No wiêc z powodu wszechogarniaj¹cej mnie nudy postanowi³am dawno temu przepisaÌ na komputer swojego fan fica, który obecnie liczy 80 stron formatu A5. Có¿, próbowa³am siê postaraÌ, poniewa¿ jest to moja pi¹ta próba stworzenia fan fiction na temat Pokemon...
WiĂŞc moÂże zacznĂŞ od poczÂątku, czyli prologu... (Sorry, Âże krĂłtki)
---------------------

Cytat:

Czarne niebo ozdobione gwiazdami - cudowny widok, ale... nie dla mnie... Spada³am w dó³. Czeka³am, a¿ œmierÌ po mnie przyjdzie. Czeka³am d³ugie dziesiêÌ lat... Wiedzia³am, ¿e ju¿ przysz³a. Otworzy³am oczy, by nacieszyÌ siê przed zaœniêciem jej widokiem. - Przysz³aœ po mnie... - szepnê³am cicho. Uœmiechnê³a siê, a jej czerwone oczy zaczê³y b³yszczeÌ. - W koùcu mnie pos³ucha³aœ. - Nie jestem tu z tego powodu - odpowiedzia³a. - Nasza rada zadecydowa³a na specjalnym posiedzeniu, ¿e dostaniesz szansê. Ostatni¹ szansê, wiêc jej nie zmarnuj - spojrza³a na mnie. Nie wygl¹da³am za dobrze i doskonale o tym wiedzia³am. Ca³a by³am we krwi. - Wiesz doskonale, ¿e nie chcê ju¿ ¿yÌ, a mimo to... Mimo to nadal mnie ratujesz. Dlaczego? - zapyta³am cicho. Na jej twarzy zagoœci³ smutek. - Zrozumiesz, gdy sobie wszystko przypomnisz. Muszê siê na razie z tob¹ po¿egnaÌ. Znowu by³am sama. Patrzy³am pó³przytomnym wzrokiem na gwiazdy. Tak bardzo pragnê³am, by on te¿ móg³ je zobaczyÌ z takiej wysokoœci. To by³ mój koniec. Nigdy wiêcej nie zobaczê jego twarzy... Nigdy wiêcej nie us³yszê jego œmiechu... "Klucznico Giratiny, proszê, uwolnij mnie!" Nigdy ju¿ nie spe³niê tego ¿yczenia...

--------------------
Nie wiem, kiedy dam pierwszy rozdzia³, zapewne wtedy, gdy zostanê si³¹ zapêdzona do pisania...
Aha - i sorki, jeÂśli czegoÂś nie zrozumiecie w tym dziele, ale... No, fabuÂła jest lekko zamieszana.
Aha, i ostrzega siĂŞ, Âże w nastĂŞpnych czĂŞÂściach tekstu mogÂą pojawiĂŚ siĂŞ wulgaryzmy, nieocenzurowane sceny nienadajÂące siĂŞ dla osĂłb poniÂżej osiemnastego roku Âżycia i drastyczne rzeczy zwiÂązane z medycynÂą.
Amen.

[Inaka]

No wiêc z powodu wszechogarniaj¹cej mnie nudy postanowi³am dawno temu przepisaÌ na komputer swojego fan fica, który obecnie liczy 80 stron formatu A5. Có¿, próbowa³am siê postaraÌ, poniewa¿ jest to moja pi¹ta próba stworzenia fan fiction na temat Pokemon...
WiĂŞc moÂże zacznĂŞ od poczÂątku, czyli prologu... (Sorry, Âże krĂłtki)
---------------------

Cytat:

Czarne niebo ozdobione gwiazdami - cudowny widok, ale... nie dla mnie... Spada³am w dó³. Czeka³am, a¿ œmierÌ po mnie przyjdzie. Czeka³am d³ugie dziesiêÌ lat... Wiedzia³am, ¿e ju¿ przysz³a. Otworzy³am oczy, by nacieszyÌ siê przed zaœniêciem jej widokiem. - Przysz³aœ po mnie... - szepnê³am cicho. Uœmiechnê³a siê, a jej czerwone oczy zaczê³y b³yszczeÌ. - W koùcu mnie pos³ucha³aœ. - Nie jestem tu z tego powodu - odpowiedzia³a. - Nasza rada zadecydowa³a na specjalnym posiedzeniu, ¿e dostaniesz szansê. Ostatni¹ szansê, wiêc jej nie zmarnuj - spojrza³a na mnie. Nie wygl¹da³am za dobrze i doskonale o tym wiedzia³am. Ca³a by³am we krwi. - Wiesz doskonale, ¿e nie chcê ju¿ ¿yÌ, a mimo to... Mimo to nadal mnie ratujesz. Dlaczego? - zapyta³am cicho. Na jej twarzy zagoœci³ smutek. - Zrozumiesz, gdy sobie wszystko przypomnisz. Muszê siê na razie z tob¹ po¿egnaÌ. Znowu by³am sama. Patrzy³am pó³przytomnym wzrokiem na gwiazdy. Tak bardzo pragnê³am, by on te¿ móg³ je zobaczyÌ z takiej wysokoœci. To by³ mój koniec. Nigdy wiêcej nie zobaczê jego twarzy... Nigdy wiêcej nie us³yszê jego œmiechu... "Klucznico Giratiny, proszê, uwolnij mnie!" Nigdy ju¿ nie spe³niê tego ¿yczenia...

--------------------
Nie wiem, kiedy dam pierwszy rozdzia³, zapewne wtedy, gdy zostanê si³¹ zapêdzona do pisania...
Aha - i sorki, jeÂśli czegoÂś nie zrozumiecie w tym dziele, ale... No, fabuÂła jest lekko zamieszana.
Aha, i ostrzega siĂŞ, Âże w nastĂŞpnych czĂŞÂściach tekstu mogÂą pojawiĂŚ siĂŞ wulgaryzmy, nieocenzurowane sceny nienadajÂące siĂŞ dla osĂłb poniÂżej osiemnastego roku Âżycia i drastyczne rzeczy zwiÂązane z medycynÂą.
Amen.

Wietrzyk z pó³nocnej Inakondii przynosi nutkê tajemniczoœci, dramatu i super ekstra dawkê dobrego pisania. Czyli? Zapowiada siê super burza! Albo raczej FanFick :3
PISZ DALEJ! BO JA CHCIEÆ CZYTAÆ!
I przez ciebie wpad³em na fajn¹ fabu³ê do opowiadania... heh... no patrz...

[Afil]

Wietrzyk z pó³nocnej Inakondii przynosi nutkê tajemniczoœci, dramatu i super ekstra dawkê dobrego pisania. Czyli? Zapowiada siê super burza! Albo raczej FanFick :3
PISZ DALEJ! BO JA CHCIEÆ CZYTAÆ!
I przez ciebie wpad³em na fajn¹ fabu³ê do opowiadania... heh... no patrz...

Zapowiada siĂŞ super, na pewno przeczytam tÂą lekturkĂŞ

[Titiz]

Zapowiada siĂŞ super, na pewno przeczytam tÂą lekturkĂŞ

WiĂŞc to jest ten sÂławny "Requiem Giratiny", correct? WyczekujĂŞ na to z utĂŞsknieniem.

[Poxer]

WiĂŞc to jest ten sÂławny "Requiem Giratiny", correct? WyczekujĂŞ na to z utĂŞsknieniem.

Cytat:

postanowiÂłam dawno temu przepisaĂŚ na komputer swojego fan ficka, ktĂłry obecnie liczy 80 stron formatu A5.

CHOLERA, KTO PISZE 80 STRON W ZESZYCIE A5?!
To jest n i e n o r m a l n e . A, jest to takÂże n i e m o r a l n e .
Ale poza tym ok. Do ur best.

[Opticum]

Cytat:

postanowiÂłam dawno temu przepisaĂŚ na komputer swojego fan ficka, ktĂłry obecnie liczy 80 stron formatu A5.

CHOLERA, KTO PISZE 80 STRON W ZESZYCIE A5?!
To jest n i e n o r m a l n e . A, jest to takÂże n i e m o r a l n e .
Ale poza tym ok. Do ur best.

Afil, dziĂŞki za pozytywne nastawienie do tego. ObiecujĂŞ ci, Âże po tym rozdziale zmienisz stronĂŞ, po ktĂłrej stoisz
Poxer, tak, to to sÂławetne coÂś
Optic, ja pisze ZapeÂłniam juÂż drugi zeszyt:D

A tutaj macie pierwszy rozdziaÂł, ktĂłry prawie nic nie wnosi do fabuÂły itepe... Nie biĂŚ, akurat przenosiÂłam siĂŞ na inny edytor tekstowy...
_______________________________________________

(informacja od autorki - wszelkie tÂłumaczenia na inne jĂŞzyki sÂą wykonane z pomocÂą My Japanese Coach na Nintendo DS lub TÂłumacza Google)

RozdziaÂł I - SzkarÂłatny Âśnieg (Cynthia)

Ca³a droga by³a bia³a od œniegu. Jednak ja nie myœla³am o niczym innym jak o tym, co wydarzy³o siê dziesiêÌ lat temu. Wci¹¿ pamiêta³am ten moment, kiedy mama odepchnê³a moj¹ m³odsz¹ siostrê, przyjmuj¹c na siebie œmiertelny cios. Wci¹¿ pamiêta³am ten moment, gdy nie mog³am uwierzyÌ, ¿e moja mama zosta³a zabita przez siedmioletniego wówczas ch³opca...

GwaÂłtownie wyhamowaÂłam, przyglÂądajÂąc siĂŞ biaÂłemu puchowi zalegajÂącemu przy jezdni. Tylko, Âże nie byÂł on biaÂły, tylko... Czerwony?

Natychmiast wyskoczyÂłam z samochodu, podbiegajÂąc do tego niewiarygodnego zjawiska. OczywiÂście miaÂło ono proste wytÂłumaczenie - Âśnieg byÂł wymieszany z krwiÂą, a w tej mieszaninie leÂżaÂła nieprzytomna osoba. PrzyÂłoÂżyÂłam dwa palce do jej szyi.

Na szczĂŞÂście jeszcze ÂżyÂła, ale byÂło widaĂŚ, Âże dÂługo nie pociÂągnie.

- Satan, dzwoù natychmiast do Luciana, niech tu szybko przyjedzie! - krzyknê³am do swojego pasa¿era. Natychmiast wyci¹gn¹³ telefon. Ja natomiast przyjrza³am siê dok³adniej dziewczynie. Wydawa³a mi siê bardzo znajoma, jednak dopiero po d³u¿szej chwili uœwiadomi³am sobie, dlaczego. Jej w³osy by³y takiego samego koloru, jak w³osy mojej m³odszej siostry. Mia³a na sobie dok³adnie takie same ubrania jak ona w dniu, kiedy zaginê³a.

- Nie... To nie moÂże byĂŚ ona... - szepnĂŞÂłam cicho, chociaÂż wiedziaÂłam, Âże to nie moÂżliwe. To na pewno byÂła ona...

- tasu... kete...[i ] - usÂłyszaÂłam cichy szept. ZacisnĂŞÂłam zĂŞby i spojrzaÂłam na niÂą. PatrzyÂła na mnie swoimi brÂązowymi oczami. Na jej twarzy byÂło widaĂŚ cierpienie - w koĂącu byÂła caÂła we krwi, ktĂłrej na pewno straciÂła ponad poÂłowĂŞ.

- tetsudai mashou ka?[ii] - zapyta³am szybko po japoùsku. Mia³am ju¿ dosyÌ. Marzy³am, ¿eby ten przeklêty ambulans ju¿ tu by³, ¿eby mo¿na by³o szybko zabraÌ j¹ do szpitala i wyci¹gn¹Ì z tego stanu... Dopiero, gdy zdjê³am swój p³aszcz, by j¹ nim okryÌ, zauwa¿y³am, ¿e na jej ciele jest du¿o ran ciêtych i siniaków - prawdopodobnie spad³a z wysoka, ale jakimœ cudem prze¿y³a.

Wci¹¿ przy niej siedzia³am. Jej stan stopniowo siê pogarsza³ - oddycha³a coraz p³ycej, a têtno nie by³o ju¿ tak ³atwo wyczuwalne. Co kilka chwil wymiotowa³a krwi¹.

RobiÂło siĂŞ coraz zimniej. ZadrÂżaÂłam, gdy lodowaty podmuch rozwiaÂł mi wÂłosy. PadaÂł Âśnieg, a ja klĂŞczaÂłam w zaspie ubrana w dÂżinsy i cienkÂą bluzkĂŞ...

"PrzeziĂŞbienie murowane!" - pomyÂślaÂłam, kichajÂąc. JakimÂś cudem zdoÂłaÂłam usÂłyszeĂŚ dÂźwiĂŞk karetki pĂŞdzÂącej na sygnale. ByÂł bardzo cichy, wiĂŞc zapewne znajdowaÂła siĂŞ jeszcze daleko stÂąd.

Daleko stÂąd, a tutaj, w tej chwili, moja siostra (byÂłam tego pewna na dziewiĂŞĂŚdziesiÂąt dziewiĂŞĂŚ koma dziewiĂŞĂŚ procent) cierpi ostatnie minuty swojego Âżycia! MiaÂłam ochotĂŞ udusiĂŚ kierowcĂŞ tej karetki, gdy tylko tu przyjedzie, ale w koĂącu uÂświadomiÂłam sobie... PrzecieÂż jest zimno, droga tak zaÂśnieÂżona i oblodzona, Âże ledwo moÂżna na niej prosto jechaĂŚ...

W koĂącu po piĂŞciu minutach dostrzegÂłam biaÂły pojazd z mrugajÂącÂą niebieskÂą lampÂą na dachu. Z ulgÂą wypuÂściÂłam powietrze uwiĂŞzione w moich pÂłucach, gdy usÂłyszaÂłam swoje imiĂŞ wypowiedziane jego gÂłosem... Prawie zapomniaÂłam, Âże nie przyjechaÂł tutaj, by...

Um, przemilczmy ten fragment...

Lucian Calcett. Z pewnoœci¹ jego nazwisko z niczym wam siê nie kojarzy, ale w mieœcie Celestic s³yn¹³ z tego, ¿e by³ najprzystojniejszym lekarzem internist¹ ze specjalizacj¹ hematologa ze wszystkich, którzy pracowali w szpitalu. Wyró¿nia³ siê niezwyk³ym kolorem w³osów - jasnym, lawendowym fioletem, który jednoczeœnie by³ oznak¹ jego ¿a³oby.

-Wszystko w porzÂądku? - zapytaÂł cicho, odgarniajÂąc mi wÂłosy z twarzy. SpojrzaÂłam mu prosto w jego srebrne oczy. W jednej chwili smutek, ktĂłry w nich widziaÂłam, ustÂąpiÂł miejsca zdecydowaniu i opanowaniu.

- Lucian... Ja... Mars... Ona... - Szepta³am pojedyncze wyrazy. Nie mog³am u³o¿yÌ ich w sensowne zdanie, by³am zbyt zdenerwowana t¹ ca³¹ sytuacj¹...

- Spokojnie... - OdpowiedziaÂł cicho, dotykajÂąc mojego policzka. Dopiero po chwili zorientowaÂłam siĂŞ, Âże pÂłaczĂŞ... Ale, z jakiego powodu?

Jako absolwentka kierunku medycznego, a dok³adniej chirurgii, teoretycznie powinnam kontrolowaÌ swoje emocje w takiej sytuacji (w³aœnie z tego powodu w tym zawodzie jest bardzo ma³o kobiet)... No i do tego momentu potrafi³am przygryŸÌ wargi i ruszyÌ do "akcji" z marsow¹ min¹... Tylko ta sytuacja mnie przeros³a...

Dlaczego padÂło na mnie, a nie na kogoÂś innego?
_____________________________________
[i ] Tasukete (jap.) - "Pomó¿ mi"

[ii] Tetsudai mashou ka? (jap.) - "Jak mogĂŞ ci pomĂłc?"

[Inaka]

Afil, dziĂŞki za pozytywne nastawienie do tego. ObiecujĂŞ ci, Âże po tym rozdziale zmienisz stronĂŞ, po ktĂłrej stoisz
Poxer, tak, to to sÂławetne coÂś
Optic, ja pisze ZapeÂłniam juÂż drugi zeszyt:D

A tutaj macie pierwszy rozdziaÂł, ktĂłry prawie nic nie wnosi do fabuÂły itepe... Nie biĂŚ, akurat przenosiÂłam siĂŞ na inny edytor tekstowy...
_______________________________________________

(informacja od autorki - wszelkie tÂłumaczenia na inne jĂŞzyki sÂą wykonane z pomocÂą My Japanese Coach na Nintendo DS lub TÂłumacza Google)

RozdziaÂł I - SzkarÂłatny Âśnieg (Cynthia)

Ca³a droga by³a bia³a od œniegu. Jednak ja nie myœla³am o niczym innym jak o tym, co wydarzy³o siê dziesiêÌ lat temu. Wci¹¿ pamiêta³am ten moment, kiedy mama odepchnê³a moj¹ m³odsz¹ siostrê, przyjmuj¹c na siebie œmiertelny cios. Wci¹¿ pamiêta³am ten moment, gdy nie mog³am uwierzyÌ, ¿e moja mama zosta³a zabita przez siedmioletniego wówczas ch³opca...

GwaÂłtownie wyhamowaÂłam, przyglÂądajÂąc siĂŞ biaÂłemu puchowi zalegajÂącemu przy jezdni. Tylko, Âże nie byÂł on biaÂły, tylko... Czerwony?

Natychmiast wyskoczyÂłam z samochodu, podbiegajÂąc do tego niewiarygodnego zjawiska. OczywiÂście miaÂło ono proste wytÂłumaczenie - Âśnieg byÂł wymieszany z krwiÂą, a w tej mieszaninie leÂżaÂła nieprzytomna osoba. PrzyÂłoÂżyÂłam dwa palce do jej szyi.

Na szczĂŞÂście jeszcze ÂżyÂła, ale byÂło widaĂŚ, Âże dÂługo nie pociÂągnie.

- Satan, dzwoù natychmiast do Luciana, niech tu szybko przyjedzie! - krzyknê³am do swojego pasa¿era. Natychmiast wyci¹gn¹³ telefon. Ja natomiast przyjrza³am siê dok³adniej dziewczynie. Wydawa³a mi siê bardzo znajoma, jednak dopiero po d³u¿szej chwili uœwiadomi³am sobie, dlaczego. Jej w³osy by³y takiego samego koloru, jak w³osy mojej m³odszej siostry. Mia³a na sobie dok³adnie takie same ubrania jak ona w dniu, kiedy zaginê³a.

- Nie... To nie moÂże byĂŚ ona... - szepnĂŞÂłam cicho, chociaÂż wiedziaÂłam, Âże to nie moÂżliwe. To na pewno byÂła ona...

- tasu... kete...[i ] - usÂłyszaÂłam cichy szept. ZacisnĂŞÂłam zĂŞby i spojrzaÂłam na niÂą. PatrzyÂła na mnie swoimi brÂązowymi oczami. Na jej twarzy byÂło widaĂŚ cierpienie - w koĂącu byÂła caÂła we krwi, ktĂłrej na pewno straciÂła ponad poÂłowĂŞ.

- tetsudai mashou ka?[ii] - zapyta³am szybko po japoùsku. Mia³am ju¿ dosyÌ. Marzy³am, ¿eby ten przeklêty ambulans ju¿ tu by³, ¿eby mo¿na by³o szybko zabraÌ j¹ do szpitala i wyci¹gn¹Ì z tego stanu... Dopiero, gdy zdjê³am swój p³aszcz, by j¹ nim okryÌ, zauwa¿y³am, ¿e na jej ciele jest du¿o ran ciêtych i siniaków - prawdopodobnie spad³a z wysoka, ale jakimœ cudem prze¿y³a.

Wci¹¿ przy niej siedzia³am. Jej stan stopniowo siê pogarsza³ - oddycha³a coraz p³ycej, a têtno nie by³o ju¿ tak ³atwo wyczuwalne. Co kilka chwil wymiotowa³a krwi¹.

RobiÂło siĂŞ coraz zimniej. ZadrÂżaÂłam, gdy lodowaty podmuch rozwiaÂł mi wÂłosy. PadaÂł Âśnieg, a ja klĂŞczaÂłam w zaspie ubrana w dÂżinsy i cienkÂą bluzkĂŞ...

"PrzeziĂŞbienie murowane!" - pomyÂślaÂłam, kichajÂąc. JakimÂś cudem zdoÂłaÂłam usÂłyszeĂŚ dÂźwiĂŞk karetki pĂŞdzÂącej na sygnale. ByÂł bardzo cichy, wiĂŞc zapewne znajdowaÂła siĂŞ jeszcze daleko stÂąd.

Daleko stÂąd, a tutaj, w tej chwili, moja siostra (byÂłam tego pewna na dziewiĂŞĂŚdziesiÂąt dziewiĂŞĂŚ koma dziewiĂŞĂŚ procent) cierpi ostatnie minuty swojego Âżycia! MiaÂłam ochotĂŞ udusiĂŚ kierowcĂŞ tej karetki, gdy tylko tu przyjedzie, ale w koĂącu uÂświadomiÂłam sobie... PrzecieÂż jest zimno, droga tak zaÂśnieÂżona i oblodzona, Âże ledwo moÂżna na niej prosto jechaĂŚ...

W koĂącu po piĂŞciu minutach dostrzegÂłam biaÂły pojazd z mrugajÂącÂą niebieskÂą lampÂą na dachu. Z ulgÂą wypuÂściÂłam powietrze uwiĂŞzione w moich pÂłucach, gdy usÂłyszaÂłam swoje imiĂŞ wypowiedziane jego gÂłosem... Prawie zapomniaÂłam, Âże nie przyjechaÂł tutaj, by...

Um, przemilczmy ten fragment...

Lucian Calcett. Z pewnoœci¹ jego nazwisko z niczym wam siê nie kojarzy, ale w mieœcie Celestic s³yn¹³ z tego, ¿e by³ najprzystojniejszym lekarzem internist¹ ze specjalizacj¹ hematologa ze wszystkich, którzy pracowali w szpitalu. Wyró¿nia³ siê niezwyk³ym kolorem w³osów - jasnym, lawendowym fioletem, który jednoczeœnie by³ oznak¹ jego ¿a³oby.

-Wszystko w porzÂądku? - zapytaÂł cicho, odgarniajÂąc mi wÂłosy z twarzy. SpojrzaÂłam mu prosto w jego srebrne oczy. W jednej chwili smutek, ktĂłry w nich widziaÂłam, ustÂąpiÂł miejsca zdecydowaniu i opanowaniu.

- Lucian... Ja... Mars... Ona... - Szepta³am pojedyncze wyrazy. Nie mog³am u³o¿yÌ ich w sensowne zdanie, by³am zbyt zdenerwowana t¹ ca³¹ sytuacj¹...

- Spokojnie... - OdpowiedziaÂł cicho, dotykajÂąc mojego policzka. Dopiero po chwili zorientowaÂłam siĂŞ, Âże pÂłaczĂŞ... Ale, z jakiego powodu?

Jako absolwentka kierunku medycznego, a dok³adniej chirurgii, teoretycznie powinnam kontrolowaÌ swoje emocje w takiej sytuacji (w³aœnie z tego powodu w tym zawodzie jest bardzo ma³o kobiet)... No i do tego momentu potrafi³am przygryŸÌ wargi i ruszyÌ do "akcji" z marsow¹ min¹... Tylko ta sytuacja mnie przeros³a...

Dlaczego padÂło na mnie, a nie na kogoÂś innego?
_____________________________________
[i ] Tasukete (jap.) - "Pomó¿ mi"

[ii] Tetsudai mashou ka? (jap.) - "Jak mogĂŞ ci pomĂłc?"

WiĂŞc to jest pierwszy rozdziaÂł... (prolog juÂż widziaÂłem) gdyby to tylko dziaÂło na mnie jak na Afila miaÂłbym juÂż V rozdziaÂł poniewaÂż naprawdĂŞ niezÂłe. (czyt. Takie zajedwabiste Âże nie umiem siĂŞ porzÂądnie wyraziĂŚ)

[PokeSkate]

WiĂŞc to jest pierwszy rozdziaÂł... (prolog juÂż widziaÂłem) gdyby to tylko dziaÂło na mnie jak na Afila miaÂłbym juÂż V rozdziaÂł poniewaÂż naprawdĂŞ niezÂłe. (czyt. Takie zajedwabiste Âże nie umiem siĂŞ porzÂądnie wyraziĂŚ)

1. Czemu nie byÂło odpowiedzi? T.T
2. Cy ta bohaterka nie ma serca?! Siedzi przy swojej umierajÂącej siostrze i myÂśli o tym, Âże siĂŞ przeziĂŞbi. x.X

Poza tymi dwoma uwagami, jestem szczerze zadowolony i czujĂŞ siĂŞ, jakbym zjadÂł dwie paczki ciaaaaaach Oreo. Czyli w tÂłumaczeniu z Afilowego na ludzki: Ten rozdziaÂł byÂł w dechĂŞ i dziĂŞki tobie czujĂŞ siĂŞ ZAJE*****E!
Czekam tylko na wiêcej takich rozdzia³ów, na wiêcej emocji z twoj± twórczo¶ci±. Po ludzku: JEST GIT I CZEKAM NA WIÊCEJ! x3

[Afil]

1. Czemu nie byÂło odpowiedzi? T.T
2. Cy ta bohaterka nie ma serca?! Siedzi przy swojej umierajÂącej siostrze i myÂśli o tym, Âże siĂŞ przeziĂŞbi. x.X

Poza tymi dwoma uwagami, jestem szczerze zadowolony i czujĂŞ siĂŞ, jakbym zjadÂł dwie paczki ciaaaaaach Oreo. Czyli w tÂłumaczeniu z Afilowego na ludzki: Ten rozdziaÂł byÂł w dechĂŞ i dziĂŞki tobie czujĂŞ siĂŞ ZAJE*****E!
Czekam tylko na wiêcej takich rozdzia³ów, na wiêcej emocji z twoj± twórczo¶ci±. Po ludzku: JEST GIT I CZEKAM NA WIÊCEJ! x3

Afil, nie musiaÂłeÂś tÂłumaczyĂŚ, zrozumiaÂłam... Sama siĂŞ tak czujĂŞ po zjedzeniu tych ciach :3
Taaaa, serca nie ma Nie no, po prostu tu objawia siĂŞ moje dziwaczne poczucie humoru... No sorry, jak ostatnio napisaÂłam ten fragment z piciem wybielacza BTW - Ona nie umrze... To bĂŞdÂą tortury
I o jakÂą odpowiedÂź ci chodzi? Bo juÂż siĂŞ pogubiÂłam....

Skejcik, tak, to jest pierwszy rozdzia³ I widzê, ¿e nie umiesz siê wyraziÌ... Dziwne, Afila rozumiem, ale twojej wypowiedzi ju¿ nie potrafiê poj¹Ì

DziĂŞki za opinie

[ Dodano: 7 Lipiec 11, 18:44 ]
Cze. Sorry za double posta, ale napisa³am kolejny rozdzia³. W którym zrobi³am z Mars kompletn¹ idiotkê, ale to szczegó³.
Przy okazji... Trzeci rozdziaÂł moÂże dam jeszcze w tym tygodniu. Nie wiem. W najgorszym wypadku 15 lipca dostaniecie wysyp
-------------------------------
RozdziaÂł II - Kioku o ushinatte (Utracone wspomnienia) (Mars)
Oczy przepeÂłnione szaleĂąstwem. Ucisk pistoletu, znajdujÂącego siĂŞ pomiĂŞdzy moimi piersiami, tak blisko serca...
I ten zÂłowieszczy gÂłos..
„Przyjemnego, wiecznego snu… Mars Summercross... Mam nadziejĂŞ, Âże to byÂło nasze ostatnie spotkanie…”
StrzaÂł… I dÂługie oczekiwanie, aÂż w koĂącu uderzyÂłam w ziemiĂŞ... Zagrzebana w czymÂś zimnym…
ÂŚnieg... OchÂłodziÂł emocje... ZranionÂą duszĂŞ...
O kurczê, chyba na serio zamieni³am siê w jak¹œ romantyczkê.
NiewaÂżne... Najgorsze byÂło to, Âże czuÂłam siĂŞ bardzo, baaaardzo okropnie... Ledwo oddychaÂłam, nie mogÂłam poruszyĂŚ nawet maÂłym palcem rĂŞki...
Czy to typowy stan osoby, ktĂłra nieÂźle oberwaÂła, zostaÂła postrzelona i zleciaÂła z jakiejÂś gĂłry? Nie miaÂłam pojĂŞcia...
LeÂżaÂłam z zamkniĂŞtymi oczami i czekaÂłam na ÂśmierĂŚ. Nie nadchodziÂła. OtworzyÂłam w koĂącu oczy, oczywiÂście nie bez problemĂłw typu bĂłl i tak dalej...
Jakaœ dziwna breja powsta³a w wyniku zmieszania œniegu z krwi¹. Dopiero po chwili zrozumia³am, ¿e to moja krew... Próbowa³am siê podnieœÌ, no ale jak to przy takich wypadkach bywa... Kompletna za³amka, rêkê przeszy³ ból... I to tak ³atwo jak wbija siê palec w rozpuszczone mas³o.
Automatycznie powróci³am do poprzedniej pozycji... Znowu straci³am przytomnoœÌ...

- Nie... To nie moÂże byĂŚ ona... - usÂłyszaÂłam cichy szept innej osoby... Nie otworzyÂłam caÂłkowicie oczu, a juÂż wiedziaÂłam, Âże minĂŞÂło sporo czasu... I jestem bliska Âśmierci...
- tasu... kete... - wypowiedziaÂłam to sÂłowo bardzo cicho, ledwo je usÂłyszaÂłam, a poza tym musiaÂłam zrobiĂŚ dÂługÂą przerwĂŞ na wdech... Na pewno byÂło ze mnÂą o wiele gorzej...
"No, chocia¿ ¿yjesz, pesymistko..." - pomyœla³am, próbuj¹c zachowaÌ przytomnoœÌ.
- tetsudai mashou ka? - usÂłyszaÂłam w odpowiedzi ten sam szept.
Pogr¹¿y³am siê w ciemnoœci...

...

Ciep³o. By³o o wiele cieplej i nie czu³am bólu. Znajdowa³am siê w jakimœ pomieszczeniu. Nie by³o cicho - s³ysza³am odg³osy k³ótni pomiêdzy dwiema osobami. Dochodzi³y one jakby zza œciany.
- Puszczaj!
- Nie, nie i jeszcze raz nie - rozlegÂł siĂŞ spokojny, mĂŞski gÂłos. - I tak nic nie zyskasz na tym, Âże jÂą zobaczysz. Co najwyÂżej zaczniesz wariowaĂŚ, tak samo jak tydzieĂą temu. Poza tym nadal jest nieprzytomna.
- I co mnie to, do cholerĂŞ, obchodzi?! - Kolejny krzyk byÂł bardziej gwaÂłtowny. Oczami wyobraÂźni zobaczyÂłam, jak osoba, z ktĂłrej gardÂła wydostaÂły siĂŞ te sÂłowa, szarpie siĂŞ z jakimÂś mĂŞÂżczyznÂą...
OtworzyÂłam oczy i gwaÂłtownie nabraÂłam powietrza. BiaÂły sufit, biaÂłe Âściany. Wszystko w przytÂłaczajÂącym, biaÂłym kolorze. A dodatkowo wkurzajÂące pikanie i powoli powracajÂący bĂłl.
Odruchowo dotknĂŞÂłam gÂłowy prawÂą rĂŞkÂą i zamarÂłam. DosÂłownie.
ZnajdowaÂłam siĂŞ w szpitalu. ByÂłam tego w stu procentach pewna.
ZmruÂżyÂłam oczy, prĂłbujÂąc zignorowaĂŚ uczucie, gdy bĂłl rozÂłupuje czaszkĂŞ od wewnÂątrz. Dlaczego? Jak dÂługo?
I o co siê k³óc¹?
OdpowiedŸ na pierwsze pytanie by³a oczywista, oczywiœcie. Wspomnienie strza³u z pistoletu by³o wci¹¿ ¿ywe, poza tym moja lewa rêka by³a unieruchomiona.
WspominaÂłam juÂż, dlaczego nienawidzĂŞ lekarzy? SÂą wredni, faÂłszywi i ubierajÂą siĂŞ jak osoby, ktĂłre przeÂżyÂły drugÂą wojnĂŞ ÂświatowÂą. WyjÂątki to lekarki, ktĂłre czasem majÂą farbĂŞ na wÂłosach, Âśmieszne bluzki pod tymi biaÂłymi fartuchami albo nieÂźle zrobione paznokcie, ale to, co zobaczyÂłam, na zawsze skreÂśliÂło te argumenty z listy potwierdzonych.
TrzaÂśniĂŞcie drzwiami oderwaÂło mnie od rozmyÂślaĂą i szukania odpowiedzi na postawione przeze mnie pytania. SpojrzaÂłam odruchowo w ich kierunku i ponownie zastygÂłam w bezruchu.
O drzwi opieraÂł siĂŞ facet. Na oko o jakieÂś dziesiĂŞĂŚ lat starszy ode mnie. W pierwszym momencie pomyÂślaÂłam, Âże siĂŞ zgubiÂł, ale...
Fartuch lekarza. Kolejny obrzydliwy, wstrĂŞtny doktor.
Przyjrza³am mu siê dok³adniej. Oddycha³ powoli, próbuj¹c siê uspokoiÌ, a jednoczeœnie krêci³ g³ow¹. Tu chyba warto wspomnieÌ, ¿e nie by³a to typowa jak na lekarza fryzura. D³ugie, lawendowe w³osy z jasnobr¹zowymi odrostami spi¹³ z ty³u g³owy, zapewne po to, by nie przeszkadza³y mu w pracy. Zamkniête oczy by³y ukryte za okularami z fioletowymi szk³ami, a na sobie (oprócz fartucha) mia³ bluzkê z napisem "Mistrz w bara-bara".
BoÂże. Gdzie. Oni. ZnajdujÂą. Takich. Lekarzy.
Podniós³ g³owê i otworzy³ oczy. Uœmiechn¹³ siê lekko na mój widok. I podszed³.
BoÂże. Dlaczego.
- Wybacz - powiedzia³ i uœmiechn¹³ siê szerzej, ods³aniaj¹c równe, bia³e zêby. - Nie s¹dzi³em, ¿e tak szybko odzyskasz przytomnoœÌ, a zw³aszcza po tym wszystkim.
OsÂłupiaÂłam. Nie wiedziaÂłam nawet, o czym on mĂłwi. CzyÂżby chodziÂło mu o ten strzaÂł?
- Gdy ciê przywieŸli do szpitala, by³aœ na skraju ¿ycia i œmierci - ci¹gn¹³ doktorek, nie zwa¿aj¹c na to, ¿e ta jego paplanina kompletnie mnie nie interesuje. - By³aœ w stanie wstrz¹su hipowolemicznego spowodowany rozleg³ym krwotokiem z rany postrza³owej klatki piersiowej i licznych zadrapaù na ciele...
- A móg³by pan wyjaœniÌ to proœciej? - przerwa³am stanowczym g³osem. Kompletnie nic nie rozumia³am z jego wyk³adu, a on nawet nie wpad³ na to, ¿e przerwa³ mi rozmyœlanie nad wszystkim, co mnie spotka³o. - Tak przy okazji... Ta k³ótnia na korytarzu, to czego dotyczy³a?
Spojrzenie mĂŞÂżczyzny "uciekÂło" gdzieÂś w bok, a na twarzy pojawiÂło siĂŞ lekkie zawstydzenie.
- Pewnej... osoby - odpowiedzia³ cicho. - A skoro chcesz prostego wyjaœnienia... Straci³aœ du¿o krwi, wiêc straci³aœ przytomnoœÌ, a dodatkowo niewiele brakowa³o, byœ w¹cha³a kwiatki od spodu. Zadowolona? - warkn¹³, marszcz¹c czo³o.
Uœmiechnê³am siê lekko, kiwaj¹c g³ow¹, po czym postanowi³am spróbowaÌ siê podnieœÌ. Nie wiem, czemu, ale przed oczami pojawi³y mi siê czarne plamy i poczu³am, jak ktoœ delikatnie powstrzymuje mnie od przyjêcia pozycji siedz¹cej.
- Nie powinnaœ siê na razie ruszaÌ - us³ysza³am œmiertelnie powa¿ny g³os lekarza. - Mia³aœ powa¿ne wstrz¹œnienie mózgu, wiêc mo¿esz mieÌ problemy z utrzymaniem równowagi, a tak¿e z pamiêci¹.
"Jezu Chryste, co za powalony m³ody debil, co myœli, ¿e pozjada³ wszelkie rozumy..." - pomyœla³am, bior¹c g³êboki wdech. Natychmiast tego po¿a³owa³am. Chcia³am zgi¹Ì siê wpó³, coœ zrobiÌ byle tylko opanowaÌ przeklêt¹ chêÌ zwymiotowania...
Albo zwyczajne nudnoÂści - jak ktoÂś woli nazywaĂŚ rzeczy po imieniu.
Lekarz nic nie powiedziaÂł, tylko przystawiÂł mi do ust jakieÂś naczynie - zapewne wiedziaÂł, co mi dolega, ale zapomniaÂł o tym powiedzieĂŚ i nic na Âświecie nie zmusi go do przyznania siĂŞ do pomyÂłki.
*po jakimÂś czasie*
- Wybacz, zapomnia³em wspomnieÌ te¿ o wymiotowaniu spowodowanym przez znieczulenie ogólne i wstrz¹œnienie mózgu...
"Taaaa... ZapomniaÂł, wredny prosiak..."
- Tak przy okazji... - Na jego obliczu ponownie pojawiÂł siĂŞ nieÂśmiaÂły uÂśmiech. - Wiesz, Âże to gÂłupio brzmi, jak zwracasz siĂŞ do kogoÂś mÂłodego "pan"?
ZaÂśmiaÂłam siĂŞ cicho i natychmiast jĂŞknĂŞÂłam. BĂłl w klatce piersiowej byÂł nie do wytrzymania...
- Nie... wiem... - wydusiÂłam. - Zazwyczaj do dziewczyny nikt tak siĂŞ nie zwraca, b... bo doroÂśli wyzywajÂą od dziwek i innych takich.
Facet obrzuciÂł mnie nieco zaskoczonym wzrokiem, ale w koĂącu wyszedÂł z tego szoku.
- Nie oceniaj wszystkich doros³ych t¹ sam¹ miar¹, ma³a - mrukn¹³, czochraj¹c mi w³osy. Nasz³a mnie chêÌ zabicia tego cichego cz³owieka. Za sam czyn...
- Hm, moÂże powinnam siĂŞ przedstawiĂŚ, zanim zaczĂŞÂłam rozmowĂŞ...
- OdpuœÌ sobie te zbêdne przedstawienia, zanim lekarz zobaczy pacjenta, wie jakie imiona mu dali na chrzcie - powiedzia³ szybko, maskuj¹c swoj¹ potrzebê wyœmiania mojej g³upoty. - To raczej ja powinienem rozpocz¹Ì rozmowê od podania swoich danych osobowych.
O matko. Gdzie tych lekarzy uczÂą takiego starodawnego, oficjalnego jĂŞzyka? Nawet nie zwrĂłciÂłam uwagi na to, Âże koleÂś przedstawiÂł siĂŞ jako niejaki Lucian Calcett.
Nie mogÂłam uwierzyĂŚ w to co usÂłyszaÂłam. "Lucian" - kto daje dziecku takie niemodne imiĂŞ? Ech, niewaÂżne...
Na twarzy doktorka pojawiÂła siĂŞ powaÂżna mina.
- Przy okazji mam do ciebie pewnÂą ponurÂą i nieprzyjemnÂą sprawĂŞ... Czy pamiĂŞtasz moÂże coÂś, co wydarzyÂło siĂŞ przed wypadkiem? - zapytaÂł cicho. PatrzyÂłam przeraÂżona w wszechogarniajÂącÂą biel.
Przez caÂły czas nie naszÂło mnie Âżadne wspomnienie sprzed tamtego strzaÂłu.
O kurczĂŞ.

[Inaka]

Afil, nie musiaÂłeÂś tÂłumaczyĂŚ, zrozumiaÂłam... Sama siĂŞ tak czujĂŞ po zjedzeniu tych ciach :3
Taaaa, serca nie ma Nie no, po prostu tu objawia siĂŞ moje dziwaczne poczucie humoru... No sorry, jak ostatnio napisaÂłam ten fragment z piciem wybielacza BTW - Ona nie umrze... To bĂŞdÂą tortury
I o jakÂą odpowiedÂź ci chodzi? Bo juÂż siĂŞ pogubiÂłam....

Skejcik, tak, to jest pierwszy rozdzia³ I widzê, ¿e nie umiesz siê wyraziÌ... Dziwne, Afila rozumiem, ale twojej wypowiedzi ju¿ nie potrafiê poj¹Ì

DziĂŞki za opinie

[ Dodano: 7 Lipiec 11, 18:44 ]
Cze. Sorry za double posta, ale napisa³am kolejny rozdzia³. W którym zrobi³am z Mars kompletn¹ idiotkê, ale to szczegó³.
Przy okazji... Trzeci rozdziaÂł moÂże dam jeszcze w tym tygodniu. Nie wiem. W najgorszym wypadku 15 lipca dostaniecie wysyp
-------------------------------
RozdziaÂł II - Kioku o ushinatte (Utracone wspomnienia) (Mars)
Oczy przepeÂłnione szaleĂąstwem. Ucisk pistoletu, znajdujÂącego siĂŞ pomiĂŞdzy moimi piersiami, tak blisko serca...
I ten zÂłowieszczy gÂłos..
„Przyjemnego, wiecznego snu… Mars Summercross... Mam nadziejĂŞ, Âże to byÂło nasze ostatnie spotkanie…”
StrzaÂł… I dÂługie oczekiwanie, aÂż w koĂącu uderzyÂłam w ziemiĂŞ... Zagrzebana w czymÂś zimnym…
ÂŚnieg... OchÂłodziÂł emocje... ZranionÂą duszĂŞ...
O kurczê, chyba na serio zamieni³am siê w jak¹œ romantyczkê.
NiewaÂżne... Najgorsze byÂło to, Âże czuÂłam siĂŞ bardzo, baaaardzo okropnie... Ledwo oddychaÂłam, nie mogÂłam poruszyĂŚ nawet maÂłym palcem rĂŞki...
Czy to typowy stan osoby, ktĂłra nieÂźle oberwaÂła, zostaÂła postrzelona i zleciaÂła z jakiejÂś gĂłry? Nie miaÂłam pojĂŞcia...
LeÂżaÂłam z zamkniĂŞtymi oczami i czekaÂłam na ÂśmierĂŚ. Nie nadchodziÂła. OtworzyÂłam w koĂącu oczy, oczywiÂście nie bez problemĂłw typu bĂłl i tak dalej...
Jakaœ dziwna breja powsta³a w wyniku zmieszania œniegu z krwi¹. Dopiero po chwili zrozumia³am, ¿e to moja krew... Próbowa³am siê podnieœÌ, no ale jak to przy takich wypadkach bywa... Kompletna za³amka, rêkê przeszy³ ból... I to tak ³atwo jak wbija siê palec w rozpuszczone mas³o.
Automatycznie powróci³am do poprzedniej pozycji... Znowu straci³am przytomnoœÌ...

- Nie... To nie moÂże byĂŚ ona... - usÂłyszaÂłam cichy szept innej osoby... Nie otworzyÂłam caÂłkowicie oczu, a juÂż wiedziaÂłam, Âże minĂŞÂło sporo czasu... I jestem bliska Âśmierci...
- tasu... kete... - wypowiedziaÂłam to sÂłowo bardzo cicho, ledwo je usÂłyszaÂłam, a poza tym musiaÂłam zrobiĂŚ dÂługÂą przerwĂŞ na wdech... Na pewno byÂło ze mnÂą o wiele gorzej...
"No, chocia¿ ¿yjesz, pesymistko..." - pomyœla³am, próbuj¹c zachowaÌ przytomnoœÌ.
- tetsudai mashou ka? - usÂłyszaÂłam w odpowiedzi ten sam szept.
Pogr¹¿y³am siê w ciemnoœci...

...

Ciep³o. By³o o wiele cieplej i nie czu³am bólu. Znajdowa³am siê w jakimœ pomieszczeniu. Nie by³o cicho - s³ysza³am odg³osy k³ótni pomiêdzy dwiema osobami. Dochodzi³y one jakby zza œciany.
- Puszczaj!
- Nie, nie i jeszcze raz nie - rozlegÂł siĂŞ spokojny, mĂŞski gÂłos. - I tak nic nie zyskasz na tym, Âże jÂą zobaczysz. Co najwyÂżej zaczniesz wariowaĂŚ, tak samo jak tydzieĂą temu. Poza tym nadal jest nieprzytomna.
- I co mnie to, do cholerĂŞ, obchodzi?! - Kolejny krzyk byÂł bardziej gwaÂłtowny. Oczami wyobraÂźni zobaczyÂłam, jak osoba, z ktĂłrej gardÂła wydostaÂły siĂŞ te sÂłowa, szarpie siĂŞ z jakimÂś mĂŞÂżczyznÂą...
OtworzyÂłam oczy i gwaÂłtownie nabraÂłam powietrza. BiaÂły sufit, biaÂłe Âściany. Wszystko w przytÂłaczajÂącym, biaÂłym kolorze. A dodatkowo wkurzajÂące pikanie i powoli powracajÂący bĂłl.
Odruchowo dotknĂŞÂłam gÂłowy prawÂą rĂŞkÂą i zamarÂłam. DosÂłownie.
ZnajdowaÂłam siĂŞ w szpitalu. ByÂłam tego w stu procentach pewna.
ZmruÂżyÂłam oczy, prĂłbujÂąc zignorowaĂŚ uczucie, gdy bĂłl rozÂłupuje czaszkĂŞ od wewnÂątrz. Dlaczego? Jak dÂługo?
I o co siê k³óc¹?
OdpowiedŸ na pierwsze pytanie by³a oczywista, oczywiœcie. Wspomnienie strza³u z pistoletu by³o wci¹¿ ¿ywe, poza tym moja lewa rêka by³a unieruchomiona.
WspominaÂłam juÂż, dlaczego nienawidzĂŞ lekarzy? SÂą wredni, faÂłszywi i ubierajÂą siĂŞ jak osoby, ktĂłre przeÂżyÂły drugÂą wojnĂŞ ÂświatowÂą. WyjÂątki to lekarki, ktĂłre czasem majÂą farbĂŞ na wÂłosach, Âśmieszne bluzki pod tymi biaÂłymi fartuchami albo nieÂźle zrobione paznokcie, ale to, co zobaczyÂłam, na zawsze skreÂśliÂło te argumenty z listy potwierdzonych.
TrzaÂśniĂŞcie drzwiami oderwaÂło mnie od rozmyÂślaĂą i szukania odpowiedzi na postawione przeze mnie pytania. SpojrzaÂłam odruchowo w ich kierunku i ponownie zastygÂłam w bezruchu.
O drzwi opieraÂł siĂŞ facet. Na oko o jakieÂś dziesiĂŞĂŚ lat starszy ode mnie. W pierwszym momencie pomyÂślaÂłam, Âże siĂŞ zgubiÂł, ale...
Fartuch lekarza. Kolejny obrzydliwy, wstrĂŞtny doktor.
Przyjrza³am mu siê dok³adniej. Oddycha³ powoli, próbuj¹c siê uspokoiÌ, a jednoczeœnie krêci³ g³ow¹. Tu chyba warto wspomnieÌ, ¿e nie by³a to typowa jak na lekarza fryzura. D³ugie, lawendowe w³osy z jasnobr¹zowymi odrostami spi¹³ z ty³u g³owy, zapewne po to, by nie przeszkadza³y mu w pracy. Zamkniête oczy by³y ukryte za okularami z fioletowymi szk³ami, a na sobie (oprócz fartucha) mia³ bluzkê z napisem "Mistrz w bara-bara".
BoÂże. Gdzie. Oni. ZnajdujÂą. Takich. Lekarzy.
Podniós³ g³owê i otworzy³ oczy. Uœmiechn¹³ siê lekko na mój widok. I podszed³.
BoÂże. Dlaczego.
- Wybacz - powiedzia³ i uœmiechn¹³ siê szerzej, ods³aniaj¹c równe, bia³e zêby. - Nie s¹dzi³em, ¿e tak szybko odzyskasz przytomnoœÌ, a zw³aszcza po tym wszystkim.
OsÂłupiaÂłam. Nie wiedziaÂłam nawet, o czym on mĂłwi. CzyÂżby chodziÂło mu o ten strzaÂł?
- Gdy ciê przywieŸli do szpitala, by³aœ na skraju ¿ycia i œmierci - ci¹gn¹³ doktorek, nie zwa¿aj¹c na to, ¿e ta jego paplanina kompletnie mnie nie interesuje. - By³aœ w stanie wstrz¹su hipowolemicznego spowodowany rozleg³ym krwotokiem z rany postrza³owej klatki piersiowej i licznych zadrapaù na ciele...
- A móg³by pan wyjaœniÌ to proœciej? - przerwa³am stanowczym g³osem. Kompletnie nic nie rozumia³am z jego wyk³adu, a on nawet nie wpad³ na to, ¿e przerwa³ mi rozmyœlanie nad wszystkim, co mnie spotka³o. - Tak przy okazji... Ta k³ótnia na korytarzu, to czego dotyczy³a?
Spojrzenie mĂŞÂżczyzny "uciekÂło" gdzieÂś w bok, a na twarzy pojawiÂło siĂŞ lekkie zawstydzenie.
- Pewnej... osoby - odpowiedzia³ cicho. - A skoro chcesz prostego wyjaœnienia... Straci³aœ du¿o krwi, wiêc straci³aœ przytomnoœÌ, a dodatkowo niewiele brakowa³o, byœ w¹cha³a kwiatki od spodu. Zadowolona? - warkn¹³, marszcz¹c czo³o.
Uœmiechnê³am siê lekko, kiwaj¹c g³ow¹, po czym postanowi³am spróbowaÌ siê podnieœÌ. Nie wiem, czemu, ale przed oczami pojawi³y mi siê czarne plamy i poczu³am, jak ktoœ delikatnie powstrzymuje mnie od przyjêcia pozycji siedz¹cej.
- Nie powinnaœ siê na razie ruszaÌ - us³ysza³am œmiertelnie powa¿ny g³os lekarza. - Mia³aœ powa¿ne wstrz¹œnienie mózgu, wiêc mo¿esz mieÌ problemy z utrzymaniem równowagi, a tak¿e z pamiêci¹.
"Jezu Chryste, co za powalony m³ody debil, co myœli, ¿e pozjada³ wszelkie rozumy..." - pomyœla³am, bior¹c g³êboki wdech. Natychmiast tego po¿a³owa³am. Chcia³am zgi¹Ì siê wpó³, coœ zrobiÌ byle tylko opanowaÌ przeklêt¹ chêÌ zwymiotowania...
Albo zwyczajne nudnoÂści - jak ktoÂś woli nazywaĂŚ rzeczy po imieniu.
Lekarz nic nie powiedziaÂł, tylko przystawiÂł mi do ust jakieÂś naczynie - zapewne wiedziaÂł, co mi dolega, ale zapomniaÂł o tym powiedzieĂŚ i nic na Âświecie nie zmusi go do przyznania siĂŞ do pomyÂłki.
*po jakimÂś czasie*
- Wybacz, zapomnia³em wspomnieÌ te¿ o wymiotowaniu spowodowanym przez znieczulenie ogólne i wstrz¹œnienie mózgu...
"Taaaa... ZapomniaÂł, wredny prosiak..."
- Tak przy okazji... - Na jego obliczu ponownie pojawiÂł siĂŞ nieÂśmiaÂły uÂśmiech. - Wiesz, Âże to gÂłupio brzmi, jak zwracasz siĂŞ do kogoÂś mÂłodego "pan"?
ZaÂśmiaÂłam siĂŞ cicho i natychmiast jĂŞknĂŞÂłam. BĂłl w klatce piersiowej byÂł nie do wytrzymania...
- Nie... wiem... - wydusiÂłam. - Zazwyczaj do dziewczyny nikt tak siĂŞ nie zwraca, b... bo doroÂśli wyzywajÂą od dziwek i innych takich.
Facet obrzuciÂł mnie nieco zaskoczonym wzrokiem, ale w koĂącu wyszedÂł z tego szoku.
- Nie oceniaj wszystkich doros³ych t¹ sam¹ miar¹, ma³a - mrukn¹³, czochraj¹c mi w³osy. Nasz³a mnie chêÌ zabicia tego cichego cz³owieka. Za sam czyn...
- Hm, moÂże powinnam siĂŞ przedstawiĂŚ, zanim zaczĂŞÂłam rozmowĂŞ...
- OdpuœÌ sobie te zbêdne przedstawienia, zanim lekarz zobaczy pacjenta, wie jakie imiona mu dali na chrzcie - powiedzia³ szybko, maskuj¹c swoj¹ potrzebê wyœmiania mojej g³upoty. - To raczej ja powinienem rozpocz¹Ì rozmowê od podania swoich danych osobowych.
O matko. Gdzie tych lekarzy uczÂą takiego starodawnego, oficjalnego jĂŞzyka? Nawet nie zwrĂłciÂłam uwagi na to, Âże koleÂś przedstawiÂł siĂŞ jako niejaki Lucian Calcett.
Nie mogÂłam uwierzyĂŚ w to co usÂłyszaÂłam. "Lucian" - kto daje dziecku takie niemodne imiĂŞ? Ech, niewaÂżne...
Na twarzy doktorka pojawiÂła siĂŞ powaÂżna mina.
- Przy okazji mam do ciebie pewnÂą ponurÂą i nieprzyjemnÂą sprawĂŞ... Czy pamiĂŞtasz moÂże coÂś, co wydarzyÂło siĂŞ przed wypadkiem? - zapytaÂł cicho. PatrzyÂłam przeraÂżona w wszechogarniajÂącÂą biel.
Przez caÂły czas nie naszÂło mnie Âżadne wspomnienie sprzed tamtego strzaÂłu.
O kurczĂŞ.

1. KURNA! Kto w koĂącu jest narratorkÂą?! x3
2. SUPER! MAM LEPSZY NASTRÓJ! A to twooooja wina :3

[Afil]

1. KURNA! Kto w koĂącu jest narratorkÂą?! x3
2. SUPER! MAM LEPSZY NASTRÓJ! A to twooooja wina :3