NIM SIÊ WE¬MIESZ DO CZYTANIA, UPRZEDZAM:
-JE¦LI NIE CZYTA£E¦ POPRZEDNIEGO PZG TO JEDYNIE BÊDZIESZ SOBIE WALIÆ SPOILERAMI!
-WYMAGANA JEST CHOCIA¯ POWIERZCHOWNA ZNAJOMO¦Æ TOMU DRUGIEGO POPRZEDNIEGO PZG!
-WIEM ¯E ROZDZIA£ TAKI SE ALE NA NI LEPSZEGO NIE BY£O MNIE STAÆ!
-TO TYLKO WYCINEK ROZDZIAÂŁU
--------------------------------
Tom I
RozdziaÂł LXIX - M
"Frezja TĂŞsknoty"

Od kiedy uda³o nam siê znaleŸÌ Elise a Power zdemolowa³ port min¹³ tydzieù. Elise wci¹¿ pozostawa³a w œpi¹czce a Power stara³ siê pogodziÌ pracê w PPD z codziennymi wizytami w szpitalu w celu dogl¹dania swojej siostry. Mnie zaœ drêczy³o sumienie, ¿e pomimo tego ¿e oni zrobili dla nas tak wiele, my nie jesteœmy w stanie zrobiÌ dla nich nic. Wci¹¿ pamiêtam wpis z jego dziennika, który podejrza³am gdy kilka dni temu, kiedy Power chyba przez nie uwagê, nie schowa³ go:
„Powoli zaczynam wÂątpiĂŚ w to, czy sÂłusznie ludzie nazywajÂą mnie bohaterem. Jakim cudem mam chroniĂŚ caÂły Âświat, skoro nie mogĂŞ ochroniĂŚ nawet wÂłasnej siostry? Jak mam tego dokonaĂŚ? Pomimo Âże codziennie sÂłyszĂŞ jaki to ze mnie dobry facet i jaki to silny jestem, tak naprawdĂŞ czujĂŞ siĂŞ sÂłaby i kruchy. MuszĂŞ pomĂłc Elise, muszĂŞ byĂŚ dla niej podporÂą i opokÂą ale…ale pĂłki co, sam nie wiem skÂąd mam wzi¹Ì si³ê by jej pomĂłc. Codziennie patrzĂŞ na jej Espeona, ktĂłry leÂży tĂŞsknie koÂło mojego ³ó¿ka i nie mogĂŞ siĂŞ pozbyĂŚ wraÂżenia Âże mogÂłem temu zapobiec. ÂŻe zostaÂła zgwaÂłcona z mojej winy.”
Moja rozmowa z nim sprzed kilku dni te¿ wci¹¿ mi rozbrzmiewa w g³owie za ka¿dym razem gdy na niego patrzê. Kto bêdzie twoj¹ podpor¹ gdy Elise zniknie? Kto wtedy bêdzie dawa³ ci si³ê? Patrz¹ na niego codziennie i pomimo tego ¿e siê uœmiecha i jest pe³en energii, to jest jednoczeœnie zmêczony i wykoùczony. Tak bardzo chcê coœ zmieniÌ ale nie wiem jak. Tak bardzo chcê móc coœ zrobiÌ!
-Melody, skup siĂŞ. – upomniaÂła mnie Mama. – Strzel chociaÂż jednÂą siĂłdemkĂŞ.
-Przepraszam. – odpowiedziaÂłam celujÂąc pistoletem w tarczĂŞ.
Sesja treningowa na strzelnicy posz³a mi Ÿle, cztery trafienia za cztery punkty, trzy trafienia za dwa, dwa strza³y poza tarczê i jeden strza³ za piêÌ punktów, podczas gdy moja mama trafia³a w siódemki, ósemki i dziewi¹tki. Po treningu na strzelnicy, obie posz³yœmy na sto³ówkê. O ile mojej Mamie dopisywa³ humor, to mnie niezbyt.
-Nie martw siĂŞ cĂłreczko. KaÂżdy ma prawo mieĂŚ raz na jakiÂś czas zÂły dzieĂą. BĂŞdzie lepiej. – pocieszyÂła mnie siadajÂąc naprzeciwko. Na jej tacy byÂły kubek z kawÂą i dwa kawaÂłki pizzy, ktĂłra byÂła dzisiejszym specjaÂłem. Na mojej jedynie puszka z sokiem pomaraĂączowym i mocno doprawiona zapiekanka. – NajwaÂżniejsze to nie myÂśleĂŚ o zÂłych wynikach.
-Pewnie masz racjĂŞ. – odpowiedziaÂłam niemrawo otwierajÂąc puszkĂŞ z sokiem.
-Hej, coÂś siĂŞ staÂło zÂłotko? – spytaÂła patrzÂąc na mnie troskliwie.
-Nie, wszystko gra. – odpowiedziaÂłam sztywno.
-Skoro tak twierdzisz, nie bĂŞdĂŞ ciĂŞ naciskaĂŚ. – stwierdziÂła wzruszajÂąc ramionami po czym z uÂśmiechem siĂŞgnĂŞÂła po jeden z kawaÂłkĂłw pizzy. – Smacznego.
Przyznaje, nastrój mia³am pod³y, im czêœciej widzia³am Powera tym bardziej nie mog³am siê na niczym skupiÌ wiêc wziê³am siê za swoj¹ zapiekankê. Przerwa koùczy³a siê za piêtnaœcie minut po której mia³am mieÌ trening powietrzny z moj¹ Mam¹ i Powerem. Niezbyt pewnie czu³am siê w powietrzu, wola³am byÌ na ziemi ale ¿e niekiedy bêdê zmuszona wznieœÌ siê w górê, to lepiej ¿ebym nie trzês³a portkami.
-Mamo. – zaczĂŞÂłam sama z siebie. – Za³ó¿my Âże jest chÂłopak ktĂłry ci siĂŞ podoba. Wiele dla ciebie zrobiÂł ale nie miaÂłaÂś mu jeszcze okazji podziĂŞkowaĂŚ. PrzeÂżywa on teraz trudny okres i boisz siĂŞ coÂś powiedzieĂŚ by go dodatkowo nie dobiĂŚ. Jak mu powiedzieĂŚ, Âże go kochasz?
Moja mama spojrzaÂła na mnie pytajÂącym wzrokiem z lekkim grymasem na twarzy ktĂłry wydawaÂł siĂŞ mĂłwiĂŚ „ No nieÂźle ”. Mars wziĂŞÂła Âłyk kawy ÂłapiÂąc siĂŞ za gÂłowĂŞ i spoglÂądajÂąc na mnie.
-A coÂś prostszego? – spytaÂła uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
-MAMO!
-JuÂż dobrze, juÂż, tak siĂŞ tylko wygÂłupiam. – przeprosiÂła chichoczÂąc po czym juÂż z powaÂżnÂą minÂą zaczĂŞÂła mĂłwiĂŚ. - Moim zdaniem powinnaÂś mu powiedzieĂŚ Âże zawsze ma w tobie podporĂŞ. Zadaniem kobiety jest wspieranie swoich partnerĂłw, zwÂłaszcza kiedy majÂą gorszy okres. Wiem Âże to co teraz powiem wyda ci siĂŞ gÂłupie ale tak to juÂż jest, gdy mĂŞÂżczyzna zawali coÂś waÂżnego w swoim Âżyciu to traci wiarĂŞ w siebie. Naszym zadaniem jest pomĂłc mu znĂłw w siebie uwierzyĂŚ i lepiej zrobiĂŚ to szybko. Im dÂłuÂżej facet pozostaje w doÂłku, tym trudniej potem go z niego wyciÂągn¹Ì.
-Acha. – odpowiedziaÂłam lekko zdezorientowana.
-Wstawaj kotku, czas na trening powietrzny. – rzuciÂła koĂączÂąc piĂŚ swojÂą kawĂŞ i biorÂąc pustÂą tacĂŞ pod pachĂŞ. Ja takÂże wstaÂłam i skoĂączyÂłam piĂŚ swĂłj sok, po czym obie puste tace oddaÂłyÂśmy wyrzuciÂłyÂśmy do kosza na puste tace.
A wiĂŞc tak to jest z tymi facetami. Jakby tak siĂŞ bliÂżej przyjrzeĂŚ to coÂś w tym jest. To chyba coÂś na wzĂłr instynktu macierzyĂąskiego. Tym lepiej rozumiem Powera w sytuacji w jakiej siĂŞ znalazÂł. Tak to zawsze mĂłgÂł liczyĂŚ na Elise gdy byÂło mu Âźle lecz teraz Elise jest ÂśpiÂączce i pomimo Âże nie chce nas zadrĂŞczaĂŚ, to przeÂżywa koszmar.
-Ej, cĂłreczko. – rzuciÂła cicho lecz radoÂśnie Mama jak szÂłyÂśmy na pole treningowe. – Wnuki byÂłyby mile widziane ale dopiero za jakieÂś piĂŞĂŚ lat, wiĂŞc wiesz…
-MAMO! No wiesz co?! Jak mogÂłaÂś o tym pomyÂśleĂŚ?! – wrzasnĂŞÂłam na niÂą odskakujÂąc na kilka centymetrĂłw. Sama myÂśl Âże ja i Power mielibyÂśmy dzieci sprawiaÂła Âże wariowaÂłam.
-Co? – spytaÂła rozkÂładajÂąc rĂŞce i uÂśmiechajÂąc siĂŞ – Ja tylko mĂłwiĂŞ jakie mam wymagania. Nic wiĂŞcej.
-Jak mogÂłaÂś pomyÂśleĂŚ Âże mogÂłabym od razu pĂłjœÌ z nim do ³ó¿ka! – dodaÂłam. – NaprawdĂŞ! Jaka matka pomyÂślaÂłaby tak o wÂłasnej cĂłrce?
-Oj juÂż dobrze mĂłj bÂąbelku, juÂż. – zaczĂŞÂła sÂłodko obejmujÂąc mnie od tyÂłu i caÂłujÂąc w policzek, koÂłyszÂąc siĂŞ lekko. – Mamusia przeplasia i obiecuje siĂŞ juÂż wiĂŞcej nie nabijaĂŚ.
-No…dobra. Za karĂŞ kupisz mi draÂże kokosowe.
-Dobrze dobrze. – odrzekÂła wystrzeliwujÂąc do przodu. - A teraz chodÂź, bo zaraz siĂŞ spóŸnimy. Nie chcemy chyba by twĂłj chÂłopak na ciebie czekaÂł, prawda?
-Nie…tak...moment...co!?
Mama tylko obejrzaÂła siĂŞ przez ramiĂŞ uÂśmiechajÂąc promiennie. SkÂąd ona wie Âże chodzi o Powera? Obie pobiegÂłyÂśmy na pole treningowe na ktĂłrym czekaÂł juÂż chÂłopak o granatowych wÂłosach spiĂŞtych w kucyka. PrzywitaliÂśmy siĂŞ. Najpierw zaczĂŞÂło siĂŞ od teorii ktĂłrÂą z wielkim zapaÂłem wygÂłosiÂła moja Mama. DziwiÂło mnie Âże na dzisiejszym treningu jesteÂśmy tylko ja i Power.
-Poniewa¿ Ryuuzetsu coœ wypad³o a Solo wci¹¿ le¿y w szpitalu, dzisiejszy trening przeprowadzimy we dwoje. Przywo³ajcie swoje Pokemony. Najpierw poÌwiczymy kilka podstawowych manewrów a potem weŸmiemy na warsztat korkoci¹g . W górê ludziska!
Power wyrzuciÂł w gĂłrĂŞ swĂłj Pokeball. Kula trzasnĂŞÂła otwierajÂąc siĂŞ i wypuszczajÂąc z siebie Latiosa na ktĂłrego szybo wsiadÂł. Gdy juÂż miaÂłam wyrzuciĂŚ w gĂłrĂŞ swĂłj Pokeball ze Staraptorem usÂłyszaÂłam gÂłos matki.
-Melody, dzisiaj nie polatasz sama. Dzisiaj poĂŚwiczymy manewry z pasaÂżerem. Melody, wskakuj na Latiosa. Potem siĂŞ zmienicie.
Spojrza³am na ch³opaków. Latios patrzy³ na mnie uœmiechaj¹c siê swoimi fioletowymi œlipiami a Power uœmiechaj¹c siê macha³ rêk¹. Z lekk¹ obaw¹ usiad³am za Powerem na grzbiet niebieskiego Latii. Lata³am ju¿ kiedyœ na Latias jako pasa¿erka, wiêc chwyci³am mocno za sierœÌ na grzbiecie, spodziewaj¹c siê silnego odrzutu przy starcie. Ku mojemu zdziwieniu, start by³ ³agodny i delikatny. Nie zauwa¿y³am nawet kiedy unieœliœmy siê w powietrze.
-Melody, obejmij mocno Powera w pasie, inaczej spadniesz. – skrytykowaÂła mnie matka kr¹¿¹c na swoim Staraptorze nad nami.
Z lekkim strachem i obawÂą objĂŞÂłam go w pasie przytulajÂąc siĂŞ do jego plecĂłw. Jego brzuch byÂł twardy, przez mundur mogÂłam wyczuĂŚ zarys jego miĂŞÂśni.
-Nie masz nic przeciwko, prawda? – spytaÂłam po chwili.
-To dla twojego bezpieczeĂąstwa, wiĂŞc nie mam o co siĂŞ przyczepiĂŚ. – odpowiedziaÂł smĂŞtnie.
Power i Latios zawsze wykonywali wszystkie polecenia bez wiĂŞkszych problemĂłw. Lecz przyszedÂł czas na korkociÂąg.
-Ok, wzleÌcie najwy¿ej jak siê da i zacznijcie spadaÌ wpadaj¹c w korkoci¹g. Z t¹ ró¿nic¹, ¿e macie ten korkoci¹g kontrolowaÌ tak, by ani wam ani pasa¿erowi nie sta³a siê krzywda. Gdy mnie miniecie, macie z tego korkoci¹gu wyjœÌ, zrobiÌ nawrót w moj¹ stronê i siê zatrzymaÌ. OK! Jedziemy.
Latios gwaÂłtownie wystrzeliÂł w gĂłrĂŞ. Zimno powietrze trzaskaÂło po policzkach a wÂłosy Powera ÂłopotaÂły na wietrze.
-Nie boisz siĂŞ? – spytaÂł gdy wznieÂśliÂśmy siĂŞ doœÌ wysoko.
-Z tobÂą? Niczego. – odpowiedziaÂłam wzmacniajÂąc uÂścisk. – JedÂźmy z tym koksem!
Power jedynie spojrza³ przez ramiê i uœmiechn¹³ siê.
-Latios! Do dzieÂła.
Po chwili poczu³am jak moje cia³o staje siê lekki. Zaczê³am spadaÌ w dó³. Mimo to, ¿e zwykle by³abym przera¿ona, to czujê tylko lekki strach. Dlaczego? Power zachowa³ kamienn¹ twarz i powoli zaczynaliœmy wirowaÌ spadaj¹c w dó³. Ma³a czarna kropka któr¹ by³a prawdopodobnie Staraptor mojej mamy powoli siê powiêksza³a.
-TRZYMAJ SIÊ! – rykn¹³ Power – ZARAZ BÊDZIEMY WYCHODZIÆ!
-DAJESZ!
Gdy tylko moja Mama mignĂŞÂła mi przed oczyma, poczuÂłam ostre szarpniĂŞcie najpierw w bok a potem do tyÂłu. Odruchowo mocniej siĂŞ przytuliÂłam do Powera by po chwili poczuĂŚ jak wylatujĂŞ ostro w powietrze lecz coÂś mnie chwyta i ponowne lÂądujĂŞ na grzbiecie Latii.
-Strasznie lekkaÂś. – rzuciÂł Power spoglÂądajÂąc na mnie przez ramiĂŞ i uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
-Dobrze, 15 minut przerwy. ÂŻebyÂście mi potem w powietrzu pawia nie puÂścili. – zarzÂądziÂła Mama. – Na ziemiĂŞ.
Latios w b³yskawicznym tempie znalaz³ siê nad ziemia, delikatnie zsiad³am z niego i usiad³am na pobliskiej ³awce, po chwili do³¹czy³ do mnie równie¿ i Power, podczas gdy Mama wykonywa³a jakiœ telefon. Zagadaj do niego! Dalej! Rusz siê dziewczyno! On tu korzenie zapuszcza!
-To…masz jakieÂś plany na wieczĂłr? – spytaÂłam nieÂśmiaÂło.
-IdĂŞ do szpitala a potem, nie wiem, moÂże pĂłjdĂŞ na piwo. W koĂącu dziÂś sobota. – odpowiedziaÂł patrzÂąc w ziemiĂŞ. No tak, sobota, jutro mamy wolne a sobota wieczĂłr to jedyny czas kiedy moÂże wypiĂŚ jakiÂś alkohol.
-A…mogĂŞ iœÌ z tobÂą? Do szpitala a potem skoczymy siĂŞ gdzieÂś rozerwaĂŚ.
-Pewnie. Elise siĂŞ ucieszy Âże ktoÂś jeszcze przyszedÂł. – odpowiedziaÂł smĂŞtnie.
-Ej, wszystko gra? – spytaÂłam szturchajÂąc go Âłokciem. - JesteÂś jakiÂś nieswĂłj.
-Tak, po prostu siĂŞ nie wyspaÂłem, to wszystko. – skÂłamaÂł przecierajÂąc oczy.
SkÂąd wiedziaÂłam Âże kÂłamie? To byÂło widaĂŚ na kilometr. On byÂł wykoĂączony psychicznie. PotrzebowaÂł rozrywki, czegoÂś dziĂŞki czemu o tym wszystkim zapomni. Gdy mĂŞÂżczyzna zawali coÂś waÂżnego w swoim Âżyciu to traci wiarĂŞ w siebie. Naszym zadaniem jest pomĂłc mu znĂłw w siebie uwierzyĂŚ. Tak zrobiĂŞ Mamo.
-Dobra. To po wizycie w szpitalu pĂłjdziemy moÂże na molo na diabelski mÂłyn, co ty na to? – spytaÂłam weselej trÂącajÂąc go ramieniem.
-Jasne, czemu nie. – odpowiedziaÂł znĂłw bez entuzjazmu.
-Dobra, chodÂź, czas na moje ĂŚwiczenia. – rzuciÂła wstajÂąc po czym chwyciÂłam go za dÂłonie i zaczĂŞÂłam go ciÂągn¹Ì ÂśmiejÂąc siĂŞ. – Rozchmurz siĂŞ, proszĂŞ, chociaÂż na chwilĂŞ.
-Postaram siĂŞ. – odpowiedziaÂł wstajÂąc niechĂŞtnie.
WypuÂściÂłam swojÂą Staraptor z Pokeballa i oboje natychmiast na niÂą wsiedliÂśmy. TrochĂŞ siĂŞ baÂłam Âże gdy Power mnie obejmie w tali zacznie mi odbijaĂŚ, lecz okazaÂło siĂŞ Âże obawy byÂły bezzasadne. Jego dotyk byÂł miÂły, delikatny i ciepÂły, a takÂże mocny i wytrzymaÂły zarazem. StaraÂłam siĂŞ jak najbardziej skupiĂŚ i uwaÂżaĂŚ na manewry, lecz jego obecnoœÌ za mnÂą i fakt Âże obejmowaÂł mnie w tali… jakoÂś mi nie pomagaÂł.
-Dobrze. Melody, korkociÂąg i koĂączymy na dzisiaj. – zarzÂądziÂła Mars.
-SiĂŞ robi! Staraptor! Lecimy!
Wznieœliœmy siê wysoko w górê. Wci¹¿ mi w g³owie dzwoni³y instrukcje Mamy. WzleÌcie najwy¿ej jak siê da i zacznijcie spadaÌ wpadaj¹c w korkoci¹g. Z t¹ ró¿nic¹, ¿e macie ten korkoci¹g kontrolowaÌ tak, by ani wam ani pasa¿erowi nie sta³a siê krzywda. Gdy mnie miniecie, macie z tego korkoci¹gu wyjœÌ, zrobiÌ nawrót w moj¹ stronê i siê zatrzymaÌ. Dobra. Jesteœmy doœÌ wysoko.
-Gotowy? – spytaÂłam.
-No. – odpowiedziaÂł smĂŞtnie.
Pomimo Âże oczekiwaÂłam czegoÂś innego, to musiaÂłam siĂŞ zadowoliĂŚ takÂą odpowiedziÂą.
-Dobra, no to jazda. Staraptor! KorkociÂąg!
Staraptor zluzowa³ wszystkie miêsnie pozwalaj¹c na swobodny spadek w dó³. Na przedzie by³o zupe³nie inaczej ani¿eli jako pasa¿er. Wszystko woko³o wirowa³o a góra miesza³a siê wci¹¿ z do³em. Macie ten korkoci¹g kontrolowaÌ tak, by ani wam ani pasa¿erowi nie sta³a siê krzywda. Gdy mnie miniecie, macie z tego korkoci¹gu wyjœÌ, zrobiÌ nawrót w moj¹ stronê i siê zatrzymaÌ. Gdy minê Mamê mam wyjœÌ, zrobiÌ nawrót i siê zatrzymaÌ. Zaczê³am wyszukiwaÌ szaro-rudej kropki która oznacza³a moj¹ Mamê na jej Staraptorze. I jest. Wypatrzy³am j¹. Skoncentrowa³am na niej wzrok i czeka³am na moment, w którym bêdziemy na równym poziomie, by wiedzieÌ kiedy wydaÌ komendê wyjœcia z korkoci¹gu.
-STARAPTOR! WYCHODZIMY!
Ptak skrêci³ ostro w prawo wznosz¹c siê do góry i robi¹c wielki nawrót w stronê drugiego Staraptora. Gdy byliœmy doœÌ blisko, Pokemon delikatnie zacz¹³ zwalniaÌ a¿ zwolni³ ca³kowicie.
-Brawo. Bardzo Âładnie. – pochwaliÂła nas lÂądujÂąc na ziemi i zsiadajÂąc z gracjÂą ze swojego Staraptora. – No, to chyba wszystko jeÂśli chodzi o dzisiejszy trening. Acha, Power, masz jutro wpaœÌ do Yellow na zmianĂŞ opatrunkĂłw, pamiĂŞtaj.
-Dobrze dobrze. – odpowiedziaÂł krzyÂżujÂąc rĂŞce.
-No, bawcie siĂŞ zdrowo i z gÂłowÂą. – dodaÂła puszczajÂąc do mnie oczko oraz odwoÂłujÂąc swojego pokemona by nastĂŞpnie siĂŞ z nami poÂżegnaĂŚ. –Czó³ko!
-To co? CoÂś zjemy i idziemy, nie? – spytaÂłam odwoÂłujÂąc swojego Staraptora.
-Wiesz co, ja sobie chyba dzisiaj odpuszczĂŞ zabawĂŞ i pĂłjdĂŞ wczeÂśniej spaĂŚ. – odpowiedziaÂł ziewajÂąc i drapiÂąc siĂŞ po gÂłowie. – WezmĂŞ tylko coÂś do picia , odbiorĂŞ od Yellow Umbreona i pĂłjdziemy do szpitala.
-Ja po niego pĂłjdĂŞ. – zaproponowaÂłam uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
-Serio?
-Pewnie. Spotkamy siĂŞ przed fontannÂą.
-Dobrze.
Umbreon byÂł od rana na kontroli i jakichÂś badaniach a Âże naszÂą druÂżynÂą zajmowaÂła siĂŞ Yellow, wiĂŞc nie powinno byĂŚ problemu z odebraniem Umbreona.
-CzeœÌ Yellow. – powitaÂłam jÂą wchodzÂąc do jej gabinetu. Umbreon ktĂłry leÂżaÂł u jej stĂłp poderwaÂł siĂŞ i podbiegÂł do mnie ÂłaszÂąc siĂŞ merdajÂąc szczĂŞÂśliwie ogonem. KlĂŞknĂŞÂłam i zaczĂŞÂłam go szarpaĂŚ mocno za policzki. – No czeœÌ ty maÂły zbĂłju ty!
-CzeœÌ Melody. – powitaÂła mnie chÂłodno blondyna siedzÂąc za biurkiem i ÂłypiÂąc na mnie przez okulary. - Skoro juÂż tu jesteÂś moÂżesz go zabraĂŚ. Power nie raczyÂł siĂŞ chyba po niego pofatygowaĂŚ.
-Jeny, Yellow, naprawdĂŞ, po tobie ostatniej siĂŞ tego spodziewaÂłam. Wiesz co on teraz przechodzi.
-Tak, wiem i dobrze go rozumiem ale musi siê wzi¹Ì w garœÌ.
-Postaram siĂŞ go jakoÂś wyciÂągn¹Ì z tego doÂłka. – odpowiedziaÂłam wstajÂąc. – DziĂŞki i miÂłego weekendu.
-Tak, wzajemnie. – rzuciÂła wracajÂąc do czytania kart pacjentĂłw na biurku.
-ChodÂź idziemy do pana. – rzuciÂłam wesoÂło do Umbreona otwierajÂąc drzwi. Pokemon radoÂśnie przez nie wyskoczyÂł a ja zaraz za nim wyszÂłam i zamknĂŞÂłam drzwi. W drodze nad fontannĂŞ stojÂącÂą przed wejÂściem do Centrali, Umbreon wesoÂło podskakiwaÂł i dreptaÂł. Gdy zaszliÂśmy nad fontannĂŞ, Powera jeszcze nie byÂło wiĂŞc usiadÂłam na Âławce przed fontannÂą. Umbreon rĂłwnieÂż usiadÂł obok mnie i zacz¹³ siĂŞ we mnie smutno wpatrywaĂŚ.
-Spokojnie, twĂłj Pan zaraz przyjdzie. – rzuciÂłam gÂłaszczÂąc go po gÂłowie. Jego ¿ó³te Âślipia byÂły Âżywe i bÂłyszczaÂły. – Ten twĂłj Pan, same z nim kÂłopoty co? Ale mimo to go kochasz, co nie?
Pokemon potwierdziÂł to uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
-Ech... ty teÂż siĂŞ martwisz co z Elise i Espeon, prawda? – spytaÂłam wzdychajÂąc. Pokemon kiwn¹³ zgodnie gÂłowÂą. – Ja teÂż. Tak samo twĂłj Pan. Wci¹¿ o niej myÂśli i nie daje sobie chwili wytchnienia. Zwykle podziwiam jego upĂłr ale tym razem bardziej mnie on martwi. JeÂśli dalej bĂŞdzie siĂŞ tak zadrĂŞczaÂł to siĂŞ zajedzie. MuszĂŞ znaleŸÌ jakiÂś sposĂłb by siĂŞ zrelaksowaÂł i odpocz¹³. – dodaÂłam zaciskajÂąc palce na kolanach. – MuszĂŞ.
Po chwili w drzwiach Centrali pojawiÂł siĂŞ chÂłopak z granatowym kucem i smĂŞtnÂą minÂą. Umbreon od razu podbiegÂł do swojego Pana skaczÂąc radoÂśnie.
-A Espeon nie zabierasz? – spytaÂłam lekko zdziwiona brakiem fioletowego Pokemona.
-ÂŚpi sobie w Pokeballu ale nie chcĂŞ jej budziĂŚ. – odpowiedziaÂł gÂłaszczÂąc Pokemona po gÂłowie. – ChodÂźmy.
Ze wzglêdu ¿e Power nie by³ zbyt lubiany na mieœcie z powodu zdemolowanego portu, poruszaliœmy siê bocznymi uliczkami by po pó³ godzinie dotrzeÌ do szpitala w którym le¿a³a Elise. Z racji ¿e do tej pory nie mia³am czasu na odwiedziny u Elise. Po chwili stanêliœmy przed drzwiami.
-To tutaj. – oznajmiÂł chwytajÂąc za klamkĂŞ.
Drzwi siê otworzy³y. Sala na której le¿a³a Elise by³a ma³a. £ó¿ko, okno, urz¹dzenia do monitoringu organizmu i szafka nocna na której sta³ szklany flakon z dwiema œnie¿nobia³ymi frezjami. Power podszed³ do ³ó¿ka chwytaj¹c swoj¹ siostrê za d³où i mocno j¹ œciskaj¹c. Pierwszy raz widzia³am Elise z bliska. Nierówno obciête czarne w³osy, blada skóra i twarz bez ¿adnego wyrazu. Jak i manekina. Oddycha³a spokojnie i powoli. Ten widok mnie przera¿a³. Elise zawsze by³a uœmiechniêta i ¿ywa, jej twarz nigdy nie przybra³a takiego wyrazu jak teraz. To by³o straszne.
-JeÂśli siĂŞ boisz moÂżesz poczekaĂŚ przed salÂą. – powiedziaÂł nagle ze wzrokiem wlepionym w jej twarz. – Elise i tak siĂŞ cieszy z twoich odwiedzin. Jestem tego pewny.
Co zrobiĂŚ? ChcĂŞ mu ulÂżyĂŚ ale… ten widok mnie przeraÂża.
-Nie. – odpowiedziaÂłam chwytajÂąc go za dÂłoĂą. – ZostanĂŞ.
-ÂŚmieszne. – zacz¹³. – Do tej pory to zawsze ja lÂądowaÂłem w szpitalu. Teraz nastÂąpiÂło odwrĂłcenie stron. Tyle Âże ona wiedziaÂła o robiĂŚ. A ja nie wiem.
-Wiesz wiesz. – pocieszyÂłam go. – Musisz to tylko sobie przypomnieĂŚ. Pozatym… na pewno cieszy siĂŞ Âże ktoÂś przynosi jej codziennie kwiaty. – dodaÂłam spoglÂądajÂąc na frezje.
-To nie ja. Dzisiaj to Mars je przyniosÂła. WidaĂŚ musiaÂła juÂż byĂŚ u niej z wizytÂą. – odpowiedziaÂł. – Frezje to jej ulubione kwiaty, tylko one rosÂły w okolicach Twinleaf, zawsze bawiliÂśmy siĂŞ na ³¹kach gdzie rosÂło ich na pĂŞczki. Gdy nastÂąpiÂło Kosmiczne Ciemno*, Frezje przestaÂły rosn¹Ì, Elise pÂłakaÂła za nimi chyba kilka godzin. Wtedy Âżadne z nas nie marzyÂło by byĂŚ w PPD. MoÂże dlatego podÂświadomie kupiÂłem jej wÂłaÂśnie Frezje, by przypominaÂły mi o czasie, kiedy ÂżyliÂśmy jeszcze tak beztrosko.
-Wszystko gra? – spytaÂłam wzmacniajÂąc uÂścisk.
-Tak, znowu zacz¹³em siĂŞ rozklejaĂŚ. Przepraszam. – odpowiedziaÂł wzdychajÂąc. Wci¹¿ wpatrywaÂł siĂŞ w Elise wzrokiem peÂłnym bĂłlu i smutku. Oni majÂą o tyle trudniej, bo nie mieli nigdy rodzicĂłw ktĂłrzy by siĂŞ o nich zatroszczyli, nie poczuli czym jest matczyna miÂłoœÌ, mieli tylko siebie, dlatego to tak boli. Dla nich, jesteÂśmy ich rodzinÂą. Dlatego naszym zadaniem w tej tragedii, bĂŞdzie im pomĂłc wrĂłciĂŚ do normalnoÂści na tyle, na ile to moÂżliwe. MuszÂą mieĂŚ w nas oparcie i schronienie. Mama miaÂła wtedy racjĂŞ. To bĂŞdzie ich boleĂŚ jeszcze dÂługo po tym gdy Elise wrĂłci do zdrowia ale nie moÂżemy pozwoliĂŚ by borykali siĂŞ z tym sami. Musimy im pomĂłc. Power juÂż i tak dÂźwiga zbyt duÂże brzemiĂŞ na swoich barkach. ChcĂŞ go chociaÂż trochĂŞ odci¹¿yĂŚ. ChociaÂż minimalnie.
-Mam nadziejĂŞ Âże wkrĂłtce siĂŞ obudzisz Elise. – zacz¹³ uÂśmiechajÂąc siĂŞ smutno. – A wtedy pomogĂŞ ci stan¹Ì na nogi. ZnĂłw bĂŞdziemy normalnÂą rodzinÂą. ObiecujĂŞ.
-MogĂŞ z niÂą porozmawiaĂŚ? – spytaÂłam. Power kiwn¹³ zgodnie z gÂłowÂą puszczajÂąc mojÂą oraz jej dÂłoĂą i robiÂąc kilka krokĂłw w tyÂł. PodeszÂłam do niej i uÂścisnĂŞÂłam jej dÂłoĂą. ByÂła sucha i doœÌ chÂłodna.
-Hej, Elise. Tu Melody. – zaczĂŞÂłam cicho. - Mam nadziejĂŞ Âże wkrĂłtce siĂŞ wybudzisz. TwĂłj brat nie moÂże przestaĂŚ siĂŞ zamartwiaĂŚ o ciebie. CaÂły czas o tobie myÂśli, troszczy siĂŞ o ciebie bardziej aniÂżeli pierwszy lepszy chÂłopak. SzczĂŞÂściara z ciebie Âże masz kogoÂś kto siĂŞ tak o ciebie troszczy, chodzÂące Âżywe srebro. – ciÂągnĂŞÂłam uÂśmiechajÂąc siĂŞ delikatnie, wpatrujÂąc siĂŞ w jej zamkniĂŞte teraz oczy. – Mam nadziejĂŞ Âże niedÂługo siĂŞ przebudzisz. Smutno i cicho nam bez ciebie. Wracaj do nas prĂŞdko.
Po tych s³owach oboje wyszliœmy z Sali i wspólnie zdecydowaliœmy ¿e nie mamy na nic wiêcej si³y, wiêc poszliœmy do Centrali. Power wydawa³ siê byÌ w o wiele lepszym nastroju ni¿ by³ przed wizyt¹ w szpitalu. Nim siê obejrzeliœmy, nasta³ wieczór. Power zamkn¹³ siê w pokoju ch³opców a ja skoùczy³am braÌ prysznic, ubra³am siê i wesz³am do pokoju dziewcz¹t.
-No no, sÂłyszaÂłam Âże nieÂźle sobie poczynasz z Rivalsem. – oznajmiÂła le¿¹ca na swoim ³ó¿ku Ryuuzetsu ktĂłra szczerzyÂła siĂŞ w moim kierunku. Jej Houndoom leÂżaÂł przy jej ³ó¿ku rozciÂągniĂŞty na ca³¹ dÂługoœÌ. – MuszĂŞ przyznaĂŚ Âże caÂłkiem nieÂźle sobie z nim radzisz.
-Nie wiem o czym mĂłwisz. – odpowiedziaÂłam siadajÂąc na swoim ³ó¿ku. Espeon Elise leÂżaÂła skulona na ³ó¿ku swojej pani. – Po prostu rozmawiamy ze sobÂą, jak to przyjaciele z druÂżyny.
-Taaa, jasne. – jĂŞknĂŞÂła biaÂłowÂłosa siadajÂąc i wpatrujÂąc siĂŞ we mnie z uÂśmieszkiem. Jej czerwone oczy wwiercaÂły siĂŞ we mnie. – Wiesz Âże mnie nie okÂłamiesz, prawda?
-Tak, wiem. – odpowiedziaÂłam niechĂŞtnie. Prawda, ten cholerny naturalny zmysÂł wykrywajÂący kÂłamstwa czasami doprowadzaÂł mnie do szewskiej pasji. – Ale nic miĂŞdzy nami nie ma, ja po prostu chcĂŞ mu pomĂłc i tyle.
CzarnoskĂłra zaczĂŞÂła siĂŞ jeszcze bardziej szczerzyĂŚ a ja jedynie skrzyÂżowaÂłam rĂŞce na piersi i udaÂłam Âże patrzĂŞ na Espeona.
-Kochasz go, co? – spytaÂła nagle szczerzÂąc siĂŞ zÂłowieszczo.
-NIGDY W ÂŻYCIU! – odpowiedziaÂłam natychmiast nadymajÂąc siĂŞ.
-KÂłamczucha! – zakrzyknĂŞÂła Ryuu wytykajÂąc mnie palcem.
-Nawet jeÂśli, to nic ci do tego! – odpowiedziaÂłam wÂściekÂła.
-Spokojnie diablico, spokojnie, tylko sobie ÂżartujĂŞ. – rzuciÂła znĂłw kÂładÂąc siĂŞ na swoim ³ó¿ku. – Powodzenia, ten chÂłopak zasÂługuje na chwilĂŞ wytchnienia po tej lawinie nieszczêœÌ jaka go spotkaÂła.
-Ech, chyba pĂłjdĂŞ mu powiedzieĂŚ dobranoc. – pomyÂślaÂłam na gÂłos wstajÂąc.
-IdÂź, idÂź, pocaÂłuj go na dobranoc. – zaszydziÂła Ryuu szczerzÂąc siĂŞ.
-Phi! Po prostu jesteÂś zazdrosna Âże ja kogoÂś znalazÂłam i tyle. – odpowiedziaÂłam nadymajÂąc siĂŞ i podchodzÂąc do drzwi.
-Ej rudzielcu! – zakrzyczaÂła Ryuu. – Powodzenia.
Pomimo ¿e siê k³ócimy i czasami nie mo¿emy siebie znieœÌ, to jednak Ryuuzetsu to równa dziewucha.
-DziĂŞki Ryuu. – podziĂŞkowaÂłam wychodzÂąc. Im bliÂżej podchodziÂłam do pokoju chÂłopcĂłw tym szybciej moje serce waliÂło i mocniej siĂŞ denerwowaÂłam. Koniec koĂącĂłw, zapukaÂłam do drzwi.
-WkroczyĂŚ! – odpowiedziaÂł gÂłos zza drzwi.
JeÂśli odpowiedÂź byÂła inna aniÂżeli „WejœÌ” albo „ProszĂŞ” oznaczaÂło to Âże Power miaÂł dobry humor. WeszÂłam do Âśrodka. Power leÂżaÂł na swoim ³ó¿ku z poduszkÂą na gÂłowie, Umbreon zaÂś dreptaÂł w swoim koszu ubijajÂąc chyba koc do spania.
-O co chodzi? – spytaÂł zabierajÂąc poduszkĂŞ z gÂłowy i siadajÂąc na ³ó¿ku.
-Nic – odrzekÂłam uÂśmiechajÂąc siĂŞ i zagarniajÂąc wÂłosy za ucho. – ChciaÂłam tylko powiedzieĂŚ dobranoc.
-Wiesz Melody. ChciaÂłbym ci podziĂŞkowaĂŚ. – zacz¹³ nagle. – Wiem Âże to co mĂłwiÂłaÂś do Elise kierowaÂłaÂś teÂż poÂśrednio do mnie i… i dziĂŞkujĂŞ.
-ÂŻaden problem. – odpowiedziaÂłam. ZnĂłw krĂŞpujÂąca cisza. Co jest dziewczyno? Czemu nic nie gadasz?! MÓW COÂŚ, ZAGADAJ DO NIEGO! UsiadÂłam na ³ó¿ku obok niego. – PamiĂŞtasz gdy siĂŞ ciebie pytaÂłam o to, kto jest twojÂą podporÂą?
Power spuœci³ g³owê w dó³ zak³adaj¹c rêce na szyjê.
-Tak. Wci¹¿ nie znam odpowiedzi.
Mam szansĂŞ! Powiedz to! Teraz!
-To wysÂłuchaj mnie teraz! – zaczĂŞÂłam ostro. – Nie chcĂŞ dÂłuÂżej tylko staĂŚ z boku i patrzeĂŚ jak sam musisz sobie ze wszystkim radziĂŚ! ChcĂŞ ci choĂŚ trochĂŞ pomĂłc nieœÌ ten ciĂŞÂżar jaki dÂźwigasz kaÂżdego dnia na swoich barkach! – Power wyprostowaÂł siĂŞ i zacz¹³ siĂŞ we mnie wpatrywaĂŚ. CzuÂłam jak jego wzrok, pomimo Âże delikatny, wwierca siĂŞ we mnie i sprawia Âże moje gardÂło wysycha. ZamknĂŞÂłam wiĂŞc oczy. - ZrobiÂłeÂś doœÌ i zasÂługujesz na chwilĂŞ wytchnienia. Nie chcĂŞ byĂŚ tylko przyjació³kÂą z druÂżyny! ChcĂŞ staĂŚ siĂŞ twojÂą podporÂą! ChcĂŞ pomĂłc ci nieœÌ ten ciĂŞÂżar, jakkolwiek ciĂŞÂżki by nie byÂł. Kocham ciĂŞ Power, dlatego proszĂŞ, pozwĂłl mi staĂŚ siĂŞ twojÂą podporÂą!
ÂŚwietnie, koniec, pozamiatane. Na 100 % mnie znienawidzi. ZawaliÂłaÂś maÂła. PiĂŞknie.
-Melody… doceniam to co powiedziaÂłaÂś i to co do mnie czujesz ale… nie mogĂŞ na to pozwoliĂŚ. – odpowiedziaÂł stanowczo. – Nikt nie powinien nieœÌ brzemienia Nexusa prĂłcz mnie. PracujĂŞ tu niecaÂłe dwa lata a mimo to widziaÂłem ile zÂła jest na tym Âświecie. GwaÂłty, morderstwa, porwania, samobĂłjstwa, wszystko to tyczy siĂŞ i ludzi i PokemonĂłw. W ciÂągu tych dwĂłch lat, musiaÂłem wycierpieĂŚ i zobaczyĂŚ wiĂŞcej aniÂżeli niektĂłrzy ludzi w caÂłym swoim Âżyciu. Sama myÂśl Âże ktoÂś jeszcze z moich najbliÂższych albo znajomych miaÂł przechodziĂŚ razem ze mnÂą przez to piekÂło jest nie do pomyÂślenia. Nie pozwolĂŞ na to by ktokolwiek ucierpiaÂł z mojego powodu. Czy to bĂŞdzie ktoÂś mi bliski czy pierwsza lepsza osoba z ulicy. Nie pozwolĂŞ.
W jego sÂłowach byÂło ziarno prawdy. Jak wszyscy pracujemy tu prawie dwa lata, tak wszystkie nasze sprawy byÂły mocno pomotane. ZgwaÂłcona na ÂśmierĂŚ Lucario i cudem wyratowana Riolu Powera, Scyther ktĂłry z rozkazu wÂłasnego trenera go poĂŚwiartowaÂł, porwanie Isabel tylko dlatego Âże zna Powera a na koniec ÂśmierĂŚ Stevena, ktĂłry ochraniajÂąc Powera umarÂł na straszliwy nowotwĂłr wywoÂłany Falami Sigma. WokoÂło niego nieszczĂŞÂścia i to w duÂżej mierze z jego powodu, pomimo Âże jedyne co zrobiÂł to… siĂŞ urodziÂł. Nikt nie powinien nieœÌ brzemienia Nexusa prĂłcz mnie.
-Rivals, posÂłuchaj mnie teraz! – ryknĂŞÂłam ostro chwytajÂąc go za koszulĂŞ. – Mam w nosie kim jesteÂś i co masz do zrobienia! Nie mam zamiaru patrzeĂŚ jak ktoÂś mi bliski cierpi! PomogĂŞ ci jak tylko bĂŞdĂŞ mogÂła! Czy ci siĂŞ to podoba czy nie! Kocham ciĂŞ i cokolwiek nie zrobisz czy powiesz nie zmieniĂŞ zdania! – powiedziaÂłam ostro po czym zÂłoÂżyÂłam na jego ustach gorÂący pocaÂłunek. MiaÂłam w nosie to co uwaÂżaÂł. Przekonam go Âże siĂŞ myli! Jego usta smakowaÂły pomaraĂączÂą.
-Melody! Starczy! – rykn¹³ przerywajÂąc pocaÂłunek i chwytajÂąc mnie za nadgarstki dÂłoni oraz gwaÂłtownie przypinajÂąc do podÂłogi – Nie pozwolĂŞ byÂś zmarnowaÂła sobie ze mnÂą Âżycie!
-WolĂŞ zmarnowaĂŚ Âżycie u twojego boku aniÂżeli ÂżyĂŚ szczĂŞÂśliwie z kimkolwiek innym! – dokrzyczaÂłam wÂściekle z zamiarem zrzucenia go z siebie lecz po chwili poczuÂłam na policzkach mokre krople. PÂłakaÂł.
-Melody… jesteÂś taka tĂŞpa. – wyszlochaÂł po czym zluzowaÂł uÂścisk na moich nadgarstkach.
Nareszcie do niego dotarÂłam. Nareszcie mi siĂŞ udaÂło przebiĂŚ przez tÂą jego twardÂą skorupĂŞ. UsiadÂłam prĂŞdko, przytuliÂłam go do siebie i zaczĂŞÂłam caÂłowaĂŚ delikatnie. Po kilku minutach zacz¹³ odwzajemniaĂŚ pocaÂłunki obejmujÂąc mnie w talii. Nie wiem ile trwaÂło nim siĂŞ od siebie odkleiliÂśmy, wiem Âże zasnĂŞliÂśmy objĂŞci. ObudziÂłam siĂŞ nad ranem. LeÂżeliÂśmy na jego ³ó¿ku przykryci kocem. Pomimo Âże spodziewaÂłam siĂŞ Âże zrobimy „To”, nie staÂło siĂŞ nic. Z jednej strony byÂłam rozczarowana a z drugiej szczĂŞÂśliwa, bo gdy zobaczyÂłam jak zasn¹³, caÂła zÂłoœÌ zniknĂŞÂła tak szybko jak siĂŞ pojawiÂła. LeÂżaÂł wtulony we mnie, oddychaÂł spokojnie a jego twarz byÂła taka wyciszona i spokojna, nie byÂła taka chyba od bodajÂże pó³ roku. MieliÂśmy siĂŞ zebraĂŚ na trening ale… miaÂłam to w nosie. Niech Âśpi, niech odpoczywa. Potrzebuje tego.

---------------------------------------------------------------------------
PZG bĂŞdzie siĂŞ pojawiaĂŚ na DeviantArcie oraz Fanfiction.Net.

[ Dodano: 25 PaÂździernik 12, 19:48 ]
GDY NASTANIE DZIEÑ 25.02.2013 PROSZÊ O ZAMKNIÊCIE/PRZENIESIENIE DO ARCHIWUM/USUNIÊCIE!

[DominLoL]

NIM SIÊ WE¬MIESZ DO CZYTANIA, UPRZEDZAM:
-JE¦LI NIE CZYTA£E¦ POPRZEDNIEGO PZG TO JEDYNIE BÊDZIESZ SOBIE WALIÆ SPOILERAMI!
-WYMAGANA JEST CHOCIA¯ POWIERZCHOWNA ZNAJOMO¦Æ TOMU DRUGIEGO POPRZEDNIEGO PZG!
-WIEM ¯E ROZDZIA£ TAKI SE ALE NA NI LEPSZEGO NIE BY£O MNIE STAÆ!
-TO TYLKO WYCINEK ROZDZIAÂŁU
--------------------------------
Tom I
RozdziaÂł LXIX - M
"Frezja TĂŞsknoty"

Od kiedy uda³o nam siê znaleŸÌ Elise a Power zdemolowa³ port min¹³ tydzieù. Elise wci¹¿ pozostawa³a w œpi¹czce a Power stara³ siê pogodziÌ pracê w PPD z codziennymi wizytami w szpitalu w celu dogl¹dania swojej siostry. Mnie zaœ drêczy³o sumienie, ¿e pomimo tego ¿e oni zrobili dla nas tak wiele, my nie jesteœmy w stanie zrobiÌ dla nich nic. Wci¹¿ pamiêtam wpis z jego dziennika, który podejrza³am gdy kilka dni temu, kiedy Power chyba przez nie uwagê, nie schowa³ go:
„Powoli zaczynam wÂątpiĂŚ w to, czy sÂłusznie ludzie nazywajÂą mnie bohaterem. Jakim cudem mam chroniĂŚ caÂły Âświat, skoro nie mogĂŞ ochroniĂŚ nawet wÂłasnej siostry? Jak mam tego dokonaĂŚ? Pomimo Âże codziennie sÂłyszĂŞ jaki to ze mnie dobry facet i jaki to silny jestem, tak naprawdĂŞ czujĂŞ siĂŞ sÂłaby i kruchy. MuszĂŞ pomĂłc Elise, muszĂŞ byĂŚ dla niej podporÂą i opokÂą ale…ale pĂłki co, sam nie wiem skÂąd mam wzi¹Ì si³ê by jej pomĂłc. Codziennie patrzĂŞ na jej Espeona, ktĂłry leÂży tĂŞsknie koÂło mojego ³ó¿ka i nie mogĂŞ siĂŞ pozbyĂŚ wraÂżenia Âże mogÂłem temu zapobiec. ÂŻe zostaÂła zgwaÂłcona z mojej winy.”
Moja rozmowa z nim sprzed kilku dni te¿ wci¹¿ mi rozbrzmiewa w g³owie za ka¿dym razem gdy na niego patrzê. Kto bêdzie twoj¹ podpor¹ gdy Elise zniknie? Kto wtedy bêdzie dawa³ ci si³ê? Patrz¹ na niego codziennie i pomimo tego ¿e siê uœmiecha i jest pe³en energii, to jest jednoczeœnie zmêczony i wykoùczony. Tak bardzo chcê coœ zmieniÌ ale nie wiem jak. Tak bardzo chcê móc coœ zrobiÌ!
-Melody, skup siĂŞ. – upomniaÂła mnie Mama. – Strzel chociaÂż jednÂą siĂłdemkĂŞ.
-Przepraszam. – odpowiedziaÂłam celujÂąc pistoletem w tarczĂŞ.
Sesja treningowa na strzelnicy posz³a mi Ÿle, cztery trafienia za cztery punkty, trzy trafienia za dwa, dwa strza³y poza tarczê i jeden strza³ za piêÌ punktów, podczas gdy moja mama trafia³a w siódemki, ósemki i dziewi¹tki. Po treningu na strzelnicy, obie posz³yœmy na sto³ówkê. O ile mojej Mamie dopisywa³ humor, to mnie niezbyt.
-Nie martw siĂŞ cĂłreczko. KaÂżdy ma prawo mieĂŚ raz na jakiÂś czas zÂły dzieĂą. BĂŞdzie lepiej. – pocieszyÂła mnie siadajÂąc naprzeciwko. Na jej tacy byÂły kubek z kawÂą i dwa kawaÂłki pizzy, ktĂłra byÂła dzisiejszym specjaÂłem. Na mojej jedynie puszka z sokiem pomaraĂączowym i mocno doprawiona zapiekanka. – NajwaÂżniejsze to nie myÂśleĂŚ o zÂłych wynikach.
-Pewnie masz racjĂŞ. – odpowiedziaÂłam niemrawo otwierajÂąc puszkĂŞ z sokiem.
-Hej, coÂś siĂŞ staÂło zÂłotko? – spytaÂła patrzÂąc na mnie troskliwie.
-Nie, wszystko gra. – odpowiedziaÂłam sztywno.
-Skoro tak twierdzisz, nie bĂŞdĂŞ ciĂŞ naciskaĂŚ. – stwierdziÂła wzruszajÂąc ramionami po czym z uÂśmiechem siĂŞgnĂŞÂła po jeden z kawaÂłkĂłw pizzy. – Smacznego.
Przyznaje, nastrój mia³am pod³y, im czêœciej widzia³am Powera tym bardziej nie mog³am siê na niczym skupiÌ wiêc wziê³am siê za swoj¹ zapiekankê. Przerwa koùczy³a siê za piêtnaœcie minut po której mia³am mieÌ trening powietrzny z moj¹ Mam¹ i Powerem. Niezbyt pewnie czu³am siê w powietrzu, wola³am byÌ na ziemi ale ¿e niekiedy bêdê zmuszona wznieœÌ siê w górê, to lepiej ¿ebym nie trzês³a portkami.
-Mamo. – zaczĂŞÂłam sama z siebie. – Za³ó¿my Âże jest chÂłopak ktĂłry ci siĂŞ podoba. Wiele dla ciebie zrobiÂł ale nie miaÂłaÂś mu jeszcze okazji podziĂŞkowaĂŚ. PrzeÂżywa on teraz trudny okres i boisz siĂŞ coÂś powiedzieĂŚ by go dodatkowo nie dobiĂŚ. Jak mu powiedzieĂŚ, Âże go kochasz?
Moja mama spojrzaÂła na mnie pytajÂącym wzrokiem z lekkim grymasem na twarzy ktĂłry wydawaÂł siĂŞ mĂłwiĂŚ „ No nieÂźle ”. Mars wziĂŞÂła Âłyk kawy ÂłapiÂąc siĂŞ za gÂłowĂŞ i spoglÂądajÂąc na mnie.
-A coÂś prostszego? – spytaÂła uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
-MAMO!
-JuÂż dobrze, juÂż, tak siĂŞ tylko wygÂłupiam. – przeprosiÂła chichoczÂąc po czym juÂż z powaÂżnÂą minÂą zaczĂŞÂła mĂłwiĂŚ. - Moim zdaniem powinnaÂś mu powiedzieĂŚ Âże zawsze ma w tobie podporĂŞ. Zadaniem kobiety jest wspieranie swoich partnerĂłw, zwÂłaszcza kiedy majÂą gorszy okres. Wiem Âże to co teraz powiem wyda ci siĂŞ gÂłupie ale tak to juÂż jest, gdy mĂŞÂżczyzna zawali coÂś waÂżnego w swoim Âżyciu to traci wiarĂŞ w siebie. Naszym zadaniem jest pomĂłc mu znĂłw w siebie uwierzyĂŚ i lepiej zrobiĂŚ to szybko. Im dÂłuÂżej facet pozostaje w doÂłku, tym trudniej potem go z niego wyciÂągn¹Ì.
-Acha. – odpowiedziaÂłam lekko zdezorientowana.
-Wstawaj kotku, czas na trening powietrzny. – rzuciÂła koĂączÂąc piĂŚ swojÂą kawĂŞ i biorÂąc pustÂą tacĂŞ pod pachĂŞ. Ja takÂże wstaÂłam i skoĂączyÂłam piĂŚ swĂłj sok, po czym obie puste tace oddaÂłyÂśmy wyrzuciÂłyÂśmy do kosza na puste tace.
A wiĂŞc tak to jest z tymi facetami. Jakby tak siĂŞ bliÂżej przyjrzeĂŚ to coÂś w tym jest. To chyba coÂś na wzĂłr instynktu macierzyĂąskiego. Tym lepiej rozumiem Powera w sytuacji w jakiej siĂŞ znalazÂł. Tak to zawsze mĂłgÂł liczyĂŚ na Elise gdy byÂło mu Âźle lecz teraz Elise jest ÂśpiÂączce i pomimo Âże nie chce nas zadrĂŞczaĂŚ, to przeÂżywa koszmar.
-Ej, cĂłreczko. – rzuciÂła cicho lecz radoÂśnie Mama jak szÂłyÂśmy na pole treningowe. – Wnuki byÂłyby mile widziane ale dopiero za jakieÂś piĂŞĂŚ lat, wiĂŞc wiesz…
-MAMO! No wiesz co?! Jak mogÂłaÂś o tym pomyÂśleĂŚ?! – wrzasnĂŞÂłam na niÂą odskakujÂąc na kilka centymetrĂłw. Sama myÂśl Âże ja i Power mielibyÂśmy dzieci sprawiaÂła Âże wariowaÂłam.
-Co? – spytaÂła rozkÂładajÂąc rĂŞce i uÂśmiechajÂąc siĂŞ – Ja tylko mĂłwiĂŞ jakie mam wymagania. Nic wiĂŞcej.
-Jak mogÂłaÂś pomyÂśleĂŚ Âże mogÂłabym od razu pĂłjœÌ z nim do ³ó¿ka! – dodaÂłam. – NaprawdĂŞ! Jaka matka pomyÂślaÂłaby tak o wÂłasnej cĂłrce?
-Oj juÂż dobrze mĂłj bÂąbelku, juÂż. – zaczĂŞÂła sÂłodko obejmujÂąc mnie od tyÂłu i caÂłujÂąc w policzek, koÂłyszÂąc siĂŞ lekko. – Mamusia przeplasia i obiecuje siĂŞ juÂż wiĂŞcej nie nabijaĂŚ.
-No…dobra. Za karĂŞ kupisz mi draÂże kokosowe.
-Dobrze dobrze. – odrzekÂła wystrzeliwujÂąc do przodu. - A teraz chodÂź, bo zaraz siĂŞ spóŸnimy. Nie chcemy chyba by twĂłj chÂłopak na ciebie czekaÂł, prawda?
-Nie…tak...moment...co!?
Mama tylko obejrzaÂła siĂŞ przez ramiĂŞ uÂśmiechajÂąc promiennie. SkÂąd ona wie Âże chodzi o Powera? Obie pobiegÂłyÂśmy na pole treningowe na ktĂłrym czekaÂł juÂż chÂłopak o granatowych wÂłosach spiĂŞtych w kucyka. PrzywitaliÂśmy siĂŞ. Najpierw zaczĂŞÂło siĂŞ od teorii ktĂłrÂą z wielkim zapaÂłem wygÂłosiÂła moja Mama. DziwiÂło mnie Âże na dzisiejszym treningu jesteÂśmy tylko ja i Power.
-Poniewa¿ Ryuuzetsu coœ wypad³o a Solo wci¹¿ le¿y w szpitalu, dzisiejszy trening przeprowadzimy we dwoje. Przywo³ajcie swoje Pokemony. Najpierw poÌwiczymy kilka podstawowych manewrów a potem weŸmiemy na warsztat korkoci¹g . W górê ludziska!
Power wyrzuciÂł w gĂłrĂŞ swĂłj Pokeball. Kula trzasnĂŞÂła otwierajÂąc siĂŞ i wypuszczajÂąc z siebie Latiosa na ktĂłrego szybo wsiadÂł. Gdy juÂż miaÂłam wyrzuciĂŚ w gĂłrĂŞ swĂłj Pokeball ze Staraptorem usÂłyszaÂłam gÂłos matki.
-Melody, dzisiaj nie polatasz sama. Dzisiaj poĂŚwiczymy manewry z pasaÂżerem. Melody, wskakuj na Latiosa. Potem siĂŞ zmienicie.
Spojrza³am na ch³opaków. Latios patrzy³ na mnie uœmiechaj¹c siê swoimi fioletowymi œlipiami a Power uœmiechaj¹c siê macha³ rêk¹. Z lekk¹ obaw¹ usiad³am za Powerem na grzbiet niebieskiego Latii. Lata³am ju¿ kiedyœ na Latias jako pasa¿erka, wiêc chwyci³am mocno za sierœÌ na grzbiecie, spodziewaj¹c siê silnego odrzutu przy starcie. Ku mojemu zdziwieniu, start by³ ³agodny i delikatny. Nie zauwa¿y³am nawet kiedy unieœliœmy siê w powietrze.
-Melody, obejmij mocno Powera w pasie, inaczej spadniesz. – skrytykowaÂła mnie matka kr¹¿¹c na swoim Staraptorze nad nami.
Z lekkim strachem i obawÂą objĂŞÂłam go w pasie przytulajÂąc siĂŞ do jego plecĂłw. Jego brzuch byÂł twardy, przez mundur mogÂłam wyczuĂŚ zarys jego miĂŞÂśni.
-Nie masz nic przeciwko, prawda? – spytaÂłam po chwili.
-To dla twojego bezpieczeĂąstwa, wiĂŞc nie mam o co siĂŞ przyczepiĂŚ. – odpowiedziaÂł smĂŞtnie.
Power i Latios zawsze wykonywali wszystkie polecenia bez wiĂŞkszych problemĂłw. Lecz przyszedÂł czas na korkociÂąg.
-Ok, wzleÌcie najwy¿ej jak siê da i zacznijcie spadaÌ wpadaj¹c w korkoci¹g. Z t¹ ró¿nic¹, ¿e macie ten korkoci¹g kontrolowaÌ tak, by ani wam ani pasa¿erowi nie sta³a siê krzywda. Gdy mnie miniecie, macie z tego korkoci¹gu wyjœÌ, zrobiÌ nawrót w moj¹ stronê i siê zatrzymaÌ. OK! Jedziemy.
Latios gwaÂłtownie wystrzeliÂł w gĂłrĂŞ. Zimno powietrze trzaskaÂło po policzkach a wÂłosy Powera ÂłopotaÂły na wietrze.
-Nie boisz siĂŞ? – spytaÂł gdy wznieÂśliÂśmy siĂŞ doœÌ wysoko.
-Z tobÂą? Niczego. – odpowiedziaÂłam wzmacniajÂąc uÂścisk. – JedÂźmy z tym koksem!
Power jedynie spojrza³ przez ramiê i uœmiechn¹³ siê.
-Latios! Do dzieÂła.
Po chwili poczu³am jak moje cia³o staje siê lekki. Zaczê³am spadaÌ w dó³. Mimo to, ¿e zwykle by³abym przera¿ona, to czujê tylko lekki strach. Dlaczego? Power zachowa³ kamienn¹ twarz i powoli zaczynaliœmy wirowaÌ spadaj¹c w dó³. Ma³a czarna kropka któr¹ by³a prawdopodobnie Staraptor mojej mamy powoli siê powiêksza³a.
-TRZYMAJ SIÊ! – rykn¹³ Power – ZARAZ BÊDZIEMY WYCHODZIÆ!
-DAJESZ!
Gdy tylko moja Mama mignĂŞÂła mi przed oczyma, poczuÂłam ostre szarpniĂŞcie najpierw w bok a potem do tyÂłu. Odruchowo mocniej siĂŞ przytuliÂłam do Powera by po chwili poczuĂŚ jak wylatujĂŞ ostro w powietrze lecz coÂś mnie chwyta i ponowne lÂądujĂŞ na grzbiecie Latii.
-Strasznie lekkaÂś. – rzuciÂł Power spoglÂądajÂąc na mnie przez ramiĂŞ i uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
-Dobrze, 15 minut przerwy. ÂŻebyÂście mi potem w powietrzu pawia nie puÂścili. – zarzÂądziÂła Mama. – Na ziemiĂŞ.
Latios w b³yskawicznym tempie znalaz³ siê nad ziemia, delikatnie zsiad³am z niego i usiad³am na pobliskiej ³awce, po chwili do³¹czy³ do mnie równie¿ i Power, podczas gdy Mama wykonywa³a jakiœ telefon. Zagadaj do niego! Dalej! Rusz siê dziewczyno! On tu korzenie zapuszcza!
-To…masz jakieÂś plany na wieczĂłr? – spytaÂłam nieÂśmiaÂło.
-IdĂŞ do szpitala a potem, nie wiem, moÂże pĂłjdĂŞ na piwo. W koĂącu dziÂś sobota. – odpowiedziaÂł patrzÂąc w ziemiĂŞ. No tak, sobota, jutro mamy wolne a sobota wieczĂłr to jedyny czas kiedy moÂże wypiĂŚ jakiÂś alkohol.
-A…mogĂŞ iœÌ z tobÂą? Do szpitala a potem skoczymy siĂŞ gdzieÂś rozerwaĂŚ.
-Pewnie. Elise siĂŞ ucieszy Âże ktoÂś jeszcze przyszedÂł. – odpowiedziaÂł smĂŞtnie.
-Ej, wszystko gra? – spytaÂłam szturchajÂąc go Âłokciem. - JesteÂś jakiÂś nieswĂłj.
-Tak, po prostu siĂŞ nie wyspaÂłem, to wszystko. – skÂłamaÂł przecierajÂąc oczy.
SkÂąd wiedziaÂłam Âże kÂłamie? To byÂło widaĂŚ na kilometr. On byÂł wykoĂączony psychicznie. PotrzebowaÂł rozrywki, czegoÂś dziĂŞki czemu o tym wszystkim zapomni. Gdy mĂŞÂżczyzna zawali coÂś waÂżnego w swoim Âżyciu to traci wiarĂŞ w siebie. Naszym zadaniem jest pomĂłc mu znĂłw w siebie uwierzyĂŚ. Tak zrobiĂŞ Mamo.
-Dobra. To po wizycie w szpitalu pĂłjdziemy moÂże na molo na diabelski mÂłyn, co ty na to? – spytaÂłam weselej trÂącajÂąc go ramieniem.
-Jasne, czemu nie. – odpowiedziaÂł znĂłw bez entuzjazmu.
-Dobra, chodÂź, czas na moje ĂŚwiczenia. – rzuciÂła wstajÂąc po czym chwyciÂłam go za dÂłonie i zaczĂŞÂłam go ciÂągn¹Ì ÂśmiejÂąc siĂŞ. – Rozchmurz siĂŞ, proszĂŞ, chociaÂż na chwilĂŞ.
-Postaram siĂŞ. – odpowiedziaÂł wstajÂąc niechĂŞtnie.
WypuÂściÂłam swojÂą Staraptor z Pokeballa i oboje natychmiast na niÂą wsiedliÂśmy. TrochĂŞ siĂŞ baÂłam Âże gdy Power mnie obejmie w tali zacznie mi odbijaĂŚ, lecz okazaÂło siĂŞ Âże obawy byÂły bezzasadne. Jego dotyk byÂł miÂły, delikatny i ciepÂły, a takÂże mocny i wytrzymaÂły zarazem. StaraÂłam siĂŞ jak najbardziej skupiĂŚ i uwaÂżaĂŚ na manewry, lecz jego obecnoœÌ za mnÂą i fakt Âże obejmowaÂł mnie w tali… jakoÂś mi nie pomagaÂł.
-Dobrze. Melody, korkociÂąg i koĂączymy na dzisiaj. – zarzÂądziÂła Mars.
-SiĂŞ robi! Staraptor! Lecimy!
Wznieœliœmy siê wysoko w górê. Wci¹¿ mi w g³owie dzwoni³y instrukcje Mamy. WzleÌcie najwy¿ej jak siê da i zacznijcie spadaÌ wpadaj¹c w korkoci¹g. Z t¹ ró¿nic¹, ¿e macie ten korkoci¹g kontrolowaÌ tak, by ani wam ani pasa¿erowi nie sta³a siê krzywda. Gdy mnie miniecie, macie z tego korkoci¹gu wyjœÌ, zrobiÌ nawrót w moj¹ stronê i siê zatrzymaÌ. Dobra. Jesteœmy doœÌ wysoko.
-Gotowy? – spytaÂłam.
-No. – odpowiedziaÂł smĂŞtnie.
Pomimo Âże oczekiwaÂłam czegoÂś innego, to musiaÂłam siĂŞ zadowoliĂŚ takÂą odpowiedziÂą.
-Dobra, no to jazda. Staraptor! KorkociÂąg!
Staraptor zluzowa³ wszystkie miêsnie pozwalaj¹c na swobodny spadek w dó³. Na przedzie by³o zupe³nie inaczej ani¿eli jako pasa¿er. Wszystko woko³o wirowa³o a góra miesza³a siê wci¹¿ z do³em. Macie ten korkoci¹g kontrolowaÌ tak, by ani wam ani pasa¿erowi nie sta³a siê krzywda. Gdy mnie miniecie, macie z tego korkoci¹gu wyjœÌ, zrobiÌ nawrót w moj¹ stronê i siê zatrzymaÌ. Gdy minê Mamê mam wyjœÌ, zrobiÌ nawrót i siê zatrzymaÌ. Zaczê³am wyszukiwaÌ szaro-rudej kropki która oznacza³a moj¹ Mamê na jej Staraptorze. I jest. Wypatrzy³am j¹. Skoncentrowa³am na niej wzrok i czeka³am na moment, w którym bêdziemy na równym poziomie, by wiedzieÌ kiedy wydaÌ komendê wyjœcia z korkoci¹gu.
-STARAPTOR! WYCHODZIMY!
Ptak skrêci³ ostro w prawo wznosz¹c siê do góry i robi¹c wielki nawrót w stronê drugiego Staraptora. Gdy byliœmy doœÌ blisko, Pokemon delikatnie zacz¹³ zwalniaÌ a¿ zwolni³ ca³kowicie.
-Brawo. Bardzo Âładnie. – pochwaliÂła nas lÂądujÂąc na ziemi i zsiadajÂąc z gracjÂą ze swojego Staraptora. – No, to chyba wszystko jeÂśli chodzi o dzisiejszy trening. Acha, Power, masz jutro wpaœÌ do Yellow na zmianĂŞ opatrunkĂłw, pamiĂŞtaj.
-Dobrze dobrze. – odpowiedziaÂł krzyÂżujÂąc rĂŞce.
-No, bawcie siĂŞ zdrowo i z gÂłowÂą. – dodaÂła puszczajÂąc do mnie oczko oraz odwoÂłujÂąc swojego pokemona by nastĂŞpnie siĂŞ z nami poÂżegnaĂŚ. –Czó³ko!
-To co? CoÂś zjemy i idziemy, nie? – spytaÂłam odwoÂłujÂąc swojego Staraptora.
-Wiesz co, ja sobie chyba dzisiaj odpuszczĂŞ zabawĂŞ i pĂłjdĂŞ wczeÂśniej spaĂŚ. – odpowiedziaÂł ziewajÂąc i drapiÂąc siĂŞ po gÂłowie. – WezmĂŞ tylko coÂś do picia , odbiorĂŞ od Yellow Umbreona i pĂłjdziemy do szpitala.
-Ja po niego pĂłjdĂŞ. – zaproponowaÂłam uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
-Serio?
-Pewnie. Spotkamy siĂŞ przed fontannÂą.
-Dobrze.
Umbreon byÂł od rana na kontroli i jakichÂś badaniach a Âże naszÂą druÂżynÂą zajmowaÂła siĂŞ Yellow, wiĂŞc nie powinno byĂŚ problemu z odebraniem Umbreona.
-CzeœÌ Yellow. – powitaÂłam jÂą wchodzÂąc do jej gabinetu. Umbreon ktĂłry leÂżaÂł u jej stĂłp poderwaÂł siĂŞ i podbiegÂł do mnie ÂłaszÂąc siĂŞ merdajÂąc szczĂŞÂśliwie ogonem. KlĂŞknĂŞÂłam i zaczĂŞÂłam go szarpaĂŚ mocno za policzki. – No czeœÌ ty maÂły zbĂłju ty!
-CzeœÌ Melody. – powitaÂła mnie chÂłodno blondyna siedzÂąc za biurkiem i ÂłypiÂąc na mnie przez okulary. - Skoro juÂż tu jesteÂś moÂżesz go zabraĂŚ. Power nie raczyÂł siĂŞ chyba po niego pofatygowaĂŚ.
-Jeny, Yellow, naprawdĂŞ, po tobie ostatniej siĂŞ tego spodziewaÂłam. Wiesz co on teraz przechodzi.
-Tak, wiem i dobrze go rozumiem ale musi siê wzi¹Ì w garœÌ.
-Postaram siĂŞ go jakoÂś wyciÂągn¹Ì z tego doÂłka. – odpowiedziaÂłam wstajÂąc. – DziĂŞki i miÂłego weekendu.
-Tak, wzajemnie. – rzuciÂła wracajÂąc do czytania kart pacjentĂłw na biurku.
-ChodÂź idziemy do pana. – rzuciÂłam wesoÂło do Umbreona otwierajÂąc drzwi. Pokemon radoÂśnie przez nie wyskoczyÂł a ja zaraz za nim wyszÂłam i zamknĂŞÂłam drzwi. W drodze nad fontannĂŞ stojÂącÂą przed wejÂściem do Centrali, Umbreon wesoÂło podskakiwaÂł i dreptaÂł. Gdy zaszliÂśmy nad fontannĂŞ, Powera jeszcze nie byÂło wiĂŞc usiadÂłam na Âławce przed fontannÂą. Umbreon rĂłwnieÂż usiadÂł obok mnie i zacz¹³ siĂŞ we mnie smutno wpatrywaĂŚ.
-Spokojnie, twĂłj Pan zaraz przyjdzie. – rzuciÂłam gÂłaszczÂąc go po gÂłowie. Jego ¿ó³te Âślipia byÂły Âżywe i bÂłyszczaÂły. – Ten twĂłj Pan, same z nim kÂłopoty co? Ale mimo to go kochasz, co nie?
Pokemon potwierdziÂł to uÂśmiechajÂąc siĂŞ.
-Ech... ty teÂż siĂŞ martwisz co z Elise i Espeon, prawda? – spytaÂłam wzdychajÂąc. Pokemon kiwn¹³ zgodnie gÂłowÂą. – Ja teÂż. Tak samo twĂłj Pan. Wci¹¿ o niej myÂśli i nie daje sobie chwili wytchnienia. Zwykle podziwiam jego upĂłr ale tym razem bardziej mnie on martwi. JeÂśli dalej bĂŞdzie siĂŞ tak zadrĂŞczaÂł to siĂŞ zajedzie. MuszĂŞ znaleŸÌ jakiÂś sposĂłb by siĂŞ zrelaksowaÂł i odpocz¹³. – dodaÂłam zaciskajÂąc palce na kolanach. – MuszĂŞ.
Po chwili w drzwiach Centrali pojawiÂł siĂŞ chÂłopak z granatowym kucem i smĂŞtnÂą minÂą. Umbreon od razu podbiegÂł do swojego Pana skaczÂąc radoÂśnie.
-A Espeon nie zabierasz? – spytaÂłam lekko zdziwiona brakiem fioletowego Pokemona.
-ÂŚpi sobie w Pokeballu ale nie chcĂŞ jej budziĂŚ. – odpowiedziaÂł gÂłaszczÂąc Pokemona po gÂłowie. – ChodÂźmy.
Ze wzglêdu ¿e Power nie by³ zbyt lubiany na mieœcie z powodu zdemolowanego portu, poruszaliœmy siê bocznymi uliczkami by po pó³ godzinie dotrzeÌ do szpitala w którym le¿a³a Elise. Z racji ¿e do tej pory nie mia³am czasu na odwiedziny u Elise. Po chwili stanêliœmy przed drzwiami.
-To tutaj. – oznajmiÂł chwytajÂąc za klamkĂŞ.
Drzwi siê otworzy³y. Sala na której le¿a³a Elise by³a ma³a. £ó¿ko, okno, urz¹dzenia do monitoringu organizmu i szafka nocna na której sta³ szklany flakon z dwiema œnie¿nobia³ymi frezjami. Power podszed³ do ³ó¿ka chwytaj¹c swoj¹ siostrê za d³où i mocno j¹ œciskaj¹c. Pierwszy raz widzia³am Elise z bliska. Nierówno obciête czarne w³osy, blada skóra i twarz bez ¿adnego wyrazu. Jak i manekina. Oddycha³a spokojnie i powoli. Ten widok mnie przera¿a³. Elise zawsze by³a uœmiechniêta i ¿ywa, jej twarz nigdy nie przybra³a takiego wyrazu jak teraz. To by³o straszne.
-JeÂśli siĂŞ boisz moÂżesz poczekaĂŚ przed salÂą. – powiedziaÂł nagle ze wzrokiem wlepionym w jej twarz. – Elise i tak siĂŞ cieszy z twoich odwiedzin. Jestem tego pewny.
Co zrobiĂŚ? ChcĂŞ mu ulÂżyĂŚ ale… ten widok mnie przeraÂża.
-Nie. – odpowiedziaÂłam chwytajÂąc go za dÂłoĂą. – ZostanĂŞ.
-ÂŚmieszne. – zacz¹³. – Do tej pory to zawsze ja lÂądowaÂłem w szpitalu. Teraz nastÂąpiÂło odwrĂłcenie stron. Tyle Âże ona wiedziaÂła o robiĂŚ. A ja nie wiem.
-Wiesz wiesz. – pocieszyÂłam go. – Musisz to tylko sobie przypomnieĂŚ. Pozatym… na pewno cieszy siĂŞ Âże ktoÂś przynosi jej codziennie kwiaty. – dodaÂłam spoglÂądajÂąc na frezje.
-To nie ja. Dzisiaj to Mars je przyniosÂła. WidaĂŚ musiaÂła juÂż byĂŚ u niej z wizytÂą. – odpowiedziaÂł. – Frezje to jej ulubione kwiaty, tylko one rosÂły w okolicach Twinleaf, zawsze bawiliÂśmy siĂŞ na ³¹kach gdzie rosÂło ich na pĂŞczki. Gdy nastÂąpiÂło Kosmiczne Ciemno*, Frezje przestaÂły rosn¹Ì, Elise pÂłakaÂła za nimi chyba kilka godzin. Wtedy Âżadne z nas nie marzyÂło by byĂŚ w PPD. MoÂże dlatego podÂświadomie kupiÂłem jej wÂłaÂśnie Frezje, by przypominaÂły mi o czasie, kiedy ÂżyliÂśmy jeszcze tak beztrosko.
-Wszystko gra? – spytaÂłam wzmacniajÂąc uÂścisk.
-Tak, znowu zacz¹³em siĂŞ rozklejaĂŚ. Przepraszam. – odpowiedziaÂł wzdychajÂąc. Wci¹¿ wpatrywaÂł siĂŞ w Elise wzrokiem peÂłnym bĂłlu i smutku. Oni majÂą o tyle trudniej, bo nie mieli nigdy rodzicĂłw ktĂłrzy by siĂŞ o nich zatroszczyli, nie poczuli czym jest matczyna miÂłoœÌ, mieli tylko siebie, dlatego to tak boli. Dla nich, jesteÂśmy ich rodzinÂą. Dlatego naszym zadaniem w tej tragedii, bĂŞdzie im pomĂłc wrĂłciĂŚ do normalnoÂści na tyle, na ile to moÂżliwe. MuszÂą mieĂŚ w nas oparcie i schronienie. Mama miaÂła wtedy racjĂŞ. To bĂŞdzie ich boleĂŚ jeszcze dÂługo po tym gdy Elise wrĂłci do zdrowia ale nie moÂżemy pozwoliĂŚ by borykali siĂŞ z tym sami. Musimy im pomĂłc. Power juÂż i tak dÂźwiga zbyt duÂże brzemiĂŞ na swoich barkach. ChcĂŞ go chociaÂż trochĂŞ odci¹¿yĂŚ. ChociaÂż minimalnie.
-Mam nadziejĂŞ Âże wkrĂłtce siĂŞ obudzisz Elise. – zacz¹³ uÂśmiechajÂąc siĂŞ smutno. – A wtedy pomogĂŞ ci stan¹Ì na nogi. ZnĂłw bĂŞdziemy normalnÂą rodzinÂą. ObiecujĂŞ.
-MogĂŞ z niÂą porozmawiaĂŚ? – spytaÂłam. Power kiwn¹³ zgodnie z gÂłowÂą puszczajÂąc mojÂą oraz jej dÂłoĂą i robiÂąc kilka krokĂłw w tyÂł. PodeszÂłam do niej i uÂścisnĂŞÂłam jej dÂłoĂą. ByÂła sucha i doœÌ chÂłodna.
-Hej, Elise. Tu Melody. – zaczĂŞÂłam cicho. - Mam nadziejĂŞ Âże wkrĂłtce siĂŞ wybudzisz. TwĂłj brat nie moÂże przestaĂŚ siĂŞ zamartwiaĂŚ o ciebie. CaÂły czas o tobie myÂśli, troszczy siĂŞ o ciebie bardziej aniÂżeli pierwszy lepszy chÂłopak. SzczĂŞÂściara z ciebie Âże masz kogoÂś kto siĂŞ tak o ciebie troszczy, chodzÂące Âżywe srebro. – ciÂągnĂŞÂłam uÂśmiechajÂąc siĂŞ delikatnie, wpatrujÂąc siĂŞ w jej zamkniĂŞte teraz oczy. – Mam nadziejĂŞ Âże niedÂługo siĂŞ przebudzisz. Smutno i cicho nam bez ciebie. Wracaj do nas prĂŞdko.
Po tych s³owach oboje wyszliœmy z Sali i wspólnie zdecydowaliœmy ¿e nie mamy na nic wiêcej si³y, wiêc poszliœmy do Centrali. Power wydawa³ siê byÌ w o wiele lepszym nastroju ni¿ by³ przed wizyt¹ w szpitalu. Nim siê obejrzeliœmy, nasta³ wieczór. Power zamkn¹³ siê w pokoju ch³opców a ja skoùczy³am braÌ prysznic, ubra³am siê i wesz³am do pokoju dziewcz¹t.
-No no, sÂłyszaÂłam Âże nieÂźle sobie poczynasz z Rivalsem. – oznajmiÂła le¿¹ca na swoim ³ó¿ku Ryuuzetsu ktĂłra szczerzyÂła siĂŞ w moim kierunku. Jej Houndoom leÂżaÂł przy jej ³ó¿ku rozciÂągniĂŞty na ca³¹ dÂługoœÌ. – MuszĂŞ przyznaĂŚ Âże caÂłkiem nieÂźle sobie z nim radzisz.
-Nie wiem o czym mĂłwisz. – odpowiedziaÂłam siadajÂąc na swoim ³ó¿ku. Espeon Elise leÂżaÂła skulona na ³ó¿ku swojej pani. – Po prostu rozmawiamy ze sobÂą, jak to przyjaciele z druÂżyny.
-Taaa, jasne. – jĂŞknĂŞÂła biaÂłowÂłosa siadajÂąc i wpatrujÂąc siĂŞ we mnie z uÂśmieszkiem. Jej czerwone oczy wwiercaÂły siĂŞ we mnie. – Wiesz Âże mnie nie okÂłamiesz, prawda?
-Tak, wiem. – odpowiedziaÂłam niechĂŞtnie. Prawda, ten cholerny naturalny zmysÂł wykrywajÂący kÂłamstwa czasami doprowadzaÂł mnie do szewskiej pasji. – Ale nic miĂŞdzy nami nie ma, ja po prostu chcĂŞ mu pomĂłc i tyle.
CzarnoskĂłra zaczĂŞÂła siĂŞ jeszcze bardziej szczerzyĂŚ a ja jedynie skrzyÂżowaÂłam rĂŞce na piersi i udaÂłam Âże patrzĂŞ na Espeona.
-Kochasz go, co? – spytaÂła nagle szczerzÂąc siĂŞ zÂłowieszczo.
-NIGDY W ÂŻYCIU! – odpowiedziaÂłam natychmiast nadymajÂąc siĂŞ.
-KÂłamczucha! – zakrzyknĂŞÂła Ryuu wytykajÂąc mnie palcem.
-Nawet jeÂśli, to nic ci do tego! – odpowiedziaÂłam wÂściekÂła.
-Spokojnie diablico, spokojnie, tylko sobie ÂżartujĂŞ. – rzuciÂła znĂłw kÂładÂąc siĂŞ na swoim ³ó¿ku. – Powodzenia, ten chÂłopak zasÂługuje na chwilĂŞ wytchnienia po tej lawinie nieszczêœÌ jaka go spotkaÂła.
-Ech, chyba pĂłjdĂŞ mu powiedzieĂŚ dobranoc. – pomyÂślaÂłam na gÂłos wstajÂąc.
-IdÂź, idÂź, pocaÂłuj go na dobranoc. – zaszydziÂła Ryuu szczerzÂąc siĂŞ.
-Phi! Po prostu jesteÂś zazdrosna Âże ja kogoÂś znalazÂłam i tyle. – odpowiedziaÂłam nadymajÂąc siĂŞ i podchodzÂąc do drzwi.
-Ej rudzielcu! – zakrzyczaÂła Ryuu. – Powodzenia.
Pomimo ¿e siê k³ócimy i czasami nie mo¿emy siebie znieœÌ, to jednak Ryuuzetsu to równa dziewucha.
-DziĂŞki Ryuu. – podziĂŞkowaÂłam wychodzÂąc. Im bliÂżej podchodziÂłam do pokoju chÂłopcĂłw tym szybciej moje serce waliÂło i mocniej siĂŞ denerwowaÂłam. Koniec koĂącĂłw, zapukaÂłam do drzwi.
-WkroczyĂŚ! – odpowiedziaÂł gÂłos zza drzwi.
JeÂśli odpowiedÂź byÂła inna aniÂżeli „WejœÌ” albo „ProszĂŞ” oznaczaÂło to Âże Power miaÂł dobry humor. WeszÂłam do Âśrodka. Power leÂżaÂł na swoim ³ó¿ku z poduszkÂą na gÂłowie, Umbreon zaÂś dreptaÂł w swoim koszu ubijajÂąc chyba koc do spania.
-O co chodzi? – spytaÂł zabierajÂąc poduszkĂŞ z gÂłowy i siadajÂąc na ³ó¿ku.
-Nic – odrzekÂłam uÂśmiechajÂąc siĂŞ i zagarniajÂąc wÂłosy za ucho. – ChciaÂłam tylko powiedzieĂŚ dobranoc.
-Wiesz Melody. ChciaÂłbym ci podziĂŞkowaĂŚ. – zacz¹³ nagle. – Wiem Âże to co mĂłwiÂłaÂś do Elise kierowaÂłaÂś teÂż poÂśrednio do mnie i… i dziĂŞkujĂŞ.
-ÂŻaden problem. – odpowiedziaÂłam. ZnĂłw krĂŞpujÂąca cisza. Co jest dziewczyno? Czemu nic nie gadasz?! MÓW COÂŚ, ZAGADAJ DO NIEGO! UsiadÂłam na ³ó¿ku obok niego. – PamiĂŞtasz gdy siĂŞ ciebie pytaÂłam o to, kto jest twojÂą podporÂą?
Power spuœci³ g³owê w dó³ zak³adaj¹c rêce na szyjê.
-Tak. Wci¹¿ nie znam odpowiedzi.
Mam szansĂŞ! Powiedz to! Teraz!
-To wysÂłuchaj mnie teraz! – zaczĂŞÂłam ostro. – Nie chcĂŞ dÂłuÂżej tylko staĂŚ z boku i patrzeĂŚ jak sam musisz sobie ze wszystkim radziĂŚ! ChcĂŞ ci choĂŚ trochĂŞ pomĂłc nieœÌ ten ciĂŞÂżar jaki dÂźwigasz kaÂżdego dnia na swoich barkach! – Power wyprostowaÂł siĂŞ i zacz¹³ siĂŞ we mnie wpatrywaĂŚ. CzuÂłam jak jego wzrok, pomimo Âże delikatny, wwierca siĂŞ we mnie i sprawia Âże moje gardÂło wysycha. ZamknĂŞÂłam wiĂŞc oczy. - ZrobiÂłeÂś doœÌ i zasÂługujesz na chwilĂŞ wytchnienia. Nie chcĂŞ byĂŚ tylko przyjació³kÂą z druÂżyny! ChcĂŞ staĂŚ siĂŞ twojÂą podporÂą! ChcĂŞ pomĂłc ci nieœÌ ten ciĂŞÂżar, jakkolwiek ciĂŞÂżki by nie byÂł. Kocham ciĂŞ Power, dlatego proszĂŞ, pozwĂłl mi staĂŚ siĂŞ twojÂą podporÂą!
ÂŚwietnie, koniec, pozamiatane. Na 100 % mnie znienawidzi. ZawaliÂłaÂś maÂła. PiĂŞknie.
-Melody… doceniam to co powiedziaÂłaÂś i to co do mnie czujesz ale… nie mogĂŞ na to pozwoliĂŚ. – odpowiedziaÂł stanowczo. – Nikt nie powinien nieœÌ brzemienia Nexusa prĂłcz mnie. PracujĂŞ tu niecaÂłe dwa lata a mimo to widziaÂłem ile zÂła jest na tym Âświecie. GwaÂłty, morderstwa, porwania, samobĂłjstwa, wszystko to tyczy siĂŞ i ludzi i PokemonĂłw. W ciÂągu tych dwĂłch lat, musiaÂłem wycierpieĂŚ i zobaczyĂŚ wiĂŞcej aniÂżeli niektĂłrzy ludzi w caÂłym swoim Âżyciu. Sama myÂśl Âże ktoÂś jeszcze z moich najbliÂższych albo znajomych miaÂł przechodziĂŚ razem ze mnÂą przez to piekÂło jest nie do pomyÂślenia. Nie pozwolĂŞ na to by ktokolwiek ucierpiaÂł z mojego powodu. Czy to bĂŞdzie ktoÂś mi bliski czy pierwsza lepsza osoba z ulicy. Nie pozwolĂŞ.
W jego sÂłowach byÂło ziarno prawdy. Jak wszyscy pracujemy tu prawie dwa lata, tak wszystkie nasze sprawy byÂły mocno pomotane. ZgwaÂłcona na ÂśmierĂŚ Lucario i cudem wyratowana Riolu Powera, Scyther ktĂłry z rozkazu wÂłasnego trenera go poĂŚwiartowaÂł, porwanie Isabel tylko dlatego Âże zna Powera a na koniec ÂśmierĂŚ Stevena, ktĂłry ochraniajÂąc Powera umarÂł na straszliwy nowotwĂłr wywoÂłany Falami Sigma. WokoÂło niego nieszczĂŞÂścia i to w duÂżej mierze z jego powodu, pomimo Âże jedyne co zrobiÂł to… siĂŞ urodziÂł. Nikt nie powinien nieœÌ brzemienia Nexusa prĂłcz mnie.
-Rivals, posÂłuchaj mnie teraz! – ryknĂŞÂłam ostro chwytajÂąc go za koszulĂŞ. – Mam w nosie kim jesteÂś i co masz do zrobienia! Nie mam zamiaru patrzeĂŚ jak ktoÂś mi bliski cierpi! PomogĂŞ ci jak tylko bĂŞdĂŞ mogÂła! Czy ci siĂŞ to podoba czy nie! Kocham ciĂŞ i cokolwiek nie zrobisz czy powiesz nie zmieniĂŞ zdania! – powiedziaÂłam ostro po czym zÂłoÂżyÂłam na jego ustach gorÂący pocaÂłunek. MiaÂłam w nosie to co uwaÂżaÂł. Przekonam go Âże siĂŞ myli! Jego usta smakowaÂły pomaraĂączÂą.
-Melody! Starczy! – rykn¹³ przerywajÂąc pocaÂłunek i chwytajÂąc mnie za nadgarstki dÂłoni oraz gwaÂłtownie przypinajÂąc do podÂłogi – Nie pozwolĂŞ byÂś zmarnowaÂła sobie ze mnÂą Âżycie!
-WolĂŞ zmarnowaĂŚ Âżycie u twojego boku aniÂżeli ÂżyĂŚ szczĂŞÂśliwie z kimkolwiek innym! – dokrzyczaÂłam wÂściekle z zamiarem zrzucenia go z siebie lecz po chwili poczuÂłam na policzkach mokre krople. PÂłakaÂł.
-Melody… jesteÂś taka tĂŞpa. – wyszlochaÂł po czym zluzowaÂł uÂścisk na moich nadgarstkach.
Nareszcie do niego dotarÂłam. Nareszcie mi siĂŞ udaÂło przebiĂŚ przez tÂą jego twardÂą skorupĂŞ. UsiadÂłam prĂŞdko, przytuliÂłam go do siebie i zaczĂŞÂłam caÂłowaĂŚ delikatnie. Po kilku minutach zacz¹³ odwzajemniaĂŚ pocaÂłunki obejmujÂąc mnie w talii. Nie wiem ile trwaÂło nim siĂŞ od siebie odkleiliÂśmy, wiem Âże zasnĂŞliÂśmy objĂŞci. ObudziÂłam siĂŞ nad ranem. LeÂżeliÂśmy na jego ³ó¿ku przykryci kocem. Pomimo Âże spodziewaÂłam siĂŞ Âże zrobimy „To”, nie staÂło siĂŞ nic. Z jednej strony byÂłam rozczarowana a z drugiej szczĂŞÂśliwa, bo gdy zobaczyÂłam jak zasn¹³, caÂła zÂłoœÌ zniknĂŞÂła tak szybko jak siĂŞ pojawiÂła. LeÂżaÂł wtulony we mnie, oddychaÂł spokojnie a jego twarz byÂła taka wyciszona i spokojna, nie byÂła taka chyba od bodajÂże pó³ roku. MieliÂśmy siĂŞ zebraĂŚ na trening ale… miaÂłam to w nosie. Niech Âśpi, niech odpoczywa. Potrzebuje tego.

---------------------------------------------------------------------------
PZG bĂŞdzie siĂŞ pojawiaĂŚ na DeviantArcie oraz Fanfiction.Net.

[ Dodano: 25 PaÂździernik 12, 19:48 ]
GDY NASTANIE DZIEÑ 25.02.2013 PROSZÊ O ZAMKNIÊCIE/PRZENIESIENIE DO ARCHIWUM/USUNIÊCIE!