Ok jest to mĂłj stary krĂłtki fick, napisany do konkursu Jeszcze nikt nigdy mnie za niego nie pojechaÂł , dlatego czujĂŞ niedosyt.

KiedyÂś tam, dawno temu przyszedÂł czas na wspomnienia, a Âżeby ich nie zmarnowaĂŚ postanowiÂłem je spisaĂŚ.
Tak to byÂło wtedy, gdy miaÂłem czternaÂście lat, byÂłem mÂłodym butnym Eskimosem, ktĂłry myÂślaÂł Âże nic nie jest w stanie mu zagroziĂŚ. MiaÂłem wtedy dÂługie, blond wÂłosy. Tak, dokÂładnie to pamiĂŞtam.
ByÂł mroÂźny poranek, sÂłoĂące dopiero wychodziÂło zza horyzontu oÂślepiajÂąc moich braci wybierajÂących siĂŞ na polowanie. Gdy spakowali wszystkie swoje rzeczy wrĂłcili do igloo, Âżeby poÂżegnaĂŚ rodzicĂłw i siostry. Zawsze Âżegnali takÂże mnie, lecz tym razem Tornak mĂłj najstarszy brat zwrĂłciÂł siĂŞ do mnie i powaÂżnie powiedziaÂł:
- Mohawk, Bracie, starsi naszego plemienia powiedzieli, Âże jesteÂś juÂż gotĂłw zostaĂŚ prawdziwym, ÂśnieÂżnym Indianinem, pakuj siĂŞ, weÂź tylko to co najpotrzebniejsze i coÂś do jedzenia.
- Tak bracie – odpowiedziaÂłem – Zaraz bĂŞdĂŞ gotowy.
Spakowa³em siê do swojej torby ze smoczej skóry, chwyci³em mój harpun i pobieg³em do saù. Chwilê póŸniej pêdziliœmy naszym psim zaprzêgiem. Po dotarciu do ciemnej doliny umówiliœmy siê, ¿e ka¿dy z nas pójdzie w inn¹ stronê. Z³o¿yliœmy jeszcze tylko chleb w ofierze dla naszego boga Ilmarinen i ka¿dy wyruszy³ w swoim kierunku.
ÂŚnieg skrzypiaÂł i skrzyÂł siĂŞ w Âświetle wschodzÂącego sÂłoĂąca. Kiedy wypatrywaÂłem na nim ÂśladĂłw dzikich zwierzÂąt usÂłyszaÂłem jakiÂś szelest tuÂż za mnÂą, odwrĂłciÂłem siĂŞ, i w tej samej chwili rzuciÂł siĂŞ na mnie wielki ÂśnieÂżny wilk z wÂściekÂłoÂściÂą w oczach i z zakrwawionym pyskiem. SzamotaliÂśmy siĂŞ dopĂłki nie zatopiÂł swoich biaÂłych k³ów w mojej lewej nodze. Wtedy zacz¹³ lizaĂŚ swoje rany (moÂżliwe, Âże po ostatnim pojedynku o dowĂłdztwo w stadzie), powoli przesuwaÂłem swojÂą rĂŞkĂŞ w stronĂŞ niedaleko le¿¹cego harpuna. Ostatkiem siÂł przyciÂągn¹³em go do siebie i rzuciÂłem w wilka, miaÂłem okropne szczĂŞÂście, grot zatopiÂł siĂŞ idealnie w jego plugawej szyi, wydaÂł jeszcze kilka przeraÂżajÂących dÂźwiĂŞkĂłw i padÂł na ziemiĂŞ. Zasn¹³em…
Obudzi³o mnie skamlenie nad moj¹ poszarpan¹ nog¹. By³ to jakiœ dziwny czerwono, czarny stworek podobny do psa. Liza³ moj¹ ranê ¿eby siê szybciej zaskrzepi³a. Kiedy tylko ujrza³, ¿e otworzy³em oczy podszed³ do mojej twarzy, ci¹gn¹c w zêbach pêk suchych ga³¹zek puœci³ je niedaleko mnie i zapali³, nie wiem dok³adnie jak on to zrobi³ ale mia³em wra¿enie, ¿e ogieù wydobywa³ siê z jego pyszczka, zapalaj¹c kupkê drewna. Potem pobieg³ szybko po resztê chrustu i wrzuci³ go do ogniska.
- Hej maÂły skÂąd siĂŞ tu wzi¹³eÂś? – powiedziaÂłem.
- Ghhrow. – zawarczaÂł tylko w odpowiedzi.
- WidaĂŚ nie jesteÂś zbytnio rozmowny, ale dziĂŞkujĂŞ ci, Âże robiÂłeÂś dla mnie to ognisko, inaczej bym zamarzÂł.
Wtedy usiad³ zaraz przed moim nosem i zacz¹³ mnie lizaÌ po twarzy. Jego jêzyk by³ bardzo ciep³y. Wtedy zauwa¿y³em le¿¹cego wilka, z którym stoczy³em walkê, pog³aska³em mojego dziwnego przyjaciela i doczo³ga³em siê do moich baga¿y wyj¹³em z nich nó¿ i jakieœ szmaty. Zrobi³em sobie z nich prowizoryczny opatrunek i przemieœci³em siê w kierunku wilka œci¹gn¹³em z niego idealne futro i wykroi³em wielki kawa³ miêsa.
- Hej, Zapalniczko chodÂź tutaj, pewnie gÂłodny jesteÂś.
Wzi¹³ delikatnie miêso po³o¿y³ ko³o ogniska i zjad³. Potem wróci³ do mnie, i pokaza³ noskiem na wilka. Ukroi³em mu znowu tyle samo, lecz tym razem po³o¿y³ och³ap zaraz przy p³omieniach nie jedz¹c go, poczeka³ a¿ spiecze siê z tej strony i odwróci³, gdy miêso by³o ju¿ gotowe przyniós³ mi nie jedz¹c przy tym nawet kawa³ka. Powiem tylko, ¿e ta na wpó³ surowa potrawa by³a najlepszym daniem jakie kiedykolwiek jad³em. Po chwili pojawili siê moi dwaj bracia, pochwalili mnie za odwagê i zainteresowali siê Zapalniczk¹, lecz on widocznie nie by³ zainteresowany nimi, podpali³ ich torby, pokaza³ jêzyk i schowa³ siê za mnie. Bracia po³o¿yli mnie na saniach i odwieŸli do domu zostawiaj¹c Zapalniczkê, lecz ten pobieg³ za nami a¿ do osady.
Gdy ju¿ wyzdrowia³em, Zapalniczka ci¹gle ze mn¹ chodzi³ daj¹c do zrozumienia, ¿e chce byÌ moim stworkiem, wiêc przygarn¹³em go do siebie. I od tej pory pomaga³ ca³ej osadzie. Rozpala³ ogniska, nosi³ ró¿ne przesy³ki i bawi³ siê z dzieÌmi, jednak¿e najwiêcej czasu spêdza³ ze mn¹.

[Vabigoon]

Ok jest to mĂłj stary krĂłtki fick, napisany do konkursu Jeszcze nikt nigdy mnie za niego nie pojechaÂł , dlatego czujĂŞ niedosyt.

KiedyÂś tam, dawno temu przyszedÂł czas na wspomnienia, a Âżeby ich nie zmarnowaĂŚ postanowiÂłem je spisaĂŚ.
Tak to byÂło wtedy, gdy miaÂłem czternaÂście lat, byÂłem mÂłodym butnym Eskimosem, ktĂłry myÂślaÂł Âże nic nie jest w stanie mu zagroziĂŚ. MiaÂłem wtedy dÂługie, blond wÂłosy. Tak, dokÂładnie to pamiĂŞtam.
ByÂł mroÂźny poranek, sÂłoĂące dopiero wychodziÂło zza horyzontu oÂślepiajÂąc moich braci wybierajÂących siĂŞ na polowanie. Gdy spakowali wszystkie swoje rzeczy wrĂłcili do igloo, Âżeby poÂżegnaĂŚ rodzicĂłw i siostry. Zawsze Âżegnali takÂże mnie, lecz tym razem Tornak mĂłj najstarszy brat zwrĂłciÂł siĂŞ do mnie i powaÂżnie powiedziaÂł:
- Mohawk, Bracie, starsi naszego plemienia powiedzieli, Âże jesteÂś juÂż gotĂłw zostaĂŚ prawdziwym, ÂśnieÂżnym Indianinem, pakuj siĂŞ, weÂź tylko to co najpotrzebniejsze i coÂś do jedzenia.
- Tak bracie – odpowiedziaÂłem – Zaraz bĂŞdĂŞ gotowy.
Spakowa³em siê do swojej torby ze smoczej skóry, chwyci³em mój harpun i pobieg³em do saù. Chwilê póŸniej pêdziliœmy naszym psim zaprzêgiem. Po dotarciu do ciemnej doliny umówiliœmy siê, ¿e ka¿dy z nas pójdzie w inn¹ stronê. Z³o¿yliœmy jeszcze tylko chleb w ofierze dla naszego boga Ilmarinen i ka¿dy wyruszy³ w swoim kierunku.
ÂŚnieg skrzypiaÂł i skrzyÂł siĂŞ w Âświetle wschodzÂącego sÂłoĂąca. Kiedy wypatrywaÂłem na nim ÂśladĂłw dzikich zwierzÂąt usÂłyszaÂłem jakiÂś szelest tuÂż za mnÂą, odwrĂłciÂłem siĂŞ, i w tej samej chwili rzuciÂł siĂŞ na mnie wielki ÂśnieÂżny wilk z wÂściekÂłoÂściÂą w oczach i z zakrwawionym pyskiem. SzamotaliÂśmy siĂŞ dopĂłki nie zatopiÂł swoich biaÂłych k³ów w mojej lewej nodze. Wtedy zacz¹³ lizaĂŚ swoje rany (moÂżliwe, Âże po ostatnim pojedynku o dowĂłdztwo w stadzie), powoli przesuwaÂłem swojÂą rĂŞkĂŞ w stronĂŞ niedaleko le¿¹cego harpuna. Ostatkiem siÂł przyciÂągn¹³em go do siebie i rzuciÂłem w wilka, miaÂłem okropne szczĂŞÂście, grot zatopiÂł siĂŞ idealnie w jego plugawej szyi, wydaÂł jeszcze kilka przeraÂżajÂących dÂźwiĂŞkĂłw i padÂł na ziemiĂŞ. Zasn¹³em…
Obudzi³o mnie skamlenie nad moj¹ poszarpan¹ nog¹. By³ to jakiœ dziwny czerwono, czarny stworek podobny do psa. Liza³ moj¹ ranê ¿eby siê szybciej zaskrzepi³a. Kiedy tylko ujrza³, ¿e otworzy³em oczy podszed³ do mojej twarzy, ci¹gn¹c w zêbach pêk suchych ga³¹zek puœci³ je niedaleko mnie i zapali³, nie wiem dok³adnie jak on to zrobi³ ale mia³em wra¿enie, ¿e ogieù wydobywa³ siê z jego pyszczka, zapalaj¹c kupkê drewna. Potem pobieg³ szybko po resztê chrustu i wrzuci³ go do ogniska.
- Hej maÂły skÂąd siĂŞ tu wzi¹³eÂś? – powiedziaÂłem.
- Ghhrow. – zawarczaÂł tylko w odpowiedzi.
- WidaĂŚ nie jesteÂś zbytnio rozmowny, ale dziĂŞkujĂŞ ci, Âże robiÂłeÂś dla mnie to ognisko, inaczej bym zamarzÂł.
Wtedy usiad³ zaraz przed moim nosem i zacz¹³ mnie lizaÌ po twarzy. Jego jêzyk by³ bardzo ciep³y. Wtedy zauwa¿y³em le¿¹cego wilka, z którym stoczy³em walkê, pog³aska³em mojego dziwnego przyjaciela i doczo³ga³em siê do moich baga¿y wyj¹³em z nich nó¿ i jakieœ szmaty. Zrobi³em sobie z nich prowizoryczny opatrunek i przemieœci³em siê w kierunku wilka œci¹gn¹³em z niego idealne futro i wykroi³em wielki kawa³ miêsa.
- Hej, Zapalniczko chodÂź tutaj, pewnie gÂłodny jesteÂś.
Wzi¹³ delikatnie miêso po³o¿y³ ko³o ogniska i zjad³. Potem wróci³ do mnie, i pokaza³ noskiem na wilka. Ukroi³em mu znowu tyle samo, lecz tym razem po³o¿y³ och³ap zaraz przy p³omieniach nie jedz¹c go, poczeka³ a¿ spiecze siê z tej strony i odwróci³, gdy miêso by³o ju¿ gotowe przyniós³ mi nie jedz¹c przy tym nawet kawa³ka. Powiem tylko, ¿e ta na wpó³ surowa potrawa by³a najlepszym daniem jakie kiedykolwiek jad³em. Po chwili pojawili siê moi dwaj bracia, pochwalili mnie za odwagê i zainteresowali siê Zapalniczk¹, lecz on widocznie nie by³ zainteresowany nimi, podpali³ ich torby, pokaza³ jêzyk i schowa³ siê za mnie. Bracia po³o¿yli mnie na saniach i odwieŸli do domu zostawiaj¹c Zapalniczkê, lecz ten pobieg³ za nami a¿ do osady.
Gdy ju¿ wyzdrowia³em, Zapalniczka ci¹gle ze mn¹ chodzi³ daj¹c do zrozumienia, ¿e chce byÌ moim stworkiem, wiêc przygarn¹³em go do siebie. I od tej pory pomaga³ ca³ej osadzie. Rozpala³ ogniska, nosi³ ró¿ne przesy³ki i bawi³ siê z dzieÌmi, jednak¿e najwiêcej czasu spêdza³ ze mn¹.

Dobry tytuÂł. WTF???? Nawet niezÂłe, ale co to za pok? Bo nie wiem. 10/10

[Poxer]

Dobry tytuÂł. WTF???? Nawet niezÂłe, ale co to za pok? Bo nie wiem. 10/10

sÂądzĂŞ Âże to fakemony, ale tytuÂł nawet nawet

[DominLoL]

sÂądzĂŞ Âże to fakemony, ale tytuÂł nawet nawet

[PokeMan]