Pokemon - Forum PokeCollect :: Zobacz temat

plutonio

ZbliÂżaÂł siĂŞ dzieĂą w ktĂłrym miaÂłeÂś odbyĂŚ swojÂą pierwszÂą podrĂłÂż pokemon. Tymczasem odbywaÂłeÂś jak codziennie pod wieczĂłr, trening. DziÂś postanowiÂłeÂś sobie go ukrĂłciĂŚ aby siĂŞ wyspaĂŚ i jutro wczeÂśnie rano wstaĂŚ. RobiÂłeÂś juÂż 3 okrÂąÂżenie wokĂłÂł swojego rodzinnego miasta, wyglÂądaÂło piĂŞknie nocÂą. TwĂłj meditte lewitowaÂł koÂło ciebie, jakby sam trenowaÂł swĂłj umysÂł, patrzÂąc na jego dziwne miny

. SzykowaÂłeÂś siĂŞ juÂż do powrotu do domu, gdyÂż robiÂło siĂŞ chÂłodno.
PostanowiÂłeÂś siĂŞ zebraĂŚ do domu, jednakÂże gdy szedÂłeÂś w stronĂŞ swojego azylu, usÂłyszaÂłeÂś krzyki. DochodziÂły z latarni, akurat przechodziÂłeÂś koÂło niej, gdyÂż znajdowaÂła siĂŞ koÂło twojego domu. Krzyki w pewnej chwili ucichÂły i zgasÂły ÂświatÂła. Nagle zauwaÂżyÂłeÂś jakiÂś cieĂą, ktĂłry wyÂślizgnÂąÂł siĂŞ z latarni. GĂłrÂą za to wyleciaÂł jakaÂś kula, lecz nie rozpoznaÂłeÂś jej byÂło zbyt ciemno. Sprawa wyglÂądaÂła podejrzanie, poczekaÂłeÂś chwilĂŞ jednakÂże nie widziaÂłeÂś nawet najmniejszego promienia ÂświatÂła. Tam musiaÂło siĂŞ coÂś staĂŚ. TwĂłj Medite postanowiÂł tam siĂŞ wybraĂŚ. MinĂŞÂło 5...10...15 minut, a po nim ani widu, ani sÂłychu. ZaczÂąÂłeÂś siĂŞ martwiĂŚ, postanowiÂłeÂś wejÂśĂŚ na gĂłrĂŞ. DosyĂŚ szybko pokonaÂłeÂś tÂą drogĂŞ, pozazdroÂściĂŚ kondycji. Gdy wszedÂłeÂś na szczyt, zobaczyÂłeÂś medit, ktĂłre miaÂł oczy jak pÂłyty CD. Jednak nie to ciĂŞ zadziwiÂło, nad nim byÂła ogromna kaÂłuÂża krwi na ktĂłrej leÂżaÂł twĂłj przybrany ojciec. Czemu od razu na to nie wpadÂłeÂś, przecieÂż on tu pracuje.
-Hej? Jest tu ktoÂś?-usÂłyszaÂłeÂś czyjeÂś gÂłosy i poznaÂłeÂś Âże taki gÂłos ma pani Adams. Lepiej uciekaĂŚ stÂąd. Podejrzenia odrazu zejdÂą na ciebie.
___
LubiĂŞ zwroty akcji

ChociaÂż moÂże za wczeÂśnie. PS. SÂłaby jestem w poczÂątkach.

Doorn · Pewnie nie zna PokeMana Wiek: 33 Dołączył: 27 Mar 2010 Posty: 20

ChodÂź wiem, Âże trzeba szybko uciekaĂŚ to nie moge ruszyĂŚ moimi nogami. ÂŁza zakrĂŞciÂła mi siĂŞ w oku. Czemu znowu moi bliscy cierpiÂą, czy to przeze mnie - pomyÂślaÂłem, szybko jednak przetarÂłem oczy i powiedziaÂłem:
- Medititte! ChodÂź tu! Szybko! Trzeba uciekaĂŚ! - krzyknÂąÂłem do swojego pokemona drÂżÂącym gÂłosem i pomyÂślaÂłem sobie, Âże jak teraz szybko pobiegniemy do domu po plecak z ekwipunkiem, ktĂłry juÂż sobie na jutrzejszy ranek przygotowaÂłem, i jak najszybciej uciekniemy z miasta, to na pewno jeszcze zdÂąÂżymy wybiec tak, Âżeby nikt nas nie zauwaÂżyÂł. Po czym chwytam Medititte`a i udajĂŞ siĂŞ po schodach w stronĂŞ domu.
___
No juÂż na poczÂątku zapowiada siĂŞ ciekawie.

plutonio

TwĂłj Meditte z poczÂątku nie chciaÂł nigdzie iÂśĂŚ przywiÂązaÂł siĂŞ do Adamsa, jednakÂże jesteÂś jego trenerem i to za tobÂą podÂąÂżyÂł. ZbiegÂłeÂś szybko po schodach awaryjnych, by na wypadek nie spotkaĂŚ siĂŞ z twojÂą przybranÂą matkÂą.
Kiedy wrĂłciÂłeÂś na zewnÂątrz usÂłyszaÂłeÂś tylko potworny krzyk. Tak to byÂł krzyk twojej matki... straszne. Czym mĂłgÂł sobie zawiniĂŚ ten czÂłowiek. Jednak nie czas ma rozmyÂślania o tym caÂłym wydarzeniu, musisz siĂŞ szybko zbieraĂŚ z tego miasta. Musisz siĂŞ jakoÂś przemknÂąĂŚ, gdyÂż od razu po krzyku twojej rodzicielki przy latarni zebraÂło siĂŞ peÂłno osĂłb. OminiĂŞcie ich byÂło nie lada wyzwaniem jednak jakoÂś sobie z tym poradziÂłeÂś, warto byÂło trenowaĂŚ. WszedÂłeÂś do domu i zebraÂłeÂś ze sobÂą plecak w ktĂłrym spakowane miaÂłeÂś 5 pokeballi, pokedex, pokenav i 1000$, ktĂłre dostaÂłeÂś od swoich przybranych rodzicĂłw. CzmychnÂąÂłeÂś siĂŞ po cichu z domu i znalazÂłeÂś siĂŞ na drodze do farmy miltankĂłw. Nikt ciĂŞ nie zauwaÂżyÂł, gdyÂż kaÂżdy zgromadziÂł siĂŞ pod latarniÂą. JednakÂże ucieczka byÂłaby za prosta, zauwaÂżyÂłeÂś przed sobÂą patrol siostry Jenny.

Doorn · Pewnie nie zna PokeMana Wiek: 33 Dołączył: 27 Mar 2010 Posty: 20

-No to teraz mamy przechlapane - powiedziaÂłem do swojego pokemona - Na pewno oficer Jenny nas zatrzyma. Co ja jej powiem, Âże mĂłj ojciec nie Âżyje, a ja uciekam z miasta? - ciÂągnÂąÂłem dalej - Nie! Nie! To by byÂło jak przyznanie siĂŞ do winy. A ja przecieÂż muszĂŞ szybko opuÂściĂŚ to miasto. Wiele myÂśli wÂłaÂśnie zakrzÂąta mi gÂłowĂŞ, a ja muszĂŞ siĂŞ skupiĂŚ i wymyÂśliĂŚ jakÂąÂś wymĂłwkĂŞ, Âżeby Jenny bez problemu przepuÂściÂła mnie dalej.
- MyÂśl! MyÂśl! - mĂłwiĂŞ sam do siebie. RozglÂądam siĂŞ wokĂłÂł siebie, jeÂżeli zauwaÂżam drzewa prĂłbuje siĂŞ na nie wdrapaĂŚ i tam siĂŞ schowaĂŚ. JeÂżeli nie czekam, aÂż z na przeciwka podejdzie oficer Jenny i jeÂżeli mnie zatrzyma zaczynam improwizowaĂŚ, zmyÂślaĂŚ, Âże wÂłaÂśnie przed chwilÂą widziaÂłem jak jakaÂś postawna osoba biegÂła w prawÂą stronĂŞ i Âże to moÂże byĂŚ zabĂłjca mojego ojca.
JeÂżeli wszystko siĂŞ udaje szybko ruszam w dalszÂą drogĂŞ.

plutonio

Rozmowa z Jenny nie byÂła potrzebna w ogĂłle, gdyÂż obok ciebie roiÂło siĂŞ od drzew, przez co mogÂłeÂś siĂŞ ukryĂŚ. ZrobiÂłeÂś to bez problemu, sierÂżant Jenny nawet na chwilĂŞ siĂŞ nie zatrzymaÂł. Warto byÂło trenowaĂŚ, chociaÂż raczej nie domyÂśliÂłbyÂś siĂŞ nigdy Âże to ci siĂŞ przyda to takich spraw. JednakÂże teraz trzeba siĂŞ spieszyĂŚ, gdyÂż w kaÂżdej chwili moÂże tu przyjechaĂŚ kolejna sierÂżant Jenny. BiegÂłeÂś przed siebie najszybciej jak mogÂłeÂś, jednakÂże deszcz ktĂłry zaczÂąÂł padaĂŚ przeszkadzaÂł ci w tym. JednakÂże juÂż po paru minutach zauwaÂżyÂłeÂś ÂświatÂło, ktĂłre jarzyÂło siĂŞ z farmy miltankĂłw. MieszkaÂł tam twĂłj kolega John. LubiÂłeÂś do niego chodziĂŚ szczegĂłlnie w porze letniej, kiedy to zawsze bawiliÂście siĂŞ z jego miltankami, by na koniec dnia wypiĂŚ duÂżÂą szklankĂŞ ich mleka, ktĂłre jak mĂłwiÂą jest najlepsze w poke-Âświecie. PiĂŞkne wspomnienia. ByÂł takÂże jedynÂą osobÂą, ktĂłrej mogÂłeÂś teraz zaufaĂŚ. Deszcz siĂŞ nasilaÂł, a twĂłj meditte nie najlepiej siĂŞ czuÂł w deszczu, wiĂŞc moÂże warto by zapukaĂŚ na farmĂŞ. JednakÂże nigdy nie wiadomo co siĂŞ tam moÂże staĂŚ. Tymbardziej Âże teraz zauwaÂżyÂłeÂś Âże przed domem Johna stoi motor Jenny. Stoi takÂże Jenny, ktĂłry rozmawia z Jonh'em. ByÂł on trochĂŞ przestraszony, Âłatwo byÂło siĂŞ domyÂśliĂŚ o co chodziÂło. SierÂżant po chwili odjechaÂła, co wiÂązaÂło siĂŞ z tym Âże musiaÂłeÂś znowu ukryĂŚ siĂŞ na drzewie.

Doorn · Pewnie nie zna PokeMana Wiek: 33 Dołączył: 27 Mar 2010 Posty: 20

SiedzÂąc na drzewie pomyÂślaÂłem sobie, Âże w taki deszcz to i tak daleko nie zajdziemy, wiĂŞc trzeba bĂŞdzie jednak zajrzeĂŚ na tĂŞ farmĂŞ. Gdy przejeÂżdÂża sierÂżant Jenny schodzĂŞ z drzewa i czym prĂŞdzej udajĂŞ siĂŞ do drzwi farmy, na ktĂłrej mieszka mĂłj kolega. Po drodze myÂślĂŞ jak bĂŞdĂŞ siĂŞ tym razem tÂłumaczyÂł przed kolegÂą, niby mogĂŞ mu zaufaĂŚ, ale jak znĂłw bĂŞdzie go wypytywaÂła Jenny to moÂże siĂŞ wygadaĂŚ, wiĂŞc lepiej nic nie bĂŞdĂŞ mĂłwiÂł. Dobiegam do drzwi i pukam w nie energicznie. Gdy otwierajÂą mi drzwi jego rodzice pytam siĂŞ czy jest John, a jeÂżeli on sam mi otwiera pytam siĂŞ go czy mogĂŞ wejÂśĂŚ i czy mĂłgÂł bym u niego przenocowaĂŚ w tÂą noc.

plutonio

Deszcz siĂŞ z chwili na chwilĂŞ dawaÂł po sobie coraz wiĂŞksze znaki, przez co Jenny odjechaÂła jeszcze szybciej dziĂŞki czemu mogÂłeÂś szybko zejÂśĂŚ z drzewa. Kiedy twĂłj przyjaciel miaÂł juÂż obracaĂŚ siĂŞ i wejÂśĂŚ do ciepÂłej izby, zjawiÂłeÂś siĂŞ przed nim. ByÂł bardzo przestraszony.
-Co ty tu robisz?! Chcesz Âżeby ktoÂś ciĂŞ znalazÂł? KrĂŞci siĂŞ tu wiele patroli sierÂżant Jenny. WÂłaÂź do Âśrodka!-powiedziaÂł John po czym szybko chwyciÂł ciĂŞ za ramiĂŞ i zaciÂągnÂąÂł do Âśrodka.
WnĂŞtrze domu byÂło piĂŞknie zdobione, widaĂŚ Âże ten interes mlekowy siĂŞ opÂłaca. Wszystkie ramy obrazĂłw, (a byÂło ich wiele) byÂły piĂŞknie pozÂłacane. Na sporej czĂŞÂści obrazĂłw widniaÂł John, z swoimi miltankami. Nie mogÂłeÂś siĂŞ jednak dÂługo cieszyĂŚ piĂŞknymi obrazami, gdyÂż twĂłj przyjaciel zaciÂągnÂąÂł ciĂŞ do jakiegoÂś maÂłego pokoju, zapaliÂł Âświece i zasÂłoniÂł okna kotarami.
-CĂłÂż ty wyrabiasz?! SierÂżant Jenny przed chwilÂą u mnie byÂła i wiesz co mi nagadaÂła? ÂŻe twĂłj ojciec zostaÂł zabity, a takÂże ty uciekÂłeÂś! MoÂżesz mi to wytÂłumaczyĂŚ?-powiedziaÂł oczekujÂąc na twoje sensowne wytÂłumaczenia.

Doorn · Pewnie nie zna PokeMana Wiek: 33 Dołączył: 27 Mar 2010 Posty: 20

- Nie mam zamiaru siĂŞ nikomu tÂłumaczyĂŚ, musisz mi po prostu uwierzyĂŚ na sÂłowo, Âże nic nie zrobiÂłem.- powiedziaÂłem zdenerwowany do kolegi. RozglÂądaÂłem siĂŞ po pomieszczeniu, nie potrafiÂłem siĂŞ skupiĂŚ i utrzymaĂŚ wzroku na jednym punkcie, ale takÂże, Âżeby nie patrzeĂŚ siĂŞ na mojego znajomego. Po chwili uspokoiÂłem siĂŞ trochĂŞ i przerwaÂłem ciszĂŞ panujÂącÂą w pomieszczeniu:
- MogĂŞ u ciebie dziÂś przenocowaĂŚ? - zapytaÂłem - nie mam zamiaru na razie wracaĂŚ do domu. To jak? - dodaÂłem po chwili.

plutonio

Pisz trochĂŞ dÂłuÂższe posty jakbyÂś mĂłgÂł

______________________
John patrzyÂł przez chwilĂŞ na ciebie z niepewnoÂśĂŚ, oczekujÂąc odpowiedzi, jednakÂże po chwili zrezygnowaÂł z tego i postanowiÂł uwierzyĂŚ twojemu sÂłowu. Kiedy spytaÂłeÂś siĂŞ czy moÂżesz przespaĂŚ siĂŞ w jego domu on siĂŞ zgodziÂł po dÂłuÂższej chwili zastanowienia i jakoÂś szczegĂłlnie mu siĂŞ nie dziwiÂłeÂś, gdyÂż trzymanie podejrzanego o morderstwo przybranego ojca, jest trochĂŞ niebezpieczne. PowiedziaÂł Âże moÂżesz przenocowaĂŚ u niego w szopie, trzyma tam miltanki. JednakÂże postawiÂł takÂże parĂŞ warunkĂłw:
1 Pod Âżadnym pozorem nie wychodÂź z szopy.
2 Nie zaczepiaj milatnkĂłw. Kiedy sÂą wnerwione mogÂą ciĂŞ mocno zdzieliĂŚ swoim kopytem.
3 Z samego rana o 6.00 masz stÂąd iÂśĂŚ i nie pokazywaĂŚ siĂŞ dopĂłki nie wyjaÂśni siĂŞ ta caÂła sprawa.
Tak to byÂły 3 zÂłote zasady, ktĂłrych masz przestrzegaĂŚ choĂŚby siĂŞ waliÂło i paliÂło. Przed zaprowadzeniem do stodoÂły wrĂŞczyÂł ci tylko 5 momo milkĂłw
-Masz to MoMo milki. ZregenerujÂą siÂły twoich pokemonĂłw, kiedy przyjdzie na to potrzeba.-dodaÂł twĂłj przyjaciel-JeÂśli zjawiÂła by siĂŞ tu policja i miaÂła zamiar przeszukaĂŚ szopĂŞ, koÂło snopĂłw siana znajduje siĂŞ tajemne przejÂście, ktĂłre doprowadzi cie do maÂłego lasku na wschĂłd od tego miejsca.-dokoĂączyÂł po czym zaprowadziÂł ciĂŞ do szopy. PoÂżegnaÂł siĂŞ z tobÂą, wiedzÂąc Âże przez dÂługi czas siĂŞ nie spotkacie. W oczach chyba nawet miaÂł Âłzy, jednakÂże staraÂł siĂŞ je zamaskowaĂŚ. Szybko zamknÂąÂł ogromne wrota i zostawiÂł ciĂŞ samego z stadem MiltankĂłw.

Doorn · Pewnie nie zna PokeMana Wiek: 33 Dołączył: 27 Mar 2010 Posty: 20

Spoko postaram siĂŞ pisaĂŚ dÂłuÂższe, ale ostatnio tak trochĂŞ brak czasu i to z tego powodu.
___________________________

RozejrzaÂłem siĂŞ po szopie.
- Mam nadzieje, Âże te miltanki sÂą przyjaÂźnie nastawione i nic mi nie zrobiÂą - powiedziaÂłem sam do siebie. Po tym jak siĂŞ rozejrzaÂłem po szopie poszukaÂłem dla siebie jakiegoÂś wygodnego miejsca np. gdzieÂś na sianie, aby byÂło wygodnie i mĂłgÂł by tam usiÂąÂśĂŚ lub nawet poleÂżeĂŚ i zdrzemnÂąĂŚ siĂŞ, choĂŚ wiedziaÂłem, Âże bĂŞdzie mi trudno usnÂąĂŚ jak caÂły czas myÂślĂŞ o ojcu i mam ten straszny widok przed oczami. No, ale cĂłÂż
- MuszĂŞ odpoczÂąĂŚ jak mam jutro z samego rana wyruszyĂŚ - powiedziaÂłem do siebie, czy teÂż moÂże do miltankĂłw, po czym spojrzaÂłem na momo milki jakie daÂł mi mĂłj kolega i schowaÂłem je do kieszeni, a nastĂŞpnie ruszyÂłem w stronĂŞ siana lub jakiegoÂś innego wygodnego miejsca.