Pokemon - Forum PokeCollect :: Zobacz temat

Blue

Sandgem Town/Sinnoh/starter: Cynda/
Sierociniec... Miejsce pÂłaczu, lĂŞku i samotnoÂści. Bez nikogo kto tak naprawdĂŞ mĂłgÂłby powiedzieĂŚ "kocham ciĂŞ". To miejsce przysporzyÂło ci tyle cierpienia. ÂŁatwo mogÂłaÂś siĂŞ go pozbyĂŚ. WystarczyÂło tylko Âłatwo skupiĂŚ emocje, wyszeptaĂŚ zÂłoÂżone sÂłowa i juÂż. Dom dziecka staje w ogniu. Ale jest tam takÂże wiele innych dzieci, maÂłych i duÂżych. Gdzie one by mieszkaÂły? To rozmyÂślanie spowodowaÂło Âże gorÂąca Âłza spÂłynĂŞÂła po twoim policzku.
StaÂłaÂś sama w twoim pokoju i patrzyÂłaÂś smĂŞtnie w okno. Dzisiaj jest ostatni dzieĂą, ktĂłry tu spĂŞdzasz. Torba juÂż spakowana a i Cyndaquil jest gotĂłw do drogi. ZostaÂła jedna rzecz. WyposaÂżenie trenerskie. Jedyny pokedex jaki ma sierociniec znajduje siĂŞ w pokoju opiekunĂłw. Teraz jest odpowiednia chwila bo wszyscy sÂą na obiedzie.
***
DokÂąd tu siĂŞ udaĂŚ? W Twinleaf nie ma nic ciekawego. Za to Jubilife jest boskie. Niestety liczy sobie 3 dni pieszo. Cyndaquil "uruchomiÂł" swĂłj pÂłomieĂą i powstaÂła z niego piĂŞkna spiralka. Ty takÂże pstryknĂŞÂłaÂś palcami, a wokĂłÂł nich pojawiÂły siĂŞ zÂłote iskry. UÂśmiechnĂŞÂłaÂś siĂŞ.
Nagle drzwi do pokoju otworzyÂły siĂŞ. StanĂŞÂła w nich pani Ibuka zapraszajÂąc do Âśrodka kogoÂś jeszcze. ByÂł to przeraÂźliwie chudy chÂłopak, z czarnymi wÂłosami siĂŞgajÂącymi do ramion. Ubrania ktĂłre miaÂł na sobie dziwnie na nim wisiaÂły. ByÂł to czarny, wielgachny T-Shirt i podziurawione jeansy. Na szyi spoczywaÂły dwie wielkie sÂłuchawki. CynduÂś wskoczyÂł ci na ramiĂŞ.
-Kuroi, to jest Kenji Seo. Musi zostaĂŚ tu jednÂą noc bo nie przygotowaliÂśmy pokoju dla niego. Nie masz nic przeciwko prawda? Poznajcie siĂŞ- rzekÂła Ibuka.
Kenji wyciÂągnÂąÂł rĂŞkĂŞ.

Inaka

MyÂśli pogrubieniem zaznaczam...
-------------------
- Yo... - odpowiadam chÂłopakowi z neutralnÂą minÂą, ale nie podajĂŞ rĂŞki. OdczekujĂŞ chwilkĂŞ, aÂż Ibuka sobie wyleci z tego pokoju i zbliÂżam siĂŞ do chÂłopaka z minÂą szaleĂąca - Ej, ty, Seo... Po pierwsze... Ustalmy zasady... Tak wiĂŞc pierwsza... - urywam i podchodzĂŞ do drzwi, Âżeby w razie co, gdyby Kenji chciaÂł uciec, pozbawiĂŚ go jedynej moÂżliwoÂści (bo przez okno chyba nie wyskoczy...) - To jest moje terytorium. To ÂłĂłÂżko pod oknem jest moje, wiĂŞc wara od niego, podobnie jak od moich rzeczy... Druga zasada... To ja decydujĂŞ, czy drzwi bĂŞdÂą zamkniĂŞte, czy ÂświatÂło bĂŞdzie zgaszone i tak dalej... JakieÂś pytania? ÂŻadnych? Okej... teraz nastĂŞpna rzecz... Chce ci siĂŞ tutaj w ogĂłle siedzieĂŚ, wolisz siĂŞ z tego burdelu wyrwaĂŚ, czy chcesz zamilknÂąĂŚ na wieki? Bo obydwoje z CyndÂą - tu urywam i wskazujĂŞ na swojego kompana - MoÂżemy ciĂŞ spaliĂŚ... - koĂączĂŞ z groÂźnÂą minÂą na twarzy.
Nie no, chÂłopak wyglÂąda na osobĂŞ, ktĂłra Âłatwo siĂŞ da zastraszyĂŚ, wiĂŞc wszystko bĂŞdzie okej, no i chyba nikomu nie powie, Âże zamierzam zwĂŞdziĂŚ ten Pokedex, no i moÂże uda siĂŞ go przekonaĂŚ, Âżeby teÂż zwiaÂł stÂąd..., myÂślĂŞ z uÂśmiechem wampira, ktĂłry chce wyssaĂŚ krew z ofiary.

Blue

DoskonaÂły odpis!!

-----------------------

Przez caÂłe to twoje produkowanie o tym co Kenjiowi wolno, a co nie, chÂłopak staÂł luzacko z wÂłoÂżonymi rĂŞkami do kieszeni spodni i niby to sÂłuchaÂł niby nie. Jednym uchem wleciaÂło, drugim wyleciaÂło. SpojrzaÂł z lekkÂą pogarda na Cyndaquila i tez zaÂśmiaÂł siĂŞ ironicznie gdy wspomniaÂłaÂś o "spaleniu". RzuciÂł torbĂŞ na ÂłĂłÂżko pod ÂścianÂą, ÂściÂągnÂąÂł sÂłuchawki i wyjÂąÂł z kieszeni konsolĂŞ PSP. WÂłÂączyÂł ja szybkim ruchem, rzuciÂł siĂŞ na ÂłĂłÂżko i zaczÂąÂł graĂŚ. Kompletnie ciĂŞ zamurowaÂło i poczuÂłaÂś siĂŞ w tym momencie nieswojo. Nie zamierzaÂłaÂś siĂŞ jednak poddaĂŚ.
- ZastosujĂŞ siĂŞ do twoich zasad Kuroi. Nie musisz siĂŞ mnie obawiaĂŚ. Nie posiedzĂŞ tu dÂługo, dzisiaj juÂż mnie nie bĂŞdzie. Co do mojej osoby, to nie moÂżna mnie Âłatwo nastraszyĂŚ.. prĂŞdzej ja zamieniĂŞ twoje Âżycie w koszmar, wierz mi. Jestem inny niÂż wy wszyscy. Lepszy. MogĂŞ ci pomĂłc w zdobyciu pokedexa z pokoju opiekunĂłw. MoÂże bĂŞdzie tam coÂś jeszcze? Ja juÂż mam mĂłj caÂły sprzĂŞt. Z moim mĂłzgiem nie byÂło to trudne. chcesz zobaczyĂŚ prawdziwego pokemona?- tu przystanÂąÂł i kliknÂąÂł w wyjĂŞty pokeball. WyskoczyÂł z niego

!

-Bo coÂś wydaje mi siĂŞ , Âże twĂłj Cyndek potrzebuje treningu. Nigdy ci tego nie mĂłwi? Och.. biedna jesteÂś. Nawet nie wiesz jak bardzo chciaÂłby wyjÂśĂŚ na sÂłoĂące i pobawiĂŚ siĂŞ z tobÂą.- dokoĂączyÂł. Szok jaki w ciebie wstÂąpiÂł byÂł nie do opisania. Cyndaquil zaniepokoiÂł sie.

Inaka

DziĂŞki, tak jakoÂś siĂŞ postaraÂłam, ale musiaÂłam zrobiĂŚ dÂługi dialog

Czy debil to przekleĂąstwo?
-----------------
- Ty... Ty... TY BEZCZELNY ÂŚMIERTELNIKU JEDEN!!!! - zaczynam siĂŞ na niego drzeĂŚ, jednoczeÂśnie starajÂąc siĂŞ przywoÂłaĂŚ ten swĂłj ogieĂą - Na pewno nie jesteÂś inny niÂż ja, bo to ja jestem inna niÂż wy wszyscy razem wziĂŞci! I nawet sobie pewnie nie zdajesz sprawy, co moÂże siĂŞ staĂŚ, gdy siĂŞ mnie zdenerwuje! I chyba na serio chcesz, Âżebym ciĂŞ spaliÂła, i to razem z tym budynkiem... - trzĂŞsĂŞ siĂŞ jakbym miaÂła febrĂŞ - I to wedÂług ciebie ma byĂŚ ten "prawdziwy" Pokemon? - dodajĂŞ, juÂż nieco bardziej spokojnym gÂłosem - ZwykÂły Nidoran, nic ciekawego, Âłatwo je zÂłapaĂŚ i czĂŞÂściej wystĂŞpujÂą niÂż takie Cyndaquile... Po prostu pospolity prostak...
Cholera... Ten debil mnie juÂż tak wkurza... Mojego Cyndaquila obraziĂŚ to grzech, ale mnie obraziĂŚ to juÂż... mega grzech... Nawet nie wie z kim zadziera, ciemnota jedna..., patrzĂŞ na chÂłopaka starajÂąc siĂŞ opanowaĂŚ, ale iskierki zostawiam (o ile siĂŞ pojawiÂły) tak, by wiedziaÂł, z kim ma do czynienia.

Blue

Nie, skÂąd

-----------------
Kenji tylko parsknÂąÂł. PowrĂłciÂł do swojej gry. ZaczĂŞÂłaÂś chodziĂŚ niebezpiecznie po pokoju. Istotnie, w lusterku zobaczyÂłaÂś, Âże oczy zaczynajÂą przechodziĂŚ z brÂązowych w szkarÂłatne. Szybko mocno pomrugaÂłaÂś oczami by wrĂłciÂły do dawnego koloru. Niestety, nic to nie daÂło. Sei postanowiÂł pokazaĂŚ o co chodzi.
-ÂŚmiertelniku? To tak mnie nazywasz? Hm.. Boginia nie jesteÂś, bo boginki siĂŞ nie pocÂą. Tak, struÂżka potu spÂływa po twoim czole.. Wampirem teÂż nie, choĂŚ nie wiem co myÂśleĂŚ o czerwonych oczach. JesteÂś ÂżywioÂłakiem ognia. Teraz rzadko siĂŞ takie zdarzajÂą, ale sÂą. Nie zainteresowaÂło cie przypadkiem skÂąd wiem o wszystkim co zamierzasz, choĂŚ mi wcale o tym nie mĂłwiÂłaÂś? Nie zainteresowaÂło ciĂŞ to skÂąd wiem co myÂśli twĂłj ogniak? Jestem Gonem. Upiorem. O tym jak siĂŞ nim staÂłem opowiem ci w trakcie naszej ucieczki. Ale co najwaÂżniejsze... - tu przystanÂąÂł, zszedÂł z ÂłĂłÂżka i stanÂąÂł za Nidoranem. SchyliÂł brwi ku sobie. W momencie Nidoran rzuciÂł siĂŞ na Cyndaquila, przygwoÂżdÂżajÂąc go do ziemi. Gdy tylko ruszyÂłaÂś aby mu pomĂłc, krĂłlik odskoczyÂł i wskoczyÂł na twoje ÂłĂłÂżko. WczoÂłgaÂł siĂŞ do torby w ktĂłrej leÂżaÂło mnĂłstwo twych cennych rzeczy. ChciaÂłaÂś go walnÂąĂŚ ale uciekÂł ci i Kenji trzymaÂł za chwilĂŞ twojÂą AvillĂŞ w dÂłoni.
-KazaÂłem mu przynieÂśĂŚ coÂś waÂżnego dla ciebie. ale nie martw siĂŞ. Juz jÂą odkÂładam.- rzekÂł i odÂłozyÂł Samsunga na komodĂŞ.

Inaka

To dobrze...
--------------
- MogĂŞ z tobÂą porozmawiaĂŚ tak na spokojnie? - pytam go nieco ciszej, tak w razie co, gdyby ktoÂś podsÂłuchiwaÂł (ktĂłÂż tam wie, moÂże pani Ibuka lubi posiadaĂŚ wiedzĂŞ, co siĂŞ aktualnie dzieje w pokojach...) - Co miaÂłeÂś na myÂśli, mĂłwiÂąc, Âże jestem "ÂżywioÂłakiem ognia"? Co to znaczy, Âże jesteÂś Gonem? I czy mi siĂŞ zdaje, czy na serio... Czytasz w myÂślach innych osĂłb? - koĂączĂŞ z lekkim przeraÂżeniem i ciekawoÂściÂą na twarzy.
KurczĂŞ... Ciekawe tylko, dlaczego trafiÂł tutaj, do tego sierociĂąca? I czy uÂżyczyÂłby mi Pokedexa?, myÂślĂŞ z tÂą samÂą minÂą na twarzy, co wczeÂśniej i (jeÂśli mi nogi na to pozwolÂą) staram siĂŞ podejÂśĂŚ jak najbliÂżej do niego i go dotknÂąĂŚ, by siĂŞ upewniĂŚ, Âże to nie sen, tylko Âświat rzeczywisty. Przy okazji pytam siĂŞ:
- MĂłwiÂłeÂś chyba, Âże mojemu Hinoarashiemu przydaÂłby siĂŞ trening, no nie? Bo wiesz... Niezbyt wiem jak siĂŞ do tego zabraĂŚ, a poza tym... Nie wiem jakie zna ataki i w ogĂłle... PomĂłgÂłbyÂś mi? ProszĂŞ.

Blue

Gon ] to nazwa z WiedÂźmina ale tu zastosowana inaczej :P

CzarnowÂłosy osobnik odrzuciÂł swe dÂługie wÂłosy do tyÂłu. ZrobiÂł typowÂą, ÂłobuzerskÂą minĂŞ. SpojrzaÂł ponownie na CyndĂŞ, wyÂłÂączyÂł konsolkĂŞ (choĂŚ z pewnÂą niechĂŞciÂą), usiadÂł na ÂłĂłÂżku i przywoÂłaÂł Nidorana do siebie. Ten malec byÂł imponujÂąco szybki. WskoczyÂł w ramiona Kenji'ego i zaczÂąÂł namolnie prosiĂŚ o pieszczoty. ChÂłopak zaczÂąÂł go czule gÂłaskaĂŚ. - Widzisz? WystarczyÂła tylko chwilka. Ja naprawdĂŞ nie chcĂŞ dla nikogo Âźle. wiĂŞc dobrze, widzĂŞ Âże nie za wiele o sobie wiesz. Postaram siĂŞ ci to najlepiej wytÂłumaczyĂŚ. ÂŻywioÂłakiem ognia stajesz siĂŞ juÂż w Âłonie matki. Dzieje siĂŞ to gdy ciaÂło nosicielki nagle traci staÂłÂą temperaturĂŞ, a ona bÂłyskawicznie podskoczy do gĂłry. MoÂże to siĂŞ tez staĂŚ np. poprzez poparzenie brzucha lub sparzenie poprzez opalanie. GÂłupie co? ÂŻywioÂłaki majÂą nadludzkÂą moc. Chyba wiesz jakÂą. I na tym koniec. Nie da siĂŞ z tym nic zrobiĂŚ.- rzekÂł i zÂłapaÂł ponownie oddech. - Co do mnie, to faktycznie czytam w myÂślach ludzkich istot jak i pokemonĂłw. Gon... moÂże upiĂłr to przesada.. choĂŚ w jednej ksiÂąÂżce byÂło tak napisane. Gonem zostaje siĂŞ przez ..ee.. ÂśmierĂŚ. UmarÂłem na klinicznym stole i tak nim zostaÂłem. Tylko, Âże teraz juz ÂżyjĂŞ. PosÂłuchaj. co do Dex'a to chciaÂłbym abyÂś go zdobyÂła sama. Pomoge ci. Zadbam by nikogo nie byÂło w pobliÂżu, a potem moÂżemy zaczÂąĂŚ trening. to jak? Idziemy?- zakoĂączyÂł pytaniem.
WskazaÂł rĂŞkÂą na drzwi. W sumie co ci szkodzi?

Inaka

Ja tam w tÂą grĂŞ nie graÂłam, wiĂŞc nie wiem

---------------------------
- Hm... No dobra... - odpowiadam juÂż swoim zwykÂłym - mrocznym i wolnym - gÂłosem - Tylko zaczekaj... - podchodzĂŞ do swojego ÂłĂłÂżka i biorĂŞ torbĂŞ (przy okazji lustrujÂąc, co tam mam - ach, ta skleroza!), a nastĂŞpnie wychodzĂŞ za Kenjim (o ile juÂż wyszedÂł) lub wychodzĂŞ pierwsza (jeÂśli on nie zrobiÂł tego pierwszy). Przy okazji uÂśmiecham siĂŞ do niego.
KurczĂŞ, ten chÂłopak... On jest... Nie ma co - jest miÂły i w ogĂłle... Tylko tak siĂŞ dziwnie przy nim czujĂŞ, tak jakbym siĂŞ w nim zakochaÂła, no ale... PrzecieÂż to nie moÂże byĂŚ na pewno miÂłoÂśĂŚ, to musi byĂŚ tylko zaskoczenie i taki lekki lĂŞk, bo przecieÂż nie mogÂłam siĂŞ zakochaĂŚ w czÂłowieku tak po kilku minutach rozmowy..., myÂślĂŞ chaotycznie, majÂąc nadziejĂŞ, Âże Kenji akurat nie "siedzi" mi w gÂłowie i nie wie o czym myÂślĂŞ.

Blue

Chyba nie siedziaÂł. WyszliÂście wszyscy razem. Hinoarashi i Nidoran dyskutowali po drodze zawziĂŞcie. O czym oni mogÂą rozmawiaĂŚ? GÂłupio byÂło o to pytaĂŚ Kenji'ego wiĂŞc milczaÂłaÂś. ten jednak po chwili (gdy looknÂąÂł na poki) parsknÂąÂł Âśmiechem. PrzeprosiÂł ciĂŞ jednak prĂŞdko i wyrzuciÂłaÂś go z myÂśli. Kolacja w sierociĂącu trwaÂła czĂŞsto do pĂłÂłtorej godziny. MaÂłe dzieci, same siĂŞ nie nakarmiÂą a poza tym jest to jedyne miejsce gdzie wszyscy mogÂą siĂŞ swobodnie powygÂłupiaĂŚ. Korytarz prowadziÂł aÂż do rozwidlenia. Teraz w prawo i 3 drzwi dalej byÂł PokĂłj OpiekunĂłw. PodbiegÂłaÂś w nadziei Âże bĂŞdzie otwarty. Jednak tak siĂŞ nie staÂło.
-Nidoran, zniszcz kÂłĂłdkĂŞ! Peck!- zawoÂłaÂł cicho Gon. KrĂłlik podskoczyÂł z szybkiego rozbiegu ciÂągnÂąc za sobÂą biaÂłÂą smugĂŞ i rozwaliÂł kÂłĂłdkĂŞ w drobne kawaÂłeczki.
-Kuroi, bĂŞdĂŞ ciĂŞ ubezpieczaÂł. ZawoÂłam jak ktoÂś bĂŞdzie chciaÂł tu przyjÂśĂŚ. Nie wiem gdzie jest pokedex.- rzekÂł i popchnÂąÂł ciĂŞ do pokoju.
ByÂł to doÂśĂŚ spory pokĂłj. ByÂło tu mnĂłstwo szaf lecz jedno biurko. wyblakÂłe fotele dobijaÂły swoim wyglÂądem. byÂła tu nawet kablĂłwka. Od czego powinnas zaczÂąĂŚ poszukiwania?

Inaka

Wybacz, Âże tak krĂłtko (w podglÂądzie zaledwie 5 linijek), ale mam brak weny...
- O mĂłj BoÂże... - staram siĂŞ opanowaĂŚ ten lĂŞk. Tych szafek tutaj jest za duÂżo - mogÂłam siĂŞ zresztÂą spodziewaĂŚ, Âże nie bĂŞdzie tak Âłatwo.
Hm... Chyba najproÂściej bĂŞdzie, gdy sprawdzĂŞ te szafki, ktĂłre sÂą zamkniĂŞte na klucz, albo... Dobra, na poczÂątek wszystkie zamkniĂŞte skrytki w biurku, potem te w szafkach, a na koniec to co otwarte... - ukÂładam w myÂślach plan dziaÂłania i zaczynam dziaÂłaĂŚ wedÂług niego... Ale zraz, jak ja w koĂącu otworzĂŞ zamkniĂŞte szafki i szufladki? GwiÂżdÂżĂŞ cicho na Cyndaquila, a jeÂśli przyjdzie, proszĂŞ go cicho, Âżeby mi pomĂłgÂł w obmyÂśleniu sposobu na otwarcie zamkniĂŞtych skrytek. Sama w tym czasie szukam po torbie jakiejÂś spinki czy czegoÂś innego, czego moÂżna by uÂżyĂŚ do wspomnianego wczeÂśniej celu.