Ch³opak pierwszej chwili parskn¹³ œmiechem, ale chwilê póŸniej zrozumia³, ¿e ty to mówi³eœ ca³kowicie na powa¿nie. Usiad³ na ³ó¿ku, na³o¿y³ rêce na g³owê i spojrza³ na Ciebie. Potem chwilê siê zastanawia³, jakby mia³ coœ wa¿nego do przemyœlenia... w sumie... co teraz mog³oby byÌ takiego ,,wa¿nego'', ¿e olewaj¹c losy swojej siostry on siedzi sobie na ³ó¿ku i myœli.
- S³uchaj... to nie jest moja robota, ale chyba wiem czuja - Zacz¹³ mówiÌ doœÌ powa¿nym g³osem. W koùcu porwano jego siostrê... choÌ jego zachowanie... - Otó¿ naprowadzê Ciê tym, ¿e pewien mi³y staruszek z bardzo widocznymi ¿y³ami jest mi³oœnikiem pokemonów robaków. Znasz sk¹dœ ten opis? - Coœ œwita, ale... kurczê, jak przez mg³ê. To wszystko jest takie dziwne, nienaturalne, jak w jakimœ kiepskim opowiadaniu, czy filmie. Fakty nie trzymaj¹ siê kupy, a reszta jest jakaœ niemrawa... przygoda rodem z anime, którego nie chce siê ogl¹daÌ.
- ZwaÂżajÂąc na warunki atmosferyczne i zachowanie pokemonĂłw mogĂŞ CiĂŞ zapewniĂŚ, Âże niedÂługo bĂŞdzie padaĂŚ, a wiĂŞc nasz porywacz bĂŞdzie musiaÂł siĂŞ gdzieÂś schroniĂŚ. WÂłaÂśnie dlatego bĂŞdzie siĂŞ spieszyÂł, by uciec jak najdalej... bo wiesz, ta burza bĂŞdzie naprawdĂŞ ostra. Ja ruszam przodem. - DodaÂł Joey i wyskoczyÂł przez okno na ninje. Wiesz co... to jest gÂłupsze niÂż twoje Âżar... niÂż... ym... PATRZ JEDNOROÂŻEC!

[Afil]

Ch³opak pierwszej chwili parskn¹³ œmiechem, ale chwilê póŸniej zrozumia³, ¿e ty to mówi³eœ ca³kowicie na powa¿nie. Usiad³ na ³ó¿ku, na³o¿y³ rêce na g³owê i spojrza³ na Ciebie. Potem chwilê siê zastanawia³, jakby mia³ coœ wa¿nego do przemyœlenia... w sumie... co teraz mog³oby byÌ takiego ,,wa¿nego'', ¿e olewaj¹c losy swojej siostry on siedzi sobie na ³ó¿ku i myœli.
- S³uchaj... to nie jest moja robota, ale chyba wiem czuja - Zacz¹³ mówiÌ doœÌ powa¿nym g³osem. W koùcu porwano jego siostrê... choÌ jego zachowanie... - Otó¿ naprowadzê Ciê tym, ¿e pewien mi³y staruszek z bardzo widocznymi ¿y³ami jest mi³oœnikiem pokemonów robaków. Znasz sk¹dœ ten opis? - Coœ œwita, ale... kurczê, jak przez mg³ê. To wszystko jest takie dziwne, nienaturalne, jak w jakimœ kiepskim opowiadaniu, czy filmie. Fakty nie trzymaj¹ siê kupy, a reszta jest jakaœ niemrawa... przygoda rodem z anime, którego nie chce siê ogl¹daÌ.
- ZwaÂżajÂąc na warunki atmosferyczne i zachowanie pokemonĂłw mogĂŞ CiĂŞ zapewniĂŚ, Âże niedÂługo bĂŞdzie padaĂŚ, a wiĂŞc nasz porywacz bĂŞdzie musiaÂł siĂŞ gdzieÂś schroniĂŚ. WÂłaÂśnie dlatego bĂŞdzie siĂŞ spieszyÂł, by uciec jak najdalej... bo wiesz, ta burza bĂŞdzie naprawdĂŞ ostra. Ja ruszam przodem. - DodaÂł Joey i wyskoczyÂł przez okno na ninje. Wiesz co... to jest gÂłupsze niÂż twoje Âżar... niÂż... ym... PATRZ JEDNOROÂŻEC!

-M³ody czekaj! - Krzyczê za bratem Iris, po czym sam wyskakuje za nim przez okno. -Nigdzie sam nie idziesz. Dopóki nie ma z nami twojej siostry, to ja jestem za ciebie odpowiedzialny! - Dodaje, a nastêpnie goniê go. Przygl¹dam siê te¿ okolicy. Jakieœ œlady nici Ariadosa, jakieœ z³amane ga³êzie, cokolwiek, co mog³oby naprowadziÌ nas na œlad Iris i jej ojca.
-Co ja siĂŞ martwiĂŞ, Joey pewnie juÂż znalazÂł jakiÂś Âślad. On jest jak pies... jak Growlithe! - MĂłwiĂŞ do sumienia.
-Joey i co niby planujesz? Sam na sam z twoim ojcem? JakieÂś ultimatum i walka w stylu "Ja wygrywam dajesz nam spokĂłj, ty wygrywasz idÂą z tobÂą."? To przecieÂż nie wypali, nawet nie wiem, na co mam siĂŞ przygotowaĂŚ. Eh, to wyglÂąda jak jeden wielki film akcji, ktĂłry tak bardzo reklamowali, a okazaÂł siĂŞ budÂżetowÂą klapÂą, albo jak jakaÂś gra, z niemrawym zakoĂączeniem. Ponyta, Cindaquil, pomó¿ nam szukaĂŚ - CiÂągnĂŞ dalej swoje rozwaÂżania, oraz nawoÂłuje swoje pokemony by pomogÂły nam szukaĂŚ. –TwĂłj Swablu teÂż by mĂłgÂł pomĂłc szukaĂŚ z powietrza wiesz? – MĂłwiĂŞ do brata Iris
=================================================================================
Sory za niemrawy odpis, jeÂżeli ci siĂŞ nie spodoba pisz, a ja poprawiĂŞ.

[Byakurai]

-M³ody czekaj! - Krzyczê za bratem Iris, po czym sam wyskakuje za nim przez okno. -Nigdzie sam nie idziesz. Dopóki nie ma z nami twojej siostry, to ja jestem za ciebie odpowiedzialny! - Dodaje, a nastêpnie goniê go. Przygl¹dam siê te¿ okolicy. Jakieœ œlady nici Ariadosa, jakieœ z³amane ga³êzie, cokolwiek, co mog³oby naprowadziÌ nas na œlad Iris i jej ojca.
-Co ja siĂŞ martwiĂŞ, Joey pewnie juÂż znalazÂł jakiÂś Âślad. On jest jak pies... jak Growlithe! - MĂłwiĂŞ do sumienia.
-Joey i co niby planujesz? Sam na sam z twoim ojcem? JakieÂś ultimatum i walka w stylu "Ja wygrywam dajesz nam spokĂłj, ty wygrywasz idÂą z tobÂą."? To przecieÂż nie wypali, nawet nie wiem, na co mam siĂŞ przygotowaĂŚ. Eh, to wyglÂąda jak jeden wielki film akcji, ktĂłry tak bardzo reklamowali, a okazaÂł siĂŞ budÂżetowÂą klapÂą, albo jak jakaÂś gra, z niemrawym zakoĂączeniem. Ponyta, Cindaquil, pomó¿ nam szukaĂŚ - CiÂągnĂŞ dalej swoje rozwaÂżania, oraz nawoÂłuje swoje pokemony by pomogÂły nam szukaĂŚ. –TwĂłj Swablu teÂż by mĂłgÂł pomĂłc szukaĂŚ z powietrza wiesz? – MĂłwiĂŞ do brata Iris
=================================================================================
Sory za niemrawy odpis, jeÂżeli ci siĂŞ nie spodoba pisz, a ja poprawiĂŞ.

TrwaÂło to niedÂługo. TwĂłj kompanoGrowlithe dobiegÂł do jaskini, a jej wejÂście, caÂłe zalepione z sieci, byÂło dowodem na to, Âże tam pewnie siedzi ojciec tej dwĂłjki. Na co wiĂŞc czekaĂŚ? Twoje pokemony uÂżyÂły ognia, jako ,,klucza'' i sieĂŚ padÂła, jak... szybko padÂła. PobiegliÂście dalej, a tam staÂł wielki Ariados z wielkim snobem na grzbiecie i wielkÂą urodÂą Iris w paszczy.
- Khy... dogonili nas... no có¿. - Zacz¹³ snobek... hmmm... - Czas na walkê! SPINERAK, ID! - Powiedzia³ i wyrzuci³ w powietrze 3 pokeballe, które po otwarciu okaza³y siê niczym innym jak Spinerak'ami, które jad³y za du¿o sterydów i teraz s¹ ogromne.
- Kur**... wzi¹³ swoje najlepsze okazy... - Powiedzia³ Joey, po czym wskaza³ na jednego z Spineraka, a Swablu zaatakowa³a... bez komendy.
---
PozwĂłl, Âże tutaj nie bĂŞdzie % Âżycia... niedÂługo siĂŞ przekonasz czemu.

[Afil]

TrwaÂło to niedÂługo. TwĂłj kompanoGrowlithe dobiegÂł do jaskini, a jej wejÂście, caÂłe zalepione z sieci, byÂło dowodem na to, Âże tam pewnie siedzi ojciec tej dwĂłjki. Na co wiĂŞc czekaĂŚ? Twoje pokemony uÂżyÂły ognia, jako ,,klucza'' i sieĂŚ padÂła, jak... szybko padÂła. PobiegliÂście dalej, a tam staÂł wielki Ariados z wielkim snobem na grzbiecie i wielkÂą urodÂą Iris w paszczy.
- Khy... dogonili nas... no có¿. - Zacz¹³ snobek... hmmm... - Czas na walkê! SPINERAK, ID! - Powiedzia³ i wyrzuci³ w powietrze 3 pokeballe, które po otwarciu okaza³y siê niczym innym jak Spinerak'ami, które jad³y za du¿o sterydów i teraz s¹ ogromne.
- Kur**... wzi¹³ swoje najlepsze okazy... - Powiedzia³ Joey, po czym wskaza³ na jednego z Spineraka, a Swablu zaatakowa³a... bez komendy.
---
PozwĂłl, Âże tutaj nie bĂŞdzie % Âżycia... niedÂługo siĂŞ przekonasz czemu.

-Okej... te Spinaraki nie wygl¹daj¹ za dobrze. Cindaquil, Ponyta do ataku. - Przywo³uje moje pokemony oceniaj¹c te¿ sytuacje, jaka nasta³a w jaskini. Po dog³êbnym zbadaniu ca³ej sprawy i po wymyœleniu dziwnej taktyki szybko g³oszê j¹ moim pokemonom.
-Cindaquil... to bêdzie trudne, ale okej. Zacznij mo¿e biegaÌ na oko³o przeciwników atakuj¹c ich leer by obni¿yÌ ich defensywê, po czym mo¿esz powoli zacz¹Ì ich atakowaÌ swoim tackle. Na nasze nie szczêœcie nie znasz innych ataków, ale Joey ma te¿ swoje poki i nam pomo¿e, a ty sam jesteœ dopiero ma³ym pokemonem, wiêc nie mo¿na od ciebie za du¿o wymagaÌ. Ponyta, ty natomiast zrób to samo, co twój ognisty kompan, tylko zamiast obni¿aÌ ich defensywê, atakuj growlem, by obni¿yÌ ich atak. Im, mniejsza jest ich ofensywa, tym mniej obra¿eù nam zadadz¹. Gdy to zrobisz, powtórz to samo, co Cindaquil, czyli brawurowa akcja tackle. Je¿eli, wasi przeciwnicy chcieliby was zaatakowaÌ, to szybko odskok nad nimi... chwila moment, oni s¹ za wysocy na odskok... po prostu od nich odbiegajcie. Pamiêtajcie, jest ich trzech, wiêc mog¹ was otoczyÌ. Uwa¿ajcie na to!. - Mówiê do moich pokemonów, po czym spogl¹dam na Joeya by zobaczyÌ, jaki bêdzie jego ruch. Przy okazji próbuje wywnioskowaÌ po ruchach przeciwników, co maj¹ w planach.

[Byakurai]

-Okej... te Spinaraki nie wygl¹daj¹ za dobrze. Cindaquil, Ponyta do ataku. - Przywo³uje moje pokemony oceniaj¹c te¿ sytuacje, jaka nasta³a w jaskini. Po dog³êbnym zbadaniu ca³ej sprawy i po wymyœleniu dziwnej taktyki szybko g³oszê j¹ moim pokemonom.
-Cindaquil... to bêdzie trudne, ale okej. Zacznij mo¿e biegaÌ na oko³o przeciwników atakuj¹c ich leer by obni¿yÌ ich defensywê, po czym mo¿esz powoli zacz¹Ì ich atakowaÌ swoim tackle. Na nasze nie szczêœcie nie znasz innych ataków, ale Joey ma te¿ swoje poki i nam pomo¿e, a ty sam jesteœ dopiero ma³ym pokemonem, wiêc nie mo¿na od ciebie za du¿o wymagaÌ. Ponyta, ty natomiast zrób to samo, co twój ognisty kompan, tylko zamiast obni¿aÌ ich defensywê, atakuj growlem, by obni¿yÌ ich atak. Im, mniejsza jest ich ofensywa, tym mniej obra¿eù nam zadadz¹. Gdy to zrobisz, powtórz to samo, co Cindaquil, czyli brawurowa akcja tackle. Je¿eli, wasi przeciwnicy chcieliby was zaatakowaÌ, to szybko odskok nad nimi... chwila moment, oni s¹ za wysocy na odskok... po prostu od nich odbiegajcie. Pamiêtajcie, jest ich trzech, wiêc mog¹ was otoczyÌ. Uwa¿ajcie na to!. - Mówiê do moich pokemonów, po czym spogl¹dam na Joeya by zobaczyÌ, jaki bêdzie jego ruch. Przy okazji próbuje wywnioskowaÌ po ruchach przeciwników, co maj¹ w planach.

Twoja taktyka podzia³a³a, pokemony piêknie zaatakowa³y i pokona³y wszystkie spineraki od razu. To by³o jak sen, wszystko posz³o po twojej myœli... to by³o jak, sen. Joey nawet nie mrugn¹³, a gdy zrozumia³, ¿e sta³o siê to, co siê sta³o, no có¿... wtedy go zamurowa³o.
- Jak ty...? - RĂłwno zapytali, Joey, jak i jego starszy staruch.

[Afil]

Twoja taktyka podzia³a³a, pokemony piêknie zaatakowa³y i pokona³y wszystkie spineraki od razu. To by³o jak sen, wszystko posz³o po twojej myœli... to by³o jak, sen. Joey nawet nie mrugn¹³, a gdy zrozumia³, ¿e sta³o siê to, co siê sta³o, no có¿... wtedy go zamurowa³o.
- Jak ty...? - RĂłwno zapytali, Joey, jak i jego starszy staruch.

-Nie ma zielonego pojĂŞcia, ale jestem z was dumny moje pokemony. - Odpowiadam Joeyowi i jego ojcowi, w tym samym czasie teÂż chwalÂą moje pokemony za szybkÂą akcje.
PoszÂło coÂś zbyt szybko... za szybko. Eh... zdaje mi siĂŞ. Po prostu muszĂŞ uwierzyĂŚ w swoje moÂżliwoÂści..
ÂŁapiĂŞ oby dwa pokeball'e i przywoÂłuje do siebie swoje pokemony.
Nie wiem czy to nie bĂŞdzie zÂły wybĂłr, ale okej.
=========================================================
Nie mogÂłem siĂŞ popisaĂŚ, sory

[Byakurai]

-Nie ma zielonego pojĂŞcia, ale jestem z was dumny moje pokemony. - Odpowiadam Joeyowi i jego ojcowi, w tym samym czasie teÂż chwalÂą moje pokemony za szybkÂą akcje.
PoszÂło coÂś zbyt szybko... za szybko. Eh... zdaje mi siĂŞ. Po prostu muszĂŞ uwierzyĂŚ w swoje moÂżliwoÂści..
ÂŁapiĂŞ oby dwa pokeball'e i przywoÂłuje do siebie swoje pokemony.
Nie wiem czy to nie bĂŞdzie zÂły wybĂłr, ale okej.
=========================================================
Nie mogÂłem siĂŞ popisaĂŚ, sory

Jesteœ bohaterem chwili, wszyscy patrz¹ na Ciebie, jak na Jezusa. Ojciec m³odej parki uciek³ gdzieœ na swoim Ariadosie. Iris podbiega do Ciebie i przytula Ciê tak mocno, szczerze mówi¹c, nawet nie wiesz, kiedy wydosta³a siê z paszczy Ariadosa. Joey usun¹³ siê w cieù, ale widaÌ go, chwila... siedzi cicho? Coœ tu jest nie tak, sam to czujesz, wszystko w twojej g³owie to mówi. Nawet twoje skarpetki... chwila... nie... to jest bezsensowne. Iris spojrza³a siê na Ciebie s³odkim, przera¿onym wzrokiem, ale nie przeszkadza³o Ci to. Mog³eœ patrzyÌ siê w jej oczy bezkarnie i bez limitu. Wiêc jaki jest minus? Taki, ¿e gdybyœ chcia³ czegoœ wiêcej, to mog³oby siê dla Ciebie Ÿle skoùczyÌ.
- Tak siê ba³am! Tak siê ba³am! - Zaczê³a swoim równie s³odkim g³osikiem, w sumie tak samo, jak jej oczy. - Wiedzia³am, ¿e przyjdziesz! Wiedzia³am... - Ci¹gnie i nagle siê, no có¿... zawaha³a. Spojrza³a Ci w oczy, innym spojrzeniem, uwodz¹cym, zawstydzonym i tak zniewalaj¹cym. Zamykaj¹c oczy, pozbawi³a Ciê tej ulotnej rozkoszy, ale w tym momencie, zbli¿y³a swoj¹ twarz, do twojej, jej usta, do twoich. Mo¿na powiedzieÌ, ¿e wasze usta, by³y na milimetry od siebie, i nasta³ ten piêk...
*Byakurai!* *BYAKURAI!*
Us³ysza³e¶ jakby zza ¶ciany. Co to by³o? Przerwa³o Ci twoje chwile s³awy, a teraz stoisz jak zaklêty, Iris zniknê³a, co tu siê dzieje?! ¦wiat zacz±³ siê rozmazywaæ, a ty... chwila, ty le¿ysz! Jedn± chwilê sta³e¶ i prawie ca³owa³e¶ siê z Anio³em Iris, a w drugiej chwili le¿ysz na trawie i jest DZIEÑ! Tak szalone chwile... tak szalone. Nie wiadomo jak je oceniaæ, ale wiadomo tylko jedno. Le¿ysz pod drzewem, jest dzieñ, a nad tob± stoi Joey, Iris i Kimiko. Nie rozumiesz, ale przecierasz oczy na znak, braku akceptacji istnienia Kimiko w tym jak¿e zacnym gronie. Drzewo jest piêkne, ca³e zielone, a przez jego ga³êzie i li¶cie powoli przebija³y siê promienie s³oneczne. Wieje lekki wiatr, rozwiewa fryzury dziewczyn, wiêc jest... Maj± spódniczki? Mniejsza o to! Masz piêkny widok na twarz Iris, piêkna jak zawsze, a jednak... jest tu te¿ twarz Joey'a, kurcze... on jest taki wkurzaj±cy, nawet z twarzy. No có¿... waliæ to. Widok Iris poprawia Ci widok, ale, czemu LE¯YSZ?!
- Byakurai... nic Ci nie jest? ZemdlaÂłeÂś tak szybko... - PowiedziaÂła Kimiko... chwila... zemdlaÂłeÂś? Czy ty o czymÂś nie wiesz?

[Afil]

Jesteœ bohaterem chwili, wszyscy patrz¹ na Ciebie, jak na Jezusa. Ojciec m³odej parki uciek³ gdzieœ na swoim Ariadosie. Iris podbiega do Ciebie i przytula Ciê tak mocno, szczerze mówi¹c, nawet nie wiesz, kiedy wydosta³a siê z paszczy Ariadosa. Joey usun¹³ siê w cieù, ale widaÌ go, chwila... siedzi cicho? Coœ tu jest nie tak, sam to czujesz, wszystko w twojej g³owie to mówi. Nawet twoje skarpetki... chwila... nie... to jest bezsensowne. Iris spojrza³a siê na Ciebie s³odkim, przera¿onym wzrokiem, ale nie przeszkadza³o Ci to. Mog³eœ patrzyÌ siê w jej oczy bezkarnie i bez limitu. Wiêc jaki jest minus? Taki, ¿e gdybyœ chcia³ czegoœ wiêcej, to mog³oby siê dla Ciebie Ÿle skoùczyÌ.
- Tak siê ba³am! Tak siê ba³am! - Zaczê³a swoim równie s³odkim g³osikiem, w sumie tak samo, jak jej oczy. - Wiedzia³am, ¿e przyjdziesz! Wiedzia³am... - Ci¹gnie i nagle siê, no có¿... zawaha³a. Spojrza³a Ci w oczy, innym spojrzeniem, uwodz¹cym, zawstydzonym i tak zniewalaj¹cym. Zamykaj¹c oczy, pozbawi³a Ciê tej ulotnej rozkoszy, ale w tym momencie, zbli¿y³a swoj¹ twarz, do twojej, jej usta, do twoich. Mo¿na powiedzieÌ, ¿e wasze usta, by³y na milimetry od siebie, i nasta³ ten piêk...
*Byakurai!* *BYAKURAI!*
Us³ysza³e¶ jakby zza ¶ciany. Co to by³o? Przerwa³o Ci twoje chwile s³awy, a teraz stoisz jak zaklêty, Iris zniknê³a, co tu siê dzieje?! ¦wiat zacz±³ siê rozmazywaæ, a ty... chwila, ty le¿ysz! Jedn± chwilê sta³e¶ i prawie ca³owa³e¶ siê z Anio³em Iris, a w drugiej chwili le¿ysz na trawie i jest DZIEÑ! Tak szalone chwile... tak szalone. Nie wiadomo jak je oceniaæ, ale wiadomo tylko jedno. Le¿ysz pod drzewem, jest dzieñ, a nad tob± stoi Joey, Iris i Kimiko. Nie rozumiesz, ale przecierasz oczy na znak, braku akceptacji istnienia Kimiko w tym jak¿e zacnym gronie. Drzewo jest piêkne, ca³e zielone, a przez jego ga³êzie i li¶cie powoli przebija³y siê promienie s³oneczne. Wieje lekki wiatr, rozwiewa fryzury dziewczyn, wiêc jest... Maj± spódniczki? Mniejsza o to! Masz piêkny widok na twarz Iris, piêkna jak zawsze, a jednak... jest tu te¿ twarz Joey'a, kurcze... on jest taki wkurzaj±cy, nawet z twarzy. No có¿... waliæ to. Widok Iris poprawia Ci widok, ale, czemu LE¯YSZ?!
- Byakurai... nic Ci nie jest? ZemdlaÂłeÂś tak szybko... - PowiedziaÂła Kimiko... chwila... zemdlaÂłeÂś? Czy ty o czymÂś nie wiesz?

-Gdzie ja jestem... co siê dzieje... ostatnie co pamiêtam to walka mojego Cindaquil'a i Ponyta'y przeciwko napompowanym Spinarak'om ojca Iris i Joeya... czy to wszystko co siê wydarzy³o... ucieczka z pensjonatu, dwu walka w centrum pokemon i porwanie Iris przez pokemony jej ojca to by³ tylko dziwny sen, spowodowany tym, ¿e waln¹³em siê w g³owê? - Pytam siê dziewczyn o wszystko, co siê dzia³o. -A czy ta ostatnie wydarzenie mia³o miejsce... chodzi mi o poca... nie wa¿ne. - Ci¹gnê, przerywaj¹c by nie zirytowaÌ Kimiko. Spogl¹dam na otoczenie, liczbê pokeballi i czy mam moj¹ œliczn¹ Ponyta'ê. Staram siê nie myœleÌ o niczym, a czekaÌ na odpowiedŸ Iris, b¹dŸ mojej irytuj¹cej s¹siadki. Próbuje jednak odnaleŸÌ siê w miejscu, w którym jestem, bo co, jak co, ale nie wiem gdzie jestem, a dezorientacja w terenie to nie to, co bym teraz chcia³ najbardziej.
-MoÂżecie mi podpowiedzieĂŚ, co ja tutaj robiĂŞ? - Pytam siĂŞ Iris i reszty.
- KurczĂŞ, jeÂżeli to wszystko byÂło gÂłupim snem, to kaszana. JuÂż siĂŞ prawie z Iris caÂłowaliÂśmy, ale nie zdziwiÂłbym siĂŞ, jakby to Kimiko walnĂŞÂła mi kamieniem w tamtej jaskini przed pocaÂłunkiem, byÂśmy siĂŞ nie migdalili z mojÂą towarzyszkÂą. Pewno mnie Âśledzi wariatka maÂła. - MyÂślĂŞ.
==========================================
Mam nadzieje, Âże siĂŞ odpis podoba

[Byakurai]

-Gdzie ja jestem... co siê dzieje... ostatnie co pamiêtam to walka mojego Cindaquil'a i Ponyta'y przeciwko napompowanym Spinarak'om ojca Iris i Joeya... czy to wszystko co siê wydarzy³o... ucieczka z pensjonatu, dwu walka w centrum pokemon i porwanie Iris przez pokemony jej ojca to by³ tylko dziwny sen, spowodowany tym, ¿e waln¹³em siê w g³owê? - Pytam siê dziewczyn o wszystko, co siê dzia³o. -A czy ta ostatnie wydarzenie mia³o miejsce... chodzi mi o poca... nie wa¿ne. - Ci¹gnê, przerywaj¹c by nie zirytowaÌ Kimiko. Spogl¹dam na otoczenie, liczbê pokeballi i czy mam moj¹ œliczn¹ Ponyta'ê. Staram siê nie myœleÌ o niczym, a czekaÌ na odpowiedŸ Iris, b¹dŸ mojej irytuj¹cej s¹siadki. Próbuje jednak odnaleŸÌ siê w miejscu, w którym jestem, bo co, jak co, ale nie wiem gdzie jestem, a dezorientacja w terenie to nie to, co bym teraz chcia³ najbardziej.
-MoÂżecie mi podpowiedzieĂŚ, co ja tutaj robiĂŞ? - Pytam siĂŞ Iris i reszty.
- KurczĂŞ, jeÂżeli to wszystko byÂło gÂłupim snem, to kaszana. JuÂż siĂŞ prawie z Iris caÂłowaliÂśmy, ale nie zdziwiÂłbym siĂŞ, jakby to Kimiko walnĂŞÂła mi kamieniem w tamtej jaskini przed pocaÂłunkiem, byÂśmy siĂŞ nie migdalili z mojÂą towarzyszkÂą. Pewno mnie Âśledzi wariatka maÂła. - MyÂślĂŞ.
==========================================
Mam nadzieje, Âże siĂŞ odpis podoba

No có¿, chwile mija³y, sekundy lecia³y, mini sekundy te¿... a odpowiedzi jak nie by³o, tak nie ma. Niestety, dla Ciebie to nie by³o fajne, bo nie licz¹c tego, ¿e nadal nie wiesz co siê dzieje, to jeszcze ca³e grono œmieje siê z twojego losu. Na szczêœcie, szybko im mija ten weso³y œmiech, bo widz¹c twoj¹ zak³opotan¹ minê w koùcu Kimiko wyjaœnia Ci ca³¹ sytuacjê.
- No wiesz... nie oberwa³eœ kamieniem... mia³eœ udar. Trenowa³eœ swoje pokemony tutaj na polu i zemdla³eœ, a poniewa¿ byliœmy tutaj pod drzewem, to doœÌ szybko zd¹¿yliœmy Ci pomóc. Jak widaÌ gdyby nie nasza pomoc, to jeszcze chwila, a byœ nie chcia³ wracaÌ. - Wyjaœni³a Ci Kimiko z lekk¹ nutk¹ ¿artu. Szczerze mówi¹c, nie pamiêtasz takiej Kimiko w twoich wspomnieniach.
- Yup, yup. Trzeba jeszcze powiedzieÌ, ¿e... chwila... jaka ucieczka z pensjonatu? - Zacz¹³ Joey. Najzabawniejsze w tym jest to, ¿e jego g³os by³ tak samo irytuj¹cy jak w tym twoim urojeniu. - Przecie¿ mój ojciec, tak samo jak ojciec mojej m³odszej siostry Iris, by³ cholernie zadowolony, ¿e wyruszamy w œwiat. Bo gdyby nie to, to moja siostrunia zasiedzia³aby siê w swoim ogródkowym œwiecie. A czekaj! Ty nic nie pamiêtasz? Kurczê... nie jestem dobry w opowiadaniu, Iris. Mo¿e opowiesz o tym co siê dzia³o? - Dokoùczy³, a zarazem przekaza³ pa³eczkê swojej siostrze, która okaza³a siê m³odsza.
- No... có¿... - Próbuje, ale szybko skoùczy³o siê to, co dobre, bo chwilê póŸniej schowa³a siê za plecami swojego brata.
- Heh... no to ja opowiem. - Wtr¹ci³a siê Kimiko. - Wszystko zaczê³o siê, gdy przyby³eœ do tego miasta. Id¹c chodnikiem, zobaczy³eœ plakat o konkursie, w którym mo¿na wygraÌ unikatowego pokemona. Tak zdoby³eœ swoj¹ Ponytê. No, ale wracaj¹c. Poszed³eœ na konkurs i tam trafi³eœ na mnie i Joey'a. Wszyscy braliœmy w tym udzia³, ale tylko nasza dwójka, chcia³a pokemona. Joey chcia³ wygraÌ prezent na urodziny swojej siostry. No i przegra³. Ty wygra³eœ, a on potem œledzi³ Ciebie, by wyb³agaÌ od Ciebie tego pokemona. Jak na ironiê. Zatrzyma³am siê w restauracji prowadzonej przez jego rodzinê. Tam spotka³eœ jego siostrê, mnie i jego ojca. Zobaczywszy twojego pokemona, ten stary szaleniec... - Mówi³a, ale przerwa³ jej donoœne chrz¹kniêcie Joey'a. - Jak mówi³am. Ten stary szaleniec *wstaw odg³os facepalm'u* chcia³, byœ zabra³ Iris z domu, jako "wybraniec". I tak to wygl¹da w skrócie. - Zakoùczy³a i wziê³a kilka g³êbokich wdechów.

[Afil]

No có¿, chwile mija³y, sekundy lecia³y, mini sekundy te¿... a odpowiedzi jak nie by³o, tak nie ma. Niestety, dla Ciebie to nie by³o fajne, bo nie licz¹c tego, ¿e nadal nie wiesz co siê dzieje, to jeszcze ca³e grono œmieje siê z twojego losu. Na szczêœcie, szybko im mija ten weso³y œmiech, bo widz¹c twoj¹ zak³opotan¹ minê w koùcu Kimiko wyjaœnia Ci ca³¹ sytuacjê.
- No wiesz... nie oberwa³eœ kamieniem... mia³eœ udar. Trenowa³eœ swoje pokemony tutaj na polu i zemdla³eœ, a poniewa¿ byliœmy tutaj pod drzewem, to doœÌ szybko zd¹¿yliœmy Ci pomóc. Jak widaÌ gdyby nie nasza pomoc, to jeszcze chwila, a byœ nie chcia³ wracaÌ. - Wyjaœni³a Ci Kimiko z lekk¹ nutk¹ ¿artu. Szczerze mówi¹c, nie pamiêtasz takiej Kimiko w twoich wspomnieniach.
- Yup, yup. Trzeba jeszcze powiedzieÌ, ¿e... chwila... jaka ucieczka z pensjonatu? - Zacz¹³ Joey. Najzabawniejsze w tym jest to, ¿e jego g³os by³ tak samo irytuj¹cy jak w tym twoim urojeniu. - Przecie¿ mój ojciec, tak samo jak ojciec mojej m³odszej siostry Iris, by³ cholernie zadowolony, ¿e wyruszamy w œwiat. Bo gdyby nie to, to moja siostrunia zasiedzia³aby siê w swoim ogródkowym œwiecie. A czekaj! Ty nic nie pamiêtasz? Kurczê... nie jestem dobry w opowiadaniu, Iris. Mo¿e opowiesz o tym co siê dzia³o? - Dokoùczy³, a zarazem przekaza³ pa³eczkê swojej siostrze, która okaza³a siê m³odsza.
- No... có¿... - Próbuje, ale szybko skoùczy³o siê to, co dobre, bo chwilê póŸniej schowa³a siê za plecami swojego brata.
- Heh... no to ja opowiem. - Wtr¹ci³a siê Kimiko. - Wszystko zaczê³o siê, gdy przyby³eœ do tego miasta. Id¹c chodnikiem, zobaczy³eœ plakat o konkursie, w którym mo¿na wygraÌ unikatowego pokemona. Tak zdoby³eœ swoj¹ Ponytê. No, ale wracaj¹c. Poszed³eœ na konkurs i tam trafi³eœ na mnie i Joey'a. Wszyscy braliœmy w tym udzia³, ale tylko nasza dwójka, chcia³a pokemona. Joey chcia³ wygraÌ prezent na urodziny swojej siostry. No i przegra³. Ty wygra³eœ, a on potem œledzi³ Ciebie, by wyb³agaÌ od Ciebie tego pokemona. Jak na ironiê. Zatrzyma³am siê w restauracji prowadzonej przez jego rodzinê. Tam spotka³eœ jego siostrê, mnie i jego ojca. Zobaczywszy twojego pokemona, ten stary szaleniec... - Mówi³a, ale przerwa³ jej donoœne chrz¹kniêcie Joey'a. - Jak mówi³am. Ten stary szaleniec *wstaw odg³os facepalm'u* chcia³, byœ zabra³ Iris z domu, jako "wybraniec". I tak to wygl¹da w skrócie. - Zakoùczy³a i wziê³a kilka g³êbokich wdechów.

-Có¿... wola³em moje senne obrazy, no ale có¿, rzeczywistoœÌ zawsze jest brutalniejsza od snów. Wiêc jestem jej "wybraùcem" na rumaku... trochê to dziwne, ale da siê znieœÌ, tylko szkoda, ¿e tutaj Iris jest m³odsza ni¿ ja. Czemu mówiê tutaj, przecie¿ to prawdziwy œwiat... jezu to wszystko teraz jest pokrêcone - Myœlê, a nastêpnie próbuje wstaÌ z zimnej ziemi.
-Mówiliœcie coœ o treningu moich pokemonów. Co tam u nich s³ychaÌ? Jakieœ wielkie zmiany w czasie, kiedy odp³yn¹³em... ile czasu nie by³o ze mn¹ kontaktu? - Dopytujê dalej,.
-Ciekawe ile lat ma Iris... kobiet siĂŞ o wiek nie pyta, wiĂŞc raczej siĂŞ nie dowie - MyÂślĂŞ dalej gÂłaszczÂąc mojÂą Ponyta'ĂŞ i Cindaquil'a
-Kimiko... nie takÂą sobie ciebie zapamiĂŞtaÂłem, ale jest dobrze. Teraz muszĂŞ siĂŞ tylko przyzwyczaiĂŚ do nowego biegu historii, ale to chyba szybko nadejdzie... a tak na szybko pytajÂąc... gdzie jesteÂśmy? W okolicach, jakiego miasta? - ZdajĂŞ ostatnie pytanie.

[Byakurai]

-Có¿... wola³em moje senne obrazy, no ale có¿, rzeczywistoœÌ zawsze jest brutalniejsza od snów. Wiêc jestem jej "wybraùcem" na rumaku... trochê to dziwne, ale da siê znieœÌ, tylko szkoda, ¿e tutaj Iris jest m³odsza ni¿ ja. Czemu mówiê tutaj, przecie¿ to prawdziwy œwiat... jezu to wszystko teraz jest pokrêcone - Myœlê, a nastêpnie próbuje wstaÌ z zimnej ziemi.
-Mówiliœcie coœ o treningu moich pokemonów. Co tam u nich s³ychaÌ? Jakieœ wielkie zmiany w czasie, kiedy odp³yn¹³em... ile czasu nie by³o ze mn¹ kontaktu? - Dopytujê dalej,.
-Ciekawe ile lat ma Iris... kobiet siĂŞ o wiek nie pyta, wiĂŞc raczej siĂŞ nie dowie - MyÂślĂŞ dalej gÂłaszczÂąc mojÂą Ponyta'ĂŞ i Cindaquil'a
-Kimiko... nie takÂą sobie ciebie zapamiĂŞtaÂłem, ale jest dobrze. Teraz muszĂŞ siĂŞ tylko przyzwyczaiĂŚ do nowego biegu historii, ale to chyba szybko nadejdzie... a tak na szybko pytajÂąc... gdzie jesteÂśmy? W okolicach, jakiego miasta? - ZdajĂŞ ostatnie pytanie.