Witajcie. Nazywam siê Koori Morgernstern. Przyby³am tu do was, by opowiedzieÌ wam historiê. Mam nadziejê, ¿e wam siê spodoba. Z góry was jednak uprzedzam, ¿e to bêdzie d³uga opowieœÌ. Przed przeczytaniem skonsultuj siê z lekarzem lub psychatr¹, gdy¿ ka¿da minuta s³uchania mo¿e wp³yn¹Ì na twój mózg bardziej destruktywnie ni¿ narkotyk. Osoby o s³abych nerwach proszone s¹ o opuszczenie sali lub zabranie ze sob¹ tak zwanej torby na pawie, Dobra, ostrze¿enia mamy za sob¹, teraz opowieœÌ w³aœciwa.
By³ to rok 1912, czyli 100 lat temu. Na œwiecie zapanowa³a wtedy nieuleczalna choroba, zabijaj¹ca ludzi po paru dniach od zainfekowania. Ludzie byli przera¿eni. Dwójka naukowców, Nathan i Ella d³ugo pracowali nad antidotum. Mimo wielu tygodni wytê¿onej pracy nie mogli znaleŸÌ sk³adnika lecz¹cego wirusa. W koùcu i oni sami zostali przez niego zaatakowani. Nathan postanowi³ zaryzykowaÌ i wypi³ niepe³n¹ miksturê. Niestety, sk³adniki leku wraz z wirusem spowodowa³y mutacjê Nathana w ogromnego potwora. Potwór ten podszed³ do przera¿onej Elli
-To wszystko twoja wina! - warknÂąl i uniĂłsÂł nieszczĂŞsnÂą kobietĂŞ do gĂłry.

Tymczasem w jednym ze szpitali nieopodal laboratorium dwie pielêgniarki siedzia³y przy ³ó¿ku pacjentki ze œpi¹czk¹.
-Jak myÂślisz, wyjdzie z tego? - spytaÂła jedna z nich.
- Dobrze wiesz, Âże nigdy nic nie wiadomo. MoÂże dla niej lepiej, Âże jest w ÂśpiÂączce. Nie musi oglÂądaĂŚ tego horroru za oknami.
- Tak - westchnĂŞÂła pierwsza - Ten potwĂłr grasujÂący na zewnÂątrz jest straszny. Nikt nie moÂże go powstrzymaĂŚ...
Kobiety jeszcze raz spojrzaÂły na dziewczynĂŞ i wyszÂły. A ona ÂśniÂła...
Sta³a na szczycie jakiegoœ budynku, przegl¹daj¹c siê w jedynej niezbitej szybie w okolicy. By³a zdumiona swoim wygl¹dem. Mia³a d³ugie, br¹zowe w³osy, niebieskie oczy, smocze skrzyd³a, kolce na ramionach,ogon machaj¹cy nerwowo oraz szponiaste ³apy. Gdy tylko przyzwyczai³a siê do swojego wygl¹du, szk³o rozprysnê³o siê na miliony kawa³eczków. Dziewczyna odwróci³a siê. Na ogromnym placyku pod budynkiem toczy³y bitwê potwory, których nie potrafi³a rozpoznaÌ. Kawa³ek dalej szala³ po¿ar. Powietrze by³o gêste od dymu. A tu¿ przed ni¹ sta³ ogromny mutant. Tylko jego postawa oraz oczy, z których bi³a nienawiœÌ ukazywa³y utracone niegdyœ cz³owieczeùstwo. Potwór otworzy³ usta
- Giù! -krzykn¹³. Zamachn¹³ siê pazurzast¹ ³ap¹...
A dziewczyna nagle siĂŞ obudziÂła.

Hm... niestety nie mogĂŞ przypomnieĂŚ sobie, co byÂło dalej. Gdy tylko sobie przypomnĂŞ, od razu was zwoÂłam na kolejny kawaÂłek opowieÂści. Tymczasem ÂżyczĂŞ wam miÂłego wyobraÂżania sobie, co byÂło dalej...
(Tak na serio to spacja mi nawaliÂła i tworzĂŞ jÂą metodÂą kopiuj-wklej. Wybaczcie. Zostawiajcie komentarze i czekajcie, aÂż dostanĂŞ nowÂą klawiaturĂŞ;))

[Koori]

Witajcie. Nazywam siê Koori Morgernstern. Przyby³am tu do was, by opowiedzieÌ wam historiê. Mam nadziejê, ¿e wam siê spodoba. Z góry was jednak uprzedzam, ¿e to bêdzie d³uga opowieœÌ. Przed przeczytaniem skonsultuj siê z lekarzem lub psychatr¹, gdy¿ ka¿da minuta s³uchania mo¿e wp³yn¹Ì na twój mózg bardziej destruktywnie ni¿ narkotyk. Osoby o s³abych nerwach proszone s¹ o opuszczenie sali lub zabranie ze sob¹ tak zwanej torby na pawie, Dobra, ostrze¿enia mamy za sob¹, teraz opowieœÌ w³aœciwa.
By³ to rok 1912, czyli 100 lat temu. Na œwiecie zapanowa³a wtedy nieuleczalna choroba, zabijaj¹ca ludzi po paru dniach od zainfekowania. Ludzie byli przera¿eni. Dwójka naukowców, Nathan i Ella d³ugo pracowali nad antidotum. Mimo wielu tygodni wytê¿onej pracy nie mogli znaleŸÌ sk³adnika lecz¹cego wirusa. W koùcu i oni sami zostali przez niego zaatakowani. Nathan postanowi³ zaryzykowaÌ i wypi³ niepe³n¹ miksturê. Niestety, sk³adniki leku wraz z wirusem spowodowa³y mutacjê Nathana w ogromnego potwora. Potwór ten podszed³ do przera¿onej Elli
-To wszystko twoja wina! - warknÂąl i uniĂłsÂł nieszczĂŞsnÂą kobietĂŞ do gĂłry.

Tymczasem w jednym ze szpitali nieopodal laboratorium dwie pielêgniarki siedzia³y przy ³ó¿ku pacjentki ze œpi¹czk¹.
-Jak myÂślisz, wyjdzie z tego? - spytaÂła jedna z nich.
- Dobrze wiesz, Âże nigdy nic nie wiadomo. MoÂże dla niej lepiej, Âże jest w ÂśpiÂączce. Nie musi oglÂądaĂŚ tego horroru za oknami.
- Tak - westchnĂŞÂła pierwsza - Ten potwĂłr grasujÂący na zewnÂątrz jest straszny. Nikt nie moÂże go powstrzymaĂŚ...
Kobiety jeszcze raz spojrzaÂły na dziewczynĂŞ i wyszÂły. A ona ÂśniÂła...
Sta³a na szczycie jakiegoœ budynku, przegl¹daj¹c siê w jedynej niezbitej szybie w okolicy. By³a zdumiona swoim wygl¹dem. Mia³a d³ugie, br¹zowe w³osy, niebieskie oczy, smocze skrzyd³a, kolce na ramionach,ogon machaj¹cy nerwowo oraz szponiaste ³apy. Gdy tylko przyzwyczai³a siê do swojego wygl¹du, szk³o rozprysnê³o siê na miliony kawa³eczków. Dziewczyna odwróci³a siê. Na ogromnym placyku pod budynkiem toczy³y bitwê potwory, których nie potrafi³a rozpoznaÌ. Kawa³ek dalej szala³ po¿ar. Powietrze by³o gêste od dymu. A tu¿ przed ni¹ sta³ ogromny mutant. Tylko jego postawa oraz oczy, z których bi³a nienawiœÌ ukazywa³y utracone niegdyœ cz³owieczeùstwo. Potwór otworzy³ usta
- Giù! -krzykn¹³. Zamachn¹³ siê pazurzast¹ ³ap¹...
A dziewczyna nagle siĂŞ obudziÂła.

Hm... niestety nie mogĂŞ przypomnieĂŚ sobie, co byÂło dalej. Gdy tylko sobie przypomnĂŞ, od razu was zwoÂłam na kolejny kawaÂłek opowieÂści. Tymczasem ÂżyczĂŞ wam miÂłego wyobraÂżania sobie, co byÂło dalej...
(Tak na serio to spacja mi nawaliÂła i tworzĂŞ jÂą metodÂą kopiuj-wklej. Wybaczcie. Zostawiajcie komentarze i czekajcie, aÂż dostanĂŞ nowÂą klawiaturĂŞ;))