ legalnie zarobiĂŚ 5000 kredytĂłw w niecaÂłe 5 godzin! To niemoÂżliwe – usÂłyszaÂła rozmowĂŞ przechodniĂłw na dole.
-MoÂże, pewnie szmugluje jakieÂś prochy albo coÂś…

Jack parsknĂŞÂła Âśmiechem gdy tylko usÂłyszaÂła podejrzenie drugiej osoby. Szmuglowanie prochĂłw? Dzieciaku, zejdÂź na ziemiĂŞ…5000 kredytĂłw w 5 godzin nie jest moÂżliwe legalnie, nie da siĂŞ ukryĂŚ ale nie trzeba od razu maczaĂŚ siĂŞ w narkotykach by zdobyĂŚ takÂą kasĂŞ.

-No, ju¿ widzê szwedzki stó³.

ZanuciÂła dÂźwiĂŞcznie blondyna widzÂąc z oddali ma³¹ cukierniĂŞ z ma³¹ drewnianÂą tabliczkÂą na ktĂłrej pochy³¹, zawi³¹ czcionkÂą napisane byÂło „U Luigiego”. Przed drzwiami staÂła duÂża kolejka chĂŞtnych na ciasta oraz grube portfele, wypchane kredytami, kartami pÂłatniczymi i drobniakami.

-Oooo, bêdzie dzisiaj po³ów, kolejka a¿ do skrzy¿owania.

Doda³a biegn¹c wzrokiem za koùcem kolejki która ci¹gnê³a siê na dobre 10 metrów. Kowbojka przystanê³a na gzymsie obserwuj¹c ca³¹ kolejkê.

-No dobra, czas na plan.

Gdy Jack zauwa¿y³a zmierzaj¹c¹ ku kolejce kobietê w ¿akiecie z czarnymi, krótkimi w³osami ju¿ wiedzia³a jaki jest jej cel. Zeskoczy³a w dó³ miêdzy budynkami i niepostrze¿enie wysz³a kieruj¹c siê w stronê swojego celu. Sz³a z naprzeciwka i udawa³a rezolutn¹ i zamyœlon¹ dziewczyn¹ podskakuj¹c delikatnie i uœmiechaj¹c siê tak by nie wzbudzaÌ jej uwagi ani podejrzeù, ta czeœÌ zawsze by³a dla niej trudna. Robi³a to ju¿ od prawie 10 lat ale nawet teraz, wci¹¿ wali jej serce a nerwy napinaj¹ siê, bo, a nu¿, mo¿e tym razem j¹ przy³api¹?. Jej ofiara mia³a na sobie szary ¿akiet siêgaj¹cy do kostek, krótkie czarne w³osy które w rydzach trzyma³a czerwona przepaska ods³aniaj¹ca jej czo³o i niebieskie oczy które œwiat postrzega³y przez proste okulary z okr¹g³ym szk³ami w czarnych oprawkach. Gdy znajdowa³a siê nie bli¿ej ni¿ pó³tora metra od niej celowo potknê³a siê o kratkê odp³ywow¹ i przewróci³a siê na czarnow³os¹. Przeszukuj¹c jej p³aszcz niczym b³yskawica, odnalaz³a portfel w tylnej kieszeni spodni. Klasyka.

-OjĂŚ, gomen*, musiaÂłam siĂŞ zagapiĂŚ. – przeprosiÂła natychmiast pomagajÂąc jej wstaĂŚ.
-Nic siĂŞ nie staÂło, zdarza siĂŞ. – odpowiedziaÂła gburowato dziewczyna otrzepujÂąc siĂŞ z kurzu.
-JesteÂś caÂła?
-Tak, wszystko gra.
-Przepraszam jeszcze raz, papa. – dodaÂła odmachujÂąc jej rezolutnie na poÂżegnanie.

Dziewczyna w p³aszczu spojrza³a na ni¹ krótko po czym równie¿ zaczê³a wracaÌ do zmierzania w sobie tylko znanym celu natomiast kowbojka skrêci³a w najbli¿sz¹ ciemn¹ uliczkê skacz¹c po œcianach ponownie znalaz³a siê na dachu jednego ze sklepów. Usiad³a opieraj¹c siê o wylot klimatyzacji i zarzuci³a kapelusz na plecy, wyci¹gaj¹c z tylnej kieszeni spodni dopiero co skradziony portfel. Oddycha³a g³êboko, próbuj¹c uspokoiÌ bij¹c¹ pikawê która próbowa³a wyskoczyÌ ze swojego miejsca w jej ciele.

-KurczĂŞ, muszĂŞ przestaĂŚ to robiĂŚ. – rzuciÂła do siebie kowbojka biorÂąc g³êboki oddech.

Od kiedy pamiêta, kiedy brakowa³o jej kredytów albo potrzebowa³a du¿ej iloœci w krótkim czasie to krad³a, nie zna³a innego sposobu. Pierwszy raz œwiadomie ukrad³a 150 kredytów by kupiÌ sobie coœ do jedzenia gdy mia³a jeszcze siedem lat. Nie mog³a nic poradziÌ, by³a wtedy taka g³odna ¿e mog³aby zjeœÌ nawet b³oto. Z samej kradzie¿y ¿y³a przez jakieœ kolejne cztery lata a¿ pomog³a Panu Tediusowi przy jednym z pilniejszych roz³adunków. Od tamtej pory, Pan Tedius dawa³ jej pracê i wynagrodzenie, bywa³y nawet chwile ¿e zastêpowa³ jej ojca kiedy nie by³o w pobli¿u nikogo. Wci¹¿ pamiêta dni gdy ¿y³a niczym naprawdê zniszczone dziecko, gdzie walczy³a o przetrwanie ka¿dego kolejnego dnia. Mimo ¿e wie, ¿e kiedyœ to siê skoùczy i wie ¿e powinna przestaÌ, zadaje sobie wci¹¿ pytanie : Co innego mogê zrobiÌ?

-Dobra, nie czas na to, jaki jest Âłup?

Spyta³a portfel otwieraj±c jego zawarto¶æ by ku jej uciesze zobaczyæ SIEDEM I PÓ£ TYSI¡CA KREDYTÓW W BANKNOTACH! Jack a¿ podskoczy³a z zachwytu a jej oczy natychmiast zaczê³y siê ¶wieciæ niczym ma³e gwiazdki. To by³ jej najwiêkszy po³ów w ca³ym ¿yciu! Najwiêksza suma jak± zgarnê³a za jednym zamachem to 1500 kredytów, nie spodziewa³a siê ¿e od razu zgarnie tak± sumê, zwykle zebranie potrzebnej jej kwoty wymaga kilku godzin lub ca³ego dnia a tutaj, nie do¶æ ¿e pe³na suma to jeszcze jaka nadwy¿ka. Dzisiaj pozwoli chyba sobie nawet na wiêksz± wy¿erkê na kolacjê.

-Heh, Jack, ty stara lisico! PiĂŞknie!
PochwaliÂła samÂą siebie chowajÂąc sumĂŞ do portfela a ten wkÂładajÂąc do prawej kieszeni spodni.
– Czas wracaĂŚ do domu, zapÂłaciĂŚ czynsz i wrĂłciĂŚ do bycia uczciwÂą!

Droga powrotna do Dolnego Del nie dÂłuÂżyÂła siĂŞ jej zbytnio. Nie bĂŞdzie musiaÂła siĂŞ martwiĂŚ o pieniÂądze przez najbliÂższe kilka tygodni ani o to Âże nie wywalÂą jÂą z jej przyczepy. Gdy wstÂąpiÂła na peron, podeszÂła do okienka kasjerki i z szelmowskim uÂśmiechem powiedziaÂła.

-Jeden bilet do poÂśpiesznego do Dolnego Del poproszĂŞ!
-A panienka dzisiaj trafiÂła g³ównÂą wygranÂą na loterii rozumiem? – odpowiedziaÂła zrzĂŞdliwie starsza kobieta po drugiej stronie okienka ÂłypiÂąc na niÂą podejrzliwie.
-MoÂżna to tak nazwaĂŚ.- odpowiedziaÂła z bananem na twarzy kowbojka.
Po chwili przed okienkiem pokaza³ siê malutki skrawek ró¿anego papieru.
-ProszĂŞ bardzo, 15 kredytĂłw siĂŞ naleÂży.
Jack poÂłoÂżyÂła na tacy obok okna banknot, zakrĂŞciÂła siĂŞ energicznie w miejscu, chwyciÂła swĂłj bilet i ruszyÂła w kierunku peronu.
-Ma pani tutaj 20, reszty nie trzeba!
Nic mi dzisiaj nie zepsuje dnia, NIC!

Powrót do Dolnego Del nie d³u¿y³ siê jej zbytnio, weso³y nastrój sprawia³ ¿e wszystko wydawa³o siê chwil¹ do momentu a¿ stanê³a przed drzwiami pani Manson. Ca³a radoœÌ jak¹ czu³a z dzisiejszego rabunku jakoœ zniknê³a, czu³a teraz niewygodny ciê¿ar na sercu i w kieszeni, w której spoczywa³ zrabowany portfel. Zapuka³a do drzwi z pokorn¹ min¹ próbuj¹c zachowywaÌ siê spokojnie. Po kilku minutach otworzy³y siê drzwi w których stanê³a ta sama staruszka któr¹ kowbojka ujrza³a dziœ rano. By ukryÌ swój prawdziwy stan, blondyna ubra³a fa³szywy uœmiech, mimo to, gdy patrzy³a na ma³a i zawsze mi³¹ staruszkê nie potrafi³a sprawiÌ by czu³a siê inaczej: jak zwyk³a przestêpczyni, jak zwyk³y draù. Starsza pani powita³a j¹ mi³o uœmiechaj¹c siê ciep³o.

-Dobry moje dziecko.
-Dobry. Mam dla pani pieniÂądze.
Blondyna wyjĂŞÂła z portfel obiecane 3500 kredytĂłw i wrĂŞczyÂła je staruszce. Pani Manson przeliczyÂła pieniÂądze i schowaÂła je do szarej portmonetki ktĂłrÂą wyjĂŞÂła z kieszeni spodni
-CieszĂŞ siĂŞ, brawo Jack. MogĂŞ tylko spytaĂŚ, skÂąd masz takie pieniÂądze tak szybko? MinĂŞÂły niecaÂłe 3 godziny.
-A, wie pani, musiaÂłam trochĂŞ poÂżyczyĂŚ tu i Ăłwdzie i wygrzebaĂŚ swoje oszczĂŞdnoÂści na czarnÂą godzinĂŞ i…jakoÂś siĂŞ tak uzbieraÂło.
-Mam nadziejê ¿e nie zrobi³aœ niczego co by³oby z tob¹ sprzeczne. Có¿, mi³ego dnia moja droga.
-Tak…do widzenia.

Gdy tylko drzwi siê zamknê³y, Jack pobieg³a w kierunku stoiska pana Tediusa. IlekroÌ nie mog³a sobie poradziÌ sama ze swoimi uczuciami, musia³a zaj¹Ì siê czymœ innym, zatraciÌ siê w czyœ zupe³nie innym.
-Dobry, wrĂłciÂłam.
Pan Tedius ktĂłry staÂł tyÂłem do stoiska odwrĂłciÂł siĂŞ i z uradowaniem spojrzaÂł na dziewczynĂŞ.
-Dobry moje dziecko, mam nadziejĂŞ Âże masz peÂłno energii, czeka nas trochĂŞ pracy.

Roz³adunek i za³adunek owoców trwa³ a¿ do wieczora który dla Jack zakoùczy³ siê w jednej z ch³odziarni w Górnym Del. Jack spojrza³a na zegar na jednym z ekranów ulokowanych na wie¿owcach. 20:50. Cholera, a mia³ byÌ taki fajny wieczór. No có¿, przynajmniej wrócê do domu jak cz³owiek. Zmêczona zaczê³a snuÌ siê powoli ulicami w stronê peronu popijaj¹c oran¿adê z puszki. Dzisiejszy dzieù by³ ciê¿ki, rêce j¹ bola³y i by³y niczym z waty ale zd¹¿y³a siê ju¿ do tego przyzwyczaiÌ. Jeden z ekranów zacz¹³ nadawaÌ wiadomoœci.

-20:55, pora na wiadomoÂści, Erina Jameson, zapraszam. WiceprzewodniczÂący senatu…
JuÂż po pierwszej wiadomoÂści Jack przestaÂła sÂłuchaĂŚ tego co miaÂła jej do powiedzenia prezenterka. Kolejny polityczny beÂłkot. Czemu nie mĂłwiÂą o zwykÂłych ludziach i o ich dramatach? WkurzaÂło jÂą to, Âże telewizja i media zamiast opisywaĂŚ dramaty zwykÂłych ludzi pisaÂło o tylko o rozwodach znanych aktorĂłw, kÂłopotach politykĂłw czy innych ÂświĂąstwach. Czemu nikt nie napisze o zwykÂłym szaraku, ktĂłry znajduje siĂŞ na samym dnie? MoÂże siĂŞ tylko domyÂślaĂŚ ale prawdziwego powodu pewnie nie pozna.

-EJ! KOWBOJKA!
Ja pier****, co znowu? Jack niechêtnie odwróci³a siê by ujrzeÌ kto j¹ wo³a³ i w u³amku sekundy poczu³a ca³¹ gamê uczuÌ, od przera¿enia przez paniczny strach a¿ do chêci wgniecenia w glebê. Wo³aj¹c¹ osob¹ okaza³a siê ta sama dziewczyn¹ któr¹ rano skroi³a Jack, czarnow³osa kobieta w p³aszczu i okularach. Sta³a jakieœ 5 metrów od niej i by³a wœciek³a. Jack mimo to postanowi³a nie pokazywaÌ nic po sobie i udawaÌ ¿e pierwszy raz j¹ widzi. Trzeba to dobrze rozegraÌ.

-Czego chcesz? – spytaÂła biorÂąc Âłyka oranÂżady.
-Czy to nie oczywiste? Oddawaj mĂłj portfel! – rozkazaÂła kobieta gro¿¹c jej piĂŞÂściÂą.

Jack zmierzy³a j¹ wzrokiem i przeanalizowa³a ca³¹ sytuacjê. S¹ na pustej ulicy, jednej z bocznych, w domach pal¹ siê œwiat³a ale jeœli zacznie walczyÌ, natychmiast zlec¹ siê s³u¿by porz¹dkowe i bêdzie pozamiatane, po niteczce dojd¹ do k³êbka i bêdzie po niej. Wiêc jak to zrobiÌ? Uciec? Trudno bêdzie, jej moc przez wczorajsz¹ akcjê jest na niebezpiecznym poziomie, jeœli przesadzi bêdzie uziemiona w przyczepie przez kilka najbli¿szych dni.

-Jaki portfel? Nic nie wiem. – odpowiedziaÂła spokojnie.
-Masz ostatniÂą szansĂŞ! WidziaÂłam jak wyciÂągasz pieniÂądze z mojego portfela gdy pÂłaciÂłaÂś za tÂą oranÂżadĂŞ.
Cholera, dobra jest.
-Oddaj ten portfel albo stanie siĂŞ coÂś zÂłego!
-Tak, a co na przykÂład? Pobijesz mnie? – zadrwiÂła blondyna uÂśmiechajÂąc siĂŞ prowokujÂąco.
-Jeœli nie bêdziesz wspó³pracowaÌ? Tak, bêdê zmuszona.
Jack dopiÂła oranÂżadĂŞ duszkiem i spojrzaÂła na przeciwniczkĂŞ po czym zwrĂłciÂła puszkĂŞ dnem do niej.
-No to sprĂłbuj.

Gdy tylko kobieta w okularach ruszyÂła, puszka po oranÂżadzie wystrzeliÂła z jej dÂłoni niczym z procy pozostawiajÂąc o sobie Âślad iskierek elektrycznych. Kobieta uniknĂŞÂła jednak ciosu a puszka rozbiÂła okoliczny Âśmietnik w drobny pyÂł. Przeciwniczka zygzakiem dobiegÂła do kowbojki by nastĂŞpnie wymierzyĂŚ prawy prosty w twarz.
Jack zrobi³a szybki unik i próbowa³a kontrowaÌ podbródkowym ale ten zosta³ zatrzymany przez ¿elazny uchwyt na jej piêœci. Co do?! Sk¹d oma na tak¹ parê?! Rozmyœlenia przerwa³ kolejny zbli¿aj¹cy siê cios który tym razem ona musia³a zablokowaÌ, chwytaj¹c piêœÌ swojej przeciwniczki w swoj¹ d³où i zaciskaj¹c na niej swoje palce niczym ¿elazne kleszcze. Szare oczy jej przeciwniczki wpatrywa³y siê w ni¹ jakby chcia³y j¹ wypaliÌ.

-Umiesz walczyĂŚ, muszĂŞ przyznaĂŚ ale nie zmienia to faktu Âże musisz oddaĂŚ mi ten portfel.
-Nie oddam go!

Dziewczyny odskoczy³y od siebie. Jack wykorzysta³a tê szansê i zaczê³a uciekaÌ bocznymi uliczkami by po chwili wskoczyÌ na górê zacz¹Ì uciekaÌ po dachach.

-HA! JAK MNIE TERAZ DOGONISZ?! – krzyknĂŞÂła za siebie bĂŞdÂą pewnÂą swego.

KoÂło ucha ÂświsnĂŞÂła jej igÂła ktĂłra odciĂŞÂła kilka pojedynczych wÂłoskĂłw z boku jej gÂłowy. Jack spojrzaÂła za siebie i ujrzaÂła tÂą samÂą kobietĂŞ, ale juÂż bez pÂłaszcza. BiegÂła za niÂą w rĂłwnym tempie i niebezpiecznie siĂŞ zbliÂżaÂła.

-Na przykÂład tak!

Kolejne igÂły zostaÂły zrzucone w jej stronĂŞ. Jack odpowiedziaÂła unikiem lecz potknĂŞÂła siĂŞ w gruncie czego na kolejnym dachu wylÂądowaÂła twarzÂą.

-JesteÂś moja!

Przeciwniczka rzuciÂła kolejne igÂły w jej kierunku. Jack okrĂŞciÂła siĂŞ kilka razy na plecach wytwarzajÂąc elektrycznÂą tarczĂŞ ktĂłra odrzuciÂła igÂły. Jedna z nich zwrĂłciÂła siĂŞ do nadawcy ucinajÂą lekko jej policzek. Przeciwniczka zeskoczyÂła do niej.

-CaÂłkiem nieÂźle, ale na dÂługo ci siĂŞ to nie zda!
-Przekonamy siĂŞ!

Kowbojka przykucnĂŞÂła i dotknĂŞÂła dÂłoniÂą podÂłogi po czym wysÂłaÂła w kierunku przeciwniczki prostÂą falĂŞ elektrycznÂą. Kobieta skoczyÂła i byÂła pewna Âże zrobiÂła unik lecz lekko nad ziemia, iskry jÂą chwyciÂły i rzuciÂły do tyÂłu o podÂłogĂŞ z potĂŞÂżnym, tĂŞpym ÂłupniĂŞciem. Jack odskoczyÂła dalej od przeciwniczki ale Âźle wymierzyÂła skok i wylÂądowaÂła na drewnianym dachu ktĂłry zawaliÂł siĂŞ pod jej nogami. Gdy wygrzebaÂła siĂŞ z gruzowiska zobaczyÂła nad sobÂą niewielkÂą dziurÂą. Dach tego budynku byÂł bardzo wysoko. ByÂła na siebie wÂściekÂła, jak mogÂła spieprzyĂŚ taki skok ale przynajmniej zgubiÂła poÂścig wiĂŞc wychodziÂło na zero.

-MuszĂŞ przestaĂŚ…AuĂŚ!

Na g³owê spad³ jej kawa³ek drewna i ma³y pilot który wyl¹dowa³ przed ni¹. Mia³ jeden, czerwony przycisk i ma³¹ antenkê. Jack wziê³a go do d³oni. By³ leciutki, bardzo. Ogl¹daj¹c go ze wszystkich stron nie znalaz³a ¿adnych informacji o nim.

-Co to ma niby byĂŚ?

Instynktownie i z braku innego pomysÂłu, Jack nacisnĂŞÂła przycisk. MinĂŞÂło kilka sekund i nic siĂŞ nie staÂło, ku jej rozczarowaniu. Pewno zepsuty. PomyÂślaÂła rzucajÂąc go za siebie i szukajÂąc wyjÂścia z magazynu ktĂłrym okazaÂło siĂŞ okno z boku magazynu.

-Heh, zgubiÂłam poÂścig, brawo, teraz do domciu.
-MAM CIÊ!

PoczuÂła nagle coÂś dziwnego, jakaÂś ogromna siÂła przykuÂła jÂą do podÂłogi. Gdy spojrzaÂła za siebie ujrzaÂła tÂą
samÂą dziewczynĂŞ ktĂłra dopiero co jÂą goniÂła.

-No, nareszcie ciĂŞ dorwaÂłam.

WysapaÂła przypinajÂąc jej dÂłonie do bioder po czym wyjĂŞÂła z tylnej kieszeni portfel. Ja [ciach]! Dziewczyna zaczĂŞÂła przeszukiwaĂŚ portfel ale w trakcie tej czynnoÂści coÂś jÂą zdziwiÂło. PrzypiĂŞÂła jÂą mocniej do chodnika i nachyliÂła siĂŞ do jej uszu.

-GDZIE JEST PILOT!
-Co?!
-Gadaj gdzie jest pilot! ByÂł w portfelu!
-Taki maÂły z czerwonym guzikiem?
-Tak!
-W Âśrodku ale nie martw siĂŞ, nie dziaÂła.
-Moment… czy ty NACISNÊ£AÂŚ TEN PILOT?!
-TAK! UpoÂśledzona jesteÂś czy jak?!
Ich k³ótniĂŞ przerwaÂł ogromny wybuch i widok eksplozji dobiegajÂących z metalowego „grzyba” Meteotechu.
-Osz w mordĂŞ.

Dziewczyna puÂściÂła jÂą i wstaÂła. ZachowywaÂła siĂŞ jakby zobaczyÂła ducha albo coÂś nie z tego Âświata. Jej ruchy byÂły nad wyraz spokojne a na twarzy malowaÂł siĂŞ strach. Po ulicach niosÂło siĂŞ ogÂłoszenie. „Uwaga, doszÂło do wybuchu w siedzibie g³ównej Meteotechu w skrzydle Serwerowni. Wszystkie jednostki straÂży proszone sÂą o bezzwÂłoczne stawienie siĂŞ a siÂły porzÂądkowe o zabezpieczenie terenu.”

Nie trwa³o d³ugo nim na niebie zaroi³o siê od robotów rzucaj¹cych niebiesko-czerwone œwiat³a oraz helikopterów z reflektorami. Jack skorzysta³a okazji by bli¿ej przyjrzeÌ siê kobiecie obok. Czarne jeansy z dwiema, sporymi kieszeniami na ig³y, ciemnofioletowa bluzka z du¿ym dekoltem pokazuj¹cym doskonale uwydatnione, œredniej wielkoœci piersi, niebieska kamizelka z jeansu siêgaj¹ca do pêpka i czarne rêkawiczki bez palców. By³a chuda i wy¿sza ni¿ ona, jej czarne w³osy by³y zagarniête do ty³u za pomoc¹ czerwonej przepaski która ods³ania³a jej czo³o pod którym znajdowa³y siê czarne oczy skryte za typowymi, biurowymi okularami w prostych, czarnych oprawkach która spoczywa³y na zaokr¹glonych uszach, bêd¹cych czêœci¹ ma³ej, koœcistej twarzyczki o spokojnych rysach. By³a wy¿sza od niej o g³owê a jej skóra by³a bielsza ni¿ jej, w ogóle wygl¹da³a jakby móg³ j¹ zmieœÌ ka¿dy wiêkszy wiatr.

-Nie wierzĂŞ…
-Heh, ale narwaĂący z tych PurystĂłw, co? – zaÂśmiaÂła siĂŞ blondyna wstajÂąc i poprawiajÂąc bluzĂŞ i kapelusz. Dziewczyna naprzeciw odwrĂłciÂła siĂŞ do niej i przywaliÂła szybkim prawym prostym.
-ZA CO?!
-TY KRETYNKO! WIESZ CO ZROBIÂŁAÂŚ?! – ryknĂŞÂła na niÂą ze Âłzami w oczach.

Ku ich nieszczêœciu jeden z robotów Meteotechu zlecia³ na dó³ i kaza³ im siê zlegitymowaÌ.

-ProszĂŞ podaĂŚ numery ewidencyjne oraz imiĂŞ i nazwisko.

Lecz nim obie cokolwiek powiedziaÂły jasne oko robota mieniÂło kolor na czerwony i a jego metaliczne ramiona chwyciÂły za ich rĂŞce.

-Jacqueline Hawkye, lat 17, poszukiwana za liczne kradzieÂże oraz podejrzenia atakĂłw terrorystycznych. Shizune Rivals, 18 lat, podejrzana za ataki na licznych funkcjonariuszach Meteotechu, kradzieÂże, szmuglerkĂŞ podejrzanych artyku³ów, nielegalny handel czĂŞÂściami elektronicznymi, hakerstwo, wÂłamania oraz o liczne powiÂązania z grupÂą terrorystycznÂą „PuryÂści”. PĂłjdziecie ze mnÂą na najbliÂższy komisariat gdzie zostanie przesÂłuchane i…

Dalszy monolog robota zostaÂł uciszony strzaÂłem iskry z palcĂłw Jack oraz celnym rzutem igÂły Shizune. Ramiona roboty otworzyÂły siĂŞ i uwolniÂły ich rĂŞce. Obie spojrzaÂły na siebie czerwone na twarzy niczym cegÂły.

-Heh, proszĂŞ, proszĂŞ, jaka ÂświĂŞta. – zaczĂŞÂła Jack uÂśmiechajÂąc siĂŞ zadziornie.
-Zamknij siĂŞ Jacqueline . – odgryzÂła siĂŞ specjalnie intonujÂąc jej imiĂŞ. Jack TupnĂŞÂła nogÂą i zagroziÂła jej palcem.
-JeÂśli komukolwiek wygadasz to ciĂŞ znajdĂŞ i zatÂłukĂŞ. SÂłowo!
-Twoje sÂłowo jest nic nie warte. – odszczeknĂŞÂła siĂŞ ÂłypiÂąc na niÂą - ZwykÂła zÂłodziejka i terrorystka!
-Kto to mĂłwi, hĂŞ?! Dilerka, zÂłodziejka, hakerka, przestĂŞpczyni i na pewno jeszcze prostytutka!
-Odszczekaj to, krowo ze wsi!
Ich k³ótniê przerwa³ szwadron robotów Meteotechu zbli¿aj¹cy siê ku nim.
-WIEJ! – krzyknĂŞÂła Shizune.
-Genialny pomysÂł!

Obie rzuciÂły siĂŞ do ucieczki miĂŞdzy bocznymi uliczkami.

-Zatrzymajcie siĂŞ, albo bĂŞdziemy zmuszeni otworzyĂŚ ogieĂą!
-Nie sÂłuchaj! I Tak go otworzÂą! To tylko nagranie ktĂłre muszÂą odtworzyĂŚ nim zacznÂą strzelaĂŚ! – ostrzegÂła jÂą Shizune.

Gdy obie wyskoczyÂły na dach, roboty natychmiast otworzyÂły ogieĂą.

-MĂłwiÂłam?!
-Zamknij siĂŞ i biegnij! – krzyknĂŞÂła do niej kowbojka.

Przy kolejnym skoku Shizune odwróci³a siê w kierunku robotów i rzuci³a w nich kilkoma kulami które po chili eksplodowa³y dymem. Jack poczu³a ostre szarpniêcie za nogawkê które poci¹gnê³o j¹ w dó³. Uderzy³a
tyÂłkiem o ziemiĂŞ, tylko tyle wiedziaÂła.

-AÂła! Za co?! – spytaÂła dziewczynĂŞ obok masujÂąc siĂŞ po poÂśladkach.
-Cicho siedÂź Jacqueline, albo nas znajdÂą! – odszczeknĂŞÂła siĂŞ okularnica wychylajÂąc siĂŞ zza rury by zobaczyĂŚ oddalajÂące siĂŞ od nich roboty.
-Nie mĂłw tak do mnie! – zaprotestowaÂła Jack robiÂąc siĂŞ caÂła czerwona. – Jestem Jack a nie jakaÂś Jacqueline!
-Cicho siedÂź! ZnajdÂą nas i znowu bĂŞdzie przesrane! – uciszyÂła jÂą szybko Shizune wci¹¿ wychylajÂąc gÂłowĂŞ zza rury odprowadzajÂącej powietrze z budynku pod nimi.

Jack spuÂściÂła z siebie trochĂŞ powietrza ale nagle poczuÂła ostre krĂŞcenie w nosie ktĂłre przerodziÂło siĂŞ w potĂŞÂżne kichniĂŞcie ktĂłremu towarzyszyÂło maÂłe lecz donoÂśne wyÂładowane elektryczne ktĂłre wypaliÂło dziurĂŞ w Âścianie przed nimi przez ktĂłrÂą wyjrzaÂł staruszek w podkoszulce i bokserkach w serduszka.

-KurczĂŞ, pyÂłki w powietrzu czy jaka cholera? – pomyÂślaÂła na gÂłos wyciÂągajÂąc chusteczkĂŞ z kieszeni.
-CZY TY JESTEÂŚ ***** NORMALNA?!

Nie trwaÂło dÂługo nim szwadron zawrĂłciÂł.

-Cholera! Wiejemy!

Tym razem zaczĂŞÂły uciekaĂŚ w kierunku centrum.

-PosÂłuchaj, osobno damy ciaÂła ale jak weÂźmiemy siĂŞ za siebie to razem damy radĂŞ im zwiaĂŚ. Wchodzisz? –
zaproponowaÂła Jack.
-OszalaÂłaÂś?! W Âżyciu ci nie zaufam!

Roboty ponownie otworzyÂły ogieĂą a dziewczyny przy kolejnym skoku okrĂŞciÂły siĂŞ w powietrzu i raz jeszcze strzeliÂły do celu unieszkodliwiajÂąc jednego z nich, Jack za pomocÂą wystrzelonej z palcĂłw iskry a Shizune za pomoc igÂły wycelowanej w sam Âśrodek oka.

-Po namyÂśle, czemu nie. – dodaÂła po chwili Shizune.
-Âświetnie! Biegnij za mnÂą i osÂłaniaj mnie a ja zajmĂŞ siĂŞ resztÂą. MuszĂŞ uzbieraĂŚ trochĂŞ mocy.
-PoÂśpiesz siĂŞ.

MuszĂŞ uzbieraĂŚ trochĂŞ mocy z otoczenia, jeÂśli uÂżyjĂŞ jeszcze trochĂŞ wÂłasnej to siĂŞ przegrzejĂŞ.
Atak siĂŞ nasilaÂł, Jack powoli zbieraÂła moc a droga ucieczki powoli siĂŞ koĂączyÂły.

-Jack, poÂśpiesz siĂŞ, koĂączÂą mi siĂŞ igÂły! – ostrzegÂła jÂą Shizune okrĂŞcajÂąc siĂŞ w powietrzu i rzucajÂąc kolejne igÂły.
-Jeszcze trochĂŞ. – odpowiedziaÂła Jack. Kowbojka biegnÂąc zbieraÂła kaÂżdÂą moÂżliwÂą energiĂŞ elektrycznÂą w otoczeniu. PotrzebowaÂła jej jeÂśli plan miaÂł zadziaÂłaĂŚ a byÂło to ryzykowne, nigdy jeszcze nie uÂżyÂła tej techniki z dodatkowÂą osobÂą. Obie zeskoczyÂły na ostatni dach na ich drodze i spojrzaÂły za siebie.

-KuÂźwa! Ostatni dach! – zaklĂŞÂła Shizune nerwowo spoglÂądajÂąc ponownie za siebie. – Do nastĂŞpnego dachu jakieÂś 30 metrĂłw… Cholera jasna! Na dodatek skoĂączyÂły mi siĂŞ igÂły! Jaki jest ten twĂłj plan?! – dodaÂła potrzÂąsajÂąc niÂą. Roboty Meteotechu znajdowaÂły siĂŞ jakieÂś 15 metrĂłw przed nimi i siĂŞ zbliÂżaÂły.
-Czy pod nami jest jakiÂś ekran? – spytaÂła spokojnie kowbojka.
-Co?! – spytaÂła z niedowierzaniem blondyna.
-Czy pod nami jest jakiÂś ekran!? – powtĂłrzyÂła ostrzej kowbojka. Shiuzne wychyliÂła siĂŞ i spojrzaÂła w dó³.
-Tak, ale co to ma do rzeczy?! – spytaÂła raz jeszcze spoglÂądajÂąc na niÂą. Kowbojka wci¹¿ wpatrywaÂła siĂŞ w biaÂło-czerwono-niebieskie punkty mknÂące ku nim.
-Wiem ¿e wyda ci siê to œmieszne ale musisz mi bezgranicznie zaufaÌ jeœli chcemy wyjœÌ z tego bagna.
-Nigdy w Âżyciu! Zostawisz mnie!
-Zaufaj mi! ObiecujĂŞ Âże ciĂŞ nie zostawiĂŞ! – przysiĂŞgÂła blondyna spoglÂądajÂąc jej w oczy.

Shizune wiedzia³a ¿e nie jej dopiero co poznana towarzyszka nie ¿artuje. Jej b³êkitne oczy mówi³y prawdê. Roboty Meteotechu zbli¿a³y siê i by³y bli¿ej ni¿ dziesiêÌ metrów. Mog³a je dok³adnie dostrzec.

-ObiecujĂŞ ci, nie zostawiĂŞ ciĂŞ i wyciÂągnĂŞ nas z tego! – przyrzekÂła raz jeszcze Jack.

Jack chwyciÂła jej dÂłoĂą i stanĂŞÂła na krawĂŞdzi dachu, nastawiajÂąc siĂŞ bojowo w kierunku nadchodzÂących ÂścigajÂących.

-OszalaÂłaÂś?! Co ty robisz?!
-To co zaplanowaÂłam!

Gdy roboty znajdowa³y siê ju¿ metry od nich, Shizune skoczy³a do Jack, zaciskaj¹c na jej szyi ¿elazny uœcisk a ta rzuci³a siê w dó³ ci¹gn¹Ì j¹ za sob¹. Ostatnim co zobaczy³a Shizune by³y roboty Meteotechu przelatuj¹ce nad nimi i mijaj¹ce je, nastêpnie trzask i bia³e œwiat³o.

14 Kwietnia, Wtorek
Siedziba G³ówna Meteotechu, Sekretny Pokój
Godzina 21:32

W fotelu przed kilkoma monitorami siedzi mĂŞÂżczyzna o przylizanych blond wÂłosach, kwadratowych okularach w szarych oprawkach oraz niebieskich, lisich oczach. MiaÂł na sobie biaÂły pÂłaszcz zapiĂŞty aÂż pod samÂą szyjĂŞ, czarne spodnie i czarne wojskowe buty.

-Monit numer 4372, raportuj. – powiedziaÂł spokojnie mĂŞÂżczyzna.
-Cele zniknĂŞÂły. Wynik po przeszukaniu najbliÂższych 50 kilometrĂłw daÂło wynik negatywny. KontynuowaĂŚ poÂścig?
-Nie, wracajcie do hangaru. – rozkazaÂł po czym obrĂłciÂł siĂŞ na fotelu do czwĂłrki postaci spowitych w mroku. – Có¿…nasza maÂła sĂłl w oku zaczyna sprawiaĂŚ kÂłopoty.
-ZlikwidowaĂŚ? – odezwaÂła siĂŞ jedna z nich.
-Nie, jeszcze nie. PĂłki co bĂŞdziemy obserwowaĂŚ. PĂłki co, wszystko idzie po naszej myÂśli…
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
* gomen - od gomenasai, co z japoĂąskiego oznacza"przepraszam"

FAQ:
Q: Czemu czujĂŞ siĂŞ jakbym czytaÂła/czytaÂł/oglÂądaÂła/oglÂądaÂł [wstaw anime/mange]
A: Jest kilka tytu³ów którymi siê inspirowa³em, nie ukrywam, ostatecznie jednak wychodzi bombowy mix który mam nadziejê mi siê spodoba.
Q: Znalaz³am/znalaz³em literówkê/b³¹d.
A:Super, napisz a zaraz jÂą poprawiĂŞ.
Q:Ej, wsadzisz mojÂą postaĂŚ do ficka?
A:Raczej nie, mam juÂż ustalone wszystkie postacie od zera dlatego pisaĂŚ moÂżecie, nie powiem nie, jeÂśli mi siĂŞ spodoba i zobaczĂŞ miejsce dla tej postaci to jÂą gdzieÂś upchnĂŞ.
Q:Ej a mam pytanie xyz....
A: zobaczysz jak przeczytasz ;]
Q:KIEDY KOLEJNY ROZDZIAÂŁ!?
A:PiszĂŞ to w wolnym czasie ( ktĂłrego mam juÂż bardzo maÂło ) dlatego powiem tak: Jak bĂŞdzie to bĂŞdzie ale postaram siĂŞ trzymaĂŚ reguÂły "1 rozdziaÂł = 1 MiesiÂąc"
Q: Czemu to tak rzobite?
A: PoniewaÂż nie jest to FanFiction.net, to tekst siĂŞ zlewa, oddzieliÂłem go troche by byÂł wiĂŞkszy porzÂądek.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

No i jak? Podoba siĂŞ? LiczĂŞ na szczere opinie i zapraszam do gÂłosowania w ankiecie to ona zadecyduje jaki los czeka tÂą seriĂŞ.

Ma teÂż pytanie, wolicie dostawaĂŚ rozdziaÂły caÂłe ( czyt, rzadsze aktualizacje i wiĂŞcej czytania ) czy czy w czĂŞÂściach? ( czĂŞstsze aktualizacje i mniej czytania).

WkrĂłtce ukaÂże siĂŞ na DA, FF.net oraz blogu ( tak, robiĂŞ bloga )

PamiĂŞtajcie, piszcie komentarze, piszcie co wam siĂŞ podoba, co nie, zadawajcie pytania, piszcie wasze pomysÂły, krytykujcie, chwalcie, pamiĂŞtajcie czytelnicy!
Wasze zdanie ma znaczenie!

[DominLoL]

RozdziaÂł I
Jak to wszystko siĂŞ zaczĂŞÂło...

13 Kwietnia 2024, PoniedziaÂłek
GĂłrne Del City, Centrum, Godzina 22:45

Poœrodku centrum ¿ycie toczy siê spokojnie, s³oùce ju¿ zasz³o i tym co oœwietla szkliste drapacze chmur s¹ neony i bilbordy. Na g³ównym ekranie usytuowanym w samym centrum miasta, pe³ni¹cym rolê darmowej stacji nadaj¹cej reklamy i teledyski, nadawane by³y w³aœnie wiadomoœci. Ci których interesowa³o co siê dzia³o, przystanêli i spojrzeli na ekran, opieraj¹c siê o barierkê lub œcianê. Na ekranie pojawi³a siê czarnoskóra prezenterka o czarnych w³osach spiêtych w kok z dwoma pa³eczkami w œrodku. Mia³a na sobie czerwony ¿akiet z du¿ym dekoltem.

-Karen Jeferson, godzina 22:45, czas na wiadomoÂści. Dzisiaj, rzÂąd zaakceptowaÂł nowÂą ustawĂŞ dotyczÂącÂą przeprowadzenia ÂścisÂłego spisu ludnoÂści w slumsach. BĂŞdzie ona dotyczyĂŚ zarĂłwno niepeÂłnoletnich i peÂłnoletnich obywateli Dolnego Del, jeÂśli zajdzie taka potrzeba to najwyÂższy rangÂą bĂŞdzie mĂłgÂł zarzÂądziĂŚ skazanie na wyrok wiĂŞzienia do lub zakÂład dla nieletnich do dwĂłch lat albo ÂściÂągn¹Ì 6500 kredytĂłw kary. A teraz pogoda…

Ekran nagle zaczyna oÂślepiajÂąco bÂłyszczeĂŚ po czym wybucha rozrzucajÂąc kawaÂłki szkÂła po caÂłym skrzyÂżowaniu a przechodnie krzyczÂą padajÂąc pÂłasko na ziemiĂŞ. Ataki Rebelianckie to norma w dzisiejszych czasach, zdarzajÂą siĂŞ one tak w GĂłrnej jak i Dolnej czĂŞÂści Utopii. Wszystko nie trwaÂło zbyt dÂługo, po chwili niebo i ulice zaroiÂły siĂŞ od siÂł porzÂądkowych. W powietrzu lataÂły ÂśmigÂłowce i patrolujÂące roboty MeteoTechu. Szukano sprawcy ktĂłry wysadziÂł ekran. JeÂśli chodziÂło o ochronĂŞ miasta, Meteor Technologies wywiÂązywaÂło siĂŞ z tej umowy wrĂŞcz wzorowo. SiÂły porzÂądkowe byÂły surowe i sprawiedliwe a przynajmniej tak myÂśleli. Wiele razy wchodzili do czyjegoÂś domu i na oczach dzieci zabierali rodzicĂłw do wiĂŞzienia lub rozstrzeliwali ich na oczach publicznoÂści. Roboty o ktĂłrych mowa przypominaÂły budowÂą ludzi, miaÂły dwie chude srebrne nogi, rĂŞce przypominajÂące ludzkie w ró¿nych odcieniach srebra, ktĂłre potrafiÂły zmieniaĂŚ siĂŞ w ró¿ne bronie. Ich gÂłowy byÂły tym co odró¿niaÂło je od ludzi. ByÂły ludzkich rozmiarĂłw ale miaÂły wielkie, niebieskie gaÂły poÂśrodku ktĂłre potrafiÂły dostrzec wszystko w promieniu 360 stopni na 1,5 km. Na plecach i w stopach miaÂły silniki rakietowe dziĂŞki czemu mogÂły lataĂŚ szybko i zwinnie. Te roboty nosiÂły nazwĂŞ MX-5 „Uliczni”.

-Szefie, jeden z robotĂłw coÂś wychwyciÂł. – powiadomiÂł natychmiast sterujÂący ÂśmigÂłowcem.
-Daj to na ekran. – odpowiedziaÂł brodaty dowĂłdca.

Na ekranie pojawiÂła siĂŞ uciekajÂąca po dachach dziewczyna w kowbojskim kapeluszu z dÂługÂą blond kitÂą. MiaÂła czarnÂą koszulĂŞ i niebieskie jeansy z szerokimi nogawkami. Oczy byÂły przysÂłoniĂŞte przez kapelusz. BiegÂła nisko, z rĂŞkoma zarzuconymi do tyÂłu w prostej linii.

-To ona? Jaja sobie robicie? – pyta z niedowierzaniem brodacz.
-Nie sir, wedÂług komputera ta dziewucha jest odpowiedzialna za trzy zamachy, liczne kradzieÂże i ataki na funkcjonariuszy. Nie udaÂło nam siĂŞ jej jeszcze zÂłapaĂŚ ale wiemy Âże mieszka gdzieÂś w slumsach.
-ZastrzeliĂŚ.
-Rozkaz.

Na kraĂącu kolejnego dachu drogĂŞ do kolejnego zastawiÂły unoszÂące siĂŞ w powietrzu roboty z migajÂącymi niebiesko-czerwonymi ÂświatÂłami. Reflektory na ÂśmigÂłowcach zabÂłysnĂŞÂły i skierowaÂły swe ÂświatÂła na dziewczynĂŞ ktĂłra zatrzymaÂła siĂŞ o rozejrzaÂła, orientujÂąc siĂŞ w sytuacji.

-Mówi komisarz Bard Stadson z G³ównego Wydzia³u Policji w Górnym Del, jesteœ poszukiwana za liczne
kradzieÂże i rozrĂłby, jesteÂś otoczona, poddaj siĂŞ!

Dziewczyna poprawiÂła jedynie kapelusz i uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ szarmancko po czym odkrzyknĂŞÂła groÂźnie.

-MiÂło byÂło poznaĂŚ panie komisarzu ale mam inne plany na wieczĂłr. Ciao!

Dziewczyna doskoczyÂła do jednego z robotĂłw, dotknĂŞÂła go dÂłoniÂą po czym z maÂłpiÂą zrĂŞcznoÂściÂą przeskoczyÂła na kolejnego by pozwoliĂŚ poprzedniemu napastnikowi eksplodowaĂŚ. Kilka takich powtĂłrzeĂą i caÂły szwadron robotĂłw byÂł obrĂłcony w pyÂł.

-OtworzyĂŚ ogieĂą!

Ze œmig³owców i pozosta³ych robotów zaczêto strzelaÌ. Dziewczyna, która ponownie znajdowa³a siê na dachu, z tajemnicz¹ gracj¹ i niezwyk³¹ ³atwoœci¹ unika³a trafieù.

-Szefie, nie moÂżemy jej trafiĂŚ! – zasygnalizowaÂł strzelec.

-WiĂŞcej MX-5-tek, juÂż!

Niczym na zawo³anie, pojawi³ siê kolejny szwadron robotów który wzi¹³ za cel blondw³os¹ piêknoœÌ. Dziewczyna wziê³a rozbieg i skoczy³a do jednego z nich by potem przeskoczyÌ na kolejnego i tak dalej a¿ doskoczy³a do œmig³owca na którego pok³adzie znajdowa³ siê komisarz. Ca³y szwadron, tak jak poprzednicy, zosta³ przerobiony na z³om. Dziewczyna sta³a na szybie i uœmiecha³a siê do niego. Spod kapelusza b³yska³y b³êkitne oczy a jej prawa d³où œwieci³a jasnym, b³êkitnym œwiat³em wydaj¹c trzaskaj¹cy dŸwiêk który na myœl przywodzi³ iskry elektryczne.

-Co ty sobie myÂślisz maÂła gĂłwniaro?! ÂŻe kim ty jesteÂś by mi siĂŞ stawiaĂŚ?! – grozi jej komisarz broniÂą przez szybĂŞ.
-Nie ma tak ³atwo panie komisarzu. Kiedyœ mo¿e siê pan dowie kim jestem, a póki co, zostawiam wam ma³¹ pami¹tkê.

Dziewczyna wziĂŞÂła zamach po czym dotknĂŞÂła obudowy ÂśmigÂłowca wysyÂłajÂąc do niego dziwnÂą energiĂŞ a nastĂŞpnie wykonaÂła skok do tyÂłu po czym zniknĂŞÂła w mroku nocy.
-Na co czekasz?! Za niÂą!

Gdy tylko komisarz skoĂączyÂł wypowiadaĂŚ rozkaz, caÂła elektronika w ÂśmigÂłowcu oszalaÂła po czym silniki i ÂśmigÂła odmĂłwiÂła posÂłuszeĂąstwa. PozostaÂłe ÂśmigÂłowce i roboty natychmiast wystrzeliÂły haki i linki holownicze i zawiesiÂły niesprawny ÂśmigÂłowiec w powietrzu. Blondyna zaÂś obserwowaÂła wszystko z daleka z dachu jednego z wieÂżowcĂłw.

-Có¿, to chyba wyczerpuje moje baterie na jakiÂś czas…

14 kwietnia 2042, Wtorek
Dolne Del, WzgĂłrze Przyczep Kampingowych, Godzina 7:34

Dolne Del to miejsce pe³ne bezdomnych i podejrzanych typów ale ¿yj¹ tu te¿ spokojni i mili ludzie, nawet ca³e rodziny. Mimo ¿e wszyscy s¹ biedni, to wzajemna pomoc to coœ, dziêki czemu wielu ludzi przetrwa³o a¿ do dziœ. Spotkasz tu dzieci, doros³ych, ludzi w ró¿nych wieku o ró¿nych karnacjach , wyznaniach i religiach. Wœród tych wszystkich ludzie w przyczepie na zajeŸdzie ¿yje pewna dziewczyna, do której przyczepy wali w³aœnie pewna staruszka.

-Moment!

Odpowiada dziewczyna szukajÂąc czegokolwiek do naÂłoÂżenia, koniec koĂącĂłw, znajduje jedynie biaÂły top i czarne szorty. Po piĂŞciu minutach szamotaniny, dochodzi do drzwi i otwiera je z przemiÂłym uÂśmiechem na twarzy.

-Dobry pani Manson, co paniÂą sprowadza do mnie o tak wczesnej porze? – pyta wesoÂło spoglÂądajÂąc na starszÂą paniÂą z siwym kokiem, okularami wielkoÂści denek od sÂłoiczkĂłw i fioletowÂą, niemodnÂą sukienkÂą.

-Trzy dni juÂż zalegasz z czynszem Jack! DostanĂŞ go dziÂś czy nie?! – wrzeszczy na dziewczynĂŞ wymachujÂąc jej palcem przed nosem co raczej niezbyt jej wyszÂło, gdyÂż siĂŞgaÂła jej maksymalnie do piersi.
-Wiem pani Manson, pamiĂŞtam o czynszu, oddam go pani do koĂąca dnia, obiecujĂŞ. – odpowiada dziewczyna zagarniajÂąc wÂłosy za ucho. Staruszka spoglÂąda na niÂą po czym wzdycha ciĂŞÂżko i zmienia ton na bardziej spokojny.
-Jack, wiesz Âże ciĂŞ lubiĂŞ, jesteÂś mojÂą ulubionÂą lokatorkÂą ale w dzisiejszych czasach pieniÂądz krĂŞci wszystkim…
-Wiem pani Manson, wiem. – wtrÂąca mimowolnie.
-Wybacz za to co powiem, ale jeœli do pó³nocy nie dostanê 3500 kredytów, bêdê zmuszona ciê wyeksmitowaÌ.

Na sam dÂźwiĂŞk sÂłowa „WyeksmitowaĂŚ”, Jack gÂłoÂśniej przeÂłknĂŞÂła ÂślinĂŞ zaciskajÂąc nerwowo piĂŞÂści.

-Spokojnie pani Manson, przyniosĂŞ te pieniÂądze. – obiecuje raz jeszcze kÂłaniajÂąc siĂŞ pokornie.
-WierzĂŞ ci moje dziecko, ÂżyczĂŞ miÂłego dnia. – mĂłwi odchodzÂąc.
-Wzajemnie. – odpowiada jej Jack po czym zamyka drzwi i wraca do Âśrodka swojej przyczepy.

Wnêtrze przyczepy jest lekko zagracone walaj¹cymi siê po pod³odze brudnymi ciuchami, opakowaniami po jedzeniu i piciu i ciê¿arkami. Pomimo ¿e mieszka³a sama to nienawidzi³a porz¹dku w swoim ma³ym mieszkanku. Naprzeciw drzwi znajdowa³o siê okno rzucaj¹ce œwiat³o na ca³e pomieszczenie w którym znajdowa³o siê ³ó¿ko, ma³a szafa na ciuchy i bieliznê, lodówka, ma³a kuchenka i stó³. Na œcianach zaœ wisia³y telewizor, wieszak na ubrania i pó³ka z ksi¹¿kami na którym wisia³a czarna kurtka i kowbojski kapelusz. Nie mia³a zdjêÌ ¿adnych bliskich, od kiedy siêga pamiêci¹, zawsze by³a sama.

-O rany, jak wrĂłcĂŞ dziÂś wieczorem to muszĂŞ posprzÂątaĂŚ. – mĂłwi do siebie kierujÂąc siĂŞ pod prysznic. CiepÂły prysznic to jedyna przyjemnoœÌ jaka spotkaÂła jÂą tego poranka. Gdy wychodzi spod prysznica owiniĂŞta ciemnozielonym rĂŞcznikiem, w³¹cza telewizor i zaczyna szukaĂŚ ciuchĂłw.

-Mike Tomson, godzina 8, czas na wiadomoÂści na Kanale 5. ZeszÂłej nocy, okoÂło godziny 23 nastÂąpiÂł kolejny zamach w GĂłrnym Del. W Centrum niezidentyfikowana sprawczyni wysadziÂła G³ówny ekran a nastĂŞpnie wymknĂŞÂła siĂŞ trzem szwadronom RobotĂłw PorzÂądkowych a nastĂŞpnie unieszkodliwiÂła jeden z helikopterĂłw. Komisarz Stadson skomentowaÂł ten atak nastĂŞpujÂąco. „ Nie wiem kim jest ta dziewczyna ani za kogo siĂŞ ma, ALE NIKT NIE BÊDZIE SIÊ PANOSZYÂŁ PO MOIM TERENIE NICZYM JAKIÂŚ KUNDEL!”. Sepira sprawczyni oraz jej dane osobowe sÂą nieznane.
-BoÂże! Co za pataÂłachy!

Dziewczyna, ubrana juÂż w niebieskie jeansy z szerokimi nogawkami i czarnÂą koszulĂŞ polĂłwkĂŞ spojrzaÂła na ekran, gdzie pokazywano wÂłaÂśnie nagranie jak blondwÂłosa kowbojka bawi siĂŞ z robotami wysadzajÂąc je jeden po drugim.

-Ech, nie moÂżna ich winiĂŚ. Te puszki same nic nie zdziaÂłajÂą a ten komisarz…Âśmiechu warte. No ok, trzeba siĂŞ zbieraĂŚ.

Po kilku minutach byÂła juÂż gotowa. SpojrzaÂła tylko szybko w lustro by zobaczyĂŚ jak siĂŞ prezentuje. Na gÂłowie spoczywaÂł jej brÂązowy kapelusz kowbojski, jedyna pamiÂątka po jej mamie i jej znak rozpoznawczy, kapelusz wszyty miaÂł cienki sznurek dziĂŞki czeku mogÂła zawiesiĂŚ go na plecach za szyjĂŞ. Jak na swĂłj wiek, 17 lat, byÂła niska i wyglÂądaÂła jak chÂłopak, miaÂła niecaÂłe 1,65 metra a jej piersi… prĂŞdzej moÂżna byÂło powiedzieĂŚ o ich braku ale pĂłki nie byÂła to sprawa Âżycia i Âśmierci to nie wspominaÂła o nich. Jej blond wÂłosy w kolorze sÂłomy byÂły spiĂŞte w dó³ w kitĂŞ siĂŞgajÂącÂą aÂż do pasa. Jej malutka i chuda twarz wspó³graÂła z jej tycim noskiem i zadziornymi, b³êkitnymi oczami. ByÂła gotowa na dzisiejszy dzieĂą. Wy³¹czyÂła telewizor, zamknĂŞÂła okno a nastĂŞpnie drzwi po czym stanĂŞÂła w progu. Jej przyczepa znajdowaÂła siĂŞ na wyÂższym poziomie, blisko szczytu WzgĂłrza Kampingowego na ktĂłrym mieszkaÂła. Ze szczytu WzgĂłrza moÂżna byÂło dostrzec caÂłe Dolne Del, dlatego Jack kaÂżdego ranka podziwiaÂła widok jaki miaÂła przed swoimi oczami. MaÂłe domostwa daleko w dole ktĂłre oÂświetlaÂło wschodzÂące sÂłoĂące. Nad gÂłowÂą lekko zachmurzone b³êkitne niebo i lekki powiew wiatru. Blondyna wziĂŞÂła g³êboki oddech ktĂłry wypeÂłniÂł jÂą ca³¹ aÂż siĂŞ delikatnie uniosÂła na palcach by sekundĂŞ póŸniej delikatnie opaœÌ. Dzisiejszy dzieĂą zapowiadaÂł siĂŞ owocnie dla blond kowbojki.

-Czas zarobiĂŚ trochĂŞ kredytĂłw!

RuszajÂąc w dó³ wzgĂłrza, Jack obserwowaÂła mieszkaĂącĂłw innych przyczep krzÂątajÂących siĂŞ w swoich maÂłych czterech Âścianach. NiektĂłrzy wyruszali na poranne zakupy lub do pracy, inni zaÂś dopiero wstawali by powitaĂŚ nowy dzieĂą. Co niektĂłrzy mieszkaĂący wzgĂłrza znali jÂą i witali, ÂżyczÂąc dobrego dnia na co Jack odmachiwaÂła im i ÂżyczyÂła tego samego. Im bliÂżej podnó¿a gĂłry, tym wiĂŞksze w jej oczach stawaÂło siĂŞ miasto, kryjÂące siĂŞ w barwach brÂązowo-kremowych budynkĂłw i kamieniczek. Dolne Del byÂło uwaÂżane za Slumsy dla biedoty w porĂłwnaniu do GĂłrnego Del, ktĂłrego ÂświatÂła nigdy nie gasÂły. Kasa Dolnego Del codziennie balansowaÂła na granicy zysku i debetu. GĂłrna miaÂła Dó³ w powaÂżaniu, rzÂąd nie zapewniÂł im opieki medycznej, ubezpieczeĂą ani pracy, mimo to, ludzie starali siĂŞ jakoÂś wyjœÌ z doÂłka i tylko nieliczni Âżebrali o pieniÂądze, wszystko w myÂśli „Hej! Skoro rzÂąd i miasto majÂą nas gdzieÂś, sami o siebie zadbajmy” i tak teÂż zrobiono. Dolne Del miaÂło sklepy, szkoÂły, biblioteki, wszystko to co GĂłrne Del i to bez pomocy rzÂądu. Jack biegÂła wÂłaÂśnie obskurnÂą, bocznÂą alejkÂą peÂłnÂą ÂśmietnikĂłw i kartonĂłw w ktĂłrych spali wÂłaÂśnie bezdomni by wybiec na G³ównÂą AlejĂŞ ktĂłra byÂła miejscem tak waÂżnym w Dolnym Del jak serce w krwioobiegu. Wszystkie mniejsze uliczki ³¹czyÂły siĂŞ ostatecznie z G³ównÂą AlejÂą ktĂłra niczym g³ówna aorta byÂła najbardziej Âżywym miejscem w mieÂście. Pomimo porannych godzin, moÂżna byÂło dostrzec tÂłumy, matki i staruszki na zakupach, idÂące do szkoÂły dzieci i powoli otwierajÂące siĂŞ sklepy. Sama G³ówna Aleja byÂła wyÂłoÂżona jasno-¿ó³tÂą kostkÂą z ró¿nymi wzorami a klepy najczĂŞÂściej znajdowaÂły siĂŞ w starych kamieniczkach gdzie mieszkali ich wÂłaÂściciele. WokoÂło trawniki, Âławki i fontanny, targowiska i stoiska z owocami i warzywami, w tym miejscu Jack nie czuÂła Âże Dó³ jest tÂą gorszÂą czĂŞÂściÂą tej Utopii, GÂłowna Aleja byÂła prawdziwym skarbem i miejscem w ktĂłrym dochodziÂła do siebie zawsze gdy byÂło jej Âźle. Tutaj, w tej panujÂącej ciepÂłej atmosferze i przyjemnym gwarze mogÂła siĂŞ odprĂŞÂżyĂŚ i zrelaksowaĂŚ.

-Hej, Jaaack~!

Blondyna szuka osoby ktĂłra jÂą zawoÂłaÂła, ku jej zadowoleniu odnajduje stoisko Pana Tediusa machajÂącego dÂłoniÂą w jej kierunku. Pan Tedius byÂł jej dobrym przyjacielem, czĂŞsto pomagaÂła mu na stoisku w zamian za jedzenie lub pieniÂądze. Niestety, nie miaÂła ani grosza a za dzieĂą pracy na stoisku nigdy nie dostaÂła nawet 2000 kredytĂłw, dlatego dzisiaj postanowiÂła odpuÂściĂŚ sobie pracĂŞ na stoisku.

-Doby Panie Tedius. – odpowiedziaÂła mu podbiegajÂąc do stoiska znajdujÂącego siĂŞ pod baldachimem w biaÂło-zielone pasy. Pan Tedius byÂł to Âśredniego wzrostu mĂŞÂżczyzna lekko po piĂŞĂŚdziesiÂątce o pulchnej posturze i ziemistej cerze, na gÂłowie miaÂł swĂłj ciemno-oliwkowy kaszkiet pod ktĂłrym skrywaÂł ÂłysÂą juÂż glacĂŞ z jedyne kilkoma pojedynczymi, szarymi wÂłoskami. MiaÂł on energiczne szare oczy i sumiaste szare wÂąsy przysÂłaniajÂące gĂłrnÂą wargĂŞ. NosiÂł on zielonÂą koszulĂŞ w czarnÂą kratĂŞ podwiniĂŞtÂą aÂż do Âłokci a na ramionach spoczywaÂły pomaraĂączowe szelki podtrzymujÂące czarne spodnie. Na ustach zawsze goÂściÂł serdeczny uÂśmiech a na stoisku zawsze ÂświeÂże owoce. Mandarynki, pomaraĂącze, brzoskwinie, morele, ananasy, cytryny, banany, kiwi, jabÂłka, wszystko z dobrych plantacji i zawsze ÂświeÂże.

-Dobry moja droga, mogĂŞ dziÂś liczyĂŚ na twojÂą pomoc?
-Niestety, muszĂŞ dziÂś jechaĂŚ do GĂłry i zarobiĂŚ wiĂŞcej grosza. – odpowiada wstydliwie.
-Szkoda, liczyÂłem na pomoc przy rozÂładunku arbuzĂłw dziÂś po poÂłudniu. – odpowiada zmartwiony poprawiajÂąc kaszkiet.
-MoÂże siĂŞ wyrobiĂŞ do poÂłudnia, wtedy bym przyszÂła i pomogÂła. – odpowiada natychmiast blondyna.
-NaprawdĂŞ? ByÂłoby wspaniale moja droga. – odpowiada entuzjastycznie po czym czerwieni siĂŞ lekko. – Wiem Âże nie wypada takiemu staremu prykowi jak ja prosiĂŚ o pomoc takÂą mi³¹ dziewuszkĂŞ jak ty ale nie znam Âżadnych innych dzieciakĂłw w tej okolicy.
-Spokojnie, proszĂŞ siĂŞ tym nie kÂłopotaĂŚ i korzystaĂŚ z tej pomocy. – pociesza go kowbojka uÂśmiechajÂąc siĂŞ od ucha do ucha. Pan Tedius natychmiast siĂŞ rozwesela i odpowiada ciepÂłym uÂśmiechem.

Mi³¹ atmosferê przerywa donoœny dŸwiêk wydobywaj¹cy siê z ¿o³¹dka Jack który dopomina siê paliwa dla organizmu. Jack czerwieni¹c siê i chichocz¹c wstydliwie robi kroczek w ty³ a Pan Tedius wybucha gromkim œmiechem.

-Przepraszam, wczoraj nie jadÂłam kolacji a dziÂś tak prĂŞdko wybiegÂłam z przyczepy Âże zapomniaÂłam o Âśniadaniu…

Pan Tedius wybiera ze stoiska kilka dorodnych jabÂłek, bananĂłw i mandarynek i pakuje je do papierowej torebki a nastĂŞpnie wrĂŞcza je zdziwionej blondynie, ktĂłra odbiera podarunek patrzÂąc to na darczyĂącĂŞ to na owoce.

-Moje dziecko, musisz zdrowo siê od¿ywiaÌ jeœli chcesz mieÌ si³ê pracowaÌ. Proszê, trzymaj, smacznego.
-Ale ja nie mogĂŞ… nie mam pieniĂŞdzy…
-Moja droga, jesteœ dla mnie jak druga córka, nie móg³bym pójœÌ spaÌ z czystym sumieniem gdybym zostawi³ ciê g³odn¹. Na koszt firmy.
-DziĂŞkujĂŞ panu! ObiecujĂŞ Âże pana nie zawiodĂŞ i dam z siebie wszystko! – odpowiada uradowana blondyna kÂłaniajÂąc siĂŞ nisko po czym rusza przed siebie obejmujÂąc torbĂŞ z owocami.
-ÂŻaden problem! Powodzenia!

Pan Tedius zawsze by³ dla niej mi³y, od kiedy pamiêta pomaga³ jej gdy by³a pod kresk¹ daj¹c kilka owoców albo kilka kredytów, traktowa³ j¹ jak drug¹ córkê a ona traktowa³a go jak kochanego wujka który pomimo ¿e bywa³ surowy to mia³ z³ote serce. Kieruj¹c siê w stronê stacji kolejowej, Jack zajada³a swoje owocowe œniadanie. Ku stacji metra, bêd¹cego jednym z trzech punktów dziêki którym mo¿na by³o siê dostaÌ do Góry, szli ludzie ubrani w garnitury i uczniowie w presti¿owych mundurkach, wszyscy byli w poœpiechu i próbowali zd¹¿yÌ do pracy. Jack nie œpieszy³a siê zbytnio, jej praca nie wymaga³a od niej punktualnoœci ani schludnego ubioru, sama by³a sobie szefem w tej robocie. Spokój myœli co chwila zak³óca³o ostrze¿enie dotycz¹ce ataków terrorystycznych dobiegaj¹ce z g³oœników na peronie.

-„Grupa „PurystĂłw” zaatakowaÂła naszÂą spokojnÂą UtopiĂŞ wielokrotnie, wzbudzajÂąc chaos, panikĂŞ i cierpienie. Wczoraj zaatakowano ekran g³ówny w GĂłrnym Del, do szpitala trafiÂły dwie osoby. JeÂśli posiadasz jakieÂś informacje o tej grupie, prosimy poinformowaĂŚ o tym policjĂŞ . Meteor Technologies, by ÂżyÂło siĂŞ lepiej.”

Dziewczyna westchnĂŞÂła obierajÂąc pomaraĂączĂŞ ze skĂłrki.

-KuÂźwa… zrobiÂłam wczoraj niez³¹ akcjĂŞ a mimo to punkty lecÂą na konto tych PurystĂłw… Raaany

Jack od zawsze wychowywaÂła siĂŞ na ulicy na ktĂłrej niekiedy spaÂła, jadÂła i trenowaÂła. Szko³ê rzuciÂła po gimnazjum uwaÂżajÂąc Âże marnuje tam Âżycie i nie uczy siĂŞ niczego poÂżytecznego - chociaÂż trafniejszym okreÂśleniem byÂłoby okreÂślenie Âże zostaÂła z niej wyrzucona ze wzglĂŞdu na swĂłj charakter. ByÂła wybuchowa gdy ktoÂś ÂżartowaÂł o jej „nad wyraz dÂługiej dzieciĂŞcej urodzie” dlatego co chwila laÂła chÂłopakĂłw przez co byÂł nazywana „DzieciÂątkiem diabÂła”. Nawet siĂŞ cieszyÂła Âże dostaÂła wilczy bilet, mogÂła siĂŞ skupiĂŚ na doskonaleniu swoich umiejĂŞtnoÂści i uprzykrzaniu Âżyciu „siÂłom porzÂądkowym”. Nie byÂła rozrabiakÂą z natury, nie robiÂła tego dlatego Âże nie miaÂła innego wyboru. Gdy nie miaÂła jeszcze przyczepy w ktĂłrej mieszkaÂła, widziaÂła jak patrole policji z GĂłry traktujÂą ludzi ze slumsĂłw. PrzysiĂŞgÂła sobie dwie rzeczy, Âże wydostanie siĂŞ z rynsztoka jakim byÂła ulica i Âże bĂŞdzie walczyĂŚ z tymi gnojami.

-No dobra… co teraz? – spytaÂła sama siebie stajÂąc na poÂśrodku stacji.

Peron w Dole by³ doœÌ obskurny ale nie mo¿na te¿ by³o powiedzieÌ ¿e by³ zapuszczony. Jasno-pomaraùczowe œciany wspó³gramy z kremow¹ pod³og¹ wykonan¹ z materia³u podobnego do marmuru, bywa³y œciany na których widnia³o graffiti i ró¿ne malunki narysowane przez domoros³ych raperów czy zwyk³¹ gównia¿eriê. Zegar wisz¹cy pod œcian¹ wskazywa³ na godzinê 8:45, wed³ug rozk³adu je poci¹g powinien ju¿ zajechaÌ ale Jack mia³a w g³osie swój w³asny rozk³ad jazdy, dok³adniejszy ni¿ ten podawany przez komputer. Skoùczy³a spokojnie ostatniego banana i wyrzuci³a torbê resztki ze swojego œniadania do œmietnika obok gdy us³ysza³a zbli¿aj¹cy siê srebrny poci¹g z wymalowanym numerem 14 na po bokach wagonów. 8:47.
Punktualnie.
Drzwi do wagonów siê otworzy³y i zaczê³a siê mieszanina wsiadaj¹cych i wysiadaj¹cych. Kowbojka nie traci³a czasu i wesz³a b³yskawicznie w jeden z wagonów po czym zaczê³a kierowaÌ siê do ostatniego pod pretekstem skorzystania z toalety. Pomiêdzy ostatnimi wagonami, Jack wskoczy³a z gracj¹ na dach ostatniego wagonu i po³o¿y³a siê na brzuchu. O ile gdy poci¹g sta³ na peronie nie musia³a siê martwiÌ, to przy wyjeŸdzie by³o obni¿enie o które - dziêki jej niskiemu wzrostowi - nie musia³a siê martwiÌ i w tej pozycji mog³a go spokojnie unikn¹Ì. Od kiedy pamiêta to zawsze tak jeŸdzi³a poci¹gami. Nie lubi³a œciskaÌ siê w ciasnych wagonach i przedzia³ach, wola³a czuÌ wiatr we w³osach i trzaskaj¹ce od zimnego biczowania policzki. Poci¹g ruszy³ a Jack docisnê³a koniuszki swych d³oni wzmacniaj¹c swoje po³o¿enie na dachu. Poci¹g powoli siê rozpêdzi³ by po chwili ruszyÌ pe³n¹ par¹ do przodu niczym strza³a z puszczonej ciêciwy ³uku która jeszcze sekundê temu by³a naci¹gniêta. Poci¹g sun¹³ po szynach niczym po chmurze, bezg³oœnie, w uszach trzepota³ jej wiatr wprawiaj¹c w ruch jej bujn¹ blond kitê. Obok niej z du¿¹ prêdkoœci¹ mija³y obrazy ró¿nych budynków, kompleksów, mniejszych stacji czy innych poci¹gów a nad ni¹ rozpoœciera³o siê b³êkitne niebo. Po trzech minutach widzia³a ju¿ swój przystanek.

- 8:51. Mam jeszcze zapas czasu. Zapowiada siĂŞ udany dzieĂą. – mruknĂŞÂła do siebie szczerzÂąc siĂŞ.

Gdy pociÂąg siĂŞ zatrzymaÂł na peronie, dziewczyna wskoczyÂła na dach peronu i biegnÂąc w gĂłrĂŞ po doœÌ stromym gzymsie znalazÂła siĂŞ na szczycie stacji w GĂłrnym. GĂłrne Del znacznie ró¿niÂło siĂŞ od Dolnego. W Dolnym Del wszystkie budynki byÂły niskie i stare, wiĂŞcej byÂło kamienic i blokowisk powoli siĂŞ rozpadajÂących. W GĂłrnym Del panowaÂły nowoczesne budowle i drapacze chmur, lÂśniÂące od neonĂłw i ekranĂłw ulice i czarny, gÂładki asfalt po ktĂłrym przemieszczaÂły siĂŞ wszystkie Âśrodki transportu jakie moÂżna tylko byÂło spotkaĂŚ w duÂżej metropolii. Ludzie teÂż byli inni. W Dolnym, kaÂżdy byÂł serdeczny i miÂły, moÂże nie kaÂżdy wyglÂądaÂł modnie ani nie miaÂł ciuchĂłw z Âżurnala ale nie byÂło Âźle. Tutaj jeÂśli nie miaÂło siĂŞ najnowszej kurtki z ostatniej kolekcji byÂło siĂŞ nikim. Wielkie miasta, wieczna pogoĂą. W powietrzu co chwila byÂło widaĂŚ latajÂące roboty patrolujÂące z powietrza, miaÂły one za zadanie pilnowaĂŚ porzÂądku w mieÂście. Tym co najbardziej rzucaÂło siĂŞ w oczy byÂł wielki, stalowo-szklany grzyb ktĂłrego wielkoœÌ spokojnie pokrywaÂła cztery duÂże stadiony piÂłkarskie. W tym „grzybie” znajdowaÂła siĂŞ g³ówna siedziba Meteor Technologies. Tam znajdowaÂł siĂŞ „aparat sprawiedliwoÂści dumnie chroniÂący swych obywateli”, moÂże tak byÂło w GĂłrnej czĂŞÂści Utopii ale nie w Dolnej. Meteor Technologies miaÂło swoje oddziaÂły rozstawione po caÂłej Utopii a Siedziba G³ówna byÂł miejscem gdzie przesiadywaÂły najgrubsze z najgrubszych ryb w MeteoTechu. Poza g³ównym siedzibÂą istniaÂło teÂż kilka mniejszych komĂłrek i komisariatĂłw ktĂłre zostaÂły rozrzucone po caÂłej Utopii. Jack wychyliÂła siĂŞ lekko przyglÂądajÂąc siĂŞ poszczegĂłlnym czĂŞÂściom miasta.

-Ok, to gdzie dzisiaj bĂŞdziemy pracowaĂŚ? Dzielnica handlowa? Port? Centrum? PrzedmieÂścia?

-"DZISIAJ W DZIELNICY HANDLOWEJ CUKIERNIA „U LUIGIEGO” NA ROGU KRYSTAL I SMITHA SPRZEDAJE CIASTA ZA 75% CENY! ÂŚPIESZCIE SIÊ PÓKI COÂŚ JESZCZE ZOSTAÂŁO!"
OgÂłoszenie z radia puszczanego na peronie byÂło dla niej wystarczajÂącym wyznacznikiem jej dzisiejszego miejsca pracy. RuszyÂła wiĂŞc przed siebie, skaczÂąc do dachach kolejnych budynkĂłw. GĂłrne Del byÂło o wiele gÂłoÂśniejsze niÂż Dolne, pomimo Âże znajdowaÂła siĂŞ kilkanaÂście kilometrĂłw do centrum, wszĂŞdzie mogÂła usÂłyszeĂŚ samochody, ogÂłoszenia i reklamy oraz ludzi przechodzÂących ulicami.

-Co ty, nie da siĂŞ legalnie zarobiĂŚ 5000 kredytĂłw w niecaÂłe 5 godzin! To niemoÂżliwe – usÂłyszaÂła rozmowĂŞ przechodniĂłw na dole.
-MoÂże, pewnie szmugluje jakieÂś prochy albo coÂś…

Jack parsknĂŞÂła Âśmiechem gdy tylko usÂłyszaÂła podejrzenie drugiej osoby. Szmuglowanie prochĂłw? Dzieciaku, zejdÂź na ziemiĂŞ…5000 kredytĂłw w 5 godzin nie jest moÂżliwe legalnie, nie da siĂŞ ukryĂŚ ale nie trzeba od razu maczaĂŚ siĂŞ w narkotykach by zdobyĂŚ takÂą kasĂŞ.

-No, ju¿ widzê szwedzki stó³.

ZanuciÂła dÂźwiĂŞcznie blondyna widzÂąc z oddali ma³¹ cukierniĂŞ z ma³¹ drewnianÂą tabliczkÂą na ktĂłrej pochy³¹, zawi³¹ czcionkÂą napisane byÂło „U Luigiego”. Przed drzwiami staÂła duÂża kolejka chĂŞtnych na ciasta oraz grube portfele, wypchane kredytami, kartami pÂłatniczymi i drobniakami.

-Oooo, bêdzie dzisiaj po³ów, kolejka a¿ do skrzy¿owania.

Doda³a biegn¹c wzrokiem za koùcem kolejki która ci¹gnê³a siê na dobre 10 metrów. Kowbojka przystanê³a na gzymsie obserwuj¹c ca³¹ kolejkê.

-No dobra, czas na plan.

Gdy Jack zauwa¿y³a zmierzaj¹c¹ ku kolejce kobietê w ¿akiecie z czarnymi, krótkimi w³osami ju¿ wiedzia³a jaki jest jej cel. Zeskoczy³a w dó³ miêdzy budynkami i niepostrze¿enie wysz³a kieruj¹c siê w stronê swojego celu. Sz³a z naprzeciwka i udawa³a rezolutn¹ i zamyœlon¹ dziewczyn¹ podskakuj¹c delikatnie i uœmiechaj¹c siê tak by nie wzbudzaÌ jej uwagi ani podejrzeù, ta czeœÌ zawsze by³a dla niej trudna. Robi³a to ju¿ od prawie 10 lat ale nawet teraz, wci¹¿ wali jej serce a nerwy napinaj¹ siê, bo, a nu¿, mo¿e tym razem j¹ przy³api¹?. Jej ofiara mia³a na sobie szary ¿akiet siêgaj¹cy do kostek, krótkie czarne w³osy które w rydzach trzyma³a czerwona przepaska ods³aniaj¹ca jej czo³o i niebieskie oczy które œwiat postrzega³y przez proste okulary z okr¹g³ym szk³ami w czarnych oprawkach. Gdy znajdowa³a siê nie bli¿ej ni¿ pó³tora metra od niej celowo potknê³a siê o kratkê odp³ywow¹ i przewróci³a siê na czarnow³os¹. Przeszukuj¹c jej p³aszcz niczym b³yskawica, odnalaz³a portfel w tylnej kieszeni spodni. Klasyka.

-OjĂŚ, gomen*, musiaÂłam siĂŞ zagapiĂŚ. – przeprosiÂła natychmiast pomagajÂąc jej wstaĂŚ.
-Nic siĂŞ nie staÂło, zdarza siĂŞ. – odpowiedziaÂła gburowato dziewczyna otrzepujÂąc siĂŞ z kurzu.
-JesteÂś caÂła?
-Tak, wszystko gra.
-Przepraszam jeszcze raz, papa. – dodaÂła odmachujÂąc jej rezolutnie na poÂżegnanie.

Dziewczyna w p³aszczu spojrza³a na ni¹ krótko po czym równie¿ zaczê³a wracaÌ do zmierzania w sobie tylko znanym celu natomiast kowbojka skrêci³a w najbli¿sz¹ ciemn¹ uliczkê skacz¹c po œcianach ponownie znalaz³a siê na dachu jednego ze sklepów. Usiad³a opieraj¹c siê o wylot klimatyzacji i zarzuci³a kapelusz na plecy, wyci¹gaj¹c z tylnej kieszeni spodni dopiero co skradziony portfel. Oddycha³a g³êboko, próbuj¹c uspokoiÌ bij¹c¹ pikawê która próbowa³a wyskoczyÌ ze swojego miejsca w jej ciele.

-KurczĂŞ, muszĂŞ przestaĂŚ to robiĂŚ. – rzuciÂła do siebie kowbojka biorÂąc g³êboki oddech.

Od kiedy pamiêta, kiedy brakowa³o jej kredytów albo potrzebowa³a du¿ej iloœci w krótkim czasie to krad³a, nie zna³a innego sposobu. Pierwszy raz œwiadomie ukrad³a 150 kredytów by kupiÌ sobie coœ do jedzenia gdy mia³a jeszcze siedem lat. Nie mog³a nic poradziÌ, by³a wtedy taka g³odna ¿e mog³aby zjeœÌ nawet b³oto. Z samej kradzie¿y ¿y³a przez jakieœ kolejne cztery lata a¿ pomog³a Panu Tediusowi przy jednym z pilniejszych roz³adunków. Od tamtej pory, Pan Tedius dawa³ jej pracê i wynagrodzenie, bywa³y nawet chwile ¿e zastêpowa³ jej ojca kiedy nie by³o w pobli¿u nikogo. Wci¹¿ pamiêta dni gdy ¿y³a niczym naprawdê zniszczone dziecko, gdzie walczy³a o przetrwanie ka¿dego kolejnego dnia. Mimo ¿e wie, ¿e kiedyœ to siê skoùczy i wie ¿e powinna przestaÌ, zadaje sobie wci¹¿ pytanie : Co innego mogê zrobiÌ?

-Dobra, nie czas na to, jaki jest Âłup?

Spyta³a portfel otwieraj±c jego zawarto¶æ by ku jej uciesze zobaczyæ SIEDEM I PÓ£ TYSI¡CA KREDYTÓW W BANKNOTACH! Jack a¿ podskoczy³a z zachwytu a jej oczy natychmiast zaczê³y siê ¶wieciæ niczym ma³e gwiazdki. To by³ jej najwiêkszy po³ów w ca³ym ¿yciu! Najwiêksza suma jak± zgarnê³a za jednym zamachem to 1500 kredytów, nie spodziewa³a siê ¿e od razu zgarnie tak± sumê, zwykle zebranie potrzebnej jej kwoty wymaga kilku godzin lub ca³ego dnia a tutaj, nie do¶æ ¿e pe³na suma to jeszcze jaka nadwy¿ka. Dzisiaj pozwoli chyba sobie nawet na wiêksz± wy¿erkê na kolacjê.

-Heh, Jack, ty stara lisico! PiĂŞknie!
PochwaliÂła samÂą siebie chowajÂąc sumĂŞ do portfela a ten wkÂładajÂąc do prawej kieszeni spodni.
– Czas wracaĂŚ do domu, zapÂłaciĂŚ czynsz i wrĂłciĂŚ do bycia uczciwÂą!

Droga powrotna do Dolnego Del nie dÂłuÂżyÂła siĂŞ jej zbytnio. Nie bĂŞdzie musiaÂła siĂŞ martwiĂŚ o pieniÂądze przez najbliÂższe kilka tygodni ani o to Âże nie wywalÂą jÂą z jej przyczepy. Gdy wstÂąpiÂła na peron, podeszÂła do okienka kasjerki i z szelmowskim uÂśmiechem powiedziaÂła.

-Jeden bilet do poÂśpiesznego do Dolnego Del poproszĂŞ!
-A panienka dzisiaj trafiÂła g³ównÂą wygranÂą na loterii rozumiem? – odpowiedziaÂła zrzĂŞdliwie starsza kobieta po drugiej stronie okienka ÂłypiÂąc na niÂą podejrzliwie.
-MoÂżna to tak nazwaĂŚ.- odpowiedziaÂła z bananem na twarzy kowbojka.
Po chwili przed okienkiem pokaza³ siê malutki skrawek ró¿anego papieru.
-ProszĂŞ bardzo, 15 kredytĂłw siĂŞ naleÂży.
Jack poÂłoÂżyÂła na tacy obok okna banknot, zakrĂŞciÂła siĂŞ energicznie w miejscu, chwyciÂła swĂłj bilet i ruszyÂła w kierunku peronu.
-Ma pani tutaj 20, reszty nie trzeba!
Nic mi dzisiaj nie zepsuje dnia, NIC!

Powrót do Dolnego Del nie d³u¿y³ siê jej zbytnio, weso³y nastrój sprawia³ ¿e wszystko wydawa³o siê chwil¹ do momentu a¿ stanê³a przed drzwiami pani Manson. Ca³a radoœÌ jak¹ czu³a z dzisiejszego rabunku jakoœ zniknê³a, czu³a teraz niewygodny ciê¿ar na sercu i w kieszeni, w której spoczywa³ zrabowany portfel. Zapuka³a do drzwi z pokorn¹ min¹ próbuj¹c zachowywaÌ siê spokojnie. Po kilku minutach otworzy³y siê drzwi w których stanê³a ta sama staruszka któr¹ kowbojka ujrza³a dziœ rano. By ukryÌ swój prawdziwy stan, blondyna ubra³a fa³szywy uœmiech, mimo to, gdy patrzy³a na ma³a i zawsze mi³¹ staruszkê nie potrafi³a sprawiÌ by czu³a siê inaczej: jak zwyk³a przestêpczyni, jak zwyk³y draù. Starsza pani powita³a j¹ mi³o uœmiechaj¹c siê ciep³o.

-Dobry moje dziecko.
-Dobry. Mam dla pani pieniÂądze.
Blondyna wyjĂŞÂła z portfel obiecane 3500 kredytĂłw i wrĂŞczyÂła je staruszce. Pani Manson przeliczyÂła pieniÂądze i schowaÂła je do szarej portmonetki ktĂłrÂą wyjĂŞÂła z kieszeni spodni
-CieszĂŞ siĂŞ, brawo Jack. MogĂŞ tylko spytaĂŚ, skÂąd masz takie pieniÂądze tak szybko? MinĂŞÂły niecaÂłe 3 godziny.
-A, wie pani, musiaÂłam trochĂŞ poÂżyczyĂŚ tu i Ăłwdzie i wygrzebaĂŚ swoje oszczĂŞdnoÂści na czarnÂą godzinĂŞ i…jakoÂś siĂŞ tak uzbieraÂło.
-Mam nadziejê ¿e nie zrobi³aœ niczego co by³oby z tob¹ sprzeczne. Có¿, mi³ego dnia moja droga.
-Tak…do widzenia.

Gdy tylko drzwi siê zamknê³y, Jack pobieg³a w kierunku stoiska pana Tediusa. IlekroÌ nie mog³a sobie poradziÌ sama ze swoimi uczuciami, musia³a zaj¹Ì siê czymœ innym, zatraciÌ siê w czyœ zupe³nie innym.
-Dobry, wrĂłciÂłam.
Pan Tedius ktĂłry staÂł tyÂłem do stoiska odwrĂłciÂł siĂŞ i z uradowaniem spojrzaÂł na dziewczynĂŞ.
-Dobry moje dziecko, mam nadziejĂŞ Âże masz peÂłno energii, czeka nas trochĂŞ pracy.

Roz³adunek i za³adunek owoców trwa³ a¿ do wieczora który dla Jack zakoùczy³ siê w jednej z ch³odziarni w Górnym Del. Jack spojrza³a na zegar na jednym z ekranów ulokowanych na wie¿owcach. 20:50. Cholera, a mia³ byÌ taki fajny wieczór. No có¿, przynajmniej wrócê do domu jak cz³owiek. Zmêczona zaczê³a snuÌ siê powoli ulicami w stronê peronu popijaj¹c oran¿adê z puszki. Dzisiejszy dzieù by³ ciê¿ki, rêce j¹ bola³y i by³y niczym z waty ale zd¹¿y³a siê ju¿ do tego przyzwyczaiÌ. Jeden z ekranów zacz¹³ nadawaÌ wiadomoœci.

-20:55, pora na wiadomoÂści, Erina Jameson, zapraszam. WiceprzewodniczÂący senatu…
JuÂż po pierwszej wiadomoÂści Jack przestaÂła sÂłuchaĂŚ tego co miaÂła jej do powiedzenia prezenterka. Kolejny polityczny beÂłkot. Czemu nie mĂłwiÂą o zwykÂłych ludziach i o ich dramatach? WkurzaÂło jÂą to, Âże telewizja i media zamiast opisywaĂŚ dramaty zwykÂłych ludzi pisaÂło o tylko o rozwodach znanych aktorĂłw, kÂłopotach politykĂłw czy innych ÂświĂąstwach. Czemu nikt nie napisze o zwykÂłym szaraku, ktĂłry znajduje siĂŞ na samym dnie? MoÂże siĂŞ tylko domyÂślaĂŚ ale prawdziwego powodu pewnie nie pozna.

-EJ! KOWBOJKA!
Ja pier****, co znowu? Jack niechêtnie odwróci³a siê by ujrzeÌ kto j¹ wo³a³ i w u³amku sekundy poczu³a ca³¹ gamê uczuÌ, od przera¿enia przez paniczny strach a¿ do chêci wgniecenia w glebê. Wo³aj¹c¹ osob¹ okaza³a siê ta sama dziewczyn¹ któr¹ rano skroi³a Jack, czarnow³osa kobieta w p³aszczu i okularach. Sta³a jakieœ 5 metrów od niej i by³a wœciek³a. Jack mimo to postanowi³a nie pokazywaÌ nic po sobie i udawaÌ ¿e pierwszy raz j¹ widzi. Trzeba to dobrze rozegraÌ.

-Czego chcesz? – spytaÂła biorÂąc Âłyka oranÂżady.
-Czy to nie oczywiste? Oddawaj mĂłj portfel! – rozkazaÂła kobieta gro¿¹c jej piĂŞÂściÂą.

Jack zmierzy³a j¹ wzrokiem i przeanalizowa³a ca³¹ sytuacjê. S¹ na pustej ulicy, jednej z bocznych, w domach pal¹ siê œwiat³a ale jeœli zacznie walczyÌ, natychmiast zlec¹ siê s³u¿by porz¹dkowe i bêdzie pozamiatane, po niteczce dojd¹ do k³êbka i bêdzie po niej. Wiêc jak to zrobiÌ? Uciec? Trudno bêdzie, jej moc przez wczorajsz¹ akcjê jest na niebezpiecznym poziomie, jeœli przesadzi bêdzie uziemiona w przyczepie przez kilka najbli¿szych dni.

-Jaki portfel? Nic nie wiem. – odpowiedziaÂła spokojnie.
-Masz ostatniÂą szansĂŞ! WidziaÂłam jak wyciÂągasz pieniÂądze z mojego portfela gdy pÂłaciÂłaÂś za tÂą oranÂżadĂŞ.
Cholera, dobra jest.
-Oddaj ten portfel albo stanie siĂŞ coÂś zÂłego!
-Tak, a co na przykÂład? Pobijesz mnie? – zadrwiÂła blondyna uÂśmiechajÂąc siĂŞ prowokujÂąco.
-Jeœli nie bêdziesz wspó³pracowaÌ? Tak, bêdê zmuszona.
Jack dopiÂła oranÂżadĂŞ duszkiem i spojrzaÂła na przeciwniczkĂŞ po czym zwrĂłciÂła puszkĂŞ dnem do niej.
-No to sprĂłbuj.

Gdy tylko kobieta w okularach ruszyÂła, puszka po oranÂżadzie wystrzeliÂła z jej dÂłoni niczym z procy pozostawiajÂąc o sobie Âślad iskierek elektrycznych. Kobieta uniknĂŞÂła jednak ciosu a puszka rozbiÂła okoliczny Âśmietnik w drobny pyÂł. Przeciwniczka zygzakiem dobiegÂła do kowbojki by nastĂŞpnie wymierzyĂŚ prawy prosty w twarz.
Jack zrobi³a szybki unik i próbowa³a kontrowaÌ podbródkowym ale ten zosta³ zatrzymany przez ¿elazny uchwyt na jej piêœci. Co do?! Sk¹d oma na tak¹ parê?! Rozmyœlenia przerwa³ kolejny zbli¿aj¹cy siê cios który tym razem ona musia³a zablokowaÌ, chwytaj¹c piêœÌ swojej przeciwniczki w swoj¹ d³où i zaciskaj¹c na niej swoje palce niczym ¿elazne kleszcze. Szare oczy jej przeciwniczki wpatrywa³y siê w ni¹ jakby chcia³y j¹ wypaliÌ.

-Umiesz walczyĂŚ, muszĂŞ przyznaĂŚ ale nie zmienia to faktu Âże musisz oddaĂŚ mi ten portfel.
-Nie oddam go!

Dziewczyny odskoczy³y od siebie. Jack wykorzysta³a tê szansê i zaczê³a uciekaÌ bocznymi uliczkami by po chwili wskoczyÌ na górê zacz¹Ì uciekaÌ po dachach.

-HA! JAK MNIE TERAZ DOGONISZ?! – krzyknĂŞÂła za siebie bĂŞdÂą pewnÂą swego.

KoÂło ucha ÂświsnĂŞÂła jej igÂła ktĂłra odciĂŞÂła kilka pojedynczych wÂłoskĂłw z boku jej gÂłowy. Jack spojrzaÂła za siebie i ujrzaÂła tÂą samÂą kobietĂŞ, ale juÂż bez pÂłaszcza. BiegÂła za niÂą w rĂłwnym tempie i niebezpiecznie siĂŞ zbliÂżaÂła.

-Na przykÂład tak!

Kolejne igÂły zostaÂły zrzucone w jej stronĂŞ. Jack odpowiedziaÂła unikiem lecz potknĂŞÂła siĂŞ w gruncie czego na kolejnym dachu wylÂądowaÂła twarzÂą.

-JesteÂś moja!

Przeciwniczka rzuciÂła kolejne igÂły w jej kierunku. Jack okrĂŞciÂła siĂŞ kilka razy na plecach wytwarzajÂąc elektrycznÂą tarczĂŞ ktĂłra odrzuciÂła igÂły. Jedna z nich zwrĂłciÂła siĂŞ do nadawcy ucinajÂą lekko jej policzek. Przeciwniczka zeskoczyÂła do niej.

-CaÂłkiem nieÂźle, ale na dÂługo ci siĂŞ to nie zda!
-Przekonamy siĂŞ!

Kowbojka przykucnĂŞÂła i dotknĂŞÂła dÂłoniÂą podÂłogi po czym wysÂłaÂła w kierunku przeciwniczki prostÂą falĂŞ elektrycznÂą. Kobieta skoczyÂła i byÂła pewna Âże zrobiÂła unik lecz lekko nad ziemia, iskry jÂą chwyciÂły i rzuciÂły do tyÂłu o podÂłogĂŞ z potĂŞÂżnym, tĂŞpym ÂłupniĂŞciem. Jack odskoczyÂła dalej od przeciwniczki ale Âźle wymierzyÂła skok i wylÂądowaÂła na drewnianym dachu ktĂłry zawaliÂł siĂŞ pod jej nogami. Gdy wygrzebaÂła siĂŞ z gruzowiska zobaczyÂła nad sobÂą niewielkÂą dziurÂą. Dach tego budynku byÂł bardzo wysoko. ByÂła na siebie wÂściekÂła, jak mogÂła spieprzyĂŚ taki skok ale przynajmniej zgubiÂła poÂścig wiĂŞc wychodziÂło na zero.

-MuszĂŞ przestaĂŚ…AuĂŚ!

Na g³owê spad³ jej kawa³ek drewna i ma³y pilot który wyl¹dowa³ przed ni¹. Mia³ jeden, czerwony przycisk i ma³¹ antenkê. Jack wziê³a go do d³oni. By³ leciutki, bardzo. Ogl¹daj¹c go ze wszystkich stron nie znalaz³a ¿adnych informacji o nim.

-Co to ma niby byĂŚ?

Instynktownie i z braku innego pomysÂłu, Jack nacisnĂŞÂła przycisk. MinĂŞÂło kilka sekund i nic siĂŞ nie staÂło, ku jej rozczarowaniu. Pewno zepsuty. PomyÂślaÂła rzucajÂąc go za siebie i szukajÂąc wyjÂścia z magazynu ktĂłrym okazaÂło siĂŞ okno z boku magazynu.

-Heh, zgubiÂłam poÂścig, brawo, teraz do domciu.
-MAM CIÊ!

PoczuÂła nagle coÂś dziwnego, jakaÂś ogromna siÂła przykuÂła jÂą do podÂłogi. Gdy spojrzaÂła za siebie ujrzaÂła tÂą
samÂą dziewczynĂŞ ktĂłra dopiero co jÂą goniÂła.

-No, nareszcie ciĂŞ dorwaÂłam.

WysapaÂła przypinajÂąc jej dÂłonie do bioder po czym wyjĂŞÂła z tylnej kieszeni portfel. Ja [ciach]! Dziewczyna zaczĂŞÂła przeszukiwaĂŚ portfel ale w trakcie tej czynnoÂści coÂś jÂą zdziwiÂło. PrzypiĂŞÂła jÂą mocniej do chodnika i nachyliÂła siĂŞ do jej uszu.

-GDZIE JEST PILOT!
-Co?!
-Gadaj gdzie jest pilot! ByÂł w portfelu!
-Taki maÂły z czerwonym guzikiem?
-Tak!
-W Âśrodku ale nie martw siĂŞ, nie dziaÂła.
-Moment… czy ty NACISNÊ£AÂŚ TEN PILOT?!
-TAK! UpoÂśledzona jesteÂś czy jak?!
Ich k³ótniĂŞ przerwaÂł ogromny wybuch i widok eksplozji dobiegajÂących z metalowego „grzyba” Meteotechu.
-Osz w mordĂŞ.

Dziewczyna puÂściÂła jÂą i wstaÂła. ZachowywaÂła siĂŞ jakby zobaczyÂła ducha albo coÂś nie z tego Âświata. Jej ruchy byÂły nad wyraz spokojne a na twarzy malowaÂł siĂŞ strach. Po ulicach niosÂło siĂŞ ogÂłoszenie. „Uwaga, doszÂło do wybuchu w siedzibie g³ównej Meteotechu w skrzydle Serwerowni. Wszystkie jednostki straÂży proszone sÂą o bezzwÂłoczne stawienie siĂŞ a siÂły porzÂądkowe o zabezpieczenie terenu.”

Nie trwa³o d³ugo nim na niebie zaroi³o siê od robotów rzucaj¹cych niebiesko-czerwone œwiat³a oraz helikopterów z reflektorami. Jack skorzysta³a okazji by bli¿ej przyjrzeÌ siê kobiecie obok. Czarne jeansy z dwiema, sporymi kieszeniami na ig³y, ciemnofioletowa bluzka z du¿ym dekoltem pokazuj¹cym doskonale uwydatnione, œredniej wielkoœci piersi, niebieska kamizelka z jeansu siêgaj¹ca do pêpka i czarne rêkawiczki bez palców. By³a chuda i wy¿sza ni¿ ona, jej czarne w³osy by³y zagarniête do ty³u za pomoc¹ czerwonej przepaski która ods³ania³a jej czo³o pod którym znajdowa³y siê czarne oczy skryte za typowymi, biurowymi okularami w prostych, czarnych oprawkach która spoczywa³y na zaokr¹glonych uszach, bêd¹cych czêœci¹ ma³ej, koœcistej twarzyczki o spokojnych rysach. By³a wy¿sza od niej o g³owê a jej skóra by³a bielsza ni¿ jej, w ogóle wygl¹da³a jakby móg³ j¹ zmieœÌ ka¿dy wiêkszy wiatr.

-Nie wierzĂŞ…
-Heh, ale narwaĂący z tych PurystĂłw, co? – zaÂśmiaÂła siĂŞ blondyna wstajÂąc i poprawiajÂąc bluzĂŞ i kapelusz. Dziewczyna naprzeciw odwrĂłciÂła siĂŞ do niej i przywaliÂła szybkim prawym prostym.
-ZA CO?!
-TY KRETYNKO! WIESZ CO ZROBIÂŁAÂŚ?! – ryknĂŞÂła na niÂą ze Âłzami w oczach.

Ku ich nieszczêœciu jeden z robotów Meteotechu zlecia³ na dó³ i kaza³ im siê zlegitymowaÌ.

-ProszĂŞ podaĂŚ numery ewidencyjne oraz imiĂŞ i nazwisko.

Lecz nim obie cokolwiek powiedziaÂły jasne oko robota mieniÂło kolor na czerwony i a jego metaliczne ramiona chwyciÂły za ich rĂŞce.

-Jacqueline Hawkye, lat 17, poszukiwana za liczne kradzieÂże oraz podejrzenia atakĂłw terrorystycznych. Shizune Rivals, 18 lat, podejrzana za ataki na licznych funkcjonariuszach Meteotechu, kradzieÂże, szmuglerkĂŞ podejrzanych artyku³ów, nielegalny handel czĂŞÂściami elektronicznymi, hakerstwo, wÂłamania oraz o liczne powiÂązania z grupÂą terrorystycznÂą „PuryÂści”. PĂłjdziecie ze mnÂą na najbliÂższy komisariat gdzie zostanie przesÂłuchane i…

Dalszy monolog robota zostaÂł uciszony strzaÂłem iskry z palcĂłw Jack oraz celnym rzutem igÂły Shizune. Ramiona roboty otworzyÂły siĂŞ i uwolniÂły ich rĂŞce. Obie spojrzaÂły na siebie czerwone na twarzy niczym cegÂły.

-Heh, proszĂŞ, proszĂŞ, jaka ÂświĂŞta. – zaczĂŞÂła Jack uÂśmiechajÂąc siĂŞ zadziornie.
-Zamknij siĂŞ Jacqueline . – odgryzÂła siĂŞ specjalnie intonujÂąc jej imiĂŞ. Jack TupnĂŞÂła nogÂą i zagroziÂła jej palcem.
-JeÂśli komukolwiek wygadasz to ciĂŞ znajdĂŞ i zatÂłukĂŞ. SÂłowo!
-Twoje sÂłowo jest nic nie warte. – odszczeknĂŞÂła siĂŞ ÂłypiÂąc na niÂą - ZwykÂła zÂłodziejka i terrorystka!
-Kto to mĂłwi, hĂŞ?! Dilerka, zÂłodziejka, hakerka, przestĂŞpczyni i na pewno jeszcze prostytutka!
-Odszczekaj to, krowo ze wsi!
Ich k³ótniê przerwa³ szwadron robotów Meteotechu zbli¿aj¹cy siê ku nim.
-WIEJ! – krzyknĂŞÂła Shizune.
-Genialny pomysÂł!

Obie rzuciÂły siĂŞ do ucieczki miĂŞdzy bocznymi uliczkami.

-Zatrzymajcie siĂŞ, albo bĂŞdziemy zmuszeni otworzyĂŚ ogieĂą!
-Nie sÂłuchaj! I Tak go otworzÂą! To tylko nagranie ktĂłre muszÂą odtworzyĂŚ nim zacznÂą strzelaĂŚ! – ostrzegÂła jÂą Shizune.

Gdy obie wyskoczyÂły na dach, roboty natychmiast otworzyÂły ogieĂą.

-MĂłwiÂłam?!
-Zamknij siĂŞ i biegnij! – krzyknĂŞÂła do niej kowbojka.

Przy kolejnym skoku Shizune odwróci³a siê w kierunku robotów i rzuci³a w nich kilkoma kulami które po chili eksplodowa³y dymem. Jack poczu³a ostre szarpniêcie za nogawkê które poci¹gnê³o j¹ w dó³. Uderzy³a
tyÂłkiem o ziemiĂŞ, tylko tyle wiedziaÂła.

-AÂła! Za co?! – spytaÂła dziewczynĂŞ obok masujÂąc siĂŞ po poÂśladkach.
-Cicho siedÂź Jacqueline, albo nas znajdÂą! – odszczeknĂŞÂła siĂŞ okularnica wychylajÂąc siĂŞ zza rury by zobaczyĂŚ oddalajÂące siĂŞ od nich roboty.
-Nie mĂłw tak do mnie! – zaprotestowaÂła Jack robiÂąc siĂŞ caÂła czerwona. – Jestem Jack a nie jakaÂś Jacqueline!
-Cicho siedÂź! ZnajdÂą nas i znowu bĂŞdzie przesrane! – uciszyÂła jÂą szybko Shizune wci¹¿ wychylajÂąc gÂłowĂŞ zza rury odprowadzajÂącej powietrze z budynku pod nimi.

Jack spuÂściÂła z siebie trochĂŞ powietrza ale nagle poczuÂła ostre krĂŞcenie w nosie ktĂłre przerodziÂło siĂŞ w potĂŞÂżne kichniĂŞcie ktĂłremu towarzyszyÂło maÂłe lecz donoÂśne wyÂładowane elektryczne ktĂłre wypaliÂło dziurĂŞ w Âścianie przed nimi przez ktĂłrÂą wyjrzaÂł staruszek w podkoszulce i bokserkach w serduszka.

-KurczĂŞ, pyÂłki w powietrzu czy jaka cholera? – pomyÂślaÂła na gÂłos wyciÂągajÂąc chusteczkĂŞ z kieszeni.
-CZY TY JESTEÂŚ ***** NORMALNA?!

Nie trwaÂło dÂługo nim szwadron zawrĂłciÂł.

-Cholera! Wiejemy!

Tym razem zaczĂŞÂły uciekaĂŚ w kierunku centrum.

-PosÂłuchaj, osobno damy ciaÂła ale jak weÂźmiemy siĂŞ za siebie to razem damy radĂŞ im zwiaĂŚ. Wchodzisz? –
zaproponowaÂła Jack.
-OszalaÂłaÂś?! W Âżyciu ci nie zaufam!

Roboty ponownie otworzyÂły ogieĂą a dziewczyny przy kolejnym skoku okrĂŞciÂły siĂŞ w powietrzu i raz jeszcze strzeliÂły do celu unieszkodliwiajÂąc jednego z nich, Jack za pomocÂą wystrzelonej z palcĂłw iskry a Shizune za pomoc igÂły wycelowanej w sam Âśrodek oka.

-Po namyÂśle, czemu nie. – dodaÂła po chwili Shizune.
-Âświetnie! Biegnij za mnÂą i osÂłaniaj mnie a ja zajmĂŞ siĂŞ resztÂą. MuszĂŞ uzbieraĂŚ trochĂŞ mocy.
-PoÂśpiesz siĂŞ.

MuszĂŞ uzbieraĂŚ trochĂŞ mocy z otoczenia, jeÂśli uÂżyjĂŞ jeszcze trochĂŞ wÂłasnej to siĂŞ przegrzejĂŞ.
Atak siĂŞ nasilaÂł, Jack powoli zbieraÂła moc a droga ucieczki powoli siĂŞ koĂączyÂły.

-Jack, poÂśpiesz siĂŞ, koĂączÂą mi siĂŞ igÂły! – ostrzegÂła jÂą Shizune okrĂŞcajÂąc siĂŞ w powietrzu i rzucajÂąc kolejne igÂły.
-Jeszcze trochĂŞ. – odpowiedziaÂła Jack. Kowbojka biegnÂąc zbieraÂła kaÂżdÂą moÂżliwÂą energiĂŞ elektrycznÂą w otoczeniu. PotrzebowaÂła jej jeÂśli plan miaÂł zadziaÂłaĂŚ a byÂło to ryzykowne, nigdy jeszcze nie uÂżyÂła tej techniki z dodatkowÂą osobÂą. Obie zeskoczyÂły na ostatni dach na ich drodze i spojrzaÂły za siebie.

-KuÂźwa! Ostatni dach! – zaklĂŞÂła Shizune nerwowo spoglÂądajÂąc ponownie za siebie. – Do nastĂŞpnego dachu jakieÂś 30 metrĂłw… Cholera jasna! Na dodatek skoĂączyÂły mi siĂŞ igÂły! Jaki jest ten twĂłj plan?! – dodaÂła potrzÂąsajÂąc niÂą. Roboty Meteotechu znajdowaÂły siĂŞ jakieÂś 15 metrĂłw przed nimi i siĂŞ zbliÂżaÂły.
-Czy pod nami jest jakiÂś ekran? – spytaÂła spokojnie kowbojka.
-Co?! – spytaÂła z niedowierzaniem blondyna.
-Czy pod nami jest jakiÂś ekran!? – powtĂłrzyÂła ostrzej kowbojka. Shiuzne wychyliÂła siĂŞ i spojrzaÂła w dó³.
-Tak, ale co to ma do rzeczy?! – spytaÂła raz jeszcze spoglÂądajÂąc na niÂą. Kowbojka wci¹¿ wpatrywaÂła siĂŞ w biaÂło-czerwono-niebieskie punkty mknÂące ku nim.
-Wiem ¿e wyda ci siê to œmieszne ale musisz mi bezgranicznie zaufaÌ jeœli chcemy wyjœÌ z tego bagna.
-Nigdy w Âżyciu! Zostawisz mnie!
-Zaufaj mi! ObiecujĂŞ Âże ciĂŞ nie zostawiĂŞ! – przysiĂŞgÂła blondyna spoglÂądajÂąc jej w oczy.

Shizune wiedzia³a ¿e nie jej dopiero co poznana towarzyszka nie ¿artuje. Jej b³êkitne oczy mówi³y prawdê. Roboty Meteotechu zbli¿a³y siê i by³y bli¿ej ni¿ dziesiêÌ metrów. Mog³a je dok³adnie dostrzec.

-ObiecujĂŞ ci, nie zostawiĂŞ ciĂŞ i wyciÂągnĂŞ nas z tego! – przyrzekÂła raz jeszcze Jack.

Jack chwyciÂła jej dÂłoĂą i stanĂŞÂła na krawĂŞdzi dachu, nastawiajÂąc siĂŞ bojowo w kierunku nadchodzÂących ÂścigajÂących.

-OszalaÂłaÂś?! Co ty robisz?!
-To co zaplanowaÂłam!

Gdy roboty znajdowa³y siê ju¿ metry od nich, Shizune skoczy³a do Jack, zaciskaj¹c na jej szyi ¿elazny uœcisk a ta rzuci³a siê w dó³ ci¹gn¹Ì j¹ za sob¹. Ostatnim co zobaczy³a Shizune by³y roboty Meteotechu przelatuj¹ce nad nimi i mijaj¹ce je, nastêpnie trzask i bia³e œwiat³o.

14 Kwietnia, Wtorek
Siedziba G³ówna Meteotechu, Sekretny Pokój
Godzina 21:32

W fotelu przed kilkoma monitorami siedzi mĂŞÂżczyzna o przylizanych blond wÂłosach, kwadratowych okularach w szarych oprawkach oraz niebieskich, lisich oczach. MiaÂł na sobie biaÂły pÂłaszcz zapiĂŞty aÂż pod samÂą szyjĂŞ, czarne spodnie i czarne wojskowe buty.

-Monit numer 4372, raportuj. – powiedziaÂł spokojnie mĂŞÂżczyzna.
-Cele zniknĂŞÂły. Wynik po przeszukaniu najbliÂższych 50 kilometrĂłw daÂło wynik negatywny. KontynuowaĂŚ poÂścig?
-Nie, wracajcie do hangaru. – rozkazaÂł po czym obrĂłciÂł siĂŞ na fotelu do czwĂłrki postaci spowitych w mroku. – Có¿…nasza maÂła sĂłl w oku zaczyna sprawiaĂŚ kÂłopoty.
-ZlikwidowaĂŚ? – odezwaÂła siĂŞ jedna z nich.
-Nie, jeszcze nie. PĂłki co bĂŞdziemy obserwowaĂŚ. PĂłki co, wszystko idzie po naszej myÂśli…
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
* gomen - od gomenasai, co z japoĂąskiego oznacza"przepraszam"

FAQ:
Q: Czemu czujĂŞ siĂŞ jakbym czytaÂła/czytaÂł/oglÂądaÂła/oglÂądaÂł [wstaw anime/mange]
A: Jest kilka tytu³ów którymi siê inspirowa³em, nie ukrywam, ostatecznie jednak wychodzi bombowy mix który mam nadziejê mi siê spodoba.
Q: Znalaz³am/znalaz³em literówkê/b³¹d.
A:Super, napisz a zaraz jÂą poprawiĂŞ.
Q:Ej, wsadzisz mojÂą postaĂŚ do ficka?
A:Raczej nie, mam juÂż ustalone wszystkie postacie od zera dlatego pisaĂŚ moÂżecie, nie powiem nie, jeÂśli mi siĂŞ spodoba i zobaczĂŞ miejsce dla tej postaci to jÂą gdzieÂś upchnĂŞ.
Q:Ej a mam pytanie xyz....
A: zobaczysz jak przeczytasz ;]
Q:KIEDY KOLEJNY ROZDZIAÂŁ!?
A:PiszĂŞ to w wolnym czasie ( ktĂłrego mam juÂż bardzo maÂło ) dlatego powiem tak: Jak bĂŞdzie to bĂŞdzie ale postaram siĂŞ trzymaĂŚ reguÂły "1 rozdziaÂł = 1 MiesiÂąc"
Q: Czemu to tak rzobite?
A: PoniewaÂż nie jest to FanFiction.net, to tekst siĂŞ zlewa, oddzieliÂłem go troche by byÂł wiĂŞkszy porzÂądek.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

No i jak? Podoba siĂŞ? LiczĂŞ na szczere opinie i zapraszam do gÂłosowania w ankiecie to ona zadecyduje jaki los czeka tÂą seriĂŞ.

Ma teÂż pytanie, wolicie dostawaĂŚ rozdziaÂły caÂłe ( czyt, rzadsze aktualizacje i wiĂŞcej czytania ) czy czy w czĂŞÂściach? ( czĂŞstsze aktualizacje i mniej czytania).

WkrĂłtce ukaÂże siĂŞ na DA, FF.net oraz blogu ( tak, robiĂŞ bloga )

PamiĂŞtajcie, piszcie komentarze, piszcie co wam siĂŞ podoba, co nie, zadawajcie pytania, piszcie wasze pomysÂły, krytykujcie, chwalcie, pamiĂŞtajcie czytelnicy!
Wasze zdanie ma znaczenie!

Powiem tak, czytam, czytam i czytam... wiele rzeczy da³oby siê poprawiÌ, a od samego pocz¹tku jedzie mi troszkê typowymi scenkami z ró¿nych animców, czy filmów... i to tak bardzo, ¿e a¿... œmierdzi. Jack nie jest jak¹œ super oryginaln¹ postaci¹, wrêcz gdy j¹ sobie wyobra¿am, to widzê pierwsze lepsze obrazki, co wypadn¹ w google, ale w sumie, to czepianie siê na wyrost. Jestem za to pewien tego, ¿e na pewno chcia³eœ wrzuciÌ jakiœ ¿art, czy coœ w takim stylu z jej klatk¹ piersiow¹.

Co do postaci, co siĂŞ przewinĂŞÂły, to tak:

Komisarz, to typowy... typowy czarny charakter co chce mieĂŚ wszystko uporzÂądkowane.

Babcia, to typowa babcia od czynszu.

Sklepikarz... no... on nawet wyglÂądem pasuje. Dodatkowo... juÂż zapomniaÂłem jak siĂŞ nazywa.

Dolne Del jednak nie jest w ogóle przemyœlane. Slumsy, to slumsy, ale skoro rz¹d siê od nich odwróci³, to znaczy, ¿e nie dostarcza im pieniêdzy, a to ju¿ jest doœÌ powa¿ne... doprowadzi to do za³amania gospodarki Dolnego Del : D

No i ju¿, znowu, typowy uk³ad "przyjaŸni". Jest sobie g³ówny bohater, robi coœ ne fajnego komuœ, potem przez przypadek siê spotykaj¹, a tu nagle... TUM TUM TUM TUUUUU. Wspólny cel/przeciwnik i potem znajduj¹ siê w relacjach przyjacielskich.

Myœla³em, ¿e troszkê bardziej to do mnie trafi, ale có¿, mam nadziejê, ¿e ta PETARDA, co tak j¹ zapowiadasz, zrobi na mnie wiêksze wra¿enie. "

A... no i wszystko tak jakoÂś... dziwnie napisane... trudny odbiĂłr jest i trudno siĂŞ czyta.

[Afil]

Powiem tak, czytam, czytam i czytam... wiele rzeczy da³oby siê poprawiÌ, a od samego pocz¹tku jedzie mi troszkê typowymi scenkami z ró¿nych animców, czy filmów... i to tak bardzo, ¿e a¿... œmierdzi. Jack nie jest jak¹œ super oryginaln¹ postaci¹, wrêcz gdy j¹ sobie wyobra¿am, to widzê pierwsze lepsze obrazki, co wypadn¹ w google, ale w sumie, to czepianie siê na wyrost. Jestem za to pewien tego, ¿e na pewno chcia³eœ wrzuciÌ jakiœ ¿art, czy coœ w takim stylu z jej klatk¹ piersiow¹.

Co do postaci, co siĂŞ przewinĂŞÂły, to tak:

Komisarz, to typowy... typowy czarny charakter co chce mieĂŚ wszystko uporzÂądkowane.

Babcia, to typowa babcia od czynszu.

Sklepikarz... no... on nawet wyglÂądem pasuje. Dodatkowo... juÂż zapomniaÂłem jak siĂŞ nazywa.

Dolne Del jednak nie jest w ogóle przemyœlane. Slumsy, to slumsy, ale skoro rz¹d siê od nich odwróci³, to znaczy, ¿e nie dostarcza im pieniêdzy, a to ju¿ jest doœÌ powa¿ne... doprowadzi to do za³amania gospodarki Dolnego Del : D

No i ju¿, znowu, typowy uk³ad "przyjaŸni". Jest sobie g³ówny bohater, robi coœ ne fajnego komuœ, potem przez przypadek siê spotykaj¹, a tu nagle... TUM TUM TUM TUUUUU. Wspólny cel/przeciwnik i potem znajduj¹ siê w relacjach przyjacielskich.

Myœla³em, ¿e troszkê bardziej to do mnie trafi, ale có¿, mam nadziejê, ¿e ta PETARDA, co tak j¹ zapowiadasz, zrobi na mnie wiêksze wra¿enie. "

A... no i wszystko tak jakoÂś... dziwnie napisane... trudny odbiĂłr jest i trudno siĂŞ czyta.