Bieg³yœcie co si³ w nogach, a wasz dom ju¿ znikn¹³ w czeluœciach ciemnoœci, która wygl¹da³a, jakby chcia³a pochwyciÌ was w swoje ,,cieniste'' pazury. Mo¿e jednak by³a to prawda, jednak wasz bieg nie pozwala³ na stwierdzenie tego jednoznacznie.. a myœli o Satto.. W£AŒNIE! Co tam ciemnoœÌ?! Satto znikn¹³ razem z domem! Nawet ca³y krajobraz jaki pamiêta³aœ z swojego nowego ¿ycia... gorszego ¿ycia. Nie jest to jednak czas na sentymentalne bzdury! Czas uciekaÌ, ale Satto... przez te kilka dni by³o tak mi³o... a teraz? Nie wiadomo...
*ROOOOOOOOAARRRRRRRRRRRRR!!!!!!!!!*
Nagle us³ysza³yœcie i w biegu spojrzawszy siê za siebie ujrza³yœcie dwa wielkie, czarne, napakowane jak demon na sterydach, przera¿aj¹ce psy z ognistym spojrzeniem i ognistym oddechem. Chyba tylko dziêki temu je zobaczy³yœcie, no i ten ryk. To mo¿e one stworzy³y t¹ ciemnoœÌ? To chyba najlepsza odpowiedŸ.. i mo¿e gdyby je pokonaÌ... ale... jak?! Te dwa potwory by³y o wiele wiêksze od was, a jak 1/3 waszego domu, który wcale nie nale¿a³ do najmniejszych. Dlatego w³aœnie pokonanie tych bestii by³o, a raczej wydawa³o siê niemo¿liwe.. lecz... coœ siê sta³o. Dobry Bóg widz¹c wasze lêki przed stworami i nadludzki wysi³ek przyk³adany do ucieczki przed nimi, zes³a³ niesamowitego obroùcê jakim by³ Dragonair. Jednym ciosem powali³ pierwsz¹ bestie i j¹ znokautowa³, a nastêpnie zamrozi³ drug¹ swoim jak¿e piêknym ruchem ,,Ice Beam''. U¿y³ ruchu ,,Twister'', aby rozwiaÌ... jak siê okaza³o... czarny smog i znikn¹³. I choÌ strach przed bestiami znikn¹³, wy nadal bieg³yœcie takim samym tempem, jak wtedy, gdy ju¿ myœla³yœcie, ¿e te dwa monstra was zabij¹. I znów coœ was zaciekawi³o... cisza... ca³kowita cisza.. taka... niesamowita, koj¹ca... a¿ siê zatrzyma³yœcie, spojrza³yœcie za siebie i ujrza³yœcie swój dom... ma³y, bo daleko, ale jednak dom. Jasny jak zawsze, bo bia³y, lecz nie na d³ugo, bo chwilê dalej wylecia³ w powietrze, a wy, przez chwilê zamurowane pad³yœcie na kolana. Nastêpne kilka chwil potem wsta³yœcie.. i pobieg³yœcie w stronê lasu, jednak... z bólem duszy. Dotar³yœcie tam bezpiecznie, bez zbêdnych niebezpieczeùstw, ani przygód, a mo¿e wam siê tylko tak wydaje...

- S³uchaj... - Zaczê³a Miki przerywaj¹c ciszê, która nie wydawa³a siê spokojna, a splamiona krwi¹ niewinnych, jak gdy jakiœ polityk k³amie w ¿ywe oczy o sytuacjach na wojnie. Jak gdy Hitler oszukiwa³ swoich rodaków, a potem nawet ich wypuszcza³ do pieców... jak wtedy... - Musimy siê gdzieœ zaryglowaÌ.. *sapanie*... trzeba siê gdzieœ schowaÌ, a mo¿e do œwitu nie bêdziemy trupimi g³ówkami... *sapanie*... jestem wykoùczona.. po³o¿ê siê... - Skoùczy³a i da³a Ci.. choÌ w dziwny sposób.. promyk nadziei, ¿e mo¿e bêdzie jeszcze normalnie.

[Afil]

Bieg³yœcie co si³ w nogach, a wasz dom ju¿ znikn¹³ w czeluœciach ciemnoœci, która wygl¹da³a, jakby chcia³a pochwyciÌ was w swoje ,,cieniste'' pazury. Mo¿e jednak by³a to prawda, jednak wasz bieg nie pozwala³ na stwierdzenie tego jednoznacznie.. a myœli o Satto.. W£AŒNIE! Co tam ciemnoœÌ?! Satto znikn¹³ razem z domem! Nawet ca³y krajobraz jaki pamiêta³aœ z swojego nowego ¿ycia... gorszego ¿ycia. Nie jest to jednak czas na sentymentalne bzdury! Czas uciekaÌ, ale Satto... przez te kilka dni by³o tak mi³o... a teraz? Nie wiadomo...
*ROOOOOOOOAARRRRRRRRRRRRR!!!!!!!!!*
Nagle us³ysza³yœcie i w biegu spojrzawszy siê za siebie ujrza³yœcie dwa wielkie, czarne, napakowane jak demon na sterydach, przera¿aj¹ce psy z ognistym spojrzeniem i ognistym oddechem. Chyba tylko dziêki temu je zobaczy³yœcie, no i ten ryk. To mo¿e one stworzy³y t¹ ciemnoœÌ? To chyba najlepsza odpowiedŸ.. i mo¿e gdyby je pokonaÌ... ale... jak?! Te dwa potwory by³y o wiele wiêksze od was, a jak 1/3 waszego domu, który wcale nie nale¿a³ do najmniejszych. Dlatego w³aœnie pokonanie tych bestii by³o, a raczej wydawa³o siê niemo¿liwe.. lecz... coœ siê sta³o. Dobry Bóg widz¹c wasze lêki przed stworami i nadludzki wysi³ek przyk³adany do ucieczki przed nimi, zes³a³ niesamowitego obroùcê jakim by³ Dragonair. Jednym ciosem powali³ pierwsz¹ bestie i j¹ znokautowa³, a nastêpnie zamrozi³ drug¹ swoim jak¿e piêknym ruchem ,,Ice Beam''. U¿y³ ruchu ,,Twister'', aby rozwiaÌ... jak siê okaza³o... czarny smog i znikn¹³. I choÌ strach przed bestiami znikn¹³, wy nadal bieg³yœcie takim samym tempem, jak wtedy, gdy ju¿ myœla³yœcie, ¿e te dwa monstra was zabij¹. I znów coœ was zaciekawi³o... cisza... ca³kowita cisza.. taka... niesamowita, koj¹ca... a¿ siê zatrzyma³yœcie, spojrza³yœcie za siebie i ujrza³yœcie swój dom... ma³y, bo daleko, ale jednak dom. Jasny jak zawsze, bo bia³y, lecz nie na d³ugo, bo chwilê dalej wylecia³ w powietrze, a wy, przez chwilê zamurowane pad³yœcie na kolana. Nastêpne kilka chwil potem wsta³yœcie.. i pobieg³yœcie w stronê lasu, jednak... z bólem duszy. Dotar³yœcie tam bezpiecznie, bez zbêdnych niebezpieczeùstw, ani przygód, a mo¿e wam siê tylko tak wydaje...

- S³uchaj... - Zaczê³a Miki przerywaj¹c ciszê, która nie wydawa³a siê spokojna, a splamiona krwi¹ niewinnych, jak gdy jakiœ polityk k³amie w ¿ywe oczy o sytuacjach na wojnie. Jak gdy Hitler oszukiwa³ swoich rodaków, a potem nawet ich wypuszcza³ do pieców... jak wtedy... - Musimy siê gdzieœ zaryglowaÌ.. *sapanie*... trzeba siê gdzieœ schowaÌ, a mo¿e do œwitu nie bêdziemy trupimi g³ówkami... *sapanie*... jestem wykoùczona.. po³o¿ê siê... - Skoùczy³a i da³a Ci.. choÌ w dziwny sposób.. promyk nadziei, ¿e mo¿e bêdzie jeszcze normalnie.

Masz u mnie plusy za wspomnienie o Hitlerze. Sorry, Âże odpis jest krĂłtki.
--------------------------
- Miki! Nie mamy na to czasu! Musimy uciekaĂŚ, Satto nie mĂłgÂł... Na pewno nie zatrzymaÂł ich na dÂługo, oni juÂż za nami idÂą! - chwytam jÂą za rĂŞkĂŞ, takÂże nabierajÂąc powietrza - On nie poÂświĂŞciÂł siĂŞ po to, ÂżebyÂś odpoczywaÂła! Musimy pĂŞdziĂŚ dalej, a jak znajdziemy bezpieczniejsze miejsce, wtedy odpoczniemy, jasne?!
Gdyby nie zaÂłapaÂła, o co mi chodzi, potrzÂąsam niÂą mocno, Âżeby siĂŞ obudziÂła, a potem...

[Inaka]

Masz u mnie plusy za wspomnienie o Hitlerze. Sorry, Âże odpis jest krĂłtki.
--------------------------
- Miki! Nie mamy na to czasu! Musimy uciekaĂŚ, Satto nie mĂłgÂł... Na pewno nie zatrzymaÂł ich na dÂługo, oni juÂż za nami idÂą! - chwytam jÂą za rĂŞkĂŞ, takÂże nabierajÂąc powietrza - On nie poÂświĂŞciÂł siĂŞ po to, ÂżebyÂś odpoczywaÂła! Musimy pĂŞdziĂŚ dalej, a jak znajdziemy bezpieczniejsze miejsce, wtedy odpoczniemy, jasne?!
Gdyby nie zaÂłapaÂła, o co mi chodzi, potrzÂąsam niÂą mocno, Âżeby siĂŞ obudziÂła, a potem...

CzekaÂłem na poprawĂŞ odpisu Nen'a, ale chyba siĂŞ nie doczekam... poza tym, nie miaÂłem pomysÂłu.
----------

- Dobrze, ruszajmy... masz caÂłkowitÂą racjĂŞ. Ruszajmy.. - PowiedziaÂła to smutnym, chÂłodnym tonem... trochĂŞ niemiÂłym, nawet w brzmieniu. Rzadko siĂŞ tak dzieje, a teraz.. w tym momencie? Czemu?
- Tylko... nie zawsze bĂŞdziemy mogÂły uciec, albo uciekaĂŚ... a wiĂŞc... kiedyÂś bĂŞdziemy zmuszone siĂŞ zatrzymaĂŚ... - PowiedziaÂła tym samym... chÂłodnym tonem i ruszyÂła przed tobÂą, ciÂągnÂąc ciĂŞ twojÂą wÂłasnÂą, zaciÂśniĂŞtÂą rĂŞkÂą. Te sÂłowa nie byÂły wcale zÂłe, ale ton... nie podobaÂł Ci siĂŞ on, nikomu by siĂŞ nie spodobaÂł i powtarzajÂąc, Miki bardzo rzadko tak siĂŞ zachowywaÂła.
ÂŚwiat siĂŞ zmienia, pokemony wracajÂą, Miki zaczyna siĂŞ dziwnie zachowywaĂŚ... Âświat siĂŞ zmienia, ale... czy na lepsze? Sama nie wiedziaÂłaÂś, to byÂła, jest wiedza zbyt duÂża, na kaÂżdego czÂłowieka, a ty jesteÂś juÂż po przejÂściach. KaÂżde uczucia ryjÂą w twojej gÂłowie dwa razy mocniejszy Âślad... ale, czy to siĂŞ zmieni? Takie pytania moÂżna zadawaĂŚ co drugie zdanie, a w takiej sytuacji moÂżna co pierwsze zdanie i to jest wÂłaÂśnie najbardziej przeraÂżajÂące.
Pomimo ,,strasznej sytuacji'' za wami byÂło jasno, sÂłoĂące paliÂło ziemiĂŞ swoim krwawymi promieniami, a niebo spowijaÂły ciemne chmury... dzisiaj na pewno... przelano krew....

[Afil]

CzekaÂłem na poprawĂŞ odpisu Nen'a, ale chyba siĂŞ nie doczekam... poza tym, nie miaÂłem pomysÂłu.
----------

- Dobrze, ruszajmy... masz caÂłkowitÂą racjĂŞ. Ruszajmy.. - PowiedziaÂła to smutnym, chÂłodnym tonem... trochĂŞ niemiÂłym, nawet w brzmieniu. Rzadko siĂŞ tak dzieje, a teraz.. w tym momencie? Czemu?
- Tylko... nie zawsze bĂŞdziemy mogÂły uciec, albo uciekaĂŚ... a wiĂŞc... kiedyÂś bĂŞdziemy zmuszone siĂŞ zatrzymaĂŚ... - PowiedziaÂła tym samym... chÂłodnym tonem i ruszyÂła przed tobÂą, ciÂągnÂąc ciĂŞ twojÂą wÂłasnÂą, zaciÂśniĂŞtÂą rĂŞkÂą. Te sÂłowa nie byÂły wcale zÂłe, ale ton... nie podobaÂł Ci siĂŞ on, nikomu by siĂŞ nie spodobaÂł i powtarzajÂąc, Miki bardzo rzadko tak siĂŞ zachowywaÂła.
ÂŚwiat siĂŞ zmienia, pokemony wracajÂą, Miki zaczyna siĂŞ dziwnie zachowywaĂŚ... Âświat siĂŞ zmienia, ale... czy na lepsze? Sama nie wiedziaÂłaÂś, to byÂła, jest wiedza zbyt duÂża, na kaÂżdego czÂłowieka, a ty jesteÂś juÂż po przejÂściach. KaÂżde uczucia ryjÂą w twojej gÂłowie dwa razy mocniejszy Âślad... ale, czy to siĂŞ zmieni? Takie pytania moÂżna zadawaĂŚ co drugie zdanie, a w takiej sytuacji moÂżna co pierwsze zdanie i to jest wÂłaÂśnie najbardziej przeraÂżajÂące.
Pomimo ,,strasznej sytuacji'' za wami byÂło jasno, sÂłoĂące paliÂło ziemiĂŞ swoim krwawymi promieniami, a niebo spowijaÂły ciemne chmury... dzisiaj na pewno... przelano krew....