Pokemon - Forum PokeCollect :: Zobacz temat

lugia1942

Cytat:

BĂŞdÂąc maÂłym brzdÂącem Daniel byÂł... martwy. Znaczy, nie dosÂłownie, a raczej w przenoÂśni, choĂŚ nawet jego rodzice robili sobie z tego Âżarty. Chodzi dokÂładniej o to, Âże w chwilach, gdy inne dzieci pÂłakaÂły, czy po prostu biegaÂły z jednego konta w drugi. Daniel... leÂżaÂł i wydawaÂł siĂŞ byĂŚ Metapodem po przedawkowaniu ataku Harden. Nie ruszaÂło go nic, ni haÂłas, ni spadajÂące widelce, a nawet nie drapniĂŞcie kota. Do dzisiaj dla innych nie wiadomo, czy ÂładowaÂł on swojÂą energiĂŞ ÂżyciowÂą by siĂŞ "wskrzesiĂŚ", czy po prostu ma tak gÂłĂŞboki sen, choĂŚ... nie wiadomo tylko dla osĂłb trzecich. MÂłodzieniec bowiem Âświetnie wie o co chodzi w tym caÂłym szaleĂąstwie, moÂże siĂŞ wrĂŞcz porĂłwnaĂŚ do baterii, ktĂłra przez zjawisko snu siĂŞ Âładuje, a potem dziaÂła na wiele wyÂższych obrotach niÂż inne "baterie" w jej otoczeniu. WrĂŞcz go to bawiÂło, Âże gdy nie spaÂł ponad 24h, zachowywaÂł siĂŞ jak normalny czÂłowiek, a inni, no cĂłÂż, bardziej jak zombie. Dlatego wÂłaÂśnie bardzo czĂŞsto nasz bohater nie wracaÂł do domu na noc, chodziÂł po miastach, lasach nie bojÂąc siĂŞ w ogĂłle ciemnoÂści. Tutaj nawet moÂżna zaÂżartowaĂŚ, Âże szedÂł drogÂą skrytobĂłjcy i jednaÂł siĂŞ z mrokiem, choĂŚ... jego charakter i tak psuÂł ten wizerunek. Jednak nawet jego charakter mu nie pomĂłgÂł bo i tak, prĂŞdzej czy pĂłÂźniej, musiaÂł popaÂśĂŚ w kÂłopoty. MieszkajÂąc w Kanto, za czasĂłw trzynastki na karku, zostaÂł uznany za gÂłĂłwnego podejrzanego, a w nastĂŞpstwie winnego, kradzieÂży kosztownego towaru ze sklepu z asortymentem dla pokemonĂłw... gdyÂż, ludzie go widzieli w pobliÂżu sklepu po pierwszej w nocy. No i co mĂłgÂł zrobiĂŚ nasz bohater? Nie miaÂł dowodĂłw swojej niewinnoÂści, wiĂŞc uciekÂł. Nawet rodzice go wyprawili w podrĂłÂż i powiedzieli, Âże ma uciekaĂŚ do wujostwa w Sinnoh, ktĂłre zajmuje siĂŞ hodowaniem pokemonĂłw wodno-lodowych w Snowpoint. Tak teÂż siĂŞ staÂło.
Lata mijaÂły niemiÂłosiernie, a gdy jedna z ulubienic pseudo-zÂłodzieja, samica Dewgonga o antycznym imieniu Hera, zniosÂła jajko, radoÂści nie byÂło koĂąca. SzczegĂłlnie w myÂślach i na twarzy bohatera tejÂże opowieÂści. Jego wujek, Kelvin, wiedziaÂł, Âże chÂłopiec dobrze bĂŞdzie sprawowaÂł opiekĂŞ nad mÂłodym Seelem, wiĂŞc z wielkÂą chĂŞciÂą powierzyÂł mu jajo i znowu... radoÂści nie byÂło koĂąca.
Znowu minĂŞÂło trochĂŞ czasu, a Daniel w koĂącu posiadÂł swojego pokemona, a po dwĂłch latach postanowiÂł wrĂłciĂŚ do Kanto i postawiĂŚ swoje imiĂŞ w ÂświatÂłach fleshy, czy jak to siĂŞ mĂłwi w branÂży koordynatorskiej. Po prostu, chciaÂł zostaĂŚ koordynatorem, ktĂłry swoim zachowaniem wpÂłynie pozytywnie na ludzi, a Seel miaÂł mu w tym wszystkim pomĂłc.

ZachodzÂące sÂłoĂące swoimi promieniami delikatnie muskaÂło taflĂŞ wody, znajdujÂącej siĂŞ w Âśredniej wielkoÂści stawie niedaleko domu twojego wujka. PotrzebowaÂł on tego typu lokalizacji, by wodne stworki czuÂły siĂŞ swobodnie i miaÂły stworzone odpowiednie warunki do spokojnego Âżycia. W tej zÂłocistej od blasku najwiĂŞkszej gwiazdy wodzie kÂąpaÂł siĂŞ twĂłj malutki Seel. Dopiero stawiaÂł pierwsze "kroki" w wodzie, przez co jego lekka niezdarnoÂśĂŚ w utrzymaniu siĂŞ ponad wodÂą wyglÂądaÂła czasem jak swego rodzaju "triki". Z bliÂżej nieznanych przyczyn, stworek nie chciaÂł zanurzyĂŚ swojej gÂłowy. CiÂągle zaleÂżaÂło mu na tym, by jego oczy byÂły ponad poziomem stawu. Co jakiÂś czas dawaÂł ci znaĂŚ, wydajÂąc charakterystyczny jak dla swojego gatunku dÂźwiĂŞk, jakoby chciaÂł zwrĂłciĂŚ uwagĂŞ na to, Âże pÂływa. W koĂącu ÂświeÂżo co wyszedÂł ze skorupy, wiĂŞc musi siĂŞ komuÂś pochwaliĂŚ nowymi umiejĂŞtnoÂściami. Widok uprzyjemniaÂły wyskakujÂące z wody co jakiÂś czas Goldeeny, Magikarpie, czy Feebasy. Wszystkie Pokemony czuÂły siĂŞ bardzo dobrze w swoim wzajemnym otoczeniu.
SÂłoĂące coraz bardziej gasÂło za morzem drzew pokrytych biaÂłym Âśniegiem, ktĂłry co jakiÂś czas byÂł zdmuchiwany przez delikatne, chÂłodne wiatry. Puch okrywajÂący okolicĂŞ odbijaÂł we wszystkie strony ostatnie blaski dzisiejszego dnia, przez co wieczĂłr wydawaÂł siĂŞ jaÂśniejszy, niÂżeli byĂŚ powinien.
W tej bÂłogiej chwili za twoimi plecami zjawiÂł siĂŞ wujek. Opiekun, ciepÂło ubrany w doÂśĂŚ gruby koÂżuch, przycupnÂąÂł przy tobie i poÂłoÂżyÂł rĂŞkĂŞ na twoim ramieniu.
- Popatrz no na niego. - zaczÂąÂł mĂłwiĂŚ Kelvin - Jest maÂły, niewiele potrafi, a pomimo tego prĂłbuje. Koniecznie chce dobrze pÂływaĂŚ. Musisz o niego dobrze zadbaĂŚ i nie zmarnowaĂŚ tego potencjaÂłu. Korzystaj z niego, pĂłki ma tÂą energiĂŞ.
MĂłwiÂąc to, wujek patrzyÂł na twojego podopiecznego, zerkajÂąc czasem na ciebie, oczekujÂąc jakiejÂś reakcji.
- Mam coÂś dla ciebie!
Po tych sÂłowach, opiekun wyciÂągnÂąÂł zza pazuchy Âśredniej wielkoÂści paczkĂŞ. PowiedziaÂł, Âże sÂą to rzeczy, ktĂłre mogÂą ci siĂŞ przydaĂŚ w twojej podrĂłÂży, a szczegĂłlnie na jej poczÂątku. ZastrzegÂł jednak, byÂś pudeÂłko otworzyÂł nie wczeÂśniej, niÂż po opuszczeniu domu wuja. Po udzieleniu jeszcze paru wskazĂłwek, poradziÂł ci, byÂś dobrze siĂŞ wyspaÂł przed swoim wielkim dniem.
- No juÂż! WoÂłaj Seela do domu, bo sam chyba nie ma wiĂŞkszej ochoty wyjÂśĂŚ. Ja idĂŞ spaĂŚ.
I odszedÂł. ZnĂłw nastÂąpiÂła wieczorna cisza, zagÂłuszana tylko pluskaniem biaÂłej foki. Pomimo tego, chwila ta wydawaÂła siĂŞ niczym nie zmÂącona.

Afil

Cisza, spokĂłj. Czego chcieĂŚ wiĂŞcej w ten piĂŞkny i niepowtarzalny czas? No, cĂłÂż... obojĂŞtnie co to by byÂło i tak nie mam na to teraz czasu, powoli muszĂŞ siĂŞ juÂż zbieraĂŚ, wiĂŞc wstajĂŞ swoim ÂżĂłÂłwim tempem i otrzepujĂŞ siĂŞ z... sam nie wiem czego, ale robiĂŞ to juÂż odruchowo. Przez to, Âże w Snowpoint prawie zawsze pada Âśnieg, nabawiÂłem siĂŞ dziwnego spaczenia, Âże co chwilĂŞ odgarniam z siebie Âśnieg... co za gÂłupota. No cĂłÂż, ale wstajÂąc, ponownie zaczynam obserwowaĂŚ staw z Seelem, jako gÂłĂłwnÂą atrakcjÂą dzisiejszego wieczora, tak w sumie to wÂłaÂśnie jest mĂłj aktualny cel, wiĂŞc muszĂŞ siĂŞ zebraĂŚ w sobie i ruszyĂŚ te swoje leniwe drÂągi, ktĂłre wadzÂą mi juÂż od wielu lat, zwane teÂż nogami. Tak wiĂŞc powolutku, bez poÂśpiechu, robiĂŞ jeden krok, drugi krok i powoli, zmierzam w kierunku mojego podopiecznego, gdy juÂż dojdĂŞ do brzegu stawu kucam i patrzÂąc siĂŞ na fokĂŞ, mĂłwiĂŞ:
- Dobrze mÂłody, Âświetnie siĂŞ bawisz, wiem, ale musimy juÂż iÂśĂŚ. - Zaczynam, po czym patrzĂŞ na niebo, ale po chwili zamulenia opamiĂŞtujĂŞ siĂŞ i znowu patrzĂŞ na Seela - No wiĂŞc... duÂżo dzisiaj z Siebie daÂłeÂś, jestem z Ciebie dumny, wiĂŞc zasÂłuÂżyÂłeÂś na odpoczynek, dobre jedzenie i sen. Co ty na to? - DokaĂączam i wyciÂągam rĂŞkĂŞ w stronĂŞ mÂłodziaka.

lugia1942

SÂłyszÂąc pierwsze pochwaÂły, Seel zaczÂąÂł radoÂśniej pluskaĂŚ w wodzie. PrzypominaÂło to lekki taniec na powierzchni stawu, lecz nagle foczka straciÂła delikatnie rĂłwnowagĂŞ i o maÂły wÂłos siĂŞ nie zanurzyÂła mocniej w H2O. PrzeraÂżony stworek zaczÂąÂł natychmiast skupiaĂŚ siĂŞ na dalszym utrzymaniu swojej niewielkiej gÂłĂłwki ponad poziomem wody. Kiedy stworek usÂłyszaÂł twoje propozycje posiÂłku i odpoczynku, gwaÂłtownie ruszyÂł do brzegu. WyglÂądaÂło to wszystko minimum uroczo, gdyÂż Pokemon, chcÂąc robiĂŚ wszystko bardzo dokÂładnie, patrzyÂł na swoje pÂłetwy, by nie wypadÂły z rytmu, nad ktĂłrym prĂłbowaÂł zapanowaĂŚ. ZerkajÂąc w twoim kierunku, na fizys Seela ukazywaÂła siĂŞ jednoznaczna radoÂśĂŚ i szczĂŞÂście. O dziwo, pĂŞdziÂł on w tamtym momencie szybciej, niÂżeli we wczeÂśniejszym czasie, gdy poddawaÂł siĂŞ ciĂŞÂżkiemu treningowi. BĂŞdÂąc blisko brzegu, zyskaÂł juÂż duÂżo wiĂŞkszÂą pewnoÂśĂŚ i nie obserwowaÂł juÂż koĂączyn. GnaÂł przed siebie. Gdy wyszedÂł na suchy lÂąd, foczka zaczĂŞÂła delikatnie merdaĂŚ swojÂą pÂłetwÂą ogonowÂą. Prawdopodobnie byÂła bardzo gÂłodna, zaÂś na zmĂŞczonÂą nie wyglÂądaÂła ani trochĂŞ. Nie czekajÂąc na wÂłaÂściciela, ruszyÂła szybko w kierunku domu. Po ziemi Seel poruszaÂł siĂŞ w zupeÂłnie inny sposĂłb. ZaczynajÂąc od tego, Âże nie sprawiaÂło mu to juÂż problemu, odbijaÂł siĂŞ delikatnie pÂłetwami piersiowymi, "podskakujÂąc" o niewielkie odlegÂłoÂści dalej i dalej. Kilka razy wywrĂłciÂł siĂŞ, zanurzajÂąc swojÂą gÂłĂłwkĂŞ w Âśniegu. W tych momentach otrzepywaÂł jÂą z biaÂłego puchu, by widzieĂŚ wszystko dokÂładnie. Co jakiÂś czas zerkaÂł za siebie, patrzÂąc, czy go doganiasz. NajwyraÂźniej nie mĂłgÂł siĂŞ doczekaĂŚ obiecanego posiÂłku.
-------------------------------------------------------------------------
Kompletny brak nawiÂązania w twoim poÂście do tego, Âże byÂł wujek. A mogÂłeÂś na tym siĂŞ bardzo oprzeĂŚ! OdpowiedzieĂŚ mu, napisaĂŚ, ÂżeÂś zaciekawiony paczkÂą, pomyÂśleĂŚ coÂś, cokolwiek! Z twojego postu w ogĂłle nie wynika, Âże przed chwilÂą miaÂłeÂś kontakt z jakimkolwiek czÂłowiekiem!

Afil

Brak nawiÂązania wynikaÂł z tego, Âże sobie poszedÂł, a ja nie chciaÂłem robiĂŚ niepotrzebnych smĂŞtĂłw, nie za bardzo lubiĂŞ przeciÂągajÂących siĂŞ rozmĂłw o rozstaniu i tak dalej. PowiedziaÂł, Âże mam otworzyĂŚ pĂłÂźniej? Tak, wiĂŞc tak zrobiĂŞ. Nie mĂłw mi, jak mam Ci odpisywaĂŚ, ok? Bo w sumie sam powinieneÂś zaciÂągnÂąĂŚ od kogoÂś porad jak siĂŞ pisze, gdyÂż twĂłj odpis, ten powyÂżej tego postu, jest tak dziwny, Âże w niektĂłrych momentach musiaÂłem wrĂŞcz go rozkodowywaĂŚ. Ta gra ma byĂŚ dla mnie i dla Ciebie przyjemnoÂściÂą, wiĂŞc nie ogarniam dlaczego od pierwszej wypowiedzi od razu na mnie naskakujesz i narzucasz jakieÂś reguÂły (a ja nie pozostanĂŞ w takim momencie dÂłuÂżny). Lecz jeÂżeli chcesz takich hardcorowych odpisĂłw, to zaÂłatwione. Pasja-Rage-Afil Mode On.
---
Teraz jestem pewien, moja przygoda z tym szkrabem bĂŞdzie wielce interesujÂąca i bardzo przyjemna, dodatkowo niedÂługo nadejdzie i doda niezapomnianych wspomnieĂą do moich lat starczego uroku. WrĂŞcz nie mogĂŞ siĂŞ juÂż doczekaĂŚ, gdy opuÂścimy juÂż Snowpoint i ruszymy gdzieÂś w cieplejsze regiony, marzy mi siĂŞ to juÂż od dawna, a wczeÂśniej jakoÂś nie byÂło okazji. Teraz za to okazja jest i to jaka, a dodatkowo, gdy Seel juÂż troszkĂŞ pochwyci doÂświadczenia z nadchodzÂących do niego przygĂłd, bĂŞdziemy mogli zaczÂąĂŚ trenowaĂŚ do pokazĂłw. No tak, pokazy... moje marzenie od dziecka, to marzenie trzyma siĂŞ mnie od... chwila, ja nadal jestem dzieckiem. No i mojÂą retrospekcjĂŞ czort jeden zepsuÂł, jakbym wolnoÂści myÂśli nie miaÂł, czy czegoÂś innego, wolnoÂści woli. Tak, tak to lepiej, chyba, nazwaĂŚ wypada... choĂŚ moÂże... Nie! MoÂże jest gÂłĂŞbokie i szerokie, jak to siĂŞ mĂłwi, choĂŚ w pisowni troszkĂŞ trudniej to przedstawiĂŚ, bo jest moÂże, Âże tak i nie, a moÂże teÂż chodziĂŚ o morze, Âże zbiornik wodny. Mniejsza o to, biaÂła foczka przede mnÂą bawi siĂŞ Âświetne, czujĂŞ siĂŞ pewnie jak ja, za czasĂłw bycia maÂłym brzdÂącem co dopiero zaczÂąÂł chodziĂŚ, ah... jak ja dobrze nie pamiĂŞtam tych czasĂłw. Co z nich niby moÂże byĂŚ dobre? Robienie w pieluchĂŞ, ganianie za motylami? Jedyne czego mi raczej brakuje, to gÂłupoty, czy jak kto woli, beztroski, ktĂłra pozwoliÂłaby mi na szczĂŞÂście. No, a teraz ten mÂłodziak jest w takim stanie, gna do przodu, nie wie co na niego czeka, no, moÂże z wyjÂątkiem tego, Âże juÂż wie o nadchodzÂącym odpoczynku i jedzeniu. Tak, na pewno jest z nim lepiej niÂż ze mnÂą... ale cĂłÂż, nie zamieniĂŞ siĂŞ miejscami, bierzmy ten Âświat takim, jakim jest, bo trzeba go zmieniĂŚ, a ja... mam nadziejĂŞ, Âże dam radĂŞ to zrobiĂŚ.
- Seel, spokojnie, jedzenie nie ucieknie, no chyba, Âże dostanie nĂłg. - ZaÂżartowaÂłem sobie, majÂąc nadziejĂŞ, Âże Seel troszeczkĂŞ ograniczy swoje ADHD. SwojÂą drogÂą, wpada gÂłowÂą w Âśnieg, ale boi siĂŞ zanurzyĂŚ gÂłowy, dziwna sprawa... jak na wodnego pokemona jest to raczej nietypowe zachowanie, wiĂŞc powinienem przeczytaĂŚ o tym w jakiejÂś ksiÂąÂżce. Pewnie wuj ma takÂą, wiĂŞc nie zaszkodzi go zapytaĂŚ o poÂżyczkĂŞ, a moÂże nawet... mi jÂą da... moÂże... ale moÂże jest... tak, tak. Wszyscy wiedzÂą. MoÂże jest takie, ale nie takie, bo moÂże, to moÂże byĂŚ morze. GÂłupio brzmi, prawdĂŞ mĂłwi, co wynika?
No cĂłÂż, ale w koĂącu ruszam za nadpobudliwÂą fokÂą, by mĂłc dotrzymaĂŚ jej towarzystwa i nagle trafia mnie jak z bicza, nie znam jej pÂłci, rĂłwnie dobrze, moÂże to byĂŚ.. FOKOR... yyy... kiepski suchar. Dobra, sprawdzi siĂŞ przy okazji. WracajÂąc. Ruszam za maleĂąstwem i mam nadziejĂŞ na szybkie dogonienie go, gdyÂż nie lubiĂŞ iÂśĂŚ w samotnoÂści, a towarzystwo tak uroczej i energicznej istoty na pewno wpÂłynie na mĂłj... lekki lĂŞk... stymulujÂąco. Dodatkowo jeszcze dodajÂąc sÂłownÂą wypowiedÂź, oczywiÂście z sympatiÂą wypisanÂą na twarzy:
- Spokojnie, spokojnie! IdĂŞ tuÂż za TobÂą, nie martw siĂŞ.

lugia1942

Wodna foczka, podskakujÂąc bardzo radoÂśnie, nareszcie dotarÂła na betonowy taras domostwa wujka. Sprytnie wÂślizgnĂŞÂła siĂŞ przez delikatnie uchylone (prawdopodobnie pozostawione przez niepamiĂŞĂŚ) drzwi balkonowe i znalazÂła siĂŞ juÂż w ciepÂłych czterech Âścianach. Seel obrĂłciÂł siĂŞ w stronĂŞ podwĂłrza i pomachaÂł pÂłetwÂą do twojej osoby, bĂŞdÂącej jeszcze na mrozie. Pewnie chciaÂł zwrĂłciĂŚ uwagĂŞ, Âże dotarÂł szybciej od ciebie. Z czasem i ty dotarÂłeÂś do domu, w koĂącu doganiajÂąc swojego pupilka. Ten zaÂś byÂł wÂłasnie wycierany rĂŞcznikiem przez twojego wujka. Nie chciaÂł on pewnie, by Âśnieg stopniaÂł i zamoczyÂł mu caÂłÂą chaÂłupĂŞ.
- Kolacja na stole, Daniel. - rzekÂł opiekun, po czym rzuciÂł spojrzeniem na stĂłÂł w jadalni - Kanapki ci przygotowaÂłem. Mam nadziejĂŞ, Âże bĂŞdÂą tobie smakowaĂŚ.
Po tych sÂłowach wujek poÂłoÂżyÂł maÂłego Seela na podÂłodze. Ten zaÂś natychmiast pobiegÂł do swojej miski, by zjeÂśĂŚ podany posiÂłek. MiaÂł przygotowane specjalne danie, oparte o dÂługoletnie doÂświadczenie twojego wujka we wspĂłÂłpracy z wodnymi stworkami.
Salon, w ktĂłrym siĂŞ znajdowaÂłeÂś byÂł dosyĂŚ obszerny. ZnajdowaÂł siĂŞ tam sporych rozmiarĂłw telewizor oraz stĂłÂł z licznymi Âłakociami na poczĂŞstunek. Pod ÂścianÂą staÂły rĂłÂżne szafy, a miĂŞdzy dwoma z nich znajdowaÂła siĂŞ biblioteczka z okazaÂłym zbiorem ksiÂąÂżek. Z daleka moÂżna byÂło dostrzec takie napisy jak "encyklopedia", "przewodnik", czy "poradnik", a takÂże wiele rĂłÂżnych nazwisk autorĂłw. Niewykluczone, Âże tam mogÂło byĂŚ coÂś, co zawieraÂłoby informacje na temat twojego podopiecznego.
W pewnym momencie foczka zaczĂŞÂła ciebie ciÂągnÂąĂŚ za nogawkĂŞ swoim pyszczkiem. Prawdopodobnie chciaÂła ci przypomnieĂŚ o posiÂłku, ktĂłry czekaÂł na stole w jadalni.
- No dobra! - krzyknÂąÂł wujek - Ja siĂŞ zbieram do ÂłĂłÂżka. Mam nadziejĂŞ, Âże tym wszystkim siĂŞ najesz. Tobie zresztÂą teÂż radzĂŞ dosyĂŚ wczeÂśnie siĂŞ poÂłoÂżyĂŚ spaĂŚ. JeÂśli coÂś jeszcze chcesz ode mnie, to szybko, proszĂŞ, bo jestem juÂż zmĂŞczony.
MiaÂłeÂś w tym momencie ostatnio okazjĂŞ, by zadaĂŚ dziÂś opiekunowi waÂżne pytania, poniewaÂż jutro z samego rana miaÂłeÂś wyruszyĂŚ w swojÂą podrĂłÂż. W miĂŞdzyczasie Seel wcinaÂł dosyĂŚ Âłapczywie swoje jedzenie, jakoby miaÂło rzeczywiÂście zaraz mu umknÂąĂŚ.
---------------------------------------------------------------------------------
Wybacz, odpis niedÂługi, ale juÂż nie miaÂłem pomysÂłu, co ci jeszcze wsadziĂŚ, a nie chcĂŞ robiĂŚ zbyt duÂżego harmideru.